βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 6 Μαρτίου 2010

Στη Θράκη έγινε μεγάλη λεηλασία.ΕΡΩΤΗΣΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΓΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Μαρτίου 2010

 

«Πρέπει να φύγει ο Λαναράς, να φύγουν οι τράπεζες από το Δ.Σ. και το δημόσιο να πάρει υπό δημόσιο έλεγχο την επιχείρηση», επισημαίνει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ

Ρεπορτάζ: ΔΗΜΟΣ ΜΠΑΚΙΡΤΖΑΚΗΣ
Για τους αναπτυξιακούς νόμους και τις βιομηχανίες που έκλεισαν στην Θράκη κατέθεσε ερώτηση ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης ζητώντας να ριχθεί άπλετο φως στην αμαρτωλή αυτή ιστορία και να αποδοθούν ευθύνες εκεί που υπάρχουν. Στην ερώτηση αναφέρονται επιλεκτικά και εταιρείες οι οποίες κατονομάζονται ότι ενώ πήραν τις επιχορηγήσεις δεν λειτούργησαν ποτέ ή λειτούργησαν χωρίς να εφαρμόσουν τις δεσμεύσεις τους.

Ο κ. Λαφαζάνης μίλησε στο Ράδιο Χρόνος 87,5 fm για την ερώτησή του αυτή και τόνισε, ότι πρέπει να φύγει ο Λαναράς, να φύγουν οι τράπεζες από το Δ.Σ. και το δημόσιο να πάρει υπό δημόσιο έλεγχο την επιχείρηση, αναφερόμενος στο θέμα της ΕΝ.ΚΛΩ.

Μιλάτε για τρωκτικά τα οποία για ανύπαρκτες επενδύσεις πήραν τεράστια ποσά από την Θράκη, δεν τιμωρήθηκε κανείς μέχρι τώρα;
-Εκεί στην Θράκη έχει γίνει μεγάλη λεηλασία και όχι μόνο στην Θράκη, αλλά κυρίως στην Θράκη. Έχουν δοθεί του κόσμου οι επιδοτήσεις, τεράστια ποσά και οι οποίες αντί να κατευθυνθούν σε επενδύσεις και σε αναπτυξιακές προοπτικές για την περιοχή και την χώρα μας, δυστυχώς αυτές οι επιδοτήσεις φαγώθηκαν και μπήκαν στις τσέπες ημετέρων και τρωκτικών, όπως το λέω, χωρίς αναπτυξιακό-παραγωγικό αντίκρισμα. Έχουμε καταγγελίες για πολλές επενδύσεις του αναπτυξιακού νόμου οι οποίες δεν ολοκληρώθηκαν και τελικά αυτοί οι οποίοι έκαναν τις αιτήσεις έχουν πάρει τις επιδοτήσεις ή τουλάχιστον μεγάλο μέρος των επιδοτήσεων χωρίς να τις επιστρέψουν, παρότι δεν ολοκληρώθηκε η επένδυση. Έχουμε επενδύσεις οι οποίες έγιναν και τα εργοστάσια έκλεισαν, έφυγαν, μετακόμισαν στο εξωτερικό και φαγώθηκαν επιδοτήσεις, ενώ ήταν για να δημιουργηθούν βιομηχανικές εγκαταστάσεις και νέες θέσεις εργασίας στην Ελλάδα και όχι σε γειτονικές χώρες. Δεν έχω τίποτα με τους γείτονες, αλλά δεν επιδοτεί το ελληνικό κράτος μια επιχείρηση στην Βουλγαρία ή μια επιχείρηση στην Ρουμανία, επιδοτεί για να γίνονται επενδύσεις στην χώρα μας. Έχω πλήρη στοιχεία για όλα αυτά, περιμένω την απάντηση την οποία δυστυχώς καθυστερεί το υπουργείο Ανάπτυξης. Έχω αναλυτικά στοιχεία για μια προς μια όλες τις επιδοτήσεις, που πήγαν τα λεφτά, τι γίνεται τώρα –αν υπάρχει επιχείρηση ή δεν υπάρχει- πότε έκλεισε, γιατί έκλεισε και που βρίσκονται αυτοί οι κύριοι που έχουν πάρει τα λεφτά, γιατί δεν έχει τιμωρηθεί κανείς. Ένα σκάνδαλο φρέσκο είναι τα Ενωμένα Κλωστήρια.

Από το 1999 που πέφτουν οι μετοχές του κ. Λαναρά δεν είπε κανείς τίποτα, έγιναν κουρελόχαρτα και το πληρώνουμε σήμερα, αλλά η μία κυβέρνηση κοιτάει να τα ρίξει στην άλλη..
-Λεηλάτησε την επιχείρηση ο Λαναράς, έκανε του κόσμου τα ύποπτα παιχνίδια με βάση τις χρηματοδοτήσεις και με βάση την επιχείρηση με αποτέλεσμα να την οδηγήσει σε ένα σημείο πάρα πολύ δύσκολο για περεταίρω επιβίωση. Μπήκαν οι τράπεζες, οι οποίες αντί να ενδιαφερθούν για ανασυγκρότηση, ενδιαφέρθηκαν μόνο για να πάρουν τις εγγυήσεις του δημοσίου για δανειοδότηση οι οποίες αν πέσουν θα τις πληρώσει το δημόσιο χωρίς να εφαρμόσουν ένα σχέδιο ανασυγκρότησης. Έτσι έχουμε φτάσει σε ένα οριακό σημείο για μια παραγωγική μονάδα, την μεγαλύτερη ίσως στον κλωστοϋφαντουργικό τομέα και με πάνω από 1000 εργαζόμενους η οποία κινδυνεύει να οδηγηθεί πλέον σε οριστικό λουκέτο και με τους εργαζόμενους στον δρόμο, με τίποτα ψευτοπρογράμματα που θα τους δώσουν μια ψευτοανακούφιση για τους επόμενους μήνες. Αυτό μπορεί να αποφευχθεί τώρα, αμέσως…

Πώς μπορεί να αποφευχθεί όταν στα ταμπλό του χρηματιστηρίου είναι ανύπαρκτη η εταιρία;
-Οι εταιρίες δεν υπάρχουν για να είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο, αυτή την ώρα αν το δημόσιο αναλάβει μια πρωτοβουλία μπορεί τα πράγματα να έχουν θετική διέξοδο. Πρέπει να φύγει ο Λαναράς, να φύγουν οι τράπεζες από το Δ.Σ. και το δημόσιο να κάνει μια αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, να πάρει υπό δημόσιο έλεγχο την επιχείρηση με ένα management το οποίο θα είναι αδέκαστο και το οποίο αυτή την στιγμή μπορεί να επιχειρήσει ένα σχέδιο ανασυγκρότησης της εταιρίας με μια παραγωγική προοπτική.
Αν κλείσουν τα Ενωμένα Κλωστήρια η χώρα μας έχει υπογράψει μαζί με τον κλείσιμο και το συμβόλαιο διάλυσης της παραγωγικής της λειτουργίας, γιατί ήδη έχουμε φτάσει στο απροχώρητο, όσον αφορά την καταστροφή του παραγωγικού δυναμικού της χώρας μας, βλέπουμε τι γίνεται στην γεωργία, στην αγροτική παραγωγή, έχουμε καταστρέψει την μεταποίηση, λίγες μονάδες έχουν απομείνει όπως τα Ενωμένα Κλωστήρια, πρέπει κάτι να κάνουμε και εμείς ως χώρα, αν δώσουμε την χαριστική βολή φοβάμαι ότι αυτή η χώρα ενταφιάζει το ίδιο της το μέλλον, αυτό είναι το πρόβλημα και το διακύβευμα σήμερα.

Να σας ευχαριστήσω θερμά.
XΡΟΝΟΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

http://infognomonpolitics.blogspot.com

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Μαθήματα οικονομικής διαφθοράς

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Μαρτίου 2010

<object width=»425″ height=»344″><param name=»movie» value=»http://www.youtube.com/v/0FXuT4Gh0Ik&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1″></param><param name=»allowFullScreen» value=»true»></param><param name=»allowScriptAccess» value=»always»></param><embed src=»http://www.youtube.com/v/0FXuT4Gh0Ik&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1» type=»application/x-shockwave-flash» allowfullscreen=»true» allowScriptAccess=»always» width=»425″ height=»344″></embed></object>

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Πόλεμος. Aλλά εναντίον ποιου;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Μαρτίου 2010

Έχει δίκιο ο πρωθυπουργός όταν λέει ότι έχουμε πόλεμο. Στην πραγματικότητα, δεν είναι καινούργιος πόλεμος. Εξελισσόταν ακήρυκτος εδώ και δεκαετίες. Ίσως να είναι η άοπλη (αλλά όχι αναίμακτη) συνέχεια αυτών που έζησαν οι γονείς κι οι παππούδες μας, τη δεκαετία του ’40. Τα όπλα του εχθρού μας άλλοτε ήταν αθόρυβα κι άλλοτε έσκαγαν σαν φαντασμαγορικά βεγγαλικά της Πρωτοχρονιάς. Αλλά ποτέ δεν ήταν άσφαιρα. Τα πυρά του είχαν τη μορφή χαμογελαστών τεχνοκρατών που χειροκροτούσαν με πάθος το «ελληνικό θαύμα» της ανάπτυξης. Είχαν τη μορφή της ευρωπαϊκής «γενναιοδωρίας» των τεσσάρων κοινοτικών πλαισίων στήριξης, των 47 δισ. ευρώ με το οποία έγινε το μεγάλο φαγοπότι, εδώ και τριάντα χρόνια. Τα πυρά του εχθρού είχαν επίσης την όψη των εκθέσεων των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης -της S&P, της Moody’s, της Fitch- που περιέγραφαν γλαφυρά και βαθμολογούσαν με άριστα το αναπτυξιακό κενοτάφιο στο οποίο καθηύδε τον ύπνο του δικαίου το πολιτικό όραμα της ελληνικής ελίτ από τη μεταπολίτευση και μετά. Τα βλήματα διαπερνούσαν το σώμα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας με τη μορφή ενός ευνοϊκού επιτοκίου δανεισμού που σώρευε χρέος επί χρέους, μιας διαβρωτικής διείσδυσης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού jet set στα άδυτα του κρατικού θησαυροφυλακίου, στα βιβλία του δημόσιου λογιστικού. Τέλος, ο αόρατος μέχρι προχθές εχθρός μας βομβάρδιζε με τα δηλητηριώδη αέρια του νεοφιλελευθερισμού που προσέβαλαν και τα τελευταία κύτταρα της εγχώριας πολιτικής ελίτ και εξοικείωσαν την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας με τα θεμελιώδη δόγματα της αγοράς: ιδιωτικοποιήσεις, συρρίκνωση του κράτους, δημοσιονομική ορθοδοξία, «απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας.

ΜΕΤΡΑΜΕ ΗΔΗ πολλές συντριπτικές ήττες στον πόλεμο αυτό. Κι έναν ακόμη πιο συντριπτικό απολογισμό, τόσο στο κύριο μέτωπό του όσο και στα μετόπισθεν. Στο μέτωπο μπορούμε να αντικρίσουμε το κουφάρι του κοινωνικού πλούτου, υποθηκευμένου μέχρι τελευταίου ευρώ στο χρέος των 300 και πλέον δισ. ευρώ που μέχρι το τέλος του χρόνου (αν, βάσει του «καλού» σεναρίου, μας δανείσουν) θα έχει φτάσει αισίως τα 400 δισ. ευρώ. Μπορούμε επίσης να δούμε το πανοραμικό τοπίο μιας οικονομίας χωρίς παραγωγική ραχοκοκαλιά, με φυσικούς και ανθρώπινους πόρους λεηλατημένους. Στα μετόπισθεν, τα πτώματα πολλαπλασιάζονται δραματικά: ιστορικά δικαιώματα της εργασίας παραδίδονται στην πυρά. Μια ύφεση άγνωστης διάρκειας (μέχρι την πενταετία την ανεβάζουν οι πεσιμιστές) ισοπεδώνει τις λιγοστές ελπίδες ανάκαμψης. Τα πιο φτωχά στρώματα παραδίδονται στο άγχος της επιβίωσης. Το ήδη ανάπηρο κοινωνικό κράτος ακρωτηριάζεται περαιτέρω. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία τελεί υπό αναστολή. Η πολιτική ψελλίζει αμήχανες εκκλήσεις στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

ΈΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ, ΛΟΙΠΟΝ. Αλλά, ποιος είναι ο εχθρός; Αν υποθέσουμε ότι το διακύβευμα είναι το δυσθεώρητο χρέος μας και ο πανάκριβος πια κρατικός δανεισμός, ποιοι είναι οι επιτιθέμενοι; Ακόμη και στου πρωθυπουργού την επιχειρηματολογία μπορεί κανείς να βρει μιαν αδρή περιγραφή τους, έστω κι αν λείπει πια η ρητή καταγγελία τους. Περιγράφηκαν ως αδίστακτοι κερδοσκόποι, αλλά είναι οι ίδιοι που μας δάνειζαν παλιότερα και με μικρότερο επιτόκιο. Αποκλήθηκαν άσπονδοι πολέμιοι του ευρώ, αλλά είναι οι ίδιοι που παλιότερα κέρδιζαν από τις διακυμάνσεις της δραχμής, οι ίδιοι που την πρώτη δεκαετία του ευρωπαϊκού νομίσματος πόνταραν στην ελεγχόμενη πτώση του δολαρίου. Καταγγέλθηκαν για ύπουλο, διπλό παιχνίδι εις βάρος του ελληνικού χρέους, αλλά είναι οι ίδιοι που προσέφεραν τις ακριβές υπηρεσίες τους στις κυβερνήσεις για τα περίτεχνα swaps, τις αποκρατικοποιήσεις ή τις περίφημες «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Ποιοι είναι; Είναι οι πιστωτές της χώρας. Και των άλλων χωρών, βεβαίως. Με τους δανειστές μας έχουμε τον πόλεμο, έτσι δεν είναι; Και πώς επισημοποιεί και κηρύσσει τον πόλεμο εναντίον τους η κυβέρνηση; Με μια κραχτή, επαχθή, εξευτελιστική συνθηκολόγησή μαζί τους. Με μια επαίσχυντη παράδοση γης και ύδατος. Με μια οδυνηρή κατάθεση των όπλων, που κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται «απόφαση πολιτικής τόλμης» και απαιτεί την πατριωτική υποταγή των υποτελών.

ΜΗΠΩΣ ΥΠΕΡΒΑΛΛΩ; Δεν νομίζω. Αν ανακαλέσει κανείς την ακολουθία των γεγονότων από τη στιγμή που εξαγγέλθηκε η δημοσιονομική «καταγραφή» μέχρι σήμερα, θα διαπιστώσει την τρομακτική επαλήθευση του «σεναρίου» των αγορών. Οι πιστωτές μας -είτε βρίσκονται στη Νέα Υόρκη, είτε στο Λονδίνο και τη Φρανκφούρτη- μπορούν να είναι περήφανοι ότι λειτούργησαν ως αξιόπιστοι υποβολείς των κυβερνητικών εξαγγελιών. Έστω κι αν χρησιμοποίησαν τον εκβιασμό του spread. Έστω κι αν τους ήταν απαραίτητη η διαμεσολάβηση των Βρυξελλών (αλλά και των εγχώριων ΜΜΕ). Όσο αίμα ζήτησαν μέχρι στιγμής το έχουν πάρει. Ήθελαν 14ο μισθό; Τον πήραν. Ήθελαν και μέρος του 13ου; Το πήραν. Ήθελαν πάγωμα συντάξεων; Το πήραν. Ήθελαν αύξηση του ΦΠΑ; Την πήραν. Και φυσικά η δίψα τους δεν έχει ακόμη κορεστεί. Γιατί το πρόβλημα των πιστωτών μας δεν είναι απλώς αν θα πάρουν κάποτε πίσω τα χρήματά τους. Επί της ουσίας δεν πρόκειται να τα πάρουν ποτέ όλα, κι ίσως ούτε τα χρειάζονται όσο το υπέρογκο ελληνικό χρέος τούς εξασφαλίζει μια αδιάκοπη ροή κερδών, αλλά και αντίστοιχες υπεραξίες από το χρέος των άλλων χωρών-θυμάτων του Συμφώνου Σταθερότητας. Στην πραγματικότητα, τους εχθρούς -τους πιστωτές μας- δεν τους ενδιαφέρει το πόσες κρατικές δαπάνες περικόπτονται, όσο η ποιότητά τους. Τους ενδιαφέρει μια μόνιμη άρση δικαιωμάτων της εργασίας, ένα οριστικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τα τελευταία ίχνη κοινωνικού κράτους, που στην Ελλάδα μπορεί να έχει την ιδιαίτερη μορφή του 14ου μισθού, στη Γερμανία την εκδοχή της ισχυρής ανταποδοτικότητας των φόρων σε κοινωνικές παροχές, υποδομές και υπηρεσίες και στη Σουηδία τη συσκευασία ενός υψηλότατου επιδόματος ανεργίας που αντισταθμίζει την ελευθερία των απολύσεων. Οι πιστωτές μας θέλουν αίμα θεσμικό που τους παρέχεται εν αφθονία σήμερα στην Ελλάδα και που θα το απαιτήσουν σε ανάλογη ποσότητα και ποιότητα αύριο από τους Ισπανούς, τους Πορτογάλους, τους Ιταλούς, ακόμη και τους Γερμανούς.

ΔΙΟΤΙ, ΠΟΥΘΕΝΑ, σε καμία αποστροφή των πύρινων πατριωτικών λόγων, σε κανένα κατεπείγον νομοσχέδιο δεν έχει γραφεί έστω μια υποσημείωση που υπόσχεται ότι σε δύο ή σε πέντε χρόνια τα «δανεικά» από το εισόδημα που σήμερα «κατάσχεται» θα επιστραφούν. Κανείς δεν είπε ότι τα δικαιώματα που τώρα τελούν υπό αναστολή θα αποκατασταθούν όταν η χώρα «σωθεί».

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ είναι ότι ο εχθρός όχι μόνο είναι εντός των τειχών, αλλά έχει κάνει ήδη και την κατάληψη των ανακτόρων, χειμερινών και θερινών. Και η κυβέρνηση, η πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας όχι μόνο δεν του πρόβαλαν αντίσταση, αλλά επέλεξαν να χαράξουν τη γραμμή του πολεμικού μετώπου εντός της ελληνικής κοινωνίας. Ο πόλεμος, αντί να διεξάγεται με τον εχθρό, εξελίσσεται σε εμφύλιο. Στη χειρότερη οικονομική συγκυρία των τελευταίων δεκαετιών, τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα υποβάλλονται σ’ ένα ισχυρό ηλεκτροσόκ, που είναι απορίας άξιο πώς δεν έχει ακόμη προκαλέσει έκρηξη. Ίσως, όταν τα κυβερνητικά μέτρα βγουν από τον προστατευτικό κέλυφος της δημοσιοϋπαλληλικής ενοχής, όταν αφήσουν το αναπόφευκτο αποτύπωμά τους στον ιδιωτικό τομέα, όταν διαψεύσουν τα πρόχειρα σχέδια επιβίωσης των νοικοκυριών, όταν δηλαδή κάνουν ταμείο, ίσως τότε τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Πιο εκρηκτικά. Ίσως τότε ο πόλεμος -αυτός ο πόλεμος, ο εσωτερικός, ο κοινωνικός εμφύλιος- από μεταφορικός γίνει κυριολεκτικός. Κάτι ήξερε ο επίτιμος Μητσοτάκης που, αφού χειροκρότησε τη διάβαση του Ρουβίκωνα, εστίασε την ανησυχία και την αγωνία του στην κοινωνική αναταραχή. Κάτι ξέρει -ως άνθρωπος με βαθύ ταξικό ένστικτο- όταν κάνει έκκληση όχι στον πατριωτισμό των Ελλήνων, αλλά στον πατριωτισμό της πολιτικής ελίτ, την οποία καλεί σε καθεστωτική συστράτευση. Αλλά με ποιο κύρος, ποια αξιοπιστία, πιο ηθικό έρεισμα να σταθεί απέναντι στον κοινωνικό θυμό η πολιτική ηγεσία, όταν μαζί με τη συνθηκολόγηση με τους πιστωτές έχει υπογράψει και την παράδοση των λειψάνων της εξουσίας της;

Posted by ΚΙΜΠΙ, http://kibi-blog.blogspot.com/

Posted in Ευρώπη, Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η κρίση σαν μαμή

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Μαρτίου 2010

Του Σταυρου Λυγερου

Η ελληνική κρίση αντανακλά την κατάρρευση ενός ολόκληρου μοντέλου ανάπτυξης, κύρια στοιχεία του οποίου είναι η κλεπτοκρατία, ο ανορθολογισμός, η σπατάλη, η αυθαιρεσία και η ατιμωρησία. Το γεγονός ότι αυτή η νοοτροπία έχει διαποτίσει συνολικά την κοινωνική πυραμίδα, την κατέστησε ανθεκτική, αλλά όχι λιγότερο αντικοινωνική. «Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», αλλά και η κοινωνία δεν είναι αθώα. Ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και στους πολίτες λειτουργεί μία σχέση άρρητης συναλλαγής. Οι παραδοσιακές πελατειακές σχέσεις έχουν μεταλλαχθεί και διαμορφώσει κλίμα εκατέρωθεν ένοχης ανοχής. Το πολιτικό σύστημα εξαγοράζει την ανοχή της κοινωνίας στη δική του ανικανότητα και στις δικές του αμαρτίες. Πώς; Ανεχόμενο την εκτεταμένη διαφθορά των δημοσίων λειτουργών, τη φοροδιαφυγή και τις διάφορες μορφές λαϊκής αυθαιρεσίας.

Η κατάσταση αυτή έχει διαβρώσει τις αξίες και έχει ακυρώσει τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας. Για να επιβάλει τον σεβασμό και την εφαρμογή των νόμων, ένα πολιτικό σύστημα πρέπει το ίδιο να είναι αξιόπιστο. Αυτό δεν ισχύει. Το γεγονός ότι η κάθε είδους αυθαιρεσία όχι μόνο δεν τιμωρείται, αλλά και ενίοτε επιβραβεύεται, έχει διαμορφώσει νοοτροπία ευκολίας και υπεκφυγής από την κοινωνική ευθύνη. Αυτή η νοοτροπία εκ των πραγμάτων λειτουργεί διαλυτικά και ακυρώνει το Κράτος Δικαίου και τις δυνατότητες για υπέρβαση της κρίσης.

Oλα αυτά δεν σημαίνουν επ’ ουδενί ότι ευθύνονται όλοι. Υπάρχουν πολίτες που δεν συμμετείχαν στο επωφελές πάρτι της συναλλαγής. Λίγοι για λόγους αρχών και οι περισσότεροι, επειδή δεν είχαν δυνατότητα. Αλλά κι όσοι με κάποιον τρόπο συμμετείχαν δεν έχουν καθόλου τις ίδιες ευθύνες μ’ αυτούς που άσκησαν εξουσία. Εάν είναι λάθος να αθωώνονται συλλήβδην οι πολίτες, ακόμα μεγαλύτερο λάθος είναι οι ευθύνες να διαχέονται γενικά κι αφηρημένα.

Σε άλλες χώρες οι οποίες βρέθηκαν σε παρόμοια κατάσταση, οι κυρίαρχες πολιτικές ελίτ καταβαραθρώθηκαν. Ακόμα και στην Τουρκία, λόγω της οικονομικής κρίσης, το 2002 τα τρία από τα τέσσερα κόμματα εξουσίας βρέθηκαν εκτός Βουλής. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς άλλη οικονομική πολιτική. Εχει ζωτική ανάγκη από άλλα πολιτικά εργαλεία, από άλλον τρόπο διακυβέρνησης.

Χειρότερο από τα επώδυνα μέτρα είναι αυτά να χρησιμοποιηθούν για να χρηματοδοτήσουν την υποστύλωση του καταρρέοντος κλεπτοκρατικού μοντέλου. Η κρίση μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει σαν μαμή για τη γέννηση ενός νέου υγιούς και παραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης. Αυτό, όμως, δεν γίνεται από μόνο του. Προϋποθέτει κυβερνητική ομάδα με πολιτική βούληση και σχέδιο.

Το ευρύτερο σύστημα εξουσίας που οδήγησε τη χώρα στον γκρεμό, δεν έχει ούτε την ηθική ούτε την πολιτική αξιοπιστία να παίξει τέτοιο ρόλο. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το πολιτικό προσωπικό. Είναι και η διαπλεκόμενη άρχουσα τάξη, η οποία ιδιοποιήθηκε και τη μερίδα του λέοντος από τον πλούτο, που σήμερα καταγράφεται ως γιγαντιαίο δημόσιο χρέος.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_80_05/03/2010_393080

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ Η ΠΕΡΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ-ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Μαρτίου 2010

*Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου

Συγχωνεύσεις οργανισμών, κατάργηση προκλητικών προνομίων και παγκοσμίως πρωτότυπων επιδομάτων,αναστολή διορισμών στο δημόσιο κλπ. είναι μεν απαραίτητα μέτρα για την δημοσιονομική σωτηρία της χώρας.Αλλά δεν πρόκειται να αποδώσουν μεσοπρόθεσμα,ούτε να γίνουν αποδεκτά χωρίς κοινωνική έκρηξη και πολιτική αποσταθεροποίηση, εάν δεν εφαρμοστούν αναλογικά σε προνομιούχους και μη.Ξεκινώντας ασφαλώς από τους πρώτους.

Η φοροδιαφυγή όχι μόνον δεν θα μειωθεί εάν δεν πληρώσουν πρώτοι οι μεγάλοι εισφοροδιαφεύγοντες και φοροδιαφεύγοντες,αλλά τουναντίον θα ενταθεί υπό το κράτος  της δυσκολίας των νοικοκυριών.Αλλά και υπό το κράτος της αγανάκτησης για την άδικη μεταχείριση εις βάρος των μισθωτών και μικροεπαγγελματιών.Επίσης οι διάφορες κοινωνικές ομάδες θα αισθάνονται ότι δικαιούνται να εξεγείρονται εναντίον οιαςσδήποτε περικοπής προνομιακών μεταχειρίσεων ή ποικίλων επιδοτήσεων,όταν ο πρόεδρος της Βουλής ανακοινώνει μείωση των βουλευτικών εσόδων κατά 5%.

Πέρα από αυτό, η αναγκαία περιστολή των δημοσίων δαπανών δεν θα αποδώσει από μόνη της εάν δεν υπάρξει συγκεκριμένο σχέδιο μείωσης του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου.Οι περικοπές θα εξασφαλίσουν κάποια δημοσιονομικά περιθώρια ολίγων μηνών.Αλλά το θεμελιώδες πρόβλημα της χώρας είναι το γεγονός ότι εξάγει ελάχιστα ενώ εισάγει σχεδόν τα πάντα(ακόμη και…σταφίδες).

Γιά την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος,απαιτείται όχι μόνον φαντασία,τόλμη,ανιδιοτέλεια,επίγνωση του διεθνούς περιβάλλοντος,σωστός προγραμματισμός και γρήγοροι ρυθμοί.

Αλλά και μεγάλες τομές: είναι αναγκαίο οι ΄Ελληνες να επανασυμφιλιωθούν με τον πρωτογενή τομέα.Πρέπει οι αγρότες να πεισθούν να εγκαταλείψουν άμεσα τις επιδοτούμενες,χωρίς εξαγωγική δυνατότητα,καλλιέργειες.Πρέπει να αντικατασταθεί το δημοσιοϋπαλληλικό <<όραμα>> από μία νέα,εξωστρεφή παραγωγικότητα.Πρέπει να δημιουργηθούν ευέλικτοι συνεταιρισμοί βιολογικών προϊόντων.Πρέπει να αναζωογονηθεί η περιφέρεια  με ουσιαστικά και όχι απλώς διοικητικά μέτρα.Πρέπει να δημιουργηθούν σε όλη την Ελλάδα πρότυπες μονάδες παροχής υψηλών τουριστικών παροχών.Πρέπει το εκπαιδευτικό μας σύστημα να σχεδιαστεί εξ αρχής.Και πολλά άλλα πρέπει,δύσκολα αλλά αναγκαία.

Συναφής η αναγκαιότητα ριζικού μετασχηματισμού του συστήματος αξιών της ελληνικής κοινωνίας.Το κυριώτερο στοιχείο εγκλωβισμού μας στην  υπανάπτυξη και στον υπερδανεισμό είναι το πελατειακό σύστημα,δηλαδή δυστυχώς η ουσία του σημερινού πολιτικού συστήματος.Αλλά και η αποκατάσταση της έννοιας της πειθαρχίας και αυτοπειθαρχίας,του καθήκοντος,της ηθικής ακεραιότητας,της σεμνότητας,της ευθύνης είναι όροι χωρίς τους οποίους οιαδήποτε κοινωνική και οικονομική ανασυγκρότηση θα πέσει στο κενό.

Επίσης συναφής είναι η αναγκαιότητα περιστολής-πέραν των δημοσίων-και των ιδιωτικών δαπανών,υπό την έννοια της αντιστοίχησης-σε επίπεδο νοικοκυριού-των εσόδων με το επίπεδο διαβίωσης,καθώς και της αναγέννησης της αποταμίευσης.Ειδικά η τελευταία δεν αποτελεί μόνον μηχανισμό αύξησης της επένδυσης άρα και του εγχωρίου εισοδήματος,αλλά και ανασυγκρότηση των αρετών των Ελλήνων,που τους βοήθησαν να ανταπεξέλθουν σε δύσκολες περιστάσεις όπως η σημερινή.

Πρόκειται δηλαδή για μία πραγματική μετάλλαξη του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού,που είναι όμως ο μόνος,επαναλαμβάνω:ο μόνος δρόμος γιά την συλλογική μας επιβίωση.

Η οικονομία δεν είναι ένα άθροισμα στατιστικών δεδομένων,αλλά ένα σύνολο ανθρωπίνων σχέσεων,που συναρτώνται άμεσα με κοινωνικά και ηθικά μεγέθη,δηλαδή με συγκεκριμένους τρόπους απάντησης σε συγκεκριμένα προβλήματα.

Για να πεισθεί η χειμαζόμενη,ευρισκόμενη σε προϊούσα παρακμή,ελληνική κοινωνία να δεχθεί την εκ βάθρων ανασυγκρότησή της, χρειάζεται χαρισματική, λαοπρόβλητη, ισχυρή και αποφασισμένη ηγεσία,χωρίς πελατειακές δεσμεύσεις και χωρίς φιλοδοξία επανεκλογής.Χρειάζεται επιτελείο σοφών προερχομένων από την κοινωνία ή και την ομογένεια,αλλά πάντως όχι από την γνωστή χρεωκοπημένη δικομματική δεξαμενή.Χρειάζεται δυναμική εκκίνηση με θεαματικά μέτρα,όπως πχ την εν μιά νυκτί κατάργηση του(άχρηστου σε μία δημοκρατική κοινωνία,όπου οι ιδέες διακινούνται ελεύθερα) ασύλου.

Όλα αυτά δεν είναι εύκολο να φαντασθεί κανείς ότι θα προκύψουν από τιο σημερινό,άτολμο διότι διαπλεκόμενο και δεσμευόμενο από ανειλλημένες υποχρεώσεις,σκηνικό.Το οποίο άλλωστε είναι αυτό που οδήγησε την χώρα στην δημοσιονομική κατάρρευση. Πιθανώς η επιδείνωση της κρίσης θα οδηγήσει στην αναζήτηση,από την κοινωνία των πολιτών, ριζοσπαστικότερων λύσεων. Όπως,άλλωστε, συνήθως γίνεται στην Ιστορία.

* Διδάκτωρ Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

http://doureios.gr/2010/02/17/878/

 

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Γρηγόρης Αυξεντίου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Μαρτίου 2010

 

Του Χρήστου Χαρίτου

Λευκωσία, 1η Απριλίου 1955. Βόμβες εκρήγνυνται σε διάφορα σημεία της πόλεως. Την ευθύνη αναλαμβάνει η Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (Ε.Ο.Κ.Α.), αρχηγός της οποίας είναι ο συνταγματάρχης ε.α. Γεώργιος Γρίβας-Διγενής, αρχηγός της εθνικής οργανώσεως «Χ» κατά την διάρκεια της κατοχής. Μάχιμος αξιωματικός ο Γρίβας, από την Μικρά Ασία έως τα Δεκεμβριανά, αναλαμβάνει τον ένοπλο αγώνα κατά της αποικιοκρατικής Μεγάλης Βρετανίας, με τελικό σκοπό την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, διακαή πόθο του Κυπριακού Ελληνισμού.

Ο Γρίβας έχει στρατολογήσει εδώ και 2 χρόνια αρκετούς Κυπρίους σε αυτό τον αγώνα. Ξεχωρίζει όμως ένας: ο Γρηγόρης Αυξεντίου. Ο Αυξεντίου έχει υπηρετήσει ως έφεδρος Αξιωματικός στον Ελληνικό στρατό και έχειαφοσιωθεί στον αγώνα για την Ένωση με την Ελλάδα. Αναλαμβάνει υπαρχηγός της ΕΟΚΑ και διευθύνει τις πρώτες στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των Βρετανικών στρατευμάτων κατοχής. Οι Βρετανοί τον επικηρύσσουν αμέσως και οι φωτογραφίες του «κοσμούν» όλα τα βρετανοκρατούμενα αστυνομικά τμήματα. Οι «ειδικές δυνάμεις» των Βρετανών επιφορτίζονται με την σύλληψη του Αυξεντίου, νεκρού ή ζωντανού.
Τρίτη, 3 Μαρτίου 1957. Οι Βρετανοί έχουν πληροφορίες ότι ο Αυξεντίου κρύβεται στην Μονή του Μαχαιρά. Εκατοντάδες κομμάντο περικυκλώνουν την μονή και οι έρευνες επεκτείνονται στα δάση της περιοχής, τα οποία είναι αρκετά δύσβατα και προσφέρονται για απόκρυψη. Μία περίπολος των Βρετανών ανακαλύπτει ένα κρησφύγετο μέσα στο έδαφος. Μέσα σε αυτό βρίσκεται ο Γρηγόρης Αυξεντίου με 2 αντάρτες της ΕΟΚΑ. Αμέσως οι Βρετανοί τον περικυκλώνουν και ζητούν την παράδοσή του. Ο Αυξεντίου διατάζει τους 2 άνδρες του να παραδοθούν, αλλά ο ίδιος δεν παραδίδεται. Ένα νέο «μολών λαβέ» ακούγεται στο Ελληνικό έθνος.
Οι Βρετανοί κομμάντο επιχείρησαν πολλές φορές να μπουν στο κρησφύγετό του, αλλά μάταια. Μετά από ώρες μάχης, οι Βρετανοί έδωσαν εντολή σε ένα ελικόπτερό τους να ρίξει βενζίνη μέσα στο κρησφύγετο και του ζήτησαν για τελευταία φορά να παραδοθεί. Η απάντηση του Αυξεντίου ήταν μία νέα ριπή αυτομάτου, αν και ήξερε τι τον περίμενε. Οι Βρετανοί δεν δίστασαν να βάλουν φωτιά στην βενζίνη και να τον κάψουν ζωντανό. Το σώμα του Γρηγόρη Αυξεντίου κάηκε, η ψυχή και το πνεύμα του όμως έμεινε αθάνατο, αιώνια παρακαταθήκη για τους Έλληνες στο αίμα και το πνεύμα. Στο σημείο της θυσίας του υπάρχει ένα υπέροχο τεράστιο άγαλμα του γλύπτη Νίκου Κοτζαμάνη, είχα την τιμή να τον γνωρίσω όταν σπούδαζα στην Αγγλία, το οποίο αποτελεί πρότυπο μνημειακής τέχνης.
Εφέτος συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την θυσία του Αυξεντίου. Οι νεοέλληνες αγνοούν ακόμη και το όνομά του, έχοντας εκπορνεύσει την αξιοπρέπειά τους και έχοντας απωλέσει κάθε τιμή και συνείδηση. Δεν θέλουμε Αυξεντίου σήμερα, δεν μας χρειάζονται. Θέλουμε μόνο κανέναν βουλευτάκο, δήμαρχο ή κομματάρχη, για να μας βάλει συμβασιούχους στο δημόσιο. Δεν έχουμε ανάγκη από ήρωες. Ήρωες χρειάζονται μόνο τα ζωντανά έθνη, εμείς είμαστε πλέον «πολυπολιτισμικοί». Το παράδειγμα του Αυξεντίου όμως ας φωτίζει τον δρόμο μας. Τον δρόμο του χρέους και του καθήκοντος. Διότι όπως έλεγε ο Νίτσε «μονάχα εκεί όπου υπάρχουν τάφοι, υπάρχει και ανάσταση». Καλή Ανάσταση Έλληνες.

δημοσιεύθηκε στο www.enkripto.com

Posted in Ιστορία, Κύπρος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: