βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 22 Ιουλίου 2009

S-300 ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΟΠΛΟ ΣΕ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Ιουλίου 2009

Τρείς χιλιάδες ίχνη παραβάσεων παραβιάσεων και υπερπτήσεων τουρκικών αεροσκαφων στο Αιγαίο εντόπισαν τα ραντάρ της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας από την αρχή έως το τέλος του 2008. Ειδικότερα το 2009 η τουρκική αεροπορία έχει στοχοποιήσει το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι στέλνοντας μαχητικά F-16 και F-4E να εκτελούν υπερπτήσεις πάνω από τα δυο νησιά πραγματοποιώντας εικονικές προσβολές στόχων αμφισβητώντας για πρώτη φορά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε κατοικημένο έδαφος.
Ενώ αυτά συμβαίνουν στο Αιγαίο το καλύτερο αντιαεροπορικό –αντιβαλλιστικό σύστημα S-300PMU1 το όποιο διαθέτουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις παραμένει ανενεργό
Το 1996 η Κύπρος προμηθεύτηκε από την Ρωσία το σύστημα το όποιο τελικά δεν εγκαταστάθηκε για τους γνωστούς λόγους και κατέληξε το 2007 στην Ελλάδα Το ΓΕΕΘΑ είχε εισηγηθεί να πραγματοποιηθεί η πρώτη εκπαιδευτική βολή τον Νοέμβριο του 2007 η οποία τελικως δεν πραγματοποιήθηκε ενώ μέχρι σήμερα δεν έχει προγραμματιστεί άλλη βολή.
Συμφωνα με δημοσίευμα εβδομαδιαίας εφημερίδας ο Α/ΓΕΕΘΑ δήλωσε ότι <<η βολή θα γίνει όταν έρθει η ώρα>> .Όταν ρωτήθηκε πότε θα έρθει αυτή η ώρα <<απάντησε όταν το αποφασίσω εγώ.>>
Η ατολμία του ΥΠΕΘΑ να ασκήσει τα αυτονόητα δικαιώματα σε θέματα αξιοποίησης οπλικών συστημάτων για τα οποία έχουν δαπανηθεί εκατομμύρια ευρώ φορολογούμενων ελλήνων πολιτών προκαλεί ερωτηματικά
Κάποιοι στα Υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους ώστε να μην πραγματοποιηθεί εκπαιδευτική βολή των S-300PMU1 οι οποίοι λιάζονται στην Κρήτη
Επειδή οι δικαιολογίες για να αποφύγουν την εκπαιδευτική βολή λιγόστεψαν βρέθηκε άλλη διέξοδος και αυτή δεν είναι άλλη από το ότι η ισχύς των βλημάτων έληξε (επιθεώρηση ρώσων τεχνικών) και ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνει βολή.
Η Ρωσία όταν πληροφορήθηκε το πρόβλημα προσφέρθηκε να διαθέσει τα βλήματα αμέσως με την διαδικασία του κατεπείγοντος. Η Αθήνα απάντησε ότι θα γίνει διαγωνισμός για την προμήθεια των βλημάτων γεγονός που σημαίνει ότι θα περάσουν αρκετά χρόνια για να πραγματοποιηθεί εκπαιδευτική βολή.
Η ενεργοποίηση ενός τέτοιου συστήματος στην περιοχή θα έστελνε ένα αποφασιστικό μήνυμα προάσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο σε ΗΠΑ και Τουρκία αλλά φαίνεται ότι τέτοιοι αποστολείς δεν υπάρχουν στην Αθήνα.
Πέρα από τα ανωτέρω είναι γνωστό ότι η Τουρκία ζήτησε από την Ρωσία το εξελιγμένο σύστημα S-400. Δηλαδή ενώ οι αναλυτές της γείτονος θεωρούν ότι το ελληνικό αντιαεροπορικό σύστημα αποτελεί απειλή για αυτούς και θέλουν να προμηθευτούν την αναβαθμισμένη έκδοση στην Ελλάδα φαίνεται ότι πετάξαμε εκατομμύρια ευρώ για ένα ανενεργό οπλικό σύστημα το οποίο χωρίς τη σωστή συντήρηση θα καταστεί άχρηστο.
Από την άλλη η Ρωσία εκτός από τα νέα βλήματα μας προσφέρει και αναβάθμιση του συστήματος που έχει μεγαλύτερο βεληνεκές και αξιοποιείται στα κάνιστρα εκτόξευσης του ήδη υπάρχοντος S-300PMU1.Το μόνο που χρειάζεται είναι η απόφαση της πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας προκειμένου να αξιοποιηθεί επιχειρησιακά το καλύτερο οπλικό σύστημα που διαθέτουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Χρήστος. Κουτσογιαννόπουλος

Ταξίαρχος(εα)

Πρώην Δντής Διεθνών Σχέσεων ΥΠΕΘΑ

Αναρτήθηκε από Geopolitics-Gr.blogspot

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η Ελλάδα θέλει να μετατρέψει στο Αιγαίο σε ελληνική λίμνη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Ιουλίου 2009

Referans
(10/7/2009)

Του Zeynel Lüle

Θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα θέμα, το οποίο η Ελλάδα τις τελευταίες ημέρες ολοένα και «διογκώνει», αφού πιστεύω ότι πίσω από τη «διόγκωση» αυτή κρύβονται άλλοι σκοποί.

Είναι το θέμα των λαθρομεταναστών…

Ίσως στην Τουρκία να μην έλκει την προσοχή κανενός, όμως εδώ και ένα χρόνο τα σύνορα της Ελλάδας δεν φρουρούνται μόνο από τις δυνάμεις ασφαλείας της χώρας, αλλά τα έχουν θέσει κάτω από ασφάλεια τόσο οι γαλλικές κορβέτες, όσο και οι ιταλικές φρεγάτες…

Δεν είναι μόνο οι παράκτιες ακτές, πάνω από τον Έβρο συνεχώς υπερίπτανται ιταλικά ελικόπτερα.

Αυτό τι σκοπό έχει;

Να σας το εξηγήσω:

Το πρόβλημα δεν είναι η Τουρκία
Η Ελλάδα, εδώ και μερικά χρόνια, υψώνει συνεχώς «τον τόνο της φωνής της», δηλαδή διογκώνει το θέμα και στις διεθνείς πλατφόρμες αναφέρει ότι «βρίσκεται κάτω από την κατοχή των λαθρομεταναστών».

Την δε ευθύνη γι’ αυτό την φορτώνει στην Τουρκία. Όμως, η πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Οι αριθμοί δεν το επιβεβαιώνουν.

Τον τελευταίο χρόνο, οι ελληνικές Αρχές συνέλαβαν 146.000 λαθρομετανάστες. Οι 30.000 εξ αυτών συνελήφθησαν στα σύνορα του Έβρου και οι 15.000 στα ελληνικά νησιά. Δηλαδή, ας υποθέσουμε ότι 45.000 λαθρομετανάστες πέρασαν μέσω Τουρκίας. Τότε, οι άλλοι 100.000 λαθρομετανάστες από πού ήρθαν;

Θεωρείται βέβαιο ότι δεν προήλθαν από την Τουρκία. Προήλθαν από τη Λιβύη, την Αλβανία, τη Βουλγαρία κλπ…Τότε, τα δάχτυλα της Αθήνας γιατί δείχνουν την Τουρκία;

Θα σας εξηγήσω το αίτιο. Άλλωστε, για το λόγο αυτό και στην αρχή του άρθρου μου ανέφερα ότι «πίσω από τη διόγκωση αυτή υπάρχει άλλος σκοπός».

Έχει κινητοποιηθεί η Frontex
Η δική μου παρατήρηση είναι ότι η Ελλάδα με την πολιτική της αυτή επιζητεί να θέσει κάτω από διεθνή ασφάλεια τα «αδιευκρίνιστα» σύνορά της στο Αιγαίο, σύμφωνα με τους δικούς της «προσδιορισμούς».

Το σημαντικότερο είναι ότι η Αθήνα θέλει «έμπρακτα» να προσδιορίσει «τη γραμμή του FIR» Αθηνών, «ως σύνορο του Αιγαίου» και αυτό να το περάσει ως «οριοθέτηση της Ε.Ε.». Ο ορισμός είναι: «Το Αιγαίο είναι μια ελληνική λίμνη»…

Ως γνωστόν, η Ε.Ε., προκειμένου να διαφυλάξει τα εξωτερικά της σύνορα, αλλά και προκειμένου να παρεμποδίσει τη λαθρομετανάστευση, έχει δημιουργήσει μια δύναμη με την ονομασία «FRONTEX». Η δύναμη αυτή δραστηριοποιείται ενεργά από το 2007 και εντεύθεν. Είκοσι επτά ελικόπτερα, 21 αεροσκάφη και 116 πλοία αναμένουν έτοιμα, προκειμένου να δραστηριοποιηθούν σε ώρα ανάγκης.

Άλλωστε, η Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο άρχισε να επωφελείται ενεργά από την ‘Frontex’. Αυτό πλέον δεν είναι μυστικό. Από εδώ πηγάζει και το γεγονός ότι οι εν λόγω φρεγάτες και κορβέτες, αλλά και τα ελικόπτερα, άρχισαν να «περιπολούν» στα τουρκικά σύνορα.

Κατά την κρίση των Ιμίων, η Ε.Ε. είχε πει: «Τα Ίμια είναι ελληνικές βραχονησίδες». Έτσι, και βάσει της άποψης αυτής, άρχισε να δραστηριοποιείται στο Αιγαίο, το οποίο έχει διαμορφωθεί βάσει του ελληνικού προσδιορισμού, προκειμένου «να διαφυλάξει τα σύνορα της Ε.Ε.».

Το πρόβλημα εκπέμπει συναγερμό
Η Τουρκία είναι ανίδεη της κατάστασης…Επιπλέον, πιέζεται εκ μέρους της Ε.Ε. να υπογράψει μια συμφωνία για την επιστροφή στην Τουρκία όλων των λαθρομεταναστών, έστω και αν δεν είναι ακόμη βέβαιο ότι οι λαθρομετανάστες αυτοί πέρασαν στα εδάφη της Ευρώπης μέσω Τουρκίας.

Μάλιστα η Ε.Ε. δεν προσεγγίζει ούτε και σε έναν διαμοιρασμό του οικονομικού κόστους που θα προκύψει. Αν η Ελλάδα δεν μπορεί να φυλάξει τα σύνορά της, ακόμη και με τη δύναμη της ‘Frontex’, τότε η Τουρκία πώς θα τα φυλάξει;

Όμως, εν τω μεταξύ, η Ε.Ε, προκειμένου η Αθήνα να παράσχει «καλούς όρους στέγασης» στους λαθρομετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα, άρχισε να στέλνει «χρήμα με ουρά».

Δεν ξέρω αν μπόρεσα να σας εξηγήσω την κατάσταση ξεκάθαρα.

Άραγε, τη σημασία του θέματος αυτού, το οποίο άρχισε να εκπέμπει και «σήμα συναγερμού», πώς αλλιώς θα μπορούσα να σας το εξηγήσω;… Το θέμα το αφήνω στην υψηλή πληροφόρηση της Άγκυρας.

Αναρτήθηκε από Geopolitics-Gr.blogspot

Posted in Ελλάδα, Τουρκία | Leave a Comment »

Η ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Ιουλίου 2009

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ-ΤΟΥΡΚΙΑ-ΜΙΤ-ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ
Του ΄Ομηρου Φωτιάδη
Δόγμα Οζάλ: «Για να τελειώνουμε με την Ελλάδα αρκεί να στείλουμε μερικά εκατομμύρια ανθρώπους από εδώ».-
Στις 2 Ιουνίου 2009, είδαμε στα ΜΜΕ της Τουρκίας, εκτενείς αναφορές για την σύλληψη 85 λαθρομεταναστών, στην πόλη Ακσαράι (Aksaray) σε φορτηγό που ερχόταν από Βαν (Van), προερχόμενοι από το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Είχε προηγηθεί στις 17 Μαρτίου 2009, η σύλληψη, 67 λαθρομεταναστών από τις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας, σε ξεχωριστές επιχειρήσεις στις επαρχίες Μούγλα (δυτική Τουρκία), Μπίτλις και Βαν (ανατολική Τουρκία). Οι λαθρομετανάστες προέρχονται από τη Μυανμάρ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και τα υπό παλαιστινιακή διοίκηση εδάφη της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας.
Οι δύο επιχειρήσεις αυτές, αποτελούν τις μοναδικές συλλήψεις της Τουρκίας, από αρχές του έτους 2009. Προηγήθηκαν, αναφορές και καταγγελίες εις βάρος της Τουρκίας και στις δύο περιπτώσεις, από όργανα της ΕΕ για την διακίνηση των λαθρομεταναστών.
Στις 5 Μαίου 2009, εφημερίδα Zaman, αναφέρεται στο «καυτό» περιεχόμενο του ημερολογίου του ναυάρχου Οζντέν Ορνέκ, ο οποίος περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο της υπόθεσης Εργκενεκόν. Εκεί αναγράφεται ότι στις 21 Οκτωβρίου 2004, ένας αξιωματικός του πλοίου Ερτουρούλ «πήγε στην Ιταλία για άσκηση και μετέφερε 5 κιλά ηρωίνης». Ο Ορνέκ συνεχίζει λέγοντας ότι το παράνομο «πακέτο» παραδόθηκε σε συνεργάτη του αξιωματικού στη Σαρδηνία και μάλιστα ότι αυτό έγινε εν γνώσει του καπετάνιου του πολεμικού καραβιού. Χαρακτηριστικό είναι ότι, όταν αξιωματικός και καπετάνιος επέστρεψαν, άνοιξαν δύο μεγάλους τραπεζικούς λογαριασμούς. Το Τουρκικό πλοίο συμμετείχε στη νατοϊκή άσκηση που έγινε μεταξύ 30/9 και 16/10 του 2004 στη Σαρδηνία.
Η συνέχεια εδώ.-
Αναρτήθηκε από Geopolitics-Gr.blogspot

Posted in Ελλάδα, Τουρκία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πώς θα μπορέσει η Ελλάδα να εξουδετερώσει τα γεωπολιτικά της μειονεκτήματα στην περίπτωση ενός πολέμου με την Τουρκία;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Ιουλίου 2009

αναρτήθηκε στο strategy-geopolitics.blogspot.com

Η έκταση της τουρκικής επικράτειας είναι εξαπλάσια από την ελληνική και συνιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου (δηλαδή με εξαίρεση το μικρό ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας) χώρο συμπαγή και ολότμητο, ενώ ο ελληνικός χώρος (και μάλιστα η κρίσιμη ως θέατρο πολέμου περιοχή ολόκληρου του Αιγαίου καθώς και η βόρεια Ελλάδα από τον Εβρο μέχρι τη Θεσσαλονίκη) αποτελείται από κατεσπαρμένα και μεμονωμένα εδάφη (νησιά) ή στενές λωρίδες. Το στρατηγικό πλεονέκτημα που δίνει η τέτοια κατανομή του χώρου στην τουρκική πλευρά είναι προφανές. Ο κατακερματισμένος ελληνικός χώρος μπορεί να καταληφθεί και να κρατηθεί κατά τμήματα, ακόμα και πολύ μικρά· ο εχθρός δεν είναι υποχρεωμένος να εμπλακεί στην πολεμική περιπέτεια κατάληψης ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας προκειμένου ν’ αποσπάσει ένα τμήμα της, όποιο θέλει ή εν πάση περιπτώσει όποιο μπορεί· αφού καταλάβει ένα τμήμα, έχει τη δυνατότητα, εφ’ όσον υπερέχει στρατιωτικά, να εδραιώσει την καινούργια κατάσταση, δημιουργώντας σε σχετικά σύντομο διάστημα τετελεσμένα γεγονότα. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά δεν έχει τη δυνατότητα (με ελάχιστες παρήγορες εξαιρέσεις) να αποσπάσει από τον μεγάλο και συμπαγή τουρκικό γεωγραφικό όγκο ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο κομμάτι χωρίς να περιπλακεί, mutatis mutandis, στο τραγικό δίλημμα του 1922.
Πώς μπορεί η Ελλάδα να εξουδετερώσει, σε περίπτωση πολέμου, τα σοβαρά γεωγραφικά της μειονεκτήματα; Θα επισημάνουμε τέσσερα σημεία. Ας αρχίσουμε από το ζήτημα των πιθανών εδαφικών απωλειών και κερδών, καθώς μου φαίνεται προφανές ότι η τουρκική πλευρά θα συνδέσει την αιτιολόγηση και τη διεξαγωγή του πολέμου εκ μέρους της με εδαφικές διεκδικήσεις. Αν αυτό ευσταθεί, τότε η ελληνική πλευρά θα έκανε πολύ άσχημα να περιορισθεί στην υπεράσπιση των προσβαλλομένων εδαφών της. Αν αυτά ήσαν περισσότερα του ενός και αν δεν ήταν δυνατή η επιτυχής υπεράσπιση όλων τους, τότε οι Τούρκοι θα είχαν στο τέλος ένα καθαρό κέρδος, έστω και αν αυτό ήταν μικρό ή εκ των υστέρων φαινόταν «δυσανάλογο» (η έννοια είναι βέβαια σχετική) προς τις αντίστοιχες θυσίες. Γι’ αυτόν τον λόγο η ελληνική πλευρά πρέπει κατά το δυνατόν να επιδιώξει αυτοτελή εδαφικά κέρδη, είτε ως αντιστάθμισμα για μόνιμες δικές της απώλειες είτε ως πιθανό αντάλλαγμα σε μεταγενέστερες διαπραγματεύσεις. Το πού πρέπει να αναζητηθούν τα κέρδη αυτά, με δεδομένο τον κατά βάση συμπαγή και ολότμητο χαρακτήρα του τουρκικού εθνικού χώρου, μας το δείχνει μια γρήγορη επισκόπηση των τριών πιθανών θεάτρων του πολέμου: της Θράκης, του Αιγαίου και της Κύπρου. Στη Θράκη, ή μάλλον στον Εβρο, η πυκνή συγκέντρωση στρατευμάτων και από τις δύο πλευρές σημαίνει ότι όποιος καταφέρει να διασπάσει πρώτος τις αντίπαλες γραμμές θα έχει τη δυνατότητα να αποκόψει αμέσως, μ’ έναν κυκλωτικό ελιγμό σχεδόν επί τόπου, μεγάλες εχθρικές μονάδες. Ομως αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος, για τον οποίο οι ελληνικές δυνάμεις θα πρέπει εξ αρχής να επιδιώξουν με κάθε θυσία (και η πυκνή συγκέντρωση θα απαιτήσει κατά πάσα πιθανότητα σοβαρές θυσίες) τη διάσπαση του εχθρικού μετώπου και να μην αρκεσθούν σε μιαν παθητική άμυνα. Μια γρήγορη προέλαση τεθωρακισμένων μονάδων στην Ανατολική Θράκη, την οποία ευνοεί το πεδινό έδαφος και οι περιορισμένες αποστάσεις, θα μπορούσε να αποφέρει στην Ελλάδα το σημαντικότερο πιθανό αντίβαρο απέναντι σε οποιεσδήποτε εδαφικές απώλειες σε άλλες περιοχές. Πράγματι, πουθενά αλλού εκτός από τη Θράκη η ελληνική πλευρά δεν έχει τη δυνατότητα αξιόλογης κατάκτησης εδαφών, οσοδήποτε περιορισμένη κι αν κρίνει κανείς αυτή τη δυνατότητα· πάντως υπάρχει, κι αφού είναι η μόνη πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο και με συνέπεια. Στο θέατρο του Αιγαίου, καθώς είπαμε, δεν έχει κανένα νόημα η προσπάθεια δημιουργίας προγεφυρωμάτων στη μικρασιατική ακτή, έστω κι αν τα προγεφυρώματα αυτά θα μπορούσαν να κρατηθούν για λίγο· η μόνη ενέργεια, η οποία θα μπορούσε ν’ αποφέρει εδώ εδαφικά οφέλη, θα ήταν μια κατάληψη της Ιμβρου και της Τενέδου, υπό την προϋπόθεση ότι το ελληνικό ναυτικό θα ήταν σε θέση να την καλύψει (την αεροπορική κάλυψη τη θεωρούμε θεμελιώδη και αυτονόητη τόσο σε μιαν απόβαση στα νησιά όσο και σε μιαν προέλαση στη Θράκη· όμως το πρόβλημα της κυριαρχίας στον εναέριο χώρο είναι τόσο κρίσιμο, ώστε θα μιλήσουμε γι’ αυτό χωριστά). Τέλος, στην Κύπρο η ελληνική πλευρά πολύ λίγα πράγματα έχει να περιμένει. Και αν μπορέσει να υπερασπίσει κάτι, αυτό θα είναι δυνατόν μονάχα εάν ο κυπριακός πληθυσμός στο σύνολό του φανεί διατεθειμένος να πολεμήσει, αν χρειαστεί, με νύχια και με δόντια. Αυτό δυστυχώς, δεν έγινε το 1974, όταν είδαμε βέβαια την τραγωδία των Κυπρίων, αλλά δεν είδαμε μιαν επίμονη παλλαϊκή αντίσταση μέχρις εσχάτων. Ομως τούτη τη φορά δεν υπάρχει νότος για να καταφύγει κανείς. Υπάρχει μόνον η θάλασσα.

Το δεύτερο σημείο, που επιθυμούμε να υπογραμμίσουμε, είναι η ανάγκη συγκέντρωσης των δυνάμεων. Ο γεωγραφικός κατακερματισμός του ελληνικού χώρου γεννά εύκολα τον πειρασμό αντίστοιχου κατακερματισμού των ενόπλων δυνάμεων, έτσι ώστε να επιτευχθεί η κατά το δυνατόν πληρέστερη κάλυψή του. Ο πειρασμός αυτός μπορεί να αποβεί θανάσιμος, άλλωστε και ο σκοπός είναι καθ’ εαυτόν ουτοπικός. Η αριθμητική υπεροχή της τουρκικής πλευράς και το πλήθος των πιθανών στόχων της τής δίνει εξ αντικειμένου ορισμένα περιθώρια επιλογής και εκτέλεσης παραπλανητικών αποβατικών και άλλων κινήσεων με σκοπό να ενταθεί ο έτσι κι αλλιώς υπαρκτός ελληνικός πειρασμός του κατακερματισμού των δυνάμεων. Αντίστοιχα μεγάλη επαγρύπνηση και διαίσθηση απαιτείται από την πλευρά της ελληνικής ηγεσίας, η οποία θα πρέπει να ξεκόψει εξ αρχής από την αντίληψη ότι είναι δυνατή η ίση προστασία των πάντων, θα πρέπει επίσης, λόγω της αριθμητικής μειονεξίας και της απόλυτης αναγκαιότητας αεροπορικής παρουσίας σε όλα τα καίρια επιχειρησιακά σημεία, να θέσει σε δευτερεύουσα και τριτεύουσα μοίρα την προάσπιση πόλεων και αμάχων πληθυσμών και να επικεντρώσει τα διαθέσιμά της όχι στην κάλυψη χώρου, αλλά αποκλειστικά στη συντριβή του κύριου όγκου των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, εκεί όπου αυτές θα ρίξουν το βάρος τους και ει δυνατόν πριν προλάβουν να αναπτυχθούν πλήρως. Προκειμένου να εκπληρωθεί ο υπέρτατος αυτός σκοπός ίσως χρειασθεί να διακινδυνεύσει ο αριθμητικά υποδεέστερος την απώλεια εδαφών ή και τη διεξαγωγή επιχειρήσεων με ανοιχτά τα πλευρά του, πράγμα που θα πρέπει ν’ αναπληρώνει με ευελιξία και ταχύτητα. Ομως η τελική έκβαση θα κριθεί με βάση τα όσα θα γίνουν στο επίπεδο εκείνο που άπτεται της ίδιας της ουσίας του πολέμου. Πόλεμος σημαίνει πρωταρχικά επιδίωξη συντριβής των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, απ’ αυτήν εξαρτώνται κι απ’ αυτήν απορρέουν όλα τα άλλα. Και εάν αυτή επιτευχθεί, τότε αναπληρώνονται αργά ή γρήγορα όλα, όσα θυσίασε κανείς θέλοντας να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του την αποφασιστική στιγμή στο αποφασιστικό σημείο.
Κατά τρίτον λόγο, η ελληνική πλευρά δεν θα μπορέσει να αντισταθμίσει τα γεωγραφικά της μειονεκτήματα έναντι της τουρκικής αν δεν καλύπτει με ικανή δύναμη πυρός το σύνολο της τουρκικής επικράτειας και όχι απλώς τα θέατρα του πολέμου και περιορισμένο βάθος του χώρου γύρω τους. Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί. Το μικρό βάθος του ελληνικού χώρου δίνει στην τουρκική πλευρά τη δυνατότητα να πλήξει ολόκληρη την επιφάνειά του με όπλα μικρότερου βεληνεκούς (ήδη η Τουρκία αποκτά αμερικανικούς πυραύλους ATACMS με βεληνεκές 120-300 χλμ.) καθώς και με αεροπλάνα που διαθέτουν μικρότερη ωφέλιμη ακτίνα δράσεως από τα ελληνικά. Αλλά και αντίστροφα: το συγκριτικά μεγάλο βάθος του τουρκικού χώρου επιτρέπει να αποσυρθούν στο εσωτερικό του, δηλαδή πέρα από την εμβέλεια της ελληνικής δύναμης πυρός, όπλα μεγαλυτέρου βεληνεκούς (η Τουρκία έφτασε να συζητεί ακόμα και με την Κίνα την αγορά πυραύλων εδάφους – εδάφους μεγάλου βεληνεκούς) καθώς και αεροπλάνα με μεγαλύτερη ωφέλιμη ακτίνα δράσεως· ας σημειωθεί ότι τα τουρκικά αεροπλάνα μπορούν, ξεκινώντας από τα μακρινότερα ως προς εμάς αεροδρόμια της Ανατολίας (Μπάτμαν, Ερζουρούμ), να ανεφοδιάζονται στον αέρα όσο ακόμα βρίσκονται μέσα στον τουρκικό εναέριο χώρο και να εκτελούν έτσι αποστολές μέσα στην ελληνική επικράτεια σα να είχαν απογειωθεί από αεροδρόμια των μικρασιατικών παραλίων. Ετσι, σε περίπτωση σύρραξης, η ελληνική πλευρά, ακόμα κι αν θα επιθυμούσε να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο με ένα προληπτικό χτύπημα, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα έβρισκε τον κορμό των αεροπορικών δυνάμεων στα πλησιέστερα αεροδρόμια. Το κρίσιμο τούτο πρόβλημα λύνεται μόνον με πυραυλικά συστήματα κατάλληλου βεληνεκούς και με ουσιώδεις δυνατότητες ανεφοδιασμού των ελληνικών αεροπλάνων στον αέρα (π.χ. μεταξύ Κρήτης και Κύπρου). Τα πράγματα θα ήσαν πολύ απλούστερα, εννοείται, αν η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήσαν κράτη με de facto μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα, αν δηλαδή οι αποφάσεις τους δεν εξαρτιούνταν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από το τι ανέχονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και το τι θεωρεί ως casus belli η Τουρκία. Στην περίπτωση αυτή, η κυρίαρχη κυπριακή κυβέρνηση θα καλούσε την κυρίαρχη ελληνική κυβέρνηση να εγκαταστήσει αεροπορικές δυνάμεις στο έδαφός της, οι οποίες θα μπορούσαν να πλήξουν άμεσα την καρδιά και τα νώτα της τουρκικής επικράτειας. Στο κάτω – κάτω η Ελλάδα είναι εξ ίσου εγγυήτρια Δύναμη του κυπριακού κράτους και επομένως έχει τουλάχιστον τα ίδια δικαιώματα με την Τουρκία να εγκαταστήσει εκεί τις ένοπλες δυνάμεις της. Αλλά τέτοιες παλικαριές ούτε καν να τις ονειρευθεί δεν τολμά όποιος είναι υποχρεωμένος να επαιτήσει το τελευταίο ανταλλακτικό και την τελευταία βίδα.

Τέταρτο και τελευταίο, μπροστά στη γενικότερη πλεονεκτική θέση της Τουρκίας η ελληνική πλευρά δεν θα είχε σοβαρές πιθανότητες στρατιωτικής νίκης αν δεν έβρισκε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό. Το πρώτο πλήγμα το επιβάλλει σήμερα όχι κάποια «πολεμοχαρής» διάθεση, αλλά η λογική των σύγχρονων οπλικών συστημάτων: η λογική του μέσου αυτονομείται, όπως αναφέραμε στις εισαγωγικές μας παρατηρήσεις, και προσδιορίζει ουσιωδώς τον προσανατολισμό της πολεμικής στρατηγικής. Αν η ελληνική πλευρά, λέγοντας «αμυντικό δόγμα», εννοεί ότι, φοβούμενη μήπως εκτεθεί στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης και των συμμάχων, προτίθεται σε οποιαδήποτε περίπτωση (γενικού) πολέμου να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και το πλεονέκτημα του πρώτου (μαζικού) πλήγματος στον εχθρό, τότε έχει κατά πάσα πιθανότητα υπογράψει μόνη της και εκ προοιμίου την καταδίκη της. Με δεδομένη την τουρκική υπεροπλία και τη γενικότερη τουρκική γεωπολιτική υπεροχή ένα (μαζικό) πρώτο πλήγμα εξ ανατολών θα παραλύσει τεχνικά, αλλά και ψυχολογικά την ελληνική πλευρά. Σε παλαιότερους πολέμους, διεξαγόμενους στην ξηρά, μπορούσε ενδεχομένως να αφεθεί στον εχθρό η επιθετική πρωτοβουλία ως ότου εξαντλήσει τις δυνάμεις του. Ομως αυτό προϋπέθετε ότι ο αμυνόμενος κατείχε θέσεις φυσικά ή τεχνητά οχυρές που του επέτρεπαν να κρατήσει τις δικές του δυνάμεις σχετικά αλώβητες ώσπου να περάσει στην αντεπίθεση. Σήμερα, η δύναμη και το βεληνεκές του πυρός από κάθε κατεύθυνση προς κάθε κατεύθυνση και η μετάθεση του πολεμικού κέντρου βάρους από την ξηρά στον αέρα ακυρώνει αυτήν την προϋπόθεση· δεν υπάρχουν πια κρυψώνες για τις ένοπλες δυνάμεις, και το (μαζικό) πρώτο πλήγμα αποσκοπεί ακριβώς στην εξουδετέρωση των μέσων μιας αντεπίθεσης σε ευρεία κλίμακα. Οι ίδιοι αυτοί τεχνικοί παράγοντες καθιστούν τον χρόνο αποφασιστικό μέγεθος, με άλλα λόγια προσδίδουν στην εναρκτήρια φάση του πολέμου καθοριστική σημασία· ό,τι δεν κερδίζεται ή ό,τι χάνεται στη φάση αυτή είναι δυσκολότατο ν’ αποκτηθεί ή να αναπληρωθεί κατόπιν. Γι’ αυτό και το πρώτο πλήγμα, το οποίο εγκαινιάζει την καθοριστική εναρκτήρια φάση του πολέμου, πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μαζικότερο και καιριότερο. Πρώτο πλήγμα, με τη στρατηγική σημασία του όρου, δεν είναι ο πρώτος τυχόν πυροβολισμός που πέφτει κατά το πρώτο «θερμό επεισόδιο» μιας πολεμικής αντιπαράθεσης· είναι μια συντονισμένη και ακαριαία ενέργεια όλων των κλάδων των ενόπλων δυνάμεων προς εκμηδένιση των ζωτικών σημείων του εχθρικού πολεμικού δυναμικού, ιδίως όσων εμφανίζονται κρίσιμα μέσα στη δεδομένη συγκυρία. Μπορεί να καταφερθεί στο πλαίσιο της κλιμάκωσης ενός τοπικού «θερμού επεισοδίου», αλλά και πολύ νωρίτερα ακόμα, όταν δηλαδή διαπιστωθεί ότι επίκειται έτσι κι αλλιώς εχθρική επίθεση· το επιτελικό σχέδιο του πρώτου πλήγματος πρέπει λοιπόν να βρίσκεται στο συρτάρι ήδη από καιρό ειρήνης, χωρίς αυτό να σημαίνει καθόλου ότι όποιος το έχει καταστρώσει και όποιος θα το εφαρμόσει είναι αναγκαία ο επιτιθέμενος με την ιστορική και πολιτική έννοια του όρου. Καθώς το γεωπολιτικό δυναμικό της Τουρκίας μακροπρόθεσμα ενισχύεται, ενώ της Ελλάδας μακροπρόθεσμα συρρικνώνεται, ο επιτιθέμενος με την ιστορική και την πολιτική έννοια δεν μπορεί να είναι άλλος από την Τουρκία· ανεξάρτητα από εθνικές μυθολογίες, το γεγονός τούτο δεν έχει καμμία σχέση με ηθικές ή φυλετικές ιδιότητες, αλλά οφείλεται στη διαμόρφωση του συσχετισμού των δυνάμεων, και τα πράγματα θα αντιστρέφονταν αν αντιστρεφόταν και ο συσχετισμός των δυνάμεων. Αλλά όποιος, θέλοντας και μη, υιοθετεί αμυντική στρατηγική στο ιστορικό και στο πολιτικό επίπεδο, δεν είναι γι’ αυτόν και μόνον τον λόγο υποχρεωμένος να υιοθετήσει αμυντική στρατηγική στο στρατιωτικό επίπεδο. Τα δύο επίπεδα δεν πρέπει να συγχέονται κατά κανένα τρόπο. Αλλο είναι η άμυνα ως ιστορικοπολιτικός σκοπός και άλλο η άμυνα ως στρατιωτικό μέσο, άλλο ο αμυντικός χαρακτήρας ενός πολέμου και άλλο η αμυντική διεξαγωγή ενός πολέμου. Αλλωστε από στρατιωτική άποψη η καθαρά αμυντική διεξαγωγή πολέμου στερείται νοήματος και είναι πρακτικά αδύνατη. Αν την παίρναμε στα σοβαρά, θα σήμαινε ότι ο επιτιθέμενος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητα, διατρέχοντας απλώς τον κίνδυνο να επανέλθει στην αρχική του θέση και να προετοιμασθεί για να ξαναδοκιμάσει. Καμμιά άμυνα δεν είναι τελεσφόρα, αν δεν εμπεριέχει μια δραστική τιμωρία του επιτιθέμενου, όμως η τιμωρία αυτή δεν μπορεί παρά να συνίσταται σε πράξεις, οι οποίες, αν ιδωθούν μεμονωμένα, χαρακτηρίζονται από την ισχυρή παρουσία επιθετικών στοιχείων: ο αμυνόμενος πυροβολεί με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιον σκοπό όπως και ο επιτιθέμενος.
Διαβάστε: Παναγιώτη Κονδύλη, Θεωρία του Πολέμου, εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1997.

Posted in Ελλάδα, Τουρκία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αιέν Υψικρατείν – «Πτώσεις» τουρκικών αεροσκαφών στο Αιγαίο (Εις μνήμην Σμηναγού (Ι) Κωνσταντίνου Ηλιάκη)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Ιουλίου 2009

δημοσιεύτηκε στο STRATEGY-GEOPOLITICS.blogspot.com

Στον ακήρυκτο πόλεμο που διεξάγεται συνεχώς εδώ και τρεις δεκαετίες στους ουρανούς του Αιγαίου και οι δύο πλευρές μετρούν απώλειες. Από τη μία πλευρά, η Ελλάδα, όμηρος του «φοβικού συνδρόμου», καλείται να υπερασπιστεί τον Εθνικό Εναέριο Χώρο με άρτια εξοπλισμένη Πολεμική Αεροπορία και άριστα εκπαιδευμένο προσωπικό. Από την άλλη, η αναθεωρητική Τουρκία αμφισβητεί μονομερώς και βασιζόμενη στην ποσοτική υπεροπλία της επιχειρεί την αλλαγή του status quo με σαφώς επιθετικές ενέργειες από αεροπόρους που διακρίνονται κάθε άλλο παρά για τον επαγγελματισμό τους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι τουρκικές αποστολές σε ΝΑΤΟικές ασκήσεις κατατάσσονται σταθερά στις τελευταίες θέσεις ενώ στις «μάχες» πάνω από το Αιγαίο ηττούνται κατά κράτος. Χαρακτηριστικό του φόβου των Τούρκων αεροπόρων όταν εισέρχονται στον ελληνικό ΕΕΧ είναι το περιστατικό όταν πέταξε για πρώτη φορά το Mirage F-1CG σε νυχτερινή αναχαίτιση τουρκικού F-4E. Μόλις ο Τούρκος χειριστής αντιλήφθηκε τη παρουσία του ελληνικού αεροσκάφους άρχιζε να φωνάζει έντρομος στη συχνότητα κινδύνου «UFO, UFO»!
– H μοναδική επίσημα καταγγεγραμένη κατάρριψη τουρκικών α/φων από ελληνικά έλαβε χώρα στις 22 Ιουλίου 1974, όταν το F-5 (#63-8414) με χειριστή τον Υποσμηναγό Ι.Δ. και No2 του σχηματισμού τον Ανθυποσμηναγό Θ.Σ. (#66-9137) κατέρριψε με βολή ΑΑ βλήματος τύπου AIM-9B ένα τουρκικό F-102Α και έτρεψε σε φυγή ένα δεύτερο (το οποίο κατέπεσε επίσης από έλειψη καυσίμου, πρίν προσγειωθεί στη βάση του).
– Παρόμοιο περιστατικό σημειώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 όταν μετά από αερομαχία κατέπεσαν δύο τουρκικά F-104G (το ένα από έλλειψη καυσίμου, το άλλο από απώλεια προσανατολισμού) από ελληνικά F-4E της 337Μ.
– Στις 18 Ιουνίου 1992 κατά την διάρκεια αναγνώρισης τουρκικών F-16 από δύο ελληνικά F-1CG, o Yποσμηναγός Νικόλαος Σιαλμάς εμπλέκεται σε αερομαχία με F-16 του χειριστή Ilhan Filiz και συντρίβεται.- Στις 8 Φεβρουαρίου 1995 κατά την διάρκεια αναγνώρισης που εξελίχθηκε σε αερομαχία ελληνικό Mirage F-1CG με χειριστή τον έμπειρο Η.Τ. «υποχρέωσε» τον Τούρκο Υποσμηναγό Yilderim σε βίαιο ελιγμό σε χαμηλό ύψος και απώλεια στήριξης με αποτέλεσμα το F-16C Block40 (#91-0021) της 192Μ να συντριβεί 15 νμ ΝΑ της Ρόδου. Πρόφτασε όμως να εγκαταλείψει και διασώθηκε από ελικόπτερο AB 205 της Eλληνικής Πολεμικής Aεροπορίας και μεταφέρθηκε στη Pόδο. O Tούρκος πιλότος μεταφέρθηκε στην Tουρκία και παραδόθηκε στις τουρκικές αρχές.
– Στις 28 Δεκεμβρίου 1995 σύμφωνα με τότε δημοσίευμα των ΝΕΩΝ «έξι λεπτά μέσα στα οποία τα ελληνικά F16 ‘κέρδισαν’ δύο φορές τα τουρκικά Φάντομ, διήρκεσαν οι σκληρές αερομαχίες, που προηγήθηκαν της πτώσης ενός από τα αεροσκάφη της γειτονικής χώρας, χθες 9 μίλια νοτιοδυτικά της Λέσβου. Τα δύο τουρκικά αεροσκάφη που λίγο νωρίτερα είχαν παραβιάσει προκλητικά τον εθνικό εναέριο χώρο πετώντας, με πλήρη οπλισμό και πάνω απ’ τη νήσο Χίο, αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν από δύο ελληνικά F16, που μπλόκαραν τους ‘εισβολείς’ στην περιοχή μεταξύ Χίου-Λέσβου«. Ο πιλότος του τουρκικού F-4E (#67-0301) της 112Μ δεν βρέθηκε και ο συγκυβερνήτης Ogur Kilar μεταφέρθηκε με ελληνικό ελικόπτερο σε νοσοκομείο της Σμύρνης 90 λεπτά μετά την πτώση. Ο Υποσμηναγός Γ.Θ. του ελληνικού F-16C Block 30 παρασημοφορήθηκε λίγες μέρες μετά…
– Στις 8 Oκτωβρίου 1996, δύο ελληνικά Mirage 2000ΕG της 331ΜΠΚ/114ΠΜ απογειώθηκαν για να αναχαιτίσουν τουρκικό σχηματισμό τεσσάρων F-4 και δύο F-16 που είχαν παραβιάσει τον ελληνικό εναέριο χώρο στην περιοχή της Xίου. Eνα τουρκικό διθέσιο F-16D (#91-0023) κατέπεσε, με αποτέλεσμα να φονευθεί ο ένας πιλότος. Πληροφορίες ήθελαν τον νεκρό πιλότο Nail Erdogan να είναι Ισραηλινός ενώ ο δεύτερος χειριστής Osman Cıceklı εγκατέλειψε επιτυχώς και διεσώθη από ελικόπτερο AB-205 της 358 ΜΕΔ.Eπτά χρόνια αργότερα, δημοσίευμα στο Τύπο αναφέρει ότι το ελληνικό Μirage 2000EG με χειριστή τον Θ. Γ. εξαπέλυσε πύραυλο καταρρίπτοντας το τουρκικό, γεγονός το οποίο φέρεται να επιβεβαίωσε έμμεσα ο Έλληνας ΥΕΘΑ Γ. Παπαντωνίου. (Mετά την επιστροφή του Θ.Γ. στη αεροπορική βάση της Τανάγρας, διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε ο πύραυλος R.550 Magic Μk2 στο δεξί φτερό…)

– Στις 23 Μαϊου 2006 το τουρκικό F-16C Block50 (#93-0684) με χειριστή τον Υποσμηναγό Halil Ibrahim Ozdemir εκτελώντας βίαιους ελιγμούς συγκρούστηκε με ελληνικό F-16C Block52+ (#514) νοτίως της Καρπάθου, οδηγώντας στο θάνατο τον Σμηναγό (Ι) Κωνσταντίνο Ηλιάκη.

Posted in Ελλάδα, Τουρκία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: