βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 27 Αυγούστου 2009

ΣΑΤΑΝΙΚΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΤΣΑΝΕΒΑ

Υλοποιείται το δόγμα του Οζάλ: «Δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με τους Έλληνες, αρκεί να τους στείλουμε μερικά εκατομμύρια από ʼδώ μεριά και να τελειώνουμε μʼ αυτούς»!

Τα τελευταία τρία χρόνια εισέρχονται με αυξανόμενο ρυθμό από τα παράλια και τα σύνορά μας με την Τουρκία περίπου 350.000 μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες τον χρόνο, προερχόμενοι από την Αφρική και την Ασία.

Σε είκοσι χρόνια θα ανέρχονται σε 7 εκατ. άτομα. Κι αν προστεθούν οι εδώ κατοικούντες και οι μουσουλμάνοι της δυτικής Θράκης, σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας και την υψηλή τους γεννητικότητα, θα έχουν ισοσκελίσει, αν δεν ξεπεράσουν, τα 9 εκατ. του υπογεννητικού και γηράσκοντος ελληνογενούς πληθυσμού. Αλλά και σε 8-10 χρόνια θα έχουν ξεπεράσει τα 4 εκατ. άτομα, αποκτώντας τόσο μεγάλη πολιτική ισχύ, που θα είναι αδύνατο να αποτραπεί η συνέχιση και διεύρυνση της εισβολής.

Ούτε μπορεί να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι από τους κουκουλοφόρους που συνελήφθηκαν στις πρόσφατες ταραχές η πλειονότητα ήταν μετανάστες. Και αυτά σημειώνονται με όλο τον οφειλόμενο σεβασμό στη μουσουλμανική θρησκεία και τις παραδοσιακές σχέσεις φιλίας των Ελλήνων με τον αραβικό κόσμο.

Σε αντίθεση με τους μέχρι σήμερα μετανάστες από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που έχουν αρχίσει να ενσωματώνονται ομαλά στην ελληνική κοινωνία, οι νεόφερτοι πολυπληθείς μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες, λόγω της ισχυρής πολιτισμικής και θρησκευτικής τους ιδιαιτερότητας, δεν είναι ενσωματώσιμοι σε διαφορετικές κοινωνίες, όπως είναι γνωστό από πολλά παρόμοια φαινόμενα (Βοσνία, Μαυροβούνιο, Λίβανος κ.λπ.). Η τεράστια αριθμητική παρουσία τους θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες, εκρηκτικές καταστάσεις. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των μουσουλμάνων γαλλόφωνων, γάλλων υπηκόων της Αλγερίας, που πριν από πολλές γενιές μετανάστευσαν στη μητροπολιτική Γαλλία και ουδέποτε ενσωματώθηκαν στην εκεί κοινωνία. Η Γαλλία είναι μια χώρα με 65 εκατ. ομοιογενείς κατοίκους, που μπορούν εύκολα να υπερκεράσουν μικρότερες πληθυσμιακές ομάδες. Το ίδιο ισχύει με την Ιταλία των 60 εκατ. και τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Μικρότερα πληθυσμιακά κράτη έχουν λάβει δρακόντεια μέτρα αποτροπής του φαινομένου, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις όπου εκκολάπτεται το αποτρόπαιο «αυγό του φιδιού».

Τουρκικό σχέδιο πληθυσμιακής αλλοίωσης και
πολυπολιτισμική κοινωνία

Οι δουλέμποροι διακινητές έχουν έδρα τους την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη και κυκλοφορούν ελεύθεροι και ασύδοτοι. Λειτουργούν υπό την αιγίδα του επίσημου ή του βαθέος τουρκικού κράτους και έχουν γνωστή διεύθυνση και τηλέφωνα για τον κάθε ενδιαφερόμενο! Στην Κωνσταντινούπολη πολλοί λαθρομετανάστες συγκεντρώνονται στις περιοχές Κουμ Καπί και Γελσικόι και ένα από τα «ξενοδοχεία» όπου μένουν ονομάζεται Μερβέ. Στη Σμύρνη συγκεντρώνονται κυρίως στην περιοχή Μπασμάν, κοντά στον ζωολογικό κήπο, και εγκαθίστανται προσωρινά μεταξύ άλλων και στα «ξενοδοχεία» Χοριγιάτ και Όνκα.

Με τους εδώ συνεργάτες τους οι δουλέμποροι μεταφέρουν το «εμπόρευμα» μέσα από τα θαλάσσια και εδαφικά μας σύνορα, χρησιμοποιώντας ακόμα και κρατικά πλοιάρια. Τους προωθούν επίσης με ταχύπλοα, ιστιοπλοϊκά ή φορτηγίδες, αποβιβάζοντάς τους στη μητροπολιτική χώρα, σε νησιά του Αιγαίου, στην Εύβοια, στο Λαύριο, στον Πόρο, μέχρι και στα λιμανάκια της Βάρκιζας! Επίσης τους μεταφέρουν και αεροπορικώς από χώρες της Ασίας και της Αφρικής, με πλαστά έγγραφα. Πρόκειται για εφαρμογή στην πράξη του δόγματος Οζάλ, ότι «δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με τους Έλληνες, αφού αρκεί να τους στείλουμε μερικά εκατομμύρια από εδώ μεριά και να τελειώνουμε μ’ αυτούς». Το βαθύ τουρκικό κράτος έχει άλλωστε ιστορική ειδίκευση σε κάθε τύπου εθνοκαθάρσεις.

Και εδώ πρόκειται για μια απλοϊκή, σατανική και αποτελεσματική σύγχρονη πρακτική. Βέβαια η Τουρκία έχει υπογράψει τη διεθνή σύμβαση όπου υποχρεούται να δέχεται τους λαθρομετανάστες που προωθούνται από το έδαφός της, την οποία βέβαια τη γράφει στα «παλαιά της υποδήματα». Ενώ η Ελλάδα τηρεί καθ’ υπερβολήν τον κανονισμό του Δουβλίνου ΙΙ, που έχει υπογράψει το 2003, σύμφωνα με τον οποίο η υποχρέωση για τη διαχείριση των λαθρομεταναστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανήκει στην πρώτη χώρα εισαγωγής τους. Έτσι, σχεδόν οπουδήποτε στην Ευρώπη συλληφθεί ένας λαθρομετανάστης, προωθείται στην Ελλάδα, η οποία έχει μεταβληθεί σε «τοξικό υποδοχέα» του προβλήματος από τους «κουτόφραγκους».

Η πολυπολιτισμική ή διαπολιτισμική κοινωνία στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης λειτουργεί ομαλά σε μεγάλες χώρες όπως η ΗΠΑ, όπου έχει διαφυλαχθεί η υπεροχή των Αγγλοσαξόνων με το σύστημα της εθνολογικής ποσόστωσης της εισροής μεταναστών.

Στην περιφέρεια της Γης, παρόμοιες πρακτικές μπορεί να οδηγήσουν στην εξαφάνιση των εθνών-κρατών, όπως έχει συμβεί με πολλά ιστορικά προηγούμενα. Αν δεν προβληματιστούμε σχετικά, τότε υιοθετούμε τη μελλοντική διάλυση της εθνολογικής και κοινωνικής μας συνοχής. Η «μικρή πλην έντιμος Ελλάς» φυσικά δεν είναι σε θέση να περιθάλψει το 1 δισ. των λιμοκτονούντων παγκοσμίως, των αποβλήτων του παγκόσμιου καπιταλισμού που επιζητούν δικαίως μια θέση στη ζωή.

Η παγκόσμια φτώχεια δεν λύνεται με τη φιλανθρωπία Οι δουλέμποροι διακινητές των λαθρομεταναστών εισπράττουν 3.000-6.000 δολάρια το κεφάλι για τη διακίνηση του «εμπορεύματος», οι ιδιοκτήτες των βρωμερών πολυκατοικιών στα γκέτο της Αθήνας ενθυλακώνουν φοροδιαφεύγοντας 3-7 ευρώ την ημέρα ανά άτομο, που αναλογούν σε 20-60.000 ευρώ τον μήνα, kai οι έμποροι ναρκωτικών και πορνείας τούς εντάσσουν στο εγκληματικό τους κύκλωμα στο κέντρο της χώρας, που έχει μεταβληθεί σε γκέτο του εγκλήματος και της ντροπής. Και οι «ιθαγενείς» που διαμαρτύρονται χαρακτηρίζονται ρατσιστές!

Ορισμένοι προοδευτικοί και αριστεροί πολιτικοί και ακτιβιστές προσεγγίζουν το πρόβλημα με ανιδιοτέλεια μεν, αλλά μόνο από την ανθρωπιστική του σκοπιά. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι για όλα φταίει ο ιμπεριαλισμός, παραβλέποντας ότι το μεγαλύτερο θύμα, σκόπιμα ή μη, είναι η χώρα μας. Αλλά κάθε άλλο παρά αποτελεί αριστερή αντίληψη η άποψη ότι το πρόβλημα της παγκόσμιας φτώχειας μπορεί να λυθεί μεμονωμένα, με φιλανθρωπικού τύπου ενέργειες και μάλιστα από μια κουκκίδα στον παγκόσμιο χάρτη όπως η Ελλάδα.

Μέτρα πολιτικής

Η χώρα μας, ναι, οφείλει να δείξει τον πρέποντα σεβασμό στους νόμιμους οικονομικούς μετανάστες, να τους εντάξει στον κοινωνικό της ιστό, και σε όσους δεν έχουν υποπέσει σε εγκληματικές πράξεις, σταδιακά να τους παραχωρήσει την ελληνική ιθαγένεια, όπως και σε αυτούς που γεννιούνται στην Ελλάδα από νόμιμους μετανάστες. Να δεχθεί έναν ορισμένο αριθμό πολιτικών προσφύγων, ακόμα και σε βαθμό μεγαλύτερο απ’ αυτόν που αναλογεί στον πληθυσμό της. Να επιτρέψει τη δημιουργία μουσουλμανικού τεμένους και νεκροταφείου στην Αθήνα και να βάλει φρένο στις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και στην εκμετάλλευση των νόμιμων μεταναστών από διάφορα κυκλώματα. Παράλληλα, η ελληνική πολιτεία οφείλει να λάβει αποτελεσματικά μέτρα για τον έλεγχο της ανεξέλεγκτης μαζικής εισβολής και της απειλούμενης πληθυσμιακής αλλοίωσης της χώρας. Να θωρακίσει τα σύνορα με τη βοήθεια της Frontex, της Interpol, των τουρκικών, των ιταλικών, των γαλλικών αρχών και αυτών των ΗΠΑ. Να ενισχύσει τη Διεύθυνση της Αστυνομίας Αλλοδαπών, να εξοντώσει αμείλικτα τα εδώ κυκλώματα των δουλεμπόρων και των συνεργατών τους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να επιβάλει στην Τουρκία τη διακοπή της πρακτικής που ακολουθεί στο θέμα αυτό με πολλούς τρόπους, πέραν της απειλής για αναστολή των ενταξιακών διαδικασιών και άλλων κυρώσεων.

Εξάλλου, πρέπει να αναθεωρηθεί ο κανονισμός του Δουβλίνου ΙΙ, όπου έχει συμφωνηθεί ότι η πρώτη χώρα εισόδου των λαθρομεταναστών στην ΕΕ είναι υπεύθυνη για τη διαχείρισή τους. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ επιπλέον είναι σε θέση να αντιληφθούν το αυτονόητο, ότι μια τέτοια κατάσταση θα αποτελέσει το ευρωπαϊκό εφαλτήριο για μεγάλης κλίμακας τρομοκρατικές επιθέσεις στον δυτικό κόσμο. Μεταξύ άλλων, αναγκαίον είναι να γίνει αυστηρότερη η νομοθεσία και οι πρακτικές της εφαρμογές για τους δουλεμπόρους, η απαγόρευση ενοικίασης πολυκατοικιών σε λαθρομετανάστες, η δημιουργία ενός «Οργανισμού για τους Μετανάστες», που θα αναλάβει τη συνολική διαχείριση και την προσωρινή μετεγκατάστασή τους σε αξιοπρεπείς χώρους, μακριά από το κέντρο της Αθήνας, και θα τους επαναπροωθήσει στις χώρες τους με ναυλωμένα αεροπλάνα ή άλλα πρόσφορα μέσα, σε συνδυασμό με την παροχή διεθνούς ανθρωπιστικής βοήθειας. Ο νομάρχης Γιάννης Σγουρός, η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Χρήστος Μαρκογιανάκης και άλλοι δημόσιοι λειτουργοί και βουλευτές έχουν ευαισθητοποιηθεί με το όλο ζήτημα. Αντίθετα, ο δήμαρχος της Αθήνας Νικήτας Κακλαμάνης και ορισμένοι δημόσιοι αξιωματούχοι έχουν ευθύνες για τη σημερινή κατάντια της Αθήνας, με την αδιαφορία τους για το όλο ζήτημα που απειλεί τον εθνικό ιστό της χώρας.
Εάν δεν γίνει τώρα κάτι, σύντομα θα είναι πολύ αργά για να αναστραφεί η παράδοση της πρωτεύουσας και της χώρας στην ανομία, στο έγκλημα και σε βίαιες φυλετικές συγκρούσεις που θα υπονομεύσουν την όλη υπόσταση και κοινωνική της συνοχή. Γιατί σε 10-15 με 20 χρόνια το αργότερο, η Ελλάδα θα έχει «βοσνιοποιηθεί» και απλώς θα πάψει να υπάρχει. Και τότε λίγη σημασία θα έχει αν οι Τούρκοι θα σουλατσάρουν με τις φρεγάτες τους στο Σούνιο, αν θα έχουν καταλάβει το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι και ποιος ξέρει τι άλλο, αν η FYROM θα λέγεται Μακεδονία και αν θα υπάρχει ακόμα ο Ελληνισμός στην Κύπρο.

http://www.paron.gr

Posted in Ελλάδα, Τουρκία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΩΣ ΜΕΙΖΟΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

Παγκόσμια Ημέρα Νερού
Η έλλειψή του θα αναχθεί σε μείζον γεωπολιτικό θέμα, καθώς το 2050, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα έχει ξεπεράσει τα 9 δισεκατομμύρια, ενώ η ζήτηση για νερό θα αυξηθεί κατά 64 δισ. κυβικά μέτρα.
«Το νερό είναι ο πολυτιμότερος φυσικός μας πόρος. Σήμερα, η συνεργασία για τη συνετή του χρήση είναι περισσότερο απαραίτητη από ποτέ», αναφέρει σε μήνυμά του με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Νερού ο γ.γ. του ΟΗΕ, Μπαν Γκι-Μουν.

Σημειώνει ότι «ενώ ο παγκόσμιος πληθυσμός καταναλώνει περισσότερο πόσιμο νερό, η κλιματική αλλαγή έχει ως συνέπεια τη μείωση του νερού σε πολλές περιοχές του κόσμου. Οι πάγοι λιώνουν, η πρόβλεψη των βροχοπτώσεων γίνεται δυσκολότερη, ενώ φαινόμενα όπως οι πλημμύρες και οι ξηρασίες γίνονται ολοένα και πιο ακραία. Η προσεκτική διαχείριση των υδάτινων πόρων και η εξισορρόπηση των διάφορων αναγκών για νερό είναι ζητήματα ζωτικής σημασίας».

Ο γ.γ. του ΟΗΕ στο μήνυμά του επισημαίνει επίσης τα εξής: «Μεγάλο μέρος των υπόγειων ή υπέργειων υδάτων του πλανήτη είναι κοινό. Το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε μια από τις 263 υδάτινες λεκάνες που είναι μοιρασμένες ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες χώρες. Η ανησυχία για την πιθανότητα βίαιων συγκρούσεων είναι μέρος των συζητήσεων σχετικά με την κατανομή των περιορισμένων υδάτινων πόρων. Ωστόσο, ενώ οι πιθανότητες να λειτουργήσει το νερό ως καταλύτης συγκρούσεων μεταξύ κρατών και κοινοτήτων είναι υπαρκτές, το παρελθόν δείχνει ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Η συνεργασία, όχι η σύγκρουση αποτελεί την πιο συνηθισμένη απάντηση στις ανταγωνιστικές απαιτήσεις που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι.

Με θέμα «Κοινά Αποθέματα Νερού – Κοινές Ευκαιρίες», ο εορτασμός της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Νερού εστιάζει στο πώς οι διασυνοριακοί υδάτινοι πόροι μπορούν να λειτουργήσουν ως μια ενωτική δύναμη. Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχουν τουλάχιστον 300 διεθνείς συμφωνίες για το νερό, συχνά μεταξύ αντιτιθέμενων πλευρών. Οι συμφωνίες αυτές δείχνουν το πώς οι κοινοί υδάτινοι πόροι μπορούν να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη και να προωθήσουν την ειρήνη μεταξύ των κρατών. Η πολιτική βούληση, ένα ευέλικτο πλαίσιο πολιτικής, τα ισχυρά θεσμικά όργανα και μια συνολική προσέγγιση, θα μας βοηθήσουν να οικοδομήσουμε σε αυτά τα θεμέλια για το καλό όλων.

Τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Νερού καλώ τις κυβερνήσεις, την κοινωνία των πολιτών, τον ιδιωτικό τομέα και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να αναγνωρίσουν ότι το συλλογικό μας μέλλον εξαρτάται από το πώς θα διαχειριστούμε τους πολύτιμους και πεπερασμένους υδάτινους πόρους», καταλήγει στην ανακοίνωσή του ο κ. Κι-Μουν.

Στοιχεία της UNESCO για την έλλειψη νερού

Εξάλλου, τα στοιχεία της UNESCO για την έλλειψη του πολύτιμου αγαθού είναι απογοητευτικά. Έτσι σύμφωνα με αυτά προβλέπεται ότι η έλλειψή του θα αναχθεί σε μείζον γεωπολιτικό θέμα, καθώς το 2050, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα έχει ξεπεράσει τα 9 δισεκατομμύρια, ενώ η ζήτηση για νερό θα αυξηθεί κατά 64 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως. Παράλληλα το 2030, περισσότεροι από 5 δισ. άνθρωποι δεν θα έχουν πρόσβαση σε αξιόπιστο σύστημα καθαρισμού του νερού.

Σήμερα η UNESCO υποστηρίζει ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες το 80% των ασθενειών συνδέονται με το νερό, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 3 εκατομμύρια άνθρωποι να χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο εξαιτίας της κακής ποιότητας πόσιμου νερού που καταναλώνουν.

Ημερίδα για το νερό

Στο νερό και το μείζον πρόβλημα της ορθής του διαχείρισης θα είναι αφιερωμένη η ημερίδα που διοργανώνουν από κοινού την Κυριακή 22 Μαρτίου – Παγκόσμια Ημέρα Νερού- η Νομαρχία Αθηνών, η ΚΕΔΚΕ και το Πανελλήνιο Οικολογικό Κίνημα. Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Ιλισός, και η είσοδο θα είναι ελεύθερη.

Συνέδριο της ΕΥΔΑΠ

Ο υφ. ΠΕΧΩΔΕ κ. Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος μίλησε σε συνέδριο που οργάνωσε η ΕΥΔΑΠ για το πρόβλημα λειψυδρίας που μπορεί να αντιμετωπίσει μελλοντικά η χώρα μας. Όπως είπε «οφείλει η Ελλάδα πριν επέλθει η μείωση των απορροών να αυξήσει τα αποθέματά της. Αυτή τη στιγμή πάνω από το 60% των χειμερινών απορροών καταλήγει στη θάλασσα. Πρέπει να δημιουργήσουμε έργα συγκράτησης νερών για να έχουμε αποθέματα».

Στις επιτυχημένες προσπάθειες της ΕΥΔΑΠ για μείωση των ποσοτήτων νερού που χάνονται από τις καταβόθρες της Υλίκης αναφέρθηκε ο πρόεδρος της ΕΥΔΑΠ κ. Κων/νος Κωστούλας. Περιέγραψε με ποιο τρόπο περιορίσθηκαν οι διαρροές της Υλίκης με διοχέτευση του νερού κατά τους χειμερινούς μήνες στα διυλιστήρια. Μίλησε για τη μείωση των διαρροών στο δίκτυο σωληνώσεων μεταφοράς νερού και το πρόγραμμα διαχείρισης των πιέσεων του δικτύου (με εμφανείς και υπόγειες διαρροές).

Ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης καθηγητής κ. Ιωάννης Ζιώμας μίλησε για τον τρόπο που οι μεταβολές της θερμοκρασίας επηρεάζουν τον κύκλο του νερού. Όπως είπε, 40 χρόνια ανθρώπινης παρέμβασης χρειάσθηκαν για να καταστραφεί το όζον που δημιούργησε η φύση σε δυο εκατομμύρια χρόνια. Η καταστροφή αυτή έχει ως αποτέλεσμα σοβαρή μείωση των βροχοπτώσεων τα ερχόμενα χρόνια στην Ελλάδα.

Ακόμη κι αν σταματούσαν σήμερα οι εκπομπές αερίων, το φαινόμενο της υπερθέρμανσης δεν μπορεί πλέον να σταματήσει. Συνέπειά του είναι η αύξηση της θερμοκρασίας κατά 0,2 έως 0,5 βαθμούς Κελσίου κάθε δεκαετία. Η Ελλάδα βρίσκεται εντός των ορίων που έχει θέσει η Συνθήκη του Κιότο για την εκπομπές αερίων. Το 2007 οι εκπομπές της αυξήθηκαν κατά 22,42%. Η παραγωγή ενέργειας είναι υπεύθυνη για το 82% των εκπομπών στη χώρα μας.

http://www.kathimerini.gr

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Πρωτάκια στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

Πρωτάκια στα πρόθυρα νευρικής κρίσης
Έρευνα: ολοένα και περισσότερα παιδιά Δημοτικού υποφέρουν από στρες
LΕ ΜOΝDΕ , ΤηςΜartine Laronche

Κάποτε, άγχος είχαν μόνον οι μαθητές στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Στις μέρες μας, αγχωμένοι εμφανίζονται συχνά ακόμα και μαθητές Δημοτικού. Η ανησυχία των γονέων για το μέλλον μετατρέπεται σε πίεση για καλούς βαθμούς και αυτή με τη σειρά της απειλεί να διαμορφώσει μια νέα γενιά στρεσαρισμένη από τα γεννοφάσκια της.

«Oι γονείς είναι όλο και περισσότερο ανήσυχοι», διαπιστώνει ο Ζοέλ Πεχό, δάσκαλος της Β΄ Δημοτικού, «καθώς αντιλαμβάνονται ότι, για πρώτη φορά, τα παιδιά τους δεν θα έχουν απαραιτήτως καλύτερο επάγγελμα από τους ίδιους»- ενδεχομένως μάλιστα να έχουν και χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο. «Δυστυχώς, αυτή η ανησυχία για το μέλλον μεταβιβάζεται από τους ενηλίκους στα παιδιά», λέει ο ψυχίατρος Πατρίς Ιέρ. «Οι γονείς φοβούνται την ανεργία και ο φόβος αυτός μετατρέπεται, στα παιδιά, σε φόβο της αποτυχίας και των κακών βαθμών».

Πρόσφατη έρευνα της γαλλικής Ένωσης Γονέων Μαθητών της Ελεύθερης Εκπαίδευσης αποκάλυψε πως το 31% των ενηλίκων έχουν την αίσθηση πως τα παιδιά τους αγχώνονται στο σχολείο· την ίδια ώρα, σε ποσοστό 52% ομολογούν πως νιώθουν άγχος για τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών τους. Φαινόμενο αποκλειστικό στη Γαλλία; Θα μπορούσαμε να στοιχηματίσουμε πως όχι. «Τα παιδιά νιώθουν στρες από όλο και μικρότερη ηλικία», επιβεβαιώνει η παιδοψυχίατρος Ζιζέλ Ζορζ. Πόνοι στην κοιλιά, ευερεθιστότητα, διαταραχές στον ύπνο, τελειομανία, ανάγκη να έχουν τον έλεγχο σε όλα, επαναλαμβανόμενες μικρο-ασθένειες: τα συμπτώματα είναι πολλά αλλά διακριτά. Πριν από μία δεκαετία, οι περισσότεροι «ασθενείς» της Ζορζ ήταν έφηβοι 17-20 ετών, τα τελευταία χρόνια ωστόσο περνούν όλο και πιο συχνά το κατώφλι της παιδιά 13, 12, 11 ετών, μερικές φορές παιδιά ακόμα μικρότερα- όπως εκείνος ο μικρός που έσχιζε το τετράδιό του κάθε φορά που έκανε μια μουτζούρα και δήλωνε πως «στο σχολείο πρέπει να δουλεύουμε σκληρά, ειδάλλως δεν θα βρούμε καλή δουλειά». Φταίνε όμως μόνον οι γονείς; Όχι βέβαια, λένε οι ειδικοί, φταίει και το σχολικό σύστημα και οι καθηγητές, που συχνά προβαίνουν σε αρνητικές κρίσεις.

Η ψυχοπαιδαγωγός Μπριζίτ Προτ καταγγέλλει την «τυραννία του βαθμού» και οραματίζεται ένα σύστημα όπου η αξιολόγηση θα γίνεται με βάση τις δυνατότητες, χωρίς να αποκλείει, χωρίς να στιγματίζει. Αναπόφευκτα όμως το βάρος της προστασίας των παιδιών από την υπερβολική πίεση και το άγχος πέφτει στους γονείς.

Κούραση, πίεση, πλήξη και άγχος

ΣΥΜΦΩΝΑμε έρευνα που διεξήγαγε πέρυσι το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, τα κύρια συναισθήματα που αναπτύσσουν οι Έλληνες μαθητές όταν βρίσκονται στο σχολείο τους είναι κούραση, πίεση, πλήξη και άγχος. Το κυρίαρχο συναίσθημα των μαθητών στο σχολείο, σε ποσοστό 68%, είναι η κούραση· ακολουθεί η πίεση (58%), η πλήξη (53%), το άγχος (52%), η απογοήτευση (32%), η απαισιοδοξία (27%) και η οργή (23%). Χαρά και αισιοδοξία νιώθει μόνο ένα 22%, αίσθηση δημιουργικότητας ποσοστό 18%, ασφάλεια 17%, αίσθηση συλλογικότητας το 16% και ηρεμία (ή μοναξιά) το 15%.

Συμβουλές προς τους γονείς

«ΠΡΕΠΕΙνα μάθετε να “ρυθμίζετε” πόση πίεση ασκείτε στα παιδιά σας όσον αφορά τις σχολικές επιδόσεις τους», προειδοποιεί ο Γάλλος ψυχίατρος Πατρίς Ιέρ. Και να πάψετε να θεωρείτε τους βαθμούς του παιδιού σας κριτήριο της επιτυχίας ή αποτυχίας σας ως γονέα.

«Ειδάλλως τα παιδιά σας κινδυνεύουν να ζουν μέσα στον φόβο μήπως χάσουν την αγάπη σας αν σας απογοητεύσουν».

«ΕΠ΄ ΟΥΔΕΝΙπρέπει να συγχέετε, την προσωπικότητα του παιδιού σας με τις σχολικές επιδόσεις του», υποστηρίζει η ψυχοπαιδαγωγός Μπριζίτ Προτ. «Είναι καλύτερα να πείτε “οι βαθμοί σου με κάνουν να ανησυχώ”, παρά “με κάνεις να ανησυχώ”. Μην εγκλωβίζετε τα παιδιά σε εικόνες του τύπου “αδύναμος στα Μαθηματικά” ή “άχρηστος στην ορθογραφία”· αποφύγετε να τα συγκρίνετε με αδέλφια τους ή με φίλους τους».

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ πως, όπως και εσείς οι γονείς ονειρεύεστε να κάνετε ένα διάλειμμα από όλα επιστρέφοντας σπίτι σας έπειτα από μια μέρα στη δουλειά, έτσι και τα παιδιά σας έχουν δικαίωμα να ξεχνούν, πού και πού, τη «δουλειά» τους στο σχολείο.

http://www.tanea.gr

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Η Τουρκία απαγορεύει την αγορά ακινήτων από Έλληνες

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

Του Αλέξανδρου Μασσαβέτα

Τα δημοσιεύματα κυκλοφόρησαν με τον τίτλο «Εμπόδιο του Γενικού Επιτελείου στο Ελληνικό κεφάλαιο». Κατά το ιστορικό της υπόθεσης, ο Τούρκος επιχειρηματίας Οσμάν Ορ απευθύνθηκε στη Finans Leasing ζητώντας της να χρηματοδοτήσει δια της μεθόδου της χρηματοδοτικής πίστωσης (leasing) την αγορά παράλιας έπαυλης στην περιοχή Μπέμπεκ του Βοσπόρου. Σύμφωνα με αυτή, η κυριότητα του ακινήτου περιέρχεται στο δανειοδότη μέχρι την αποπληρωμή του δανείου, οπότε και επανακάμπτει στο δανειολήπτη..

Η Finans Leasing, που ελέγχεται από την Εθνική Τράπεζα, προσέφερε το ευνοϊκότερο επιτόκιο και όρους χρηματοδότησης στον Ορ, αλλά ο επιχειρηματίας έμεινε άναυδος όταν μετέβη στο υποθηκοφυλακείο. Εκεί βρήκε καταχώρηση στον τίτλο του ακινήτου «Δεν πωλείται σε ξένους». Σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλείται ο Τουρκικός τύπος, πίσω από την καταχώρηση βρίσκεται το Γενικό Επιτελείο, που παρενέβη μέσω των περίπλοκων διαδικασιών της σχετικής νομοθεσίας. Τελικά ο Ορ αναγκάσθηκε να πάρει το δάνειο, για το ποσόν των 17.5 εκατομμυρίων δολαρίων της αγοράς, από τη Ziraat Bank, που ανήκει στο Τουρκικό δημόσιο.

Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομοθεσία για την εξαγορά ακινήτων από αλλοδαπό φυσικό ή νομικό πρόσωπο, που τροποποιήθηκε το 2008, απαιτείται άδεια της νομαρχίας για την απόκτηση ακινήτου. Προκειμένου να εκδοθεί αυτή, η αιτούσα εταιρεία πρέπει να συμπληρώσει αίτηση με 14 σημεία. Η νομαρχία, βάσει του νόμου, συμβουλεύεται το Γενικό Επιτελείο, την Ασφάλεια και το εμπορικό επιμελητήριο. Πηγή κοντά στο Γενικό Επιτελείο δήλωσε στο newstime ότι το τελευταίο θα «εξαντλεί όλα τα περιθώρια προκειμένου να εμποδίζει την κτήση ακινήτων, έστω και προσωρινά, ειδικά από Έλληνες στην περιοχή της νομαρχίας Κωνσταντινουπόλεως.» Κανείς από τους ερωτηθέντες στη Finansbank και τη Finans Leasing δεν ήταν αρμόδιος να παράσχει πληροφόρηση για το περιστατικό.

Όταν εκδόθηκε η νομοθεσία για το leasing στην Τουρκία, ο εθνικιστικός και ο Κεμαλικός τύπος ισχυριζόταν ότι Ελληνικές εταιρείες θα χρησιμοποιήσουν τη νομοθεσία για να επαναποκτήσουν ακίνητα στην Πόλη. Μιλούσαν για κίνδυνο επανελληνοποίησης της αγοράς ακινήτων στην Πόλη μέσω της δραστηριότητας ελληνικών εταιρειών. «Το Ελληνικό κεφάλαιο δεν μπορεί να αγοράσει την έπαυλη στο Βόσπορο» έγραψε η Ακσάμ. Σημειωτέον ότι ο Βόσπορος και γενικότερα η Κωνσταντινούπολη θεωρείται περιοχή στρατηγικής σημασίας στην Τουρκία.

Η διαδικασία των αλλεπάλληλων εγκρίσεων είναι τόσο πολύπλοκη και χρονοβόρα, ώστε πολλές φορές να οδηγεί σε αδυναμία εκ μέρους των εταιρειών να παράσχουν πιστωτικές υπηρεσίες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Ορ απηύδησε από την καθυστέρηση και τα εμπόδια της γραφειοκρατίας και προτίμησε να συμφωνήσει εκ νέου την παροχή χρηματοδόσης με τη Ziraat Bank. Ακριβώς ενόψει των εμποδίων που η νομοθεσία θέτει για την απόκτηση ακινήτων σε όλους τους ξένους, πολλές ξένες που εταιρείες στην Πόλη δεν προσφέρουν πίστωση σε αγοραπωλησίες ακινήτων. Διπλωματικές πηγές Ευρωπαϊκών χωρών στην Τουρκία δηλώνουν εκνευρισμό με τους περιορισμούς στην κτήση ακινήτων. «Ενδεχομένως αντίστοιχοι περιορισμοί στην κτήση ακινήτων από Τούρκους πολίτες στο Λονδίνο, το Παρίσι, την Αθήνα και τη Ρώμη να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα του ανοίγματος της αγοράς ακινήτων στην Πόλη» ισχυρίσθηκε διπλωματικός παράγων, μιλώντας για «παράνοια και φοβικά σύνδρομα στην Τουρκία» και αποτυχία εν προκειμένω των αρχών της ελεύθερης αγοράς.

Τούρκοι οικονομικοί παράγοντες δήλωσαν στο newstime δυσαρέσκεια με το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο, μιλώντας επίσης για φοβική νοοτροπία και ανικανότητα της παρούσας κυβέρνησης να αντισταθεί στις πιέσεις των εθνικιστών. «Είναι τουλάχιστον παράλογο να προσπαθούμε να προσελκύσουμε ξένους επενδυτές και εταιρείες στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς, και παράλληλα να εγείρουμε τέτοια προσχήματα» είπε σύμβουλος επενδύσεων. Ελληνικές διπλωματικές πηγές εξέφρασαν δυσαρέσκεια με το γεγονός της ουσιαστικής αδυναμίας απόκτησης ακινήτων από Έλληνες στην Πόλη, σημειώνοντας ότι Τούρκοι πολίτες μπορούν να αγοράσουν στην Αθήνα δίχως περιορισμό.

Σημειωτέον ότι παλαιότερα δημοσιεύματα του Τουρκικού τύπου είχαν εξοργίσει τους εθνικιστές και την Κεμαλική αντιπολίτευση, εμφανίζοντας Έλληνες να έρχονται στις πρώτες σειρές μεταξύ των ξένων ιδιοκτητών ακινήτων στη χώρα. Τα εν λόγω δημοσιεύματα παρέλειπαν να σημειώσουν πως οι εν λόγω Έλληνες πολίτες είναι στην πλειοψηφία τους Μουσουλμάνοι της Θράκης. Οι ένοπλες δυνάμεις και οι αρχές γενικά, θεωρώντας τους ομογενείς, δεν εγείρουν προσχήματα στην αγορά ακινήτων στην περίπτωσή τους.

 ΠΗΓΗ: NEWSTIME 

Posted in Τουρκία | Leave a Comment »

«Φθινοπωρινός Πόνος» και Τουρκική μειονοτική πολιτική

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Εσχάτως, η προβολή της Τουρκικής ταινίας «Φθινοπωρινός Πόνος» (Guz Sancisi) η οποία πραγματεύεται, πίσω από μία ιστορία αγάπης ενός Τούρκου μεγαλοαστού και μιας Ρωμιάς ιερόδουλης, τα βίαια και κατευθυνόμενα γεγονότα εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης του Σεπτεμβρίου του 1955, έχει προκαλέσει μία σειρά δημοσιευμάτων στον Ελληνικό Τύπο μέσα από τα οποία δυσκολεύεται κάποιος να ξεχωρίσει το ρομαντισμό από την πολιτική ανάλυση.

Σίγουρα, η ταινία δείχνει μία τάση μέσα στην Τουρκική κοινωνία που θέλει να δώσει την δική της εκδοχή για το παρελθόν. Αυτό που δεν πρέπει όμως να συγχέεται, και όντως συγχέεται, είναι η τάση αυτή με την συνεχιζόμενη επίσημη μειονοτική πολιτική της Τουρκίας έναντι της Ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Είναι καλό να μάθουν, όσοι σπεύδουν να δουν με περισσό ρομαντισμό μέσω μιας ταινίας, που αργά η γρήγορα θα αντικατασταθεί από μία άλλη κινηματογραφική εμπορική επιτυχία, ποια είναι η σημερινή πραγματικότητα για τη μειονότητα, την ίδια ώρα που προβάλλεται η ταινία.

Στις 20 Φεβρουαρίου του 2008, η Τουρκική εθνοσυνέλευση ψήφισε το νόμο 5555, γνωστό ως Νόμο περί των Μειονοτικών Ιδρυμάτων (Βακουφίων). Το πάγιο αίτημα των μειονοτικών ιδρυμάτων στην Τουρκία, στο πλαίσιο εναρμόνισης της χώρας με το κοινοτικό κεκτημένο, είναι η επιστροφή των ακινήτων περιουσιακών τους στοιχείων, τα οποία στο παρελθόν κατεσχέθησαν από το τουρκικό κράτος.

Σήμερα, 161 μειονοτικά ιδρύματα στην Τουρκία (η πλειοψηφία ελληνικά, 75 στον αριθμό), υπέβαλαν αιτήσεις για την επιστροφή 2.252 ακινήτων που, κατά το παρελθόν, μεταβιβάσθηκαν σε τούρκους ιδιώτες ή περιήλθαν στην κυριότητα του τουρκικού δημοσίου. Το ζήτημα αυτό ήρθε στην επιφάνεια στα μέσα του 2002, όταν στα πλαίσια εκπλήρωσης των κριτηρίων της ΕΕ αναφορικά με το σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων, οι τουρκικές κυβερνήσεις δεσμεύτηκαν να επιτρέψουν στα μειονοτικά ιδρύματα να πάρουν τίτλους ιδιοκτησίας για την ακίνητη περιουσία τους, παρέχοντας σε αυτά το δικαίωμα να την διαχειριστούν, όπως ακριβώς προβλέπει και η συνθήκη της Λωζάννης.

Το πρόβλημα με τους τίτλους ιδιοκτησίας των μειονοτικών ιδρυμάτων, όπως προέκυψε σήμερα, πάει πολύ πίσω χρονικώς. Συγκεκριμένα, το 1936 η τότε τουρκική κυβέρνηση του Κεμάλ Ατατούρκ ζήτησε από τις ενορίες και τα μειονοτικά ιδρύματα να υποβάλουν αναλυτικές δηλώσεις με τα ακίνητα που κατείχαν. Η Διεύθυνση Μειονοτικών Ιδρυμάτων θεώρησε ως τελικές και αμετάκλητες τις δηλώσεις αυτές και δεκαετίες αργότερα, με αυθαίρετες αποφάσεις, αφαίρεσε από τα ιδρύματα την κυριότητα όλων των ακινήτων που είτε από παράλειψη δεν δηλώθησαν, είτε απεκτήθησαν, μέσω δωρεάς, αγοράς και διαθήκης, μετά το 1936.

Οι κατασχεμένες περιουσίες των ελληνικών ιδρυμάτων χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: α) οι περιουσίες που κατεσχέθησαν από το τουρκικό κράτος, β) τα μοναστήρια που υφαρπάχθησαν από τη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου, και γ) τα ελληνικά νεκροταφεία, τα οποία υφαρπάχθησαν από τους Δήμους ή κατελήφθησαν παράνομα από ιδιώτες.

Ο νόμος 5555, όπως προηγουμένως και οι δύο εκτελεστικοί κανονισμοί του 2003 και 2004, αν και καλεί τα μειονοτικά ιδρύματα να υποβάλουν αιτήσεις για να παραλάβουν τίτλους ιδιοκτησίας για τις ακίνητες περιουσίες τους, στην ουσία αποκλείει ότι δεν εμπίπτει στις διατάξεις του νόμου του 1936. Επιπλέον, με τον νόμο αυτό, τα ελληνικά ιδρύματα, όπως και άλλα μη-μουσουλμανικά, δεν μπορούν να διεκδικήσουν την επιστροφή των κατασχεμένων περιουσιών (τα καλούμενα τουρκιστί mazbut) που ήδη έγιναν αντικείμενο αρπαγής από το τουρκικό δημόσιο ή μεταβιβάσθηκαν σε τούρκους ιδιώτες. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ζητήσουν τίτλους ιδιοκτησίας γι’ αυτά που δεν κατεσχέθησαν.

Η συζήτηση αυτή δεν αφορά το σύνολο των κατασχεμένων ελληνικών περιουσιών στην Τουρκία, αλλά μόνο ένα μικρό τμήμα. Δεν περιλαμβάνει δηλαδή τις ιδιωτικές περιουσίες που δημεύθησαν κατά καιρούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς της ελληνικής κοινότητας της Πόλης, περίπου 11.900 τίτλοι ιδιοκτησίας ακινήτων στην Τουρκία ανήκουν σε Έλληνες, ένα μεγάλο μέρος των οποίων ανήκει στους απελαθέντες από το 1964. Πολλά από τα ακίνητα αυτά βρίσκονται σε περιοχές με μεγάλη εμπορική δραστηριότητα και ως εκ τούτου, προσήλκυαν και προσελκύουν μεγάλο ενδιαφέρον από επιτήδειους που συστηματικά συνεργάζονται με το κεμαλικό κατεστημένο. Η εμπορική αξία της ακίνητης κατασχεμένης περιουσίας που ανήκει σε Έλληνες της Πόλης, με τουρκική ιθαγένεια, ξεπερνά το 11 δισ. ευρώ, ενώ το αντίστοιχο ποσό για τις περιουσίες των απελαθέντων προσεγγίζει το 2,5 δις. ευρώ. Μέχρι το 2000, 70% της περιουσίας της ελληνικής μειονότητας περιήλθε στην κατοχή του τουρκικού κράτους. Αυτές οι περιουσίες θεωρούνται οριστικά χαμένες αφού ο νέος νόμος δεν προβλέπει τίποτα γι’ αυτές.

Τελικά ο νόμος 5555 επιβεβαίωσε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις επιφυλάξεις πολλών που διέβλεπαν σκοπιμότητα και προσπάθεια εντυπωσιασμού πίσω από τη συζήτηση για τα μειονοτικά ιδρύματα, όπου στο τέλος αντί να αποκαθιστά την αδικία, την νομιμοποιεί και καθιστά τον νόμο αυτό ασυμβίβαστο με το κοινοτικό κεκτημένο. Επομένως, καλός ο ρομαντισμός αλλά ακόμη πιο καλό να ξέρεις την πραγματικότητα.

Αναρτήθηκε από Geopolitics-Gr.blogspot

Posted in Ελλάδα, Ελληνική Διασπορά, Τουρκία | Leave a Comment »

Γερμανικά νούμερα …

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

Σίγουρα η θεατρική παράσταση του καλοκαιριού είναι το… γερμανικό νούμερο του κυρίου Μιχαήλ Χριστοφοράκου. Όπως όμως εξελίσσεται η υπόθεση, έχει κουράσει και δεν κόβει πια εισιτήρια.

Μόνον οι κομματικές ηγεσίες και τα Μέσα Ενημέρωσης, ιδίως η τηλεόραση, επιμένουν να την ανεβάζουν με έναν τρόπο αξιοθρήνητο, που πληγώνει βάναυσα -εκτός από τη νοημοσύνη- και την αισθητική των εχέφρονων πολιτών.

Σε καμία χώρα του κόσμου, ακόμη και στην πλέον υπανάπτυκτη, οι κάτοικοί της δεν θα υποβάλλονταν καθημερινά στο μαρτύριο να κοιμούνται και να ξυπνούν με τον ενοχλητικό τηλεοπτικό – πολιτικό θόρυβο τού αν και πότε μας έρχεται για να δικαστεί για όλα ή για ελάχιστα αδικήματα ο αξιότιμος κύριος Χριστοφοράκος.

Σε καμία στοιχειωδώς σοβαρή χώρα τα κόμματα, αλλά και τα Μέσα Ενημέρωσης, δεν θα αντιδρούσαν σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ στα λεγόμενα ή τους υπαινιγμούς των συνηγόρων ενός πρώην ισχυρού άνδρα μιας εταιρείας, της Siemens, που αποδεδειγμένα λάδωνε κυβερνητικούς και κρατικούς λειτουργούς, προκειμένου να αναλαμβάνει προμήθειες και έργα του Δημοσίου.

Σε καμία στοιχειωδώς σοβαρή χώρα η κυβέρνησή της δεν θα συναρτούσε απόλυτα την πολιτική της, τον ανασχηματισμό του Yπουργικού Συμβουλίου της και την προκήρυξη ή όχι εκλογών με την ώρα άφιξης ενός αεροσκάφους, το οποίο θα μεταφέρει έναν υπόδικο και με τον τρόπο με τον οποίο αυτός θα εμφανιστεί (με ή όχι χειροπέδες) στα εκράν των τηλεοράσεων.

Σε καμία στοιχειωδώς σοβαρή χώρα η αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα επέλεγε, χωρίς να προκαλέσει τον γέλωτα, να ανοίξει «πολεμικό» διάλογο με τους συνηγόρους ενός υπόδικου, προκειμένου να αποδείξει δήθεν την αθωότητα του παρελθόντος της.

Σε καμία στοιχειωδώς σοβαρή χώρα ένας χώρος, αυτός της Αριστεράς, δεν θα γινόταν μαλλιά-κουβάρια επειδή ένας βουλευτής της, έστω και ευρισκόμενος σε «κατάσταση αφροσύνης, μακαριότητας και ανευθυνότητας», ζήτησε να ξεκαθαρίσει και το κόμμα του τη στάση του για παλιές (του ’89) βρόμικες υποθέσεις όπως οι αναθέσεις ψηφιακών παροχών του ΟΤΕ σε Siemens – Intracom.

Σε καμία στοιχειωδώς σοβαρή χώρα η υποκρισία δεν θα μπορούσε να είναι τόσο εξόφθαλμη και ξεδιάντροπη όσο στις εγχώριες υποθέσεις κομματικής και κρατικής διαφθοράς.

Και βέβαια σε καμία στοιχειωδώς σοβαρή χώρα οι διωκτικές και δικαστικές Αρχές δεν θα δέχονταν να αυτοεξευτελιστούν υπακούοντας πειθήνια και χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας σε πολιτικά ή αλλότρια συμφέροντα.

Έχουμε φθάσει στο σημείο, τα πάντα -και ειδικά στην οικονομία- να καταρρέουν γύρω μας και εμείς να ασχολούμαστε μόνο με το τι θα πουν κάποιοι Γερμανοί δικολάβοι, οι οποίοι είναι σίγουρο ότι θα γελούν, πίνοντας άφθονη μπίρα, με την απρόσμενη δημοσιότητα που αίφνης απολαμβάνουν σε μια χώρα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, ήτις μάλιστα ανήκει -έστω και τύποις- στην Ευρωζώνη.

Επειδή όμως η χώρα βρίσκεται κυριολεκτικά στο χείλος της αβύσσου, είναι καιρός να σταματήσει το καλαμπούρι. Το θέρος σε μερικές ημέρες εκπνέει και καλό είναι να σοβαρευτούμε, αποδίδοντας την πολιτικοδημοσιογραφική ευθυμία -γιατί περί αυτής πρόκειται- στη ραστώνη της εποχής.

Η μόνη αντιμετώπιση που μπορεί να έχει εφεξής ο κ. Χριστοφοράκος είτε από τα κόμματα είτε από τα Μέσα Ενημέρωσης είτε -κυρίως- από τη Δικαιοσύνη είναι αυτή του υπόδικου και του εγκληματία. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως φερέγγυος συνομιλητής, ούτε βεβαίως να αναγορεύεται τιμητής του δημόσιου βίου και των πολιτικών υποθέσεων. Είναι δωροδόκος, ποινικά υπόλογος και πρέπει να δικαστεί για τις ατιμίες του. Βεβαίως έχει και δικαιώματα, όπως κάθε υπόδικος, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να του αποστερηθούν. Μέχρι εκεί όμως.

Όπως υποχρεώσεις έχουν και οι δημόσιοι λειτουργοί έναντι των πολιτών και της πολιτείας. Όταν ο κύριος Χριστοφοράκος υποστηρίζει ή διοχετεύει ότι έχει CD με 153 πολιτικούς που λαδώθηκαν από την εταιρεία του, οφείλει ο αξιότιμος ανακριτής κύριος Ζαγοριανός να τον αναγκάσει να τα προσκομίσει, ειδάλλως να του απαγγείλει και επιπρόσθετη κατηγορία, όταν με το καλό μάς έρθει στη χώρα μας.

Εδώ κάνω μια παρένθεση για να διηγηθώ μια ιστορία, η οποία νομίζω είναι πολύ διδακτική για το πώς οφείλει να ενεργεί η Δικαιοσύνη. Τη δεκαετία του ’80, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχε μία τράπεζα, η Drexel Burham, με έδρα τη Νέα Υόρκη και αφεντικό τον Mike Milken, ο οποίος εθεωρείτο κορυφαίος τραπεζίτης στα junk bonds, τα ομόλογα υψηλού κινδύνου, όπως ευπρεπώς θα τα λέγαμε στη γλώσσα μας.

Ο κύριος Milken είχε καταφέρει να στήσει ένα ελεγχόμενο δίκτυο δανεισμού με 10-15%, όταν όλες οι άλλες τράπεζες δάνειζαν τις εταιρείες με 3-5%. Έπειτα από λίγα χρόνια παρενέβη ο εισαγγελέας και, αφού τον συνέλαβε, πήγαν αμέσως στο γραφείο και το σπίτι του και κατέσχεσαν τα πάντα. Πέντε φορτηγά γέμισαν με το κατασχεμένο υλικό. Με βάση αυτό, ο κ. Milken καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση και η τράπεζά του έκλεισε.

Δεν ξέρω αν είναι άλλο το αμερικανικό Δίκαιο και άλλο το ευρωπαϊκό ή το ελληνικό, αλλά είναι απαράδεκτο ο κ. Ζαγοριανός ή όποιος άλλος εισαγγελικός λειτουργός ασχολήθηκε εξαρχής με την υπόθεση να μην έχει εξαρχής κατασχέσει όποια έγγραφα και στοιχεία διέθετε ο κ. Χριστοφοράκος. Και αν δεν το έπραξαν τότε, ας το κάνουν τώρα. Να κατασχεθούν πρέπει -εάν βέβαια υπάρχουν- τα CD ή όποια άλλα στοιχεία διαθέτει και τα οποία ενοχοποιούν, όπως λέει, πολιτικούς.

Έτσι θα μάθουμε όλοι τους «λαδιάρηδες», θα τους τιμωρήσουμε και θα τους εξορίσουμε, με πρώτα -υποθέτω- τα κόμματά τους, από τον δημόσιο βίο.
Εκτός κι αν υπάρχουν μεταξύ των κομμάτων «θύλακοι» που δεν επιθυμούν να λάμψει η αλήθεια. Και μάλλον υπάρχουν και είναι ισχυροί. Γι’ αυτό και υφιστάμεθα το καραγκιοζιλίκι με τα… γερμανικά νούμερα του Μιχαήλ Χριστοφοράκου.

Είναι αστείο τα κόμματα να κάνουν τις διαπορούσες παρθένες όταν είναι περίπου κοινό μυστικό ότι η Siemens μοίραζε τις μίζες στα τρία με αναλογία 1 στο ένα κόμμα, 2 σε ισχυρή πολιτική οικογένεια και 3 στο άλλο κόμμα εξουσίας. Η αναλογία άλλαζε ανάλογα με το κόμμα που κάθε φορά ήταν στην εξουσία.

Όπως κοινό μυστικό είναι ότι η Siemens πρωτομπήκε στον χώρο των προμηθειών του Δημοσίου πρώτα μέσω της Ιατρικής (βιοϊατρικά μηχανήματα στα νοσοκομεία) και μετά μέσω των τηλεπικοινωνιών. Αρκεί, λοιπόν, να ανατρέξουμε -εκτός από τους ταμίες των κομμάτων- και στους διατελέσαντες υπουργούς Υγείας και Μεταφορών και θα βρούμε με ποιους πολιτικούς, εκτός των κρατικών στελεχών και υπαλλήλων, συνήψαν ή μπορούσαν να συνάψουν «σχέσεις στοργής» τα διευθυντικά στελέχη της Siemens.

Αντί, λοιπόν, τα κόμματα να προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι αθώοι του αίματος, ας φροντίσουν να λάβουν αποστάσεις από τα στελέχη που λαδώθηκαν και τα γνωρίζουν, ας κάνουν αυτοκριτική για το παρελθόν τους και ας συνεννοηθούν μήπως και γίνουν ποτέ πράξη κάποια έστω από αυτά τα ωραία που λέγονται για πάταξη της διαφθοράς και κόψιμο του ομφάλιου λώρου των πολιτικών με τη διαπλοκή συμφερόντων.

Όσο επιμένουν στη γραμμή «Εμείς δεν τα πήραμε, αλλά εσείς» ή «Εμείς πήραμε τα λιγότερα και εσείς τα περισσότερα» γίνονται καταγέλαστοι και θυμίζουν τις στρουθοκαμήλους. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι εξοργιστικό ειδικά για τη Ν.Δ. (αφού το ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον διά του Θ. Τσουκάτου, έχει ομολογήσει) να αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας τη σχέση της (του κόμματος ή στελεχών της) με τον κ. Χριστοφοράκο και τη Siemens.

Είναι γνωστό, τουλάχιστον στους παροικούντες την πολιτικοεπιχειρηματική Ιερουσαλήμ, ότι ο περί ου ο λόγος ατσαλάκωτος μάνατζερ της Siemens είχε ισχυρές και προσωπικές σχέσεις με τη Ρηγίλλης και στελέχη της. Όπως γνωστό είναι ότι οι προκάτοχοί του είχαν πιο εκλεκτικές σχέσεις με παράγοντες του ΠΑΣΟΚ.

Όπως εξοργιστική -σε βαθμό μάλιστα πολιτικής ηλιθιότητας- είναι η τακτική του ΠΑΣΟΚ να συνεχίζει να ασχολείται με τόση ένταση με τον κ. Χριστοφοράκο και τη Siemens. Από άποψη πολιτικής τακτικής, ορθά το Μαξίμου και η Ρηγίλλης προσπαθούν (και μέσω των ΜΜΕ) να διατηρούν στην επικαιρότητα την υπόθεση Χριστοφοράκου και Siemens.

Αφενός επειδή μ’ αυτόν τον τρόπο η πολιτική αντιπαράθεση δεν επικεντρώνεται στα μείζονα προβλήματα, και δη στην οικονομία, για τα οποία έχει -ως κυβέρνηση- την αποκλειστική ευθύνη, και αφετέρου επειδή συμφέρει την κυβέρνηση να εμφανίζονται και τα δύο κόμματα ως γουρούνια που κυλιούνται στη λάσπη.

Ο K. Καραμανλής και οι επιτελείς του γνωρίζουν ότι η επόμενη εκλογική μάχη έχει χαθεί γι’ αυτούς. Αυτό που θέλουν είναι να μην υπάρξει αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ. Όσο λοιπόν εδραιώνεται η πεποίθηση ότι και τα δύο κόμματα είναι «λερωμένα», κερδισμένη είναι η κυβέρνηση. Γιατί; Επειδή στη Ν.Δ. δεν κοστίζει τίποτε αν λόγω Siemens από το 35-36% πέσει στο 32-33%. Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται.

Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ, αν από το 41-42% πέσει στο 38-39%, ναι μεν θα είναι πρώτο κόμμα, αλλά δεν θα έχει αυτοδυναμία. Η συνεχής, λοιπόν, ενασχόληση με τη Siemens το μόνο κόμμα που βλάπτει ουσιαστικά είναι το ΠΑΣΟΚ και γι’ αυτό, αν η Ιπποκράτους θέλει να έχει σοβαρές πιθανότητες αυτοδυναμίας, πρέπει να κόψει μαχαίρι την ενασχόληση των στελεχών του με τη Siemens και να ασχοληθεί με την οικονομία και τα ζέοντα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών.

Ευτυχώς, πάντως, για την αξιωματική αντιπολίτευση που βρέθηκε και ο Περικλής Κοροβέσης. Οι πιθανές απώλειες του ΠΑΣΟΚ -λόγω της επιστροφής στο πολιτικό προσκήνιο του αμαρτωλού παρελθόντος του- δεν θα προσμετρηθούν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η εντύπωση που σχηματίζεται ενδεχομένως να οδηγήσει εκτός Βουλής το μικρό κόμμα της Αριστεράς και εξ αντιδιαστολής να ενισχυθεί η πιθανότητα αυτοδυναμίας του κόμματος του Γ. Παπανδρέου.

Το ερώτημα είναι αν αυτό το θέλουν και οι λεγόμενοι βαρόνοι των media. Προφανώς όχι. Θα ήθελαν ρευστές πολιτικές εξελίξεις, ώστε η δυνατότητα παρέμβασής τους στον δημόσιο βίο να ήταν αυξημένη. Επειδή όμως δεν διαθέτουν στρατηγική, γι’ αυτό και εμφανίζονται να χτυπούν μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Ανεβάζουν και κρατούν ακόμη και με «κωλοτούμπες» το θέμα της Siemens στην επικαιρότητα, που κατά βάσιν πλήττει το ΠΑΣΟΚ, αλλά υπερτονίζουν και το θέμα Κοροβέση, που εξ αντικειμένου ευνοεί το ΠΑΣΟΚ, καθώς στο κάδρο -εκτός των δύο κομμάτων εξουσίας- εμφανίζεται και η Αριστερά, οπότε η ηθική απαξία διαχέεται σε όλο το πολιτικό προσωπικό, με αποτέλεσμα να ευνοείται το κόμμα που προηγείται, και εν προκειμένω το ΠΑΣΟΚ.

Κάποιος θα υποστηρίζει ότι το πράττουν για λόγους αντικειμενικότητας. Η αλήθεια είναι ότι και οι ίδιοι (οι βαρόνοι των media) είναι ανεπαρκείς, ζαλισμένα κοτόπουλα χωρίς στρατηγική και, το κυριότερο, ενώ δεν μπορούν τον Κ. Καραμανλή, δεν θέλουν και τον Γ. Παπανδρέου κυρίαρχο και κυρίως αδιάφθορο και ακηδεμόνευτο.

Πολύ θα ήθελαν μέσω και της Siemens η επομένη των εκλογών να εμπεριέχει υψηλό βαθμό απροσδιοριστίας, ώστε οι ίδιοι να μπορούν μέσω των ενεργούμενών τους στα κόμματα να κάνουν… παιχνίδι.

Όμως, όπως έχει δείξει και η Ιστορία, οι δυσώδεις υποθέσεις διαφθοράς μπορεί για κάποιο χρονικό διάστημα να θολώνουν το τοπίο του δημόσιου βίου, τελικά όμως λειτουργούν εξυγιαντικά και προωθητικά για τις πολιτικές υποθέσεις. Απομένει να δούμε αν όντως η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Ουχί ως φάρσα ή ως τραγωδία, αλλά ως μαμή…

posted by felnikos

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

ΜΕ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΤΕΡΛΩ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ ΕΛΛΑΔΑ/ΚΥΠΡΟΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

Ιστορικά πρωτοφανής η διεθνής απομόνωση Αθήνας και Λευκωσίας
Επίσκεψη Πούτιν στην ‘Αγκυρα

Με «στρατηγικό Βατερλώ», πιθανώς εντός του έτους, απειλείται το δίδυμο «Ελλάδα-Κύπρος», όπως υπογράμμισε εύγλωττα η επίσκεψη, δηλώσεις και συμφωνίες του Βλαντιμίρ Πούτιν στην ‘Αγκυρα. Μόνο μια ταχεία, αποφασιστική αντίδραση της κυβέρνησης και του πολιτικού κόσμου θα μπορούσε ίσως να το αποτρέψει, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι η χώρα (ακόμα περισσότερο η Κύπρος) διαθέτει κράτος και πολιτικό προσωπικό που χρειάζεται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάδα εγκατέλειψε την «εθνοκεντρική» εξωτερική πολιτική της, που συχνά επεκρίθη ότι «απομόνωνε» τη χώρα από τους «πλούσιους και ισχυρούς». Υιοθέτησε, με λίγες εξαιρέσεις, την «ευρωατλαντική μονοκαλλιέργεια», εν ολίγοις έκανε αυτό που της έλεγαν Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες. Δεκατρία χρόνια αργότερα, για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία, η Τουρκία, βασικός γεωπολιτικός αντίπαλος της Ελλάδας, για την αντιμετώπιση του οποίου διαθέτει τεράστιους πόρους, έχει καλύτερες σχέσεις με όλους σχεδόν τους διεθνείς παίκτες. Για να «αποφύγουμε την απομόνωση» βρεθήκαμε πιο απομονωμένοι από ποτέ!

Διεθνείς «παίκτες» που συναγωνίζονται για την εύνοια της ‘Αγκυρας (η Ουάσιγκτον και οι φίλοι της μάλιστα και για το ποιός θα δώσει τη πιο δυνατή «σφαλιάρα» στην Αθήνα!). Η ‘Αγκυρα «μετράει» σήμερα στο διεθνές σύστημα πολύ περισσότερο απότι στο παρελθόν συγκρινόμενη με την Ελλάδα. ‘Εχει καλύτερες σχέσεις και με το ατλαντικό μπλοκ και με τους αντιπάλους του, και με τις ΗΠΑ και με το Ιράν, και με το Ισραήλ και με τους ‘Αραβες, όπως τις περισσότερες βαλκανικές χώρες. Επιδιώκει να εκτοπίσει οριστικά Αθήνα και Λευκωσία από την προνομιακή σχέση που πήγαν να αποκτήσουν με τη Μόσχα και να εξομαλύνει τις σχέσεις με τους Κούρδους και τους Αρμένιους, κάποτε παραδοσιακούς φίλους-συμμάχους των Ελλήνων. Ισχυρές δυνάμεις στη Γαλλία και τη Γερμανία, που είναι εναντίον της τουρκικής ένταξης στην ΕΕ, δεν μπορούν να συμμαχήσουν με την Αθήνα λόγω της υποστήριξής της σε αυτή.

Κλείνοντας όσο μπορεί όλα τα «μέτωπά» της, και στερώντας, με την ενεργό, πολύπλευρη και πολυμερή πολιτική της, την Ελλάδα από τα περισσότερα παραδοσιακά της στηρίγματα, η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν ετοιμάζεται για την «τελική» και περισσότερο φιλόδοξη πολιτικο-διπλωματική «έφοδό» της, σε δύο κατευθύνσεις. Από τη μια, η πολιτική πρωτοβουλία για την επίλυση του «υπαρξιακού» της κουρδικού προβλήματος. Από την άλλη, σχεδιάζει ένα «διπλωματικό μπλιτζκριγκ», ελπίζοντας να καταγάγει μείζονα, στρατηγικής αξίας και σημασίας, διπλωματική νίκη στο «δυτικό μέτωπο».

Στο χειρότερο (για μας) σενάριο, οδηγώντας Κύπρο-Ελλάδα σε αποδοχή επαχθών ρυθμίσεων για Κυπριακό-Αιγαίο, που, επιπλέον, θα της προσφέρουν από τώρα, μέσω της συζητούμενης κυπριακής λύσης, πολλά από τα πλεονεκτήματα της τελικής ένταξης στην ΕΕ, καθιστώντας την εν πολλοίς αναπότρεπτη. Είτε (καλύτερο σενάριο) «ενοχοποιώντας» Κύπρο-Ελλάδα για τα προβλήματα στις σχέσεις και υποχρεώνοντάς τες να αποδεχθούν συνέχιση της ενταξιακής πορείας χωρίς να θέτουν όρους, αντίθετα, πιεζόμενες οι ίδιες να κάνουν «διευθετήσεις».

Η ρωσοτουρκική προσέγγιση

Μια εικοσάδα συμφωνιών (12 κρατικές, οκτώ ιδιωτικές) υπεγράφησαν κατά την επίσκεψη Πούτιν στην ‘Αγκυρα. Σε αυτές περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων:

– η συμφωνία για την εκτέλεση σεισμικών και άλλων εργασιών στην τουρκική ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα για τη διέλευση του αγωγού South Stream, που η Μόσχα δεν ήθελε να περάσει από την Ουκρανία. Η συμφωνία δεν περιορίζει τη στρατηγική αξία του αγωγού για Ελλάδα και Ευρώπη, που συνίσταται στην παράκαμψη της Τουρκίας για τις εισαγωγές ρωσικού αερίου, αφού ο αγωγός δεν διέρχεται από τουρκικό έδαφος ή τουρκικά χωρικά ύδατα (η πληροφόρησή μας βασίζεται στις ελληνικές κυβερνητικές πηγές και τα τουρκικά ΜΜΕ, γιατί τα ρωσικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για χωρικά ύδατα)

– συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας που μπορεί να οδηγήσει στην κατασκευή τεσσάρων αντιδραστήρων. Τόσο αυτά τα σχέδια, όσο και το σχέδιο για την κατασκευή αντιδραστήρα στο Μπέλενε της Βουλγαρίας συνιστούν σοβαρή (οικολογική και μακροχρόνια στρατιωτική) απειλή ασφάλειας για την Ελλάδα. Η κυβέρνηση δεν κάνει απολύτως τίποτα για να την αντιμετωπίσει, ούτε προτίθεται να κάνει. Ενδεχόμενο πυρηνικό ατύχημα στο Μπέλενε θα οδηγήσει περισσότερο σε ελληνική παρά σε βουλγαρική καταστροφή, λόγω της φοράς των ανέμων το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Πυρηνικά εργοστάσια στην Τουρκία δημιουργούν μακροχρόνιο πρόβλημα ενδεχόμενης ανάπτυξης στρατιωτικού προγράμματος.

– συμφωνία (κατόπιν παρέμβασης Μπερλουσκόνι) για τη σύνταξη μελέτης σκοπιμότητας για τον πετρελαιαγωγό Σαμψούντα-Τζεϊχάν, που είναι ευθέως ανταγωνιστικός του Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Λέγεται μάλιστα ότι έχει ήδη βρεθεί πετρέλαιο από το κοίτασμα Κασαγκάν που εκμεταλλεύεται η ιταλική ΕΝΙ, ενώ στην κατασκευή θα συμμετάσχει και ο όμιλος Τσαλίκ, συμφερόντων οικογένειας Ερντογάν. Αντίθετα μέχρι τώρα δεν έχει διατεθεί παρά το ήμισυ των ποσοτήτων πετρελαίου που θα μεταφέρει ο «Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη». Αξίζει στο σημείο αυτό να υπογραμμίσουμε ότι ο «Μουργκάς-Αλεξανδρούπολη» δεν φαίνεται να έχει μεγάλη συμπάθεια μεταξύ ισχυρών πολιτικών που επηρεάζονται από το ισραηλινό λίομπυ στη Μόσχα, όπως ο κ. Γκρεφ. Μέγας φίλος του Ισραήλ είναι και ο Ιταλός Πρωθυπουργός

– συμφωνία κατασκευής υποθαλασσίου αγωγού αερίου Μπλου Στρημ 2 που θα συνδέει απευθείας Ρωσία και Τουρκία. Οι δύο πλευρές υποστηρίζουν ότι το αέριο θα διοχετευθεί στη συνέχεια στο Τζεϊχάν και, από κει, σε Κύπρο, Συρία και Ισραήλ, ενώ μεγαλεπήβολα σχέδια κάνουν λόγο για πενταπλό αγωγό (αέριο, πετρέλαιο, νερό, ηλεκτρικό, οπτικές ίνες) που θα φτάνει από το Τζεϊχάν στο Ισραήλ και από κει μέχρι την Ινδία (Τούρκος εθνικιστής σχολιαστής, από τους σοβαρότερους, κατηγόρησε τον Ερντογάν, ότι εξυπηρετεί εβραϊκά σχέδια με τον αγωγό αυτό.) Δεν γνωρίζουμε αν θα πραγματοποιηθούν όλα αυτά τα μεγαλεπήβολα σχέδια, που προϋποθέτουν περίπου την επαναχάραξη του πολιτικο-στρατιωτικού χάρτη της Μέσης Ανατολής. Ο Μπλου Στρημ 2 πάντως θα είναι σχετικά μικρής δυναμικότητας αγωγός, που, αν τελικά για κάποιο λόγο, δεν κατασκευασθεί ο Σάουθ Στρημ, μπορεί να προταθεί για τον εφοιδιασμό της Ελλάδας με ρωσικό αέριο (ενδεχόμενο που λόγοι ελληνικής εθνικής ασφαλείας καθιστούν ή πρέπει να καθιστούν καθόλου επιθυμητό για την Αθήνα).

– συμφωνία για την κατασκευή αποθηκευτικού χώρου αερίου κάτω από την Αλμυρή Λίμνη (αντίστοιχες προτάσεις προς την Ελλάδα για αέριο και πετρέλαιο «γειώθηκαν» πρακτικά από την ελληνική κυβέρνηση)

Οι δύο πλευρές υπέγραψαν μια σειρά οικονομικών συμφωνιών, με τον τζίρο διμερών ανταλλαγών να έχει εκτιναχθεί ήδη στα 30δις δολλάρια και ο κ.Ερντογάν να «προβλέπει» 100δις σε τέσσερα χρόνια.

Οι συμφωνίες αυτές δεν ανατρέπουν, απειλούν όμως να ανατρέψουν, σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες αμερικανικές πιέσεις στη Σόφια και την Αθήνα, τα δύο μεγάλα ορόσημα της ελληνορωσικής συνεργασίας: τον αγωγό Σάουθ Στρημ και τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Οι αγωγοί δεν έχουν άλλωστε μόνο ή κυρίως ενεργειακή σημασία, έχουν πρωτίστως πολιτικο-στρατηγική – και οι δύο προέκυψαν από πρωτοβουλία και ιδέα της Αθήνας, πρωτοβουλία και ιδέα που δεν στήριξε όμως με την απαραίτητη συνέχεια και δεν έχτισε πάνω της η Ελλάδα. Είναι σήμερα θλιβερό να θεωρείται ο αγωγός Σάουθ Στρημ ρωσο-τουρκο-ιταλικό έργο.

Οι δύο πλευρές χαρακτήρισαν «στρατηγική» τη σχέση τους, το δε ημιεπίσημο ΡΙΑ-Νόβοστι συνέκρινε τη φιλία με την Τουρκία με τη φιλία με τη Γερμανία, κάνοντας λόγο για «Βόρεια φιλία» και «Οθωμανική φιλία». Ο Ταγίπ Ερντογάν έδωσε πανηγυρικό χαρακτήρα στην επίσκεψη Πούτιν, αν και οι συνομιλίες φάνηκαν μάλλον δύσκολες και ο Πούτιν εμφανίστηκε ασυνήθιστα κουρασμένος και όχι πολύ κεφάτος στην συνέντευξη τύπου που ακολούθησε. Οι απεσταλμένοι των ρωσικών ΜΜΕ δεν ενθουσιάστηκαν με τους Τούρκους και περιέγραψαν με ειρωνικό τρόπο το στρίμωγμα των αξιωματούχων τους για μια θέση περιοπής στη συνέντευξη τύπου.

Κάνοντας το χατήρι του φίλου Ταγίπ, αλλά στέλνοντας με την ευκαιρία και το δεύτερο, σαφές μήνυμά του προς τον Δημήτρη Χριστόφια, μετά την εκλογή του τελευταίου, ο Ρώσος Πρόεδρος είπε ότι υποστηρίζει τα σχέδια του ΟΗΕ για την Κύπρο, μεταξύ των οποίων το σχέδιο Ανάν και την ανάπτυξη των οικονομικών σχέσεων με τις «δύο χώρες» στην Κύπρο, όπως είπε, για να διορθώσει ευθύς αμέσως, σε «δύο πλευρές». Η διόρθωση χρειάστηκε πέντε μέρες για να γίνει αντιληπτή από την υπηρεσία τύπου της προεδρίας.

Συνήθως και οπωσδήποτε στην περίπτωση αυτή, οι υπογραφείσες συμφωνίες δεν είναι παρά η «κορυφή του παγόβουνου». Θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για να σιγουρευτούμε για την έκταση και την ειλικρίνεια της ρωσο-τουρκικής «συνεννόησης». Με δεδομένο μάλιστα ότι οι «σφαίρες επιρροής» των δύο χωρών στην πρώην σοβιετική περιφέρεια τέμνονται – η γεωπολιτική σύγκρουση παραμένει το κατά βάση κυριαρχούν στοιχείο στις ρωσοτουρκικές σχέσεις των τελευταίων τριών αιώνων.

«Πλατωνικοί έρωτες» και «γάμοι συμφέροντος»

Ρωσικές διπλωματικές πηγές επιμένουν ότι οι συμφωνίες με την Τουρκία δεν αλλάζουν το σκηνικό στις ελληνορωσικές σχέσεις, ενώ και η (εξ απίνης καταληφθείσα) ελληνική πολιτική και διπλωματία εκτιμά ότι «δεν αλλάζει τίποτα». Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν ποιά είναι η έκταση της ρωσοτουρκικής συμφωνίας, ενώ οι πράξεις Αθήνας και Μόσχας θα καταδείξουν κατά πόσον έχει τελειώσει άδοξα η δεύτερη προσπάθεια προσέγγισης Ελλάδας-Ρωσίας την τελευταία εικοσαετία (η πρώτη απόπειρα, έγινε με τους ρωσικούς πυραύλους S-300 και κατέληξε σε αξιοθρήνητα αποτελέσματα μετά την άτακτη υποχώρηση της Αθήνας). Συνήθως, μεταξύ Αθήνας και Μόσχας έχουμε σφοδρούς «έρωτες» που παραμένουν τελικά «πλατωνικοί», ενώ μεταξύ ‘Αγκυρας και Μόσχας «γάμους συμφερόντων».

Διπλωματικοί παρατηρητές υποστηρίζουν ότι οι τελευταίες εξελίξεις αντανακλούν απλά το βάρος της γεωπολιτικής θέσης της Τουρκίας και των ρωσο-τουρκικών οπικονομικών σχέσεων. Στην πραγματικότητα όμως αντανακλούν ακόμα περισσότερο την ελληνική αδυναμία και αμφιθυμία. Αδυναμία, γιατί η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη ευρωπαίκή χώρα που δεν διαθέτει στρατηγική ανάλυση πίσω από τη διπλωματία της, ανεξάρτητα κέντρα στρατηγικών μελετών, ούτε καλά – καλά αρκετούς ανθρώπους στα Υπουργεία Εξωτερικών και ‘Αμυνας που να μιλάνε τούρκικα, ρώσικα κλπ. και να μελετούν την πραγματικότητα αυτών των χωρών. Η ελληνική υπηρεσία πληροφοριών είναι υποτυπώδης, δίκτυο Ελλήνων ανταποκριτών στο εξωτερικό ουσιαστικά δεν υπάρχει. ‘Οπως δεν υπάρχει ελληνικό κράτος στην εσωτερική, έτσι δεν υπάρχει και στη διεθνή διάστασή του, η προχειρότητα και ο αυτοσχεδιασμός βασιλεύουν. Καμμία, ακόμα και από τις μικρότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν λειτουργεί έτσι. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι στη Μόσχα λειτουργεί ένα ισχυρό τουρκικό και ένα ακόμα ισχυρότερο ισραηλινό λόμπυ, ενώ μια ολόκληρη μερίδα της ρωσικής κυβέρνησης υπό τον αντιπρόεδρο κ. Ιβανώφ καλλιεργεί την ιδέα μιας «ευρασιατικής συμμαχίας» με την Τουρκία. Αντίθετα, δεν υπάρχει στη ρωσική πρωτεύουσα καμιά αξιόλογη ελληνική δραστηριότητα, ούτε μεταξύ των δύο χωρών κάποιας μορφής στρατηγικός διάλογος.

Η προσέγγιση Καραμανλή-Πούτιν βασίστηκε κυρίως στην προσωπική «χημεία» των δύο και των συνεργατών τους Κωνσταντίνου Μπίτσιου και Αντρέι Βντόβιν (αμφότεροι απομακρύνθηκαν έκτοτε). Η «δημοτικότητα» του κ. Καραμανλή στο Κρεμλίνο έφτασε το ζενίθ όταν έβαλε το βέτο στο Βουκουρέστι («είναι ένας πολύ θαρραλέος άνθρωπος», ήταν το σχόλιο Ρώσου αξιωματούχου). ‘Εκτοτε όμως ο ‘Ελληνας Πρωθυπουργός φάνηκε να υποχωρεί, δίνοντας την εντύπωση τρομαγμένου ανθρώπου και πιθανώς «χρεώνοντας» στη ρωσική πολιτική του αμερικανική εχθρότητα και αποκαλύψεις σκανδάλων. Αντί να αντιμετωπίσει τους εσωτερικούς μηχανισμούς παραγωγής των σκανδάλων, προτίμησε την όπισθεν στην εξωτερική πολιτική, γεγονός που ενεθάρρυνε τους αντιπάλους του. Διάφοροι υπηρεσιακοί παράγοντες άρχισαν να ανακαλύπτουν απίθανα «προβλήματα» με τα ρωσικά θωρακισμένα. Σημαντικοί Υπουργοί της κυβέρνησης δεν απαντούσαν πλέον στα τηλέφωνα και τα αιτήματα συναντήσεων του Ρώσου Πρέσβη! Η Μόσχα εξακολουθούσε να στηρίζει την προσέγγιση, παρά τα προβλήματα που δημιουργούσε το … ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, με τις θέσεις του στα αντιπυραυλικά, για τη Γεωργία κλπ., όταν ένοιωσε όμως και τον ίδιο τον Καραμανλή να κάνει πίσω, άρχισε να θέτει κι αυτή το κλασικό «ελληνικό ερώτημα»: «ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο». Το «δεντράκι» που «φύτεψαν» οι κ.κ. Καραμανλής και Πούτιν, με την ευλογία του Προέδρου της Δημοκρατίας, έπαυσε να ποτίζεται και άρχισε να «μαραίνεται».

‘Ισως βέβαια δεν έχουν ακόμα κριθεί όλα. Υπάρχει συμπληρωματικότητα αναγκών Αθήνας και Μόσχας, χρειάζεται όμως και η πολιτική βούληση και η συστηματική κρατική και διπλωματική υποστήριξη. Η ρωσική πλευρά δηλώνει πάντως ότι ενδιαφέρεται να συνεχίσει την προσέγγιση. Ενδιαφέρεται μάλιστα και για την θέση όλων των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων. Τοποθετηθείς προ αρκετών μηνών στην Αθήνα, ο νέος Ρώσος Πρέσβης συναντήθηκε ήδη με τον κ. Τσίπρα, που του δήλωσε ότι στηρίζει τους αγωγούς, αν και ξέχασε να το αναφέρει στην ανακοίνωσή του για τη συνάντηση ο Συνασπισμός. Ελπίζει να συναντηθεί σύντομα και να γνωρίσει και τον κ. Παπανδρέου.

Διπλωματικοί και στρατηγικοί αναλυτές υπογραμμίζουν ότι, όπως έχουν έλθει τα πράγματα, η σύσφιγξη των σχέσεων με τη Μόσχα, η περαιτέρω ανάπτυξη όχι μόνο των ενεργειακών, αλλά επίσης των αμυντικών και πολιτιστικών σχέσεων, αλλά και ενός σοβαρού «στρατηγικού διαλόγου» είναι «μονόδρομος» για τη χώρα, αν δεν θέλει, αργά ή γρήγορα, και μάλλον γρήγορα, να βρεθεί προ ιδιαίτερα δυσαρέστων εκπλήξεων στην εξωτερική πολιτική της.

«Κόσμος του Επενδυτή», 14-8-2009

Posted in Ελλάδα, Κύπρος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

μια τρύπα στον καθρέφτη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

Οχι μόνον έγιναν εκλογές στο Αφγανιστάν αλλά άρχισαν να βγαίνουν και … αποτελέσματα!!!
……………………………..

Για δες πρόοδον οι επιστήμες!

 Τι θα γίνει, κύριε Δένδια;

Θα πρέπει να πεθάνει από την απεργία πείνας ο κ. Θοδωρής Ηλιόπουλος για να αποδείξει το κακομοίρικο κράτος μας (των εμπρηστών, των καταπατητών, των αεριτζήδων πλην όμως τζέντελμεν και των νταβατζήδων) ότι διαθέτει κάποιαν αυθεντία; ότι δεν σηκώνει μύγα στο (ξεπουλημένο) σπαθί του; ότι είναι άτεγκτο με τους φτωχογιάννηδες (και μπάτε σκύλοι αλέστε των Δυνατών);

Ούτε ξέρω πια, δεν μετράω, πόσες μέρες απεργεί ο κ. Ηλιόπουλος -απεργούσε απ’ όταν φύγαμε πολλοί για διακοπές, γυρίσαμε, μας κάψατε και απεργεί ακόμα!

 Γιατί απεργεί;

Διότι τον κρατάτε προφυλακισμένον από τον περασμένον Δεκέμβρη! Δικάστε τον! Τόσο δύσκολο είναι; Ή ελευθερώστε τον, ώσπου να μπορέσετε (τρομάρα μας) να τον δικάσετε.

Δεν πρόκειται να την κοπανήσει ο άνθρωπος, δεν είναι Χριστοφοράκος, είναι φτωχός, δεν διαθέτει τα μέσα. Αλλωστε οι μπουρζουάδες με τα λεφτά τους είναι που σας ξεφτιλίζουν, όχι οι φτωχοί -αυτοί είναι συνήθως αξιοπρεπείς- κι επίσης συνήθως, εσείς είστε που τους ξεφτιλίζετε με άδικες συλλήψεις, συχνά με άδικες δίκες και οπωσδήποτε, όταν σας δίνεται η ευκαιρία τους εξουθενώνετε, όπως τώρα με την μακρά (προ)φυλάκιση του κ. Θοδωρή Ηλιόπουλου.

Κύριε Υπουργέ της Δικαιοσύνης (ή του ειδώλου της) επανειλημμένως έχουν γίνει συλλήψεις που βασίζονται σε μαρτυρίες αστυνομικών (μόνον). Και έχει αποδειχθεί στα ακροατήρια ότι ήταν συλλήψεις ηλίθιες, εκδικητικές, συλλήψεις σκοπιμότητας, βασισμένες στην ανικανότητα και την εμπάθεια ανθρώπων που θα τους περιφρονούσαν ακόμα και Σκύθες χωροφύλακες ή ραβδούχοι της τελευταίας υποστάθμης.

Αν ήταν όλοι οι νόμοι δίκαιοι, θα έλεγα ότι τους παραβαίνετε, παραβαίνετε όμως ακόμα και τους άδικους εκ των νόμων, κρατώντας σε μακρά προφυλάκιση έναν πολίτη -εσείς ο ίδιος, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, το πρόσωπο, ο κ. Δένδιας, κι όχι τα «όργανα» ή οι δύστροποι, σχολαστικοί και μισάνθρωποι υπηρεσιακοί παράγοντες, είσθε υπεύθυνος όχι μόνον για την έκβαση αυτής της υπόθεσης, αλλά και για τις ταπεινώσεις που έχει ήδη υποστεί ο κ. Θοδωρής Ηλιόπουλος, την κακομεταχείριση, τον εμπαιγμό, την καταπάτηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

*****

Κύριε Υπουργέ της Δικαιοσύνης, συμπαθάτε με που σας απευθύνομαι σε δεύτερο πρόσωπο, εν είδει ανοιχτής επιστολής -ίσως το θεωρήσετε αμετροεπές- αλλά, πριν να εφευρεθεί ο πληθυντικός οι πολίτες δεν μιλούσαν μεταξύ τους με το «σεις και το σας», της απόστασης, αλλά με το «εσύ» της εγγύτητας, που υπενθύμιζε στον αξιωματούχο ότι είναι πεπερασμένος κατά το αξίωμα, ότι θα λογοδοτήσει για το έργο που του έχει ανατεθεί, ότι εντολή εκτελεί, ότι είναι ένας από όλους κι όχι ένας πάνω απ’ τους άλλους.

Επίσης, κύριε Δένδια, σας γράφω χρησιμοποιώντας το όνομά σας, Δένδιας, πρώτον διότι φαντάζομαι ότι το υπολήπτεσθε και δεύτερον διότι γνωρίζω ότι οι εντεταλμένοι με τα του Τύπου βοηθοί σας, αποδελτιώνουν ό,τι περιέχει το όνομά σας και σας το θέτουν υπ’ όψιν. Συνεπώς

απόψε, κύριε Υπουργέ, μετά τον κάματο της ημέρας θα φάτε το δείπνο σας, είτε ήσυχα στο σπίτι με χαμηλό το φως, είτε εύθυμα στην τύρβη του κόσμου, σε ένα καλό ρεστωράν με φίλους. Ο κ. Θοδωρής Ηλιόπουλος, συμπολίτης, (προ)φυλακισμένος, όχι.

Πιείτε ένα ποτηράκι στην υγειά του. Αύριο μπορεί να πεθάνει.

Ετσι! για το πείσμα μιας σιδερόπορτας, ενός καρεκλοκένταυρου και μιας Ελλάδας που δεν πεθαίνει ποτέ, καταραμένη απ’ τους θεούς να βλέπει τον θάνατο των παιδιών της…

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Υπόθεση Ivy-B : Tουρκικοί παραστρατιωτικοί πυρήνες στην Θράκη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

Την παρουσία οργανωμένων πυρήνων της τουρκικής ΜΙΤ στο Αιγαίο (Ρόδο) και σε άλλες ευαίσθητες περιοχές φέρνει στο προσκήνιο η κυριακάτικη εφημερίδα «Το Παρόν» με ρεπορτάζ το οποίο κάνει λόγο για «δημιουργία ομάδων εντός της χώρας απο της τουρκικές μυστικές υπηρεσίες που μπορούν ανα πάσα στιγμή να προκαλέσουν καταστάσεις εσωτερικού αντιπερισπασμού» δηλαδή ένοπλης ανατρεπτικής δράσης απο οργανωμένους πυρήνες. Φυσικά η αλήθεια είναι ότι οι εν λόγω υπηρεσίες ουδέποτε περιορίστηκαν σε αμιγώς κατασκοπευτικές δραστηριότητες εντός της ελληνικής επικράτειας καθώς η δράση τους περιελάμβανε κάθε λογής «αγαθοεργίες» απο συστηματικούς εμπρησμούς μέχρι πάσης φύσεως δολιοφθορές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της εν λόγω δράσης αποτελεί η (παλιά μέν, επίκαιρη δε) υπόθεση του λαθρεμπορικού Ivy-B την οποία αποκάλυψε αρχικά η εφημερίδα «Το Βήμα» στις 3 Ιουλίου 1983 και στην οποία αναφέρεται εκτενώς ο δημοσιογράφος Μάνος Ηλιάδης ( βλ. Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και η ΜΙΤ, σελ. 423).
Το Ivy-B, ένα παλιό φορτηγό 334 τόνων με αγγλική σημαία (φωτό) ήταν ο πρωταγωνιστής σε αυτή την άγνωστη εν πολλοίς ιστορία ή οποία είναι ενδεικτική της μεθοδικότητας αλλά και μακρόχρονης ανατρεπτικής δράσης των Τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στην Θράκη καθότι μιλάμε για το 1983 δηλαδή 27 ολόκληρα χρόνια πρίν απο την Θράκη του προξενείου,του Μουσταφά Σαρνίτς και λοιπών αστέρων του τουρκικού παρακράτους…
Το εν λόγω σκάφος (το οποίο ειρήσθω εν παρόδω είχε εμπλακεί στο παρελθόν σε υποθέσεις λαθρεμπορίας όπλων για τους Ταμίλ) αρχικά εθεάθει να πλέει χωρίς φώτα πορείας ανοιχτά του Πόρου, γεγονός το οποίο κίνησε την περιέργεια του πληρώματος του περιπολικού σκάφους της τότε θαλάσσιας Οικονομικής Αστυνομίας το οποίο και διενήργησε έλεγχο επι του σκάφους.
Ο έλεγχος απέδωσε περι του 2,5 τόνους όπλων, πυρομαχικών και έντυπου υλικού τα οποία όμως αποκάλυψαν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για την δράση και τους σκοπούς των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Το φορτίο περιείχε συνολικά 90 τυφέκια G-3 χωρίς αριθμούς σειράς και 180 γεμιστήρες, 2 πυροβόλα MG-3 και 35.000 φυσίγγια των 7,62mm για τα προαναφερθέντα όπλα, 10 ημιαυτόματα πιστόλια με 3.200 φυσίγγια των 9mm, 200 πλάκες ΤΝΤ με 1000 μέτρα βραδύκαυστου φυτιλιού, πυροκροτητές και συστήματα ηλεκτρικής πυροδότησης καθώς και αριθμό φορητών ασυρμάτων. Το υλικό συνοδευόταν απο τουρκικά φυλλάδια για την χρήση των όπλων και λοιπό έντυπο υλικό για την διεξαγωγή ανορθόδοξων επιχειρήσεων, πάντα στην τουρκική. Προφανώς και δεν επρόκειτο για μια απλή υπόθεση λαθρεμπορίου όπλων. Πιθανολογείται ότι τελικός προορισμός του πλοίου ήταν κάποια ερημική τοποθεσία στην Αττική, όπου οι σύνδεσμοι τοπικοί σύνδεσμοι των Τούρκων θα φρόνιζαν για την προώθηση των όπλων στους τελικούς παραλήπτες στην Δυτική Θράκη.
Όπως έγινε γνωστό τα όπλα προέρχονταν απο την τουρκική κρατική βιομηχανία όπλων ΜΚΕΚ και σύμφωνα με τα έγγραφα που παρουσίασε ο Ιρλανδός καπετάνιος το φορτίο
είχε παραγγείλει η τουρκική κρατική Κτηματική Τράπεζα και είχε φορτωθεί στην Νικομήδεια, πλησίον στον (αυστηρότατα) φρουρούμενο ναυστάθμο του Τουρκικού Ναυτικού…Πηγή

Γράφει ο strategy

 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η μικρή Ελλάδα της Ουρουγουάης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

Περπατώντας στις όχθες του ποταμού Ρίο δε λα Πλάτα, στην «καρδιά» του Μοντεβιδέο, βλέπεις παντού τριγύρω, πρόσωπα χαρούμενα. Πρόσωπα οικεία, που σε χαιρετούν μ’ ένα πλατύ χαμόγελο κι ένα «καλημέρα», στα ισπανικά, αλλά και- συχνά- στα … ελληνικά. Αυτή η τελευταία επισήμανση μπορεί να ηχεί παράξενα στα αυτιά του αναγνώστη, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινή και κάθε άλλο παρά περίεργη, αφού στην πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, με το περίπου 1,5 εκατ. κατοίκους, ολοένα και περισσότεροι είναι αυτοί που μαθαίνουν και μιλούν ελληνικά.

Αυτούς τους ανθρώπους, με την ευγενική θωριά και την ελληνική «ψυχή» συνάντησε, στο πέρασμά της από την Ουρουγουάη, η Ελένη Γκίνου, καθηγήτρια γλώσσας και διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, η οποία ζει και «τρέφεται» με τέτοια ταξίδια ανά τον κόσμο, όπου συχνά συναντά μια … άλλη Ελλάδα.

Και τούς συνάντησε, όπως μας μεταφέρει, σ’ έναν χώρο, που θα μπορούσε να πει κάποιος πως πρόκειται για το «λίκνο» του ελληνικού πολιτισμού στη μακρινή αυτή χώρα: το ίδρυμα «Μαρία Τσάκος».

«Παιδί» του Χιώτη καπετάνιου Π. Τσάκου, ο οποίος βρέθηκε στο Μοντεβιδέο για επαγγελματικούς λόγους, αλλά «κουβαλώντας» πάντα στην ψυχή του τη μεγάλη του αγάπη για το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, την ελληνική παράδοση και τον πολιτισμό, το Ίδρυμα έχει καταφέρει, από την ίδρυσή του, το 1978, έως σήμερα, να φέρει στην «αγκαλιά» του χιλιάδες Ουρουγουανούς.

Το Ίδρυμα φέρει το όνομα της μητέρας του καπετάν Τσάκου, «μιας απλής γυναίκας της Χίου, που αποπνέει, όμως, τη σοφία της ζωής», όπως χαρακτηριστικά την περιγράφει η Ελένη Γκίνου.

Η έμφυτη, θα έλεγε κάποιος, αγάπη των Ουρουγουανών για την Ελλάδα και ο απέραντος θαυμασμός τους για την πολιτισμό της ήταν το «κλειδί» της εδραίωσης του Ιδρύματος και της πολύ μεγάλης επιτυχίας του έργου του.

Χαρακτηριστικό είναι πως, μόνο την περασμένη χρονιά, από τα θρανία του σχολείου εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας πέρασαν 450 μαθητές και, μάλιστα, η ζήτηση ήταν ακόμη μεγαλύτερη, αλλά το σχολείο δεν μπορούσε να φιλοξενήσει άλλους.

Σύμφωνα, μάλιστα, με τον καπετάνιο Δημήτρη Λίνα, στενό συνεργάτη του Παναγιώτη Τσάκου και αντιπρόεδρο του Ιδρύματος, συνολικά πάνω από 5.000 άτομα διδάχθηκαν την ελληνική γλώσσα έως σήμερα.

«Σ’ όποιο μέρος της πόλης και να πας μπορείς θα βρεις ανθρώπους να μιλούν ελληνικά», είπε στο Εθνικό Πρακτορείο ο κ. Λίνας από το μακρινό Μοντεβιδέο και τη διαπίστωση αυτή επιβεβαίωσε και η κ. Γκίνου, η οποία είχε την ευτυχία, όπως λέει, να ζυμωθεί με τους μαθητές του Ιδρύματος, να συνομιλήσει μαζί τους, ακόμη και να τους διδάξει κάποιες λέξεις και στοιχεία της ελληνικής γλώσσας.

Οι μαθητές είναι από 15 έως και 85 χρονών, μαθητές, φοιτητές, γιατροί, δικηγόροι, άνθρωποι του πνεύματος, αλλά και απλές νοικοκυρές, που προσέρχονται στο Ίδρυμα για να μάθουν ελληνικά, «τη γλώσσα της καρδιάς τους».

«Αγαπούν πάρα πολύ την Ελλάδα. Όταν τούς έλεγα ότι είμαι Ελληνίδα, ήταν σαν να έβλεπαν κάποια κόρη του Ποσειδώνα ή της αρχαίας Αθηνάς. Τέτοια είναι η αγάπη τους, που σε κάνει να συνειδητοποιείς πως έχεις έναν πολιτισμό που είναι οικουμενικός, είναι διαχρονικός», μας εξομολογείται η Ελένη Γκίνου, με μια χροιά έντονου ενθουσιασμού στη φωνή της και έκδηλη την αγάπη γι’ αυτούς τους ανθρώπους στο βλέμμα της.

«Θέλουν να μάθουν- συνεχίζει- από κάποιο μεράκι. Το βλέπεις στα μάτια τους. Με τι ζήλο, τι ζέση, τι πάθος μαθαίνουν τα ελληνικά. Τους ρώτησα γιατί θέλουν να μάθουν τα ελληνικά και μου απάντησαν: για την κουλτούρα, τον πολιτισμό. Είναι αυτό το δέος που έχουν απέναντι στο δικό μας τον πολιτισμό και η αγάπη για την πολύ πλούσια γλώσσα μας. Το κάνουν για μια εσωτερική μόρφωση. Ίσως επειδή πιστεύουν πως μαθαίνοντας αυτή τη γλώσσα, θα έρθουν σε στενότερη επαφή με την ελληνική κουλτούρα και τον πολιτισμό».

Μάλιστα, οι Ουρουγουανοί αυτοί λάτρεις του ελληνικού πνεύματος έχουν δώσει ερέθισμα ακόμη και σε Έλληνες τέταρτης γενιάς να ασχοληθούν με τη γλώσσα των προγόνων τους. Ωστόσο, το 90% και πλέον όσων συμμετέχουν στα μαθήματα της ελληνικής, τα οποία- σημειωτέον- παρέχονται δωρεάν, είναι Ουρουγουανοί.

Εκτός των μαθημάτων γλώσσας, το Ίδρυμα προσφέρει μαθήματα παραδοσιακών ελληνικών χορών, μουσικής και ελληνικής κουζίνας, ενώ κάθε Σάββατο η «φωνή» του εκπέμπει ραδιοφωνικά, μέσα από την εκπομπή «Ταξίδι στην Ιθάκη».

Ακούραστοι «εργάτες» του Ιδρύματος, ο Δημήτρης Λίνας και η σύζυγός του Καλλιόπη, μαζί με τη διευθύντρια του Ιδρύματος, Μαργαρίτα Λαριέρα, μια Ουρουγουανή, που όσο μεγάλωνε τόσο γιγαντωνόταν και η αγάπη της για την Ελλάδα, αλλά και τους υπόλοιπους δασκάλους και εργαζόμενους, δουλεύουν με κέφι και μεράκι για τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού και της πολύ πλούσιας γλώσσας μας.

Ο Δημήτρης Λίνας και η σύζυγός του πήγαν στην Ουρουγουάη πριν από 40 χρόνια, «για λίγο στην αρχή, για τη δουλειά», αλλά έφτασαν, σήμερα, όπως χαριτολογώντας μας λέει ο Χιώτης καπετάνιος, να είναι «μόνιμοι κάτοικοι επί προσωρινής βάσεως».

Κι όσο βρίσκονται εκεί, ένα πράγμα έχουν στο μυαλό τους: πώς να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο το μεγάλο αυτό έργο του Ιδρύματος, που με τόση αγάπη και ευαισθησία, όπως μας λένε, δημιούργησε ο καπετάν Τσάκος.

Το Ίδρυμα συνεργάζεται στενά με τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μοντεβιδέο σε ό,τι αφορά την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και στόχος είναι, μέσα στα επόμενα χρόνια, να δημιουργηθεί έδρα ελληνικής γλώσσας εκεί. Σ’ αυτό αναμένεται να λειτουργήσει θετικά το γεγονός ότι, ήδη, το ελληνικό υπουργείο Παιδείας, ανταποκρινόμενο θετικά σε σχετικό αίτημα του Ιδρύματος, ενέκρινε τη διάθεση ενός καθηγητή της ελληνικής γλώσσας για το Ίδρυμα.

«Εκτιμούμε τη δέσμευση του υπουργείου. Είναι μεγάλη τιμή για εμάς. Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε μια επίσημη έδρα στο Πανεπιστήμιο», εξηγεί ο κ. Λίνας, ο οποίος, όταν τον ρωτάμε πώς θα μπορούσε κάποιος να συμβάλλει στο μεγάλο αυτό έργο του Ιδρύματος, με τη σεμνότητα που τον διακρίνει, μας είπε: «απλά, να μας αγαπάτε και να μας στηρίζετε».

Αυτό που πάντα, ωστόσο, αποδεικνύεται χρήσιμο «εργαλείο», είναι τα βιβλία, όπως επισημαίνει η κ. Γκίνου, γι’ αυτό και οποιαδήποτε προσφορά, που θα μπορούσε να εμπλουτίσει τη βιβλιοθήκη του Ιδρύματος, είναι ευπρόσδεκτη.

Το Ίδρυμα «Μαρία Τσάκος»

————————

Το Ίδρυμα Τσάκος ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1978 και το 2002 μετονομάστηκε σε Ίδρυμα «Μαρία Τσάκου».

Αρχικά, λειτούργησε στις αίθουσες του σχολείου «Erwy School» στο Μοντεβιδέο. Στο χώρο αυτό πραγματοποιήθηκαν μαθήματα ελληνικών όπως κι άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, από το 1978 έως το 1984. Από τα πρώτα χρόνια, πολύτιμη υπήρξε η συμβολή – εκτός των προαναφερόμενων – του Cpt. Walter Fernandez Illa, του δασκάλου κ.Βασίλη Χαχαβιά, της Lucila Romero, του διπλωμάτη κυρίου Alvaro Gallardo.

Το 1985, το Ίδρυμα εγκαταστάθηκε σ’ ένα ιστορικό κτίριο, αυτό που στεγάσθηκε η πρώτη Δημαρχιακή Βουλή επί Ισπανοκρατίας, στην οδό Trienta y Tres.

Το Ίδρυμα έχει αναγνωριστεί επίσημα από το υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Ουρουγουάης, ενώ από το 1992, μετά την υπογραφή σχετικής σύμβασης, η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στη σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Ουρουγουάης γίνεται με τη συνεργασία των καθηγητών του Ιδρύματος.

Το 1999, το Ίδρυμα αναγνωρίσθηκε από το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας του Υπουργείου Παιδείας ως επίσημο Εξεταστικό Κέντρο Πιστοποίησης Ελληνομάθειας για τους σπουδαστές από την Ουρουγουάη, αλλά κι από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Ιδιαίτερα έντονη είναι η παρουσία του Ιδρύματος στη ζωή και τα προβλήματα του απόδημου Ελληνισμού, σε συνεργασία με την Αρχιεπισκοπή Ν. Αμερικής, το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού κι άλλους φορείς.

Το 1999, με τη συμπλήρωση 20 ετών λειτουργίας του Ιδρύματος, ο Καπετάν Τσάκος τιμήθηκε από τη Νομαρχία Αθηνών με τον τίτλο του «Πρέσβη του Ελληνισμού», το 2002 τού απενεμήθη το «Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών» και το 2003 τιμήθηκε με το σταυρό του Αγίου Στεφάνου από την Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Την ίδια χρονιά, το Ίδρυμα βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το πολιτιστικό και κοινωφελές του έργο.

Posted in Ελληνική Διασπορά | Leave a Comment »

Πούλησαν για παλιοσίδερα τους κάδους πυρόσβεσης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Αυγούστου 2009

Μετά τις φονικές πυρκαγιές της Πελοποννήσου, η Αεροπορία Στρατού εκποίησε κάδους μεταφοράς νερού των Σινούκ και των Χιούι

Σαπίζουν και πουλάνε για παλιοσίδερα τους κάδους μεταφοράς νερού των ελικοπτέρων Σινούκ και Χιούι! Η απίστευτη αυτή εξέλιξη σημειώθηκε μετά την καταστροφική πυρκαγιά της Ηλείας, όπου ασκήθηκε κριτική στην Αεροπορία Στρατού για τη μη συμμετοχή των συγκεκριμένων ελικοπτέρων στη μάχη της δασοπυρόσβεσης. Σύμφωνα με απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες του «Εθνους» που δεν επιδέχονται καμία διάψευση, ανάμεσα στα υλικά που εκποιήθηκαν με πλειοδοτικό διαγωνισμό, με την υπ αριθμόν 346/2008 διακήρυξη και με τίτλο «ΠΟΕ Ανταλλακτικά Αεροσκαφών και Ελικοπτέρων», περιλαμβάνονταν και κάδοι μεταφοράς νερού των Σινούκ και Χιούι.Το ΓΕΣ διαβεβαίωνε χθες ότι στις αποθήκες της Αεροπορίας Στρατού εξακολουθούν να υπάρχουν 19 κάδοι νερού για ελικόπτερα Χιούι και 11 κάδοι νερού για ελικόπτερα Σινούκ. Οσο για τη συγκεκριμένη διακήρυξη 346/2008 που έθεσε το «Εθνος» υπόψη του ΓΕΣ, δεν δόθηκε περαιτέρω διευκρίνιση.Πάντως με την εκποίηση των κάδων νερού των στρατιωτικών ελικοπτέρων σπεύδουν εμμέσως πλην σαφώς να θέσουν οριστικά τέλος στο ενδεχόμενο επαναδραστηριοποίησης των συγκεκριμένων στρατιωτικών ελικοπτέρων σε αποστολές δασοπυρόσβεσης, που εκτελούσαν με απόλυτη επιτυχία και χωρίς κανένα ατύχημα τη δεκαετία του 90.
Η εισήγηση για συμμετοχή των ελικοπτέρων Σινούκ και Χιούι στη μάχη της δασοπυρόσβεσης είχε γίνει το 1994 από τον Γ. Σμπώκο, τότε γενικό γραμματέα Προστασίας Δασών και Φυσικών Πόρων. Παρά τις αρχικές ενστάσεις των στελεχών της Αεροπορίας Στρατού επί υφυπουργίας Αμυνας Ν. Κουρή έγινε αποδεχτή η εισήγηση Σμπώκου και η Πολεμική Αεροπορία προχώρησε στην αναγκαία προμήθεια των κάδων νερού από την ίδια την κατασκευάστρια εταιρεία. Αμέσως την ίδια χρονιά ξεκίνησε η εκπαίδευση του προσωπικού της Αεροπορίας Στρατού σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Δασών. Τα πρώτα αποτελέσματα ήταν άκρως ενθαρρυντικά, κυρίως όπου υπήρχαν μικρές εστίες και αποτρέπονταν οι αναζωπυρώσεις.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια τα στρατιωτικά ελικόπτερα έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στις μάχες για την κατάσβεση των πυρκαγιών και κυρίως την αποτροπή αναζωπυρώσεων!

Αιφνιδίως το 1998, και ενώ είχε ξεκινήσει η συζήτηση για την υπενοικίαση εναέριων μέσων πυρόσβεσης, η Αεροπορία Στρατού σταμάτησε την εκπαίδευση προσωπικού στη δασοπυρόσβεση και άρχισε να αραιώνει τις συγκεκριμένες αποστολές με τρία ανίσχυρα επιχειρήματα όπως:

* Η καταπόνηση των μετάλλων αφενός από τις υψηλές θερμοκρασίες στα πύρινα μέτωπα και αφετέρου από τα άλατα της θάλασσας!!
* Η ασφάλεια πτήσεων (σημειωτέον ότι κανένα ατύχημα δεν είχε συμβεί κατά την πενταετή δράση των στρατιωτικών ελικοπτέρων στη μάχη της δασοπυρόσβεσης).
* Η αποστολή των συγκεκριμένων ελικοπτέρων είναι η μεταφορά προσωπικού και όχι νερού.

Και τα τρία παραπάνω επιχειρήματα καταρρίπτονται από την ίδια την κατασκευάστρια εταιρεία Being, αλλά και τις άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα τις ΗΠΑ, που κατά κόρον χρησιμοποιούν τα συγκεκριμένα στρατιωτικά ελικόπτερα στις πυρκαγιές. Αλλωστε τα τεχνικά και πτητικά εγχειρίδια των CH-47D προβλέπουν τη δυνατότητα προσθαλάσσωσης και παραμονής στη θάλασσα για ικανό χρόνο, αφού μέρος της αποστολής τους είναι η επιβίβαση ή αποβίβαση ειδικών δυνάμεων.

Από το 2001 σταμάτησε οριστικά η συμμετοχή των στρατιωτικών ελικοπτέρων στη δασοπυρόσβεση. Οι κάδοι νερού μπήκαν στις αποθήκες και το συγκεκριμένο έργο ανέλαβαν δύο ιδιωτικές εταιρείες, χρησιμοποιώντας η μία αμερικανικά και η άλλη ρωσικά ελικόπτερα!

Ωστόσο τον Αύγουστο του 2007 με τη φονική πυρκαγιά της Πελοποννήσου, και με δεδομένο ότι πλέον οι φωτιές απλώνονται εξαιτίας της αδυναμίας ελέγχου των αναζωπυρώσεων, επανήλθε στην επικαιρότητα το θέμα επανένταξης των στρατιωτικών ελικοπτέρων στη δασοπυρόσβεση.

Προφανώς η Αεροπορία Στρατού για να αποτρέψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο έσπευσε να εξαφανίσει από τις αποθήκες της τους κάδους, πουλώντας τους για παλιοσίδερα!!

Στο μεταξύ, το υπουργείο Αμυνας τηρεί ένοχη σιωπή χωρίς να απαντάει στην ερώτηση πέντε βουλευτών του ΠΑΣΟΚ (Μ. Καρχιμάκη, Β. Παπανδρέου, Β. Οικονόμου Γ. Ντόλιου και Αλ. Αθανασιάδη), που ζητούν «εδώ και τώρα» την ένταξη των στρατιωτικών ελικοπτέρων στη μάχη για την κατάσβεση των πυρκαγιών.

ΔΗΜΟΣ ΒΕΡΥΚΙΟΣ
ΕΘΝΟΣ

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: