βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 10 Ιανουαρίου 2010

Εξέγερση μεταναστών στην Καλαβρία μετά από ρατσιστικές επιθέσεις

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Ιανουαρίου 2010

Συγκρούσεις μεταξύ μεταναστών και ειδικών δυνάμεων στο Ροζάρνο.

 

Ροζάρνο: Αφρικανοί μετανάστες εξεγείρονται στο Ροζάρνο της Καλαβρίας μετά από ρατσιστικές επιθέσεις σε βάρος τους. Διαδηλώσεις, επεισόδια και άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία έχουν δημιουργήσει έκρυθμο κλίμα. Κάτοικοι τραυματίζουν μετανάστες με κυνηγετικά όπλα, ρόπαλα και σιδηρολοστούς…

Από το πρωί της Παρασκευής περίπου 2.000 μετανάστες πραγματοποιούν καθιστική διαμαρτυρία στο κέντρο του Ροζάρνο, φωνάζοντας συνθήματα κατά του ρατσισμού, έπειτα από μία νύχτα σοβαρών επεισοδίων και άγριων συγκρούσεων με την αστυνομία που ακολούθησαν επίθεση που δέχθηκαν μετανάστες από νεαρούς με αεροβόλα.

 Την ίδια ώρα, περίπου εκατό κάτοικοι της περιοχής, οπλισμένοι με ρόπαλα και σιδηρολοστούς έχουν αναγείρει ένα οδόφραγμα κοντά σε τοποθεσία όπου ζουν πολλοί μετανάστες. Αλλοι κάτοικοι έχουν αποκλείσει δρόμους και κάποιοι κατέλαβαν το δημαρχείο ζητώντας την απομάκρυνση των μεταναστών από την πόλη.

 Τα ιταλικά ειδησεογραφικά μέσα μεταδίδουν ότι το απόγευμα της Παρασκευής εκδηλώθηκαν νέες επιθέσεις κατά μεταναστών από κατοίκους του Ροζάρνο.

 

Δύο μετανάστες τραυματίστηκαν στα πόδια από σκάγια κυνηγετικού όπλου -οι δύο άνδρες ζούσαν σε ένα εγκαταλειμμένο αγρόκτημα κοντά στο Ροζάρνο. Αλλοι δύο μετανάστες τραυματίστηκαν από ρόπαλα, ενώ πέντε Αφρικανοί χτυπήθηκαν σκόπιμα από αυτοκίνητα που οδηγούσαν Ιταλοί. Διακομίστηκαν όλοι στο νοσοκομείο χωρίς τα τραύματά τους να είναι σοβαρά.

 Φόβοι για «κυνήγι μεταναστών» – Το χρονικό

 

Το ιταλικό παράρτημα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες εκφράζει ανησυχία για τον κίνδυνο εκδήλωσης ενός «κυνηγιού μεταναστών» από κατοίκους του Ροζάρνο.

 Νεαροί που επέβαιναν σε αυτοκίνητο πυροβόλησαν την Πέμπτη με αεροβόλα και τραυμάτισαν Αφρικανούς μετανάστες που επέστρεφαν από γεωργικές εργασίες. Εκατοντάδες μετανάστες βγήκαν στη συνέχεια στους δρόμους του Ροζάρνο για να διαμαρτυρηθούν για την επίθεση και η διαδήλωση κατέληξε σε σύγκρουση με την αστυνομία.

 Δεκάδες μετανάστες πυρπόλησαν αυτοκίνητα και έσπασαν βιτρίνες με ρόπαλα έως τις πρωϊνές ώρες της Παρασκευής. Μετά την επέμβαση της αστυνομίας σημειώθηκαν άγριες συμπλοκές κατά τις οποίες τραυματίστηκαν 20 μετανάστες και συνελήφθησαν τουλάχιστον 15.

 

«Οι Ιταλοί εδώ είναι ρατσιστές»

 

Το πρωί της Παρασκευής περισσότεροι από 2.000 Αφρικανοί μετανάστες συγκεντρώθηκαν ξανά έξω από το δημαρχείο του Ροζάρνο καταγγέλλοντας ρατσιστική συμπεριφορά εκ μέρους πολλών κατοίκων της πόλης της Καλαβρίας. «Δεν είμαστε ζώα», «οι Ιταλοί εδώ είναι ρατσιστές» φώναζαν.

 Υπήρξαν και νέες πράξεις βανδαλισμού με σπασμένες βιτρίνες. Εξαιτίας του τεταμένου κλίματος τα σχολεία έκλεισαν και ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών Ρομπέρτο Μαρόνι διέταξε την αποστολή αστυνομικών ενισχύσεων στην περιοχή.

 Ο Μαρόνι, από τους κόλπους της ξενόφοβης Λέγκας του Βορρά που μετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό υπό τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, προκάλεσε αντιδράσεις λέγοντας ότι μία από τις αιτίες της βίας στο Ροζάρνο είναι ότι η παράνομη μετανάστευση «έχει γίνει ανεκτή όλα αυτά τα χρόνια».

 Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Πιερλουίτζι Μπερσάνι κατηγόρησε τον υπουργό Εσωτερικών ότι ρίχνει λάδι στη φωτιά. «Πρέπει να δούμε τις ρίζες του προβλήματος: μαφία, εκμετάλλευση, ξενοφοβία, ρατσισμός» δήλωσε ο ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας.

 Οι μετανάστες στο Ροζάρνο απασχολούνται σε γεωργικές εργασίες. Στην πλειονότητά τους ζουν σε τραγικές συνθήκες σε εγκαταλελειμμένα εργοστάσια χωρίς νερό ή ηλεκτρικό ρεύμα. Οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν ότι πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από το οργανωμένο έγκλημα.

 Ο κυβερνήτης της Καλαβρίας δήλωσε ότι οι πράξεις των μεταναστών στο Ροζάρνο είναι εντελώς αδικαιολόγητες, ωστόσο αναγνώρισε ότι υπήρξε «σοβαρή πρόκληση».

 «Ανησυχούμε πάρα πολύ από την κατάσταση στο Ροζάρνο και από το γεγονός ότι παραμένει και πολύ τεταμένη» δήλωσε από πλευράς της εκπρόσωπος της ιταλικής πτέρυγας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, Λόρα Μπολντρίνι.

 Η ίδια υπογράμμισε την παρουσία μεταξύ των μεταναστών πολιτικών προσφύγων και ανθρώπων που ζητούν άσυλο και σημείωσε ότι οι Αρχές πρέπει να αρχίσουν να αναζητούν τους δράστες της επίθεσης κατά των μεταναστών. «Δεν είναι το πρώτο επεισόδιο αυτού του είδους που σημειώνεται στο Ροζάρνο» τόνισε.

Πηγή: news.in.gr

 

Posted in Ευρώπη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δωρεάν σύνταξη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Ιανουαρίου 2010

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην κυπριακή εφημερίδα Φιλελεύθερος και προκαλεί ανατριχίλα στις ελλαδικές κρατικοδίαιτες συντεχνίες, με τα σταράτα λόγια με τα οποία συζητάνε το ασφαλιστικό. Φυσικά το κυπριακό κράτος δεν παρουσιάζει τα χάλια του ελλαδικού. Τα συμπεράσματα δικά σας. 

«Αποτελεί κοινή παραδοχή ότι, οι κρατικοί υπάλληλοι είναι οι πλέον προνομιούχοι εργαζόμενοι στον τόπο μας. Η επαγγελματική σιγουράντζα, το γενναιόδωρο πακέτο απολαβών και το ωράριο, είναι τα πλεονεκτήματα που ελκύουν. Ένα βασικό ωφέλημα που απολαμβάνουν οι κρατικοί υπάλληλοι, σχεδόν δωρεάν, είναι η σύνταξη. Ουσιαστικά από ένα ανύπαρκτο σχέδιο. Και επιπλέον, με ελάχιστη συνεισφορά στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων λαμβάνουν και δεύτερη σύνταξη. Είναι καιρός πλέον, οι συντάξεις των κρατικών υπαλλήλων να τεθούν στο τραπέζι του διαλόγου. Σε μια εποχή που γίνεται λόγος για τη μακρόχρονη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων, δεν νοείται οι κρατικοί υπάλληλοι να εξασφαλίζουν δωρεάν συντάξεις. Και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι να αγωνίζονται μια ζωή προκειμένου να έχουν μια αξιοπρεπή σύνταξη στα γεράματά τους. «

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Posted in Κύπρος, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Εμψύχωναν τον λαό και έψεγαν τους ισχυρούς

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Ιανουαρίου 2010

Φωτογραφία

>Τα δραματικά γεγονότα της περιόδου 1963-1964 όπως τα παρουσίασαν γελοιογράφοι με το πενάκι τους

Φωτογραφία

Φωτογραφία

Στο κλίμα φόβου, αγωνίας και έντασης για την επαπειλούμενη εισβολή της Τουρκίας, που είχε ως πρόφαση τα αιματηρά γεγονότα των Χριστουγέννων του 1963, εν μέσω των καταστροφών και της αιματοχυσίας από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς στην Τηλλυρία, γελοιογράφοι όπως ο Φωκίων Δημητριάδης, ο Αρχέλαος Αντώναρος, ο Κώστας Μητρόπουλος, ο Βασίλης Μητρόπουλος, ο Γιώργος Μαυρογένης κ.ά. εμψύχωναν τον κυπριακό λαό. Παράλληλα αποκάλυπταν και έψεγαν την ξεδιάντροπα υποκριτική πολιτική του ΝΑΤΟ, της Βρετανίας και των ΗΠΑ εις βάρος της Κύπρου, αφού σεγόνταραν τα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας. Πληθώρα τέτοιων σκίτσων για την επώδυνη περίοδο 1963-1964 δημοσιεύονται και επεξηγούνται στο βιβλίο «Γελοιο-γραφώντας την Ιστορία του Κυπριακού» (εκδόσεις Αρμίδα και Σ.Ο.Φ.Ι.Α.).
Αφού είχαν διαπιστωθεί οι δυσλειτουργίες του δοτού συντάγματος, που προέκυψε από τις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος εισηγήθηκε την τροποποίησή του σε 13 σημεία, τον Νοέμβριο του 1963. Ωστόσο, όπως κατέδειξε με σκίτσα του στον «Φιλελεύθερο» ο νεοπροσληφθείς τότε συντάκτης της εφημερίδας, Σπύρος Κέττηρος, η τουρκοκυπριακή ηγεσία απέρριψε τις προτάσεις, παρακινούμενη από την Τουρκία.
Τον Δεκέμβριο, παραμονές Χριστουγέννων του 1963, ξέσπασαν διακοινοτικές ταραχές με αφορμή ένα αιματηρό επεισόδιο μεταξύ Τουρκοκυπρίων πολιτών και Ελληνοκυπρίων αστυνομικών. Οι Ελληνοκύπριοι αστυνομικοί είχαν ανακόψει αυτοκίνητο με επιβάτες Τουρκοκύπριους, για έλεγχο με βάση πληροφορίες για παράνομη μεταφορά όπλων. Το επεισόδιο κατά το οποίο σκοτώθηκε μια Τουρκοκύπρια ιερόδουλη που επέβαινε του αυτοκινήτου, έδωσε την αφορμή για την έκρηξη ταραχών. Ήδη από τον Οκτώβριο του 1959 υπήρχαν αποδείξεις (με τη σύλληψη του πλοιαρίου «Ντενίς») ότι η τουρκοκυπριακή ηγεσία προετοιμαζόταν για ταραχές, μεταφέροντας κρυφά όπλα από την Τουρκία. Παράλληλα εξοπλίζονταν και ελληνοκυπριακές ομάδες, με το επιχείρημα ότι δεν υπήρχε οργανωμένος στρατός για να αποκρούσει ενδεχόμενη τουρκική εισβολή. Σε γελοιογραφίες της εποχής αποκαλυπτόταν ότι τα τουρκικά σχέδια εξυφαίνονταν με την ανοχή ή και με την ενθάρρυνση του ΝΑΤΟ και ισχυρών χωρώνμελών του οργανισμού, όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία. Με πρόσχημα τις ταραχές η τουρκοκυπριακή ηγεσία επιχείρησε να προκαλέσει διάλυση του νέου κράτους, αποχωρώντας από τα πολιτειακά σώματα και αξιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Παράλληλα, πολλοί Τουρκοκύπριοι εγκατέλειψαν τις κατοικίες τους και κατέφυγαν σε θύλακες υπό τουρκικό έλεγχο, ενώ στη διάρκεια των ταραχών σημειώθηκαν βιαιότητες σε βάρος αμάχων από ομάδες ενόπλων Τουρκοκυπρίων, αλλά και Ελληνοκυπρίων.
Η Τουρκία απειλούσε συνεχώς για εισβολή, επικαλούμενη δήθεν την προστασία των Τουρκοκυπρίων από τη «γενοκτονία». Μάλιστα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη παραβίαζαν απροκάλυπτα τον κυπριακό εναέριο χώρο. Για επίλυση του προβλήματος συγκλήθηκε πενταμερής διάσκεψη στο Λονδίνο τον Ιανούαριο του 1964. Τότε η Άγκυρα παρουσίασε ένα διχοτομικό σχέδιο, το οποίο προνοούσε μετακίνηση πληθυσμών. Το σχέδιο απορρίφθηκε από τον Μακάριο, όπως επίσης και οι εισηγήσεις για αποστολή στρατευμάτων του ΝΑΤΟ ή των ΗΠΑ για τήρηση της τάξης και της ασφάλειας στην Κύπρο. Είναι χαρακτηριστικό το σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου, ο οποίος παρουσίαζε ένα στρατιώτη του ΝΑΤΟ να μεταφέρει στο σακίδιό του κρυφά Τούρκο στρατιώτη, αλλά αντιμετώπισε το αποφασιστικό όχι της Κύπρου («Το Βήμα», 7.2.1964). Ενόψει της εχθρικής στάσης του ΝΑΤΟ και των συμμάχων, των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ο Μακάριος πραγματοποίησε τη στροφή προς

Φωτογραφία

τη Μόσχα, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει το αντίπαλο δέος και να τεθεί φραγμός στα σχέδια για τουρκική εισβολή.
Με την υποστήριξη της Μόσχας και του Κινήματος των Αδεσμεύτων εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 4 Μαρτίου 1964 ψήφισμα, με το οποίο αναγνωριζόταν η κυβέρνηση Μακαρίου ως η μόνη νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι αποσχιστικές ενέργειες της τουρκοκυπριακής ηγεσίας έπεσαν στο κενό. Σε σκίτσο του ο Φωκίων Δημητριάδης παρουσίασε τον Τούρκο εκπρόσωπο στον ΟΗΕ να φέρει στα οπίσθιά του σημάδια από κλοτσιά, ενώ τον έβαλε να κρατά στα χέρια πινακίδες με τις λέξεις «ομοσπονδία» και «διχοτόμηση» («Τα Νέα», 11.3.1964).
Αφού ναυάγησαν αυτές οι προσπάθειες, οι ΗΠΑ προώθησαν το σχέδιο Μπολ – Άτσεσον, το οποίο προνοούσε ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, με αντάλλαγμα

Φωτογραφία

την παραχώρηση στην Τουρκία στρατιωτικών βάσεων στο έδαφος της Κύπρου. Ο Μακάριος απέρριψε το σχέδιο ως διχοτομικό – διπλοενωτικό, γεγονός που προκάλεσε τριβές με την κυβέρνηση Γεώργιου Παπανδρέου. Ο Γιώργος Μαυρογένης παρουσίασε ως δούρειο ίππο το σχέδιο Άτσεσον σε σκίτσο του («Σατιρική», 22.5.1965).
Στο μεταξύ αποστάληκε μυστικά στην Κύπρο μια ελληνική μεραρχία με στόχο να οχυρωθεί το νησί και να αποκρουστεί με επιτυχία ενδεχόμενη τουρκική εισβολή. Αυτό έδωσε το έναυσμα σε πολλούς γελοιογράφους να παρουσιάσουν την Κύπρο ως απόρθητο φρούριο και την Τουρκία να κάνει όνειρα θερινής νυχτός.
Ωστόσο, η Τουρκία δεν εγκατέλειψε τα σχέδιά της και τον Αύγουστο του 1964 οδήγησε τα πράγματα στα άκρα, διενεργώντας πολύνεκρους αεροπορικούς βομβαρδισμούς στην περιοχή της Τηλλυρίας. Η τουρκική εισβολή όμως αποτράπηκε με την παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία κατέστησε σαφές ότι δεν θα παρέμενε απαθής. Ήδη από τον ίδιο μήνα άρχισε να εκδίδεται η εφημερίδα «Σατιρική» του Γιώργου Μαυρογένη, στην οποία αποτυπώθηκαν με μοναδικό τρόπο τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές, όπως ο Νικίτα Χρουτσιόφ ως νεφελεγερέτης Δίας, ο υπουργός Εξωτερικών, Σπύρος Κυπριανού ως φτεροπόδαρος Ερμής που κατευθυνόταν προς τη Μόσχα για να ζητήσει βοήθεια, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ ως Καρυάτιδες κ.ά. Η έκδοση της εφημερίδας αποτελεί τρανή απόδειξη ότι η σάτιρα ανθεί όταν παρουσιάζεται η ανάγκη να δοθεί απάντηση στους ισχυρούς, με άλλα όπλα, εκτός από τα πυροβόλα. Η σάτιρα ήταν το όπλο του κυπριακού λαού για να αντέξει στη δοκιμασία, να συνετίσει όσους πολιτικούς παρεκτρέπονταν και να αποκρούσει την έξωθεν επιβουλή.

Posted in Ελλάδα, Κύπρος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο Θουκυδίδης στην Κοπεγχάγη.Πώς ο αρχαίος Ελληνας ιστορικός επηρεάζει το σύγχρονο κόσμο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Ιανουαρίου 2010

Αναζητώντας τα πραγματικά αίτια του φιάσκου της παγκόσμιας σύναξης για το περιβάλλον, που οργανώθηκε με τυμπανοκρουσίες το Δεκέμβρη στην Κοπεγχάγη, βρήκα πιστεύω την απάντηση στο έργο δύο επιστημόνων, ενός Νοτιοκορεάτη οικονομολόγου με ειδικότητα στα οικονομικά της ανάπτυξης και ενός Αμερικανού πολιτικού επιστήμονα με ειδίκευση στις προβλέψεις πολιτικών εξελίξεων.

Και στους δύο ωστόσο διέκρινα ένα κοινό στοιχείο. Χωρίς να κάνουν πουθενά αναφορά στον Θουκυδίδη, θεμελιώνουν τις θέσεις τους στηριζόμενοι στην πιο βασική διαπίστωση του Έλληνα ιστορικού για τα ανθρώπινα πράγματα και χρησιμοποιούν τη μεθοδολογία του για να τεκμηριώσουν την επιχειρηματολογία τους.

Γράφοντας ένα μήνα πριν την έναρξη της Συνόδου της Κοπεγχάγης στην αμερικανική διμηνιαία επιθεώρηση Foreign Ρolicy (Νovember / December 2009) ο Βruce Βueno de Μesquita δήλωνε με απόλυτη βεβαιότητα ότι η Κοπεγχάγη θα εξελισσόταν σε ένα φιάσκο. Η ανάλυσή του που έφερε τον χαρακτηριστικό τίτλο “Συνταγή για Αποτυχία” (“Recipe for Failure”), άρχιζε ως εξής: “Θέλετε να μάθετε τι θα συμβεί στο ζήτημα της κλιματικής αλλαγής; Θα συνεργαστεί ο κόσμος τον Δεκέμβρη στη συνάντηση κορυφής της Κοπεγχάγης ή κάποια στιγμή στο μέλλον για να μειώσει τα καυσαέρια που θερμαίνουν τον πλανήτη;….Μάλλον όχι. Και το υπό την αιγίδα του ΟΗΕ συνέδριο στην Κοπεγχάγη είναι γραφτό ότι θα αποτύχει”. Ο de Μesquita συνεχίζει με δύο ακόμη προβλέψεις, μια αρνητική και μια θετική. Η αρνητική είναι ότι ούτε και το 2100 δεν θα συμφωνήσουν τα κράτη να περιορίσουν την εκπομπή ρύπων και καυσαερίων.

Οι λόγοι είναι λέει πολλοί, αλλά καταλήγουν σε ένα: οι αναδυόμενες μεγάλες δυνάμεις, όπως η Βραζιλία, η Ινδία και η Κίνα θα αρνούνται περιορισμούς και ελέγχους ενώ οι παραδοσιακές δυτικές δυνάμεις (ΗΠΑ και Ευρώπη) δεν θα είναι αρκετά ισχυρές για να επιβληθούν. Το θετικό στοιχείο κατά τον de Μesquita είναι ότι, όταν οι αναπτυσσόμενες χώρες ξεπεράσουν σε ανάπτυξη τις παραδοσιακές δυνάμεις, θα δημιουργηθούν νέες ισορροπίες (γεωπολιτικές, κλιματολογικές) οι οποίες μαζί με νέες τεχνολογίες θα επιλύσουν το πρόβλημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Ειδικά σε ό,τι αφορά στην πρόβλεψή του για το φιάσκο της Κοπεγχάγης και μελλοντικές συνάξεις του είδους, ο de Μesquita υπογραμμίζει ταπεινόφρονα ότι κάθε άλλο παρά προφήτης είναι. Είναι όμως, λέει, μελετητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς, ατομικής και συλλογικής, και τονίζει ότι τα πολιτικά πράγματα είναι προβλέψιμα είτε αυτά λαμβάνουν χώρα στις κοινωνίες της Δύσης είτε της Ανατολής. Είτε Αμερικανοί είτε Κινέζοι λαμβάνουν αποφάσεις και υιοθετούν πολιτικές που εξυπηρετούν το συμφέρον τους, όπως αυτοί το αντιλαμβάνονται. Το βασικό είναι ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται, οι επιλογές που γίνονται, βασίζονται στις ίδιες αρχές.Στην περίπτωση της Κοπεγχάγης, οι βασικοί παίχτες ήταν λίγοι. Και αν περιοριστούμε στους Αμερικανούς και τους Κινέζους μόνο, βλέπουμε ότι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος ήταν διατεθειμένος να αποδεχθεί τις, για όλους εμάς τους υπολοίπους, “λογικές” ρυθμίσεις της Κοπεγχάγης.

Η ωφελιμότητα του έργου
Ας θυμηθούμε τη μεγάλη αλήθεια του Θουκυδίδη, που προέκυψε από τη μελέτη των ανθρωπίνων πραγμάτων και συμπεριφορών και η οποία μας επιτρέπει να κάνουμε και εμείς προβλέψεις, όχι προφητείες, για τα μελλούμενα, είτε αυτά αφορούν το περιβάλλον είτε οτιδήποτε μας εμπλέκει ως άτομα και ως συλλογικότητες. “Θα είμαι ικανοποιημένος”, έγραφε ο Αθηναίος ιστορικός, “αν το έργο μου κριθεί ωφέλιμο από όσους θελήσουν να έχουν ακριβή γνώση των γεγονότων που συνέβησαν και εκείνων που θα συμβούν στο μέλλον, τα οποία από την πλευρά της ανθρώπινης φύσης είναι όμοια ή παραπλήσια”. Παλιά ή καινούργια λοιπόν, “όμοια ή παραπλήσια” είναι τα ανθρώπινα πράγματα. Και ας μην περιμένουμε άλλους να λειτουργούν ανιδιοτελώς, ενώ εμείς αγρόν ηγοράσαμεν.

Του Μάριου Ευρυβιάδη
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | 1 Comment »

Η Τουρκία «χτίζει» θαλάσσια σύνορα με την… Αίγυπτο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Ιανουαρίου 2010

H Τουρκία είναι έτοιμη να δημιουργήσει μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) στη Μεσόγειο, όπως έκανε και στη Μαύρη Θάλασσα, αγνοώντας τη Διεθνή Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, προσπαθώντας να επιφέρει ένα προηγούμενο και να αποκόψει την Ελλάδα από την Κύπρο.

Τα τελευταία δύο χρόνια οι Τούρκοι προσπαθούν να δημοσιεύουν, όποτε τους δοθεί η ευκαιρία, έναν εντελώς απαράδεκτο χάρτη χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το Δίκαιο της Θάλασσας.

Οπως φαίνεται από τον χάρτη αυτό, εμφανίζουν την Κύπρο να αποτελείται από δύο κράτη, με την αποκαλούμενη «Νότιο» Κύπρο να έχει μια περιορισμένη ΑΟΖ. Επιπλέον αρνούνται να δώσουν δικαιώματα ΑΟΖ στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα, πετυχαίνοντας έτσι να… αποκτήσουν θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο!

Η τραγωδία έγκειται στο γεγονός ότι έχουν προσεγγίσει τους Αιγυπτίους, που φαίνεται ότι αποδέχονται μια τέτοια οριοθέτηση, που δεν δίνει δικαιώματα ΑΟΖ στα ελληνικά νησιά Καστελόριζο και Στρογγύλη, κι έτσι εμφανιζουν την ΑΟΖ της Αιγύπτου να συνορεύει με την ΑΟΖ της Τουρκίας. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι «καταργούνται» τα θαλάσσια σύνορα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Ο χάρτης που δείχνει τι ισχύει σήμερα, παρουσιάζει ξεκάθαρα την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Ελλάδας με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς το μεγάλο πρόβλημα της Τουρκίας και τον λόγο που δεν επιθυμεί καμία διαπραγμάτευση με την Ελλάδα σχετικά με την οριοθέτηση της ΑΟΖ στο Αιγαίο.

Από τον ίδιο χάρτη διαπιστώνουμε επίσης τη μεγάλη ζημιά που κάνει το Καστελόριζο στην Τουρκία, αγκάθι πραγματικό για τα πονηρά της σχέδια στη Μεσόγειο.

Τέλος, ο χάρτης δείχνει την ΑΟΖ της Κύπρου και της Αιγύπτου, όπου ξεκάθαρα φαίνεται ότι η Τουρκία δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε ένα τραγικό λάθος όταν αποφάσισε να αρχίσει συνομιλίες με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών των δύο κρατών. Το τραγικό λάθος έγκειται στο γεγονός ότι η Ελλάδα άρχισε τις συνομιλίες της με την Αίγυπτο, χωρίς να πάρει κάποια ρητή και σαφή διαβεβαίωση από αυτήν ότι θα δοθούν πλήρη δικαιώματα στο Καστελόριζο.

Τώρα που οι συνομιλίες έχουν προχωρήσει φαίνεται ότι οι Αιγύπτιοι δεν θέλουν να δώσουν πλήρη δικαιώματα στο Καστελόριζο και αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα στην ελληνική πλευρά.

Συνομιλίες
Τα πράγματα βέβαια έγιναν χειρότερα όταν οι Αιγύπτιοι ενημέρωσαν την ελληνική πλευρά ότι θα αρχίσουν συνομιλίες για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών με τη Τουρκία τη στιγμή που η Αίγυπτος δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με τη γείτονα χώρα! Η Αίγυπτος θα μπορούσε να διαθέτει θαλάσσια σύνορα με τη Τουρκία μόνο αν δεν αναγνωρισθούν τα δικαιώματα του Καστελόριζου. Ο νοών νοείτω!

Η Αίγυπτος ενημέρωσε την ελληνική πλευρά ότι θα είχε συνομιλίες μαζί της στο Κάιρο, στις 20 Ιουνίου του 2009, και αμέσως μετά, στις 22 Ιουνίου 2009, με την τουρκική πλευρά!

Η Ελλάδα αντί να προβεί σε έντονη διαμαρτυρία γι’ αυτή την αιγυπτιακή θέση, που παραβιάζει ξεκάθαρα το Δίκαιο της Θάλασσας, πήγε στη συνάντηση στις 20 Ιουνίου γνωρίζοντας ότι δυο μέρες αργότερα Αιγύπτιοι και Τούρκοι θα κάθονταν στο ίδιο τραπέζι.

ΤΟΥΡΚΙΑ – ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΜΕ ΙΔΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Με ξένα νησιά κοντά στις ακτές τους

Για να καταλάβουμε το πρόβλημα της Τουρκίας πρέπει να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή στην ιστορία του Δίκαιου της Θάλασσας. Η Τουρκία και η Βενεζουέλα είναι δύο κράτη που δεν υπέγραψαν τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982 και αρνούνται μέχρι σήμερα να προσχωρήσουν σ’ αυτήν. Το πρόβλημά τους είναι παρόμοιο γιατί και τα δύο κράτη έχουν μπροστά στις ακτές τους νησιά που δεν τους ανήκουν. Η ύπαρξη αυτών των νησιών απέναντι από τις ακτές της Βενεζουέλα, της δίνει μια πολύ περιορισμένη ΑΟΖ. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα της Τουρκίας γατί έχει μια πολύ περιορισμένη ΑΟΖ στο Αιγαίο, μια και απέναντι από τις ακτές της υπάρχουν ελληνικά νησιά που διαθέτουν δική τους ΑΟΖ, όπως ορίζει το άρθρο 121 της Συνθήκης του Δίκαιου της Θάλασσας.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ
Αμεση οριοθέτηση ζώνης μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου

Η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται να μην έχει ασχοληθεί καθόλου με το θέμα και δεν έχει αναλάβει καμία πρωτοβουλία ζητώντας δύο απλά πράγματα από του Αιγυπτίους.

Πρώτον, να μη κάνουν κάποια συμφωνία με την Τουρκία και δεύτερον, να κάνουν οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας, που και αυτοί έχουν υπογράψει.

Πριν από μερικά χρόνια η κυπριακή πλευρά προσέγγισε την ελληνική κυβέρνηση και της ζήτησε να προχωρήσουν στην οριοθέτηση της ΑΟΖ των δύο κρατών, αλλά δυστυχώς η Ελλάδα δεν άδραξε μια τόσο μεγάλη ευκαιρία που θα δημιουργούσε κι ένα προηγούμενο για το Καστελόριζο, αλλά και θα δημιουργούσε μόνιμα θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!

Η άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να οριοθετήσει τη δική της ΑΟΖ με αυτή της Κύπρου δεν αποτελεί μόνο πράξη δειλίας, αλλά και μεγάλης απερισκεψίας.

Εύχεται κανείς η νέα κυβέρνηση, του ΠΑΣΟΚ, να διορθώσει σύντομα αυτό το λάθος και ταυτόχρονα να ζητήσει την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) γι’ αυτή την οριοθέτηση δύο κρατών-μελών της.

Η ΕΕ πρέπει επιτέλους να προστατέψει τα συμφέροντά της στην περιοχή, γιατί μια οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Τουρκία μειώνει το μέγεθος της ΑΟΖ της ΕΕ στη Μεσόγειο.

Εάν η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν πραγματοποιήσει άμεσα οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ώστε να προκαταλάβει την παράνομη Τουρκική ΑΟΖ στη Μεσόγειο, τότε η Ελλάδα θα υποστεί μια μεγάλη ήττα.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ Κ. ΚΑΡΥΩΤΗΣ
O Θ. Κ. Καρυώτης είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στις ΗΠΑ και μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας
ΕΘΝΟΣ

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα, Τουρκία | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Μεταμοντερνισμός – εθνομηδενισμός – αποδομησμός ΙΙ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Ιανουαρίου 2010

του Παναγιώτη Ηφαιστου, καθηγητή, Διεθνείς Σχέσεις-Στρατηγικές Σπουδές

2. Συγκρότηση και συγκράτηση των εθνών, των κρατών και του κόσμου

Από άποψη συγκρότησης και συγκράτησης των εθνών, των κρατών και του κόσμου, πάντοτε συντομογραφικά και σχηματικά, μπορούμε να πούμε ότι οι απαρχές της εθνικής συγκρότησης έχουν ως συμβολική αφετηρία το πέρασμα από την εποχή της προπολιτικής βαρβαρότητας στην εποχή του πολιτικού πολιτισμού και του δημοκρατικού πολιτειακού βίου στην κλασική Αρχαιότητα. Αυτός ο απέραντος και ιστορικοπολιτικά απροσμέτρητης ανθρωπολογικής ποικιλομορφίας κόσμος ποτέ και καμιά σχέση δεν είχε με σύγχρονες υλιστικές νοηματοδοτήσεις της πολιτικής. Πάντοτε, ακόμη και στην εποχή της κυριαρχίας των μοντερνιστικών ιδεολογιών, ο πνευματικός κόσμος των ανθρώπων αποτελούσε την ισχυρότερη εισροή των ανθρωπολογικών διαμορφώσεων. Μέτρα και σταθμά δεν υπάρχουν ούτε βέβαια και συνταγές –όπως θέλουν να πιστεύουν τα πολιτικά διεστραμμένα μοντερνιστικά ιδεολογικά δόγματα και πολύ περισσότερο τα διάδοχά τους γνωστικά εκφυλλισμένα μεταμοντέρνα θεωρήματα και ιδεολογήματα–, γιατί η μέθεξη, η σύμμιξη και η ολοκλήρωση ανθρωπίνων ετεροτήτων που συγκροτούν τις συλλογικές ανθρωπολογικές δομές δεν επιδέχεται ποσοτικές μετρήσεις. Η ανθρωπολογική συγκρότηση ανεξάρτητα από τα κατά καιρούς μεταφυσικά δόγματα πολιτικής θεολογίας –θρησκευτικής ή «ορθολογιστικής» πολιτικής θεολογίας, καθότι μορφικά είναι πανομοιότυπες– ως εκ της φύσεώς της είναι ανθρωποκεντρικής ιδιοσυστασίας και ερμηνεύεται επαρκώς από την κλασική πολιτική φιλοσοφία, κυρίως την άφθαστη ανθρωποκεντρική Αριστοτελική αρχολογία, ανθρωποκεντρική θεολογία και κοινωνική οντολογία. Για τις ανάγκες του παρόντος σύντομου κειμένου, τονίζεται ότι εν μέσω δυσκολιών, αναστολών και αντιστροφών, η πνευματική, πολιτισμική, πολιτική και ανθρωπολογική πορεία των εθνών κινούταν με φορά ανοδική μέχρι και την παρακμή και στην συνέχεια την πτώση, της Βυζαντινής Οικουμένης. Δεν λέμε ότι ήταν μια εύκολη πορεία. Αυτό που λέμε ατενίζοντας με πολιτικό και στοχαστικό δέος τα μικρά και μεγάλα ιστορικά κύματα), είναι ότι συνολικά η πορεία ήταν ανοδική αν δούμε τις διαδοχικές μεταβάσεις από την Αρχαιότητα στην ελληνιστική περίοδο, στην Ρωμαϊκή εποχή και στην Βυζαντινή Οικουμένη. Όπως θα επισημάνουμε στην συνέχεια, η πορεία της πνευματικής, πολιτισμικής και ανθρωπολογικής αυτοσυγκρότησης των εθνών δεν τερματίστηκε μετά την κυριαρχία των υλιστικών παραδοχών τον 18ο και 19ο αιώνα και παρά το φαινόμενο της αποικιοκρατικής καταδυνάστευσης που αναμφίβολα αποτέλεσε κύριο ανασταλτικό φαινόμενο. Τα έθνη αν και με επιβραδυμένο ρυθμό εις πείσμα των ιδεολογικών εποικοδομημάτων συνέχισαν να αυτοσυγκροτούνται πνευματικά, πολιτισμικά και ανθρωπολογικά καιροφυλακτώντας για να εγερθούν ευκαιρίας δοθείσης. Η έλευση και σταδιακή κυριαρχία του υλισμού μετά τον 16ο αιώνα, πάντως, και ο εγγενώς αντί-πνευματικός χαρακτήρας όλων των υλιστικών ιδεολογιών, είναι το κύριο αίτιο μιας διαρκούς καταστροφικής ταλάντωσης του εκκρεμούς των μοντερνιστικών ερμηνειών προς δύο πόλους: Στην μια πλευρά του εκκρεμούς βρίσκονται οι εθνοφυλετικές και ρατσιστικές νοηματοδοτήσεις της αντίληψης του «κρατικού έθνους» που κλιμακώθηκαν σταδιακά από τα ελίτ των Αστικών κρατών της Ευρώπης και στην συνέχεια από τον αστικοφιλελευθερισμό στην Δυτική Ευρώπη και στην Βόρειο Αμερική. Από την άλλη πλευρά, ιδιαίτερα μετά τον 19ο αιώνα και την έλευση της μαζικοπαραγωγής και της μαζικοκατανάλωσης, βρίσκεται το μεγάλο συνονθύλευμα πνευματικά θολών και πολιτικά χαρούμενων αντιλήψεων περί κρατικής (ή και πλανητικής) πολιτικής συγκρότησης: Αναρίθμητα μεταμοντέρνα θεωρήματα θεωρούν ότι τα κράτη και ο πλανήτης μπορεί να συγκροτηθεί πολιτικά από αμέριμνους «πολίτες του κόσμου». Για κάποιους ανερμήνευτους και μεταφυσικά προσδιορισμένους λόγους οι «πολίτες» αυτοί θα συναλλάσσονται ευθύγραμμα, απρόσκοπτα και ειρηνικά. Στην καλύτερη περίπτωση, ή στην χειρότερη περίπτωση ανάλογα με τις ανάγκες συγκράτησης-συμμόρφωσης των κανονιστικών διατάξεων, υποστηρίζεται η δημιουργία κοσμοπλαστικών θεσμών κρατικού ή πλανητικού χαρακτήρα. Πρόκειται για θεσμικοτεχνικές κανονιστικές δομές ιδεολογικά εμπνευσμένες, οι οποίοι είναι τόσο στενόχωρες ώστε η ανθρώπινη ετερότητα στριμώχνεται και ασφυκτιά, ή κατά περίπτωση, ευκαιρίας δοθείσης εκρήγνυται αστάθμητα και επαναστατικά αξιώνοντας κοινωνιοκεντρική αυτοθέσμιση-Δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία. Οι προγραμματικά στενόχωροι και απροσδιορίστου ανθρωπολογικού περιεχομένου θεσμοί, εξ ορισμού υλιστικών -λειτουργιστικών προσανατολισμών, δεν είναι τυχαίο ότι απαιτούν πνευματικά κενούς, οντολογικά έωλους «πολίτες του κόσμου». Απαιτούν να είναι, κατά προτίμηση ατομιστές και πνευματικά απονευρωμένοι συντελεστές της μαζικής παραγωγής και της μαζικής κατανάλωσης. Όχι πνευματικά ζωντανούς πολίτες των οποίων η ανθρωπολογική και πολιτική ολοκλήρωση υπό δημοκρατικές συνθήκες είναι ένα διαρκές και αστάθμητο στοίχημα. Σίγουρα αν οι άνθρωποι μετατρέπονταν σε μηχανές με ιδιότητες ωφελιμιστικών και χρησιμοθηρικών επιλογών, μια εθνομηδενισμένη υλιστική δημόσια σφαίρα θα λειτουργούσε ευθύγραμμα και απρόσκοπτα. Για τους ανυποψίαστους, αυτό περίπου υποστήριξαν οι εξαιρετικά ευφυείς συνεπείς υλιστές La Mettrie και de Sade στο μέλλον των οποίων μας επιστρέφουν τα εθνομηδενιστικά ιδεολογήματα. Το μαζικοπαραγωγικό και μαζικοκαταναλωτικό «ιδεώδες» είναι, όπως θεμελίωσε ο Παναγιώτης Κονδύλης, η κύρια κοσμοθεώρηση όλων των συνεπών μεταμοντέρνων θεωρημάτων. Ουσιαστικά, έτσι γεννήθηκαν οι μεταμοντέρνες εθνομηδενιστικές τάσεις οι οποίες, στο λεγόμενο «επιστημονικό» πεδίο αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό στίβο οδηγούν σε ανεπίγνωστα εθνομηδενιστικά ιδεολογήματα και εθνομηδενιστικές στάσεις και συμπεριφορές. Για να το διατυπώσουμε και διαφορετικά, το πολιτικό ιδεώδες του Δήμου της Δημοκρατίας αντικαθίσταται, σύμφωνα με αυτή την πολιτικά διεστραμμένη αντίληψη, από εξωπολιτικές συνομαδώσεις μέσα στις οποίες συνυπάρχουν κοινωνικοπολιτικά ανέντακτοι εξωπολιτικοί και εθνικά απονευρωμένοι ατομιστές. Ακόμη πιο παραστατικά: Το ιδεώδες του πνευματικά συγκροτημένου πολίτη με ρητή πολιτειακή αναφορικότητα υπό συνθήκες εθνοκρατικής ανεξαρτησίας προικισμένης με κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένη διανεμητική δικαιοσύνη, αντικαθίσταται από τον μοντερνισμό και τον μεταμοντερνισμό με το «ιδεώδες» της ιδιωτείας ως πρόταση πολιτικής συγκρότησης και συγκράτησης των κρατών και του κόσμου. Λογικό είναι μια τέτοια θεώρηση να αντιπαθεί θανάσιμα οτιδήποτε συγκροτεί πνευματικά, πολιτικά και ανθρωπολογικά το έθνος, δηλαδή την μαγιά και την ουσία των κρατών και του διεθνούς συστήματος.

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΕΩΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Ιανουαρίου 2010

 Το τελευταίο χρονικό διάστημα, πλέον του εξαμήνου, η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις στο Αιγαίο συνολικά και ιδιαίτερα στο βόρειο συγκρότημα των μικρονήσων του συμπλέγματος Δωδεκανήσου, που ευρίσκονται απέναντι από τις Τουρκικές ακτές, με ένταση το Δεκέμβριο και Ιανουάριο, περίοδο που κατά απρόκλητο τρόπο χαρακτηρίσθηκαν από τους Τούρκους Ελεγκτές Εναέριας Κυκλοφορίας ο εναέριος χώρος που υπέρκειται των νησιών ως Τουρκικός, τα χωρικά ύδατα των νησιών ως Τουρκικά και το έδαφος του Φαρμακονησίου ως Τουρκικό.
Νέο σκηνικό κρίσεως στήνει η Άγκυρα, έγραψαν οι εφημερίδες. Το αυτό είπαν οι εκφωνητές ραδιοφώνου και τηλεοράσεως, ενώ οι σχολιαστές των γεγονότων μίλησαν για κενό εξουσίας στις ΗΠΑ (αλήθεια πού το είδαν;) που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί η Άγκυρα σε βάρος της Ελλάδος ή και για δάκτυλο των ΗΠΑ σε αντεκδίκηση για την πολιτική της Ελλάδος στο θέμα των Σκοπίων και την αντίστοιχη των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου του Πούτιν.
Οι παραπάνω επεξηγήσεις και σχολιασμοί δεν έχουν λογική βάση και δεν ανταποκρίνονται στα πραγματικά αίτια που δεν είναι άλλα από το ότι λησμονούμε την ιστορική βάση των γεγονότων εύκολα, δεν έχουμε σταθερή πολιτική και αντιστάσεις ισχυρές στις τουρκικές πιέσεις, ενώ η χαρασσόμενη κόκκινη γραμμή μας έχει τόση ελαστικότητα, ώστε η Τουρκία να κατανοεί ότι το πεδίο των ενεργειών της είναι ελεύθερο.
Η ιστορική βάση των σημερινών γεγονότων ανάγεται στα γεγονότα των Ιμίων του Ιανουαρίου του 1996. Το ότι συνέβη εκείνη τη νύκτα είχε σχεδιασθεί περίτεχνα, ώστε με βάση την αμφισβήτηση αυτή να στηριχθεί η θεωρία των γκρίζων ζωνών, της οποίας ένα νέο σκέλος υλοποίησης φαίνεται ότι αρχίζει να εφαρμόζεται.
Η υλοποίηση της φιλοσοφίας των γκρίζων ζωνών, περιλαμβάνει όλα τα μικρονήσια που είναι 3,0 ν.μ. πέραν (δυτικά) των Τουρκικών ακτών και δεν αναφέρονται ονομαστικά στις διεθνείς συμβάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος και φθάνει μέχρι τη νήσο Γαύδο σύμφωνα με τη θρασύτατη ενέργεια του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου μέσω του αντιπροσώπου του, στη σύσκεψη για την άσκηση «DYNAMIC MIX 1996» στο AFSOUTH, με την οποία κατετέθη δήλωση για τη μη συμπερίληψη της νήσου Γαύδου στην άσκηση διότι έχει αμφισβητούμενο καθεστώς κυριαρχίας ( ο αντιπρόσωπος του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου ήταν ο Πλοίαρχος HUSEIN CIFICI). Yπόψη, για να αντιληφθούμε τον μαξιμαλισμό της Άγκυρας η νήσος Γαύδος στη ΝΔ Κρήτη απέχει 200 ν.μ. από τις Τουρκικές ακτές και όχι 3,0 ν.μ. Περαιτέρω, τον Μάρτιο του 1998, το Τουρκικό ΥΠΕΞ ανακοίνωσε, μετά από Ελληνικά διαβήματα για παραβιάσεις εθνικού χώρου, ότι τα νησιά Φούρνοι, Λειψοί, Φαρμακονήσι και Ψέριμος, έχουν αμφισβητούμενο καθεστώς, γεγονός που ανάγκασε το ΝΑΤΟ να μεταφέρει την περιοχή της σχεδιαζομένης αμφίβιας ασκήσεως «DESTIN….. GLORY» στα πλαίσια της «DYNAMIC MIX 1998», από την περιοχή του DOGAN BAY (Βορ. Σάμου) στη Νότια Τουρκία.
Εν προκειμένω θα πρέπει να δούμε τι ισχύει γι΄αυτές τις «γκρίζες ζώνες» κατά την Τουρκική λογική :
α.         Τα Δωδεκάνησα τέθηκαν κάτω από την Ιταλική κυριαρχία με τη συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και υπό την Ελληνική το 1947 (συνθήκη Παρισίων). Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο η Ελλάδα διαδέχθηκε την Ιταλική κυριαρχία στο σύνολο της περιοχής σε όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Το 1932 η Τουρκία και η Ιταλία υπέγραψαν δύο διεθνείς συμβάσεις/συνθήκες για την οριοθέτηση θαλασσίων συνόρων. Σύμφωνα με τις συνθήκες αυτές τα Ίμια, Ψέριμος και Φαρμακονήσι, είχαν τεθεί υπό την Ιταλική κυριαρχία, καθόσον η μέση θαλάσσια γραμμή μεταξύ Δωδεκανήσων και Τουρκικής ακτής, καθορίσθηκε να περνά σε ίση απόσταση των βραχονησίδων ΙΜΙΑ (Ιταλία), ΚΑΤΟ (Τουρκία).
β.         Η Τουρκία όμως προβάλλει τον ισχυρισμό ότι η συμφωνία μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας του 1932 δεν ισχύει διότι δεν επικυρώθηκε από το Τουρκικό Κοινοβούλιο, λησμονώντας ότι σύμφωνα με τα ισχύοντα στη διεθνή πρακτική :
(1)        Η κάθε σύμβαση ισχύει και παράγει τις υποχρεώσεις και δεσμεύσεις της, από της υπογραφής της από τις εθνικές αντιπροσωπείες των συμβαλλομένων μερών και την καταγραφή της στη νομική γραμματεία της κοινωνίας των εθνών (την οποία διαδέχθηκε ο ΟΗΕ), γεγονός που έγινε και για τις δύο συμβάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ιταλίας το 1932.
(2)        Η επικύρωση ή όχι της συνθήκης από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση είναι θέμα εσωτερικού δικαίου της Τουρκίας και όχι του Διεθνούς.
γ.         Η Τουρκία από το 1932 εφήρμοζε και εσέβετο τις συνθήκες αυτές μέχρι του 1996 (κρίση Ιμίων). Τούτο φαίνεται από τους εκδοθέντες ναυτικούς χάρτες από την Τουρκική Υδρογραφική Υπηρεσία, όπου οι «γκρίζες ζώνες» ανήκουν στην Ελλάδα.
δ.         Πέρα από τα παραπάνω η Τουρκία φαίνεται ότι θέλει να αγνοεί τις προβλέψεις της συνθήκης της Λωζάνης του 1923, σύμφωνα με την οποία όλες οι νησίδες – βραχονησίδες που απέχουν 3 ν.μ. από τις Τουρκικές ακτές και δεν αναφέρονται ονομαστικά στα Ελληνικά ή Ιταλικά είναι Τουρκικές, ενώ όλα τα υπόλοιπα Ελληνικά ή Ιταλικά και μετά το 1947 όλα Ελληνικά. Στη συγκεκριμένη συνθήκη οι βραχονησίδες αναφέρονται ως νησιά.

            Ο όρος «βράχος» ή «βραχονησίδα» συμφωνήθηκε κατά τη σύνταξη του Δικαίου της Θαλάσσης, το 1982, με σκοπό να δηλώσει ότι οι βραχονησίδες δεν έχουν «υφαλοκρηπίδα» αλλά έχουν όμως «χωρικά ύδατα». Εδώ φαίνεται και η Τουρκική υποκρισία καθόσον ενώ δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θαλάσσης, κάνει επιλεκτική χρήση όρων, αγνοούσα όμως τη συμφωνηθείσα ερμηνεία επ΄αυτών.
Είναι γεγονός ότι η Τουρκία έχει δηλώσει ότι δεν δεσμεύεται από διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο, εφόσον αυτά δεν εξυπηρετούν τα εθνικά συμφέροντά της, γεγονός που φαίνεται από την πολιτική της ως προς τη συνθήκη Λωζάνης του 1923 και τις δύο αντίστοιχες του 1932 μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας, προσπαθούσα στη συγκεκριμένη περιοχή μεταξύ Σάμου και Κω να εφαρμόσει τη λογική των ευθειών γραμμών (χερσόνησος Μυκάλης, χερσόνησος Αλικαρνασσού) και ότι βρίσκεται ανατολικά της γραμμής αυτής είναι Τουρκικό.
Αυτά προφανώς τα ξέρουμε όπως και το ότι από το 1996 μέχρι σήμερα η Τουρκική φιλοσοφία υποστηρίζεται από έκνομες, προκλητικές και επικίνδυνες ενέργειες που αμφισβητούν την εθνική κυριαρχία και ακεραιότητα έχοντας ουδετεροποιήσει σήμερα την περιοχή των Ιμίων, πλην όμως για αποφυγή κλιμακώσεως της κρίσης μέχρι και το βοσκό των Ιμίων διώξαμε από εκεί, δίδοντας ερείσματα για περαιτέρω ενέργειες των Τούρκων.
Ήδη η Τουρκία έχει διαπιστώσει την πολιτική ατολμία μας και την ουσιαστική φοβία που διακατέχει την ηγεσία μας για μία νέα κρίση και προχωρά περαιτέρω στην υλοποίηση της θεωρίας των γκρίζων ζωνών (Φαμακονήσι σήμερα) ώστε να αποκτήσει ζωτικό χώρο. Το timing έχει σχέση με την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα όπου η κοινωνική συνοχή κινδυνεύει από τους κουκουλοφόρους, η εξωτερική πολιτική μας είναι παρελκυστική, η αμυντική ισχύς μας παρουσιάζει υστέρηση ως αποτέλεσμα ενός άκρατου κομματισμού που έχει διεμβολίσει τις Ένοπλες Δυνάμεις, της χαμηλής επανδρώσεως των επιχειρησιακών σχηματισμών, τις ελλείψεις πιστώσεων για την υποστήριξη κυρίων οπλικών συστημάτων με συνέπεια η διαθεσιμότητά τους να είναι μικρή και η γενική επιχειρησιακή ετοιμότητα να είναι αμφισβητήσιμη και η αποτροπή την οποία πρέπει να αποπνέουν οι Ένοπλες Δυνάμεις ως απόρροια της ισχύος τους να εκλαμβάνεται από την Τουρκική Στρατιωτική ηγεσία, ως αμελητέα.
Απαιτείται προς τούτο αλλαγή γραμμής πλεύσεως ώστε η φιλοσοφία της επιλύσεως των προβλημάτων με την Τουρκία μέσω της ευρωπαϊκής προοπτικής της να απορριφθεί και η εξωτερική πολιτική της χώρας να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο, αλλά να υποστηρίζει τους Εθνικούς Αντικειμενικούς σκοπούς και Εθνικά συμφέροντα, στηριζομένη στην Εθνική συνοχή και την Ισχύ και αποφασιστικότητα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων να διασφαλίζει αποφασιστικά και αποτελεσματικά τα Εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Δημοσιεύθηκε στο  ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: