βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 19 Νοεμβρίου 2010

ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Νοεμβρίου 2010

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΜΕΓΓΕΝΗ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ[1]*

ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ;

 

 

 

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ

 

 

Α

ποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι η κατάσταση της διεθνούς οικονομίας είναι κρίσιμη και θα παραμείνει ως έχει, χωρίς να αποκλείεται και περαιτέρω επιδείνωση, όταν η εξαιρετικά αναιμική φάση ανόδου (η ασθενέστερη μεταπολεμικά) του τρέχοντος οικονομικού κύκλου λήξει. Οι κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις μετά το 1970 και οι τεράστιες διεθνείς ανισορροπίες που δημιούργησαν και θα εξακολουθούν να δημιουργούν είναι ολοφάνερες μιας και δεν φαίνεται δυνατότητα εξόδου από την κρίση.

Σχηματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το τρίγωνο Δυτικός καταναλωτής, Ασιάτης παραγωγός και Αγγλοαμερικανοεβραίος χρηματιστής εξάντλησε τα όριά του. Ο χρηματιστής δεν μπορεί να δανείσει επιπλέον τον καταναλωτή και αυτός να αγοράσει τα προϊόντα του παραγωγού. Το τεράστιο χρέος που το τελευταίο τέταρτο του αιώνα συσσωρεύτηκε, απειλεί υπό μορφή χιονοστιβάδας να καταπλακώσει τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας.

Αν δεν περιοριστούν τα πλεονάζοντα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια στα χέρια των χρηματιστών, αν δεν αυξηθεί η αγοραστική δύναμη των Ασιατών παραγωγών και αν δεν επανέλθει μια επαρκής αγοραστική και παραγωγική δυνατότητα στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς καταναλωτές και παραγωγούς (γεγονός που απαιτεί την επαναφορά ενός λελογισμένου προστατευτισμού στην χρηματική και παραγωγική σφαίρα), ουσιαστικά προοπτικές ανάπτυξης δεν υφίστανται. Επισημαίνουμε ότι τα πρώτα σημάδια εργατικής αναταραχής Ασιατών παραγωγών είναι ήδη ορατά.

Είναι σαφές ότι τα παραπάνω προϋποθέτουν την αναστροφή ή και κατάργηση του καταναλωτικού προτύπου που ως μονόδρομο προάγει η παγκοσμιοποίηση  και εν πάση περιπτώσει των εξελίξεων που κυριάρχησαν τα τελευταία 30-40 χρόνια. Ακόμα παραπάνω η αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των Ασιατών (κατά κύριο λόγο) παραγωγών, προϋποθέτει την υπέρβαση της σοβούσας παγκόσμιας οικολογικής κρίσης. Επομένως, απαιτεί την ανάδειξη νέων τεχνολογιών συμβατών με τα παραπάνω όπως είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, καθώς και η διατήρηση της γεωργικής βιοποικιλότητας,  η προώθηση της σχετικής αυτάρκειας και της βιολογικής γεωργίας, η αποφυγή μονοκαλλιεργειών κ.λπ. Επιπλέον για την Δύση, με τα χρονίζοντα προβλήματα δημογραφικής στενότητας και γήρανσης, απαιτείται η εις βάθος προώθηση των νέων τεχνολογιών-αυτοματοποίησης, κάτι που η παγκοσμιοποίηση με την προσφυγή στο φτηνό άφθονο και απροστάτευτο εργατικό δυναμικό του Τρίτου Κόσμου, ανέστειλε σε πολύ μεγάλο βαθμό.

   Όλα τα παραπάνω  απαιτούν  την διακοπή της πορείας των τελευταίων 30 χρόνων. Φυσικά, η παγκόσμια άρχουσα ελίτ θα προσπαθήσει να κινηθεί στην αντίθετη κατεύθυνση. Τα χρέη θα επιχειρηθεί να φορτωθούν στους ώμους των μεσαίων και φτωχών τάξεων της Δύσης, οι παραγωγοί του Τρίτου Κόσμου να παραμείνουν καθηλωμένοι στην αθλιότητα, η νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης παγκοσμιοποίηση να εμβαθυνθεί έτι περαιτέρω. Οι νέες τεχνολογίες που θα προσπαθήσει να εισαγάγει, θα βοηθούν την παραπέρα εξάρτηση του πλανήτη απ’ αυτήν: Επιμονή στα ορυκτά καύσιμα που θα αναζητούνται σε όλο και πιο απίθανα σημεία και θα στηρίζονται στην πιο πολύπλοκη διαθέσιμη στην Δύση μόνο τεχνολογία· ευφάνταστες τεχνολογίες αποφυγής της υπερθέρμανσης του πλανήτη· βιοτεχνολογικούς κολοσσούς που εμπορεύονται καινούργια είδη, σπόρους, κ.λπ. και εξαρτούν την επιβίωση των πάντων από την υποταγή μας, καθώς και ευρηματικά χρηματιστικά κόλπα που δημιουργούν πλούτο από το τίποτα, αφαιρώντας τον από λαούς και κράτη. Τέλος, παρατεταμένη κοινωνική αναταραχή ως συνέπεια της διαρκούς υποβάθμισης των μικρομεσαίων τάξεων και πολεμικές συρράξεις για να αποφευχθεί η ανάδυση ανταγωνιστικών γεωπολιτικών σφαιρών.

    Συμπερασματικά, διαπιστώνουμε ότι η μακρά περίοδος των επόμενων 15-20 χρόνων που ανοίγεται μπροστά μας δεν θα είναι εύκολη για κανέναν. Είτε η νέα παγκόσμια ολιγαρχία του πλούτου σταθεροποιήσει την εξουσία της όπως επιχειρεί ήδη, είτε υπάρξει μια εκτεταμένη περίοδος αναταραχών και ρήξεων, τα επόμενα χρόνια θα είναι πολύ δύσκολα αλλά και ανοιχτά σε εναλλακτικές δυνατότητες.

 

 

 

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ. ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

 

 

Αν τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα διεθνώς όπως τα περιγράψαμε, τι μπορεί να γίνει με την χώρα μας, όπου η διαφθορά και η ρεμούλα δεν συνιστούν παρέκκλιση ή παρενέργεια του καπιταλισμού, αλλά συγκεκριμένη έκφρασή του με τη μορφή ενός κλεπτοκρατικού συστήματος; Δυο είδη δράσεων υπάρχουν. Η μια, η αμεσότερα διαθέσιμη, στοχεύει κυρίως στην ελαχιστοποίηση των ζημιών, στον περιορισμό των καταστροφών που το νέο ταραχώδες περιβάλλον μας επιβάλλει. Η δεύτερη, λειτουργεί σε πιο μακροχρόνια βάση, εισάγει στοιχεία που θα διευκολύνουν μια διαφορετική πορεία για την χώρα, μια πορεία λιγότερο χρεωμένη, περισσότερο παραγωγική, περισσότερο οικολογική, στα πλαίσια ενός ευρωπαϊκού γίγνεσθαι υπέρ των λαών και εθνών της ηπείρου και των λειτουργικά δημοκρατικών υπερ-κρατικών ολοκληρώσεων. Κατά μια αναλογία, τα μέτρα που προτείνουμε, κινούνται στην μορφή του δίπολου σταθεροποίηση (αποφυγή καταστροφής)  ανάπτυξη που έχει γίνει οικείο και στον πιο αδιάφορο για τα κοινά Έλληνα, αλλά με περιεχόμενο συχνά εντελώς διαφορετικό από  το τρέχον.

Θα δούμε πρώτα τα σταθεροποιητικά μέτρα.

 

 

Α΄ Άμεσα σταθεροποιητικά μέτρα

 

Δεν υπάρχει διέξοδος από την σημερινή κατάσταση άμεσης ανάγκης χωρίς μεγάλο κόστος. Όποιος υπόσχεται κάτι διαφορετικό, είναι εκτός πραγματικότητας. Το θέμα είναι να γίνει με το μικρότερο κόστος, με την δικαιότερη κατανομή των επιπτώσεων και να ανοίγει δυνατότητες σε μια νέα κοινωνική και πολιτική προοπτική.

Πρώτη προτεραιότητα είναι η αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Αυτό μπορεί να συνεπάγεται αναδιάρθρωση–επιμήκυνσή του, περικοπή μέρους του (ενδεικτικά λ.χ. στην τάξη τουλάχιστον του ενός τρίτου και με νέα χαμηλά και όχι νεοαποικιακά επιτόκια). Μέρος αυτού πρέπει να επιδιωχθεί να περικοπεί στην βάση της θεωρίας του απεχθούς χρέους, μιας και προέκυψε ως «προϊόν» αδιαφανών συναλλαγών, υπερκοστολογήσεων, διαφθοράς κ.λπ., αλλά και του «μεγάλου παιχνιδιού» που στήθηκε από τον Ευρωπαϊκό Βορρά σε βάρος του Ευρωπαϊκού Νότου. Συχνά ακούγεται ότι η αναδιαπραγμάτευση θα είναι καταστροφή, μιας και θα βάλει την χώρα στην θέση «χρηματιστικού» διεθνούς παρία. Αν και κάπως υπερβολική στην ακρότητά της, η παραπάνω θέση δεν είναι εντελώς άστοχη.

Υπάρχουν δύο, όμως, λόγοι που της αντιπαρατίθενται. Ο πρώτος, είναι απλή διαπίστωση. Ό,τι και να κάνει η χώρα, στα πλαίσια ενός εντελώς ανάδρομου διεθνούς περιβάλλοντος τα επόμενα 10-15 χρόνια, δεν θα μπορέσει να επαναφέρει ένα χρέος της τάξης του 150% του Α.Ε.Π. στα επίπεδα του 60%, όπως ήδη διαφαίνεται ότι θα ξαναδιακηρυχθεί από την Ε.Ε., στα πλαίσια, ενός νέου αναθεωρημένου συμφώνου σταθερότητας. Ο δεύτερος είναι προτρεπτικός. Πράγματι, η αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας θα μειώσει την αξιοπιστία μας διεθνώς και θα επιβαρύνει μελλοντικές δανειακές συμβάσεις μας. Ακριβώς γι’ αυτό θα πρέπει  να φροντίσουμε να μην ξαναβγούμε σύντομα για δανεισμό στην διεθνή αγορά και ούτε για αξιόλογα ποσά. Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας και κυρίως να αντικαταστήσουμε τον δανεισμό ως πηγή δημοσιονομικών εσόδων, με την φορολογία.

Μέσω αυτής ερχόμαστε στην δεύτερη προτεραιότητα για την αναγκαία σταθεροποίηση: την φορολογική επανάσταση. Ουσιαστικά, αναφερόμαστε στην άμεση αναγκαιότητα να πληρώσουν φόρους όλοι αυτοί που συστηματικά δεν το έπραξαν. Την ονομάζουμε επανάσταση, γιατί αν και το περιεχόμενό της δεν έχει τίποτα το επαναστατικό κατ’ ανάγκην, δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει σε πέρας από το παρόν πολιτικό κ.λπ. κατεστημένο. Αυτό ακόμα και στις παρούσες συνθήκες συστημικής κρίσης, έχει αποτύχει να την υλοποιήσει (δες αθλιότητα περαίωσης) και σε περίπτωση που υπάρξει η ελάχιστη χαλάρωση, θα επανέλθει στα γνωστά. Επομένως, απαιτείται μια νέα αρχή, ένα 1843, ένα 1909, μια νέα μεταπολίτευση, για την επίτευξη του παραπάνω στόχου.

Η επίτευξή του, πέραν από το δημοσιονομικό προφανές όφελος, θα συμβάλει στην δημιουργία μιας πιο εξισωτικής κατεύθυνσης στην κοινωνία, με τεράστια οφέλη σε όρους κοινωνικής συνοχής, κοινωνικής εμπιστοσύνης, μικρότερης χρέωσης, λιγότερης καταναλωτικής επίδειξης, και γενικότερα μεγαλύτερης ευημερίας των πολιτών. Το επόμενο όφελος θα είναι ότι, εφόσον οι πολίτες θα πληρώνουν (και δεν θα κάνουν πως πληρώνουν) φόρους θα απαιτούν και το κράτος  να λειτουργεί (και όχι να κάνει πως  λειτουργεί).

Αυτό μας οδηγεί στην επόμενη μετά την φορολογική επανάσταση: στην επανάσταση στην δημόσια διοίκηση. Το κράτος πρέπει να ανακατασκευαστεί εν πολλοίς εκ του μηδενός. Αν και δύσκολα θα θεωρούσε κανείς την εκ του μηδενός ανακατασκευή του ως άμεσο σταθεροποιητικό μέτρο, όμως η ανάγκη έναρξης της προσπάθειας είναι απολύτως άμεση. Κάθε καθυστέρηση στον τομέα αυτό θα έχει καταστρεπτικές συνέπειες για το μέλλον της χώρας. Ένα ακόμη εξαιρετικά σημαντικό μέτρο είναι η με κάθε πρόσφορο τρόπο (μέσω της επιτροπής ανταγωνισμού λ.χ.) μείωση των τιμών. Δεν είναι δυνατό οι συχνά εντυπωσιακές μειώσεις στο εργατικό κόστος να μην συνοδεύονται ούτε κατ’ ελάχιστο με μείωση των τιμών. Εξίσου σημαντική προϋπόθεση, είναι και η επιδίωξη μηδενικής μεταναστευτικής εισροής στην χώρα. Πρέπει να γίνει σε όλους φανερό ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για νέα κύματα νόμιμης ή /και παράνομης μετανάστευσης. 

Τέλος, θέτουμε ένα επιπλέον θέμα που υπό τις παρούσες συνθήκες παίρνει  περισσότερο την μορφή ηθικής προτροπής και δέσμευσης: την αναγκαιότητα να προσανατολιστούμε στα ελληνικά προϊόντα, ακόμα και αν δεν είναι εντελώς ανταγωνιστικά. Θα πρέπει να γίνει καθαρό, ότι προϋπόθεση για την επίτευξη καθενός από τους παραπάνω στόχους είναι να υπάρξει ένα νέο πολιτικό-κοινωνικό ξεκίνημα στην χώρα. Οι παλιές πολιτικές δομές, είναι σάπιες και μόνο να μολύνουν και να διαφθείρουν μπορούν ό,τι έχει μείνει ακέραιο ακόμα.

   

 

Β΄ Μακροχρόνια αναπτυξιακά έργα

 

Στο σημείο αυτό θα σταθούμε αναγκαστικά σε μια εξαιρετικά συνοπτική ανάλυση για τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα- αναπτυξιακά μέτρα που θα πρέπει να παρθούν.

Κατ’ αρχήν, αναφέρουμε τις κυβερνητικές προτάσεις γι’ αυτά: αυτές συνοψίζονται κυρίως σε τρεις: απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων, προσέλκυση ξένων επενδύσεων, αναμόρφωση της παιδείας.

Δεν πιστεύουμε στην δυνατότητα των παραπάνω μέτρων ότι μπορούν να βγάλουν την χώρα από την κρίση. Η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων είναι απολύτως υπερτιμημένη ως προς τις αναπτυξιακές δυνατότητές της. Είναι πιο πιθανό να συμβάλει στην περαιτέρω εμβάθυνση της ταξικής ανισότητας στην χώρα (και των απ’ αυτήν προερχόμενων κακών) και στην εκροή εισοδημάτων, λόγω της αυξημένης δυνατότητας να δημιουργηθούν ολιγοπωλιακές, και σχετικά συχνά αλλοδαπών συμφερόντων εταιρείες παροχής υπηρεσιών.

Οι μόνες αξιόλογες μεγάλες επενδύσεις που μπορούν να γίνουν στην παρούσα φάση της παγκοσμιοποίησης από το κυρίαρχο εθελόδουλο συγκρότημα εξουσίας, είναι αυτές που θα στοχεύουν στην καταλήστευση των φυσικών και ανθρώπινων πόρων της χώρας.

Η προσέλκυση ξένων επενδύσεων του είδους που ήδη έχουν εμφανιστεί και που οραματίζεται η κυβέρνηση, (ΕΛ)Λας Βέγκας-Ελληνικό κ.λπ., θα αποδειχθεί ακόμα και αν πραγματοποιηθούν στο ακέραιο (πράγμα εξαιρετικά αμφίβολο) ασήμαντης προστιθέμενης αξίας. Είναι πιο πιθανό μάλιστα να συντελέσουν στην φτωχοποίηση της χώρας παρά στον πλουτισμό της (π.χ. μέσω καταλήστευσης των τζογαδόρων).

Τέλος, η αναμόρφωση της παιδείας, που είναι απολύτως απαραίτητη, επιχειρείται ως ολοκληρωτική κατεδάφιση ακόμα και των όποιων άξιων λόγου κατακτήσεων της δημόσιας εκπαίδευσης και κυριολεκτικό ιδεολογικό πογκρόμ, με στόχο την αναθεώρηση της ιστορίας και της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Η επαγγελλόμενη μεταρρύθμιση ξεκινά από το ρετιρέ, την ανώτατη παιδεία και όχι από το ισόγειο, το νηπιαγωγείο και ιδίως το δημοτικό και γυμνάσιο. Η λογική της, αγοραία, νεοφιλελεύθερη, ανάλγητη ταξικά, έχει ως επιδίωξη το άμεσο κέρδος ή την αρπαχτή, χωρίς μεράκι και αγάπη για την χώρα.

Η φιλοσοφία της βρίσκεται στον αντίποδα της ουμανιστικής και ανθρωποκεντρικής παράδοσης του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού που θέτουν ως βασικές προϋποθέσεις εύρυθμης λειτουργίας των θεσμών, της παιδείας και του πολιτισμού την επαναφορά του ανθρώπου στο επίκεντρο των σπουδών, την καλλιέργεια των κοινωνικών επιστημών, της γλώσσας, της ιστορίας και της ανθρωπιστικής παιδείας.

Στενά συνδεδεμένος με τα καθόλου προβλήματα της παιδείας, είναι ο αγώνας για υπεράσπιση της πολιτισμικής κληρονομιάς και παράδοσης, ο αγώνας για να ελευθερωθούν τα Μ.Μ.Ε. από τα επιχειρηματικά συμφέροντα, ώστε να μετατραπούν σε φορείς πληροφόρησης-μόρφωσης και όχι χειραγώγησης των πολιτών.

Ο αγώνας, τέλος, ώστε οι θεσμοί να απαλλαγούν από τον σημερινό ολιγαρχικό χαρακτήρα μιας «εικονικής δημοκρατίας», που τύποις μόνο μπορούμε να αποκαλούμε αντιπροσωπευτική.

Άμεσα, με βάση τα παραπάνω, προκύπτει το ερώτημα τι θα μπορούσε να αποτελέσει μια πραγματική αναπτυξιακή κατεύθυνση για την χώρα (πέρα από όσα αναφέραμε παραπάνω, π.χ. για την ανακατασκευή του κράτους).

Για μας η αναπτυξιακή προσπάθεια πρέπει  να περιλαμβάνει και να υπηρετεί τα εξής, τα οποία δεν αναφέρονται ιεραρχικά, αλλά νοούνται ως μια αδιαίρετη ενότητα, ανεξάρτητα από το ποια θα είναι στην πορεία η ιεράρχησή τους προς υλοποίηση: Αξιοποίηση και όχι εκποίηση του φυσικού κ.λπ. πλούτου, των φυσικών πλεονεκτημάτων μας. Άμεση προτεραιότητα (ρίξιμο του μέγιστου δυνατού βάρους) στην παιδεία, με χάραξη μιας νέας διαχωριστικής γραμμής από τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ουσιαστικός έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας. Διαμόρφωση νέου συσχετισμού δυνάμεων για μεταβολή της υπάρχουσας δομής της Ο.Ν.Ε., αλλά και γενικότερα της Ε.Ε.  Προώθηση του συνεταιριστικού κινήματος ως αυθεντικής έκφρασης αυτοοργάνωσης των άμεσων παραγωγών και καταναλωτών. Ανάπτυξη οικολογικά προσανατολισμένης, μεγάλης ποικιλίας και βιοποικιλότητας και με σχετική τουλάχιστον αυτάρκεια, γεωργίας (Ενδεικτικά, η Ελλάδα έχει και την τεχνογνωσία και την δυνατότητα να παράγει σπόρους – που άλλωστε  παράγονταν στο παρελθόν. Η παραγωγή σπόρων είναι μέγιστη στρατηγική επιλογή οικονομικής ανεξαρτησίας και ανάπτυξης). Στροφή ουσιαστική, με λειτουργικό συνδυασμό του παράγοντα φύση – νέες τεχνολογίες στην δημιουργία νέων, εναλλακτικών μορφών ενέργειας, με κέντρο πάντα την εναρμόνιση ανθρώπου-φύσης. Κατοχύρωση των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (Α.Ο.Ζ.). Ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της ελληνικής ναυτιλίας και του τουρισμού. Ενίσχυση της εφευρετικότητας που αποτέλεσε και αποτελεί σχετικό συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Επιδίωξη στρατηγικών συμφωνιών με σημαντικές και εκτός Ε.Ε. χώρες (Κίνα, Ρωσία, Αραβικές χώρες). Προώθηση νέων τεχνολογιών, αλλά απ’ αυτές μόνον εκείνες που υπόσχονται μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αειφορία. Γενναία αναδιανομή υπέρ των φτωχότερων τάξεων.

 

 

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΠΑΝΕΘΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ,

ΕΝΟΣ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

 

Βασική προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω είναι η συγκρότηση από τα «κάτω» ενός εθνικού και κοινωνικού μετώπου, που θα είναι διατεθειμένο να έρθει σε σύγκρουση με τον νεοφιλελευθερισμό, αλλάζοντας όμως πρώτα το ίδιο. Αποτελεί κοινή, πλέον, διαπίστωση η ανεπάρκεια των υπαρχόντων σχηματισμών στο να διαμορφώσουν τους όρους αντιπαράθεσης στην κυρίαρχη κατάσταση πραγμάτων. Η απαίτηση των καιρών να έχουν οι πολίτες ουσιαστική παρέμβαση, ασκώντας τον ρόλο τους ως υποκειμένων της ιστορίας, παραμένει ζητούμενο με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση όλων των μετώπων και κυρίως του αξιακού-ηθικού. Η επιστροφή λ.χ. στην λογική μιας ανάπτυξης με κέντρο τον άνθρωπο, δίνοντας το βάρος και την σημασία που τους πρέπει στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, δεν θα έδινε ένα ουσιαστικό πλήγμα στην λογική της «φούσκας» ή του αεριτζίδικου «τριτογενούς-πλαστικού» τομέα;

Όπως αναφέραμε όμως και στην αρχή, πρέπει να γίνει σαφές ότι στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης δεν υπάρχει δυνατότητα θεμελιακών μεταβολών. Το μέγιστο που μπορούμε να ελπίζουμε, είναι το να προσπαθήσουμε να μην ανοιχτούμε στο πέλαγος, όσο μαίνεται η τρικυμία και να μπορέσουμε τα μέτρα που θα αρχίσουμε να παίρνουμε, όταν  μια νέα πολιτική-κοινωνική συμμαχία αποκτήσει αρκετή δύναμη για να τα επιβάλει, να ανοίγουν δρόμους για μια πιο εξισωτική, πατριωτική και οικολογική πορεία.

Η χαλαρή διεκδικητική κουλτούρα της μεταπολίτευσης, όπου ένα κράτος αγελάδα θεωρούνταν πάντοτε διαθέσιμο για άρμεγμα, θα πρέπει να αντικατασταθεί από μια νέα παραγωγική-συνεργατική και αλληλέγγυα κουλτούρα, μακριά από τις μικροκομματικές-συντεχνιακές λογικές της αρπαχτής και της φούσκας που δέσποζαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Η δημιουργία ενός αντίρροπου δέους, ενός πρώτου εθνικού-λαϊκού και οικολογικού αναχώματος στον νεοφιλελευθερισμό και την Νέα Τάξη αποτελεί ένα καθήκον που στα χέρια των ενεργών πολιτών είναι να μην το αφήσουν να πλανάται ως ζητούμενο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΛΑΪΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

ΓΙΑ ΛΑΪΚΗ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ

ΚΑΙ  ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ


[1] * ΣΣ. Περίληψη του παρόντος κειμένου δημοσιεύτηκε στην εφημ. «Η Αυγή» την Τρίτη 2/11/2010.

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Το πολιτικό βιβλίο στην Ελλάδα· χθες και σήμερα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Νοεμβρίου 2010

 

 

  

  

  

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το βιβλιοπωλείο

 

Εκτός των Τειχώνσας προσκαλεί

την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010

στην εκδήλωση που θα γίνει στον χώρο του

βιβλιοπωλείου-καφέ, Γραβιάς 10-12, με θέμα:

Το πολιτικό βιβλίο στην Ελλάδα· χθες και σήμερα

 

Ομιλητές θα είναι οι:

Λουκάς Αξελός

(Εκδόσεις Στοχαστής) και

Χρίστος Μάης

(Εκδόσεις Εκτός των Τειχών)

Μια αναδρομή στο πολιτικό βιβλίο. Από το βιβλίο της υπό διωγμό Αριστεράς του ’50-’60, στις μεταφράσεις της φυλακής και της εξορίας τον καιρό της χούντας και τις αναζητήσεις της μεταπολίτευσης, στην υποχώρηση του ’80, την ήττα του ’90, και τα νέα σκιρτήματα και το αβέβαιο μέλλον της νέας χιλιετίας.

Το πολιτικό βιβλίο στην Ελλάδα έχει περάσει διάφορες και διαφορετικές φάσεις ανάλογα με την συγκεκριμένη οικονομική και πολιτική κατάσταση που επικρατούσε και τις μεταβολές της ελληνικής κοινωνίας – και η οποία σε συνδυασμό με τις διεθνείς πολιτικές εξελίξεις – διαμόρφωνε την κίνηση των ιδεών στη χώρα με κύριο μέσο διακίνησής τους την εκδοτική δραστηριότητα.

Β

 

ιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών

Γραβιάς 10-12 (Εξάρχεια)

Τηλ.: 210-3303348

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ολοταχώς στο… 1929

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Νοεμβρίου 2010

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

‘Ηταν πούταν στραβό το κλήμα, τόφαγε κι ο γάιδαρος. Στην σοβαρότερη διεθνή οικονομική κρίση μετά το 1930, και την αδυναμία-απροθυμία γενναίας διόρθωσης, που κανονικά απαιτεί, προστίθεται τώρα ο πολλαπλασιασμός των συγκρούσεων των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων, όπως Γερμανίας με ΗΠΑ και ΗΠΑ με Κίνα, συγκρούσεις που απειλούν με ανοιχτό ναυάγιο τη Σύνοδο των G-20 στη Σεούλ, ανοίγοντας την προοπτική νομισματικού και εμπορικού πολέμου.

Οι μικροί Ευρωπαίοι απέναντι σε Μέρκελ-αγορές

Το διεθνές χάος αντανακλάται και στο εσωτερικό της ΕΕ, όπου η Μέρκελ διαδέχτηκε τώρα τη Θάτσερ ως Σιδηρά Κυρία, επιχειρώντας να επιβάλλει σε όλη την Ευρώπη γερμανική οικονομική δικτατορία και γερμανική λιτότητα και συμμαχώντας αντικειμενικά με τις μεγάλες διεθνείς τράπεζες.

Προς το παρόν, η πολιτική του Βερολίνου εξελίσσεται χωρίς σπουδαίες αντιδράσεις, κυρίως λόγω της αδυναμίας των φτωχότερων κρατών να συνεννοηθούν μεταξύ τους και ίσως με τη Γαλλία. Δεν παύει όμως να υπονομεύει την ίδια την ‘Ενωση και την οικονομική ανάκαμψη, οδηγώντας στην εμφάνιση μαζικών κοινωνικών συγκρούσεων, ακόμα και μεσοπολεμικών ιδεολογικών ρευμάτων, εδώ κι εκεί, όπως ο σταλινισμός και ο φασισμός.

Η ενδεχόμενη υπαγωγή της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλλίας στον μηχανισμό “στήριξης”, αν γίνει, θα μεταβάλλει την ελληνική περίπτωση από εξαίρεση, δήθεν οφειλόμενη σε ελληνικές ιδιορρυθμίες, σε κανόνα για τα πιο αδύναμα μέλη της ΕΕ, που μοιάζουν να καλούνται τώρα να προσαρμοσθούν στη “φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση’, όχι συγκλίνοντας προς τον πλουσιότερο Βορρά, αλλά “μεταναστεύοντας” στον τρίτο κόσμο.

Καυγάδες

Μέρκελ, Σόιμπλε και Λαγκάρντ επικρίνουν τον Ομπάμα για τον “κεϋνσιανισμό” του, ο Ομπάμα ζητάει από τους Κινέζους να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, από τους Κορεάτες και τους Ινδούς να ανοίξουν τις αγορές τους, κι από όλους να συμφωνήσουν σε όρια ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, δηλαδή πλεονασμάτων, κάτι που απορρίπτουν Γερμανοί και Κινέζοι. Οι Βραζιλιάνοι επαναφέρουν ελέγχους κεφαλαίων για να εμποδίσουν την κερδοσκοπική, βραχυπρόθεσμη είσοδο κεφαλαίων στην αγορά τους.

Την απόφαση της Μπραζίλια επιδοκίμασε ο παραδοσιακός θεματοφύλακας του νεοφιλελευθερισμού, το ΔΝΤ, που μοιάζει να τελεί σε κατάσταση προϊούσας σύγχυσης, επιχειρώντας να ικανοποιήσει διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικούς μετόχους του. Τις προάλλες κάλεσε, όσες χώρες το μπορούν, να μην προσφύγουν σε λιτότητα, για να μην ενισχύσουν την ύφεση. Σαχλαμάρες βέβαια, γιατί σε καθεστώς απορρυθμισμένων ανταλλαγών και πρακτικά αφορολόγητου χρηματιστικού κεφαλαίου, με κατάργηση όλων των προστατευτικών μηχανισμών, εκτός των νομισματικών ισοτιμιών, ουδείς πλεονασματικός θέλει να αυξήσει τη ζήτηση, γιατί διακινδυνεύει έτσι να ενισχύσει με δικά του έξοδα την οικονομία των ανταγωνιστών του. Η απουσία προστατευτισμού είναι ίσως και ένας βασικός λόγος που απέτυχε μέχρι τώρα η πολιτική τόνωσης της ζήτησης του Ομπάμα, αποτυχία που, όπως έδειξαν οι τελευταίες εκλογές, θέτει τις βάσεις για μια σχεδόν ολοκληρωτική, “μεταφασιστική” εκτροπή στις ίδιες τις ΗΠΑ.

Στα βήματα του 1929-31

Η παγκόσμια οικονομία (και πολιτική), μοιάζει να ακολουθεί με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια το προηγούμενο του μεγάλου Κραχ του 1929-31, παρά τους εξορκισμούς αναλυτών, πολιτικών και αρθρογράφων. Τα περισσότερα κράτη ακολουθούν κυκλική και όχι αντικυκλική πολιτική, όπως και τότε, βαθαίνοντας την ύφεση, δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό για τον έλεγχο ενός χρηματοπιστωτικού τομέα που ενσαρκώνει τον “καπιταλισμό της καταστροφής” και τώρα έρχεται να προστεθεί και ο διεθνής ανταγωνισμός. Παράγοντας στον οποίο απέδωσε πολλά από τα δεινά του Κραχ του 1929-31, ένας από τους σημαντικότερους και βαθύτερους ιστορικούς μελετητές του, ο Charles Kindleberger.

Αποτυχία Ομπάμα, σύγκρουση με Γερμανούς

Επικρίνοντας την απόφαση της αμερικανικής FED να ρίξει στην αγορά 650 δις δολλάρια, ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε υπογράμμισε ότι όλες οι παροχές ρευστότητας που έκανε μέχρι τώρα η αμερικανική κυβέρνηση δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Προχώρησε μάλιστα και σε μια ακόμα δηλητηριώδη παρατήρηση, υπενθυμίζοντας ότι οι Αμερικανοί κατηγορούν από τη μια τους Κινέζους για τεχνητή υποτίμηση, από την άλλη αυτό ακριβώς κάνουν οι ίδιοι με το δολλάριο.

Λειτουργώντας ως ανεπίσημος εκπρόσωπος των ΗΠΑ στην περίπτωση αυτή, ο Τζωρτζ Σόρος επέκρινε την εμμονή του Βερολίνου στη λιτότητα και κάλεσε τους Κινέζους να αναπτύξουν την εσωτερική αγορά τους, προφανώς ανοίγοντάς την στις δυτικές εξαγωγές. Αυτό βέβαια που δεν διευκρίνισε αυτός, ο κατεξοχήν εκπρόσωπος των αγορών, είναι το πως συμβιβάζονται οι κριτικές στη Γερμανία με την … ενθουσιώδη επίθεση κατά της Ελλάδας την άνοιξη, επίθεση που άνοιξε το δρόμο της πανευρωπαϊκής λιτότητας!

Οικονομολόγοι όπως ο Κρούγκμαν αποδίδουν, αντίθετα, την αποτυχία του Ομπάμα στο αντίθετο: την πολύ περιορισμένη εφαρμογή της συνταγής του Κέινς. Στην πραγματικότητα βέβαια, τα στοιχεία δικαιώνουν περισσότερο τον Σόιμπλε, για λόγους όμως που ο ίδιος δεν θα είχε καμιά διάθεση να αναγνωρίσει. Τα λεφτά που ο Ομπάμα ρίχνει στην αγορά, δεν θα γίνουν το πιθανότερο βιομηχανικές επενδύσεις στις ΗΠΑ, αλλά θα τροφοδοτήσουν διεθνείς κερδοσκοπικές φούσκες, στο περιβάλλον της πλήρους απορρύθμισης, ενισχύοντας έτσι τους παράγοντες που οδήγησαν στην κρίση. Το μόνο κέρδος για τις ΗΠΑ είναι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της έμμεσης υποτίμησης.

Η δημοκρατική λύση κι ένας ρόλος για την Ευρώπη

Κεϋνσιανισμός σημαίνει πολύ περισσότερα. Προϋποθέτει κάποιας μορφής επιστροφή σε λελογισμένο προστατευτισμό, αλλά και μια σειρά από ριζικές πολιτικές, οικονομικές και ιδεολογικές μεταβολές, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απλή άσκηση τόνωσης της ζήτησης. Πρέπει να αναθεωρηθεί μεγάλο μέρος της απορρύθμισης, να υποταγεί εκ νέου το κεφάλαιο στην πολιτική εξουσία, να επανεφευρεθεί το κράτος και ο ιστορικός συμβιβασμός κράτους, κεφαλαίου και εργασίας που χαρακτήρισε το Νιου Ντηλ του Ρούζβελτ, τον καπιταλισμό του Ρήνου και τον γαλλικό γκωλισμό. Χρειάζεται μια ριζική αναδιανομή του πλούτου κατά αντίστροφο τρόπο από αυτόν που κυριαρχεί μετά το 1970-80 και προϋποθέτει ένα νέο κύμα εκδημοκρατισμού των δυτικών κοινωνιών και, ίσως, την αποδοχή ενός πολυπολικού κόσμου.

Ομπάμα και Δημοκρατικοί δεν έχουν δύναμη και διάθεση για τόσο ενναίες κινήσεις. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία το ίδιο. Ούτε καν η ριζοσπαστική αριστερά της Ευρώπης, που προτιμά να διαμαρτύρεται γενικώς εναντίον του συστήματος, με αποτέλεσμα ακόμα και τεράστιες κινητοποιήσεις, όπως αυτή των Γάλλων, να μη βρίσκουν πολιτική διέξοδο. Με τη σειρά της βέβαια, η αποτυχία Ομπάμα μπορεί να οδηγήσει σε επικράτηση ακραίων δυνάμεων, όπως το Κόμμα του Τσαγιού, που απεργάζονται ιστορική, αντιδημοκρατική οπισθοδρόμηση στο εσωτερικό των ΗΠΑ και νέους πολέμους διεθνώς.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος μοιάζει τώρα παγιδευμένος ανάμεσα στην τερατώδη δύναμη των τραπεζών, των υπερσυντηρητικών Ρεπουμπλικάνων, του αμερικανοεβραϊκού λόμπυ και του Νετανιάχου από τη μια, που ετοιμάζονται για κοινωνικούς και νέους μεσανατολικούς πολέμους, και των Γερμανών και Κινέζων από την άλλη, που δεν βλέπουν γιατί πρέπει να ανοίξουν το γεμάτο πουγγί τους, για να σώσουν εκείνοι, με δικά τους έξοδα, το καράβι της διεθνούς οικονομίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το καράβι θα συνεχίσει να βουλιάζει, όσο ο καθένας κυττάει μόνο τον εαυτό του. Η Ευρώπη, με σπουδαίες παραδόσεις της και πολιτική κουλτούρα θα μπορούσε να παίξει πρωτοποριακό ρόλο, αν οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι διανοούμενοί της ξανάβρισκαν, υπό το βάρος και της τόσο απειλητικής κρίσης, τον δυναμισμό που κάποτε τους χαρακτήριζε…

Γεωπολιτικές παρενέργειες

Μια από τις παρενέργειες της αμερικανογερμανικής σύγκρουσης, είναι ότι συντείνει στη δημιουργία ντε φάκτο άξονα Κίνας-Γερμανίας, στον οποίο προστίθεται και η Βραζιλία σε ορισμένα θέματα (o Λούλα επικρίνει την Ουάσιγκτον για τις ενέσεις ρευστότητας που οδηγούν σε υποτίμηση του δολλαρίου και πλημμυρίζουν τη χώρα του με κεφάλαια, υπενθυμίζοντας στους εξαγωγικούς γίγαντες ότι οι εξαγωγές τους δεν μπορούν να στηρίξουν την ανάπτυξη). Μια σινογερμανική προσέγγιση όμως, υπονομεύει αναπόφευκτα την κύρια, μακροχρόνια στρατηγική επιδίωξη της Ουάσιγκτων, που είναι η αναχαίτιση της κινεζικής ανάδυσης.

Το ίδιο κινδυνεύει να πάθει η Γερμανία σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στραγγαλίζοντας τις χώρες της Νότιας Ευρώπης, βοηθάει αντικειμενικά στη δημιουργία δεύτερης “νέας Ευρώπης”, ζώνης αμερικανικής επιρροής στο εσωτερικό της ΕΕ. Το ίδιο έπαθε και στη Γιουγκοσλαβία, όταν επενέβη άτσαλα εναντίον των Σέρβων, διαιωνίζοντας τελικά τον αμερικανικό ρόλο στα Βαλκάνια!

Δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, 13.11.2010

Konstantakopoulos.blogspot.com

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 300 ΕΤΩΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Νοεμβρίου 2010

του Yiannis Aeras απο το http://alithinapsemata.wordpress.com

Ο Αριστοτέλης είχε πει χιλιάδες χρόνια πριν, ότι θα ήταν καταστροφικό αν κάποτε το ίδιο το χρήμα μετατρέπονταν σε εμπόρευμα….
Η κατασκευή του χρήματος είναι μια πάρα πολύ φθηνή εργασία, αφού για να εκδόσουμε ένα χαρτονόμισμα των 500 ευρώ, αρκεί μόνο λίγο χαρτί, λίγο μελάνι (αξίας μερικών δεκάρων) και ο κατάλληλος εξοπλισμός (το κόστος του οποίου για οποιαδήποτε χώρα είναι μηδαμινό). Ενώ λοιπόν όλες οι εμπορικές, κατασκευαστικές και λοιπές επιχειρήσεις δουλεύουν με περιθώρια κέρδους της τάξης του 3~10%, μια επιχείρηση κατασκευής χρήματος θα είχε διαστημικά περιθώρια κέρδους. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα ο έμπορος του χρήματος να αποκτήσει τεράστια οικονομική δύναμη και μοιραία κάποια στιγμή να επικρατήσει οικονομικά πάνω σε όλους τους τομείς της αγοράς.

Προφανώς αυτοί που συνέταξαν το πρώτο σύνταγμα των Η.Π.Α. είχαν αντιληφθεί τα λόγια του, και για το λόγο αυτό το πρώτο άρθρο του συντάγματος των Η.Π.Α. γράφει με μαγάλα γράμματα:
“Το κονγκρέσο θα έχει την εξουσία να εκδίδει νόμισμα και να καθορίζει την αξία του”.
Δηλαδή ότι το κράτος θα εκδίδει και θα διαθέτει το απαραίτητο χρήμα για τη λειτουργία της οικονομίας.

Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ.

Το παραπάνω άρθρο του συντάγματος σήμερα στις Η.Π.Α. δεν τηρείται. Η FED, η ομοσπονδιακή κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, είναι ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΟΛΥΜΕΤΟΧΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ. Αυτό έχει σαν συνέπεια ο Αμερικανικός λαός να έχει χάσει πια από τα χέρια του τη δυνατότητα έκδοσης χρήματος.

Αντί αυτού, το Αμερικανικό κράτος εκδίδει ομόλογα, τα δίνει ως εγγύηση σε έναν ΙΔΙΩΤΗ, και ο ιδιώτης ΔΑΝΕΙΖΕΙ τα χρήματα στον Αμερικανικό λαό με ΤΟΚΟ.

Οι αργυραμοιβοί φροντιζουν κάθε φορά να δανείζουν σε κάθε κράτος τόσα χρήματα, ώστε να μην μπορεί να αποπληρώσει το χρέος. Σήμερα η Αμερική χρωστάει δεκάδες τρις δολλάρια, και πληρώνει κάθε χρόνο πάρα πολλά δισσεκατομύρια, σε ΙΔΙΩΤΕΣ, απλώς και μόνο επειδή χρησιμοποίησαν τον εκτυπωτή τους για να εκδόσουν χρήματα αντί να αγοράσουν δικό τους εκτυπωτή.

ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Δυστυχώς όπως έχουμε πει, εδώ και πολλά χρόνια, οι κεντρικές τράπεζες των χωρών (που έχουν τη δυνατότητα να εκδίδουν χαρτονομίσματα) είναι ιδιωτικές εταιρίες. Το ίδιο ισχύει εδώ και χρόνια για χώρες όπως οι Η.Π.Α., η Μ. Βρετανία, η Γερμανία, η Ελλάδα….

Ειδικά στην ευρωπαϊκή ένωση, για να μην ξυπνήσει ξαφνικά καμιά χώρα και ζητάει να εκδόσει δικό της νόμισμα σε δική της ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα, φρόντισαν και έφτιαξαν το ευρώ, μας έβαλαν μέσα στη “ζώνη του ισχυρού ευρώ” και πλέον καμία χώρα μέλος δεν μπορεί να ξεφύγει από τη φρικτή αυτή παγίδα, αφού οι χώρες μέλη της Ε.Ε. συμφώνησαν να παραχωρήσουν την άδεια έκδοσης χρημάτων στην Ε.Κ.Τ. (Ευρωπαίκή κεντρική τράπεζα).

Το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ σύμφωνα με το καταστατικό της αποτελείται από τους διοικητές των κεντρικών τραπεζών των χωρών μελών. Αυτό δημιουργεί υποψίες υπαρξης μιας συμμορίας (που λέγεται ΕΚΤ) που έχει τοποθετήσει από ένα μέλος της σε κάθε χώρα μέλος και με τον τρόπο αυτόν χειραγωγεί τη διακίνηση χρήματος σε ολόκληρη την ευρώπη.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΡΓΥΡΑΜΟΙΒΟΙ;

Οι Διεθνείς Τραπεζίτες, ή παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, ελέγχεται από έναν αριθμό πολύ μικρό αριθμό ισχυρών ανθρώπων. Η δυναστεία Rothschild, η δυναστεία Schiff, η δυναστεία Warburg και η δυναστεία Rockefeller είναι μερικοί απο τους αργυραμοιβούς. Τη συμμορία συμπληρώνουν άνθρωποι  όπως ο Σόρος, ο Κίσινγκερ και άλλοι.

Γύρω από τον σκληρό αυτό πυρήνα υπάρχουν οι μεγάλοι τραπεζικοί κολοσσοί όπως η Goldman Sachs, η Morgan Stanley, η JP Morgan Chase, η Citigroup, η Bank of America και η Wells Fargo που ο καθεστωτικός τύπος αναφέρει ως «κερδοσκόπους» ή «αγορές».

Τέλος, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. είναι κατα κάποιο τρόπο οι κεντρικές τράπεζες των κεντρικών τραπεζών. Είναι ιδιωτικές εταιρίες που ελέγχονται από το τραπεζικό καρτέλ και αποστολή τους είναι ο συντονισμός των επιθέσεων που οδηγούν στη χρεοκοπία και τη φτώχεια τα έθνη.

ΠΩΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΕΣ .

Πρόκειται για ένα πολύ απλό κόλπο. Τόσο απλό που ο ανθρώπινος νους το απορρίπτει σαν απίθανο και αναζητά κάτι πιο πολύπλοκο στη θέση του. Εχει ως εξής:

Μέσω της κεντρικής τράπεζας, η ΕΚΤ υπο την καθοδήγηση της παγκόσμιας τράπεζας, χαλαρώνει τα κριτήρια δανειοδότησης και στην ουσία δίνει το πράσινο φως για τη δημιουργία πληθωρισμού. Οι τράπεζες αρχίζουν και βάζουν διαφημίσεις για δωρεάν πιστωτικές κάρτες, διακοποδάνεια, δάνεια κατοικίας κ.λ.π. χωρίς αυστηρό έλεγχο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλοί πολίτες να παίρνουν δάνειο από την τράπεζα, να διοχετεύουν το χρήμα στην αγορά, με συνέπεια να υπάρχει ανάπτυξη, και δουλειές, αυτό που με μια λέξη ονομάζουμε πληθωρισμό.

Αντίθετα, με αφορμή κάποιο θλιβερό γεγονός (συνήθως στην Αμερική – βλ Leeman Brothers) η κεντρική τράπεζα (πάλι υπο την καθοδήγηση και κηδεμονία της ΕΚΤ και της παγκόσμιας κεντρικής τράπεζας) σκληραίνει τα κριτήρια δανειοδότησης, και οι τράπεζες με τη δικαιολογία ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στην κρίση και ότι χρειάζονται ρευστότητα σταματούν να δίνουν νέα δάνεια. Οταν οι τράπεζες εισπράτουν κανονικά τις δόσεις από τα δάνεια που έχουν ήδη δώσει και δεν δίνουν νέα δάνεια, στην ουσία αφαιρούν χρήμα από την αγορά και έχουμε πια το φαινόμενο που ονομάζουμε ύφεση (κρίση).

Ναι είναι τόσο απλό. Αυτό που ονομάζουμε ύφεση και πληθωρισμός είναι 100% χειραγωγίσιμο.
Ολα τα υπόλοιπα περι μακροοικονομίας και τα συναφή, είναι ανοησίες που χρησιμοποιούνται απλώς για να καλύψουν αυτό το τόσο απλό κόλπο.

Το αποτέλεσμα σήμερα στην Ευρώπη είναι το ίδιο με αυτό στην Αμερική, αφού για να λάβουν χρήματα οι χώρες μέλη, εκδίδουν κρατικά ομόλογα (χρέος), τα δίνουν στις διεθνείς χρηματαγορές (το σπίτι των αργυραμοβών) και παίρνουν τα χρήματα.

ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ.

Η Leeman Brothers (όπως και η Goldman Sachs, h Morgan Stanley κ.λ.π.) ανήκει στους αργυραμοιβούς. Οι αργυραμοιβοί βάζουν τα παπαγαλάκια να πούν ότι η Leeman Brothers έχει πρόβλημα και κινδυνεύει να καταρρεύσει. Οι μέτοχοι τρέχουν να πουλήσουν τις μετοχές τους για να μην καταστραφούν. Η τιμή της μετοχής πέφτει πλέον πραγματικά. Εμφανίζεται ο απο μηχανής θεός Ομπάμα και λέει ότι δεν θα επιτρέψει να καταρρεύσει η L.B. . Χρεώνει τον Αμερικανικό λαό με π.χ. 100 δις δολλάρια, η αργυραμοιβοί (μέσω της Leeman Brothers) παίρνουν στα χέρια τους περισσότερο χρέος από τον Αμερικανικό λαό, η Leeman Brothers σώζεται. Η ευρώπη κοιτάζει “έντρομη” την Αμερική. Τα μέσα ενημέρωσης παπαγαλίζουν συνεχώς ότι θα έχουμε μεταφορά της κρίσης από την Αμερική στην Ευρώπη. Η ΕΚΤ δίνει οδηγίες. Η κεντρική τράπεζα τις εφαρμόζει στις χώρες μέλη. Οι τράπεζες σταματούν να δίνουν νέα δάνεια ενώ εισπράτουν τις δόσεις και τους τόκους για τα παλιά. Το χρήμα λιγοστεύει στην αγορά, και η ύφεση αρχίζει…

Ειδικά στην περίπτωση μας, τα παραπάνω έγιναν σε συνδυασμό με τις δύο χρηματοπιστωτικές επιθέσεις των κερδοσκόπων: http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/11/blog-post_2472.html

Σκεφτείτε το λιγο και θα δείτε ότι έτσι είναι. Την κρίση αυτή την κατασκεύασαν οι τράπεζες (αφαιρώντας χρήμα από την αγορά) σε πλήρη αρμονία με τα ΜΜΕ (που μας φοβέρισαν δεόντως).

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ.

Το εκπληκτικό δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι λαοί χρεώνονται σε έναν ιδιώτη για να εκδόσουν τα χρήματα που χρειάζονται. Το εκπληκτικό είναι ότι ο ιδιώτης αυτός, μπορεί βάσει της τραπεζικής νομοθεσίας, να “δημιουργήσει” χρήμα από αέρα κοπανιστό (σε αντίκρισμα του ομολόγου που πήρε σαν “εγγύηση”) 10πλάσιας αξίας από αυτήν του ομολόγου. Το χρήμα αυτό διοχετεύεται στους πολίτες με τη μορφή δανείων.

Δε θα μιλήσω για τα CDS και τα παράγωγα (που είναι ιππόδρομος στον οποίο ποντάρουν οι αργυραμοιβοί ότι ένα ομόλογο δε θα πληρωθεί). Κάτι σαν πάμε στοίχημα δηλαδή, μόνο που το άλογο που ποντάρουν είναι η δυστυχία ενός ολόκληρου λαού.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΥΗΜΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΦΕΣΗ;

Διότι έχουν τεράστια περιθώρια κέρδους χωρίς να αναλαμβάνουν ρίσκο!

Το πράγμα λειτουργεί περίπου όπως στα τραπεζια πόκερ, όπου ο γκρουπιέρης παίρνει σαν προμήθεια ένα ποσοστό κέρδους από κάθε παίκτη κάθε φορά που χρήματα αλλάζουν χέρια. Οι παίκτες μπορεί να κερδίζουν ή να χάνουν, ο γκρουπιέρης όμως κερδίζει συνεχώς.

ΤΙ ΣΚΟΠΟ ΕΧΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

Τα περισσότερα δάνεια είναι καλυμένα “εμπράγματα”, με υποθήκη δηλαδή το σπίτι σας, τη γη σας την επιχείρηση σας. Το παραμύθι ότι οι τράπεζες δεν ενδιαφέρονται για σπίτια και γη, είναι μεγάλο ψέμα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι τράπεζες δέχονται ΜΟΝΟ εμπράγματη εξασφάλιση και ο σκοπός τους είναι στην πραγματικότητα να σας πάρουν το σπίτι, τη γη, την επιχείρηση. Οι τράπεζες ΔΕΝ ενδιαφέρονται για τα χρωματιστά χαρτάκια ή επιταγές και υποσχέσεις.  Χρήματα μπορούν να φτιάξουν ότι ώρα θελήσουν, με ψηφιακές εγγραφές στους υπολογιστές τους.

Ο πληθωρισμός και η ύφεση είναι η παλίροια και η άμπωτη όπου κάθε φορά που τραβιούνται τα νερά, κάποιος χάνει την επιχείρηση του, το σπίτι του, τα χωράφια του.

Τελικός σκοπός είναι να γίνουν οι τράπεζες οι μεγαλοτσιφλικάδες στους οποίους κάποια στιγμή θα ανήκει όλη η γη, ο ορυκτός πλούτος, οι δημόσιες υποδομές.

Το όλο παιχνίδι είναι ένα παιχνίδι εξουσίας που κερδίζει ο πιο δυνατός και έχει σαν τελικό σκοπό τη διανομκή της εξουσίας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η τελευταία παγκόσμια οικονομική κρίση δεν προκλήθηκε από λάθος. Σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τους αργυραμοιβούς.  Και δεν πρόκειται να σταματήσει, αλλά θα συνεχιστεί και θα είναι πολύ χειρότερη από την κρίση του 1929. Στόχος είναι να προκληθεί παγκόσμια οικονομική ύφεση και γενικευμένο αδιέξοδο. Τότε θα προταθεί σαν μοναδική λύση η δημιουργία Παγκόσμιου Νομίσματος, Παγκόσμιας Κεντρικής Τράπεζας ελεγχόμενης από τους ίδιους και Παγκόσμιας Κυβέρνησης.

Και έχουμε σοβαρούς λόγους να πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί δε θα διστάσουν σε τίποτα μπροστά στο κέρδος και στη μέθη της εξουσίας. Η Παγκόσμια Κυβέρνηση τους θα είναι παγκόσμια δικτατορία.

ΠΩΣ ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

Το διαδίκτυο σήμερα έχει μηδενίσει τις αποστάσεις και η πληροφορία μεταδίδεται αστραπιαία. Το παιχνίδι αυτό κατάφεραν και το κράτησαν κρυφό για πάνω από 300 χρόνια με τις μασονικές στοές και τις μυστικές λέσχες. Σήμερα όμως με την τεράστια εξάπλωση του διαδικτύου και την ανταλλαγή πληροφοριών, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τα φοβερά τους σχέδια.

Ολες οι παραπάνω πληροφορίες μπορούν να διασταυρωθούν με λίγο ψάξιμο στο internet. Ψάξτε “Καταστατικό κεντρικής τράπεζας” στο google και θα κατεβάσετε το καταστατικό της τράπεζας Ελλάδος σε PDF.  Ψάξτε “European central bank memorandum” και θα βρείτε το καταστατικό της ΕΚΤ.  Ψάξτε “μετοχική σύνθεση τραπεζών” και προσπαθείστε να βρείτε τη μετοχική σύνθεση της κεντρικής τράπεζας. Δεν θα τη βρείτε. Θα βρείτε για όλες τις τράπεζες, εκτός από την κεντρική.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ;

Φυσικά. Οι σημερινοί πολιτικοί δεν ενδιαφέρονται ούτε εκπροσωπούν τα συμφέροντα του λαού. Είναι πράκτορες των μεγαλοτραπεζιτών, και αυτών τα συμφέροντα εξυπηρετούν. Με μεγάλη ευκολία θα διαθέσουν δισεκατομύρια για αγορά αμυντικού εξοπλισμού, για ανούσια σχολικά βιβλία, για αγορά πανάκριβων συστημάτων παρακολούθησης, για οτιδήποτε άχρηστο και ακριβό. Θα σπαταλήσουν με μανία το δημόσιο πλούτο και θα φέρουν τη χώρα σε κατάσταση ανάγκης για ακόμα μεγαλύτερο δανεισμό.

Σκεφτείτε το λίγο. Ο ΓΑΠ εργάζεται για το δικό μας συμφέρον ή τρέχει να εξασφαλίσει το τραπεζικό καρτέλ;

ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ;

Οι αργυραμοιβοί ελέγχουν έμμεσα ή άμεσα όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο, περιοδικά. Εχουν πράκτορες που δεν κάνουν άλλη εργασία παρα μόνο να προωθούν στα ΜΜΕ τις πληροφορίες που πρέπει, να ελέγχουν την εκλογή των αρχόντων σε τοπικό και εθνικό επίπεδο φροντίζοντας να μην εκθέτουν σε κοινή θέα το διεφθαρμένο αυτό νομισματικό σύστημα.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ;

Ο μόνος τρόπος να αντισταθούμε σε έναν εχθρό τόσο πανίσχυρο όσο το τραπεζικό καρτέλ (που ελέγχει τα media, τις τράπεζες, τους πολιτικούς και μέσω αυτών το στρατό, την αστυνομία, τις τηλεπικοινωνίες….) είναι η πολιτική ανυπακοή.

Ο Γκάντι με πολιτική ανυπακοή και πλήρη έλειψη πολεμικού εξοπλισμού κατάφερε και έδιωξε την πανίσχυρη τότε Βρετανική Αυτοκρατορία από την Ινδία, και είμαι σίγουρος ότι αν δεν δολοφονούνταν, σήμερα η Ινδία θα ήταν μια πολύ ισχυρότερη χώρα στη Διεθνή σκακιέρα.

Η ερώτηση λοιπόν είναι τι θα κάνουμε σαν ελληνικός λαός. Η μια επιλογή είναι να γίνουμε σκλάβοι των Διεθνών Τραπεζιτών και των εγχώριων πρακτόρων τους.

Η άλλη επιλογή είναι η αντίσταση η οποία θα μπορούσε να γίνει στο παρακάτω πλαίσιο:

1. Παύση πληρωμών μέχρι να γίνει έλεγχος του χρέους από αξιόπιστους επιστήμονες και όχι από τα λαμόγια που κάθε εβδομάδα μας ανακοινώνουν άλλο νούμερο.
2. Αρνηση πληρωμής του δημόσιου εξωτερικού χρέους ως προϊόν απάτης αν αυτό αποδειχθεί.
3. Καταγγελία του παγκόσμιου τραπεζικού καρτέλ.
4. Εξοδος από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή αν χρειαστεί.
5. Δανεισμός από άλλες χώρες στις οποίες δεν απευθύνθηκαν τα λαμόγια.
6. Θεσμοθέτηση «τραπεζικού συστήματος πλήρων αποθεμάτων» (full reserve banking).
7. Κρατικοποίηση της Κεντρικής τράπεζας της Ελλάδος.
8. Δημιουργία τριών τουλάχιστον δημόσιων τραπεζών που θα χρεώνουν όχι τόκους, αλλά μόνο τα έξοδα τους.

Ολα αυτά μπορεί να φαίνονται καινοτόμα ή αδύνατα. Θα με ρωτήσετε που θα βρίσκαμε τα χρήματα να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Θα με ρωτήσετε πως θα αποφύγουμε τη χρεοκοπία. Για όλες τις ερωτήσεις, υπάρχουν απαντήσεις…
http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/06/blog-post_25.html

Είναι βέβαιο ότι θα περάσουμε χρόνια δύσκολα. Είναι όμως ακόμη πιο βέβαιο, ότι αν δεν αντισταθούμε, θα περάσουμε απείρως δυσκολότερα για πολύ περισσότερα χρόνια.

Σκεφτείτε το.

Η επιλογή είναι δική μας.

ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ.

Περισσότερα για το θέμα:
http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/08/blog-post_06.html – Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_public_debt
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_GDP_(nominal)
http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/05/blog-post_4810.html – THE MONEY MASTERS.
http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/05/blog-post_4727.html – MONEY AS DEPT.
http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/06/blog-post_16.html
http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/06/blog-post_4118.html
http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/06/blog-post_25.html
http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/11/jean-claude-trichet.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Fractional-reserve_banking
http://en.wikipedia.org/wiki/Full-reserve_banking

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: