βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 25 Νοεμβρίου 2010

Εικόνες από το μέλλον

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 25 Νοεμβρίου 2010

 Η Γερμανία γυρίζει σελίδα στις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επί Κολ, ακόμα και Σρέντερ, το γερμανικό δόγμα ήταν «Εμείς είμαστε το στήριγμα της Ευρώπης» και υπεράνω όλων -ακόμη και των στενά εθνικών συμφερόντων της Γερμανίας- ετίθεντο το συμφέρον και η προοπτική της Ενωμένης Ευρώπης.

Σήμερα η Γερμανία δίνει περισσότερο έμφαση στο εθνικό της συμφέρον. Κάνει διαχωρισμό του Βερολίνου από τις Βρυξέλλες. Αυτή η στροφή από το κοινοτικό στο εθνικό πριμοδοτεί και την τάση που ονειρεύεται μια γερμανική ηγεμονία στην Ενωμένη Ευρώπη.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και με την ένταξή τους στην ΕΟΚ, οι Γερμανοί ήθελαν να αποφύγουν την επανεμφάνιση μιας ακραίας ηγεμονικής τάσης στο εσωτερικό της χώρας τους, που τόσα κακά για την Ευρώπη, τον κόσμο, αλλά και την ίδια τη Γερμανία είχε επισωρεύσει. Αυτή της η συμπεριφορά υπαγορευόταν και από την ανάγκη να απαλύνει και να εξαφανίσει τις συλλογικές ενοχές ενός έθνους.

Η κατάρρευση του κομμουνισμού, η επανένωση των δύο Γερμανιών, η αποδρομή μιας ολόκληρης γενιάς και πολιτικών από το προσκήνιο της χώρας δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για τη στροφή της Γερμανίας που σήμερα φαίνεται να συντελείται. Η οικονομική κρίση ήταν ο καταλύτης για να αρχίσει να αποκρυσταλλώνεται αυτή η τάση και να εκφράζεται από μια πολιτικό που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ανατολική Γερμανία.

Ενδεχομένως η οικονομική κρίση να φόβισε τους Γερμανούς, καθώς επανήλθαν οι μνήμες του Μεσοπολέμου, όταν η τότε οικονομική κρίση εξέθρεψε τον πληθωρισμό, εκσφενδόνισε στα ύψη την ανεργία, που ήταν η μαγιά για την ανάπτυξη του ναζισμού.

Ίσως φοβούνται ότι, εάν δεν «αποστειρωθούν» από αυτά τα φαινόμενα στα οποία μπορεί να οδηγήσει την Ευρώπη η κρίση των «γουρουνιών» (PIGS, ήγουν Portugal, Italy, Greece, Spain), με αρχή την Ελλάδα, θα αναπτυχθεί εκ νέου μια ακραία ηγεμονική τάση στο εσωτερικό τους.

Τα παραπάνω τα γράφαμε στις 20 Μαρτίου ενεστώτος έτους. Σήμερα, εννέα μήνες μετά, αποκτούν δραματική επικαιρότητα, καθώς η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δείχνει απροκάλυπτα τις προθέσεις της. Θέλει είτε η Ευρώπη να μπει κάτω από το φουστάνι της είτε μερικά από τα «γουρούνια» (στα οποία εν τω μεταξύ προσετέθη και η Ιρλανδία και από «PIGS» έγιναν «PIIGS») να σφαχτούν και να γίνουν το κύριο πιάτο στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι των Γερμανών.

Βεβαίως, για να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι η όρεξη της εριτίμου κυρίας Μέρκελ άνοιξε επειδή τα «γουρούνια» ήταν -και ορισμένα συνεχίζουν να είναι- απείθαρχα στις δημοσιονομικές νόρμες που παλαιόθεν απεδέχθησαν και ειδικότερα μετά την ένταξή τους στη ζώνη του ευρώ.

Και φυσικά θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας τη φωτογραφία της στήλης. Είναι τραβηγμένη το 1923 στο Βερολίνο. Τότε που τα λεφτά δεν τα μετρούσαν, αλλά έπρεπε να τα ζυγίζουν.

Το 1923 ένα λίτρο γάλα στη Γερμανία κόστιζε 26 δισ. μάρκα και ένα καρβέλι ψωμί 105 δισ. μάρκα. Η Μέρκελ μεγάλωσε με τους γονείς και τους παππούδες της να της αφηγούνται τέτοιες ιστορίες.

Στη μνήμη της αυτές οι εικόνες πρέπει να ’ναι ανεξίτηλα χαραγμένες. Τα δίσεκτα χρόνια των προγόνων της λογικό είναι να τη στοιχειώνουν και να μη θέλει να τα ζήσει και η ίδια και οι γερμανόπαιδες.

Εκτός από τον γερμανικό ιμπεριαλισμό υπάρχει λοιπόν και η μνήμη της φρίκης, η οποία σε μία προτεσταντικής ηθικής γυναίκα και πολιτικό, όπως η Μέρκελ, μετατρέπεται σε ψυχαναλυτική εμμονή που πρέπει να απωθηθεί.

Το λάθος, όμως, της καγκελαρίου και της Γερμανίας είναι ακριβώς αυτό. Τέτοιες μνήμες έχουν και οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί. Η μελλοντική εξαφάνιση αυτών των εικόνων δεν μπορεί να γίνει με την απώθηση, αλλά με την κοινή προσπάθεια αποτροπής τους.

Η ατομική στάση (υπό την έννοια του ενός έθνους-κράτους) δεν είναι η ενδεδειγμένη μέθοδος, ειδικά όταν αυτή υιοθετείται σ’ ένα συλλογικό περιβάλλον όπως είναι η υπερεθνική νομισματική και πολιτική προσωπικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και δεν πρέπει να υιοθετείται αυτή η στάση από ένα κράτος το οποίο ευθύνεται εν πολλοίς για δύο παγκόσμιους πολέμους.

Θα ήταν τραγικό για τη Γερμανία, που για σχεδόν μισόν αιώνα μετά το 1945 κατέβαλε τόσες προσπάθειες να σβήσει τις ενοχές της και το πέτυχε, να γίνει ξανά η αιτία ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου – ορισμένα επεισόδια του οποίου ήδη βιώνουμε στη δημοσιονομική, χρηματοπιστωτική και νομισματική του μορφή, που οδηγούν κράτη στο περιθώριο και λαούς στη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση.

Όπως θα ήταν τραγικό και για την Ευρώπη μια εργώδης προσπάθεια δεκαετιών για την ενοποίησή της να τιναχθεί στον αέρα από τον ηγεμονισμό ενός κράτους, το οποίο ναι μεν συνέβαλε αποφασιστικά στο να οικοδομηθεί ένας νέος ισχυρός πόλος στον κόσμο, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και βοηθήθηκε σημαντικά ώστε να επανενωθεί και να ξαναγίνει από «μεγάλος ηττημένος» μια οικονομικά εύρωστη χώρα και ένας ισχυρός παίκτης στη διεθνή σκακιέρα.

Η Άνγκελα Μέρκελ πρέπει να κατανοήσει ότι η δύναμη της Γερμανίας είναι δάνεια και συνυφασμένη με τη δύναμη της Ε.Ε. Το ίδιο και η ανάπτυξή της. Δεν μπορεί αίφνης από ένοικος να γίνει ιδιοκτήτης του ευρωπαϊκού σπιτιού. Ούτε από εταίρος να μεταβληθεί σε αφεντικό.

Μπορεί να απαιτεί -και δικαίως- καλύτερη δημοσιονομική πειθαρχία από τους άλλους, επειδή εισφέρει περισσότερα στον κοινοτικό προϋπολογισμό, αλλά δεν μπορεί να γίνει και τοκογλύφος των αδύναμων κρατών-μελών. Μπορεί -και ευλόγως- να φοβάται ότι το ευρώ με τη στάση ορισμένων θα γίνει «βούτυρο», αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να ετοιμάζεται αν χρειαστεί να γυρίσει στο μάρκο.

Αντί να απειλεί με εξώσεις και ελεγχόμενες χρεοκοπίες, καλόν θα ήταν να ακούσει και να υιοθετήσει τα αιτήματα για έκδοση ευρω-ομολόγου, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων και ελάττωση του επιτοκίου, αλλά και να επεξεργαστεί από κοινού με τους εταίρους της κάθε πρόσφορη μέθοδο μείωσης χρεών και ελλειμμάτων.

Ναι, να μη θιγεί η ίδια, αλλά, αν οι άλλοι πεθάνουν, ούτε η Γερμανία θα μπορέσει να ζήσει. Ιδιαίτερα στους αβέβαιους και ταραγμένους καιρούς που ζούμε, η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να αντιμετωπίσει τις μελλοντικές απειλές μόνον ενωμένη και όχι φιλάσθενη και υποταγμένη σε ένα νέο Ράιχ.

Τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Όχι για τους Έλληνες, τους Ιρλανδούς, τους Πορτογάλους, τους Ισπανούς. Για όλους. Τείχη ασφάλειας για έναν έκαστο χωριστά δεν υπάρχουν. Το μόνο τείχος ασφαλείας είναι ένα και είναι κοινό. Για ολόκληρη την Ε.Ε.

Μόνον έτσι θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την απειλή είτε εκείθεν του Ατλαντικού είτε της Κίνας. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση καταρρεύσει οικονομικά, τότε θα καταστεί βορά στις επιθέσεις της λαθρομετανάστευσης και της τρομοκρατίας, που αποτελούν τις σύγχρονες «μάστιγες του Θεού».

Αυτό που δεν κατανοεί ή δεν θέλει να κατανοήσει η Μέρκελ αρχίζουν φαίνεται να το κατανοούν οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες και πρώτοι απ’ όλους αυτοί που τα κράτη και οι λαοί τους είναι με τη θηλιά περασμένη στον λαιμό. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρόσφατη διαφωνία του Γ. Παπανδρέου με τη σιδηρά καγκελάριο για την προβληματική ευρωπαϊκή πολιτική της Γερμανίας βρήκε ευήκοα ώτα και μάλιστα, όπως χαρακτηριστικά εγράφη στους «Financial Times», «ο Έλληνας πρωθυπουργός είπε δημόσια αυτό που σκέφτονται ή συζητούν ιδιωτικά όλοι οι άλλοι».

Για να συνετιστεί και να ανακρούσει πρύμναν η Γερμανία θα πρέπει η διαφωνία Παπανδρέου να γίνει διαφωνία και προβληματισμός και των άλλων Ευρωπαίων ηγετών. Θα πρέπει και οι άλλοι πρωθυπουργοί και αρχηγοί κρατών και όλοι όσοι συμμετέχουν και αποφασίζουν στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα να πουν «nein» στον γερμανικό ηγεμονισμό, ο οποίος, εάν δεν συναντήσει σήμερα αντίσταση, αύριο μπορεί να μετατραπεί σε παγγερμανισμό και μεθαύριο να έχει ολέθριες συνέπειες για την Ευρώπη και τον κόσμο.

Αυτό σε καμία βέβαια περίπτωση δεν πρέπει να λάβει τη μορφή αντιγερμανισμού, όπως κάποιοι μικρόνοες και ακραίοι εθνικιστές -είτε εδώ είτε αλλαχού- επιθυμούν. Η Γερμανία είναι σύμμαχος και οι πολίτες της εταίροι. Το δε μέλλον μας είναι κοινό.

Κατ’ αναλογίαν, η ανάγκη που υπάρχει σήμερα στην Ευρώπη για ενότητα και συνεννόηση υπάρχει και στα καθ’ ημάς. Η οικονομική κρίση, η παραγωγική αποσάθρωση, ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, η κοινωνική κατάρρευση, το μνημόνιο με την τρόικα δεν είναι προβλήματα τα οποία μπορεί να διαχειριστεί και να αντιμετωπίσει ένα κόμμα.

Η ανασυγκρότηση της χώρας είναι εθνική υπόθεση και δεν μπορεί να διεκπεραιώνεται μόνο από την παρούσα κυβέρνηση. Δεν μπορεί να απαιτούμε κοινοτική αλληλεγγύη και να μην υπάρχει εθνικό μέτωπο. Θα πρέπει το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και των κοινωνικών οργανώσεων και των επαγγελματικών φορέων, να κατανοήσει ότι ή όλοι μαζί θα σωθούμε ή όλοι μαζί θα πνιγούμε. Είναι γελασμένοι όσοι νομίζουν ότι το φίδι θα το βγάλει μόνος του ένας από την τρύπα.

Εάν συνεχίσουμε να άδουμε, και μάλιστα κακόφωνα, για το παρελθόν και να θρηνούμε για το άδικο παρόν, το μόνο που προετοιμάζουμε είναι ένα ζοφερό μέλλον, όπου για να αγοράσουμε ένα μπουκάλι γάλα θα χρειαζόμαστε 100 δισ. δραχμές, για ένα καρβέλι ψωμί 500 δισ. και για ένα κομμάτι ψητού γουρουνιού 1 τρισ., εάν υπάρχουν γουρούνια και δεν έχουν πεθάνει από την ασιτία και αν υπάρχουν ζυγαριές για να ζυγίζουμε τα χαρτιά που θα ονομάζουμε χρήματα.

Καιρός λοιπόν να σοβαρευτούμε και να βρούμε όχι τα μίνιμουμ στα οποία μπορούμε να συνεννοηθούμε, αλλά τα μάξιμουμ που μας ενώνουν, ώστε να κρατήσουμε το τελευταίο οχυρό που μας απέμεινε. Αυτό της επιβίωσης και της αξιοπρέπειας. Οι καιροί ου μενετοί…

posted by felnikos

Posted in Δημοκρατία, Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

2.500 χρόνια πάθος για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 25 Νοεμβρίου 2010

 

Δημοσιεύθηκε στο Ποντίκι

Θα ήταν άραγε τρα­βηγμένο να ισχυρι­στεί κανείς ότι εδώ και 2.500 χρόνια συντηρείται εξελισσόμενη μια δι­αμάχη μεταξύ του ανατολικού και του δυτικού πολιτισμού, που εί­ναι πολύ βαθύτερη από αυτό που κάθε εποχή προσπαθεί να ερμη­νεύσει υπό το πρίσμα των δικών της ιδιομορφιών; Ήδη από τον 6ο π.Χ. αιώνα έπεφταν οι ευημε­ρούσες ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας, η μια μετά την άλλη, στην κατοχή του Λυδού βασιλέα Κροίσου. Στα μισά του 6ου αιώνα, όλες οι πόλεις, πλην της Μιλήτου, είχαν περιέλθει στην κυριότητα του ανατολικής νοοτροπίας κρά­τους, τη στιγμή που στη Μίλητο ο Θαλής έστρεφε την προσοχή της ανθρωπότητας στην επιστήμη, θέτοντας τις βάσεις του ευρωπαϊ­κού πολιτισμού και αφήνοντας πί­σω του μια για πάντα την Ανατολή των προκαταλήψεων και της δει­σιδαιμονίας. Η διαμάχη μεταξύ του ελληνικού τρόπου ζωής που εκφράστηκε μέσα από τις δημο­κρατικές πόλεις-κράτη της Ελλά­δας και του ανατολικού, όπως τον εκπροσωπούσε η ανατολική απο­λυταρχία, έμελλε, μέσα από διά­φορες μορφές να διατηρηθεί ως τις μέρες μας. Έτσι, η πιο βασική προσπάθεια της επεκτατικής περ σικής απολυταρχίας να καταλάβει την Αθήνα στη Μάχη του Μαρα­θώνα υπήρξε καθοριστική για τη μετέπειτα εξέλιξη του κόσμου, έτσι όπως τον γνωρίζουμε σήμε­ρα. Αν είχε επικρατήσει η περσική στρατιά, είναι περισσότερο από σίγουρο ότι σήμερα ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός. Κι αυτό λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις αν αναλογιστούμε έναν κόσμο δίχως τη συγκλονιστική εμπειρία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, δίχως τα επιτεύγματα και τις ανυπέρβλητες επιδόσεις στις τέχνες, στις επιστή­μες και στη φιλοσοφία. Υπό αυτό το πρίσμα, η Μάχη του Μαραθώνα υπήρξε σταθμός και ήταν καθορι­στική για τη μορφή που έλαβε ο σημερινός κόσμος.

Το πιο εντυπωσιακό είναι εν τού­τοις ότι αυτή η διαμάχη δεν έπαψε ποτέ, σε καμιά ιστορική περίοδο, να υφίσταται. Η εκ διαμέτρου αντίθετη φιλοσοφία ως προς τον τρόπο ζωής δημιούργησε ένα δι­αχρονικό και καθώς φαίνεται αγε­φύρωτο χάσμα μεταξύ των χωρών της Ανατολής και της Δύσης.

Σήμερα, 2.500 χρόνια μετά τη συγκλονιστική εποποιία των Αθη­ναίων πολιτών, της Αθηναϊκής Πολιτείας και των συντεταγμένων της οργάνων, η ανθρωπότητα απο­λαμβάνει έναν λαμπρό πολιτισμό με θαυμαστά επιτεύγματα και αδι­απραγμάτευτη προσήλωση προς τις βασικές αρχές που οικοδομήθηκαν αμέσως μετά τις αρχές της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Το πάθος για Δημοκρατία και Ελευθερία είναι η ύψιστη διαθή­κη που κληροδότησε ο ελληνικός πολιτισμός στην ανθρωπότητα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι πολλούς αιώνες αργότερα, το 1810, όταν ο φιλέλληνας ποιητής Λόρδος Βύρων, λίγο προτού φθά­σει στο Μεσολόγγι, είχε επισκε­φθεί τον Μαραθώνα, έγραψε:

«Τα βουνά ατενίζουν τον Μαραθώνα και ο Μαραθώνας κοιτά τη θάλασσα. Μόνος για λίγο με τις σκέψεις μου εκεί, την Ελλάδα ονειρεύτηκα ελεύθερη. Γιατί στεκόμουνα στου Πέρση τον τάφο και δεν θεωρούσα τον εαυτό μου σκλάβο».

Η σημασία της νίκης του Μαραθώνα

Η νίκη αυτή, μια νίκη που κατέ­δειξε την ανωτερότητα των ελληνι­κών όπλων αλλά και της ελληνικής πολεμικής τακτικής, χάρισε στους Αθηναίους αλλά και στους υπό­λοιπους Έλληνες αυτοπεποίθηση και κυρίως διέλυσε έναν ισχυρό μύθο που ήθελε την περσική αυ­τοκρατορία ανίκητη. Οι Αθηναίοι είχαν ήδη δοκιμάσει τη δύναμη και την αποτελεσματικότητα της φάλαγγας των οπλιτών σε διάφο­ρους τοπικούς πολέμους με τους Μεγαρείς, του Βοιωτούς κ.ά. Στο Μαραθώνα ωστόσο αναμετρήθη­καν με το στρατό της τότε υπερδύ­ναμης σε μιαν ανοιχτή μάχη σώμα με σώμα. Ο Μιλτιάδης απεδείχθη ο σωστός στρατηγός στη σωστή μάχη και χάρισε στην Ελλάδα το πραγματικό και ηθικό πλεονέκτη­μα που της επέτρεπε πλέον να αντιμετωπίζει την περσική απειλή μέσα από νέα δεδομένα. Από την άλλη, η Δημοκρατία του Κλεισθέ­νη απέδειξε ότι μπορούσε να ανα­δείξει και να προσφέρει στην πόλη ικανότατους πολιτικούς και στρα­τιωτικούς ηγέτες και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει τους τυραννό-φιλους στην εσωτερική διαμάχη, δημιουργώντας τις απαραίτητες προϋποθέσεις της νίκης. Η Αθήνα αναδείχτηκε σε κορυφαία πολιτικοστρατιωτική δύναμη στην Ελ­λάδα, πλάι στους Σπαρτιάτες που εκπροσωπούσαν τη συντήρηση. Με τη νίκη του Μαραθώνα οι δύο αυτές ελληνικές πόλεις, δέκα χρόνια αργότερα, θα μπορέσουν να σηκώσουν το βάρος την νέας περσικής επίθεσης στις Θερμο­πύλες και στη Σαλαμίνα. Ωστόσο σημαντικό ευεργέτημα της νίκης αυτής υπήρξε και το ναυάγιο της απόπειρας παλινόρθωσης της τυ­ραννίας, ένθερμος υποστηρικτής της οποίας υπήρξε και η περσική διπλωματία. Στον Μαραθώνα, μα­ζί με τα πτώματα των Περσών, θάφτηκε και η ιδέα της επαναφοράς της τυραννίας στην Αθήνα. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για το μεγαλύτερο πολιτικό θαύμα όλων των εποχών, αυτό της δημοκρατίας του 5ου αι­ώνα. Ο απόηχος της ήττας από περ­σικής πλευράς δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντικός, μιας και οι αριθμητικές απώλειες ήταν ασήμαντες σε σχέση με τον πληθυσμό της περσικής αυ­τοκρατορίας, ούτε και η ταπεινωτι­κή ήττα είχε δυσάρεστα αποτελέ­σματα στις κτήσεις τους στη Μικρά Ασία, μιας και δεν σημειώθηκαν αποσχιστικά κρούσματα. Αντίθετα, διαπίστωσαν ότι κακώς είχαν υποτι­μήσει τον εχθρό και αποφάσισαν να επαναλάβουν την απόπειρα, αυτή τη φορά όμως παίρνοντας τα κατάλ­ληλα μέτρα. Οι Πέρσες δεν έκρυψαν την επιθυμία τους να επανέλθουν με μιαν ευρύτερης κλίμακας επιχεί­ρηση κατά των Ελλήνων, αυτή τη φορά ωστόσο με καταλληλότερη οργάνωση και πιο αποτελεσματικά μέσα. Βεβαίως και οι Έλληνες είχαν μια ολόκληρη δεκαετία μπροστά τους για να ετοιμάσουν την άμυνά τους απέναντι στην αντεπίθεση της Αυτοκρατορίας.

Οι Αθηναίοι ήταν πάντοτε περή­φανοι γι’ αυτή τους τη νίκη και δι­καίως, αφού όπως αναφέραμε και στην αρχή του σημειώματός μας, αυτή υπήρξε η αφορμή για να ανα­πτυχθεί ο μεγαλύτερος πολιτισμός που γνώρισε η ανθρωπότητα, ένας πολιτισμός παγκόσμιας εμβέλειας και αποδοχής. Και η εκτίμηση του Μιλτιάδη, όπως μας τη μεταφέρει ο Ηρόδοτος, αποδεικνύεται οξυδερ­κέστατη!

«Αν οι Αθηναίοι υποταχθούν στους Μήδους, είναι γνωστό τι θα πάθουν όταν παραδοθούν στον Ιππία· αν, αντίθετα, σωθεί η πόλη μας, είναι σε θέση να γίνει η πρώτη ανάμεσα στις ελληνικές πόλεις».

Όντως η Αθήνα μετά τον Μαρα­θώνα εξασφάλισε την πρώτη θέση στον ελληνικό κόσμο.

Τα δέκα χρόνια που μεσολάβη­σαν από τη μάχη του Μαραθώνα μέχρι την επανάκαμψη των Περ­σών, όπου θα ετίθετο εκ νέου σε κίνδυνο η ελευθερία και η εξέλιξη των ελληνικών πόλεων, η Αθήνα πρόλαβε να ξεπεράσει μια σοβαρό­τατη πολιτική κρίση που σήμαινε το οριστικό πέρασμα από την αριστο­κρατία στη Δημοκρατία, και απέ­κτησε χάρη στην προνοητικότητα του Θεμιστοκλή το μεγαλύτερο στόλο της Ελλάδας, που θα παίξει αποφασιστικό ρόλο στις ελληνικές νίκες του 480 και 479 π.Χ. Επίσης και η άλλη μεγάλη πόλη της Ελ­λάδας, η Σπάρτη, θα απαλλαγεί από τις έριδες ανάμεσα στους βασιλείς και τους εφόρους και θα γνωρίσει μια μακρά περίο­δο εσωτερικής σταθερότητας, πράγμα που θα της επιτρέψει να παίξει καθοριστικό ρόλο στην Πελοποννησιακή Συμμαχία.

Οι μύθοι μετά τη μάχη

Είναι χαρακτηριστικό ότι η νίκη αυτή των Αθηναίων άφησε ελεύθερη τη φαντασία να δημι­ουργήσει μια σειρά από μύθους σχετικά με τη μάχη, μύθους που ενδυναμώνουν την εντύπωση που προκάλεσε αυτή η μάχη. Έτσι κυκλοφόρησαν διάφορες κραυγαλέες περιπτώσεις, όπως αυτή που ήθελε τον θεό Πάνα να παραπονιέται στον Φειδιππίδη που επέστρεφε άπραγος από τη Σπάρτη, όπου είχε προστρέξει για βοήθεια, ότι οι Αθηναίοι δεν τον τιμούν, ενώ αυτός πάντα στέκει ευνοϊκά απέναντί τους. Έτσι οι Αθηναίοι διηγούνταν πώς κατά τη διάρκεια της μάχης, άγριες κραυγές ακούστηκαν και σκόρπισαν το τρόμο στους Μή-δους και τον πανικό στις γραμ­μές τους. Ήταν οι κραυγές του Πάνα – εξ ου και η ετυμολογία της λέξεως πανικός! Αργότερα, οι Αθηναίοι έχτισαν σε μια σπη­λιά στην Ακρόπολη ένα ιερό προς τιμήν του τραγοπόδαρου ποιμε­νικού θεού.

Άλλος μύθος πάλι προέρχε­ται από το έργο «Θησεύς», του Πλουτάρχου. Εκεί αναφέρεται ότι πολλοί Αθηναίοι είδαν να ανοίγει η γη μπροστά τους και να ξεπροβάλει ο Θησέας από μέσα της κυνηγώντας τους Πέρσες. Ακόμα πολλοί είδαν τον ημίθεο Ηρακλή με το ρόπαλό του να ανοίγει τις σειρές των Ανατολιτών.

Ο Αισχύλος του Μαραθώνα

Πέρα από αυτά, χαρακτηριστι­κό είναι το γεγονός ότι ο αρχαιότε­ρος από τους τρεις μεγάλους τρα­γικούς ποιητές, ο Αισχύλος, πολέ­μησε στη Μάχη του Μαραθώνα όταν ήταν τριάντα πέντε χρόνων. Αν και γνώρισε μεγάλη δόξα ως ποιητής ο Αισχύλος (πιθανολογεί­ται ότι κέρδισε συνολικά 13 πρώτα βραβεία στο δραματικό διαγωνι­σμό των Μεγάλων Διονυσίων), ο ίδιος μάλλον θεωρούσε τη συμμε­τοχή του στη Μάχη του Μαραθώ­να, καθώς και στις ναυμαχίες του Αρτεμισίου και της Σαλαμίνας, ως το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζω­ής του, όπως άλλωστε προκύπτει από το ταφικό του επίγραμμα, στη Γέλα της Σικελίας, το οποίο φέρε­ται να συνέθεσε ο ίδιος:

«Αισχύλον Ευφορίωνος Αθηναίον τόδε κεύθει μνήμα καταφθίμενον πυροφόροιο Γέλας· αλκήν δ’ ευδόκιμον Μαραθώνιον άλσος αν είποι και βαθυχαιτήεις Μήδος επιστάμενος».

«Τον γιο του Ευφορίωνα τον Αθη­ναίο Αισχύλο κρύβει νεκρόν το μνή­μα αυτό της Γέλας με τα στάρια· την άξια νιότη του θα ειπεί του Μαρα­θώνα το άλσος και ο Μήδος ο ακούρευτος όπου καλά την ξέρει».

http://www.topontiki.gr/article/9252

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μυομοιχίδιον 2ον : Κομματόσιτα, παράσιτα, γυνανδρείκελα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 25 Νοεμβρίου 2010

του Κώστα Ζουράρι

Διαμηνύουν νάστατοι, συνάδελφοι πιστήμονες π τ ξωτερικό, φίλοι κα μή: – Γιατί ατοκτονετε;  σες ο λληνες, μ’ ατ τ γενοκτονίας Μνημόνιο; Εχατε, πέρυσι, στ χέρια σας τ πόλυτο πυρηνικ πλο: τν χρεωκοπία! Γιατί δν τ χρησιμοποιήσατε; Γιατί σες δν κβιάσατε τν διεθν τοκογλυφία ντ ν σς δέσει χειροπόδαρα ατή; Ο πανάσχετοι κυβερντες σας δν ξεραν τι ο τοκογλυφοτραπεζίτες τρεμαν, ατοί, κι χι σες, γι να χρεωστάσιο πληρωμν τς λλάδας;

Ναί, τσι εναι, δηλαδ χειρότερα… Τ κομματοπαράσιτα το δικομματισμο, πο μς κυβερνον, δ κα ειντε π τν Μεταπολίτευση το ’74, δν εναι πλς πανάσχετα. Εναι κα νδρείκελα νεπίξεστα. Στν δουλοπρέπειά τους κα τν συνοικιακή τους δειλία… Διότι, τόσο σωτρες! τσι! σα δισεκατομμύρια πομύζησαν μέχρι τώρα π τν φτωχολογιά μας, τ δίνουν, ς νδράποδα πειθήνια, στος διεθνες τοκογλύφους. Κα τ χρέος –γι τ παιδιά μας– μεγαλώνει μέρα τν μέρα.

Γιατί ατ τ παράσιτα-κομματόσιτα το δικομματισμο δν πραξαν τ νομισματο-δημοσιονομικς ατονόητον; Δλα δή.

1ον. μέσως, δηλαδή, πρν π δέκα χρόνια, ταν εδαν πς τ κηφηνδες μιζαδόρικό τους διόγκωνε τν «δανεισμ» π τος τοκογλύφους, πρεπε ν δημιουργήσουν να δικό μας, λληνικ «κυριαρχικ ταμεο» (sovereighn fund).

Πς; Συνενώνοντας τ Ταμεο Παρακαταθηκν κα Δανείων, τ Ταχυδρομικ Ταμιευτήριο (100% λληνικς διοκτησίας) κα τ ποσοστ το λληνικο Δημοσίου π τν θνικ Τράπεζα κα τν γροτικ Τράπεζα (50 κα νω τος κατό). τσι, πρς τ κε φυσικ ρο τν σφαλιστικν μας Ταμείων θ δινε – σχέτως τς πιβαλλομένης «πατάξεως τς διαφθορς» – τ δισεκατομμύρια, πο μς «δανείζουν» ο ξένοι κδοροσφαγες. Ο λληνες θ δάνειζαν στ λληνικ Δημόσιο, χωρς τοκογλυφικ πιτόκιο. πως κριβς κάνουν τόσα λλα κυριαρχικ κα χι νδραποδώδη κράτη στν κόσμο. Ναί, λληνικ Ταμεο κυριαρχίας (Fond souverain).

2ον. Δήμευση! Δεκατέσσερα πόσα δισ. «ληξιπρόθεσμα» χρέη π τ γχώριο κεφαλαιοκρατικ ληταριό; Δήμευση!

3ον. Κομμισσάριοι το λληνικο Κράτους, στς «λληνικς» τραπεζικς ληστοσυμμορίες. Στν Μέκκα το καπιταλισμο, μπάμα γιατί τόλμησε ατ πο δν τολμ δ «σοσιαλιστής» μας Georgakis; Γι ν πάρξει ρευστ στν γορά;

4ον. Γιατί τ ξεφτέρια μας δν παιτον π τ νδρείκελο Τρισ τς ΕΚΤ ν γοράζει κα ν γγυται τ μόλογα το λληνικο Δημοσίου π’ εθείας κι χι μέσω τν λληνοξενικν «Τραπεζν»;

Κα κάτι γι τν κυβερνσα παρασιτικ σχετίλα:

1ον. κενος φν Σάχλας, πουργς π τν ξωτερικν Τεμενάδων, πο γραφε, τότε, πραγματείαν πρ το Να στ σχέδιο νάν –συνωδ τ Ναιναίκ Georgakis (τότε)–, γιατί δν πάει ν μάθει γράμματα; γι βλίτα, ς γνήσιος φν βλιτομάμας;

2ον. νεπιξέστως ξεστος χθυέμπορος παριστάνει τν πουργ γι τν «λληνικ Πολιτισμό»!!! ρώτηση: παγορεύεται; πάντηση: Βεβαίως χι! Κάθε χθυέμπορος μπορε ν γίνεται πουργς περ τν λληνικν Πολιτισμόν. ς ξς: ν χει γράψει τέσσερεις χιλιάδες σελίδες γι τν λληνικ Πολιτισμ (σες κα τ χρόνια του) κα ν διαβάζει στ πρωτότυπο, παρακαλ, τν λιάδα, τν «κάθιστο μνο» κα τν δύσσεια το Καζαντζάκη. λλοις, θυρωρς στν μερικάνικη Πρεσβεία. Μπρούμυτα.

http://www.topontiki.gr/article/11756

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Χριστουγεννιάτικα οικολογικά στολίδια

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 25 Νοεμβρίου 2010

Παραλάβαμε χριστουγεννιάτικα οικολογικά στολίδια απο ξύλο, ύφασμα, πανί και μέταλλο. Φιγούρες ταράνδων, χιονανθρώπων, Αη-Βασίλη, αστεριών, κουδουνιών και άλλα πολλά σε τιμές, οι οποίες ξεκινούν απο τα 0,90 ευρώ.

Επίσης σπίτια χριστουγεννιάτικα με φως, μουσική και κίνηση από 22,00  έως 57,70 ευρώ και λούτρινα χριστουγεννιάτικα με μουσική και κίνηση από 18,00 ευρώ.

Στο βιβλιοπωλείο μας θα βρείτε την συλλογή της PARKER σε πένες, μηχανικά μολύβια και στυλό rollerball και ballpoint, οι οποίες ξεκινούν απο τα 6,5 ευρώ.

Τελευταία παραλαβή είναι τα οι παπουτσοθήκες τύπου ΙΚΕΑ σε καλύτερη ποιότητα και ποικιλία χρωμάτων.

Posted in Προτάσεις δώρων & νέες παραλαβές | Leave a Comment »

Κοσμοθεωρία των Εθνών – Συγκρότηση και συγκράτηση των κρατών, της Ευρώπης και του κόσμου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 25 Νοεμβρίου 2010

του Παναγιώτη  Ηφαίστου
Μέσα στον σκληρό πυρήνα του πολιτικού πολιτισμού βρίσκονται οι συγκλίνουσες και αλληλοσυμπληρούμενες έννοιες «εθνική κοσμοθεωρία», «έθνος», «εθνική ανεξαρτησία», «εθνοκράτος», «δημοκρατία», «κοινωνική ελευθερία» και «πολιτική ελευθερία». Παρά το γεγονός ότι το περιεχόμενο των εννοιών αυτών είναι διαφορετικό ανάλογα με την ανθρωπολογική ετερότητα κάθε κοινωνικής οντότητας, μορφικά είναι πανομοιότυπες για όλα τα έθνη. Η διαρκής διαχρονική πνευματική και πολιτική ανάπτυξή τους συγκροτεί την Κοσμοθεωρία των εθνών. Η κατίσχυση της κοσμοθεωρίας των εθνών και η σταθερότητα τον 21ο αιώνα συναρτάται, πρωτίστως, με την εμπέδωση της εθνικής ανεξαρτησίας ως θεμελιώδους κοσμοθεωρητικής παραδοχής όλων των εθνών και με την εκ του γεγονότος αυτού ανάπτυξη αντιηγεμονικών εθνοκρατοκεντρικών συσπειρώσεων.

ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΚΑΒΑΦΗΣ. Ο τίτλος Κοσμοθεωρία των Εθνών εμπνέεται από τον Ρήγα Φεραίο. Τα κεντρικά κεφάλαια του βιβλίου, εξάλλου, κτίστηκαν γύρω από τα μνημειώδη ποιήματα του Καβάφη Τείχη (υλιστικά τείχη που κτίζονται γύρω από τη μοντερνιστική δημόσια σφαίρα), Βάρβαροι (οι λογικές απολήξεις του μεταμοντερνισμού στα ανθρωπολογικά Σόδομα και Γόμορρα) και Ιθάκη (τα ταξίδι του εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος και οι προϋποθέσεις μιας ολοένα μεγαλύτερης σταθερότητας).

Η ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ. Οι καταστροφικές ιδεολογίες και οι διεθνισμοί του 19ου και 20ού αιώνα –αναρχισμός, ναζισμός, κομουνισμός, φιλελευθερισμός– είχαν την ίδια υλιστική μάνα και την ίδια τύχη: Αφού μάτωσαν την ανθρωπότητα εισερχόμενοι στον 21ό αιώνα καταρρέουν κάτω από το βάρος των αντιφάσεών τους. Όσο απομακρυνόμαστε από την αποικιοκρατία αποδεσμεύονται οι εθνικές πνευματικές δυνάμεις, εμπεδώνεται η εθνική ανεξαρτησία ως άξονας εθνοκρατοκεντρικών αντιηγεμονικών συσπειρώσεων και κατισχύει η κοσμοθεωρία των εθνών. Στον αντίποδα βρίσκονται οι παρακμιακές τάσεις που θρέφουν τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα, η επικράτηση των οποίων αποτελεί επιστροφή στο μέλλον υλιστών όπως οι La Mettrie και ο μαρκήσιος de Sade.

ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ. Υλισμός, ιδεολογία και διεθνισμός είναι το τρίδυμο της καταστροφής των τελευταίων αιώνων. Ο συνεπέστερος υλιστής είναι ο μαρκήσιος de Sade. Ο υλισμός στις έσχατες απολήξεις του είναι φιλοτομαρισμός, εγωπάθεια, ιδιωτεία, φιλαυτία, μηδενισμός, άκρατος ηδονισμός και έγκλημα. Ο μοντερνισμός σταδιακά διολίσθησε στην αντιπνευματικότητα κτίζοντας πανύψηλα υλιστικά τείχη γύρω από τη δημόσια σφαίρα των ευρωπαϊκών κρατών. Η σταδιακή επικράτηση των υλιστικών ιδεών είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια τη νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος, την κατάληψη του πλανήτη από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, την επί αιώνες καταλήστευση του πλούτου των εθνών, τις εθνοκαθάρσεις στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, πολλούς πολέμους, πολλές γενοκτονίες, πολλά μεγάλα νεκροταφεία, διαίρει και βασίλευε και άπειρα περιφερειακά προβλήματα. Αυτά είναι και τα μεγαλύτερα εγκλήματα όλων των εποχών τα οποία η μοντερνιστική ιδεολογικοπολιτική ορθότητα και ο πολιτικοστοχαστικός καθωσπρεπισμός ελέω επικοινωνιακής ισχύος επί αιώνες φυλάσσουν ως επτασφράγιστο μυστικό. Αναλύονται σε βάθος ζητήματα της ιστορίας διεθνών σχέσεων και των διαχρονικών ανθρωπολογικών διαμορφώσεων, καθώς επίσης τονίζεται ο υπονομευτικός ρόλος των ιδεολογικοπολιτικών (πανεπιστημιακών) εκπαιδευτηρίων τα οποία στις μέρες μας κατακυριεύονται από τις πιο ακραίες τάσεις του μεταμοντερνισμού με αποτέλεσμα να ροκανίζονται τα ανθρωπολογικά θεμέλια των δυτικών κοινωνιών.

ΑΝΟΔΟΣ, ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Οι αφετηρίες του πολιτικού πολιτισμού βρίσκονται στην κλασική αρχαιότητα. Το πνευματικό κτίσιμο των εθνικών κοσμοθεωριών εν μέσω αναστολών, αντιστροφών και αντιξοοτήτων ήταν και συνεχίζει να είναι ανοδικό. Εις πείσμα των υλιστικών παραδοχών που βασικά αναδείχθηκαν μετά τον 16ο αιώνα τα έθνη συγκροτούν και κτίζουν ακατάπαυστα τις εθνικές-ανθρωπολογικές προϋποθέσεις ενός πολιτισμένου εθνοκρατικού πολιτικού βίου και ενός εθνοκρατοκεντρικά θεμελιωμένου διεθνούς συστήματος. Βάση της ανάλυσής μας είναι η κοινωνιοκεντρική θεμελίωση των εθνών και ο Αριστοτελισμός, τις κοσμοθεωρητικές προεκτάσεις του οποίου και αντιπαραθέτουμε στον μοντερνισμό και τον μεταμοντερνισμό.

ΕΕ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΕΤΑΝΕΟΤΕΡΙΚΟΥ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. Η ΕΕ εξετάζεται ως ένα πρότυπο μελλοντικού εθνοκρατοκεντρικού συστήματος και τονίζεται ο υπονομευτικός ρόλος των διεθνιστικών ιδεολογημάτων που ροκανίζουν τα θεμέλια του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. Ο πολιτικός πολιτισμός κορυφώθηκε στη Βυζαντινή Οικουμένη, αλλά έκτοτε δέχτηκε μεγάλα πλήγματα από την πτώση της Βασιλεύουσας Πόλης, της Κωνσταντινούπολης. Παρά τα πλήγματα που επέφερε μετά τον 16ο αιώνα η έλευση του υλισμού, των ιδεολογιών και των διεθνισμών, το έθνος επανέρχεται ολοζώντανο. Στον αντίποδα των υλιστικών  θεωρήσεων σταδιακά επανέρχονται οι εθνικές κοσμοθεωρίες που κτίζονταν επί χιλιετίες.

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες, Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: