βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας. Το Βυζαντινό Μάθημα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Απριλίου 2010

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ,ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΟΥΣΗΣ. 

Όποια και αν είναι η προσωπική μας ματιά και η αντίδραση μας στην ταινία που σας προτρέπω να παρακολουθήσετε, σίγουρα θα μας καταλάβει μια μελαγχολία.

Αλλά μην μείνετε σε αυτή κανένας σας,είτε πολιτικός, είτε μη.

Πολλά από αυτά που θα δείτε, συμβαίνουν εδώ και πολλά χρόνια στη σημερινή Ελλάδα.

Αντι λοιπόν να μελαγχολήσουμε, ας αυτοσυγκεντρωθουμε πριν είναι αργά.

Η ζωτικότητα και η ομορφιά  του Λαού μας δεν έχει καταστραφεί.

Ας αναγεννηθούμε,

Ευχαριστώ τον Άντρο Νικολαΐδη και τον Παναγιώτη Ήφαιστο γι’ αυτή την πολύτιμη ενημέρωση.

Και μην αμελήσετε.

Θα βρείτε κάποια ώρα από τις ασχολίες σας γι αυτό το περίφημο μάθημα.

Καθε σχολιασμός θα ήταν ευπρόσδεκτος.

Δημήτρης Αλευρομάγειρος

 

  http://video.google.com/videoplay?docid=1385124906839771496#

3 Σχόλια to “Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας. Το Βυζαντινό Μάθημα”

  1. Ιωάννης Κόντος said

    Σχετικό με την καταστροφή του Ελληνικού Πολιτισμού είναι και το βιβλίο:

    The Passion of the Greeks
    (Christianity and the Rape of the Hellenes)
    by
    Evaggelos G. Vallianatos

    Καθηγητής Ι. Κόντος

    Μου αρέσει!

    • John Dimi said

      Χριστιανισμός και Ελληνικότης
      Γεωργίου Κ. Γεωργαλά
      Επιμέλεια Γιαννη Δημήτρουλα

      «Οί Ρίζες τού Χριστιανισμού πρέπει νά αναζητούνται όχι στόν Ιουδαϊσμό, αλλά στήν φιλοσοφία τών Ελλήνων». (Μπρούνο Μπάουερ 1887).

      ‘Ελληνίζον κήρυγμα
      Παραθέτω ενδεικτικώς μερικές βασικές αντιλήψεις τών Ελλήνων πού ό καθένας τίς αναγνωρίζει καί στό κήρυγμα τού Ιησού.

      Ηράκλειτος: «Παιδός ή βασιληίη» (απ. 52).
      Ιησούς: Αφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με…των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού». (Μρ. Ι΄ 14)

      Πλούταρχος: «οράν και μη οράν και ακούοντες μη ακούειν» («Περί παίδων εκπαιδεύσεως» 13ε).
      Ιησούς: «βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη ακούωσι» (Μτ. ΙΓ’13).

      Χείλων ό Λακεδαιμ: «ο Ζεύς τά μέν υψηλά ταπεινών, τά δέ ταπεινά υψών».(κατά Διογ. Λαέρ. Α’69)
      Ιησούς: «Οστις δέ υψώσει εαυτόν, θέλει ταπεινωθήσεται, και ί όστις ταπεινώσει εαυτόν, υψωθήσεται» (Ματθ.ΚΓ.12)

      Πρόδικος: «….χαλεπήν και μακράν την οδόν επί τας σωφροσύνας….ραδίαν και βραχείαν οδόν επί την ευδαιμονίαν» («Ωραι»).
      Ησίοδος: «Λείη μέν οδός (πρός κακότητα)…μακρύς δέ καί όρθιος οίμος είς αυτήν (την αρετήν)”. “Εργα και Ημ.» 287).
      Ιησούς: «Ευρύχωρος ή οδός ή απάγουσα είς τήν απώλειαν …καί τεθλιμμένη ή οδός ή απάγουσα είς τήν ζωήν». (Ματθ. Ζ’ 13)

      Απολλώνιος Τυανεύς: «Αδύνατον ώς φιλόσοφοι νά μισούμε καί νά μήν βοηθούμε τόν συνάνθρωπόν μας».
      Ιησούς: «Αγαπάτε καί τούς εχθρούς υμών».

      Πλάτων: («Πολιτεία» 189) «Ο Αριστος είναι ως άνθρωπος μεταξύ αγρίων θηρίων».
      Ιησούς: “Ουαί υμίν όταν οι άνθρωποι επαινέσωσιν υμάς».

      Σωκράτης: «Σκοπός τού ανθρώπου είναι ή πραγμάτωσις τού Αγαθού χωρίς νά υπολογίζη τούς κινδύνους πού αυτή ή επιδίωξις συνεπάγεται γιά τήν ζωή του».
      Ιησούς: « Σάς στέλνω ώς πρόβατα μεταξύ τών λύκων».

      Δημόκριτος: «Κίβδυλοι καί υποκριτές, κάνουν τά πάντα μέ τά λόγια, αλλά στήν πράξι τίποτα, ενώ πράτουν τά αίσχιστα, εκφωνούν άριστους λόγους» (Δημόκριτος Β53α).
      Ιησούς: « Ουαί υμίν Φαρισαίοι υποκριταί ».

      Πίνδαρος: «Εν ανδρών, έν Θεών γένος», ‘Ο ’Αρατος τό επανέλαβε «τού γάρ (Θεού) καί γένος εσμέν». (είμεθα έκ τού Θεού τό γένος).
      Ιησούς: «Ο Θεός είναι πατέρας μας», άρα είμεθα τού γένους του.

      Θρασύμαχος: « Η δικαιοσύνη είναι ή πιό σπουδαία αρετή».
      Ιησούς: «Μακάριοι οί πεινώντες καί διψώντες διά δικαιοσύνην».

      Δημόκριτος: «’Αγαθόν ού τό μή αδικείν, αλλά τό μή θέλειν».
      Ιησούς: « ά σύ μισείς, εταίρω μή ποιήσεις».
      Ιησούς: “Αμαρτίαν συνιστά όχι μόνον η άδικος πράξις, αλλά και η σκέψις προς διάπραξίν της».

      Φωκίων: «Ού μνησικακείν Αθηναίοις». (είπε στόν υιόν του, για τους Αθηναίους που τον κατεδίκασαν πίνοντας τό κώνειον, 318 π.Χ.).
      Ιησούς: « Αφες αυτοίς. Ού γάρ οίδασιν τί ποιούσιν».
      «Ο Θεός είναι πατήρ όλων των ανθρώπων, αλλά καθιστά τους καλύτερους ιδιαιτέρως δικούς του» (Πλουτ. «Αλέξανδρος»).
      Ιησούς: «Πολλοί οι κεκλημένοι, ολίγοι δε οι εκλεκτοί». ( Ματθ. ΚΒ’ 14 και Λκ. ΙΔ’ 24).

      Πιττακός: «Οσα νεμεσείς τω πλησίον αυτός μη ποίει».
      Κλεόβουλος: “Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν» (Εμβλημα της σχολής του στη Ρόδο, στ’ αι. π. Χ.).
      Ιησούς: «Πάντα ούν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιήτε αυτοίς».
      (Ματθ. Ζ’ 12).
      Αντίοχος: “Η βασιλεία ημών ένδοξος είναι δουλεία»
      Ιησούς: “αλλ’ ός θέλη γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται ύμών διάκονος, και ός εάν θέλη υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος» Μαρκ. Ι’ 43-45).
      Σοφοκλής: άκουε άν ούς έχων» (C 674)
      Ιησούς: “Ο Εχων ώτα ακούειν ακουέτω». Ματ. ΙΑ’ 15).
      Ηράκλειτος: “νέκυες γαρ κοπρίων εκβλητότεροι” απ. (96)
      Ιησούς: “Αφες τους νεκρούς θάψε τους εαυτόν νεκρούς» (Ματ. Η’22).

      Τί είπαν άλλες προσωπικότητες κατά διαφόρους εποχάς
      Beetoven: «Σωκράτης καί Ιησούς τά πρότυπά μου».
      Nitche: (διά Πλάτωνα) « Ο πρό Χριστού χριστιανός».
      Harnack «Ο Ιησούς ίσταται εντός τής σφαίρας τής Ελληνικής σκέψεως…ενέπνεε τόν καθαρόν αέρα τής Ελληνικότητος καί έπινε από Ελληνική πηγή» ( “what is Cristianity”. Ediburg 1901).
      Ed. Hatch Είς τό έργον του: (“The influence of the Greek ideas on Cristianity” N.Y. 1957), μάς λέγει, ή επί τού Ορους ομιλία (τού Χριστού) είναι ή διακήρυξις ενός νέου νόμου, δηλ. ή κατάλυσις τού Μωσαϊκού.
      J. Leipoldt: «Ο Ιησούς μέ τήν ανύψωσι τής πρός τόν πλησίον αγάπης σέ ύψιστο ηθικό αξίωμα, απέρριψε κάθε Ιουδαϊκό έθιμο πού ερχόταν σέ αντίθεσι πρός αυτήν, ενώ βρισκόταν πλησιέστερα πρός τήν Ελληνική Σκέψι καί ιδιαιτέρως τήν Στωική. Απέρριπτε τίς διατάξεις τής Π.Δ.πού έρχονταν σέ αντίθεσι πρός τήν ανωτέρω αντίληψιν τής ζωής καί έτσι συνέπιπτε μέ τόν Ελληνισμό» (Jesu Verhaltnis zu Griechen und Juden-Leipzing- 1941). Εξ’άλλου ό μέγιστος τών διδασκάλων τής Δυτικής εκκλησίας, ό Αυγουστίνος στίς «εξομολογίσεις του» διαπιστώνει ότι ή Πλατωνική φιλοσοφία καί ή Χριστιανική Θεολογία συμπίπτουν, «όχι κατά λέξιν αλλά κατά πνεύμα». Ό ίδιος στό άλλο του έργο «Η πολιτεία τού Θεού» μάς λέγει: «Οί Πλατωνικοί είναι οί πλησιέστεροι πρός τόν Χριστιανισμό σέ ότι αφορά στήν λογική καί στήν ηθική».
      Ακόμη καί ό αντιχριστιανός Kelso παρατηρεί ότι ολα τά ηθικά διδάγματα τά είχαν πή οί Ελληνες, ακόμα καί τήν συμβουλή: «νά στρέφεις καί τήν άλλην παρειάν» υπάρχει στόν Πλάτωνα. Ενώ ό χαλκέντερος Ωριγένης αντιπαρατηρεί: «Ο Πλάτων απευθυνόταν στήν υψηλή κοινωνία» καί όχι όπως ό Ιησούς στά πλήθη.

      Πλάτων – ’Ιησούς
      Ο Κέλσος (β’αι. μ.Χ.) στο αντιχριστιανικό έργο του “Αληθής Λόγος» διαπιστώνει την συγγένεια των ιδεών Πλάτωνος και Ιησού. Είναι ομως αντιχριστιανος. Γι’ αυτό υποστηρίζει ότι ο δεύτερος παρενόησε τον πρώτο. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί έφθασαν στο Χριστιανισμό διά του Πλάτωνος: Ιουστίνος, Ωριγένης, Τάτιος (μαθητής του Ιουστίνου), Γρηγόριος ο Θαυματουργός (διδάσκαλος του Ωριγένους), Κλήμης Αλεξανδρεύς, ακόμη και ο Ευσέβιος της Καισαρείας. Μεταξύ εκείνων που έγιναν Χριστιανοί περνώντας από τον Πλάτωνα, είναι και ο μέγιστος των Πατέρων του Δυτικού Χριστιανισμού, ο Αυγουστίνος, που γράφει: “Πλατωνή φιλοσοφία και Χριστιανική Θεολογία συμπίπτουν όχι κατά λέξιν, αλλά κατά πνεύμα» (Εξομολογήσεις» VII ix’). Και “Ο Πλάτων είδεν ότι ο Θεός δεν είναι ενσώματον ον, αλλά όλα τα ενσώματα ωφείλουν την ύπαρξί τους σ’ Αυτόν» (“Πολιτεία του Θεού” VIII 5).

      Εξ άλλου ό Χριστιανισμός
      Μία «θεώρησις τού όλου» δείχνει ότι:
      – Ο άνθρωπος Ιησούς δέν ήταν Εβραίος αλλά Γαλιλαίος.
      – Τό κήρυγμά Του συγγενεύει απολύτως μέ τίς θέσεις τών Ελλήνων φιλοσόφων καί αποτελεί ρήξι πρός τόν Ιουδαϊσμό, ό οποίος γι’αυτό καί τόν εξόντωσε.
      α) Ως άρνησις τού Ιουδαϊσμού ήταν επόμενο νά μήν βρή απήχησι μεταξύ τών πιστών του καί αυτή είναι ή πραγματική αιτία γιά τήν οποία εξοβελίσθηκε από τόν χώρο τών Εβραίων.
      β) Εξαπλώθηκε στίς ελληνικές καί ελληνίζουσες περιοχές καί επεκράτησε μόνον σ’αυτές ακριβώς λόγω τής ομοιότητός του μέ τίς Ελληνικές αντιλήψεις – θεολογικές, μεταφυσικές καί ηθικές.
      γ) Περιήλθε σέ σύγκρουσι πρός τόν Ιουδαϊσμό καί συνδέθηκε μέ τόν αντιεβραϊσμό, χαρακτηρίζοντας τούς Εβραίους «θεοκτόνους».
      δ) Πήρε όλες τίς θεμελιώδεις έννοιές του (περί Θεού, Λόγου, Ψυχής, Σωτηρίας κ.λ.π.) από τόν Ελληνισμό.
      ε) Ελαβε τό τυπικό τής λατρείας του, τίς τελετουργίες, τά μυστήρια, τίς εορτές του από τήν Θρησκεία τών Ελλήνων.
      στ) Υιοθέτησε τήν μεταφυσική, τήν θεολογία, τήν ηθική τών Ελλήνων.
      ζ) Πήρε από τούς Ελληνες τήν γλώσσα καί τήν ορολογία του.
      Ιουδαϊκές επιρροές εισέδυσαν στήν νέα θρησκεία καί κατάλοιπά τους εξακολουθούν νά επιβιώνουν. Ομως από τήν σύγκρουσι ιουδαϊζοντος καί ελληνίζοντος ρεύματος στούς κόλπους τού Χριστιανισμού βασικώς επεκράτησε τό δεύτερο καί ό Χριστιανισμός διαμορφώθηκε σέ σημαντικό βαθμό από ελληνικές επιδράσεις.
      Ο Χριστιανισμός προσέλαβε από προγενέστερες θρησκείες πολλά στοιχεία, τά περισσότερα τά πήρε από τήν Θρησκεία τών Ελλήνων. Ενδεικτικώς:
      – Πολλές χριστιανικές εορτές συμπίπτουν ημερολογιακώς καί εν μέρει ώς πρός τό νόημα των μέ εκείνες τής Ελληνικής θρησκείας λ.χ., τά Χριστούγεννα διαδέχτηκαν ημερολογιακώς καί νοηματικώς τήν κατά τό Χειμερινόν Ηλιοστάσιον εορτήν τού Φωτοβόλου Απόλλωνος.
      – Ο καθαρμός μέ αγιασμένο νερό (=βάπτισμα) είναι μίμησις αρχαίου Ελληνικού εθίμου.
      – Οί λιτανείες οργανώθηκαν κατ’απομίμησιν τών Ελληνικών.
      – Η Εξομολόγησις υπήρχε είς τά Ελληνικά Μυστήρια.
      – Ο Σταυρός ήταν πανάρχαιο σύμβολο τών Ελλήνων, εξ ού καί καλείται «Ελληνικός». Τό, άνω τής οριζοντίου γραμμής, τμήμα τής καθέτου συμβόλιζε τό πνεύμα (θεϊκόν κόσμον) καί τό κάτω της τήν ύλην, ενώ ή οριζόντιος τόν κόσμον μας. Τό σημείον συναντήσεώς των τήν συνάντησιν πνεύματος-ύλης. Ο άνθρωπος μετέχει καί τών δύο, ανερχόμενος από τήν ύλην στό πνεύμα (=«θέωσις»).
      – Η περιφορά τού Επιταφίου είναι αντιγραφή τής επιταφίου περιφοράς τού Διονύσου.
      – Η Ανάστασις είναι μίμησις τής αναστάσεως τού ανωτέρω θεού καί Βάκχου, ό οποίος εφονεύθη μαρτυρικώς από τούς Τιτάνες καί ανέστη ώς Φάνης
      – Τό Αγιον Φώς είναι τό φώς τών λαμπάδων καί τών πυρσών πού κρατούσαν οί πιστοί στίς πομπές τών Μυστηρίων. – Τό Αγιον Βήμα είναι τό «Ανάκτορον» τών αρχαίων ναών.
      – Ο Σταυρικός θάνατος τού Ορφέως προυπήρξε τού ομοίου θανάτου τού Ιησού.
      – Τό «Σύμβολον τής πίστεως» τό ενεπνεύσθησαν από τόν Ορκον τών μυουμένων.
      – Αυτά μπορεί νά είναι σκόπιμες εξωτερικές ομοιότητες τού Χριστιανισμού μέ τήν αρχαία θρησκεία, αλλά υπάρχουν εξ ίσου πολλά εσωτερικά – δομικά στοιχεία. – Η Χριστιανική ηθική είναι τών Στωϊκών.
      – Η Χριστιανική μεταφυσική είναι ή νεοπλατωνική.
      – Η Χριστιανική θεολογία είναι περίπου ή τού Πλάτωνος.
      – Ο Λόγος είναι τού Ηρακλείτου. – Η Αγάπη είναι ή «φιλία».(1) – Η «Θέωσις» είναι ή τών Ελλήνων.

      Ορφικές επιρροές
      Ακόμη καί από τόν Ορφισμόν ό Χριστιανισμός έλαβε σημαντικά στοιχεία, όπως τήν σχέσιν ψυχής-σώματος. Κατά τόν Ορφισμόν, ή ψυχή προ-υπάρχει τού σώματος, ενώνεται παροδικώς μέ τήν ύλην ενσωματουμένη, καί τέλος, εξαγνιζομένη, επανέρχεται είς τόν πνευματικόν κόσμον, λυτρουμένη τού τροχού τών γεννήσεων. Εάν εξαιρέσωμεν τό περί επαναγεννήσεων, όλα τά άλλα αποτελούν μέρος τής χριστιανικής πίστεως, ή οποία είναι θρησκεία λυτρώσεως όπως ό Ορφισμός. Κατά τόν Ορφισμόν, τό σημαντικόν είναι ή αθάνατη ψυχή. Τό σώμα είναι τό «σήμα», δηλαδή ό τάφος της. Διά τού θανάτου ή ψυχή αποδεσμεύεται από τό σώμα, εξέρχεται τού τάφου καί εφ’όσον κατά τόν γήινον βίον της συμπεριεφέρθη ορθώς, εγκαθίσταται είς τά Ηλύσια Πεδία, δηλ. στόν παράδεισον πού απώλεσεν διά τής ενσαρκώσεως –ενσωματώσεως- υλοποιήσεώς της. Αυτές οί απόψεις τών Ορφικών υποστηρίχθηκαν καί από τόν Πυθαγόρα, τόν Πλάτωνα, τούς Νεοπλατωνικούς καί υιοθετήθηκαν στήν ουσία τους από τόν Χριστιανισμό.

      Ιουδαϊκές επιδράσεις
      Οί Ιουδαϊκές επιρροές στόν Χριστιανισμό οφείλονται στούς Ιουδαίους πρωτοχριατιανούς – όχι στόν Ιησού. Γνώμη μου είναι ότι οί Ευαγγελιστές, επηρεασμένοι από τήν Ιουδαϊκή προέλευσί τους, έβαλαν στό στόμα τού Ιησού φράσεις πού ουδέποτε είπε. Αυτό ισχύει κυρίως γιά τόν Ματθαίο καί ελάχιστα γιά τόν, κατά πάσαν πιθανότητα μή-Εβραίον, Ιωάννην.Τούτο τό συνάγω από τό γεγονός ότι οί έν λόγω φράσεις έρχονται σέ ευθείαν σύγκρουσιν πρός τό όλον κήρυγμα, τίς πράξεις καί τόν βίον τού Ιησού, ό οποίος εξοντώθηκε από τό Ιουδαϊκόν ιερατείον καί τόν Εβραϊκόν όχλον, ακριβώς επειδή εκήρυξε τήν ρήξιν πρός τόν Ιουδαϊσμόν.
      – Ο Ματθαίος (ΙΕ, 24) βάζει στό στόμα τού Ιησού τήν φράσιν: «ούκ απεστάλην εί μή είς τά πρόβατα τά απολωλότα οίκου Ισραήλ».(Μετ. «Δέν απεστάλην -από τόν Πατέρα μου- παρά διά τά χαμένα πρόβατα τού Ισραηλιτικού γένους»). Επίσης (Ι, 5-6) λέγει στούς μαθητές Του: «είς οδόν εθνών μή απέλθητε καί είς πόλιν Σαμαρειτών μή εισέλθητε. Πορεύεσθε δέ μάλλον πρός τά πρόβατα τά απολωλότα οίκου Ισραήλ»
      – Ο Λουκάς (Κ,43) παρουσιάζει τόν Ιησού νά διαπνέεται από τόν σκληρό, μισαλλόδοξο Γιαχβισμό. Ετσι ό κύριος υποτίθεται ότι υπεσχέθη στούς Ιουδαίους: «έως άν θώ τούς εχθρούς σου υποπόδιον τών εχθρών σου». (έως ότου θέσω τούς εχθρούς σου σάν άλλο υποστήριγμα, πού θά πατούν επάνω τά πόδια σου») Επίσης ό Ιησούς θά λάβη «τόν θρόνον τού Δαβίδ ….καί βασιλεύσει επί τόν οίκον Ιακώβ» (Α,32), ενώ διά τήν έλευσιν τού Ιησού αναφέρει: «Ευλογητός ό Κύριος, ό Θεός τού Ισραήλ, ότι επεσκέψατο καί εποίησε λύτρωσιν τώ λαώ αυτού», (διότι επεσκέφθη καί ελύτρωσεν τόν λαόν αυτού, Α, 68). Τέλος, ό Ιησούς εμφανίζεται νά δηλώνη: «πλήν τούς εχθρούς μου εκείνους, οίτινες δέν μέ ηθέλησαν νά
      βασιλεύσω επ’αυτούς, φέρετε καί κατασφάξατε έμπροσθέν μου» (ΙΘ, 27).
      Παραλλήλως,ό Ματθαίος (ΙΘ,28) εμφανίζει τόν Ιησού νά υπόσχεται στούς μαθητές Του: «καθίσεσθε κα ί υμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τάς δώδεκα φυλάς τού Ισραήλ». Ολα αυτά βρίσκονται σέ ολοφάνερη καί κραυγα-λέα δυσαρμονία πρός όλα όσα είπε, έπραξε, εδίδαξε, έκαμεν ό Ιησούς.
      Γι’αυτό τά θεωρώ εμβόλιμα. Καί, βεβαίως, αυτά τά στοιχεία δέν υπάρχουν στόν Ιωάννην ό οποίος ασφαλώς είναι άλλος από αυτόν τής «Αποκαλύψεως», αυτόν πού οραματίζεται ότι απ’όλους τούς ανθρώπους θά σωθούν μόνον «εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες….έκ πάσης φυλής υιών Ισραήλ» (Ζ, 4).
      ————————————————————
      (1) Ερως ή αγάπη;
      Η Χριστιανική αγάπη μοιάζει αρκετά μέ τόν προχριστιανικόν Ερωτα τών Ελλήνων, αλλά καί διαφέρει αρκετά. «Ερως» εσήμαινε αγάπη πρός τήν ζωήν, τήν φύσι, τόν Κόσμο, τό ωραίο, τήν ευτυχία. Δι’αυτών, οδηγείσαι στόν Θεό. «Αγάπη» σημαίνει πρωτίστως κλίσιν πρός τόν Θεό, τό μεταφυσικό, τό επέκεινα, από τήν οποίαν πηγάζει καί ή αγάπη πρός τόν πλησίον καί πρός τά πάντα.
      Από αυτήν τήν αρχική διαφορά, προκύπτουν καί άλλες, λ.χ. Ο «Ερως», έλκεται από τό ηρωικό. Η «Αγάπη» από τό ειρηνιστικό. Ο «Ερως» τείνει πρός τό ισχυρό. Η «Αγάπη» πρός τό αδύναμο. Ο «Ερως» αγαπά τό υπερίφανο. Η «Αγάπη» προτιμά τό ταπεινό. Ο «Ερως» είναι μίμησις προχριστιανικών θεών. Η «Αγάπη» μίμησις Ιησού. Κατά τούς Ελληνιστικούς χρόνους, διατυπώνεται ή έπικούρεια έννοια τής «Φιλίας», ή οποία προέρχεται από εκείνην τού «Ερωτος», αλλά πλησιάζει περισσότερο πρός τήν έν συνεχεία χριστιανικήν «Αγάπην». Η «Φιλία» λειτουργεί ώς προπαρασκευαστής τής «Αγάπης».
      ———————————————————
      (Σημείωσις Γ. Δημήτρουλα)
      Επιθυμούμε νά σάς κάνουμε γνωστόν ότι αυτά πού διαβάζετε εδώ είναι απειροελάχιστα, (μόνο 4-5 σελίδες από σύνολο 630), από αυτά πού θά βρήτε στά βιβλία τού κ. Γεωργαλά, από τά οποία μαθαίνουμε, γιατί είμαστε Ορθόδοξοι Ελληνες. Επίσης γιατί ή Ορθοδοξία έγινε ή Ελληνική εκδοχή τού Χριστιανισμού. – Περί θρησκείας καί έθνους.- Ποίοι είναι οί αρχαιόθρησκοι –αρχαιολάτρες – καί Ιουδαιολάτρες – Φονταμεταλιστές – Οί μισές αλήθειες – Φανατισμού συνέπειες – Ταυτότητες – σύνταγμα καί πολίτευμα – Θρησκεία καί εθνικό κράτος. Η από αιώνων διαμάχη φανατικών ειδωλομάχων καί Χριστιανομάχων είναι αναβίωσις παλαιού φαινομένου μέ νέα μορφή. . Πρόκειται γιά τήν σύγκρουσι (δυτικοτρόπων) «εκσυγχρονιστών» καί (Ελληνοχριστιανών) «παραδοσιακών». Επίσης έχουμε τούς «δυτικίζοντες» = λατινίζοντες (προωθούν τή λατινική γλώσσαι ) καί «ευρωπαϊζοντες» = ανθελληνίζοντες. Πάντοτε όμως ή ουσία είναι ή ίδια: Κάποιοι θέλουν τήν αποδέσμευσι από τίς παραδόσεις καί πρός τόν «εκσυγ-χρονισμό» («σάς έκαμα Ευρωπαίους», «ανήκομεν είς τήν Δύσιν», «όραμά μας είναι ή ΟΝΕ»), καί άλλα πολλά.

      Θά τά βρήτε είς τά βιβλία τού κ. Γ. Γεωργαλά

      «Χριστιανισμός καί Ελληνικότης» Αχιλλέως Παράσχου 127, Αθήναι, τηλ 6440 021
      «Ελλήνων Θρησκεία» >> >> > >> > >>
      «Εβραϊκή Βίβλος καί Ελληνισμός» Ερμού 61, Θεσσαλονίκη, τηλ. 282782

      Αυτη ειναι η καλλιτερη απαντηση στο εργο σας
      Christianity and the Rape of the Hellenes

      Μου αρέσει!

      • Ιωάννης Κόντος said

        Θα ήταν ενδιαφέρον να συγκρίνετε τις θανατώσεις, διώξεις και καταστροφές πολιτισμικών και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΩΝ στοιχείων που διέπραξαν οι Χριστιανοί με εκείνα των αρχαίων Ελλήνων. Οι φιλολογικές μόνο ομοιότητες δεν αρκούν. Επιμένω στην Τεχνολογικη καταστροφή διότι αν η Ελληνική τεχνολογία αναπτυσσόταν ομαλά με συνακόλουθη ανάπτυξη πολεμικής Τεχνολογίας χωρίς εμπόδια κανείς βάρβαρος δεν θα μας υποδούλωνε.

        Σημ. το βιβλίο δεν είναι δικό μου αλλά του κ. Βαλλιανάτου και αν και δέχομαι ορισμένα στοιχεία του δεν με αντιπροσωπεύει καθόλου ως σύνολο.

        Καθηγητής Ι. Κόντος

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: