βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 20 Δεκεμβρίου 2009

ΚΥΠΡΟΣ: ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΟΡΟΥ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Δεκεμβρίου 2009

Ανατριχιαστική προειδοποίηση
Εννιά χρόνια πριν από τη μάχη του Μαραθώνα σκοτώθηκε, πολεμώντας κατά των Περσών, ο Ονήσιλος, ηγέτης των Κυπρίων εξεγερμένων στο πλευρό της Ιωνικής Επανάστασης. Οι μηδίσαντες, λέει ο Ηρόδοτος, αποκεφάλισαν τη σορό του και κρέμασαν το κρανίο του στην Πύλη της Αμαθούντας. Οι μέλισσες εκδικήθηκαν όμως τους Αμαθούσιους, κάνοντας φωλιά το κρανίο και τρομοκρατώντας τους. Με εγκληματολογία και αστυνομία νάχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά, στον πατέρα της ιστορίας προσέφυγε τις προάλλες ο Λάζαρος Μαύρος, γνωστός Κύπριος δημοσιογράφος, για να σχολιάσει συμβολικά την υπόθεση αρπαγής της σορού του Προέδρου Παπαδόπουλου.

Στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος βρέθηκαν μερικοί να αφήσουν ακόμα και υπονοούμενα κατά της οικογένειας Παπαδόπουλου, τέτοιο είναι το μίσος που και νεκρός εμπνέει ο ηγέτης του ‘Όχι του 2004. Σε άρθρο του «Πολίτη» (γνωστού γιατί ποτέ δεν διαφωνεί με τη βρετανική πολιτική στο κυπριακό), εξετάζεται στα σοβαρά το ενδεχόμενο να οργάνωσε ο ίδιος ο Πρόεδρος την μετά θάνατον απαγωγή της σορού του, για να τορπιλίσει την εξεύρεση λύσης στο κυπριακό!

Εκτός από τον ίδιο τον … μακαρίτη, άλλος προνομιακός ύποπτος, αυτή τη φορά των αρχών, ήταν οι «ακροδεξιοί εθνικιστές». Τους τελευταίους μήνες ο Πρόεδρος Χριστόφιας διαπίστωσε στις δημοσκοπήσεις σταθερή άρνηση των Ελληνοκυπρίων να αποδεχθούν τις προτάσεις που κάνει στις διαπραγματεύσεις (π.χ. εκ περιτροπής προεδρία). Όπως οι περισσότεροι πολιτικοί δεν πιστεύει ότι στραβά αρμενίζει ο ίδιος, αλλά ότι είναι στραβός ο γιαλός. Αντί να ενσκήψει στους βαθύτερους λόγους απόρριψης των προτάσεων, πολλαπλασίασε τις επιθέσεις στον «εθνικισμό», αναζητώντας έναν προνομιακό εχθρό σε μια (ευτυχώς) ανύπαρκτη ΕΟΚΑ Β’ ή Γ’. Πες πες, κατέληξε φαίνεται να το πιστεύει και η αστυνομία που έσπευσε να ανακρίνει τρεις Ελλαδίτες υπαξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς, φερόμενους ως εμφορούμενους από «ακροδεξιές, εθνικιστικές» απόψεις. Η υπόθεση κατέρρευσε σύντομα προκαλώντας έντονες διαμαρτυρίες των ανακριθέντων και διαπομπευθέντων, χάθηκε όμως στο μεταξύ πολύτιμος χρόνος, που ενδέχεται να χρησιμοποιήθηκε για την διαφυγή των δραστών από την Κύπρο.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχει στην Κύπρο πολύ περιορισμένος αριθμός «ακροδεξιών εθνικιστών». Οι αρχές της Δημοκρατίας όμως τους παρακολουθούν ασφυκτικά εδώ και καιρό. Δύσκολα βλέπει κανείς τον λόγο για τον οποίο θα προσέβαλαν τη μνήμη του Προέδρου με τη σύληση του τάφου του. Ο ελληνικός «ακροδεξιός εθνικισμός» άλλωστε, εκ γενετής, συνδέθηκε με δυτικές μυστικές υπηρεσίες…

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η σύληση του τάφου του Προέδρου Παπαδόπουλου ήταν πολύ οργανωμένη, σχεδόν καταδρομική επιχείρηση. Συμμετείχαν τουλάχιστο πέντε άτομα, μετακινήθηκε μια μαρμάρινη πλάκα 250 κιλών, αφαιρέθηκε η σορός από το φέρετρο και ρίχτηκαν 100 κιλά ασβέστη για να σβηστούν τα ίχνη. Διήρκεσε τουλάχιστο δυόμισυ ώρες και πάρθηκαν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να μην εντοπισθούν και διαφύγουν ανενόχλητοι οι δράστες. Δεν μοιάζει ενέργεια που πραγματοποιεί ένας τρελός ή μια παρέα που θέλει να σπάσει (μακάβρια έστω) πλάκα. Ούτε είναι εύκολο να πιστέψει κανείς ότι οι όποιοι δράστες αγνόησαν το ποιος ήταν και ποιο ρόλο έπαιξε ο Κύπριος Πρόεδρος και το συνακόλουθο ρίσκο που ανελάμβαναν.

Εξετάσθηκε και το ενδεχόμενο της απαγωγής για λύτρα, αν και, προς το παρόν, δεν έχουν ζητηθεί. Αλλά δεν είναι το πιο ασφαλές και έξυπνο έγκλημα στον κόσμο να πάρεις τη σορό ενός αρχηγού κράτους και να έχεις μετά όλες τις υπηρεσίες και τον πληθυσμό του, ενδεχομένως και κάποιους πιστούς φίλους και οπαδούς του εκλιπόντος να σε κυνηγάνε. Ακόμη κι αν ζητηθούν λύτρα, θα είναι το πρόσχημα σε μια τέτοια περίπτωση, που δεν μπορεί να αποσπασθεί από το πολιτικό της υπόβαθρο, εκτιμά ο Καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιάννης Πανούσης. Πόσο εύκολο άλλωστε είναι να πιστέψει κανείς στην εκδοχή του κοινού εγκλήματος, παραμονή του μνημοσύνου και στην αρχή της κρισιμότερης φάσης των διαπραγματεύσεων μετά το 2004;

Υπάρχουν πιο πολιτικές ερμηνείες, όπως η υποστηριχθείσα από τον Διευθυντή του Διπλωματικού Γραφείου του Προέδρου Παπαδόπουλου Πρέσβη Τζιωνή. Ο Κύπριος διπλωμάτης υπενθυμίζει, με άρθρο του στον Φιλελεύθερο, ότι ο Παπαδόπουλος κατέστη «σύμβολο αγώνα κατά της υποταγής και εθελοδουλείας, υπέρ ελευθερίας και ανεξαρτησίας, για τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου». Χαρακτηρίζει την κλοπή της σορού «τρομοκρατική επίθεση», που δεν έγινε από Ελληνοκύπριους. Εκτιμά ότι έχει ως στόχο «να ενσπείρει τρόμο, να κλονίσει την εμπιστοσύνη στο κράτος, να καταρρακώσει το κύρος του, να εκμηδενίσει το ηθικό του λαού, να τον ταπεινώσει, να προκαλέσει διχόνοια και ηττοπάθεια». Αν ο κ. Τζιωνής έχει δίκηο, τότε κάποιοι θέλουν να προσθέσουν τον φόβο στα επιχειρήματα υπέρ του Ναι σε ένα νέο σχέδιο – και ισχυρά αισθήματα φόβου και τρόμου διατρέχουν το συλλογικό ασυνείδητο των Ελληνοκυπρίων, λόγω των ιστορικών βιωμάτων τους.

Αλλοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι, αν η κλοπή της σορού συνιστά μήνυμα προς τον κυπριακό λαό, μια αρχή ψυχολογικού πολέμου ενόψει μιας νέας λύσης, συνιστά ακόμα περισσότερο ένα ευανάγνωστο στην κωδικοποίησή του μήνυμα προς την κυπριακή πολιτική ελίτ: «Μη διανοηθείτε να επαναλάβετε τα καλά του 2004, μη διανοιηθείτε ένα δεύτερο ¨Οχι. Μέχρι τον τάφο κι ακόμα πιο πέρα θα σας κυνηγήσουμε”. Η «προειδοποίηση», πιστεύουν οι ίδιοι αναλυτές, αφορά και τον κ. Χριστόφια, γιατί δεν θέλει ασφαλώς να πάει σε δημοψήφισμα, αν βλέπει ότι θα το χάσει. Για όσους όμως θέλουν ενδεχομένως να αποενοχοποιήσουν την Τουρκία για το κυπριακό, η δεύτερη καλύτερη επιλογή είναι η απόρριψη από τους Ελληνοκυπρίους ενός σχεδίου που θα φέρει μάλιστα τώρα την υπογραφή του ηγέτη τους.

Δεδομένου του τρομακτικού αριθμού διεθνών συνωμοσιών που χαρακτήρισαν την κυπριακή ιστορία οι Κύπριοι έχουν γίνει πολύ καχύποπτοι. Θυμούνται καλά, π.χ., ότι ο αρχιτέκτονας της βρετανικής πολιτικής στο κυπριακό Λόρδος Ντέιβιντ Χάνει δήλωσε, το 2004, ότι αν πουν ’Όχι οι Ελληνοκύπριοι στο σχέδιο Ανάν: «Θα τους το βάζουμε ξανά και ξανά σε δημοψήφισμα μέχρι να πούνε ναι». Φυσικά όμως δεν είναι δυνατό να τεκμηριωθεί οποιαδήποτε σχέση ξένων κρατών με «δραστικά μέσα» ή τις «προβοκάτσιες», όπως χαρακτήρισε ο Πρόεδρος Χριστόφιας την κλοπή της σορού, χωρίς να εξηγήσει τι εννοεί ακριβώς.

Ενδεχομένως, προσθέτουν οι ίδιοι αναλυτές, μια πρόσθετη πολιτική επιδίωξη όσων οργάνωσαν την «επιχείρηση» είναι η ενίσχυση της ήδη πολύ σοβαρής και εντεινόμενης διάσπασης στο εσωτερικό της κυπριακής ελίτ και η καλλιέργεια κλίματος καχυποψίας μεταξύ οπαδών και αντιπάλων της διαφαινόμενης λύσης. Να σημειώσουμε επίσης ότι ‘Ελληνες αναλυτές, με μακρά εμπειρία των τουρκικών θεμάτων και των τουρκικών επιχειρήσεων, δεν θεωρούν πολύ πιθανό ένα τέτοιο σχέδιο ψυχολογικού πολέμου, εάν όντως υπάρχει, να εκπονήθηκε από τουρκικές υπηρεσίες.

Σε μια υπόθεση τόσο αβέβαιη και μυστηριώδη, όλοι συμφωνούν ότι είναι αδύνατο να καταλήξει κανείς σε βέβαια συμπεράσματα, προτού τουλάχιστο υπάρξουν, αν υπάρξουν, απτά στοιχεία. Αν είναι μια υπόθεση παράφρονος ή κοινού ποινικού δικαίου θα το ξέρουμε γρήγορα. Αν είναι μια επιχείρηση με πολιτική στόχευση, όπως μοιάζει πιθανότερο στον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΑΚΕΛ Νίκο Κατσουρίδη, τότε οι δράστες δεν θα περιορισθούν σε αυτή, αλλά θα κλιμακώσουν τις «δράσεις» τους όσο πλησιάζουμε στην επίτευξη λύσης και ενδεχόμενο δημοψήφισμα.

Παρατηρητές στη Λευκωσία επισημαίνουν ότι η πηγή των κινδύνων δεν είναι τόσο ή μόνο τα όποια τυχόν σχέδια εξωτερικών δυνάμεων. Είναι κυρίως η στρατηγική ασάφεια της κυπριακής ελίτ για το τι ακριβώς επιδιώκει, αλλά και τι συνιστά εντέλει πυρήνα κρατικής κυριαρχίας. ‘Όπως επίσης ότι η επιλεγείσα διαδικασία επίλυσης δεν επιτρέπει στην κυπριακή κοινωνία να εκφρασθεί, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ όσων επιθυμούν οι πολίτες που θα ζήσουν στο μελλοντικό κράτος και όσων ρυθμίσεων διαπραγματεύεται η ηγεσία τους.

«Κόσμος του Επενδυτή», 19.12.2009

Advertisements

Posted in Κύπρος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η θεωρία των «ιστορικών κύκλων» στη Στρατηγική Ανάλυση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Δεκεμβρίου 2009

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, σημαντικοί στοχαστές προσπάθησαν να αναλύσουν τη (μακροχρόνια και βραχυχρόνια) κυκλική συμπεριφορά σε διάφορα φαινόμενα: δημογραφικά (Malthus), κοινωνικά (Marx), οικονομικά (Kontrayev και Sumpetter), στους πιο βραχυχρόνιους οικονομικούς κύκλους (Keynes και Hicks), αλλά και στις κεφαλαιαγορές (Dow και Elliot).
Έτσι διαμορφώθηκε σταδιακά ένα σώμα αναλυτικών θεωριών, όπου διαφορετικοί κύκλοι, διαφορετικής διάρκειας (ετήσιοι, τετραετείς, επταετείς ή και πιο μακροχρόνιοι) σε διαφορετικούς τομείς (στην οικονομία, στην επένδυση, στην πολιτική, στις πληθυσμιακές εξελίξεις, ακόμα και στην διαπάλη των ιδεών) αντεπιδρούν μεταξύ τους δίνοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Λίγοι διαφορετικοί κύκλοι βρίσκονται σε διαφορά φάσης, και συνδυάζονται μεταξύ τους με μοναδικό τρόπο κάθε φορά. Η επαναληπτικότητα διαφορετικών κυκλικών φαινομένων ΔΕΝ οδηγεί σε μονότονη «επανάληψης της ιστορίας», αλλά σε διαφορετικές, ιστορικά μοναδικές, φάσεις. Διαπιστώθηκε, ακόμα, ότι υπάρχουν κυκλικά φαινόμενα σε τομείς που δεν είναι μετρήσιμοι – στους ιδεολογικούς συσχετισμούς και τις ιδεολογικές σταθερές των κοινωνιών. Για παράδειγμα, άλλοτε επικρατούν αντιλήψεις προστατευτισμού, άλλοτε ιδέες απελευθέρωσης του διεθνούς εμπορίου. Άλλοτε κυριαρχούν ιδεολογίες οικονομικού παρεμβατισμού κι αναδιανομής εισοδήματος κι άλλοτε επιστροφή στις αντιλήψεις της ελεύθερης αγοράς και της συρρίκνωσης του κράτους. Άλλοτε επικρατούν αντιλήψεις διεθνούς συνεργασίας στα πλαίσια πολυεθνικών οργανισμών κι άλλοτε πρακτικές εθνικών ανταγωνισμών. Έτσι το ενδιαφέρον μετακινήθηκε, σταδιακά, στην αναζήτηση πιο μεσοπρόθεσμων χρονικών περιόδων – λίγο ως πολύ σταθερών – στη διάρκεια των οποίων αλλάζουν οι συρμοί και οι κυρίαρχες πεποιθήσεις σε οικουμενικό επίπεδο, με αποτέλεσμα να αναδεικνύονται νέες τάσεις, νέες πρακτικές, νέοι «κανόνες του παιχνιδιού». Δεν αναζητούμε πλέον διαφορετικούς κύκλους και διαφορετικούς συνδυασμούς (ή συγχρονισμούς) κυκλικών φαινομένων, αλλά σημεία καμπής σε, λίγο ως πολύ, τακτά διαστήματα. Η αναζήτηση τέτοιων τακτικών σημείων καμπής, εμφανίζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σε διεθνή κλίμακα και μέσα σε κάθε εθνική κοινωνία. Πολύ περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν συγκυρίες, όπου συμπίπτουν διεθνή και εθνικά σημεία καμπής.

14ετής και 49ετής διεθνής κύκλος
* Διεθνώς ενδιαφέρον παρουσιάζει ο 14ετής κύκλος (ή μάλλον η 14ετής περίοδος ανάμεσα σε δύο σημεία καμπής).
-Ως αφετηρία παίρνουμε το 1849, μία χρόνια μετά τα μεγάλα κύματα των αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων που σάρωσαν την Ευρώπη, παρασύροντας, μεταξύ άλλων, και τον ίδιο τον Μέτερνιχ, αρχιτέκτονα, εγγυητή και σύμβολο της Ιεράς Συμμαχίας.

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1863, όταν ετοιμάζεται ο Πόλεμος της Πρωσίας και της Αυστρίας εναντίον της Δανίας, για τον έλεγχο των βορειοδυτικών γερμανικών κρατιδίων. Η σύγκρουση αυτή, οδήγησε στην κατοπινή αναμέτρηση Πρωσίας – Αυστρίας και αμέσως μετά στη σύγκρουση Πρωσίας – Γαλλίας και στην ένωση της Γερμανίας υπό την Πρωσική αιγίδα. Το 1863 άρχισε η δυναμική που οδήγησε στην γερμανική ενοποίηση, που θα ανέτρεπε όλα τα δεδομένα κι όλες τις σταθερές των ευρωπαϊκών συσχετισμών.

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1877, όταν υπογράφηκε η «Συνθήκη Επαναβεβαίωσης», μεταξύ Γερμανίας-Ρωσίας. Επρόκειτο για την ύστατη προσπάθεια να αποκατασταθεί η σταθερότητα της Ιεράς Συμμαχίας, σε άλλη βάση πλέον, και να συγκρατηθούν τα μεγάλα ευρωπαϊκά έθνη από την δυναμική της μεταξύ τους σύγκρουσης. Την ίδια εποχή ξεσπά και η μεγάλη κρίση του «Ανατολικού ζητήματος» με το Ρωσοτουρκικό πόλεμο, την πλήρη υιοθέτηση κι αμέσως μετά την οριστική εγκατάλειψη των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων (Τανζιμάτ) στην Οθωμανική Τουρκία.

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1891, όταν ο Βίσμαρκ, ο εγγυητής της ευρωπαϊκής σταθερότητας στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, έχει πλέον παραμεριστεί από τον νέο Κάϊζερ και η Γαλλία με τη Ρωσία σπεύδουν να συνάψουν την «Εγκάρδια Συνεννόηση», που αποτελούσε το πρώτο βήμα συγκρότησης συμμαχίας κατά της Γερμανίας.

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1905, όταν η Βρετανία, μετά από χρόνια δισταγμών, προσυπογράφει κι αυτή την «Εγκάρδια Συνεννόηση», που έχει μετατραπεί σε πλήρη στρατιωτική συμμαχία σε βάρος των κεντρικών δυνάμεων (Γερμανίας-Αυστρίας). Η ευρωπαϊκής σύγκρουση μπαίνει πια στην τελική ευθεία.

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1919, όταν ο (Πρώτος) Πανευρωπαϊκός Πόλεμος έχει μόλις λήξει και η Συνθήκη των Βερσαλλιών θεσπίζει τη νέα μεταπολεμική «τάξη πραγμάτων», στηριγμένη πλέον στις καινοφανείς ιδέες της συνεργασίες των εθνών, του αφοπλισμού, της αποκήρυξης κάθε συμμαχικού σχήματος και της επίλυσης των διεθνών προβλημάτων «βάσει αρχών του Διεθνούς Δικαίου» στα πλαίσια της Κοινωνίας των Εθνών. Μια νέα περίοδος ελπίδας αρχίζει, μετά την οδυνηρή καταστροφή. Η ελπίδα αυτή δεν θα διαρκέσει πολύ.

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1933, όταν ο Χίτλερ εκλέγεται Καγκελάριος στη Γερμανία. Λίγο αργότερα, αποσύρει τη Γερμανία από την Κοινωνία των Εθνών και παραβιάζει τις συνθήκες αφοπλισμού. Η Κοινωνία των Εθνών σύντομα θα καταρρεύσει, κι όλοι σπεύδουν να αναζητήσουν συμμάχους…

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1947, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει, ο Χίτλερ έχει ηττηθεί, αλλά ανάμεσα στους νικητές ξεσπά μια νέα μακροχρόνια διαμάχη: ο Ψυχρός Πόλεμος…

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1961, όταν έχουμε ταυτόχρονα την τελευταία κρίση του Βερολίνου (τότε χτίζεται το διαβόητο τείχος) και την πρώτη κρίση της Κούβας (την αποτυχημένη αμερικανική προσπάθεια ανατροπής του Φιντέλ Κάστρο, στον Κόλπο των Χοίρων). Η περίοδος 1961-63 θεωρείται η κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου και η απαρχή της Ύφεσης.

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1975, όταν υπογράφεται η Τελική Πράξη του Ελσίνκι. Για πρώτη φορά νομιμοποιούνται τα τετελεσμένα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Το 1975 θεωρείται το απόγειο της Ύφεσης, αλλά δεν έμελλε να κρατήσει πολύ. Λίγο αργότερα οι σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων θα ξανακυλήσουν σε ψυχρότητα και αμοιβαία καχυποψία…

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1989, όταν καταρρέουν τα τείχη του διπολισμού στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα καταρρέουν ένα-ένα τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού, διαλύεται το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και λίγο αργότερα διαλύεται η ίδια η ΕΣΣΔ. Το 1989 θεωρείται χρονολογία-ορόσημο για το τέλος του διπολισμού και του Ψυχρού Πολέμου.

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 2003, όταν προκύπτει μείζον εσωτερικό ρήγμα στο ΝΑΤΟ: ΗΠΑ και Γαλλογερμανοί διαφωνούν πλήρως για την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ. Την ίδια χρονιά διευρύνεται η Ευρώπη με 10 νέα μέλη, για να διαπιστωθεί, αμέσως μετά, ότι το ατλαντικό ρήγμα έχει μεταφερθεί μέσα στην ίδια την Ενωμένη Ευρώπη, αφού κάποια κράτη-μέλη ταυτίζονται με τους Γαλλογερμανούς και κάποια άλλα με τους Αμερικανοβρετανούς.

-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 2017, επόμενο ορόσημο του 14ετούς διεθνούς «κύκλου» (και πρώτου τέτοιου σταθμού στο μέλλον, κοιτώντας από σήμερα)

* Εναλλακτικώς, υπάρχει και ο διεθνής κύκλος των 49 ετών (πολύ κοντά στο κύκλο του Kontratyev, που προσδιορίστηκε σε 53 χρόνια περίπου). Ξεκινώντας από το Συνέδριο της Βιέννης, το 1815, που θέσπισε την κυριαρχία της Ιεράς Συμμαχίας στην Ευρώπης, φτάνουμε στο 1864 τη χρονιά που (όπως είδαμε ανωτέρω) αρχίζει η διαδικασία ένωσης της Γερμανίας κι ανάδειξής της σε κεντρικό πρωταγωνιστή των Ευρωπαϊκών εξελίξεων.
-49 χρόνια αργότερα φτάνουμε το 1913, τις παραμονές του (Πρώτου) Πανευρωπαϊκού Πολέμου, που θα ανατρέψει τα πάντα στην Ευρώπη και θα βάλει στο διεθνές προσκήνιο ως ηγετική δύναμη της ΗΠΑ.
-49 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1962 όταν ο Ψυχρός Πόλεμος φτάνει στο απόγειό του.
-49 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 2011, πρώτο ορόσημο του μακροχρόνιου αυτού «κύκλου» στο μέλλον (κοιτώντας από σήμερα).
* Σημαδιακό ρόλο στη ροή των διεθνών γεγονότων παίζει η επταετία: Συνήθως, επτά χρόνια πριν ή μετά από κάθε σημείο καμπής αμφοτέρων των κύκλων, υπάρχει «συμπύκνωση» πολύ σημαδιακών γεγονότων:
Επτά χρόνια μετά το 1848, το 1855-56 υπάρχει ο Κριμαϊκός Πόλεμος. Επτά χρόνια μετά το 1863-64, το 1870-71, υπάρχει ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος και η Ένωση της Γερμανίας.
Επτά χρόνια μετά το 1905, το 1912-13, κλείνει ο 49ετής κύκλος, σύμπτωση που ταυτίζεται σχεδόν με την έναρξη του Πρώτου Πανευρωπαϊκού Πολέμου.
Επτά χρόνια μετά το 1933, το 1940, συμπίπτει με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επτά χρόνια μετά το 1947, το 1955, έχουμε την κρίση του Σουέζ (και την ταυτόχρονη κρίση της Ουγγαρίας).
Επτά χρόνια μετά το 1961-62, το 1968-69 έχουμε σοβαρότατες κρίσεις στη Δυτική Ευρώπη (Μάης του 68 στη Γαλλία κλπ.) στην Ανατολική Ευρώπη (εισβολή στη Τσεχοσλοβακία), στις ΗΠΑ (ανατροπή του πολιτικού σκηνικού σε βάρος του Πολέμου στο Βιετνάμ), ακόμα και στην Άπω Ανατολή (ρήξη ΕΣΣΔ-Κίνας, που οδήγησε σε μεθοριακές συγκρούσεις μεταξύ των δύο κομμουνιστικών καθεστώτων).

Επίσης, πυκνά κι ανατρεπτικά γεγονότα παρατηρούνται, όταν ανάμεσα στο τέλος ενός 49ετούς κύκλου κι ενός 14ετούς μεσολαβούν επτά χρόνια ή λιγότερα. Για παράδειγμα η περίοδος 1913-19 και η περίοδος 1961-63. Από την άποψη αυτή ιδιαίτερη κρισιμότητα παρουσιάζει και η επικείμενη περίοδος 2011-2017.
Τόσο η 14ετία όσο και η 49ετία είναι ακριβή πολλαπλάσια της 7ετίας. Ωστόσο, δεν υπάρχει τίποτε το «μαγικό» στον αριθμό επτά. Επταετής είναι συνήθως ο κύκλος εναλλαγής κομμάτων στην εξουσία στις δημοκρατικές χώρες, όπου υπάρχει σύστημα δικομματισμού. Επταετής είναι και η μέση διάρκεια ενός πλήρους οικονομικού κύκλου στις αναπτυγμένες οικονομίες. Έτσι, πολλά κυκλικά γεγονότα συγχρονίζονται ή από-συντονίζονται ανά 7ετία. Αξίζει, λοιπόν, να προσέξουμε τις «αρμονικές ιδιότητες» της επταετίας, χωρίς να καταφεύγουμε σε μεταφυσικές ερμηνείες της Πυθαγόρειας αριθμολογίας.

Ελληνικός 30ετής κύκλος
Στην Ελλάδα μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο 30ετής κύκλος (με λίγο πιο ελαστική εφαρμογή):
-Αρχίζουμε από το 1833 χρονιά άφιξης του Όθωνα στην Ελλάδα.
-30 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1863, ο Όθωνας έχει μόλις εκδιωχθεί, νέος Μονάρχης για το Ελληνικό Βασίλειο έχει επιλεγεί ο πρίγκιπας της Δανίας Γεώργιος και η Ελλάδα παίρνει τα Επτάνησα. Πρόκειται για την πρώτη διεύρυνση του εθνικού χώρου μετά την απελευθέρωση.
-30 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1893, όταν ο Χαρίλαος Τρικούπης εκφωνεί το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Μια πρώτη περίοδος κοινοβουλευτικής ωρίμανσης και αναπτυξιακής προσπάθειας κλείνει, οδηγώντας σε αστάθεια αλλά και σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές ζυμώσεις.
-29 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1922: μια ολόκληρη περίοδος πολιτικού εκσυγχρονισμού και εθνικής ολοκλήρωσης κλείνει με τη Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και με τη σημαντικότατη διεύρυνση του εθνικού χώρου που έχει προηγηθεί.
-30 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1952, όταν έρχεται στην εξουσία ο Αλέξανδρος Παπάγος. Αρχίζει νέα περίοδος εσωτερικής σταθεροποίησης (μετά την φοβερή δεκαετία του ’40). Εγκαινιάζεται η «κυριαρχία της δεξιάς», εμπεδώνεται το μετεμφυλιακό κράτος, αλλά ξεκινά, επίσης, περίοδος ανοικοδόμησης κι ανάπτυξης, που θα αλλάξει τη δομή και τις συμπεριφορές της ελληνικής κοινωνίας.
-29 χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1981, όταν έρχεται στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Το μετεμφυλιακό κράτος ξηλώνεται οριστικά, αρχίζει η κυριαρχία της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα με βασικό αίτημα την αναδιανομή του εισοδήματος και με βασικό χαρακτηριστικό την επέκταση του κρατισμού.
-30 χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 2011, επόμενο ορόσημο αυτού του 30ετούς κύκλου στις ελληνικές εξελίξεις.

Διαπιστώνουμε κάτι ακόμα πιο σημαντικό: όταν «συμπίπτουν» ή «πέφτουν πολύ κοντά» ο ελληνικός (30ετής) κύκλος με κάποιον από τους διεθνείς (13 ή 49 ετών αντιστοίχως), τότε στην Ελλάδα έχουμε μεγάλες ανατροπές. Για παράδειγμα το 1863-64, το 1891-93, το 1913-22, το 1947-52 και το 1975-81. Η επόμενη τέτοια «σύμπτωση» είναι σχετικά κοντά: πρόκειται για το 2011 (συμπίπτει, απολύτως, ο ελληνικός 30ετής με το διεθνή 49ετή κύκλο), αλλά και για όλη την περίοδο 2011-17 όταν συμπίπτουν και οι τρεις κύκλοι. Αυτό σημαίνει ότι ζούμε ήδη μια μεταβατική περίοδο κι ότι η επόμενη δεκαετία (κυρίως από το 2011 ως το 2017) είναι πολύ πιθανό να μας επιφυλάσσει μεγάλες εκπλήξεις, να είναι γεμάτη από ανατρεπτικές εξελίξεις σε διεθνές και εγχώριο επίπεδο – μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης σημασίας.

Καταπολέμηση μοιρολατρίας

Η θεωρία των κύκλων (για την ακρίβεια, η θεωρία των τακτικών σημείων καμπής) δεν έχει τίποτε «το μαγικό» ή «μεταφυσικό»: Δεν αποτελεί σύγχρονη επαναδιατύπωση παραδοσιακών αντιλήψεων περί της «ανθρώπινης μοίρας» και του «αναπόφευκτου πεπρωμένου. Δεν πρόκειται γι’ αυτό και δεν πρέπει να ερμηνευθεί έτσι, αν και υπάρχει πάντα αυτός ο κίνδυνος.

Απλώς, υπογραμμίζει τη ρευστότητα όσων έχουμε μάθει να θεωρούμε «δεδομένα», «αιώνια» κι «αναλλοίωτα». Και προειδοποιεί για τις μεγάλες ευκαιρίες που παρουσιάζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, αλλά και τους νέους κινδύνους που αναφύονται κάθε τόσο, συμπυκνώνοντας μια σειρά από «υφιστάμενους» ήσσονες κύκλους που δεν είναι όλοι ορατοί δια γυμνού οφθαλμού, αλλά που συμπυκνώνονται σε ορατά αποτελέσματα και σε, λίγο-πολύ κανονικές, εναλλαγές φάσεων. Η θεωρία των τακτικών σημείων καμπής μας επιτρέπει να καταπολεμήσουμε τη μοιρολατρία: Να δούμε ότι οι σημερινές «σταθερές» δεν είναι υποχρεωτικό να υφίστανται για πάντα. Οι συσχετισμοί που κυριαρχούν σήμερα κάποια στιγμή μπορούν να ανατραπούν ή να τροποποιηθούν. Αν εγκαίρως προβλέψουμε πώς θα αλλάξουν τα πράγματα στο επόμενο (και ορατό από σήμερα) σημείο καμπής, μπορούμε να επωφεληθούμε, από τις νέες δυνατότητες που θα προκύψουν. Αλλιώς, ενδέχεται να ζημιωθούμε από τους νέους κινδύνους που θα αναδειχθούν και που εμείς θα τους διαπιστώσουμε όταν είναι πολύ αργά. Πρόκειται για μια νέα προβληματική που μας επιτρέπει να σχεδιάσουμε το μέλλον μας, εν όψει επικείμενων μεγάλων ανατροπών, κι όχι να «επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας» ή να περιμένουμε το «μοιραίο».

diktyo21.gr, strategy-geopolitics.blogspot.com

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Η πολυπολιτισμικότητα είναι το απαρτχάϊντ του 21ου αιώνα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Δεκεμβρίου 2009

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη, Δικηγόρου

Με το που μπήκα στο ταξί τον έκοψα τον Αρμπέν, ό,τι είναι βόρειος ξάδερφος. «Από που είσαι αρχηγέ», τον ρώτησα. Απ’ το Φίερι, μου λέει. Είχα «διαπρεπείς» πελάτες από κει, μπουκαδόρους, κλεφτρόνια, μικροεισαγωγείς «μαύρου» και κάτι ληστές παλαιάς κοπής. Κλασσικά πράγματα, κουκούλα, πιστόλι και ντου στο σούπερ μάρκετ. «Ε, έχει μερικά ζωηρά παιδιά η περιοχή μας αλλά είναι μεγάλο μέρος, δεν είναι όλοι έτσι», είπε ο φίλος μας. Δίκιο έχει. Πιάσαμε τη κουβέντα και του είπα, «εσείς μάθατε γρήγορα τα ελληνικά, τακτοποιηθήκατε, αν αφομοιωθείτε μπορείτε να ζήσετε καλά εδώ». «Μπάααα», μου λέει απαξιωτικά, «σιγά μην μείνω». Γιατί, λέω. «Έχετε γεμίσει λαθρομετανάστες», μου λέει και με άφησε κάγκελο. «Παλιά έβρισκες ότι δουλειά ήθελες, τώρα ψάχνεις με το ντουφέκι, κι όλοι αυτοί που ‘ρθαν σκοτώσανε τα μεροκάματα. Άσε και τη βρωμιά». Άκου, φίλε μου…..

Ο αλβανός από το Φίερι, δεν φοβάται να πει με τ’ όνομα του το πρόβλημα. Ξέρετε γιατί; Γιατί η κρίση, εκτός από τους απρόσεκτους γιάπηδες
που παρανοίχτηκαν με λίζινγκ, γκόμενες, κάμπριο κι εξοχικά, χτυπάει πρώτα τους από κάτω. Κι οι πεινασμένοι, κυρίως μουσουλμάνοι, που έρχονται κοπαδιαστά, μαδημένοι από τ’ αδέλφιά τους, τους Τούρκους, δεν θα πάρουν τις δουλειές των γιατρών, των διευθυντάδων ή τα έργα της εταιρείας του Τσίπρα, ως εργολάβοι. Θα πάρουν τις ήδη κακοπληρωμένες κι ανασφάλιστες δουλειές που κάνουν άλλοι κακομοίρηδες, απλώς θα τις πληρωθούν ακόμη χειρότερα και τ’ αφεντικά θα τους προτιμήσουν. Το ‘λεγα και το λέω: όποιος είναι υπέρ της ελεύθερης μετανάστευσης είναι υπέρ της μαύρης εργασίας κι άμισθος (;) ατζέντης δούλων των αφεντικών.

Ο Γιώργος είναι πολυπολιτισμικός κι αυτά που λέει μην τα τρως. Ναι ο Γιώργος πιστεύει στ’ αλήθεια στην πολυπολιτισμικότητα και του την δίνει που είμαστε ακόμη αρκετά ομοιογενείς. Ο άνθρωπος έχει άλλες παραστάσεις. Θέλει να βγαίνει έξω και να βλέπει Μανχάταν. Μουσουλμάνοι, κινέζοι, άσπροι, μαύροι, μιξτ, τζαμιά, εκκλησίες, χάρε κρίσνα, μαντήλες και τουρμπάνια. Επειδή λοιπόν δεν είμαστε πολυπολιτισμικοί, θέλει να μας κάνει με το ζόρι, νομιμοποιώντας κοπάδια ολόκληρα. Πονηρά σκεφτόμενος, σου λέει: ποιον θα ψηφίσει μετά η ευγνωμονούσα πολυπολιτισμική «κουρελού» (patchwork το λένε στην Μινεσότα), αν όχι αυτόν που της έδωσε ελληνικό διαβατήριο; Να ‘τη λοιπόν σε ψηφαλάκια η διαφορά υπέρ του ελληνικού «σοσιαλισμού». Αν δε κάνουν την «αμερικανιά», όποιος γεννιέται εδώ να είναι αυτομάτως Έλληνας, τότε φίλε Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ετοιμάσου για κύμα γκαστρωμένων από τη Λαχώρη και τις σπηλιές της Τόρα Μπόρα και να προσλάβεις μαίες στην ΕΛ.ΑΣ., γιατί μπορεί να σπάνε τα νερά στην δυτική όχθη του Έβρου και στο Φαρμακονήσι.

Τι πιστεύω; Η πολυπολιτισμικότητα είναι το απαρτχάϊντ του 21ου αιώνα. Δημιουργεί γκέτο, σηκώνει τείχη κι οξύνει τις φυλετικές και θρησκευτικές εντάσεις, υπονομεύει τις κοινωνίες. Η απάντηση είναι: ερμητικό κλείσιμο, σφράγισμα των συνόρων με το τουρκικό δουλεμπορικό φασισταριό, κυρώσεις στα μεμέτια για την επιχείρηση πολέμου χαμηλής έντασης που διεξάγουν χρόνια τώρα σε βάρος μας με τους λαθρομετανάστες, ευθύνες στην Ευρώπη, εσωτερική αστυνόμευση και πολιτικές ΑΦΟΜΟΙΩΣΗΣ, προσαρμογής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία.

Θες να διατηρείς την γλώσσα και τις παραδόσεις σου; Κάντο μόνος σου. Πάντως θα μάθεις ελληνικά, θα σε προτρέψουμε να γίνεις Χριστιανός Ορθόδοξος, θα μάθεις την Ιστορία μας, την γλώσσα μας, θα ενστερνιστείς τον τρόπο μας και θα σεβαστείς την χώρα, τον λαό της και τα σύμβολα της. Αν τα κάνεις όλα αυτά, αν αποδείξεις ότι θεωρείς την Ελλάδα Πατρίδα σου, θα παίρνεις παραμονή κι ίσως μια μέρα πάρεις κι υπηκοότητα. Αν είσαι και θα παραμείνεις μουσουλμάνος, λυπούμαστε αλλά είσαι χαμηλής προτεραιότητας για υπηκοότητα. Αν σε χρειάζεται η παραγωγή θα δουλέψεις με πλήρη εργατικά δικαιώματα και μετά θα πας σπίτι σου με το κομπόδεμα σου και με γεια σου και χαρά σου. Θα κρατήσουμε όσους χρειαζόμαστε και θα ‘χουν ασφάλιση και ίση αμοιβή με τον Έλληνα για την ίδια εργασία και θα δίνουμε ΚΙΝΗΤΡΑ προσαρμογής και αφομοίωσης. Έτσι αυτοί που θα χρειαζόμαστε θα ζουν κι αυτοί ανθρώπινα και δίκαια, ενταγμένοι στην ελληνική κοινωνία κι όχι ξένο σώμα κλεισμένο στο πολυπολιτισμικό γκέτο που ευαγγελίζονται οι ψευδοαριστεροί και νεοφιλελεύθεροι νεοταξίτες.

Αν κατάφερες και μπήκες και πουλάς την πρέζα σου στα πέριξ, αν νταβαντζεύεις τις πουτάνες σου πίσω απ’ το Δημαρχείο του Νικήτα, αν περιφέρεσαι και στρώνεις τις μαφιόζικης προέλευσης «μαϊμούδες» σου στην Ερμού, προσποιούμενος τον «πολιτικό πρόσφυγα», τότε θα σε μαζέψουμε και θα πας από κει που ήρθες με νόμους ξεκάθαρους και διαδικασίες άτεγκτες και γρήγορες.

Θα σας πω και ένα μυστικό: ΔΕΝ υπάρχει μετριοπαθές Ισλάμ. Όλες οι ισλαμικές κοινωνίες κρύβουν μέσα τους την νομοτέλεια της ριζοσπαστικοποίησης και της επιθετικότητας. Ξέρετε τι πιστεύουν; Ότι δεν υπάρχει ειρήνη με τους «απίστους», ώσπου να επικρατήσει παντού η «αληθινή πίστη» και τώρα απλώς είναι ανακωχή.

Δικαίωμα τους να το πιστεύουν και δικαίωμα μας να φυλαγόμαστε.

Τζαμί; Εμείς μπορούμε να χτίσουμε εκκλησία στην Τζέντα, στην Σμύρνη ή στην Ισλαμαμπάντ; Για δοκιμάστε. Όχι τζαμί λοιπόν, ούτε στην Αθήνα, ούτε πουθενά. Κι όποιος θέλει να νομιμοποιήσει εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους και να δυναμιτίσει τα θεμέλια της κοινωνίας μας, είναι ή ανόητος κι ανιστόρητος ή γενίτσαρος ή και τα τρία.

Για να εξηγούμαστε. Δεν πιστεύω στην φυλετική θεωρία. Εάν ισχύει, τότε γιατί είναι έτσι ο Μητσοτάκης; Οι άνθρωποι δεν είναι άλογα. Η ταυτότητα δεν είναι στα γονίδια, στο αίμα. Είναι στο εποικοδόμημα, στον πολιτισμό. Υπάρχουν συμβατότητες κι ασυμβατότητες. Ε, λοιπόν οι δύστυχοι που τους έγδαραν τα μεμέτια και τους πέταξαν στις ακτές μας είναι άνθρωποι, όπως εσείς κι εγώ, η πλειοψηφία τίμιοι, δυστυχείς και κυνηγημένοι αλλά δεν είναι συμβατοί με την κοινωνία μας, δεν τους χωράει η χώρα μας, δεν τους αντέχει. Πηγαίνετε το γύρω – γύρω, αυτοπαραμυθιαστείτε όσο θέλετε αλλά η απλή αλήθεια είναι ότι τα μιλιούνια των πακιστανών, Αφγανών και άλλων μουσουλμάνων, που σπρώχνουν οι ισλαμοφασίστες του Ερντογάν στην Ελλάδα, δεν χωράνε και δεν θα μπορούσαν ΠΟΤΕ ν’ αφομοιωθούν. Στο κάτω κάτω ας πληρώσουν τον λογαριασμό αυτοί, που με τους πολέμους τους διαλύουν κοινωνίες και σπρώχνουν στην προσφυγιά όλους αυτούς τους κακομοίρηδες.

Θα το ξαναπώ ωμά: δεν θέλουμε μιναρέδες να διακόπτουν τον Αττικό ορίζοντα. Δεν θέλουμε μιναρέδες στην πόλη που πέθανε ο Καραϊσκάκης για την ελευθερία της. Μακριά κι αγαπημένοι ή απλώς ΜΑΚΡΙΑ.

Ξέρετε μια από τις βασικές αιτίες της επιθετικότητας του ριζοσπαστικού Ισλάμ ενάντια στην Δύση τα τελευταία χρόνια; Μυρίσανε την κακοφορμισμένη πληγή της παρακμής μας, την αδυναμία μας. Το χριστιανικό οχυρό της Ευρώπης αλώνεται εκ των έσω. Μια μέρα βέβαια η Ευρώπη θα ξυπνήσει και θ’ αναγκαστεί να πολεμήσει και πάλι στα τείχη κάποιας Βιέννης. Τότε θα παραμερίσει την «πολιτική ορθότητα» και θα μας μπουκώσει όπλα και χρήμα για να ξαναγίνουμε οι ακρίτες της. Πρέπει όμως ως τότε να υπάρχουμε, αδέρφια.

Οι Ελβετοί είναι ζόρικα παλικάρια. Μετά το τυρί με τρύπες και το ρολόϊ με κούκο, να άλλη μια μεγάλη προσφορά τους στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό: μιναρέδες γιοκ. Γιατί, λένε, δεν ταιριάζουν με την αισθητική των πόλεων τους και γιατί οι μιναρέδες εκφράζουν την επιθετικότητα του Ισλάμ. Έτσι, νέτα σκέτα, χωρίς φιοριτούρες και χωρίς να ρωτήσουν τον Γουσέτη και τον Ριχάρδο, ούτε καν την Πέρσα Ζέρρη, οι αθεόφοβοι! Και είναι και στρατιώτες ως τα 45 κι έχουν όλοι τα όπλα στο σπίτι τους! Καλά, η «Αυγή» δεν έχει φτάσει στη Γενεύη, πώς ζούνε, ε;

http://www.antinews.gr

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Παραδοσιακά Κάλαντα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Δεκεμβρίου 2009

Τὰ Κάλαντα εἶναι ἔθιμο ποὺ διατηρεῖται ἀμείωτο ἀκόμα καὶ σήμερα μὲ τὰ παιδιὰ νὰ γυρνοῦν ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι σὲ ζεύγη ἢ καὶ περισσότερα καὶ νὰ τραγουδοῦν τὰ κάλαντα συνοδεύοντας τὸ τραγούδι τους μὲ τὸ τρίγωνο ἢ ἀκόμα καὶ κιθάρες, ἀκορντεόν, λύρες, ἢ φυσαρμόνικες. Τὰ παιδιὰ γυρνοῦν ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι, χτυποῦν τὴν πόρτα καὶ ρωτοῦν: «Νὰ τὰ ποῦμε;». Ἂν ἡ ἀπάντηση ἀπὸ τὸν νοικοκύρη ἢ τὴν νοικοκυρὰ εἶναι θετική, τότε τραγουδοῦν τὰ κάλαντα γιὰ μερικὰ λεπτὰ τελειώνοντας μὲ τὴν εὐχὴ «Καὶ τοῦ Χρόνου. Χρόνια Πολλά». Ὁ νοικοκύρης τὰ ἀνταμοίβει μὲ κάποιο χρηματικὸ ποσό, ἐνῶ παλιότερά τους πρόσφερε μελομακάρονα ἢ κουραμπιέδες. Κάλαντα λέγονται τὴν παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων, τῆς Πρωτοχρονιᾶς καὶ τῶν Φώτων καὶ εἶναι διαφορετικὰ γιὰ κάθε γιορτή.

Ἡ λέξη κάλαντα προέρχεται ἀπὸ τὴ λατινικὴ «calenda», ποὺ σημαίνει ἀρχὴ τοῦ μήνα. Πιστεύεται ὅτι ἡ ἱστορία τους προχωρεῖ πολὺ βαθιὰ στὸ παρελθὸν καὶ συνδέεται μὲ τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα. Βρῆκαν, μάλιστα, ἀρχαία γραπτὰ κομμάτια παρόμοια μὲ τὰ σημερινὰ κάλαντα (Εἰρεσιώνη στὴν ἀρχαιότητα). Τὰ παιδιὰ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης κρατοῦσαν ὁμοίωμα καραβιοῦ ποὺ παρίστανε τὸν ἐρχομὸ τοῦ θεοῦ Διόνυσου. Ἄλλοτε κρατοῦσαν κλαδὶ ἐλιᾶς ἢ δάφνης στὸ ὁποῖο κρεμοῦσαν κόκκινες καὶ ἄσπρες κλωστές. Στὶς κλωστὲς ἔδεναν τὶς προσφορὲς τῶν νοικοκύρηδων.

Τὸ τραγούδι τῆς Εἰρεσιώνης τῆς ἐποχῆς τοῦ Ὁμήρου, τὸ ἀπαντᾶμε σήμερα μὲ μικρὲς παραλλαγὲς στὰ κάλαντα τῆς Θράκης: «Στο σπίτι ἐτοῦτο ποὔρθαμε τοῦ πλουσιονοικοκύρη
ν᾿ ἀνοίξουνε οἱ πόρτες του νὰ μπεῖ ὁ πλοῦτος μέσα
νὰ μπεῖ ὁ πλοῦτος κι ἡ χαρὰ κι ἡ ποθητὴ εἰρήνη
καὶ νὰ γεμίσουν τὰ σταμνιὰ μέλι, κρασὶ καὶ λάδι
κι ἡ σκάφη τοῦ ζυμώματος μὲ φουσκωτὸ ζυμάρι».

Χριστουγέννων: Βυζαντινά, Κοτυόρων Πόντου, Πόντου, Καππαδοκίας, Σμύρνης, Σάμου, Δωδεκανήσου, Θράκης, Μακεδονίας, Αἰγαίου, Κρήτης, Κερκύρας, Πελοποννήσου, Πανελλήνια & τὸ τραγούδι «Χαρά»

Πρωτοχρονιᾶς: Μακεδονίας, Δυτικῆς Μακεδονίας, Ἰκαρίας, Κρήτης, Κέρκυρα, Κεφαλλονιᾶς, Ζακύνθου, Πανελλήνια

Φώτων: Πανελλήνια

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Προγράμμα πολιτιστικών εκδηλώσεων 2009

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Δεκεμβρίου 2009

Σήμερα Σάββατο 19 Δεκεμβρίου, ολοκληρώθηκε το πρόγραμμα πολιτιστικών εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου μας, για το 2009.

Σας ευχαριστώ όλους θερμά για την συμμετοχή, φίλους, γείτονες, προσκεκλημένους ομιλητές και συνεργαζόμενους εκδότες.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην ενορία του Ι. Ν. Φανερωμένης και στους π. Συμεών Βενετσάνο και π. Ιωάννη Καλογερόπουλο, διότι χωρίς την δική τους παρότρυνση, την υποστήριξη και την φιλοξενία, στο πολιτιστικό κέντρο του ναού, δεν υπήρχε η δυνατότητα διοργάνωσης των εκδηλώσεων αυτών.

Επίσης σημαντική ήταν η συμβολή του πνευματικού κέντρου «Σήμαντρο» σε δύο σπουδαίες συζητήσεις, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στον χώρο του (με τον Μανώλη Γλέζο και την Εθνική Αντίσταση η πρώτη και τους Γ. Καραμπελιά, Στ. Λυγερό, Ν. Σαρρή και τον Νεο-οθωμανισμό η δεύτερη).  

Σύντομα θα αναρτηθεί το πρόγραμμα εκδηλώσεων του α’ εξαμήνου του 2010.

Σας εύχομαι

Καλά Χριστούγεννα, Καλή Χρονιά με Υγεία και Ειρήνη

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ 2009 

Εκδηλώσεις για ενήλικες 

30 Μαρτίου “1204 Διαμόρφωση του νεώτερου Ελληνισμού και πορεία προς το μέλλον” με τον Γιώργο  Καραμπελιά.

13 Μαϊου “στα μονοπάτια της Ρωμιοσύνης” με τον π. Γεώργιο Μεταλληνό.

20 Μαϊου “ο ποντιακός ελληνισμός και ο αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός” με τον ιστορικό Βλάση Αγτζίδης και αφορμή την 19 Μαϊο υ,  Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

11 Ιουνίου  “να την χέσω τέτοια λευτεριά, οπού θα κάμω εγώ εσένα πασιά” με τον Κώστα Ζουράρι.

17 Ιουνίου, «το Κυπριακό ζήτημα και πως αυτό συνδέεται άμεσα με το Αιγαίο και τη Θράκη» με το δημοσιογράφος Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο. 

30 Οκτωβρίου «Εθνική Αντίσταση και γερμανικές επανορθώσεις» με τον Μανώλη Γλέζο. 

2 Νοεμβρίου“Οδοιπορικό στα χνάρια του χαμένου Ελληνισμού της  Μικράς Ασίας” με τον Σάββα Καλεντερίδη.

18 Νοεμβρίου “o Νεο-οθωμανισμός και η σύγχρονη Ελλάδα” με τους Γιώργο Καραμπελιά,  Νεοκλή Σαρρή και  Σταύρο Λυγερό.

2 Δεκεμβρίου“ταξίδι αυτοανακάλυψης” του π. Φιλόθεου Φάρου .  

9 Δεκεμβρίου «ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» και «ΣΤΗΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ» των Ελένης Τσαμαδού και Τηλέμαχου Κώτσια. 

 16 Δεκεμβρίου «Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ Η ΝΕΩΤΕΡΗ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ ΣΦΙΓΓΑ» του Σαράντου Καργάκου. 

Εκδηλώσεις για το παιδί

  21 Φεβρουαρίου “Πούλια και Αυγερινός” της Φιλομήλας Βακάλη – Συρογιαννοπούλου     

  7 Μαρτίου  ”Το κατόρθωμα του Δάκρυ” της Αθηνάς Μπίνιου

14 Μαρτίου “Τα ζώα παίζουν” της Ζωής Σκαλίδη

21 Μαρτίου “Το άτυχο δάχτυλο” της Κατερίνας Σέρβη

28 Μαρτίου “Πρώτο Πάσχα” της Φώτως Σκορδά

4 Απριλίου “Πασχαλινές περιπέτειες του Λαζαράκου” της Ιωάννας Σκαρλάτου

11 Απριλίου “Πάσχα Ελληνικό” της Αγγελικής Μαστρομιχαλά-κη                                                  

 9 Μαίου “Καλοκαιρινές περιπέτειες” της Χριστίνας Χριστόγιαννη

25 Οκτωβρίου “η κυρά-Παράδοση και η Ορθοδοξία” στο τρίτο βιβλίο της σειράς της Μυρσίνης Βιγγοπούλου “χαίρε ώ χαίρε Λευτεριά”. 

7 Νοεμβρίου ”ο πεισματάρης” και “η πονηρούλα” της Καμαράτου – Γιαλλούση.

13 Δεκεμβρίου ”Τρίγωνα Κάλαντα” των Πηνελόπης και Μαρίας Μωραϊτου. 

19 Δεκεμβρίου ”Η φάτνη της καρδιάς μας” της Φωτεινής Τσομάκου.

Posted in Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , , , , | 1 Comment »

Φυσικό Αέριο: Στρατηγικό πέρασμα η Ελλάδα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Δεκεμβρίου 2009

της Αθηνάς Καλαϊτζόγλου (www.euro2day.gr)

Μεγάλα ενεργειακά «σπίτια» της Ευρώπης αρχίζουν και παίρνουν θέση στους σχεδιαζόμενους αγωγούς φυσικού αερίου που θα καταλήγουν σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Την αρχή έκανε η EDF, που προσδέθηκε πρόσφατα στον South Stream, ενώ δύο ακόμη ενεργειακοί κολοσσοί, η ιταλική Enel και η γερμανική ΕON, συζητούν, σύμφωνα με πληροφορίες, για να συμμετέχουν στην κοινοπραξία Trans Adriatic Pipeline AG, που προωθεί τον αγωγό TAP, στον οποίο μέτοχοι (50-50) σήμερα είναι η ελβετική EGL και η νορβηγική Statoil (άλλαξε η επωνυμία της δύο μήνες πριν, από StatoilHydro).

Σε μια περίοδο που εντείνονται, όπως φαίνεται, τα γεωπολιτικά παιχνίδια με τους αγωγούς, με την Κίνα «να έχει πάρει κεφάλι», σε ό,τι έχει να κάνει με την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Κεντρικής Ασίας, θέτοντας σε λειτουργία, τη Δευτέρα, αγωγό που παρακάμπτει τη Ρωσία, η προσπάθεια πρόσδεσης μεγάλων ενεργειακών οίκων στους υπό κατασκευή αγωγούς εκτιμάται ότι προσδιορίζει εν πολλοίς και τη δυναμική τους.

Η χώρα μας ενδιαφέρεται για το νότιο διάδρομο του South Stream, τον TAP, τον ελληνο-τουρκο-ιταλικό αγωγό ITGI (συμπεριλαμβανομένου του υποθαλάσσιου τμήματος IGI-Poseidon), και προσφάτως και για τον ελληνο-βουλγαρικό-ιταλικό αγωγό IGB.

Όπως ανακοίνωσε πρόσφατα το ΥΠΕΚΑ, ο ITGI και ο IGB παραμένουν ενταγμένοι στο σχέδιο ανασυγκρότησης της ευρωπαϊκής οικονομίας, με συνολικό προϋπολογισμό 145 εκατ. ευρώ (τα 100 εκατ. ευρώ θα πάνε στο ελληνο-ιταλικό τμήμα και τα 45 στο ελληνο-βουλγαρικό). Στο ίδιο σχέδιο έχουν προβλεφθεί και 80 εκατ. ευρώ, τα οποία θα κατανεμηθούν σε όλα τα κράτη-μέλη για τη δημιουργία υποδομών για αντίστροφη ροή φυσικού αερίου.

Σε ό,τι αφορά τον South Stream, παραμένει ως εκκρεμότητα η υπογραφή συμφωνίας για την κοινή εταιρία Gazprom-ΔΕΣΦΑ (50-50), η οποία προφανώς καθυστερεί λόγω της αλλαγής διοίκησης στην ελληνική εταιρία. Η Gazprom, που εμφανίζεται ικανοποιημένη με τη συμμετοχή της EDF στο project, εξακολουθεί και διαβεβαιώνει ότι ο αγωγός θα λειτουργήσει το 2015, φιλοδοξώντας τα έργα κατασκευής του να έχουν ξεκινήσει έως τα τέλη του 2010.
Οι σημερινοί εταίροι, εξάλλου, του TAP ενδιαφέρονται άμεσα να κλείσουν οι διαδικαστικές εκκρεμότητες για τη δευτερογενή νομοθεσία της αγοράς φυσικού αερίου στη χώρα μας, προκειμένου να επικαιροποιήσουν την αίτηση που έχουν υποβάλει για τη μεταφορά των τράνζιτ ποσοτήτων.

Παράλληλα, σε μια προσπάθεια να ισχυροποιήσουν τη δυναμική του αγωγού αποφάσισαν να «ανοίξουν» το μετοχικό κεφάλαιο και σε άλλους επενδυτές και προς το σκοπό αυτό συζητούν με την Enel και την ΙΟΝ, προκειμένου να αποκτήσουν συμμετοχή στην κοινή εταιρία που έχουν συστήσει.

Προς το παρόν δεν είναι γνωστά τα ποσοστά τα οποία είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν EGL και Statoil. Σε κάθε περίπτωση, το συγκεκριμένο project είναι βούληση να αναπτυχθεί αυτόνομα επί ελληνικού εδάφους από την κοινοπραξία TAP, ενώ διαψεύδεται κατηγορηματικά από αρμόδιες πηγές ότι η Statoil ενδιαφέρθηκε να συμμετάσχει στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ.

Για την προώθηση του έργου έχει υπογραφεί από το Μάρτιο διακρατική συμφωνία μεταξύ Ιταλίας και Αλβανίας, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η οριστικοποίηση του σχεδιασμού του αγωγού και στις δύο αυτές χώρες. Το Νοέμβριο, εξάλλου, υπογράφηκε MoU μεταξύ Ελβετίας και Τουρκίας, πράγμα που επιτρέπει στην κοινοπραξία TAP την αισιοδοξία ότι θα μπορέσουν να ευοδωθούν οι διαπραγματεύσεις για τη μεταφορά τράνζιτ φυσικού αερίου μέσω της γειτονικής χώρας.

Ο αγωγός TAP φιλοδοξεί να φέρνει στην Ευρώπη φυσικό αέριο από το Ιράν, που θα καλύπτει το 50% της δυναμικότητας του (10 δισ. κ.μ. ετησίως με δυνατότητα επέκτασης στα 20 δισ. κ.μ.), καθώς και από το κοίτασμα Σαχ Ντενίζ 2, στο Αζερμπαϊτζάν. Η Statoil συμμετέχει με ποσοστό 25% στην κοινή εταιρία που έχει συσταθεί για την αξιοποίηση του συγκεκριμένου κοιτάσματος, μαζί με την BP (25%) και την αζέρικη Σόκαρ (50%). Σε πρώτη φάση ποσότητα πλέον του 1,5 δισ. κ.μ. προορίζεται για το εμπορικό portfolio της EGL στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το Αιγαίο ως Παράκτιο Αρχιπέλαγος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Δεκεμβρίου 2009


ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
Η λανθασμένη νομική βάση στην οποία έχουμε στηριχθεί ως χώρα σε ό,τι αφορά το Αιγαίο, ήτοι το άρθρο 3 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας έχει δώσει το δικαίωμα σε έναν ατέρμονα κι εθνικά επιβαρυντικό διάλογο με την Τουρκία. Η μάταια επιμονή των διπλωματικών μας εντεταλμένων κατά τη διάρκεια της Συνδιάσκεψης ώστε το άρθρο 46 για τις αρχιπελαγικές χώρες να περιλαμβάνει την Ελλάδα οδήγησε την Τουρκική αντιπροσωπεία στο να αποχωρήσει και να μην υπογράψει. Εμείς υπογράψαμε έστω κι αν οι προσπάθειές μας απέβησαν άκαρπες. Η μετέπειτα της υπογραφής στάση μας είναι αυτή που έχει δώσει το δικαίωμα στη γείτονα να αυθαιρετεί.
Η θέση της χώρας μας στο διεθνές δίκαιο είναι αρχιπελαγική. Τα γειτνιάζοντα στο ηπειρωτικό κομμάτι νησιά εμπίπτουν στον ορισμό του παράκτιου αρχιπελάγους, όπως αυτό φωτογραφίζεται στο άρθρο 7 της Σύμβασης του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας. Σύμφωνα με αυτό το άρθρο το Αιγαίο Αρχιπέλαγος πρέπει να περικλειστεί με ευθείες ακτογραμμές βάσης, κατά το παράδειγμα του νορβηγικού. Η οριοθέτηση του νορβηγικού αρχιπελάγους Skjaergaard από το Διεθνές Δικαστήριο το 1951 οδήγησε την 1η Συνδιάσκεψη για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1958 να υιοθετήσει την ακριβή φράση του δικαστηρίου για την περιοχή αυτή και στην ενσωμάτωσή της στην ομώνυμη Σύμβαση για τα χωρικά ύδατα. Η δε εφαρμογή του κανόνα των ευθειών ακτογραμμών κατά το δικαστήριο επιβάλλεται λόγω της ιδιαίτερης αρχιπελαγικής γεωμορφολογίας. Αυτολεξεί το κείμενο αυτό μεταφέρθηκε και στο προαναφερθέν άρθρο 7.
Παράλληλα με την εφαρμογή του άρθρου 7, δημιουργούνται αρχιπελαγικού τύπου περάσματα, το δε Αιγαίο στο σύνολό του και σε συνάρτηση με το στενό του Βοσπόρου αναγνωρίζεται νομικά ως αρχιπελαγικού τύπου στενό, συνδέον τη Μεσόγειο με τον Εύξεινο Πόντο και το status quo παραμένει ως έχει, καθώς όλα τα παραπάνω ήδη ισχύουν de facto, απομένει η αναγνώρισή τους.
Η εφαρμογή του άρθρου 7 είναι μονομερής απευθυντέα πράξη, δε χρειάζεται δηλαδή συμφωνία με κάποιο άλλο κράτος, παρά μόνο αποδεκτή χάραξη και κατάθεση σε διεθνείς οργανισμούς όπως τον ΟΗΕ και τον Παγκόσμιο Ναυτιλιακό Οργανισμό(IMO). Η δε ανακήρυξη του ως στενό μπορεί να γίνει με βάση τις διατάξεις της Σύμβασης, συγκεκριμένα τα άρθρα 34 έως 45 και ανάλογες με τις παραπάνω διαδικασίες. Τα άρθρα αυτά ως κωδικοποίηση του διεθνούς εθιμικού δικαίου έχουν ήδη εφαρμοστεί από πλείστα όσα κράτη, για παράδειγμα τη Ρωσία, τον Καναδά, τη Γαλλία, την Κίνα, την Ιαπωνία κοκ . Επικύρωση θα μπορούσε να αποτελέσει μια συμφωνία σε παρευξείνιο ή/και σε ευρύτερο νοτιοανατολικό επίπεδο, αντίστοιχη εκείνης του Μοντρέ για το στενό των Δαρδανελλίων.
Κατά το διεθνές αρχιπελαγικό δίκαιο, ακόμη κι αν δεν κατοικούσαν τα νησιά του Αιγαίου Έλληνες, ή ακόμη κι αν δεν ανήκε το Αιγαίο στην Ελλάδα και τα νησιά του ήταν αυτόνομα, πάλι θα δικαιούταν κυριαρχικά δικαιώματα όπως η Κύπρος, η Μάλτα ή τα αμιγώς νησιωτικά ωκεανικά κράτη. Παλαιότερα, πχ στη φραγκοκρατία, η κυριαρχία δεν ήταν συνδεδεμένη με γεωγραφική εγγύτητα. Μπορούσαν οι Ενετοί να έχουν έδρα στην Ιταλία και να κατέχουν παράλληλα την κυριαρχία σε νησιά του Αιγαίου. Σήμερα, εξαιρέσεις στον παραπάνω κανόνα αποτελούν χώρες όπως η Αγγλία και η Γαλλία με υπερθαλάσσιες κτήσεις, Γιβραλτάρ και Νέα Καληδονία αντίστοιχα. Η παράλληλη κτήση ηπειρωτικού και νησιωτικού εδάφους, κατά το διεθνές δίκαιο, καθιστά μια χώρα γεωγραφικά αρχιπελαγική μόνο αν τα δύο γειτνιάζουν. Συνεπώς, η Γαλλία, η Ισπανία και λοιπές χώρες δεν μπορούν να απαιτήσουν δικαιώματα παράκτιου αρχιπελαγικού κράτους. Η Ελλάδα μπορεί.
– Σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, το άρθρο 3 -δηλ. τα 6 ή 12 ν.μ.- δεν εφαρμόζεται σε αρχιπέλαγος. Το ίδιο ισχύει και για τα νησιά του Ιονίου.
– Εφαρμογή του συστήματος ευθειών ακτογραμμών βάσης, σύμφωνα με το άρθρο 7, το διεθνές εθιμικό δίκαιο και την αρχή της αμοιβαιότητας.
Η Τουρκία χωρίς να έχει υπογράψει τις διεθνείς Συμβάσεις για το Δίκαιο της Θάλασσας (1958 και 1982) εφαρμόζει το σύστημα σε Ίμβρο και Τένεδο από το 1964.
– Ο κανόνας εφαρμόζεται από την πλειοψηφία των χωρών-μελών του ΟΗΕ, επί παραδείγματι από τη Ρωσία στην Aρκτική περιοχή της, αλλά και από τον Καναδά στο Αρκτικό παράκτιο αρχιπέλαγος, το μεγαλύτερο στον κόσμο.
– Η πρόταση δεν έχει σχέση με τα αμιγώς ωκεανικά κράτη του αρθ 46.
Πηγή:
www.aigaio.org

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: