βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 2 Δεκεμβρίου 2009

Το αχρείο χρέος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Δεκεμβρίου 2009

του ΚΙΜΠΙ, Κόσμος του Επενδυτή, 28/11/09

Τον λόγο μου τον τηρώ. Την περασμένη εβδομάδα -αν έτυχε και ρίξατε κανένα βλέφαρο σ’ αυτή τη σελίδα- είχα διατυπώσει την πρόταση να πτωχεύσει η χώρα χωρίς να περιμένει από κανένα Moodys και κανένα Fitch να της το επιβάλουν. Δηλαδή, να κηρύξει την αναστολή πληρωμής του χρέους της. Και κατέληγα με την υστερόγραφη υπόσχεση ότι θα εξηγήσουμε σήμερα γιατί οι κυβερνήσεις μπορούν όχι μόνο να αναστείλουν την πληρωμή του χρέους τους, αλλά και να το διαγράψουν εντελώς, γιατί κατ’ ουσίαν δεν το οφείλουν. Το έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, το επανέλαβε και ο Γιώργος: «Ή θα αφανίσουμε το χρέος, ή θα αφανίσει αυτό εμάς!» Θαυμάσια! Αυτό λέω κι εγώ. Να αφανίσουμε το χρέος. Αλλά χωρίς μέτρα και πολιτικές που αφανίζουν εμάς. Και ο μόνος τρόπος για να αφανίσουμε το χρέος είναι να μην το πληρώσουμε ποτέ.

Αν η πρόταση σάς φαίνεται απαράδεκτη, αφού κανένας καθωσπρέπει νοικοκύρης δεν θα ανεχόταν τη ρετσινιά του μπαταχτσή, αναρωτηθείτε τι ακριβώς χρωστάτε στις τράπεζες κι εσείς κι όλα τα κράτη του κόσμου. Τι είναι τα 35,8 τρισεκατομμύρια δολάρια που χρωστάνε αυτή τη στιγμή όλες οι κοινωνίες του πλανήτη στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα; Τι είναι η οφειλή στην οποία, κάθε δευτερόλεπτο, προστίθεται ένα εκατομμύριο δολάρια; Τι είναι τα 358 δισ. δολ. που οφείλει η Ελλάδα στα ευαγή ιδρύματα που, αιώνες τώρα -παρά τις πτωχεύσεις, τους πολέμους, τις καταστροφές, τις πολιτικές αναταραχές και τους δημοσιονομικούς Αρμαγεδδώνες- με τόση γενναιοδωρία μάς δανείζουν; Είναι χρήμα. Σωστά; Δεν είναι πορτοκάλια για να τα φάμε, δεν είναι εργαλεία για να παραγάγουμε προϊόντα μ’ αυτά, δεν είναι πετρέλαιο για να κινήσουμε τα οχήματά μας. Είναι χρήμα που θα το χρησιμοποιήσουμε για να αγοράσουμε αγαθά και υπηρεσίες, για να πληρώσουμε μισθούς, για να το αποταμιεύσουμε ή για να το δανειστούμε από τις τράπεζες. Και δεν είναι χρήμα στη μορφή του χρυσού, όπως ήταν κάποτε, ή ενός άλλου πολύτιμου μετάλλου. Ούτε καν χρήμα στη μορφή ενός αντικειμένου χρηστικού, αναγνωρίσιμου και κοινά αποδεκτού από όλους, όπως ήταν κάποτε, σε πιο άδολες κοινωνίες, τα αγκίστρια, τα κοχύλια, ακόμη και τα πούπουλα των πουλιών. Είναι χρήμα πιστωτικό, αποτυπωμένο κατ’ αρχάς στα μεταλλικά κέρματα και τα χαρτονομίσματα που βγαίνουν από το ένα πορτοφόλι για να μπουν στο άλλο, τρυπώνουν από τη μια τσέπη στην άλλη, φεύγουν από την ταμειακή μηχανή του φούρναρη για να πέσουν στη μηχανή του χασάπη ή του σουβλατζή. Είναι χρήμα που οι τράπεζες μάς δανείζουν, είτε είμαστε άτομα είτε επιχειρήσεις είτε κράτη ολόκληρα, μας το πιστώνουν στους λογαριασμούς μας και απλώς ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Μα, αλήθεια υπάρχει κάπου στον πλανήτη όλο αυτό το χρήμα, τα 35,8 τρισεκατομμύρια του παγκόσμιου δημοσίου χρέους (υπολογίστε το διπλό, αν μιλήσουμε και για το ιδιωτικό χρέος); Μήπως είναι κρυμμένο καλά σε κάποια γωνιά του πλανητικού μας συστήματος, του γαλαξία μας, του σύμπαντος; Αν ζούσαμε στον κανόνα του χρυσού το μυστήριο θα λυνόταν εύκολα. Αφού οι τράπεζες του κόσμου ισχυρίζονται ότι σχεδόν 200 εθνικά κράτη τους οφείλουν 35,8 τρισ., θα τους λέγαμε: «Ωραία, ανοίξτε τα θησαυροφυλάκιά σας και δείξτε μας χρυσό ίσης αξίας με αυτά που υποτίθεται ότι σας οφείλουμε». Αλλά ο χρυσός έχει προ πολλού πάψει να είναι το μέτρο του παγκόσμιου πλούτου. Όλα κι όλα τα αποθέματα που διαθέτουν τα κράτη είναι 29.634 τόνοι που η αξία τους μόλις υπερβαίνει το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια. Μας λείπουν, λοιπόν, τουλάχιστον 34 τρισεκατομμύρια.

Ας πάμε στον κανόνα του δολαρίου, που εδώ και δεκαετίες έχει κατσικωθεί σαν παγκόσμιο νόμισμα και απόλυτο μέτρο κάθε χρέους. Στο θεωρητικό ενδεχόμενο το παγκόσμιο χρέος να έχει αντίκρισμα σε πραγματικά, χειροπιαστά δολάρια, η FED απαντά αποστομωτικά: Όλα τα χειροπιαστά δολάρια που κυκλοφορούν στο καπιταλιστικό μας σύμπαν δεν υπερβαίνουν τα 8,3 τρισεκατομμύρια. Άρα, αν υποθέταμε ότι με φιλότιμες προσπάθειες (ληστεύοντας ακόμη και το απόρθητο Fort Knox, για παράδειγμα) τα μαζεύαμε και πηγαίναμε στους τραπεζίτες και λέγαμε «ορίστε, πάρτε τα να μη σας τα χρωστάμε», αυτοί θα μας απαντούσαν ότι τους χρωστάμε άλλα 26 τρισεκατομμύρια!

Οι σοβαροί οικονομολόγοι θα μας διόρθωναν, βεβαίως, ότι έχουμε μια πολύ απλοϊκή αντίληψη για το χρήμα που εδώ και τρεις τουλάχιστον αιώνες έχει αποκτήσει πολλές άυλες μορφές, χάρη στις οποίες έγινε η βιομηχανική επανάσταση και οι μετέπειτα τεχνολογικές επαναστάσεις, που επιτρέπουν σήμερα σ’ έναν κοινό θνητό, με μερικά απλά πατήματα στο πληκτρολόγιο να δανείζει, να δανείζεται, να εξοφλεί, να αγοράζει. Εδώ σε θέλω, κάβουρα… Και πώς δημιουργούνται αυτές οι άυλες μορφές χρήματος, αυτά τα μυστήρια Μ1, Μ2 και Μ3 που εκφράζουν το χρηματικό μας σύμπαν; Με αέρα κοπανιστό! Διότι εδώ και τρεις αιώνες (με πρώτη διδάξασα την Τράπεζα της Αγγλίας) τα κράτη έχουν εκχωρήσει στις τράπεζες το δικαίωμα να μετατρέπουν την ιδιωτικά κατασκευασμένη τραπεζική πίστωση σε νόμιμο κρατικό νόμισμα. Θεωρητικά, μόνον οι κρατικές Αρχές (δηλαδή οι κρατικές τράπεζες) έχουν δικαίωμα να κατασκευάζουν χρήμα. Όσο χρήμα θέλουν – και το κάνουν μερικές φορές τυπώνοντας αφειδώς πληθωριστικό χρήμα, που εκμηδενίζει την αγοραστική δύναμη των ανθρώπων. Αλλά και οι τράπεζες μπορούν να κατασκευάζουν όσο χρήμα θέλουν χωρίς απαραίτητα να διατρέχουν τον κίνδυνο της πληθωριστικής απαξίωσής του. Γιατί, πολύ απλά, έχουν το (αδιανόητο με την κοινή λογική) δικαίωμα να μετατρέπουν το χρέος κάθε μορφής (ιδιωτικό, επιχειρηματικό, κρατικό) σε πιστωτικό χρήμα. Κάθε φορά που πηγαίνετε στο γκισέ της τράπεζας και υπογράφετε τη δανειακή σύμβαση με τα ψιλά γράμματα που ποτέ δεν διαβάζετε, έχετε αυξήσει το χρήμα της τράπεζας κατά το ποσό του δανείου που παίρνετε συν τους τόκους. Άλλωστε, η τράπεζα δεν σας δανείζει τίποτε άλλο από μια υπόσχεση παροχής χρήματος που θα πιστώσει στον λογαριασμό σας, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να αποδείξει ότι το διαθέτει. Για την ακρίβεια, είναι υποχρεωμένη να διαθέτει το 1/20, το 1/30 ή το οποιοδήποτε εξευτελιστικό κλασματικό απόθεμα κάθε εθνική νομοθεσία της επιβάλει να έχει.

«Η διαδικασία με την οποία οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα είναι τόσο απλή που καταντάει αποκρουστική», έγραφε ο Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ. Και πολύ πριν απ’ αυτόν, ένας ακόμη υπεράνω αντικαπιταλιστικής υποψίας, ο Αβραάμ Λίνκολν, διατύπωνε τη δυσοίωνη προειδοποίηση για την εξέλιξη του χρηματικού συστήματος: «Η κυβέρνηση θα έπρεπε να δημιουργεί, να εκδίδει, και να κυκλοφορεί όλα τα χρήματα και τα πιστωτικά παράγωγα που χρειάζονται για να καλύψουν τις κυβερνητικές δαπάνες και την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών. Με την υιοθέτηση αυτών των αρχών, οι φορολογούμενοι πολίτες θα εξοικονομήσουν τεράστια ποσά που τώρα δίνουν για εξόφληση τόκων. Το δικαίωμα της δημιουργίας και έκδοσης χρημάτων είναι, όχι μόνο το ανώτατο αποκλειστικό προνόμιο της κυβέρνησης, αλλά και η μεγαλύτερη δημιουργική της ευκαιρία». Το δικαίωμα αυτό έχει απεμποληθεί προ πολλού από όλα τα κράτη του κόσμου, με αποτέλεσμα το κρατικό χρήμα να αποτελεί μόλις το 5% του εικονικού χρήματος που δημιουργούν εκ του μη όντος οι τράπεζες. Κι ένα επιπλέον αποτέλεσμα είναι ότι, τελικά, τα ίδια τα κράτη που έχουν εκχωρήσει το δικαίωμα αυτό είναι οι καλύτεροι πελάτες (και θύματα) της Διεθνούς της τοκογλυφίας.

Στην ουσία, το χρήμα που κυριαρχεί στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα δεν είναι τίποτε άλλο από το παγκόσμιο χρέος. Χωρίς χρέος δεν υπάρχει χρήμα. Κράτη, επιχειρήσεις, νοικοκυριά είναι υποχρεωμένα να ξοδεύουν ακατάπαυστα, να τροφοδοτούν με τις δαπάνες τους μια ανάπτυξη μη βιώσιμη, σχεδόν αυτοκαταστροφική, και ένα χρέος που δεν πρόκειται να εξοφληθεί ποτέ γιατί προέρχεται από χρήματα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, γιατί αλλιώς το σύστημα θα καταρρεύσει. Και καταρρέει κάθε μερικές δεκαετίες. Όπως συνέβη το 1929, όπως συνέβη και το 2008, όπως ενδεχομένως θα ξανασυμβεί οσονούπω. Και το πληρώνουμε κι από πάνω, σε χρήμα και σε είδος. Με έκτακτη φορολογία, με ανεργία και ανέχεια.

Και το ερώτημα είναι: Πώς είναι δυνατό οι άνθρωποι και οι κοινωνίες που παράγουν τον πλούτο να χρωστάνε σ’ αυτούς που δανείζουν κάτι που δεν υπάρχει; Γιατί οι κυβερνήσεις δέχονται – υπό την απειλή της κρατικής χρεοκοπίας- να δανείζονται έντοκα από τις τράπεζες, αφού μπορούν οι ίδιες να δημιουργούν χρήμα χωρίς τόκους; Γιατί η Ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν λύνουν διά παντός την κρίση χρέους που διατρέχει πάνω από τα μισά κράτη-μέλη, διαμηνύοντας στους υποτιθέμενους χρηματοδότες τους ότι το «πάρτι τελείωσε»; Γιατί, πολύ απλά, η παγκόσμια οικονομική κοινότητα, που είδε εθνικές οικονομίες να βυθίζονται στη δίνη της πιστωτικής φούσκας, στο κραχ του εικονικού χρήματος, δεν μηδενίζει εδώ και τώρα το κοντέρ του χρέους, λέγοντας καθαρά και ξάστερα: «Δεν πληρώνω κάτι που δεν μου δώσατε, γιατί ποτέ δεν το είχατε»;

Κι αν είναι υπερβολή να περιμένει κανείς τέτοια αποκοτιά από τη διεθνή ορθοδοξία του χρήματος, γιατί να μην είναι η Ελλάδα αυτή που θα πρωτοτυπήσει;
Υ.Γ. Δείτε στο Διαδίκτυο το ντοκιμαντέρ του Καναδού Paul Grignon «Money as debt» (το χρήμα ως χρέος), μια γλαφυρή περιγραφή του δαιμόνιου μηχανισμού κατασκευής του χρήματος. Κυκλοφορεί και στα ελληνικά, θαυμάσια υποτιτλισμένο από την ομάδα kepik.gr

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ – ΑΛΕΥΡΟΜΑΓΕΙΡΟΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Δεκεμβρίου 2009

Μια ενδιαφέρουσα τηλεοπτική συζήτηση!

<object width=»400″ height=»309″><param name=»allowfullscreen» value=»true» /><param name=»allowscriptaccess» value=»always» /><param name=»movie» value=»http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=7794506&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1» /><embed src=»http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=7794506&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1» type=»application/x-shockwave-flash» allowfullscreen=»true» allowscriptaccess=»always» width=»400″ height=»309″></embed></object><p><a href=»http://vimeo.com/7794506″>Ρηξη-κέλευθα 24/11/2009: Συζήτηση με τον Δ. Αλευρομάγειρο</a> from <a href=»http://vimeo.com/user1760232″>Άρδην – Ρήξη</a> on <a href=»http://vimeo.com»>Vimeo</a>.</p>

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα, Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΥΒΡΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Δεκεμβρίου 2009

του Δημήτρη Αλευρομάγειρου, Άρδην τ. 77

Οι μάσκες πέφτουν

 

Ο πανικός ρίχνει τις μάσκες. Παρά το γεγονός ότι ο πρόεδρος και τα στελέχη του αγωνίζονται καθημερινά να μας πείσουν για το αντίθετο, το ΛΑΟΣ είναι ένα ετερόφωτο κόμμα. Αναπτύσσεται πάνω στην καθεστωτική ομερτά, που έχουν επιβάλει οι άρχουσες ελίτ στο σύνολο σχεδόν του πολιτικού συστήματος για τα εθνικά θέματα, το μεταναστευτικό, κ.λπ..  Δίχως αυτήν, κανείς δεν ξέρει τι θα είχε απομείνει από την δημοσκοπική ορμή που καταγράφει τα τελευταία χρόνια, αποκτώντας σημαντική επιρροή ιδιαίτερα στα λαϊκά στρώματα. Και βεβαίως, αυτή ακριβώς η συνομωσία της σιωπής είναι που έχει επιτρέψει σ’ ένα σαφέστατα ακροδεξιό κόμμα να παρουσιάζεται ως ένα ‘απλό πατριωτικό κόμμα’.   
Τούτο επιβεβαιώνεται πολύ καλά, σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία. Η υποψηφιότητα Σαμαρά έρχεται να αμφισβητήσει δυναμικά το μονοπώλιο που προσπαθεί να επιβάλει το ΛΑΟΣ στα εθνικά θέματα, στον χώρο των κοινοβουλευτικών κομμάτων, και γι’ αυτό οι αντιδράσεις του προέδρου του, αλλά και σύσσωμου του κόμματος, υπήρξαν εντονότατες. Πρώτον, ο Καρατζαφέρης έσπευσε να εκφράσει την υποστήριξή του στην Ντόρα Μπακογιάννη, ευθυγραμμιζόμενος για άλλη μια φορά με τις πρεσβείες και τα μεγάλα συμφέροντα. Ύστερα, εμφανίστηκε στο κανάλι του, και σ’ ένα άκρως ρεβανσιστικό, ψυχροπολεμικό κλίμα μίλησε για το Πολυτεχνείο, την δικτατορία και για τον Ν. Μπελογιάννη όπως θα διαβάσετε παρακάτω στο κείμενο του Δ. Αλευρομάγειρου.
Και τέλος, το κερασάκι στην τούρτα ήρθε με το άκρως ρατσιστικό εξώφυλλο της «Α1» για την Κωνσταντίνα Κούνεβα, το οποίο τολμάει να καταγγέλλει για «αριστερό ρατσισμό» την απόφαση της κυβέρνησης να επικηρύξει τους δράστες της δολοφονικής επίθεσης εναντίον της. Άφησαν έτσι να πέσουν οι μάσκες και να ξεδιπλώσουν τις πραγματικές, δουλοκτητικές απόψεις τους για τα δικαιώματα των ξένων εργατών. Και όταν μάλιστα η Κούνεβα έχει τοποθετηθεί, παρά την πρριπέτειά της, υπέρ του πατριωτισμού και της αξιοπρέπειας των Ελλήνων !
Με την πλάγια υπεράσπιση των υποψήφιων δολοφόνων της Κούνεβα, και την από τηλεοράσεως κατασυκοφάντηση αυθεντικών αγώνων και αγωνιστών του ελληνικού λαού, κλείνει ένας κύκλος για το ΛΑΟΣ. Η αμφισβήτηση της κυριαρχίας του εθνομηδενισμού στην πολιτική σκηνή, το αναγκάζει να αναδιπλωθεί στις πρωταρχικές του τοποθετήσεις, επιστρέφοντας στον σκληρό του πυρήνα…

 

Άρδην

 

Στη σημερινή του εκπομπή, 17 Νοεμβρίου 2009, στον τηλεοπτικό σταθμό ΤΗΛΕΑΣΤΥ[;] ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, είπε –περίπου– τα εξής:
 
Για τον Νίκο Μπελογιάννη,
«Γιατί τον τιμούμε, Τι ήταν; Ένας σταλινικός πράκτορας, τον οποίον τελικά τον εξετέλεσε η κεντρώα κυβέρνηση του Πλαστήρα και όχι οι δεξιοί…»
 Για την αντίσταση κατά της χούντας και το Πολυτεχνείο.
-«Ποια αντίσταση; Ένας Μουστακλής, ένας Σαββούρας, ένας Μήνης, ένας Παπανικολάου και τίποτε άλλο»…
-Το Πολυτεχνείο έγινε γιατί οι Αμερικανοί δεν ήθελαν τον Παπαδόπουλο, ο οποίος δεν τους έδωσε διευκολύνσεις για τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, και ο οποίος ήθελε να ομαλοποιήσει την πολιτική ζωή με τον Μαρκεζίνη, θα είχαμε εκλογές τον Φεβρουάριο του 1974 και έτσι δεν θα είχαμε την καταστροφή της Κύπρου»…
-«Εντάξει, υπήρξαν νεκροί» [σ.σ. Πάλι καλά!]
-«Και μένα με έπιασε ένας Ταγματάρχης»….[σ.σ. Να και αντιστασιακός ο Γ.Κ!]

Αυτά τα ανιστόρητα και διαστρεβλωμένα είπε σήμερα ο κ. Γ. Καρατζαφέρης..
-Το ότι η χούντα του ’67 έγινε για να καταστραφεί η Κύπρος, τσιμουδιά…
-Το ότι η χούντα απέσυρε τον Νοέμβριο του 1967,κατά εξευτελιστικό τρόπο για τον Ελληνικό Στρατό, την Μεραρχία που είχε στείλει από το 1964 στην Κύπρο ο Γ. Παπανδρέου, εν συνεννοήσει και κατόπιν αιτήσεώς του, με τον Μακάριο, και, ύστερα από την απόσυρσή της η Κύπρος έμεινε γυμνή στις ορέξεις της Τουρκίας, τσιμουδιά…
-Το ότι ο ίδιος ο χουντικός Παπαδόπουλος είχε προτείνει στους Τούρκους ομοσπονδία Ελλάδας-Τουρκίας; τσιμουδιά…
-Για την κορυφαία αντιστασιακή ενέργεια του Αλέκου Παναγούλη την 13η Αυγούστου 1968, τσιμουδιά [πως αυτό συνδυάζεται με το γεγονός ότι ο ίδιος ο Γ. Καρατζαφερης έχει ζητήσει να τιμηθεί ο Α. Παναγούλης με άγαλμα στη Βουλή; Και παραβρέθηκε φέτος και στο μνημόσυνο την 1η Μαΐου; [βέβαια ακούστηκαν αποδοκιμασίες για την παρουσία του, ελπίζω να μην ξανάρθει.]
– Για την αντιστασιακή οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα με Σάκη Καράγιωργα, Βασίλη Φίλια, στρατηγό Ιορδανίδη, Νίκο Κωνσταντόπουλο, Γιάννη Κομποτιάτη, Γεράσιμο Νοταρά.Γ. Κουβελάκη και εκατοντάδες άλλους; Τσιμουδιά,
–Για το κίνημα του Ναυτικού και την ανταρσία του Βέλους, που κλόνισε τη χούντα, τσιμουδιά…
–Για την οργάνωση «Ελεύθεροι Έλληνες» με χιλιάδες Αξιωματικούς; Τσιμουδιά.
–Το ότι η χούντα αποστράτευσε –μόλις μέχρι τον Ιανουάριο του 1968–, 2500 αξιωματικούς [βλέπε περιοδικό Ελένης Βλάχου ,Γκρηκ Ριπορτ στο Λονδίνο]; Τσιμουδιά…
 
Λυπάμαι πολύ γιατί πολλοί από τους ψηφοφόρους του ΛΑΟΣ παρεσύρθησαν από πατριωτικές κορώνες του κ. Γ.Κ και έτσι είναι σήμερα στη Βουλή των Ελλήνων και διάλεξε τη μέρα για να υβρίσει και την αντίσταση και τη Δημοκρατία.
–Δεν θα αποφύγω να μιλήσω και για τον Νίκο Μπελογιάννη.
Το δράμα της Ελλάδας με τον εμφύλιο είναι γνωστό και το έχουμε αναλύσει κατ’ επανάληψη.
Ο εμφύλιος τελείωσε το 1949 αλλά το δεξιό κράτος τον εκμεταλλεύτηκε για πολλά χρόνια μετά… [τελικά η συμφιλίωση άρχισε κατά τη διάρκεια της χούντας, όταν πολλοί δεξιοί και αριστεροί βρέθηκαν στα ίδια κελιά της. Τυπικά τελείωσε το 1976, όταν η πολιτεία πλέον τον ονόμασε εμφύλιο και το 1981, όταν τιμήθηκαν οι αντιστασιακοί και έγιναν οι γιορτές στον Γοργοπόταμο.]
Το άγος της εκτέλεσης του Μπελογιάννη και των άλλων συντρόφων του [Κυριακή 30 Μαρτίου 1952, πρωι ώρα 04.10 με τα φώτα των Τζέιμς] δεν είναι καθόλου προς τιμήν κανενός, [Ακόμη και το τότε ΚΚΕ, με το να αποκηρύξει την επιστολή Νίκου Πλουμπίδη έχει ευθύνη για την καταδίκη..]
Εγώ απλά θα πρότεινα στον κ. Γ.Κ να διαβάσει τι είπε ο Νίκος Μπελογιάννης στην απολογία του, στις δίκες του, για το Κυπριακό.
Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν πολύ μπροστά πολιτικά από παρά πολλούς και ήταν πολύ μεγάλος Έλληνας και καθόλου πράκτορας κανενός σταλινικού καθεστώτος, όπως θέλανε να τον παρουσιάσουν [και σήμερα 10 μέρες μετά τον θάνατο της συντρόφου του.. ο κ. Γ.Κ]. Είχε πει λοιπόν ο Μπελογιάννης: «Προσέξτε του Άγγλους στην Κύπρο, Δεν θα τη δώσουν ποτέ».
Και γι’ αυτές τις μαύρες εποχές καλά θα κάνει ο κ. Γ.Κ. να είναι προσεκτικός. Ίσως πρέπει να γνωρίζει ότι την απόφαση για εκτέλεση -αντίθετα από την απόφαση Πλαστήρα – την έδωσε ο Παύλος.
Αυτά, κ. Γ.Κ., και ειλικρινά λυπάμαι γιατί υπάρχει βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ο οποίος υβρίζει την αντίσταση του Ελληνικού Λαού.
 
Δημήτρης Αλευρομάγειρος

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΣΑΜΑΡΑ (και μια προειδοποίηση για τον Γιώργο)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Δεκεμβρίου 2009

 Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

‘Ηταν ασφαλώς ο θρίαμβος του Αντώνη Σαμαρά. Ακόμα περισσότερο όμως, ήταν η συντριπιτκή ήττα ενός ορισμένου πολιτικού, οικονομικού, εκδοτικού κατεστημένου και των μηχανισμών του. Μηχανισμών που, όσο ισχυρότεροι γίνονται «οργανωτικά», τόσο πιο αναποτελεσματικοί φαίνονται πολιτικά, αφού «ξεμαθαίνουν», αν την ήξεραν ποτέ, την πολιτική, την τέχνη να μιλάνε και να κερδίζουν τους ανθρώπους, όπως και την ικανότητα να γίνονται φορείς γενικώτερων ιδεών και σχεδίων, που έχει απελπιστικά ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Οι πολίτες προσήλθαν μαζικά στις κάλπες της ΝΔ, ανατρέποντας τους σχεδιασμούς ισχυρότατων μηχανισμών, αποδοκιμάζοντας τη διαφθορά των πολιτικών και την περιφρόνηση που υφίστανται. Κατήγγειλαν, με την ετημυγορία τους, πολιτικές και πολιτικούς που, όσο λιγότερο ακούνε και συνδιαλλέγονται με την κοινωνία, τόσο περισσότερο πειθήνιοι εμφανίζονται απέναντι στα κελεύσματα της Ουάσιγκτον (και των Βρυξελλών). Δεν αποδοκίμασαν μόνο τη Ντόρα Μπακογιάννη, αποδοκίμασαν και τον κυνισμό μιας πλειάδας ηγετικών και μεσαίων στελεχών της ΝΔ που τάχθηκαν στο πλευρό της, συχνά σε πλήρη αντίθεση με το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα που εξέπεμπαν χρόνια ολόκληρα. Εκλέγοντας τον Αντώνη Σαμαρά οι πολίτες επιβράβευσαν επίσης την εθνική αναφορά του Μεσσήνιου πολιτικού, αναφορά που η οικονομική κρίση καθιστά περισσότερο, όχι λιγότερο αναγκαία και δημοφιλή. Πολύ περισσότερο σε μια χώρα που αντιμετωπίζει τώρα υπαρκτή απειλή και ισχυρότατη γεωπολιτική πίεση. Με αυτή την τελευταία έννοια, η μαζική επιδοκιμασία του Αντώνη Σαμαρά, παρόλο που συνιστά συνέχεια του εκλογικού αποτελέσματος της 4ης Οκτωβρίου, της σφοδρής αποδοκιμασίας δηλαδή της κυβερνητικής διαχείρισης της τελευταίας διετίας, αποτελεί επίσης και σοβαρή προειδοποίηση προς το ΠΑΣΟΚ, την ελληνική κεντροαριστερά (και αριστερά). Μοιάζει σαν το εκλογικό σώμα, από τη μια να εμπιστεύτηκε τον Γιώργο Παπανδρέου για μια πιο φιλολαϊκή διαχείριση, από την άλλη να θέλει να του βάλει και κάποιο ανάχωμα, σε μια εξωτερική πολιτική που δεν ενθουσιάζει. Προειδοποιεί την ελληνική κεντροαριστερά να μη θυσιάσει, αν δεν θέλει να διακινδυνεύσει την πολιτική συντριβή της, εθνικά συμφέροντα της χώρας στο βωμό τυχόν ιδεοληψιών της και μιας φανατικής επιδίωξης καλών σχέσεων, πάση θυσία, με την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο. Ο ελληνικός λαός δεν θέλει να θυσιάσει τα κοινωνικά για τα εθνικά, τα εθνικά για τα κοινωνικά του συμφέροντα. Ψάχνει απεγνωσμένα πολιτικούς να τον υπερασπίσουν και να τον εκφράσουν και στο εσωτερικό και διεθνώς. Στον τομέα άλλωστε της εξωτερικής πολιτικής, η εκλογή Σαμαρά θα έχει πιθανότατα άμεσες και πολύ σημαντικές συνέπειες. Αν κάποιοι θα ήθελαν να κλείσουν στο «άψε-σβήσε» κυπριακό και ελληνοτουρκικά, με ένα σχέδιο τύπου Ανάν, επιβάλλοντας ενδεχομένως και αντιδημοφιλείς λύσεις, χάρη σε μια «ομοφωνία» των μεγάλων πολιτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Κύπρο, η θέση τους γίνεται τώρα πολύ δυσκολότερη. ‘Ενας «νόμος» του «πολιτικού αιφνιδιασμού» τείνει να εγκαθιδρυθεί στα ελληνικά (και όχι μόνο) πράγματα. Οι κοινωνίες, περισσότερο αποκλεισμένες από ποτέ άλλοτε από κάθε πραγματική δυνατότητα επιρροής επί των αποφάσεων που τις αφορούν, επιδίδονται σε ιδιότυπο «αντάρτικο», όταν τους δίνεται η ευκαιρία, χαλώντας τη «σούπα» των εγχώριων (και υπερατλαντικών) «πλούσιων και ισχυρών». Το είδαμε με τις ευρωπαϊκές αντιδράσεις στους πολέμους της Μέσης Ανατολής, με το δημοψήφισμα για το Ανάν στην Κύπρο και το ευρωσύνταγμα στη Γαλλία, το βλέπουμε στις απρόβλεπτες, γρήγορες και «βίαιες» πολιτικές μετατοπίσεις των δύο τελευταίων χρόνων (εκτίναξη και κατακρήμνιση του ΣΥΡΙΖΑ, βιαιότατη εξέγερση της νεολαίας, διάλυση και καταστροφή της ΝΔ σε ένα μόνο χρόνο). Πολιτικά «στοιχήματα» Σαμαρά και οικονομικά στοιχήματα Παπανδρέου Η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Και από οικονομική άποψη και από την άποψη των «ρυθμίσεων» που της ζητά η Ουάσιγκτον στο κυπριακό, το Αιγαίο, τα Βαλκάνια. Δεν πρόκειται να βγει από την κρίση χωρίς να ματώσει. Το ερώτημα δεν είναι αν θα ματώσει, είναι πρώτον, αν θα βγει από την κρίση, παρόλο που θα ματώσει, αποφεύγοντας τον επί θύραις κίνδυνο μιας κοινωνικής ή/και εθνικής καταστροφής, δεύτερο, πως θα κατανεμηθούν τα βάρη αυτής της «εξόδου». Εδώ θα κριθούν και ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς. Αν κάτι διδάσκει η εντυπωσιακή κατάρρευση της κυβέρνησης Καραμανλή σε ένα χρονο (και όχι μόνο), είναι πόσο έχει συντομευθεί η απόσταση ανάμεσα σε ‘Ολυμπο και Τάρταρα. Και επίσης, πόσο η μακρά παρακμή της χώρας έχει σταδιακά αμβλύνει έως εκμηδενίσει τη δυνατότητα (και το ενδιαφέρον) της πολιτικής τάξης, των διανοουμένων, του διοικητικού προσωπικού, να σκεφθούν και να αντιμετωπίσουν τα τόσο σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει. Ποτέ δεν ήταν τόσο μεγάλο, στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, η διαφθορά της ελίτ και το χάσμα ανάμεσα «ελίτ»-κοινωνίας. Υποστηρίξαμε από αυτές τις στήλες την απόφαση του ΠΑΣΟΚ για διακοπή των stage. Θελήσαμε να δούμε στην απόφαση αυτή ένα απαραίτητο μέτρο καταπολέμησης του «ρουσφετιστάν», ενός από τους «πυλώνες» ενός συστήματος όχι μόνο άδικου, αντιπαραγωγικού και παρακμιακού, αλλά και μη βιώσιμου πλέον. ‘Ηδη όμως, τα προβλήματα της οικονομικής πολιτικής αρχίζουν και γίνονται ορατά. Χρειάζεται μια παραγωγική αναδιάταξη της χώρας και η εκ βάθρων αντιμετώπιση των σοβαρότατων προβλημάτων κράτους, παιδείας, κουλτούρας, αξιών. Δεν μπορούμε τη μια να λέμε «υπάρχουν λεφτά» και την άλλη να μιλάμε για «τραγική» κατάσταση της οικονομίας. Τη μία να θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε το φόβητρο των Βρυξελλών στο εσωτερικό και την άλλη να καθησυχάσουμε τις χρηματαγορές. Η έκρηξη όλων των μορφών δημόσιου, ιδιωτικού και διεθνούς χρέους είναι ο τρόπος εκδήλωσης της ελληνικής οικονομικής κρίσης και επείγει η αντιμετώπισή της καθεαυτή. Δεν είναι όμως αυτό το πραγματικό αίτιο του προβλήματος. Το πρόβλημα είναι η απαξίωση του παραγωγικού ιστού της χώρας, η κατάρρευση των εξαγωγών της, η χρεωκοπία της παιδείας και των αξιών της. Η Ελλάδα δηλητηριάζεται και σαπίζει ολόκληρη από τη διαθορά της, την διαλύει, περισσότερο από ότι κάποτε η Μικρασιατική, η «Μικροαστική» Καταστροφή της. Για να αντιμετωπισθούν όμως αυτά χρειάζεται ένα μεγάλο κοινωνικό μέτωπο με σταθερή πολιτική κατεύθυνση, που θα εγγυηθεί το εισόδημα των πιο φτωχών, θα θίξει όμως αναγκαστικά και τα μεσοστρώματα, επιδιώκοντας να μη θίξει τίποτα το παραγωγικό και ελπίζοντας ότι θα μπορέσει να συγκεντρώσει γύρω του τις δυνάμεις που «απελευθερώνει» η κρίση (όσους δηλαδή αντιλαμβάνονται ότι και τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα θα απειληθούν από μια γενική κατάρρευση της Ελλάδας). Χρειάζεται ένας πυλώνας κρατικής οικονομικής παρέμβασης γύρω από την Εθνική, τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, το Ταμιευτήριο, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα ούτε το «παλαιό» πελατειακό ΠΑΣΟΚ, ούτε όμως και οι (διαπλεκόμενοι) «Ταλιμπάν» του σημιτικού (ή καραμανλικού) εκσυγχρονισμού (νεοφιλελευθερισμού) που διέλυσαν την ελληνική οικονομία και τείνουν τώρα να ξαναποκτήσουν μεγάλο μέρος της οικονομικής διαχείρισης. Πόσο μάλλον που η Ελλάδα σήμερα, σε αντίθεση με το παρελθόν, δεν έχει εργαλεία προστατευτισμού, δεν διαθέτει νομισματική πολιτική, δεν μπορεί να προσφύγει άλλο στη φτηνή εισαγόμενη και μαύρη εργασία, χωρίς να ανατινάξει την όποια, εναπομείνασα κοινωνική συνοχή της και δεν έχει καμμιά από τις συνθήκες που απαιτούνται για «κεϋνσιανού» τύπου παρεμβάσεις. Το χειρότερο δεν είναι ότι η χώρα έχει χάσει παραδοσιακά εργαλεία πολιτικής στο διάστημα των τελευταίων δεκαετιών, το χειρότερο είναι ότι οι πολιτικοί της, και οι πάσης φύσεως ηγετικές ελίτ της μοιάζουν να έχασαν το μυαλό τους. Απομένει να δούμε αν, καινούρια πρόσωπα, δυνάμεις και ιδέες, θα μπορέσουν να εκφράσουν γόνιμα μια λαϊκή διάθεση που εκφράζεται πια τόσο έντονα με την παραμικρή ευκαιρία που της δίνεται.

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | 1 Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: