βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 3 Αυγούστου 2009

Τί γίνεται με τις βρετανικές βάσεις;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Akrotiri-CIA_WFB_Map

Του Ανδρέα Πενταρά*

Από τη παρακολούθηση των μέχρι σήμερα συνομιλιών που διεξάγονται μεταξύ των δύο πλευρών για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, τόσο σε επίπεδο ηγετών των δύο κοινοτήτων όσο και σε επίπεδο ομάδων εργασίας και τεχνικών επιτροπών, δεν διεφάνη οποιαδήποτε ένδειξη συμπερίληψης στις συνομιλίες του ζητήματος των Βρετανικών βάσεων. Αν δεν προηγείτο το Σχέδιο Ανάν, θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι το ζήτημα των ΒΒ δεν θα θιγεί καθόλου στη παρούσα διαδικασία των συνομιλιών και σε περίπτωση λύσης, τα πράγματα αναφορικά με τις βάσεις θα παρέμεναν όπως προβλέπονται στη συνθήκη εγκαθίδρυσης του 1960.

Όσα όμως προβλέφθηκαν στο σχέδιο Ανάν αναφορικά με τις ΒΒ και μάλιστα με πρωτοβουλία των Άγγλων, προδιαθέτουν και τα δύο ενδιαφερόμενα μέρη (Ε/Κ και Τ/Κ) ότι κάτι ανάλογο οι Βρετανοί θα πράξουν και με τη διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Οι Βρετανοί συγκεκριμένα, κατά τη διαδικασία κατάρτισης του Σχεδίου Ανάν, επέφεραν τρεις σημαντικές αλλαγές στα μέχρι τώρα ισχύοντα αναφορικά με τις ΒΒ. Πρώτον, παρέδιδαν ένα μεγάλο μέρος του εδάφους των βάσεων – περίπου το 45% – στη Κυπριακή Δημοκρατία, δεύτερον, επεξέτειναν το πεδίο ασκήσεων στη περιοχή Σωτήρας Λεμεσού εις βάρος του εδάφους που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία και τρίτον, επεξέτειναν σε απροσδιόριστο βάθος τη θαλάσσια ζώνη που περιβρέχει τις Βρετανικές βάσεις, χωρίς να διευκρινίζεται αν πρόκειται για διεκδίκηση χωρικών υδάτων και αποκλειστικής οικονομικής ζώνης ή απλώς για ζώνη ασφάλειας των βάσεων από τη πλευρά της θάλασσας.

Είναι φανερό, ότι και στη παρούσα διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού, οι Βρετανοί θα προσκομίσουν τις ίδιες ή παρόμοιες τροποποιήσεις στη συνθήκη εγκαθίδρυσης, κάτι που προδίδει τη πρόθεση των Βρετανών να βελτιώσουν επ ωφελεία τους κάποια αρνητικά σημεία που διαπίστωσαν κατά την επί μισό αιώνα περίπου λειτουργία των βάσεων. Συγκεκριμένα, οι Βρετανοί επιθυμούν όπως απαλλαγούν από εδάφη που αφενός δεν τους χρειάζονται για τους σκοπούς λειτουργίας των βάσεων και αφετέρου γίνονται αιτία προστριβών με γεωργούς και άλλους κατοίκους των γύρω περιοχών που εγείρουν δικαιώματα χρήσης της γής αυτής. Δεύτερον, επιθυμούν να περιορίσουν τη λειτουργία των βάσεων σε καθαρά στρατιωτικούς σκοπούς και τρίτον, ενόψει των ασύμμετρων απειλών, να αυξήσουν την ασφάλεια των βάσεων, κυρίως από τη πλευρά της θάλασσας.

Αυτές είναι οι επιδιώξεις των Βρεττανών. Το ζητούμενο όμως είναι ποιές είναι οι δικές μας επιδιώξεις και τι κάνουμε για το σκοπό αυτό. Η παρούσα κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει το στίγμα της αναφορικά με το ζήτημα των Βρετανικών βάσεων. Και το χειρότερο, δεν έχει συστήσει ομάδα εργασίας και τεχνική επιτροπή η οποία να συζητήσει με τους Βρετανούς το ζήτημα αυτό, το οποίο έτσι κι αλλοιώς οι ίδιοι το ήγειραν κατά τη προηγούμενη προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού. Υπάρχουν και πολλά άλλα ζητήμτα που πρέπει να συζητηθούν και όχι μόνο τα σημεία που θα εγείρουν οι Βρετανοί. Είναι το ζήτημα των σαράντα και πλέον σημείων διακατοχής που εκτείνονται σε ολόκληρη τη Κύπρο. Είναι το ζήτημα της εξαίρεσης των βάσεων από το έδαφος της ΕΕ. Είναι το στάτους των κατοίκων που ζούν μέσα στο έδαφος των βάσεων. Είναι τα περιβαλλοντικά προβλήματα που δημιουργεί η λειτουργία των βάσεων όπως η ηχορύπανση των πολεμικών αεροσκαφών, η ακτινοβολία από τις κεραίες κλπ. Είναι η ανεξέλεγκτη χρήση των οδών, των λιμανιών και αεροδρομίων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι ακόμα η λειτουργία των υποδομών του κατασκοπευτικού συστήματος ECHELON και πολλά άλλα.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι έγκαιρα η κυβέρνηση, σε συνεννόηση με τη Τ/Κ πλευρά, θα ασχοληθεί με το θέμα των Βρετανικών βάσεων και δεν θα περιμένει το στάδιο των τελικών διαπραγματεύσεων για να καταπιαστεί με το ζήτημα αυτό. Το νέο γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε στη Κύπρο και στην ευρύτερη περιοχή, διαφοροποιεί πλήρως τα ψυχροπολεμικά δεδομένα του 1960 και κατά συνέπεια δεν μπορεί μια νέα συμφωνία επίλυσης του Κυπριακού να περιλαμβάνει τις ίδιες πρόνοιες αναφορικά με τις ΒΒ όπως αυτές που περιλαμβάνονται στη συνθήκη εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας.

* Υποστράτηγος ε.α.
Αναρτήθηκε από Geopolitics-Gr.blogspot

Posted in Κύπρος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Θα πληρώσει η Deutsche Bahn για τα θύματα της σφαγής του Διστόμου;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Ενδιαφέρουσα εξέλιξη σημειώνεται στην υπόθεση των αποζημιώσεων των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου από στρατεύματα της Βερμαχτ τον Ιούνιο του 1944.

Η εξέλιξη αφορά στην αμετάκλητη απόφαση του Αρείου Πάγου για την αποζημίωση των συγγενών των θυμάτων που διεκδίκησαν και πέτυχαν στην Ιταλία την εκτελεστότητά της απόφασης. Οι δικηγόροι των θυμάτων, μετά την εγγραφή υποθήκης στη βίλα Βιγκόνι του Κόμο, που ανήκει στο γερμανικό δημόσιο, προχωρούν σε κατάσχεση χρηματικών αξιώσεων των Γερμανικών Σιδηροδρόμων έναντι των Ιταλικών Σιδηροδρόμων, στο πλαίσιο συμψηφισμού των αμοιβαίων απαιτήσεων. Πρόκειται για χρήματα που αναλογούν στην Deutsche Bahn από την πώληση διεθνών εισιτηρίων.

Η γερμανική κυβέρνηση, που επιδιώκει να αποτρέψει την έκδοση σχετικής απόφασης από το εφετείο της Φλωρεντίας, δηλώνει δια του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών ότι «η Deutsche Bahn…είναι αυτόνομο νομικό πρόσωπο και δεν ευθύνεται για τις όποιες υποχρεώσεις του γερμανικού δημοσίου». Στο ίδιο μήκος κύματος και η τοποθέτηση του εκπροσώπου των Γερμανικών Σιδηροδρόμων, ο οποίος μιλώντας στο περιοδικό Der Spiegel τόνισε ότι «δεν διακρίνει νομική θεμελίωση» για τις αξιώσεις των θυμάτων του ναζισμού.
Σε ακροαματική διαδικασία που έχει οριστεί για την ερχόμενη Τρίτη, οι ιταλικοί σιδηρόδρομοι ως τριτοφειλέτης θα έχουν τη δυνατότητα τοποθέτησης, όπως άλλωστε και το γερμανικό δημόσιο που θα πρέπει να αποδείξει ότι οι γερμανικοί σιδηρόδρομοι δεν του ανήκουν, όπως υπογράμμισε προχθές εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών

greece-salonika.blogspot.com

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

«Μηχανισμός πρόκλησης κρίσης»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

AOZ1
Του Σταυρου Λυγερου

Κάθε παράκτιο κράτος έχει δικαίωμα να ορίσει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) εύρους μέχρι και 200 μιλίων. Η ΑΟΖ, ως νομικό δικαίωμα ενός κράτους, υπερκαλύπτει το δικαίωμα εκμετάλλευσης της υφαλοκρηπίδας. Περίπου 140 χώρες έχουν δημιουργήσει ΑΟΖ. Αν και δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, η Τουρκία έχει οριοθετήσει τη δική της ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα με βάση την αρχή της μέσης γραμμής. Εχει αποδεχθεί, δηλαδή, τον κανόνα. Με βάση την ίδια αρχή και δεδομένου ότι τα κατοικημένα νησιά έχουν αναμφισβήτητο δικαίωμα ΑΟΖ, η ύπαρξη του Καστελόριζου εξασφαλίζει την επαφή της (υπό οριοθέτηση) ελληνικής ΑΟΖ με την κυπριακή, γεγονός που περιορίζει σημαντικά την τουρκική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Ελλάδα είχε αποφύγει να οριοθετήσει τη δική της ΑΟΖ στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο για να μην προκαλέσει τριβές με την Αγκυρα. Οταν, όμως, η Κυπριακή Δημοκρατία οριοθέτησε και προωθεί την εκμετάλλευση της δικής της ΑΟΖ, η Τουρκία προσπαθεί να την εμποδίσει. Παραλλήλως, προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένο σφετερισμού της ελληνικής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, έχοντας αποφασίσει τη διεξαγωγή ερευνών νοτίως του Καστελόριζου. Η απόφαση ελήφθη τον Ιούλιο 2008 και η πρώτη απόπειρα ήταν με νορβηγικό σκάφος τον περασμένο Νοέμβριο. Μετά τα ελληνικά διαβήματα, οι Νορβηγοί είχαν αποχωρήσει, αλλά η επίσημη δημοσίευση τώρα εκείνης της απόφασης είναι ίσως προαναγγελία δεύτερης προσπάθειας. Σίγουρα είναι ένα τεστ των ελληνικών αντιδράσεων.

Ας σημειωθεί ότι στις 19-10-2008 ο αρχηγός του τουρκικού ναυτικού Μετίν Ατάτς (σημ ενκρυπτώ : τον οποίο τραπεζώνουμε κάθε 3 και λίγο στα πλαίσια των επαίσχυντων ΜΟΕ…) είχε δηλώσει: «Εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία προστριβών και συγκρούσεων λόγω της πετρελαϊκής σπουδαιότητας που θα αποκτήσει προσεχώς. Εξ αιτίας των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σ’ ένα δεύτερο Αραβικό Κόλπο. Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει».

Οι παραβιάσεις του εναερίου χώρου, ακόμα και οι υπερπτήσεις, δημιουργούν αρνητικό προηγούμενο, αλλά όχι τετελεσμένο. Δεν συμβαίνει το ίδιο, όμως, με έρευνες στην υφαλοκρηπίδα. Σ’ αυτή την περίπτωση, δεν αρκούν τα διαβήματα. Η Αθήνα πρέπει να τις εμποδίσει, αλλιώς θα απολέσει κυριαρχικό της δικαίωμα. Γι’ αυτό και τέτοιες έρευνες είναι αποτελεσματικός μηχανισμός πρόκλησης κρίσης, τον οποίο η Αγκυρα έχει επανειλημμένως δοκιμάσει από τη δεκαετία 1970 με κορυφαίο περιστατικό την κρίση του Μαρτίου 1987. Μ’ αυτήν την έννοια, η δημοσίευση στην εφημερίδα της τουρκικής κυβέρνησης μπορεί να είναι λειτουργικά πολύ πιο σοβαρή πρόκληση από τους αεροπορικούς τσαμπουκάδες. Η Ελλάδα δεν έχει λόγο να στρατιωτικοποιήσει τη διένεξη. Πριν φθάσει εκεί, έχει αρκετά πολιτικά βέλη στη φαρέτρα της.

kathimerini.gr

Posted in Ελλάδα, Τουρκία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ναυάγιο Πολιτικής στο Αιγαίο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Αναλύοντας τα κοινωνικά φαινόμενα ο έλληνας μαρξιστής θεωρητικός Νίκος Πουλαντζάς έκανε την κρίσιμη εννοιολογική διάκριση ανάμεσα στις κοινωνικές δομές και τις κοινωνικές πρακτικές.

Με δύο λόγια εκείνη η θεωρητική συμβολή του μεγάλου έλληνα θεωρητικού είχε ως εξής:
— Υπάρχουν δύο διακριτά πεδία κοινωνικών εξελίξεως: Οι κοινωνικές δομές, όπως αποκρυσταλλώνονται στους θεσμούς…
— Και οι κοινωνικές πρακτικές, όπως εξελίσσονται, άλλοτε αναπαράγοντάς τους θεσμούς, άλλοτε αμφισβητώντας τους, άλλοτε οδηγώντας στην τροποποίησή τους (μεταρρυθμίσεις) κι άλλοτε στην πλήρη ανατροπή τους (επαναστάσεις).

•Κατά κάποιο τρόπο «δομές» είναι η αρχιτεκτονική του κοινωνικού συστήματος, όπως έχει «αποκρυσταλλωθεί» σε θεσμούς – είναι η στατική εικόνα, η «κάτοψη» της κοινωνίας.
•«Πρακτικές» είναι η «ενέργεια» της κοινωνίας όπως «αναβλύζει» μέσα από τις «δομές», άλλοτε στερνιώνοντάς τες, άλλοτε υπονομεύοντάς τες. Είναι η δυναμική διάσταση, το «μηχανολογικό σχέδιο» της κοινωνίας.
Η μελέτη της Ιστορίας αφορά και τις δύο αυτές πλευρές του «δράματος»: Αλλά και την αλληλεξάρτηση και τους αλληλο-επηρεασμούς τους.
Με το μοντέλο Δομών-Πρακτικών ο Πουλατζάς κατόρθωσε να ασκήσει συνολική κριτική σε κάποιες «παρεκκλίσεις» του μαρξισμού:
Για παράδειγμα στον «ιστορικισμό» που λαμβάνει υπ’ όψιν μόνο τις «κοινωνικές δομές», αλλά αγνοεί τις πρακτικές. Λες κι ότι συμβαίνει αποτελεί «νομοτελειακή» εξέλιξη των ίδιων των δομών, χωρίς να παίζουν ρόλο οι πραγματικοί άνθρωποι, οι κοινωνικές δυνάμεις.
Ο βολονταρισμός (βουλησιαρχία), από την άλλη πλευρά κάνει το αντίθετο σφάλμα: λαμβάνει υπ’ όψιν του μόνο τις κοινωνικές πρακτικές, αγνοώντας τις κοινωνικές δομές. Οι βολονταριστές πιστεύουν ότι μπορούν να επιτύχουν «ό,τι θέλουν πολύ» ανεξαρτήτως των περιορισμών που του θέτει το ιστορικό πλαίσιο.
Το έργο του Πουλατζά επηρέασε όχι μόνο τους Μαρξιστές. Μάλλον επηρέασε τους ΜΗ μαρξιστές περισσότερο από ό,τι τους μαρξιστές (δυστυχώς γι’ αυτούς τους τελευταίους)…
Και επηρέασε όχι μόνο την ανάλυση των μεμονωμένων κοινωνιών, αλλά και των διεθνών σχέσεων.
Εδώ ακριβώς θα σταθούμε σήμερα. Θα δούμε πως το θεωρητική σχήμα του Πουλαντζά «Δομές – Πρακτικές» μπορεί να εφαρμοστεί στη θεμελιώδη ανάλυση των διεθνών σχέσεων και γιατί γίνεται επίκαιρο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, πάνω από το Αιγαίο…

«Δομές» και «πρακτικές» στις διεθνείς σχέσεις

— «Δομές» στις διεθνείς σχέσεις είναι το νομικό και θεσμικό καθεστώς που υπάρχει σήμερα στον κόσμο. Αυτό που ονομάζουμε «διεθνές Δίκαιο» καθώς και οι διεθνείς οργανισμοί που λειτουργούν βάσει του διεθνούς δικαίου, παράγουν διεθνές δίκαιο και εφαρμόζουν τις προβλέψεις του.
— «Πρακτικές» στις διεθνείς σχέσεις είναι η έμπρακτη υπεράσπιση και προώθηση συμφερόντων των επί μέρους κρατών (πέραν των ορίων της κυριαρχίας τους) καθώς η «προβολή ισχύος» εκ μέρους τους.
Όταν υπάρχει «ισορροπία» ανάμεσα στις διεθνείς δομές και τις διεθνείς πρακτικές, τότε υπάρχει διεθνής σταθερότητα..

Μ’ άλλα λόγια, όταν αυτά που κάνουν όλοι κινούνται απολύτως μέσα στα πλαίσια αυτών που εκ των προτέρων έχουν συμφωνήσει να κάνουν – ή να ανέχονται ο ένας από τον άλλο – τότε υπάρχει διεθνής σταθερότητα.
Αλλά όταν κάποιοι αποκτούν δύναμη και συμφέρον να κινηθούν πέρα από τα «συμφωνημένα», τότε αρχίζει να υπάρχει αστάθεια. Όταν κάποιος ή κάποιοι δεν μπορούν να προασπιστούν δικαιώματα που έχουν αποσπάσει από τους υπόλοιπους κατά το παρελθόν, τότε πάλι αρχίζει να υπάρχει αστάθεια.
Τότε οι διεθνείς δομές γίνονται αν-αντίστοιχες προς τις διεθνείς πρακτικές.
Αν μέσα σε συνθήκες αστάθειας κάποιοι αποφασίσουν να ξεπεράσουν τα «συμφωνημένα», τότε καταρρέει το διεθνές σύστημα. Και πρέπει είτε όλοι μαζί να συμφωνήσουν μια νέα διεθνή δομή, είτε να εξαναγκασθούν οι «παρεκτρεπόμενοι» να αποδεχθούν την υφιστάμενη δομή.
Μ’ άλλα λόγια, αν κάποιοι νιώσουν ιδιαίτερα δυνατοί, είτε θα ανατρέψουν προς όφελός τους την αρχιτεκτονική του διεθνούς συστήματος κατανικώντας όσους το υπερασπίζονται, είτε θα νικηθούν και θα αποδεχθούν την αρχιτεκτονική του συστήματος που προσπάθησαν προηγουμένως να αμφισβητήσουν.

Συνήθως μετά από μια τέτοια συνολική αμφισβήτηση – αναμέτρηση, τίποτε δεν μένει ίδιο. Το διεθνές σύστημα τροποποιείται είτε υπέρ είτε σε βάρος όποιων προσπάθησαν να το αμφισβητήσουν. Ανάλογα με το αν νικήσουν ή ηττηθούν…
Αυτό που ισχύει για τις δομές του διεθνούς συστήματος ισχύει και για τις επί μέρους περιφερειακές δομές.

Νομικό καθεστώς και στάτους-κβο

Έτσι στο Αιγαίο έχουμε από τη μια πλευρά το νομικό καθεστώς κι από την άλλα το στάτους-κβο.
— Εδώ «νομικό καθεστώς» είναι το σύνολο των διεθνών συμβάσεων που αφορούν το Αιγαίο κι έχουν υπογραφεί από τα κράτη που βρέχονται από το Αιγαίο (την Ελλάδα και την Τουρκία).
— Από την άλλη πλευρά στάτους-κβο είναι η έμπρακτη άσκηση δικαιωμάτων ή «προβολή ισχύος» στο χώρο του Αιγαίου, πέρα από τα αδιαμφισβήτητα όρια κυριαρχίας.
Έτσι το νομικό καθεστώς είναι η «δομή» του διεθνούς συστήματος για το Αιγαίο, ενώ το στάτους-κβο ορίζεται στο πεδίο των πρακτικών.

Το νομικό καθεστώς είναι αναλλοίωτο εδώ και δεκαετίες, από τη Συμφωνία του Μοντραί το 1932 και τη Ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα το 1947. Από τότε καμία προσθήκη δεν έγινε στο νομικό καθεστώς του Αιγαίου…

Αντίθετα, το στάτους-κβο της περιοχής αυτής αλλάζει συνέχεια. Άλλο στάτους-κβο υπήρχε τον καιρό που σέβονταν οι Τούρκοι τα 10 μίλια της Ελλάδας στο Αιγαίο (πριν τον 1974), άλλο στάτους-κβο υπήρξε μετά το 1974, άλλο όταν άρχισαν οι παραβιάσεις (μετά το 1978), άλλο όταν κλιμακώθηκαν οι παραβιάσεις (μετά το 1982), άλλο πριν την διακήρυξη του casus belli (1995), άλλο πριν την διακήρυξη των «γκρίζων ζωνών» (1996 – μετά τα Ίμια) κι άλλο σήμερα που κλιμακώθηκαν οι παραβιάσεις πάνω από το Φαρμακονήσι – Αγαθονήσι.

•Το νομικό καθεστώς προσδιορίζεται από τις διμερείς και πολυμερείς συμβάσεις. Και αλλάζει μόνο αν υπογραφούν νέες συμβάσεις.
•Το στάτους-κβο προσδιορίζεται από τα εκατέρωθεν πρακτικές που γίνονται εκ των πραγμάτων (de facto) εκατέρωθεν «αποδεκτές».
Κι αλλάζει κάθε φορά που μια πλευρά επεκτείνει τις πρακτικές της κι η άλλη δεν αντιδρά, ή κάθε φορά που μια πλευρά αντιδρά στις πρακτικές της άλλης, η οποία αναγκάζεται να «αναδιπλωθεί».
Στην περίπτωσή μας εκείνη η πλευρά που κατά κανόνα «επεκτείνεται» είναι η Τουρκία, ενώ η εκείνη που «αναδιπλώνεται» είναι κατά κανόνα η Ελλάδα.
Έτσι η τουρκική πολιτική στο Αιγαίο κλιμακώνεται συνεχώς, ώστε να ανατρέπει το στάτους-κβο, δοκιμάζοντας τα ανακλαστικά της Ελλάδας.
Κι έχει δημιουργηθεί μια αναντιστοιχία ανάμεσα στο νομικό καθεστώς (που έχει μείνει αναλλοίωτο) και το στάτους-κβο (που έχει αλλάξει δραματικά). Και η αναντιστοιχία αυτή δημιουργεί μια πηγή μακροπρόθεσμης αστάθειας.

Ποιος χρεώνεται την αστάθεια στο Αιγαίο

Αυτή η αστάθεια θα ξεπεραστεί με αποκατάσταση της συμβατότητας ανάμεσα στο νομικό καθεστώς και το στάτους-κβο

•είτε το νομικό καθεστώς θα προσαρμοστεί στο σημερινό στάτους κβο, δηλαδή θα νομιμοποιήσουμε την τουρκική επιθετικότητα,
•είτε η Τουρκία θα εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την επιθετική τακτική της και θα σεβαστεί το υφιστάμενο στάτους-κβο. Το οποίο θα προσαρμοστεί στο υφιστάμενο νομικό καθεστώς.
Έτσι την αστάθεια που δημιουργείται στο Αιγαίο δεν την «χρεώνεται» μόνο η Άγκυρα. Διότι ενώ επεκτείνει συνεχώς τις πρακτικές της σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, ταυτόχρονα ζητά συνολική ρύθμιση του νομικού καθεστώτος, ώστε να αποκατασταθεί η σταθερότητα (σε όφελός της).
Την αστάθεια τη χρεώνεται και η Ελλάδα, η οποία αρνείται να νομιμοποιήσει την επιθετικότητα της Τουρκίας, αλλά δεν τολμά και να τη σταματήσει εμπράκτως.
Με αποτέλεσμα στα μάτια των ξένων η Ελλάδα να εμφανίζεται ότι επιμένει σε δικαιώματα που η ίδια δεν μπορεί να προασπιστεί!

Παρά το γεγονός ότι η επιθετική πλευρά είναι η Τουρκική, η Ελλάδα δυσκολεύεται να εξηγήσει τη θέση της και να βρει διεθνή στηρίγματα, διότι η Ελλάδα αρνείται νέα ρύθμιση, ενώ η Τουρκία εμφανίζεται να την επιδιώκει.Η Ελλάδα μένει μόνη, παρά το γεγονός ότι αντιδρά ήρεμα και συγκρατημένα, ή μάλλον επειδή ακριβώς δεν αντιδρά αποφασιστικά στην τουρκική επιθετικότητα.
Κι αυτό διότι η μεν Τουρκία φαίνεται να διακρίνεται για «ρεαλισμό» και «σύνεση», ενώ η Ελλάδα εμφανίζεται να εμφορείται από «λεγκαλιστικές αυταπάτες» και «ουτοπικό ιδεαλισμό».

— Η Τουρκία εμφανίζεται ως «ρεαλίστρια», επεκτείνει τις πρακτικές της μόνο αφότου πειστεί ότι η αντίπαλός της (Ελλάδα) δεν θα αντιδράσει. Και ζητά να τροποποιηθεί το νομικό καθεστώς ώστε οι νέες πρακτικές της να είναι πλέον «νόμιμες».
— Κι εμφανίζεται «συνετή» διότι οι προκλήσεις της κάθε φορά είναι τόσο «προσεκτικές», ώστε η Ελλάδα να μπορεί ανεπαισθήτως να υποχωρήσει χωρίς η ίδια να «εκτεθεί» (πολύ) και χωρίς η διεθνής κοινότητα να αντιδράσεις.
— Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα εμφορείται από «λεγκαλιστικές αυταπάτες», διότι πιστεύει ότι από τη στιγμή που το διεθνές δίκαιο την καλύπτει, αυτό και μόνον αρκεί για να αναχαιτίσει την Τουρκία.
— Και πάσχει από ουτοπικό ιδεαλισμό, γιατί νομίζει ότι αν η Τουρκία δεν συγκρατηθεί, θα σπεύσει η διεθνής κοινότητα να συνετίσει τους Τούρκους!

Η Ελλάδα πιστεύει ότι αργά η γρήγορα το υφιστάμενο νομικό καθεστώς θα γίνει σεβαστό από την Τουρκία υπό την πίεση της διεθνούς κοινότητας.
Ούτε που φαντάζεται ότι αργά η γρήγορα η διεθνής κοινότητα θα πιέσει την Ελλάδα να αλλάξει το νομικό καθεστώς, όχι την Τουρκία να το σεβαστεί.
Αυτό είναι το αδιέξοδο της Ελληνικής διπλωματίας τα τελευταία χρόνια.
Κι ο μόνος τρόπος να ξεπεράσουμε το αδιέξοδο είναι να δείξουμε ότι η Τουρκία παίρνει μεγάλα ρίσκα όταν θεωρεί «δεδομένη» την παθητικότητα της ελληνικής πλευράς στις προκλήσεις της.

•Αν η Ελλάδα δεν θέλει να αποδεχθεί δυσμενή αναθεώρηση του νομικού καθεστώτος στο Αιγαίο, είναι υποχρεωμένη να ανακόψει την τουρκική επιθετικότητα και να σταματήσει την συνεχή επιδείνωση του στάτους κβο σε βάρος της.
•Αν η Ελλάδα δεν είναι διατεθειμένη να πάρει κάποια τέτοια ρίσκα, τότε θα υποχρεωθεί να αποδεχθεί πλήρη συνθηκολόγηση! Που δεν θα σταματήσει στο μισό Αιγαίο. Διότι η Τουρκία δεν μπορεί να ελέγξει το μισό Αιγαίο μακροχρόνια, χωρίς επικυριαρχία και στη δυτική Θράκη…
Αν γίνει κατανοητή η διάκριση δομών-πρακτικών – που μεταφράζεται, στην περίπτωσή μας, σε διάκριση νομικού καθεστώτος-στάτους κβό – είναι εύκολο να αντιληφθούμε τι ακριβώς επιδιώκει η Άγκυρα μακροχρόνια σε βάρος μας.
Αν δε γίνει κατανοητή αυτή η διάκριση, τότε επικαλούμαστε ένα νομικό καθεστώς που οι ίδιοι αφήνουμε να γίνει διάτρητο…

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ψήφο αντίστασης στην ισοπέδωση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Tου Χρήστου Γιανναρά

Η ελληνική κοινωνία εμφανίζει μια σχιζοειδή ποιοτική ανομοιότητα των μελών της. Δεν πρόκειται για έκπληξη, δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση: Κάθε κοινωνία ανθρώπων έχει μια μερίδα καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη ατόμων, και ταυτόχρονα τη μερίδα των μειονεκτικών σε ποιοτικά προσόντα και καλλιέργεια, μιαν υπανάπτυκτη μερίδα.

Παντού και πάντοτε η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου εξαρτάται από την ποσοτική ισορροπία των δύο πληθυσμικών ομάδων και (κυρίως) από τα ποσοστά μετοχής τους στη διαχείριση των κοινών. Παντού και πάντοτε οι θεσμοποιημένες λειτουργίες διάκρισης ποιοτήτων και αξιοκρατικής ιεράρχησης ευθυνών είναι αυτονόητες, γιατί επιβάλλονται από την ανάγκη. Η ζωή όλων λειτουργεί ευχερέστερα, όταν σε οποιοδήποτε κοινωνικό λειτούργημα κρίνεται θεσμικά, καταξιώνεται και έχει προβάδισμα ο ευφυής και όχι ο βραδύνους, ο εργατικός και όχι ο ράθυμος, ο ανιδιοτελής και όχι ο παραδόπιστος.

Εξαρτάται η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου και από τη δυναμική των θεσμών που αποβλέπουν στη συνεχή μείωση της υπανάπτυκτης και μειονεκτικής μερίδας του πληθυσμού, στον συνεχή περιορισμό των επιρροών της στη δημόσια ζωή. Εχει καίρια σημασία για την κοινωνική ομαλότητα η δυναμική του εκπαιδευτικού συστήματος, η δυναμική του θεσμοποιημένου κοινωνικού ελέγχου των ΜΜΕ, η αξιοκρατία στη διοίκηση.

Στην Ελλάδα, πριν από είκοσι οχτώ χρόνια, το ΠΑΣΟΚ ανέτρεψε ευχερέστατα και τις τρεις αυτές προϋποθέσεις κοινωνικής ομαλότητας – και μάλιστα με την καύχηση ότι έτσι επέφερε ποθούμενο «κοινωνικό μετασχηματισμό»: Με τη λογική των εμπορευματοποιημένων μεθόδων πλύσης εγκεφάλου των μαζών, οι κάπηλοι του σοσιαλισμού κολάκεψαν την υπανάπτυκτη σε απαιτήσεις ποιότητας κοινωνική μερίδα, της παραχώρησαν εξωφρενικές προνομίες που εξυπηρετούσαν (τελικά και μεθοδικά) την επιβολή στυγνού κομματικού κράτους. Εξουδετέρωσαν και ευτέλισαν τους θεσμούς ανάσχεσης της υπανάπτυξης: το σχολειό, το πανεπιστήμιο, την πληροφόρηση και ψυχαγωγία, κάθε λειτουργία πειθαρχικού ελέγχου και αξιολόγησης ποιοτήτων σε οποιαδήποτε πτυχή του δημόσιου βίου.

Σε αυτή τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, το αντίπαλο «κόμμα εξουσίας», η Νέα Δημοκρατία, είδε μόνο μια συνταγή εκλογικής επιτυχίας και προσπάθησε να τη μιμηθεί ατυχέστατα. Το αποτέλεσμα της μίμησης ήταν η «παρένθεση» Μητσοτάκη, που ξανάφερε στην εξουσία τον πολιτικά τελειωμένο το 1989 Ανδρέα. Και η τρέχουσα, ακόμα σήμερα, «παρένθεση» Καραμανλή του νεότερου, που επίσης κατόρθωσε να κάνει πολιτικά υπαρκτό τον θλιβερά ανύπαρκτο επίγονο Παπανδρέου.

Οι επιπτώσεις αυτής της δικομματικής εξαχρείωσης είναι δραματικές, η χώρα έχει φτάσει κυριολεκτικά στο χείλος εφιαλτικών ενδεχομένων. Αλλά τη διαχείριση της ευθύνης για τα κοινά και για το μέλλον μας την έχει πια η κοινωνική μερίδα που μειονεκτεί σε ποιότητα και καλλιέργεια, η υπανάπτυκτη μερίδα. Η οποία και έχει χάσει κάθε σεμνότητα ρεαλιστικής μετριοφροσύνης, κάθε επίγνωση ανεπάρκειας, κάθε συνείδηση ότι χρειάζεται (λειτουργικά, χρηστικά) τους ικανούς, τους αποτελεσματικούς, τους ανιδιοτελείς, τους υπέρτερους σε καλλιέργεια. Σπιθαμιαία αναστήματα, καιροσκόποι ανατριχιαστικής ανικανότητας νομίζουν ότι θα μπορέσουν να αναχαιτίσουν την τρομακτική κατρακύλα της χώρας: Τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητα, την ανεξέλεγκτη βία και τον συνδικαλισμένο τραμπουκισμό, την υπαλληλοποίηση και τον κομματισμό στην άμυνα.

Η μερίδα των καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη πολιτών, ήταν πάντοτε μειοψηφία. Αλλά λειτουργούσαν θεσμοί αξιολόγησης, έστω ανάπηροι, που έσωζαν τον ηγετικό ρόλο αυτής της μερίδας. Παρ’ όλο τον μεταπρατισμό, την καθυστέρηση και τις περιπέτειες που συνόδευαν από γεννησιμιού του το ελλαδικό κρατίδιο, ήταν αδιανόητο να δημηγορεί ένας πολιτικός με σολοικισμούς και δίχως αξιοπρεπή ενδυμασία, αυτονόητο να απολύεται δημοσιογράφος ή «διορθωτής» σε εφημερίδα αν του ξέφευγε σοβαρό λάθος, ορθογραφικό ή συντακτικό. Υπήρχε κοινή συνείδηση ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει η ζωή, οι ανθρώπινες σχέσεις, το κράτος, να κατορθωθεί παραγωγικότητα, πλούτος, ευπρέπεια τρόπων συμπεριφοράς, δίχως προβάδισμα ευθύνης των πεπαιδευμένων, των καλλιεργημένων.

Στα τελευταία τριάντα χρόνια, τα δύο «κόμματα εξουσίας» ευνούχισαν την κοινή γνώμη κολακεύοντας τις άκριτες, ενστικτώδεις προτιμήσεις της, στοχεύοντας αποκλειστικά και μόνο στον εντυπωσιασμό της, στην ανάγκη της για «αναγνωρισιμότητα» των μπροστάρηδων. Επικεφαλής ευρωψηφοδελτίων τοποθετήθηκαν λαϊκές τραγουδίστριες, σε υπουργικούς θώκους αναβιβάστηκαν δημοσιογραφικές μετριότητες, προπονητές αθλητικών ομάδων, ηθοποιοί πρωταγωνιστές σε σίριαλ και συντονιστές τηλεοπτικών συζητήσεων. Ακόμα και καλαθοσφαιριστές έγιναν δήμαρχοι, εκφωνητές ραδιοφωνικών μεταδόσεων του ποδοσφαίρου στάλθηκαν στο Ευρωκοινοβούλιο να εκπροσωπήσουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια πολιτισμού των Ελλήνων.

Οποιος μιλάει για ανάγκη, χρηστική, ρεαλιστική ανάγκη, να έχει προβάδισμα η ανθρώπινη ποιότητα, προπηλακίζεται σαν «ρατσιστής». Η λοιμική του λαϊκισμού έχει αποσαθρώσει την ελληνική κοινωνία, έχει ακυρώσει κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Το μικρόβιο έχει μεταδοθεί και στη διασπορά, το εκτόπλασμα του ΠΑΣΟΚ που λέγεται ΣΑΕ έχει μπολιάσει πλήθος σεμνών άλλοτε βιοπαλαιστών της αποδημίας με επιθετική «παντογνωσία», αξιώσεις αυθεντίας στην ελληνική Ιστορία και πολιτική. Με χαμένη τη σεμνότητα της αυτογνωσίας, οι συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων, στην Ελλάδα ή στη διασπορά, γίνονται όλο και πιο αποκαλυπτικές ανήκεστης υπανάπτυξης, βαλκανικής επαρχιωτίλας.

Η περίπτωση της Ελλάδας είναι από τις πιο ευδιάκριτες αφορμές δυσφορίας ευρωπαϊκών δυνάμεων που βλέπουν τον ρόλο τους στο διεθνές πεδίο να παγιδεύεται στην ελεήμονα στήριξη καλομαθημένων ράθυμων συν–εταίρων. Τα συμφέροντα της Γερμανίας, λ.χ., σαφώς θα απαιτούσαν την αποχώρησή της από την ασήμαντη πολιτικά στις διεθνείς σχέσεις Ε.Ε. και τη σύμπραξή της με τη Ρωσία για συνασπισμό αποφασιστικής στην παγκόσμια σκακιέρα ισχύος. Που σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεθούμε χωρίς επαναπαυτική ομπρέλα προστασίας, μόνοι, με τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό μας, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητά μας.

Και η κωμικά αφασική εξωτερική μας πολιτική να πρέπει να ανταγωνιστεί τη σοβαρότητα και ιδιοφυΐα της αυτοκρατορικής πολιτικής ενός Αχμέτ Νταβούτογλου.

Copyright: Χρήστος Γιανναράς & εφημ. «Η Καθημερινή»

Posted in Δημοκρατία, Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ρουσφέτια στη Γερμανία του Χίτλερ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Ο Γερμανός ιστορικός Gotz Aly φωτίζει τη συμβίωση λαϊκού κράτους και εγκλήματος

Συνέντευξη στον Ηλία Μαγκλίνη

Το 1961, κατά τη δίκη του Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ, η Χάνα Αρεντ αποδόμησε το «ναζιστικό κτήνος», μιλώντας για τη λεγόμενη «κοινοτοπία του κακού». Σχηματικά, θα ορίζαμε αυτή την έννοια ως εξής: σε αντίθεση με το τι θέλουμε να πιστεύουμε, το κακό δεν είναι κάτι εξωπραγματικό, διαβολικό, το κακό είναι καθημερινό, ανθρώπινο. Τηρουμένων των αναλογιών, κάτι παρόμοιο θέλει να μας πει σήμερα ο Γερμανός ιστορικός και αρθρογράφος Gotz Aly με το πολυσυζητημένο βιβλίο του «Το λαϊκό κράτος του Χίτλερ». Μόνο που ο Aly δεν κινείται στη σφαίρα της φιλοσοφίας αλλά της οικονομίας. Και μιλάει για κάτι πολύ συγκεκριμένο: για το πώς το ναζιστικό καθεστώς αναδείχθηκε σε «λαϊκό κράτος» μέσα από μια πολιτική «ρουσφετιού». Οπως γράφει ο Aly, το βιβλίο του μιλάει για τη «συμβίωση λαϊκού κράτους και εγκλήματος». Οι Εθνικοσοσιαλιστές βασίστηκαν στο δόγμα της φυλετικής ανισότητας στο βαθμό που υποσχέθηκαν στον δοκιμασμένο γερμανικό λαό «μεγαλύτερη ισότητα ευκαιριών από αυτήν που υπήρχε κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας». Την υπόσχεση την έκαναν πραγματικότητα – έως ένα σημείο. Με ποιο τρόπο όμως.

Κράτος «πρόνοιας»

Κάτι ανάλογο είπε και σ’ εμάς ο Γερμανός συγγραφέας όταν του θέσαμε το ερώτημα γύρω από την αφετηρία για τη συγγραφή του «Λαϊκού κράτους του Χίτλερ». «Ηθελα να δείξω πώς απλοί, φυσιολογικοί Γερμανοί απέκτησαν προνόμια υπό το ναζιστικό καθεστώς, χωρίς όμως να είναι “βαμμένοι” ναζί. Αυτό συνέβη διότι το κράτος πρόνοιας και ειδικών προνομίων που προέκυψε, ήταν αποτέλεσμα χρημάτων και χρυσού που ανήκε σε μειονότητες που διώχθηκαν καθώς και από υποχρεωτικές συνεισφορές των υπό κατοχή χωρών. Οι άνθρωποι εύκολα διαφθείρονται. Σε εποχές κρίσης και πολέμου, δεν κάθονται να προβληματιστούν ως προς την προέλευση χρημάτων και αγαθών, τα οποία, υποτίθεται ότι είναι αποτέλεσμα φιλανθρωπίας. Ενα τόσο φρικώδες δικτατορικό καθεστώς όπως αυτό της ναζιστικής Γερμανίας δεν χρειάζεται πολλά εκατομμύρια φανατικών ναζί, απλώς, ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη και οι οποίοι σωπαίνουν όταν αισθάνονται ότι η οικονομική τους κατάσταση βελτιώνεται».

Ο φυλετικός αγώνας που έκανε το ναζιστικό κόμμα, γράφει ο Aly, «έμοιαζε να υπαινίσσεται το τέλος του ταξικού αγώνα. «Αυτό το έκανε δημοφιλές και από εκεί αντλούσε την εγκληματική του ορμή». Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα ήταν ένα, κατά κανόνα, νεανικό κόμμα (με μέσο όρο ηλικίας τα τριάντα πέντε χρόνια) και είχε απήχηση στη νεολαία της Γερμανίας. «Για την πλειοψηφία των Γερμανών, ο εθνικοσοσιαλισμός δεν σήμαινε δικτατορία, απαγόρευση λόγου και καταπίεση, αλλά ελευθερία και περιπέτεια. Εβλεπαν εκεί μια εξέλιξη του νεανικού κινήματος, ένα σωματικό και πνευματικό anti-aging πρόγραμμα». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σχέση λαού και ηγεσίας στον εθνικοσοσιαλισμό, σφραγίστηκε από την πολιτική ρουσφετιού που ακολούθησε το καθεστώς όταν κορυφώθηκε η πολεμική προσπάθεια και οι άνθρωποί του βρέθηκαν κατακτητές σε ξένες χώρες.

Η Ελλάδα

Στο βιβλίο του, ο Aly αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην Ελλάδα, κυρίως στις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν, από οικονομικής πλευράς, προκειμένου να βρεθεί το ελληνικό κράτος να χρωστάει στη ναζιστική Γερμανία και στη συνέχεια να κλαπούν τα χρήματα και οι περιουσίες των Ελλήνων Εβραίων. Οπως αναφέρει, «σύμφωνα με τα στοιχεία του οικονομικού επιτελείου της Βέρμαχτ στην Ελλάδα, απαιτούσε το 1941 “περίπου το 40% του ελληνικού πραγματικού εισοδήματος”, ενώ ένα χρόνο αργότερα ανήλθαν “οι δαπάνες κατοχής και οι δημόσιες δαπάνες περίπου στο 90% του πραγματικού εθνικού εισοδήματος”».

Ειδικά σε ό,τι αφορά το εβραϊκό ζήτημα στην Ελλάδα του 1941 – 44, ο Aly παρουσιάζει στοιχεία για το πώς συνεργάστηκαν οι τότε ελληνικές αρχές με τον κατακτητή και πώς επίσης Ελληνες πολίτες ωφελήθηκαν από αυτή την οικονομική πολιτική του Γ΄ Ράιχ. «Η περίπτωση της Ελλάδας δεν διαφέρει από εκείνες άλλων ευρωπαϊκών χωρών: πολλοί πολιτικοί, διοικητικοί και οικονομικοί εκπρόσωποί τους συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές», μας λέει ο Aly. «Η μεγάλη εξαίρεση στην Ευρώπη ήταν το Βέλγιο και η Δανία.

Σχετικά με τη μοίρα των Ελλήνων Εβραίων, η συνεργασία των ελληνικών αρχών με τους Γερμανούς ποικίλει: άλλη ήταν η κατάσταση στην Αθήνα, άλλη στη Θεσσαλονίκη. Οι αφομοιωμένοι Εβραίοι της Αθήνας σώθηκαν στην πλειοψηφία τους, δεν συνέβη το ίδιο με τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης διότι οι εκεί ελληνικές αρχές συνεργάστηκαν στενά με τους Γερμανούς. Από κοινού εκτόπισαν περισσότερους από 40.000 Εβραίους απαλλοτριώνοντας τις περιουσίες τους. Σχεδόν κανένας δεν επέζησε».

Το κράτος δήμευσε τον χρυσό των Εβραίων

Το πιο ενδιαφέρον όμως στο βιβλίο του είναι αυτό που επισημαίνει, ότι «οι περιουσίες του εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης δεν δημεύτηκαν από τους Γερμανούς αλλά από τις Αρχές της κάθε χώρας. Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης είχαν επενδύσει τα χρήματά τους κυρίως σε χρυσό, διότι φοβόντουσαν τον πληθωρισμό. Στα 1942–43, ο χρυσός αυτός δημεύτηκε από το υπουργείο Οικονομικών της Αθήνας. Κυρίως πουλήθηκε σε Ελληνες πολίτες μέσω του χρηματιστηρίου της Αθήνας. Πουλώντας τον χρυσό των Εβραίων (περίπου 46 τόνοι συνολικά) και παίρνοντας σε αντάλλαγμα δραχμές, το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών πλήρωσε σημαντικό τμήμα των κατοχικών εξόδων. Σε άλλες χώρες, δημεύτηκαν περισσότερο περιουσίες, εργοστάσια και μετοχές. Τα κέρδη χρησιμοποιήθηκαν ακριβώς όπως και στην Ελλάδα».

Στο βιβλίο, ο Aly γράφει: «Με τη σύμφωνη γνώμη των Τσιρονίκου (υπερ–υπουργού Οικονομικών που τοποθέτησαν οι ναζί) και Χατζηκυριάκου (υποδιοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδος, συνεργάτη των ναζί), Ελληνες χρηματομεσίτες πούλησαν τον κλεμμένο από τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης χρυσό στο χρηματιστήριο Αθηνών. Εκεί εισέπραξαν τεράστιες ποσότητες χαρτονομισμάτων σε δραχμές, με τις οποίες η Βέρμαχτ πλήρωσε στη συνέχεια τα έξοδά της. Ετσι μπόρεσε ο πληθωρισμός για μερικούς μήνες να σταματήσει ή τουλάχιστον να συγκρατηθεί και να διατηρηθεί το επίπεδο τιμών. Με τη διαπραγμάτευση, ο χρυσός των δολοφονημένων Εβραίων της Θεσσαλονίκης κατέληξε στο μεγαλύτερο μέρος του στα χέρια Ελλήνων εμπόρων και κερδοσκόπων του χρηματιστηρίου, ενώ οι Γερμανοί με τις πληρωμένες στην τιμή ημέρας δραχμές πλήρωσαν τους στρατιώτες τους».

Σιωπή

Ο Aly επιμένει σε μία ακόμα σημαντική παράμετρο: «Ουσιαστικά, η μόνη διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι ότι οι δημεύσεις των περιουσιών αυτών συζητήθηκαν δημοσίως στις περισσότερες χώρες μετά το 1945. Αυτό δεν συνέβη με την περίπτωση της Ελλάδας. Αυτό έχει σημασία διότι το χρυσάφι δεν το πήραν οι ναζί αλλά Ελληνες πολίτες».

Ποιος είναι

Ο Γερμανός ιστορικός και δημοσιογράφος Gotz Aly γεννήθηκε το 1947 στη Χαϊδελβέργη. Σπούδασε δημοσιογραφία, ιστορία και πολιτικές επιστήμες στο Βερολίνο. Εχει εργαστεί, μεταξύ άλλων, στις εφημερίδες Berliner Zeitung και Frankfurter Allgemeine Zeitung. Διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στο Fritz Bauer Institut στη Φρανκφούρτη του Μάιν. Η μελέτη του «Το Λαϊκό Κράτος του Χίτλερ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος σε μετάφραση του Νίκου Δεληβοριά.

Copyright: Ηλίας Μαγκλίνης & εφημ. «Η Καθημερινή»

Posted in Ελλάδα, Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πότε τέλειωσε ιστορικά ο Ελληνισμός;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Tου Χρήστου Γιανναρά
Πότε τελειώνει ιστορικά ένας λαός που σημάδεψε με την παρουσία του την πορεία της ανθρωπότητας; Προφανώς, όταν πάψει να παράγει ή να συντηρεί καινοτόμο ιδιαιτερότητα. Οταν χάσει ακόμα και την επίγνωση της κάποτε προσφοράς του, όταν εκπέσει σε ρητορικές μόνο καυχήσεις για κατορθώματα που δεν μπορεί πια να κατανοήσει τη σημασία τους.

Αν είναι αυτό το κριτήριο του ιστορικού τέλους, πότε τέλειωσε ιστορικά ο Ελληνισμός;

Στο σχολείο μαθαίναμε τη δόλια απάντηση της δυτικής ιστοριογραφίας που είχε υιοθετήσει και ο Κοραής: Ο Ελληνισμός τέλειωσε το 529, όταν ο Ιουστινιανός έκλεισε και τυπικά τα τελευταία απομεινάρια φιλοσοφικών σχολών της Αθήνας.

Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η απροκατάληπτη έρευνα άρχισε να κατεδαφίζει τη μεθοδική κατασυκοφάντηση του ψευδωνύμως, για χλεύη, λεγόμενου «Βυζαντίου»: να καταδείχνει τα ιλιγγιώδη επιτεύγματα πολιτισμού, με ακραιφνή ελληνική ιδιαιτερότητα, που το χαρακτηρίζουν και σημαδεύουν την ανθρώπινη Ιστορία. Τότε μεταθέσαμε το τέλος του Ελληνισμού στην άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, το 1453.

Η λεγόμενη «Γενιά του ’30» μας έδειξε ότι ακόμα και κάτω από τον ζυγό των Τούρκων οι Ελληνες, φτωχοί, αγράμματοι, σκλάβοι, συνέχισαν να παράγουν ιδιαιτερότητα πολιτισμού, Τέχνη και θεσμούς με τους ίδιους άξονες αναφοράς και τις ίδιες ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων που χαρακτήριζαν ανέκαθεν την ελληνικότητα. Και τότε μεταθέσαμε το ιστορικό τέλος του Ελληνισμού στο 1833, όταν Βαυαροί και Κοραϊκοί συγκρότησαν το νεωτερικό ελλαδικό κρατίδιο, προγραμματικά αποκομμένο από την οργανική ιστορική του συνέχεια, με πολιτιστικές επιδόσεις μόνο στη μίμηση των δυτικών προτύπων και την ελληνική ταυτότητα μεταποιημένη σε φολκ λορ και ιδεολόγημα.

Αποδίδεται στον ηπειρώτη πατριάρχη Αθηναγόρα η εκτίμηση ότι ο Ελληνισμός τέλειωσε με τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922: Μπορεί το ελλαδικό κρατίδιο των Αθηνών να ήταν καταγωγικά αφελληνισμένο, να κατανοούσε τον Ελληνισμό με τους όρους του νεωτερικού εθνικισμού, δηλαδή να τον καταδίκαζε να είναι βαλκανική επαρχία. Ομως, υπήρχε παράλληλα η πληθυσμική πραγματικότητα εκατομμυρίων Ελλήνων της Μικρασίας, του Πόντου, της Ανατολικής Θράκης, της Ανατολικής Ρωμηλίας, Ελληνισμός με συνείδηση κοσμοπολίτικης αρχοντιάς και ταυτότητα πολιτισμού, όχι κρατικής εθνότητας.

Με ποια κριτήρια πιστοποιούμε τη συνέχεια ή την ασυνέχεια (το ιστορικό τέλος) της ελληνικής ιδιαιτερότητας; Οχι βέβαια με τη συντήρηση και παγίωση των ίδιων πάντα σχημάτων του βίου και της έκφρασης. Η συνέχεια της ταυτότητας (δημιουργικής ετερότητας) ενός λαού γίνεται φανερή στη διατήρηση των ίδιων προτεραιοτήτων, της ίδιας ιεράρχησης αναγκών, της ίδιας αξιολόγησης ποιοτήτων.

Το πέρασμα από την «κοινωνία της χρείας» στην «πολιτική κοινωνία» (από την ατομοκεντρική χρησιμοθηρία στο κοινό «άθλημα αληθείας») είναι σταθερό γνώρισμα ελληνικότητας. Τόπος και τρόπος του αθλήματος στην Αρχαία Ελλάδα ήταν η αυτόνομη πόλις – κράτος, πραγμάτωση και φανέρωση του τρόπου η «εκκλησία του δήμου». Τόπος και τρόπος του αθλήματος στον εκχριστιανισμένο Ελληνισμό (Βυζάντιο και Τουρκοκρατία) ήταν η αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα – ενορία και φανέρωση του τρόπου η «εκκλησία των πιστών».

Ο στόχος στον οποίο απέβλεπε η πόλις (ο τρόπος του όντως αληθούς) αποτυπώνεται στη λογική αρμονία των αρχιτεκτονικών μελών του Παρθενώνα, στην αφαιρετική υποδήλωση του καθολικού λόγου της ουσίας (όχι του εφήμερου ατόμου) που σαρκώνει το άγαλμα, στην τραγωδική δραματουργία της θεατρικής εκφραστικής. Αντίστοιχα, ο στόχος της ευχαριστιακής κοινότητας αποτυπώνεται στο αρχιτεκτονικό (στατικής) ρίσκο της διαδοχής θόλων, ημιθολίων, σφαιρικών τριγώνων που λογοποιεί την ύλη, παραπέμπει στην «κένωση» – σάρκωση του Λόγου ως τρόπο τής όντως υπάρξεως. Aποτυπώνεται στη «διάβαση επί το πρωτότυπον» που κατορθώνει (με την ίδια αφαιρετική επιδίωξη του αγάλματος) η βυζαντινή Εικόνα ή στην «αποκαλυπτική» δραματουργία (με πιστότητα στο αρχαίο σκηνικό υπόδειγμα) της εκκλησιαστικής Ευχαριστίας.

Σήμερα δεν καταλαβαίνουμε τίποτα από τις προτεραιότητες αναγκών και στόχων που εξασφάλιζαν τη συνέχεια του τρόπου της ελληνικότητας, δεν μπορέσαμε να διασώσουμε στο ελλαδικό κρατίδιο αυτόν τον τρόπο ούτε ως μνήμη, θησαύρισμα παιδείας. Μας είναι αδύνατο να κατανοήσουμε (δεν έχουμε προσλαμβάνουσες παραστάσεις), πώς μπορεί μια συλλογικότητα να οργανώθηκε κάποτε με προτεραιότητα ανάγκης την υπαρκτική γνησιότητα και όχι τη χρησιμότητα. Ερμηνεύουμε την Αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, την Τουρκοκρατία με τα κριτήρια και τα δόγματα του Ιστορικού Υλισμού ή με τις προ-πολιτικές ατομοκεντρικές αξιώσεις του Διαφωτισμού – μιλάμε για την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία σαν το προανάκρουσμα «αυτοθεσμιζόμενης» κολλεκτίβας ή «κομμούνας».

Ο Ελληνισμός τέλειωσε ιστορικά με αργό και βασανιστικό (ταπεινωτικό) ψυχορράγημα που ξεκίνησε το 1833 και συνεχίζεται, άγνωστο για πόσο ακόμη. Παλεύουμε να πιθηκίσουμε με συνέπεια τα «φώτα» της Εσπερίας, την παραχάραξη του αθλήματος της σχέσης σε μονοτροπία της χρήσης. Και ούτε αυτό δεν καταφέρνουμε, ο μεταπρατισμός μάς καθηλώνει σε τριτοκοσμικά επίπεδα υπανάπτυξης, διαφθοράς, οργανωτικής διάλυσης, απαιδευσίας, βαναυσότητας στην καθημερινή συμπεριφορά.

Αν συνεχίζουμε κωμικά να καυχώμαστε για την Αρχαία Ελλάδα, είναι επειδή μάς μάθανε ότι στο δικό της κληροδότημα βασίστηκε, και αυτό αξιοποίησε ο καταναλωτικός πολιτισμός της Δύσης, που εμείς αποκλειστικά θαυμάζουμε και είναι το ίνδαλμά μας. Ωσάν να ήταν ποτέ δυνατό η ταύτιση του «αληθεύειν» με το «κοινωνείν» να γεννήσει τον ατομοκεντρισμό του cogito ή της αισθησιοκρατίας, η μεταφυσική στόχευση της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας να παραγάγει το όνειδος της σημερινής εμπορευματοποιημένης κομματοκρατίας.

Το ιστορικό ψυχορράγημα του Ελληνισμού είναι βασανιστικό και ταπεινωτικό, γιατί συνεχίζουμε να υπάρχουμε χωρίς πια να είμαστε Ελληνες και χωρίς να μπορούμε να γίνουμε «Ευρωπαίοι». Και απομνημείωση αρχιτεκτονική του χαμένου προσώπου μας είναι η βλάσφημη αισχρουργία του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης: Αυτάρεσκη αναίδεια μιας αφελληνισμένης κοινωνίας, που χρυσοπληρώνει Αμερικανοελβετό για να φιλοτεχνήσει «μοδέρνο» νεοπλουτίστικο πορτραίτο της αμάθειας και ασχετοσύνης της.

Σε κάθε παραμικρή πτυχή του το σημερινό ελληνώνυμο κρατίδιο είναι μια ύβρις της ελληνικότητας.

Copyright: Χρήστος Γιανναράς & εφημ. «Η Καθημερινή» (19/7/2009)

Posted in Ελλάδα, Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, λύση στα Ελληνοτουρκικά

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ)

ΥΠΕΡΚΕΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΜΑΣ

 Untitled-1 copy

Ουάσιγκτον, του Λάμπρου Παπαντωνίου

αποκλειστικά για το ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ

 

   Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) υπερκεράζει την Υφαλοκρηπίδα στα Ελληνικά Πελάγη και επιλύει οριστικά και δια παντός όλα τα διμερή προβλήματα με την γείτονα Τουρκία. Αυτή την σαφή και κατηγορηματική άποψη εκφράζει, στην αποκλειστική συνέντευξη στο «ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ», ο διακεκριμένος  Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μαίρυλαντ, Θεόδωρος Καρυώτης, αρμόδιος για θέματα Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας!

   Με όλη εκείνη την πληρότητα, την επιστημονική κατάρτιση, αλλά και την εθνική ευαισθησία που τον διακρίνουν, καταλογίζει ξεκάθαρα ευθύνες στις Ελληνικές Κυβερνήσεις, που δεν προχωρούν, εδώ και τώρα, στην οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, όπως έκανε ο θαρραλέος, αείμνηστος και πρωτοπόρος Πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος, ο οποίος παρέδωσε μαθήματα υψηλής διπλωματίας στις ΑΟΖ, οι οποίες εάν οριοθετούνταν και στην Ελλάδα, θα έχει τεθεί τέλος, μια για πάντα, οριστικά και αμετάκλητα, στις τουρκικές διεκδικήσεις, στον νησιωτικό, στον εναέριο και στον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου Πελάγους. Και στηρίζει την ανεκτίμητη αυτή άποψή του, ο Καθηγητής, κ. Καρυώτης, στο Διεθνές Δίκαιο για το Δίκαιο της Θάλασσας, του 1982, που το αποκαλεί πολύ χαρακτηριστικά «Σύνταγμα των Θαλασσών και των Ωκεανών!»

 Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ κ. ΚΑΡΩΤΗ

Το πλήρες κείμενο της άκρως ενδιαφέρουσας αυτής αποκλειστικής συνέντευξης έχει ως εξής:

 

Eρ. κ. Καθηγητά, κατ΄αρχήν, σας ευχαριστούμε θερμά για την καλοσύνη σας, όπως μας παραχωρήσετε αυτή την συνέντευξη, για το σοβαρό θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, που αφορά άμεσα την Ελλάδα, τόσο στο Αιγαίο, όσο και στο Ιόνιο Πέλαγος, καθώς και την Κυπριακή Δημοκρατία. Θα θέλατε να μας εξηγήσετε, κατ’ αρχάς, τι είναι αυτή η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (AOΖ);

 

 

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΑΟΖ

Απ. Και εγώ σας ευχαριστώ, κ. Παπαντωνίου. Η νέα σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, που υπάρχει πλέον από το 1982, δημιούργησε μια νέα θαλάσσια ζώνη, η οποία λέγεται Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Αναφέρεται στο άρθρο 56 της Σύμβασης, που καθορίζει τις αρμοδιότητες και υποχρεώσεις του παράκτιου κράτους, μέσα σε αυτήν την αποκλειστική οικονομική ζώνη. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και στην Υφαλοκρηπίδα, γιατί η υφαλοκρηπίδα ασχολείται μόνο με το πετρέλαιο. Ενώ η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη περιλαμβάνει στην δικαιοδοσία της όχι μόνο το πετρέλαιο, αλλά και την αλιεία! επίσης, οι Τούρκοι, που δεν τους αρέσει καθόλου αυτή η ΑΟΖ, αντιλαμβάνονται ότι αυτή δεν περιέχει καμία γεωλογική έννοια και η σύμβαση ξεκάθαρα αναφέρει, ότι και τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ!!

 

Σ.Σ. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να υπάρχουν και στα μικρότερα νησιά ή νησίδες έστω μια οικογένεια, ένας φύλακας, ένας μοναχός, ένας φαροφύλακας, ένα λαχανόκηπος, ελαιόδεντρα ή κατσίκια, διότι τότε θεωρούνται κατοικίσιμα, παρουσιάζουν οικονομική ζωή και αποκτούν αυτόματα νομική υπόσταση και κεκτημένα ως προς το Δίκαιο της Θάλασσας…

 

 

ΠΟΙΑ ΝΗΣΙΑ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΑΟΖ;

Ερ. Όταν λέμε νησιά, κ. Καθηγητά, εννοούμε τα Νησιά, τις Νησίδες, τις Βραχονησίδες και τις πολύ μικρές νησίδες;

 

Απ. Τα νησιά που κατοικούνται. Τα άλλα τα νησιά τα πιάνει το θέμα των χωρικών υδάτων, που μπορεί να φθάσουν μέχρι 12 μίλια.

 

Ερ. Άρα, όταν λέμε ΑΟΖ αφορά μόνο το θέμα των νησιών του Ελληνικού Αρχιπελάγους, τα οποία κατοικούνται. Όσον φορά όλα τα άλλα τα νησιά, νησάκια και βραχονησίδες, που δεν κατοικούνται, εκείνα έχουν μόνο δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων;

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΦΤΙΑΞΕ ΑΟΖ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!

Απ. Ακριβώς. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι η ΑΟΖ, βέβαια, φτάνει μέχρι τα 200 μίλια. Τέτοια απόσταση φυσικά δεν υπάρχει στα Ελληνικά Πελάγη. Δηλαδή, στο Αιγαίο και στο Ιόνιο, το οποίο σημαίνει, ότι δέχονται όλοι την μέση γραμμή.

   Το ενδιαφέρον είναι ότι η Τουρκία, που δεν έχει υπογράψει και δεν έχει επικυρώσει το Δίκαιο για την Σύμβαση της Θάλασσας, έχει φτιάξει μια ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα με την Ρουμανία, την Βουλγαρία και την τότε Σοβιετική Ένωση, χωρίς να έχει υπογράψει και να επικυρώσει αυτή την Σύμβαση. Ήταν, κατά την γνώμη μου, ένα τραγικό λάθος, διότι δημιούργησε ένα προηγούμενο δεχόμενη αυτή την έννοια της ΑΟΖ. Ενώ, δεν δέχεται το ίδιο ούτε στο Αιγαίο, αλλά ούτε και προς την Μεσόγειο. Και γι’ αυτό βέβαια ήταν αντίθετη και με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, που πολύ σωστά δημιούργησε η Κυπριακή Δημοκρατία.

 

Ερ. Δηλαδή, κ. Καρυώτη, αυτό που έκανε η Τουρκία, με την Βουλγαρία, την Ρουμανία και την πρώην Σοβιετική Ένωση έχει, κατά κάποιο τρόπο, νομιμοποιήσει αυτή την διαδικασία. Δηλαδή, μπορεί να την επικαλεσθεί στα διεθνή φόρουμ;

 Untitled-2 copy

ΑΟΖ της Τουρκίας 

ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ  Η ΤΟΥΡΚΙΑ

Απ. Αυτό είναι το πρόβλημα. Εμείς μπορούμε και όχι αυτοί, διότι οι Τούρκοι έκαναν το λάθος να δημιουργήσουν μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, με βάση τη μέση γραμμή, που δεν δέχονται με μας, και επομένως χρησιμοποιούν μια νέα έννοια της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, που θέτει το Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο ουσιαστικά δεν αποδέχονται. Το προηγούμενο αυτό είναι εις βάρος της Τουρκίας.

   Οι Τούρκοι, ενώ δημιούργησαν μια ΑΟΖ στην Μαύρη Θάλασσα, αρνούνται να δημιουργήσουν μια ΑΟΖ και στην Μεσόγειο. Έχουν επίσης και μια παγκόσμια πρωτοτυπία γιατί διαθέτουν χωρικά ύδατα 12 μιλίων στην Μεσόγειο και στην Μαύρη Θάλασσα, ενώ έχουν μόνο 6 μίλια στο Αιγαίο.

 

Ερ. κ. Καθηγητά, επειδή το θέμα αυτό της ΑΟΖ συνδέεται άμεσα με το θέμα της Υφαλοκρηπίδας και επειδή, στην περίπτωση του Αιγαίου Πελάγους, η οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας εκκρεμεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια, τι επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτή η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη επί της Υφαλοκρηπίδας; Δηλαδή, το ένα επικαλύπτει το άλλο;

 

 

25 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΣ!

Απ. Κοιτάξτε, κ. Παπαντωνίου, νομίζω αυτή ήταν ένα λάθος όλων των Ελληνικών Κυβερνήσεων, οι οποίες, για πάρα πολλά χρόνια τώρα, επιμένουν μονότονα ότι η μοναδική διαφορά της Ελλάδας με την Τουρκία είναι νομικής φύσης και αφορά την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου Πελάγους. Αλλά, πάνω από 25 χρόνια τώρα η έννοια αυτή έχει υπερκερασθεί από αυτήν της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης!

   Και ένα άλλο, ίσως, σημαντικό σημείο είναι πως, από τότε που δημιουργήθηκε η νέα Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, κανένα κράτος στον κόσμο δεν έχει ζητήσει μόνο την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αλλά πάντα ζητά και την ταυτόχρονη οριοθέτηση και της ΑΟΖ. Εδώ έγκειται και υπεροχή της Ελλάδας επειδή η ΑΟΖ δεν έχει γεωλογική έννοια. Και γι΄ αυτό το λόγο, η Τουρκία ούτε το συζητάει.

   Όπως ξέρετε, υπάρχουν διάφορες επίσημες και ανεπίσημες επαφές της Ελλάδας με την Τουρκία, για δεκαετίες τώρα, όσον αφορά την διευθέτηση των προβλημάτων του Αιγαίου. Οι Τούρκοι προβάλλουν  συνεχώς καινούργια πράγματα. Δεν θέλουνε 12 μίλια χωρικά ύδατα στο Αιγαίο. Λένε, ότι υπάρχουν γκρίζες ζώνες και τα λοιπά. ΄Εμείς το μοναδικό επιχείρημα που έχουμε σε βάρος της Τουρκίας είναι αυτό της ΑΟΖ. Και φαίνεται ότι οι Τούρκοι δεν το συζητάνε καθόλου, γιατί ξέρουν ότι θα χάσουν. Και εκεί νομίζω είναι η Ελληνική τραγωδία, διότι ή Ελλάδα έχει  δώσει την εντύπωση, ότι φοβάται να πάει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Δεν είναι θέμα αν κερδίσει κάποιος ή θα χάσει. Το θέμα είναι, ότι θα λυθεί αυτή η διαφορά για πάντα, εφόσον βέβαια πάμε και συζητήσουμε ταυτόχρονα οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.

 

Ερ. κ. Καθηγητά, είναι εφικτό αυτό το πράγμα που μας λέτε;

  Δημιουργείται ενιαίος θαλάσσιος από οικονομική  πλευρά χώρος και για την αλιεία, τον βυθό και το έδαφος κάτω από το βυθό (πετρέλαια, φυσικό αέριο) [Ο βασικός λόγος που δεν ήθελε μέχρι τώρα η Τουρκία τον καθορισμό της Υφαλοκρηπίδας (την οποία διαθέτουν και τα νησιά μας) ήταν για να μην εκμεταλλευτούμε τα πετρέλαια του Αιγαίου, τα οποία είναι εκμεταλλεύσιμα, όπως π.χ. ανοιχτά της Θάσου. Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη όμως, υπερκαλύπτει την Υφαλοκρηπίδα και κατοχυρώνει απόλυτα, αναμφισβήτητα, ακλόνητα και χωρίς καμία δυνατότητα νομικής αντίδρασης από την Τουρκία, τα ελληνικά εθνικά και οικονομικά συμφέροντα! Η Τουρκία γνωρίζοντας ότι είναι για πρώτη φορά σε δεινή νομικά θέση, σχεδιάζει να δημιουργήσει στρατιωτικά τετελεσμένα με θερμά επεισόδια, ώστε να πετύχει έπειτα με διμερή συμφωνία, με διαπραγματεύσεις ή διαιτησία, παράκαμψη του Διεθνούς Δικαίου!

 Untitled-3 copy

ΑΟΖ Ελλάδος (οποτεδήποτε καθορισθεί)

Δημιουργείται ενιαίος θαλάσσιος από οικονομική  πλευρά χώρος και για την αλιεία, τον βυθό και το έδαφος κάτω από το βυθό (πετρέλαια, φυσικό αέριο) [Ο βασικός λόγος που δεν ήθελε μέχρι τώρα η Τουρκία τον καθορισμό της Υφαλοκρηπίδας (την οποία διαθέτουν και τα νησιά μας) ήταν για να μην εκμεταλλευτούμε τα πετρέλαια του Αιγαίου, τα οποία είναι εκμεταλλεύσιμα, όπως π.χ. ανοιχτά της Θάσου. Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη όμως, υπερκαλύπτει την Υφαλοκρηπίδα και κατοχυρώνει απόλυτα, αναμφισβήτητα, ακλόνητα και χωρίς καμία δυνατότητα νομικής αντίδρασης από την Τουρκία, τα ελληνικά εθνικά και οικονομικά συμφέροντα! Η Τουρκία γνωρίζοντας ότι είναι για πρώτη φορά σε δεινή νομικά θέση, σχεδιάζει να δημιουργήσει στρατιωτικά τετελεσμένα με θερμά επεισόδια, ώστε να πετύχει έπειτα με διμερή συμφωνία, με διαπραγματεύσεις ή διαιτησία, παράκαμψη του Διεθνούς Δικαίου!

 ΝΑ ΘΕΣΟΥΜΕ ΖΗΤΗΜΑ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΑΟΖ

 

Απ. Είναι εφικτό υπό την έννοια ότι και τα δύο μέρη να συμφωνήσουν, υπογράφοντας ένα συνυποσχετικό. Το πρόβλημα είναι ότι οι Τούρκοι, αν τελικά συμφωνήσουν, δεν θα συμφωνήσουν ποτέ για οριοθέτηση της ΑΟΖ. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν επιμένει σ΄ αυτό το θέμα. Σχεδόν κανείς στην Ελλάδα δεν ασχολείται με το θέμα της ΑΟΖ. Και μάλιστα, τον περασμένο χρόνο, από ότι θυμάμαι,  όταν η Κύπρος αποφάσισε να αποκτήσει μια ΑΟΖ όλες οι ελληνικές εφημερίδες γράψανε στη πρώτη σελίδα πόσο σημαντικό είναι αυτό το θέμα της ΑΟΖ της Κύπρου, χωρίς να γνωρίζουν σε τι θέμα αναφέρονται! Βέβαια δεν μπορώ να πω ότι η ελληνική πολιτική και διπλωματική ηγεσία δεν γνωρίζει το θέμα. Έχω την εντύπωση ότι πήγαιναν κάποτε, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στους Τούρκους και τους λέγανε, ότι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων πρέπει να υπάρξει και η ΑΟΖ και οι Τούρκοι αντιδρούσαν πάντα αρνητικά. Γι΄ αυτό το λόγο, αυτό το θέμα δεν υπάρχει πουθενά στις συζητήσεις ή διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις δύο χώρες. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα τραγικό σφάλμα όλων των Ελληνικών Κυβερνήσεων μέχρι σήμερα, που αποδέχονται, φαίνεται, αυτή την στάση της Τουρκίας, η οποία λέει “ξέρετε, αν φέρετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την αποκλειστική οικονομική ζώνη, θα χάσουμε πολλά. Επομένως, δεν θέλουμε καν να το συζητήσουμε”. Έτσι, υποψιάζομαι ότι οι Έλληνες δεν θέλουν να στενοχωρήσουν τους Τούρκους και δεν βάζουν στο τραπέζι το θέμα της ΑΟΖ.

 

 

ΤΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Ερ. κ. Καρυώτη, η Κυπριακή Δημοκρατία, παρά τα προβλήματά της, με την τουρκική εισβολή και κατοχή, και παρά τις αντιδράσεις της Άγκυρας, τελικά το κατάφερε;

 Untitled-1 copy

ΑΟΖ Κύπρου, πανέξυπνο επίτευγμα του Τάσσου Παπαδόπουλου

Απ. Βεβαίως! Η Κύπρος έχει υπογράψει και έχει επικυρώσει την Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας. Και πολύ σωστά έφτιαξε μια ΑΟΖ γύρω από ολόκληρο το Νησί.  Με αυτή την ΑΟΖ η Κύπρος έχει αποκλειστικά δικαιώματα της αλιείας και του πετρελαίου διότι, όπως ήδη έχω αναφέρει, η ΑΟΖ συμπίπτει με την υφαλοκρηπίδα. Έτσι δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα  να οριοθετήσουμε με τους Κύπριους Αποκλειστική Οικονομική που θα συμπίπτει με την υφαλοκρηπίδα. Εδώ βέβαια πρέπει να σας πω ότι παλαιότερα η Κυπριακή Κυβέρνηση είχε ζητήσει από την Ελληνική Κυβέρνηση να αρχίσουν συνομιλίες για την οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη, αλλά η Ελλάδα αρνήθηκε!

 

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΑΙΓΥΠΤΟ ΚΑΙ ΛΙΒΥΗ

Ερ. Η Κυβέρνηση Καραμανλή έχει κάνει τίποτε γι΄ αυτό το σοβαρό θέμα;

 

Απ. Βεβαίως. Η σημερινή Κυβέρνηση έχει κάνει  κάτι αρκετά έξυπνο. Για πρώτη φορά – και αυτό υποθέτω προς τιμήν της Υπουργού Εξωτερικών κ. Μπακογιάννη – η Ελληνική Κυβέρνηση έχει αρχίσει να κάνει επαφές με την Λιβύη και την Αίγυπτο για οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Και από ότι ξέρω, τα πράγματα πάνε πάρα πολύ καλά. Δηλαδή, οι Αιγύπτιοι και οι Λίβυοι είναι έτοιμοι να συζητήσουμε, με βάση την μέση γραμμή, που είναι πάρα πολύ σημαντικό για μας. Έτσι, η Ελλάδα θα δημιουργήσει αποκλειστική οικονομική ζώνη, σε όλες τις θαλάσσιες περιοχές της, εκτός από την περιοχή του Αιγαίου Πελάγους, που  θα φέρει σε δύσκολη θέση την Τουρκία.

 

 

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΥ

Ερ. Αυτή η διευθέτηση με την Αίγυπτο, που μας λέτε, είναι δυνατόν  να προσεγγίσει τις ακτές του Καστελόριζου και φυσικά ολόκληρο το σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου, για το οποίο η Τουρκία δημιουργεί όλα τα γνωστά τα προβλήματα; Έτσι δεν είναι;

 

Απ. κ. Παπαντωνίου, φαίνεται ότι είσθε αρκετά ενημερωμένος, για να αναφέρετε το Καστελόριζο. Το Καστελόριζο είναι ένα νησί, το οποίο κατοικείται και άρα- όπως είπαμε προηγουμένως- διαθέτει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Το πρόβλημα για τους Τούρκους είναι, ότι η τοποθεσία που βρίσκεται το Καστελόριζο τους δημιουργεί πρόβλημα, διότι το Καστελόριζο έχοντας δική του ΑΟΖ, ως κατοικούμενο νησί, αποτελεί σημείο οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Αίγυπτο και με την Κύπρο. Έτσι, κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν έχει η Τουρκία θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.  (σ.σ. δείτε ΕΔΩ) 

   Γι’ αυτό το λόγο η Τουρκία έχει ζητήσει από την Αίγυπτο να μη λάβει υπόψη το Καστελόριζο, στις διαπραγματεύσεις της με την Ελλάδα, ώστε να έχει και αυτή θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Φαίνεται ότι η Αίγυπτος δεν δέχθηκε τις τουρκικές αυτές διεκδικήσεις και είναι έτοιμη να δεχθεί ότι το Καστελόριζο διαθέτει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Οπότε αν συμβεί κάτι τέτοιο θα είναι μεγάλη νίκη για την Ελλάδα.

 

Ερ. Δηλαδή, κ. Καθηγητά, αυτό ισχύει και για όλο το σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου;

 

Απ. Μάλιστα!

 

 

ΜΕ ΛΙΒΥΗ ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΑ

Ερ. κ. Καρυώτη, με την Λιβύη τι γίνεται από την άποψη του Λιβυκού Πελάγους, δηλαδή από την πλευρά της Νότιας Κρήτης;

 

Απ. Με την Λιβύη επίσης συζητάμε το ίδιο θέμα. Η Λιβύη , από ότι φαίνεται, δεν έχει αντιρρήσεις. Υπάρχει βέβαια ένας μεγάλος κόλπος στη Λιβύη, τον οποίο η Κυβέρνηση της Λιβύης θέλει να τον κλείσει και ν΄ αρχίσει να μετράει την οριοθέτηση έξω από αυτόν τον κόλπο. Νομίζω ότι η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον να αντιτίθεται σε κάτι τέτοιο. Μπορεί να δώσει στη Λιβύη αυτήν την οριοθέτηση και να πάρει ελάχιστα μικρότερη ΑΟΖ με βάση την αρχή της μέσης γραμμής. Όπως είναι γνωστό, υπάρχει ήδη οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία και θα είναι πολύ εύκολο να υπάρξει και οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη. Έτσι, εάν κάνουμε το ίδιο με Κύπρο και Αλβανία, θα διαθέτουμε μια ΑΟΖ σε όλες τις θάλασσές μας εκτός Αιγαίου και θα φέρουμε σε πολύ δύσκολη θέση τη Τουρκία. 

  Βέβαια, όπως σας έχω ήδη πει κ. Παπαντωνίου, δεν συζητάμε με τους Τούρκους το θέμα της ΑΟΖ εδώ και 20 με 25 χρόνια. Είμαι κατάπληκτος γι΄ αυτή την κατάσταση που επικρατεί στις σχέσεις των δύο χωρών. Και δεν συνομιλούμε, γιατί δεν αρέσει στους Τούρκους να μιλάμε για την ΑΟΖ, γιατί είναι μια ζώνη, που καθορίζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας η οποία δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στην Τουρκία και μέχρι σήμερα την έχουν δημιουργήσει 140 παράκτια κράτη!

 

 

ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΠΟΥ ΕΚΡΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΚΩΔΩΝΑ…

Ερ. κ. Καθηγητά, με βάση τα τόσο ενδιαφέροντα που μας λέτε, εσείς είχατε την δυνατότητα αυτές τις σκέψεις να τις αναπτύξετε προς το Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών, σαν εμπειρογνώμονας που είσθε;

 

Απ. Βασικά, έχω γράψει ένα βιβλίο και τρία άρθρα στα ελληνικά και στα αγγλικά. Είχα πράγματι επαφές και με το Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών. Και μάλιστα, μια φορά, εδώ στην Ουάσιγκτον, όπου ζω, είχα μία κοινωνική επαφή με την Υπουργό Εξωτερικών, κ. Μπακογιάννη, η οποία είχε διαβάσει αυτά που είχα γράψει, καθώς και ένα αναλυτικό άρθρο μου στην εφημερίδα «Φιλελεύθερο» της Κύπρου. Λίγους μήνες αργότερα η Κυβέρνηση του κ. Παπαδόπουλου αποφάσισε να δημιουργήσει μια Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη  Η κ. Μπακογιάννη, με ευγένεια, μου εξήγησε ότι “εμείς, κ. Καρυώτη, γνωρίζουμε το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν να προστατεύσουμε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, αλλά σας ευχαριστούμε πολύ για την προσφορά σας, σ΄ αυτό το θέμα”.

 

Ερ. Πληροφορηθήκαμε ότι, τώρα τελευταία, έγινε μια συζήτηση στην Ελληνική Βουλή σχετικά με αυτά που έχετε γράψει. Τι ακριβώς συνέβη;

 

Απ. Από ότι έμαθα ο βουλευτής κ. Καρατζαφέρης σε μια ομιλία του αναφέρθηκε στις εργασίες μου για το θέμα της ΑΟΖ και ζήτησε από τον Πρωθυπουργό μια απάντηση γιατί η κυβέρνηση δεν ασχολείται με αυτό το θέμα. Από ότι γνωρίζω δεν πείρε ποτέ απάντηση.

 

 

ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ

Ερ. Τι τελικά θα γίνει, κ. Καθηγητά; Που θα καταλήξει αυτή η ιστορία;

 

Απ. Υπάρχει μια Ελληνική Επιτροπή που τα μέλη της είναι δύο έμπειροι επιστήμονες που γνωρίζουν, πολύ καλά, το Δίκαιο της Θάλασσας και  για πολλά χρόνια έχουν επαφές με τη Τουρκική πλευρά. Μάλιστα, νομίζω πως κάνουνε και διάφορες επαφές, με ένα χάρτη μπροστά τους, προσπαθώντας να βρούνε πώς θα επιλύσουν το θέμα της Υφαλοκρηπίδας, ούτως ώστε, όταν φθάσει στη Χάγη, να πούνε εμείς αυτό αποφασίσαμε, εσείς, απλώς, βάλτε μια σφραγίδα.

 

 

ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΟ «ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΘΑΛΑΣΣΩΝ & ΩΚΕΑΝΩΝ»

   Απ’ ότι ξέρω, κ. Παπαντωνίου, όλα αυτά τα χρόνια, συζητάνε και άλλα θέματα όπως αυτό των χωρικών υδάτων, του εναέριου χώρου, αλλά ποτέ το θέμα της ΑΟΖ. Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στη δεκαετία του 70, είπε ότι το μόνο πρόβλημα με την Τουρκία είναι διαφορά μας στην Υφαλοκρηπίδα και όταν, αργότερα, ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε το ίδιο, η ΑΟΖ δεν υπήρχε τότε. Ως εκ τούτου, νομίζω πως είναι λάθος να συζητάμε συνεχώς, μονότονα, για το θέμα της υφαλοκρηπίδας και να αγνοούμε το θέμα της ΑΟΖ. Η διαφορά μας ξεκίνησε με την Υφαλοκρηπίδα. Το νέο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, που είναι το Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών του πλανήτη Γη, ευνόησε την Ελλάδα με ένα καινούργιο άρθρο για μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και δεν αντιλαμβάνομαι-και ξέρω ότι το λέω για δέκατη φορά, αλλά θέλω να δώσω έμφαση στο θέμα – γιατί δεν ασχολούμεθα με αυτό το ζήτημα;

 

 

ΑΟΖ ΜΕ ΑΛΒΑΝΙΑ

Ερ. κ. Καθηγητά, μπορείτε να  μας πείτε τι ακριβώς συμβαίνει στην πλευρά του Ιουνίου Πελάγους, όπου υπάρχει και η Αλβανία;

 

Απ. Φαίνεται πως έχουν αρχίσει επαφές και με την Αλβανία. Δηλαδή, αυτό είναι το έξυπνο που είπα προηγουμένως, που κάνει η Ελληνική Κυβέρνηση, η οποία συζητάει με τους γείτονές της στη Δύση, δηλαδή με Ιταλούς, Λιβύους, Αιγυπτίους, και έχει συζητήσει το θέμα, από ότι ξέρω, και με την Αλβανία. Έχω την εντύπωση ότι οι Αλβανοί, από ότι αντιλαμβάνομαι, από ανεπίσημες πηγές που έχω, δεν έχουν φέρει εμπόδια, ώστε εύκολα θα υπάρξει μια οριοθέτηση της ΑΟΖ, πάλι με βάση την μέση γραμμή, ανάμεσα στα δύο κράτη.

 

 

ΠΙΕΖΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΛΟΓΩ ΔΕΙΝΗΣ ΘΕΣΕΩΣ

   Ίσως, ένα άλλο σημαντικό που πρέπει να σας πως είναι ότι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη έχει γίνει αποδεκτή και από την Ευρωπαϊκή ‘Ένωση, η οποία έχει πει σε όλα τα κράτη της να δημιουργήσουν ΑΟΖ σε όλες τις θαλάσσιες περιοχές τους εκτός της Μεσογείου!

 

Ερ. Για πιο λόγο, κ. Καρυώτη;

 

Απ. Εξαίρεσαν την Μεσόγειο, κ. Παπαντωνίου, γιατί τους παρακάλεσαν οι Τούρκοι  να μην  κάνουν αυτό το πράγμα. Και τους άκουσαν οι Ευρωπαίοι!!!!!! Η ΑΟΖ, βλέπετε, δεν είναι μόνο θέμα της Ελλάδας, αλλά είναι και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και όταν η Ελλάδα δημιουργήσει μια ΑΟΖ, ουσιαστικά δημιουργεί μια ΑΟΖ. Όταν, ας πούμε, το μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου έχει μια Ελληνική ΑΟΖ, στα πρώτα 12 μίλια – γιατί δέχεται η Ευρωπαϊκή ’Ένωση, ότι τα πρώτα 12 μίλια είναι κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους ανεξάρτητα, αν έχει χωρικά ύδατα 12 ναυτικά μίλια – αλιεύουν μόνο οι Έλληνες ψαράδες. Στον υπόλοιπο χώρο του Αιγαίου, έχουν δικαίωμα αλιείας τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως, οι Τούρκοι, αυτή την στιγμή δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ως εκ τούτου δεν θα δικαιούνται να ψαρεύουν στην Ελληνική ΑΟΖ.

 

 

ΑΝ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΛΟΣ ΠΟΤΕ ΤΗΣ Ε.Ε.;

Ερ. Αν όμως η Τουρκία γίνει τελικά μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πιο καθεστώς θα ισχύει στο Αιγαίο;

 

Απ. Δεν θα αλλάξει τίποτε όσον αφορά την  Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, διότι οι θέσεις της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, που η Ελλάδα κερδίζει  πάρα πολλά στο Αιγαίο, ακόμη θα ισχύει. Η μόνη διαφορά θα είναι, ότι η Τουρκία δεν θα μπορεί να ψαρεύει, στα πρώτα 12 μίλια της ΑΟΖ και θα μπορεί να ψαρεύει μόνο στον υπόλοιπο χώρο, που δεν θα είναι και τόσο μεγάλος, στη μέση του Αιγαίου πελάγους, όπως και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δηλαδή, δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτε σε βάρος της Ελλάδας, όσον αφορά την ΑΟΖ. Το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο. Δηλαδή, η ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου θα ισχύουν ανεξάρτητα, αν η Τουρκία γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή όχι.

 

 

ΟΛΟΤΑΧΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΕΙ  ΑΟΖ

Ερ. Και εν κατακλείδι, κ. Καρυώτη, για την επίλυση όλων αυτών των προβλημάτων εσείς προτείνετε  σαν ειδικός, και ήδη το αποδέχεται η Αθήνα, ότι ολοταχώς η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ, η οποία οριοθέτηση συμπαρασύρει και όλα τα μέχρι τώρα γνωστά προβλήματα στην υφαλοκρηπίδα, στο υφαλοπρανές, στα χωρικά ύδατα, στον εναέριο χώρο και στο θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου.

 

Απ. Συμφωνώ απόλυτα, κ. Παπαντωνίου. Εγώ επιμένω και λέω, πως κανένα κράτος, μέχρι σήμερα, στο κόσμο, που έχει πάει στη Χάγη, ή έχει κάνει κάποιου άλλου είδους διευθέτηση, κανένα κράτος στο κόσμο, που έχει ένα πρόβλημα στα θαλάσσια σύνορά του με ένα άλλο κράτος, δεν έχει ζητήσει ποτέ μα ποτέ, να υπάρξει μόνο οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας. Αντιλαμβάνεσθε ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι όλα τα κράτη του κόσμου, από το 1982 μέχρι σήμερα, ζητάνε  από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όχι μόνο οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας, αλλά πάντοτε ζητάνε και την ταυτόχρονη οριοθέτηση της ΑΟΖ! Αυτό ζητώ και εγώ από τη Ελλάδα, δηλαδή να κάνει ταυτόχρονα και τα δύο, οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο.

 

Ερ. κ. Καρυώτη, σας ευχαριστώ πολύ.

 

Απ. Και εγώ σας ευχαριστώ, κ. Παπαντωνίου.

Posted in Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η Τουρκία στον 21ο αιώνα: Στρατηγικό βάθος ή στρατηγική ρηχότητα;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Η απώλεια εδαφών, που οδήγησε στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ξεκίνησε το 1699 και ολοκληρώθηκε το 1923. Η βαθειά τουρκική πολιτική διανόηση προσπαθεί να αναστρέψει τη ροή των γεγονότων και με αφετηρία την προσάρτηση του σαντζακίου Αλεξανδρέττας (1939), την κατοχή του 40% της Κύπρου (1974) και με σειρά διεκδικήσεων στο Αιγαίο, το Βόρειο Ιράκ, τα Βαλκάνια κ.α., σχεδιάζει, στη θεωρία του στρατηγικού βάθους, την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με όρους 21ου αιώνα. Το άρθρο-ανάλυση που ακολουθεί, αναδεικνύει πτυχές που φέρνει στην επιφάνεια αντί για το βάθος, τη στρατηγική ρηχότητα της Τουρκίας.

Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ*
Η Τουρκία στον 21ο αιώνα
ΠΟΙΕΣ «ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ» ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ

του Σάββα Καλεντερίδη
Η ιστορική πορεία της ευρύτατης περιοχής που εκτείνεται περιμετρικά της Κωνσταντινούπολης (περιοχή όπου επεκτάθηκε η Βυζαντινή και η Οθωμανική Αυτοκρατορία), κατά τη διάρκεια της 2ης μ.Χ. χιλιετίας σημαδεύτηκε από πολλά ιστορικά γεγονότα.
Κατά τη δική μας ιεράρχηση, τα σημαντικότερα από αυτά τα γεγονότα ήταν τα εξής:
Το πρώτο ήταν η Μάχη του Ματζικέρτ, το 1071, από την οποία κρίθηκε το μέλλον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Ανατολής, αφού μετά τη μάχη αυτή τα τουρκομανικά φύλα σταδιακά επικράτησαν και εδραίωσαν τη θέση τους στην Ανατολή.
Το δεύτερο σημαντικό ιστορικό γεγονός ήταν η άλωση της Πόλης από τους Λατίνους Σταυροφόρους, το 1204, που έπληξε καίρια τη βιωσιμότητα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Το τρίτο ήταν η άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους, το 1453, που προκάλεσε την οριστική διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και εξασφάλισε την εδραίωση των Οθωμανών Τούρκων ως ηγεμονικού παράγοντα σε μια ευρύτατη περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη.
Το τέταρτο γεγονός ήταν η Ελληνική Επανάσταση, το 1821, που οδήγησε στην ίδρυση του ελλαδικού κράτους, το 1828, λειτουργώντας στην ουσία ως οδηγός για τα υπόλοιπα έθνη της Βαλκανικής, που άρχισαν σταδιακά να διεκδικούν κι αυτά με τη σειρά τους τη δική τους εθνική ανεξαρτησία.

Το «μυστικό» της επιβίωσης και της επιτυχίας των Τούρκων
· Τα χαρακτηριστικά του λαού και του τρόπου άσκησης της εξουσίας
Όσο κι αν αναζητήσουμε τα αίτια της ήττας των Βυζαντινών στην εσωτερική κατάσταση και τις ενδογενείς αδυναμίες του Βυζαντίου, μένει να δώσουμε μια απάντηση στο εξής ερώτημα:
Ποια ήταν εκείνα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τα άλλα στοιχεία που κατέστησαν τους Τούρκους κυρίαρχο στοιχείο στην περιοχή για περίπου χίλια χρόνια;

Η απάντησή μας επικεντρώνεται στα εξής:
· Η δύναμη-ισχύς των όπλων
Από μια μακροσκοπική θεώρηση των γεγονότων, αυτό που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι ότι οι Τούρκοι μπήκαν στην Ανατολή στηριζόμενοι στην ισχύ των όπλων, στη δύναμη, την οποία μάλιστα επέβαλαν με αμείλικτη σκληρότητα στους εχθρούς τους, ούτως ώστε να εξασφαλίζεται όχι απλά η νίκη, αλλά η ολοκληρωτική εξόντωση του αντιπάλου.
· Ο καθοριστικός ρόλος του στρατού
Τα τουρκομανικά εμιράτα που εμφανίστηκαν στην Ανατολία από τον 11ο αιώνα δεν διέθεταν ούτε ανέπτυξαν ποτέ προηγμένο σύστημα πολιτικής διοίκησης, αφού ο στρατός και οι στρατιωτικοί ηγέτες ήταν αυτοί που διαχειρίζονταν στην ουσία και τη στρατιωτική και την πολιτική εξουσία. Το γεγονός αυτό και ο κυρίαρχος ρόλος τις ισχύος των όπλων διαχρονικά στην επιβίωση και επικράτηση των Τούρκων στην περιοχή κατέστησε τον στρατό παραδοσιακό διαχειριστή ή συνδιαχειριστή και της πολιτικής εξουσίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και μετέπειτα στην Τουρκία.
· Οι στρατηγικές συμμαχίες
Οι Τουρκομάνοι, που εισέβαλαν στην Ανατολή το 1071, σύμφωνα με Τούρκους ιστορικούς υπολογίζονται σε περίπου 60 χιλιάδες, χωρίς να αναφέρονται στη συνέχεια άλλες μαζικές μετακινήσεις τουρκομανικών πληθυσμών από την Κεντρική Ασία προς την Ανατολή.
Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν ένας τόσος μικρός αριθμός ανθρώπων να επικρατήσει έναντι του Βυζαντίου και έναντι όλων των άλλων λαών που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή (Έλληνες, Πέρσες, Άραβες, Αρμένιοι, Κούρδοι κ.λπ.);

Η απάντηση είναι: Εξισλαμισμοί-εκτουρκισμοί και στρατηγικές συμμαχίες
· Εξισλαμισμοί-εκτουρκισμοί
Από τη μια πλευρά η αδυναμία περιφρούρησης των εδαφών και των πληθυσμών της Ανατολής από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και από την Κωνσταντινούπολη, και από την άλλη η αμείλικτη επιβολή της δύναμης και της βίας σ’ αυτούς από τους Τούρκους, μπροστά στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής εξάλειψης, οδήγησε σταδιακά, από τον 11ο αιώνα, τους λαούς της Ανατολής στον εξισλαμισμό και στον εκτουρκισμό.
· Στρατηγικές συμμαχίες
Οι ηγέτες των Τουρκομάνων, με την είσοδο στην Ανατολή, επέλεξαν ως στρατηγικό τους σύμμαχο τους Κούρδους, κίνηση που εξασφάλισε στους Τουρκομάνους αξιόμαχο συμμαχικό στρατό και κάλυψη στα νώτα τους, για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν στην αρχή τους Βυζαντινούς και στη συνέχεια τους Πέρσες και τους Άραβες.
· Στρατηγικό βάθος
Στη συνέχεια, τους επόμενους αιώνες ζωής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η συμμαχία με τους Κούρδους και πιο συγκεκριμένα η γεωγραφική περιοχή του Κουρδιστάν, που παρεμβαλλόταν μεταξύ Τούρκων, Περσών και Αράβων, κάλυπτε τα νώτα της Αυτοκρατορίας, που επεκτάθηκε απερίσπαστα και με καλυμμένα τα νώτα προς όλες τις άλλες κατευθύνσεις, προσδίδοντάς της ταυτόχρονα το απαραίτητο για την επιβίωσή της στρατηγικό βάθος.

Ο πέμπτος και σημαντικότερος ιστορικός σταθμός
Μετά τον τέταρτο σημαντικό σταθμό, που ήταν το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης, ακολούθησε η σταδιακή διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διαδικασία που ολοκληρώθηκε το 1923 με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, η οποία, ως κληρονόμος, νομιμοποιήθηκε να διαχειριστεί να εναπομείναντα (ελάχιστα) χριστιανικά και τα μουσουλμανικά πληθυσμιακά υπόλοιπα που κατοικούσαν τότε στην επικράτεια του νεότευκτου τουρκικού κράτους.
Στα τέλη της 2ης χιλιετίας, που όντως οι Τούρκοι καθηγεμόνευσαν την ευρύτατη αυτή περιοχή, στηριζόμενοι στη δύναμη και στην αμείλικτη χρησιμοποίησή της επί των αντιπάλων τους και στη στρατηγική συμμαχία τους με τους Κούρδους, συμβαίνουν δύο γεγονότα που κατά κάποιον τρόπο αναιρούν και ακυρώνουν τα στοιχεία εκείνα που λειτούργησαν ως στρατηγικό πλεονέκτημα για την επικράτηση του τουρκισμού στην περιοχή.

Τα γεγονότα αυτά είναι τα εξής:
· Η διαδικασία εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε.**
Η διαδικασία εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε., μεταξύ άλλων, υποχρεώνει τη γειτονική χώρα να θέσει τον στρατό υπό τον έλεγχο των πολιτικών και της πολιτικής και να λειτουργεί σύμφωνα με τις επιταγές της Ε.Ε.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε περίπτωση που η Τουρκία γίνει πλήρες μέλος της Ε.Ε., με όρους Βρυξελλών και ΟΧΙ Αγκύρας, η Τουρκία και οι Τούρκοι θα απολέσουν το ένα από τα στοιχεία που τους κατέστησαν κυρίαρχο παράγοντα στην ευρύτερη περιοχή. Το στοιχείο αυτό είναι ο καθοριστικός ρόλος του στρατού στην άσκηση της εξουσίας, ο οποίος στρατός είναι αυτός που συνεχίζει να απειλεί και να χρησιμοποιεί με αμείλικτο τρόπο (Κύπρος, Αιγαίο, Κούρδοι) τη δύναμη των όπλων, περίπου αυτόνομα και χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη βούληση του λαού που εκφράζεται μέσα από τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

· Το διαζύγιο με τους Κούρδους
Το δεύτερο γεγονός είναι η χειραφέτηση των Κούρδων και η αποστασιοποίησή τους από τη χιλιόχρονη στρατηγική συμμαχία με τους Τούρκους. Η επανάσταση των Κούρδων μέσα από τις τάξεις του ΡΚΚ από τη μια πλευρά, και η πρώτη (1991) και δεύτερη (2003) επιχείρηση των ΗΠΑ στο Ιράκ, ανοίγουν τον δρόμο για μια πορεία ενοποίησης των Κούρδων του Ιράκ, της Τουρκίας, του Ιράν και της Συρίας. Αυτό, όπως είναι φυσικό, είναι πιθανό να προκαλέσει τις αντιδράσεις της Τουρκίας, του Ιράν και του αραβικού παράγοντα.
Το θέμα, λοιπόν, είναι αν οι Κούρδοι κατορθώσουν να ξεφύγουν από τη μέγγενη των Περσών-Αράβων-Τούρκων ή αν θα υποχρεωθούν και πάλι σε μια στρατηγική συμμαχία με τους Τούρκους, για να κατορθώσουν να «υπάρχουν» και αυτοί στην περιοχή.

Το τέλος της κυριαρχίας;
Σε περίπτωση που γίνει το πρώτο, δηλαδή σε περίπτωση που οι Κούρδοι εξασφαλίσουν μια ισχυρή εξωτερική συμμαχία και δεν υποχρεωθούν σε στρατηγική συμμαχία-υποταγή στους Τούρκους, και σε περίπτωση που ο τουρκικός στρατός τεθεί υπό την εποπτεία μιας δημοκρατικής κυβέρνησης στην Τουρκία, η αρχή του 21ου αιώνα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο πέμπτος σημαντικότερος σταθμός την ιστορία της περιοχής, αφού θα αφαιρέσει τα δυο κύρια συγκριτικά πλεονεκτήματα με βάση τα οποία οι Τούρκοι, κατά κάποιον τρόπο, κυριάρχησαν στην περιοχή για περίπου χίλια χρόνια.

Εκτιμήσεις-Συμπεράσματα
Η συγκεκριμένη προσέγγιση που παρατέθηκε στην παρούσα έκθεση, μας επιτρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο το επόμενο διάστημα οι Τούρκοι και ο τουρκισμός να απολέσουν την ηγεμονία στην περιοχή της Ανατολής, με ορατό το ενδεχόμενο την ηγεμονία αυτή να τη διεκδικήσουν οι Κούρδοι, που αποτελούν την πιο πολυπληθή ομοιογενή εθνική ομάδα στην περιοχή.
Επίσης, η απώλεια της ηγεμονίας από τους Τούρκους και η οριστική ήττα του τουρκικού εθνικισμού, είναι δυνατόν να επιτρέψει στους λαούς που εξισλαμίστηκαν και οδηγήθηκαν στον βίαιο εκτουρκισμό, στην ελεύθερη αναζήτηση της ιστορικής τους ταυτότητας μέσα στο μωσαϊκό των φυλών και των εθνοτήτων της Ανατολής.
Με βάση τα όσα εκτέθηκαν παραπάνω, η ροή του κουρδικού πετρελαίου στις διεθνείς αγορές από την 1η Ιουνίου 2009, μέσω του αγωγού Κιρκούκ-Γιουμουρταλίκ, σηματοδοτεί μια εντελώς νέα πραγματικότητα στην περιοχή. Προφανώς οι ΗΠΑ κατόρθωσαν να συγκεράσουν τις ανησυχίες Τούρκων, Αράβων και Περσών και έδωσαν στους Κούρδους τη δυνατότητα για τις επόμενες δεκαετίες να έχουν σταθερή πηγή εσόδων, μια εξέλιξη που θα προσδώσει βιωσιμότητα στο αυτόνομο κουρδικό κράτος του Νοτίου (ιρακινού) Κουρδιστάν.
Το θέμα είναι πώς θα επηρεάσει το γεγονός αυτό τις εξελίξεις στο Βόρειο (τουρκικό) Κουρδιστάν, από τη στιγμή μάλιστα που η Τουρκία, μετά από επίμονες αρνήσεις δεκαετιών, δέχθηκε να συναινέσει στην εξαγωγή του κουρδικού πετρελαίου από τον τερματικό σταθμό του Γιουμουρταλίκ, στον Κόλπο των Αδάνων, η οποία Τουρκία, σημειωτέον, έχει ηττηθεί στρατιωτικά από το ΡΚΚ και δείχνει διατεθειμένη να κινηθεί προς την κατεύθυνση πολιτικής λύσης του δικού της κουρδικού την επόμενη περίοδο.
Το ότι όλα τα παραπάνω αφορούν άμεσα την Ελλάδα, είναι ηλίου φαεινότερον. Το γιατί όλα αυτά δεν απασχολούν, τουλάχιστον σε επίπεδο πολιτικού προβληματισμού, την ελληνική πολιτική διανόηση, είναι ένα ερώτημα που ζητεί την απάντησή του.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
*Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Διπλωματία και στην εφημερίδα Ποντιακή Γνώμη, τεύχος Ιουνίου 2009.
**H αναφορά αυτή γίνεται για την ανάγκη του συγκεκριμένου άρθρου και το σκεπτικό που αναπτύσσεται εδώ δεν σημαίνει αναγκαστικά και αποδοχή από πλευράς του συντάκτη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, τουλάχιστον όπως την «οραματίζονται» οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η ίδια η Άγκυρα.

Posted in Τουρκία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ενα πολυπολικό διεθνές σύστημα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Το διεθνές μονοπολικό σύστημα που προέκυψε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, με μοναδικό πόλο τις Ηνωμένες Πολιτείες, φαίνεται να έχει περιγράψει την τροχιά του στο παγκόσμιο στερέωμα. Ενα νέο πολυπολικό σύστημα αναδύεται, αποτελούμενο εκτός των ΗΠΑ από τη Ρωσία, την Ινδία, την Κίνα και τη Βραζιλία. Η Ιαπωνία θα διατηρήσει τη θέση της σαν μια υψηλού- μεσαίου μεγέθους Δύναμη, ενώ χώρες όπως η Ινδονησία, το Ιράν και η Τουρκία αναμένεται να διαδραματίσουν σημαντικότερο ρόλο στη διεθνή σκηνή. Αυτά συνιστούν μία από τις βασικές εκτιμήσεις που περιλαμβάνονται στην εμπεριστατωμένη έκθεση του Εθνικού Συμβουλίου Πληροφοριών, της Ουάσιγκτον, με τίτλο «Παγκόσμιες τάσεις 2025».

Κατά γενική εκτίμηση, το κράτος-έθνος αναδύεται και πάλι ως προέχουσα μορφή στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας εις βάρος των πολυεθνικών σχημάτων. Στο υπό ανακατάταξη διεθνές περιβάλλον οι ΗΠΑ, αν και λιγότερο ηγεμονικές, θα παραμείνουν η πιο ισχυρή αλλά όχι και αλώβητη Δύναμη. Συνειδητοποιούν πάντως ότι αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τις πολλαπλές κρίσεις και προκλήσεις από μόνες τους και με στρατιωτικά μέσα μόνο. Η εξαγγελθείσα από τον πρόεδρο Ομπάμα πολυμερής εξωτερική πολιτική που θα εφαρμόσει η χώρα του, σε αντίθεση με αυτήν του προκατόχου του, απαντά στα νέα αυτά δεδομένα.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι αβέβαιο αν θα αποτελέσει έναν από τους βασικούς πόλους του νέου διεθνούς συστήματος. Η απροθυμία των μελών της να προχωρήσουν προς μια πολιτική ολοκλήρωση, αλλά και η αδυναμία τους να εφαρμόσουν τις επιβαλλόμενες οδυνηρές μεταρρυθμίσεις και να συντονίσουν τις πολιτικές, δεν επιτρέπει τη μετουσίωση της οικονομικής τους ισχύος σε παγκόσμια επιρροή. Εξάλλου η περικοπή των δαπανών τους άμυνας αποκλείει ανάδειξη της ΕΕ σε στρατιωτική δύναμη. Μια λιγότερο απαισιόδοξη άποψη διατυπώνει ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών κ. Ντέιβιντ Μίλμπαν («Το Βήμα», 18.7. 2009). Κατ΄ αυτόν η Ευρώπη μπορεί να καταστεί ο τρίτος πόλος, ακολουθώντας τις ΗΠΑ και την Κίνα, εφόσον θα ικανοποιούσε τις προϋποθέσεις που ανακύπτουν από τις εν προόδω κοσμοϊστορικές αλλαγές.

Οσον αφορά την εφαρμογή του νέου διεθνούς συστήματος, ο Κίσινγκερ σημειώνει («Ηerald Τribune», 21.4.2009) ότι η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ φαίνεται να προσεγγίζει τα διεθνή προβλήματα στα πλαίσια ενός είδους κοντσέρτου των ισχυροτέρων Δυνάμεων, σαν αυτό που εφαρμόστηκε στην μεταναπολεόντειο Ευρώπη, όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις δρούσαν από κοινού για την επιβολή των διεθνών κανόνων.

Η Ευρώπη, η οποία μετεωρίζεται μεταξύ ενός παρελθόντος που προσπαθεί να ξεπεράσει και ενός μέλλοντος που δεν μπορεί ακόμη να προσεγγίσει, θα πρέπει να αξιοποιήσει τις αδρανούσες δυνατότητές της και να καταστεί ένας δυναμικός και εξισορροπητικός πόλος του νέου πολύπλοκου συστήματος προς όφελος όλων.

Η Ιστορία επιταχύνει το βήμα της. Το ίδιο καλείται να κάνει και η Ευρώπη.

Ο κ. Στέφ. Σταθάτος είναι πρέσβης ε.τ. Εχει διατελέσει πρεσβευτής στην ΕΟΚ, στο Παρίσι και στο Λονδίνο.
ΒΗΜΑ

Posted in Ασία - Αφρική - Αμερική | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Οι Randolph και Winston Churchill, γιος και εγγονός αντίστοιχα του Sir Winston Churchill, μας δίνουν στο εξαιρετικό βιβλίο των εκδόσεων Γκοβόστη, μια ολοκληρωμένη εικόνα του Πολέμου των Έξι Ημερών. Πριν από τον πόλεμο ο Winston παρέμεινε στο Ισραήλ επί τρεις εβδομάδες (επίσης, ένα σύντομο χρονικό διάστημα στην Ιορδανία και το Λίβανο), αρθρογραφώντας για την News of the World, ενώ κάλυψε τα γεγονότα του πολέμου για την News of the World και την Evening News. Όταν ο πόλεμος τελείωσε, πέρασε άλλες τρεις εβδομάδες εξετάζοντας τα πεδία των μαχών, μιλώντας με άνδρες των ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων όλων των βαθμίδων, ενώ συνάντησε και τους περισσότερους πολιτικούς ηγέτες.
Ο Randolph, που βρισκόταν στην Αγγλία, παρακολούθησε με αμείωτο ενδιαφέρον τον πόλεμο από τις εφημερίδες και την τηλεόραση και με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες οργάνωσε μεγάλο μέρος της έρευνάς του. Κατά συνέπεια, η κύρια ιστορία του πολέμου έχει γραφεί από το γιο, ενώ ο πατέρας υπήρξε κυρίως υπεύθυνος για την εξιστόρηση των γεγονότων σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο.

Posted in Ασία - Αφρική - Αμερική, Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Διπλωματία ουσίας, όχι επικοινωνίας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2009

Tου Αθανασιου Eλλις

Το τελευταίο διάστημα καθίσταται σαφές ότι η Τουρκία έχει επιλέξει την όξυνση στο Αιγαίο με σκοπό την επίτευξη συγκεκριμένων στρατηγικών στόχων που κινούνται στο πνεύμα των «γκρίζων ζωνών» και της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας. Η πολιτική αυτή της γείτονος επαναφέρει στο προσκήνιο τη συγκυρία της κρίσης των Ιμίων, και απαιτεί έγκαιρη, συνετή και σταθερή αντιμετώπιση από την Ελλάδα.

Η Αγκυρα δοκιμάζει της αντοχές της Αθήνας με ενέργειες όπως οι υπερπτήσεις, και μάλιστα σε χαμηλό ύψος πάνω από κατοικημένα ελληνικά νησιά, ενώ οι συνεχείς αναχαιτίσεις αυξάνουν τον κίνδυνο θερμού επεισοδίου. Αλλωστε, πριν από δέκα ημέρες σημειώθηκε περιστατικό με βλάβη τουρκικού μαχητικού στην περιοχή της Ικαρίας.

Ταυτόχρονα, η Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει «δικαιώματα» σε πηγές ενέργειας ακόμη και αν αυτές βρίσκονται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Η απόφαση για τη διενέργεια ερευνών από την κρατική εταιρεία της Τουρκίας κοντά στο Καστελόριζο αποτελεί «απάντηση» στην ανάθεση από την Κυπριακή Δημοκρατία σε αμερικανική εταιρεία της διενέργειας ερευνών για τον εντοπισμό πετρελαίου στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου.

Πέρα από τη συνεχή αμυντική εγρήγορση, η Ελλάδα πρέπει να ενημερώνει σταθερά τους Ευρωπαίους εταίρους και τις ΗΠΑ για τη συμπεριφορά της Τουρκίας η οποία δεν συνάδει με αυτή χώρας που θέλει να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια, ούτε μέλους του ΝΑΤΟ έναντι μιας συμμάχου. Ταυτόχρονα, να αξιοποιήσει την ισότιμη συμμετοχή της στην Ε.Ε., αλλά και τους ιδιαίτερους δεσμούς που διαθέτει με τις ΗΠΑ λόγω της Ομογένειας, η οποία ασκεί επιρροή στα κέντρα αποφάσεων. Αμερικανοί νομοθέτες που θεωρούν ότι οι τουρκικές προκλήσεις πλήττουν τη λειτουργικότητα του ΝΑΤΟ και δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, έχουν επανειλημμένα παρέμβει, υιοθετώντας ψηφίσματα και ασκώντας πιέσεις στον Λευκό Οίκο, κάτι που αναμένεται να κάνουν και πάλι το επόμενο διάστημα.

Στο επικίνδυνο σκηνικό που στήνεται από την Τουρκία οι επαφές της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας με ισχυρά κέντρα επιρροής -στην περίπτωση της Τουρκίας, κυρίως τις ΗΠΑ- πρέπει να επικεντρώνονται στην ουσία και όχι στην αναζήτηση επικοινωνιακού οφέλους. Ο πρωθυπουργός, που σχεδιάζει να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον σύντομα, πρέπει να πείσει για την αξία της Ελλάδας. Να προβάλει την ελληνική συμμετοχή στις επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν που ενδεχομένως να αυξηθεί, τον ρόλο στα Βαλκάνια, μια περιοχή που ενδιαφέρει την κυβέρνηση Ομπάμα, τη στρατηγική σημασία της ναυτικής βάσης της Σούδας, τη συμμετοχή της χώρας μας στο σύστημα διοχέτευσης ενέργειας προς τις ευρωπαϊκές αγορές, τη συμβολή της ελληνικής ναυτιλίας στο διεθνές εμπόριο και τη μεταφορά πηγών ενέργειας, την αποδοχή της Ελλάδας ως αξιόπιστου συνομιλητή σε σημαντικές εστίες έντασης που ενδιαφέρουν τις ΗΠΑ (μεταξύ Αράβων και Ισραήλ, Ρωσίας και Γεωργίας), και φυσικά να υπενθυμίσει πόσο ενδιαφέρονται για τη γενέτειρά τους οι Ελληνοαμερικανοί που ψηφίζουν και χρηματοδοτούν κόμματα και υποψήφιους.

Η φωτογραφία με τον δημοφιλή Αμερικανό πρόεδρο στο Οβάλ Γραφείο και η αναμενόμενη κατάργηση της βίζας για τους Ελληνες που επισκέπτονται τις ΗΠΑ είναι βέβαιο ότι θα αξιοποιηθούν επικοινωνιακά, αλλά η επίσκεψη δεν πρέπει να εξαντληθεί σε αυτή την πτυχή.

Πηγή http://www.kathimerini.gr

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: