βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 5 Ιανουαρίου 2011

«ΦΛΕΒΑ ΧΡΥΣΟΥ» Ο ΛΕΒΙΑΘΑΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Ιανουαρίου 2011

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ, από το ΕΘΝΟΣ (03.01.2011)

Το Τελ Αβίβ εξασφαλίζει ενεργειακή αυτάρκεια για 100 χρόνια και έχει τη δυνατότητα εξαγωγών. Γενικός συναγερμός στην Ανατολική Μεσόγειο για την οικονομική και γεωστρατηγική διάσταση των ανακαλύψεων
Στην επίσημη επιβεβαίωση ότι το κοίτασμα Λεβιάθαν που έχει εντοπισθεί εκατόν τριάντα χιλιόμετρα από τις ακτές του Ισραήλ περιλαμβάνει σχεδόν 450 δισεκατομμύρια m3 φυσικού αερίου, προχώρησε η αμερικανική εταιρεία Noble Energy, η οποία έχει αναλάβει την έρευνα και εκμετάλλευση του κοιτάσματος από κοινού με ισραηλινές εταιρείες.
Η πρώτη αναφορά στην ύπαρξη του κοιτάσματος είχε γίνει τον περασμένο Ιούνιο, αλλά τώρα επιβεβαιώνεται και επιστημονικά (καθώς προηγήθηκαν γεωτρήσεις στην περιοχή) το μέγεθος του Λεβιάθαν, κατατάσσοντάς το στην πιο σημαντική παγκοσμίως ανακάλυψη κοιτάσματος φυσικού αερίου της τελευταίας δεκαετίας.
Αν και η εκμετάλλευση του κοιτάσματος δεν προβλέπεται να ξεκινήσει πριν από το 2017, ο εντοπισμός των τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην περιοχή της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου αλλάζει σημαντικά τα στρατηγικά δεδομένα της ευρύτερης περιοχής.
Το Ισραήλ από εξαρτώμενη ενεργειακά χώρα, σε ένα εχθρικό περιβάλλον πλούσιο σε ενεργειακούς πόρους, με τα κοιτάσματα που έχουν εντοπισθεί εξασφαλίζει ενεργειακή αυτάρκεια για τα επόμενα 100 χρόνια και έχει τη δυνατότητα να εξάγει φυσικό αέριο και προς την Ευρώπη ή σε άλλες αγορές.
Η οικονομική αλλά και η γεωστρατηγική διάσταση των ανακαλύψεων έχουν σημάνει γενικό συναγερμό στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς τα κοιτάσματα αυτά εντοπίζονται μεν σε περιοχές ισραηλινής κυριαρχίας, αλλά γειτνιάζουν με τις θαλάσσιες ζώνες της Αιγύπτου και του Λιβάνου, ο οποίος βρίσκεται σε «κατάσταση πολέμου» με το Ισραήλ.
Ο Λίβανος ήδη παρενέβη δηλώνοντας ότι το Ισραήλ δεν νομιμοποιείται να αρχίσει την άντληση φυσικού αερίου από μόνο του και προανήγγειλε την έκδοση αδειών έρευνας και εξόρυξης εντός του 2012, με το Ισραήλ να προειδοποιεί ότι θα προασπίσει ακόμη και με στρατιωτικά μέσα τους ενεργειακούς πόρους του.
Ο ενεργειακός πυρετός στην Αν. Μεσόγειο δεν αφήνει αδιάφορη φυσικά την Κύπρο, την Ελλάδα και την Τουρκία. Με τη Λευκωσία να ελπίζει ότι το «Οικόπεδο 12» στα όρια της ΑΟΖ της, το οποίο ερευνά η Noble Energy, κρύβει και αυτό φυσικό αέριο, τη χώρα μας να αντιμετωπίζει θετικά έναν υποθαλάσσιο αγωγό από το Ισραήλ μέχρι την Ελλάδα και κατάληξη τη Δυτική Ευρώπη, και την Τουρκία να επιχειρεί σε όσες περιοχές δεν μπορεί να παρέμβει, επικαλούμενη «ζωτικά συμφέροντά» της, να χρησιμοποιεί ως πρόσχημα τα συμφέροντα των «Τουρκοκυπρίων» για να αμφισβητήσει συμφωνίες όπως αυτή μεταξύ της «Κύπρου και του Ισραήλ».

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ρευστό παραμένει το 2011 για την Τουρκία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Ιανουαρίου 2011

 Του Χρήστου Μηνάγια – www.geostrategy.gr

Η πολιτική Ερντογάν εισήγαγε την Τουρκία σε μια μακρά περίοδο εξελίξεων

τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας που προβλέπεται να

συνεχισθεί και το 2011. Συγκεκριμένα τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια

πολύ σημαντική αλλαγή η οποία δεν είναι απαλλαγμένη από σοβαρές

εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις. Το προφίλ της χώρας αλλάζει

συνεχώς και η μέχρι τώρα στρατηγική της καταδεικνύει ότι οι πολιτικές που

εφαρμόζει στηρίζονται σ’ ένα πολύ αυστηρά οριοθετημένο πεδίο ελιγμών.

Η Τουρκία είναι μια μουσουλμανική χώρα όπου όλα τα είδη του Ισλάμ

έχουν, άλλα μικρότερο και άλλα μεγαλύτερο, ποσοστό επιρροής. Είναι μια

χώρα όπου συνυπάρχουν το ριζοσπαστικό Ισλάμ, το φονταμενταλιστικό

Ισλάμ, το πολιτικό Ισλάμ, το ήπιο Ισλάμ, το εκσυγχρονιστικό Ισλάμ, το Ισλάμ

των χωριών και το Ισλάμ των πόλεων. Οι Τούρκοι αναλυτές εντάσσουν τον

πρωθυπουργό Ερντογάν στην κατηγορία των ήπιων ισλαμιστών και θεωρούν

ότι η νεο-οθωμανική του πολιτική προκαλεί έντονο σκεπτικισμό αφενός στον

κρατικό πολιτικο-στρατωτικό μηχανισμό και στους εθνικιστικούς κύκλους της

χώρας αφετέρου στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι Τούρκοι στρατηγοί είχαν συνηθίσει να κατευθύνουν όλες τις πολιτικές

ηγεσίες της χώρας διότι θεωρούσαν ότι δεν διοικούν μόνο τις ένοπλες

δυνάμεις αλλά ολόκληρη τη χώρα. Για να διατηρήσουν την εξουσία τους και

να συνεχίσουν να έχουν υπό την κηδεμονία τους το λαό και το κράτος

εδραίωσαν την παρουσία τους στη νομική υποδομή της Τουρκικής

Δημοκρατίας μέσω του Συντάγματος, πραγματοποίησαν πραξικοπήματα,

εξέδωσαν υπομνήματα παρέμβασης στην πολιτική ζωή της χώρας,

δημιούργησαν οργανώσεις ανατροπής της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης και

αμαύρωσαν τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών υποτάσσοντας τους στην επίσημη

ιδεολογία και στην κρατική ελίτ καταπατώντας τις ατομικές τους ελευθερίες και

τα ατομικά τους δικαιώματα.

Η στρατηγική του Ερντογάν έναντι του στρατιωτικού κατεστημένου ήταν

πολυδιάστατη, όπως η αλλαγή της σύνθεσης του Συμβουλίου Εθνικής

Ασφαλείας και του τρόπου λήψεως αποφάσεων αυτού, η νομοθετική

μεταρρύθμιση σχετικά με την πολιτική αυτονομία των στρατιωτικών, η

2

δικαστική μεταρρύθμιση που οριοθετεί το πεδίο αρμοδιοτήτων της

στρατιωτικής δικαιοσύνης κ.λπ. Συνακόλουθα δε, άρχισε να παρεμβαίνει και

στις εσωτερικότων ενόπλων δυνάμεων με έμφαση στις αποφάσεις του

Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου (ΑΣΣ). Το ΑΣΣ συνεδριάζει δύο φορές

ετησίως και συμμετέχουν ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Άμυνας και όλοι οι

ανώτατοι αξιωματικοί βαθμού στρατηγού, ναυάρχου και πτεράρχου. Η

σύσταση του συμβουλίου αυτού έγινε το 1971, αμέσως μετά το στρατιωτικό

πραξικόπημα της 12-3-1971, προκειμένου οι στρατιωτικοί να κρατήσουν τις

κυβερνήσεις σε απόσταση από το εσωτερικό τους καθεστώς και τις

εσωτερικές αποφάσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων αποκτώντας μια

ολοκληρωτική αυτονομία. Το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο αποφάσιζε για

τις προαγωγές-αποστρατείες των αξιωματικών και τη στρατιωτική στρατηγική,

ενώ η παρουσία όλων των πρωθυπουργών ήταν άκρως συμβολική. Για την

ακρίβεια όλων πλην του Ερντογάν, ο οποίος τον Αύγουστο και το Νοέμβριο

του 2010, μετά από 8 χρόνια πρωθυπουργός, αντιτάχθηκε στην πολιτική αυτή

επιδεικνύοντας μια πρωτόγνωρη για τα τουρκικά δεδομένα επίδειξη πολιτικής

δύναμης αιφνιδιάζοντας τους στρατιωτικούς. Πέτυχε δηλαδή οι αποφάσεις του

ΑΣΣ σχετικά με τις προαγωγές-αποστρατείες των αξιωματικών να έχουν την

ουσιαστική έγκριση της πολιτικής εξουσίας της χώρας.

Επιπρόσθετα, στις 16-12-2010 άρχισε η δίκη των 196 στρατιωτικών, μεταξύ

των οποίων πρώην αρχηγοί και στρατηγοί, που αντιμετωπίζουν ποινές

φυλάκισης 15 έως 20 ετών διότι εμπλέκονται σε σχεδιασμούς ανατροπής της

κυβέρνησης Ερντογάν (σχέδιο Βαριοπούλα), ενώ έχουν συλληφθεί επιπλέον

39 αξιωματικοί λόγω εμπλοκής τους σε υπόθεση κατασκοπείας, εκβιασμών

και πορνείας στη Διεύθυνση Ηλεκτρονικών Συστημάτων του τουρκικού

ΓΕΕΘΑ, στο υφυπουργείο Αμυντικής Βιομηχανίας, στη Διοίκηση Ασφαλείας

Ακτών, στη Διοίκηση Ναυτικών Δυνάμεων και στο TUBΙΤΑΚ (Τουρκικό

Ίδρυμα Επιστημονικών και Τεχνολογικών Ερευνών).

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ρεπουμπλικανικό CHP και εθνικιστικό

MHP, αποδείχθηκαν ανεπαρκή στην προαναφερόμενη «ερντογανική

επίθεση» διότι αφενός έχουν προβλήματα ηγεσίας και ιδεολογίας στο

εσωτερικό τους, αφετέρου η πλειοψηφία της τουρκικής κοινωνίας τα θεωρεί

ως πολιτικό σκέλος του βαθέος κράτους. Το βασικό τρωτό σημείο των

κομμάτων αυτών είναι ότι στηρίζονται στη ψυχολογία της «μη αλλαγής» ενώ

δεν διστάζουν να κατηγορούν ως προδότες έναντι του ατατουρκισμού όσους

επιδιώκουν την αλλαγή. Άλλωστε ο ιδεολογικός τους δογματισμός πάντα

έμπαινε εμπόδιο σε κάθε αντίληψη που ανταποκρινόταν στις ανάγκες και στις

δημοκρατικές προσδοκίες της κοινωνίας.

Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος της 12-9-2010 στην Τουρκία

ανέδειξαν έναν πανίσχυρο Ερντογάν που μπορεί πλέον να προχωρήσει σε

μια οριστική πολιτική ρήξη με το στρατιωτικό κατεστημένο και όλους εκείνους

τους μηχανισμούς που συνιστούν το αποκαλούμενο «βαθύ κράτος». Επίσης,

σύμφωνα με τελευταίες δημοσκοπήσεις το ποσοστό του κυβερνώντος

κόμματος ΑΚΡ ανέρχεται στο 46% και δεν διαφαίνεται στο εγγύς μέλλον να

3

υπάρξει κάποια άλλη εναλλακτική πρόταση πολιτικής εξουσίας. Διαπιστώνεται

λοιπόν ότι όλα εξελίσσονται σύμφωνα με τις επιδιώξεις του Ερντογάν που

υποβοηθείται σε μεγάλο βαθμό από τις συγκυρίες, διότι ούτε η σκληρή αν όχι

αλαζονική του συμπεριφορά, ούτε η κόπωση της κυβέρνησης του φαίνονται

να επηρεάζουν αρνητικά τους Τούρκους ψηφοφόρους. Όμως δεν πρέπει να

λησμονούμε ότι σε ανύποπτο χρόνο όλα μπορεί να αλλάξουν, διότι η εικόνα

της εθνο-θρησκευτικο-ιδεολογικής τριχοτόμησης που παρουσίασε η Τουρκία

στο πρόσφατο δημοψήφισμα αποτελεί στοιχείο ιδιάζουσας σημασίας με

πολλούς αποδέκτες.

Οι Κούρδοι από την επομένη του δημοψηφίσματος άρχισαν να

δημοσιοποιούν τις «αυτονομιστικές» τους απαιτήσεις δίδοντας την εντύπωση

ότι έχει ανοίξει το «κουτί της Πανδώρας» για το κουρδικό, ενώ το βαθύ κράτος

βρίσκεται σε στάση αναμονής προκειμένου να εκμεταλλευθεί οποιαδήποτε

κυβερνητική αποτυχία ειδικά σε θέματα όπως το κουρδικό, το πρόβλημα του

Αιγαίου, η Α.Ο.Ζ., το κυπριακό κ.λπ. Κρίνεται σκόπιμο να τονισθεί ότι στις

17-12-2010 το τουρκικό Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων εξέδωσε την

υπ. αριθ. ΒΑ-03/10 ανακοίνωση γνωστοποιώντας την ανησυχία του για τις

συζητήσεις που γίνονται για την κουρδική γλώσσα, ενώ ήδη ο πρόεδρος της

Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιούλ είχε δηλώσει ότι: «Επίσημη γλώσσα της

Τουρκίας είναι και θα παραμείνει η Τουρκική». Με τον τρόπο αυτό οι Τούρκοι

στρατηγοί, αγνοώντας τις αρμοδιότητες της πολιτικής εξουσίας της χώρας,

καταδεικνύουν ότι δεν θα πάψουν να παρεμβαίνουν και να διεκδικούν ένα

είδος πολιτικού ρόλου σε σοβαρά θέματα όπως είναι το κουρδικό.

Η Τουρκία εισήλθε σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο και στους επόμενους 10

μήνες, λίγο μετά τις γενικές εκλογές του Ιουνίου 2011, πιθανόν να υπάρξουν

σοβαρότατες εξελίξεις οι οποίες εστιάζονται σε τρείς τομείς: στο κουρδικό, στις

σχέσεις του Ερντογάν με το στρατό και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συγκεκριμένα:

• Το κουρδικόπρόβλημα κατά βάση αποτελεί ένα εθνικό πρόβλημα με

πολιτικές διαστάσεις. Δεν αφορά μόνο στην αναγνώριση της

κουρδικής ταυτότητας και των πολιτιστικών δικαιωμάτων των

Κούρδων αλλά εμπεριέχει συγκεκριμένες απαιτήσεις για αυτονομία,

όπως δημιουργία κοινοβουλίων στις πόλεις, Πολιτικής Ακαδημίας,

Δημοκρατικού Κογκρέσου της Κουρδικής Κοινότητας, συνεταιρισμών

κ.λπ. ^στόσο υπάρχει σοβαρή αβεβαιότητα για την επίλυση του

προβλήματος αυτού και εάν μέχρι το επόμενο Μάρτιο δεν

ικανοποιηθούν τα κυριότερα αιτήματα των Κούρδων τότε το ΡΚΚ θα

αρχίσει εκ νέου τις επιχειρήσεις του. Και αυτό διότι οι Κούρδοι θα

εκλάβουν τη στάση της κυβέρνησης Ερντογάν ως την εξής απειλή: «ή

θα πεθάνεις ή θα σε σκοτώσουμε». Επίσης, επισημαίνεται ότι η

επίλυση του κουρδικού προβλήματος έχει άμεση σχέση με την

επίλυση του στρατιωτικού προβλήματος (στρατιωτικό κατεστημένο)

στην Τουρκία. Δεν είναι τυχαίο ότι Τούρκοι αναλυτές θεωρούν ότι το

4

κουρδικό πρόβλημα και το στρατιωτικό πρόβλημα αποτελούν δύο

ασθένειες όπου η μια εμπεριέχεται εντός της άλλης.

• Ο Ερντογάν επιδιώκει να δώσει ένα τέλος στη στρατιωτική

χειραφέτηση, όχι για να μειώσει την επιχειρησιακή δυναμική και

πολεμική ισχύ των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων αλλά για να

δημιουργήσει μια μοντέρνα μορφή πολιτικο-στρατιωτικών σχέσεων

σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Άλλωστε η πολιτική των εξοπλισμών

που ακολουθεί το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ εξυπηρετεί πλήρως την

πολιτική Ερντογάν-Νταβούτογλου για ανάδειξη της Τουρκίας σε

σημαντική περιφερειακή δύναμη.

• Η συνεργασία Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο

ενόχλησε ιδιαίτερα την Άγκυρα η οποία άρχισε να απειλεί ότι δεν θα

δεχθεί τετελεσμένα και θα αντιδράσει δυναμικά σε οποιαδήποτε

ενέργεια σχετική με έρευνα πετρελαίου στην Α.Ο.Ζ., χωρίς πρότερη

επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Και γι’ αυτό άλλωστε στις

16-12-2010 ο Τούρκος υφυπουργός Εξωτερικών Feridun Sinirlioglu

κάλεσε τον Ισραηλινό πρέσβη στην Άγκυρα προκειμένου να

επισημάνει την αποφασιστικότητα της Τουρκίας στο θέμα αυτό.

Φυσικά η εν λόγω στάση των Τούρκων δεν αποτελεί κάτι νέο διότι

αυτοί εκτιμούν ότι με τις απειλές θα αποτρέψουν την Ελλάδα και την

Κύπρο από την ενάσκηση των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων.

Συνακόλουθα δε, οι Τούρκοι θεωρούν την στρατιωτική συνεργασία

Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ ως δημιουργία ενός νέου μεσογειακού

άξονα ο οποίος τους απασχολεί ιδιαίτερα.

Τα ανοίγματα της Άγκυρας στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και στον

Καύκασο φαντάζουν φιλόδοξα ωστόσο μπορούν μέσα σε μια νύκτα να

μετατρέψουν τους εχθρούς σε φίλους αλλά και τους φίλους σε εχθρούς. Η

πολιτική του Ερντογάν φαίνεται ότι δεν ταυτίζεται με την άποψη ότι ο φίλος

που παραμερίζεται γίνεται εχθρός, ενώ ο εχθρός που προσεγγίζεται δεν

γίνεται ποτέ φίλος. Έτσι οι σχέσεις της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες,

την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ισραήλ κινδυνεύουν να μετατραπούν σε

σχέσεις «πολλαπλών προβλημάτων» με απρόβλεπτες συνέπειες. Εν τω

μεταξύ η Ουάσιγκτον δεν έχει εκδηλώσει ακόμη τις προθέσεις της, δεδομένου

ότι ο πρόεδρος Ομπάμα δεν επιθυμεί προς το παρόν την αποκοπή με την

ηγεσία του ΑΚΡ και θα περιμένει μέχρι τις εκλογές του Ιουνίου 2011 οπότε και

θα καθορίσει τη γραμμή που θα εφαρμόσει.

(Ο Χρήστος Μηνάγιας είναι συγγραφέας του βιβλίου «Η γεωπολιτική στρατηγική και η

στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις

Τουρίκη. Πρόκειται για μια εμπεριστατωμένη μελέτη η οποία βασίζεται σχεδόν

αποκλειστικά σε πρωτογενείς τουρκικές πηγές και μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ένας

χρήσιμος οδηγός για το είδος της απειλής που συνιστούν οι τουρκικές ένοπλες

δυνάμεις και τις επιδιώξεις της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας υπό το μανδύα του

5

νεο-οθωμανσιμού. Επίσης, είναι τακτικός αρθρογράφος επί θεμάτων Τουρκίας στην

ιστοσελίδα http://www.geostrategy.gr )

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

ΑΠΟ ΤΟ «ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ» ΣΤΟ «ΚΟΛΥΜΠΑΜΕ ΣΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Ιανουαρίου 2011

του Δημήτρη Μπαμπασίκα από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 02.01.2011

Πολλά ακούγονται και γράφονται τελευταία για την πετρελαιοπιθανότητα περιοχών της χώρας μας. Αν γυρίσουμε όμως λίγο πίσω, θα δούμε ότι είχε προηγηθεί μια πλήρης απαξίωση της έρευνας υδρογονανθράκων για πάνω από 15 χρόνια. Το θέμα είχε επίσης υποβαθμιστεί και από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ.

Σημειώνω μερικές εξαιρέσεις μεταξύ των ελαχίστων: Από το περιοδικό «Ενέργεια» Απρίλιος του 2001, όπου μεταξύ άλλων ο εκδότης του σε άρθρο με τίτλο: «Σε απαξίωση η έρευνα υδρογονανθράκων στη χώρα μας» έγραφε: «…Η υπόθεση της έρευνας και εκμετάλλευσης του πετρελαϊκού δυναμικού της Ελλάδας είναι μία εξόχως σοβαρή υπόθεση για ν’ αφεθεί στην τύχη της και στις όποιες προθέσεις και σχέδια ελληνικών και ξένων συμφερόντων». Επίσης από απάντηση του ΥΠΑΝ (19.4.08) σε ερώτηση του βουλευτή Γ. Δραγασάκη με τίτλο «Σε αδιέξοδο έχει οδηγηθεί η έρευνα υδρογονανθράκων στη χώρα μας» (23.4.08) στην έκθεση της Ειδικής Τεχνικής Επιτροπής για Θέματα Αναζήτησης , Έρευνας και Εκμετάλλευσης Υδρογονανθράκων (15.01.08) μεταξύ άλλων «…επισημαίνεται η ανάγκη για αναθεώρηση της στρατηγικής και των προτεραιοτήτων της έρευνας και της γενικότερης αναδιοργάνωσης του τομέα υδρογονανθράκων». Στην «Αυγή» επίσης βρίσκουμε άρθρα στις 20.12.09 και 21.5.10 με την ίδια θεματολογία, για ν’ αναφέρουμε μερικά.

Και ενώ συνέβαιναν όλα αυτά και η πολυπόθητη αναθεώρηση της στρατηγικής αντί να παίρνει σάρκα και οστά απομακρυνόταν διαρκώς, μια μειοψηφία επιστημόνων, συνδικαλιστικών φορέων, κομμάτων και ΜΜΕ αγωνιζόταν να πείσουν για το αντίθετο, δηλαδή ότι η Ελλάδα δεν είναι «ψωροκώσταινα», ότι πρέπει να διατηρηθεί η ΔΕΠ-ΕΚΥ Α.Ε. (Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου Έρευνα & Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων) σαν αυτόνομη κρατική Εταιρεία και να συμμετέχει στις παραχωρήσεις περιοχών, να παραμείνει η Έρευνα σαν ξεχωριστός κλάδος στα ΕΛΠΕ, ότι οι έρευνες πρέπει να συνεχιστούν και να περάσουμε στον δεύτερο γύρο παραχωρήσεων κ.ά., όλα αυτά φάνταζαν να μη ακούγονται από κανέναν, όταν ξαφνικά τα πάντα άλλαξαν.

Από το η «Ελλάδα δεν έχει πετρέλαιο» γίναμε ξαφνικά Σαουδική Αραβία, αν πιστέψουμε καθηγητές κι επιστήμονες που παρελαύνουν σε εκπομπές της τηλεόρασης και πού ας σημειωθεί, μέχρι χθες συνηγορούσαν για το αντίθετο ή κρατούσαν το στόμα τους κλειστό.

Η χώρα μας ήταν και παραμένει η λιγότερο εξερευνημένη χώρα της Μεσογείου σε ό,τι έχει σχέση με τους υδρογονάνθρακες. Οι έρευνες που έγιναν από ΔΕΠ, ΔΕΠ-ΕΚΥ, ΕΛΠΕ περιορίστηκαν κύρια στην ξηρά και όχι στη θάλασσα, λόγω κόστους αλλά και προβλημάτων ως προς την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων στο Αιγαίο και αλλού. Απαραίτητη προϋπόθεση για τον εντοπισμό πιθανών κοιτασμάτων είναι η ύπαρξη σεισμικών καταγραφών, η επεξεργασία και η ερμηνεία τους. Στις περιοχές που προβλέπουν οι διάφοροι «ειδήμονες» δισ. βαρέλια πετρελαίου και τρισ. κυβικά μέτρα αερίου ή δεν υπάρχουν, καθόλου σεισμικά ή αν υπάρχουν είναι παλαιά, με μικρή διακριτική ικανότητα, που δεν έγιναν με σκοπό την ανεύρεση πετρελαίου, αλλά για τη διαλεύκανση άλλων επιστημονικών θεμάτων. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν δικαιολογούν αυτές τις προβλέψεις.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς από πού αντλούν αυτή τη σιγουριά για τα γιγαντιαία κοιτάσματα, τα οποία θα θέλαμε πρώτοι απ’ όλους εμείς, που αντιπαλεύουμε χρόνια τώρα τη θεωρία της ‘ψωροκώσταινας’, να χειροκροτήσουμε. Τα επιστημονικά δεδομένα όμως είναι φτωχά και δεν δικαιολογούν αυτούς τους ενθουσιασμούς. Βέβαια, στην προσπάθειά τους να πείσουν, αναμειγνύουν ινστιτούτα, μελέτες από άλλες περιοχές, ερευνητικές επιτυχίες άλλων μεσογειακών κρατών, αλλά όλα αυτά δεν φτάνουν για να γεμίσουν τη σχεδόν ανυπαρξία στοιχείων για τις περιοχές που αναφέρονται. Φτάνουν δε σε ακραίες καταστάσεις υποστηρίζοντας ότι με τα έσοδα θα αποπληρώσουμε το χρέος.

Να πιστέψουμε ότι η επιθυμία τους για την ανεύρεση πετρελαίου είναι τόσο μεγάλη που επηρέασε τη λογική τους; Ότι η φιλοδοξία τους να καταλάβουν θέσεις στον πολυσυζητημένο φορέα είναι τόσο μεγάλη, που γίνονται άθελά τους όργανα σκοτεινών συμφερόντων;

Τα ΜΜΕ αξιοποιώντας τις υπερβολές που λέγονται, διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και όλο και πιο συχνά ακούμε «να τα βρούμε με τους Τούρκους», «να τα δώσουμε τα πετρέλαια», «να βάλουμε νερό στο κρασί μας». Είναι τυχαίο που όλη αυτή η καμπάνια παραπληροφόρησης ξετυλίγεται σήμερα που ΔΝΤ και ΕΚΤ, καθορίζουν τις τύχες της πατρίδας μας; Μήπως η υπεραισιοδοξία για την ανεύρεση μεγάλων κοιτασμάτων τροφοδοτεί μια υποχωρητικότητα, -με την προσδοκία υψηλών εσόδων από το πετρέλαιο-, σε θέματα εθνικής κυριαρχίας;

Υπάρχει όμως προϊστορία στην εκμετάλλευση του πετρελαίου στη χώρα μας. Είναι γνωστή η καταλήστευση του κοιτάσματος του Πρίνου από την DENISON, οι υπερτιμολογήσεις, ο αγώνας για επαναδιαπραγμάτευση της αρχικής σύμβασης, το πώς πέρασε ο Πρίνος στον έλεγχο μιας παρέας «τοπικών» παραγόντων και αργότερα στην πλήρη δικαιοδοσία ενός αμφιλεγόμενου επιχειρηματία, οι ψευδείς ανακοινώσεις για ανεύρεση γιγαντιαίου κοιτάσματος και τα παιχνίδια με τη μετοχή της REGAL OIL στο χρηματιστήριο του Λονδίνου, η ποινή για εξαπάτηση των μετόχων από το χρηματιστήριο, η σκανδαλώδης παράταση της σύμβασης το 2008.

Ξέρουμε ότι πολλές πετρελαιοπαραγωγές χώρες ελάχιστα οφέλη έχουν από το πετρέλαιο και ότι σπαράσσονται από πολέμους και εμφύλιες διενέξεις. Ξέρουμε ότι το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο είναι μη ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Γνωρίζουμε ότι είμαστε διαχειριστές ενός πλούτου που ανήκει και στις μελλοντικές γενιές. Οφείλουμε λοιπόν να τον διαχειριστούμε με περίσκεψη, δεν έχουμε το δικαίωμα ούτε να τον καταναλώνουμε αλόγιστα, ούτε να τον χαρίζουμε σε εταιρείες και γείτονες.

Ο δρόμος για να οδηγηθούμε σε μια ορθολογική και έντιμη λύση, μια λύση που δεν θα βάζει τα παιδιά μας σε ακόμη μεγαλύτερες περιπέτειες είναι να δημιουργήσουμε έναν φορέα υδρογονανθράκων επαρκώς και αξιοκρατικά στελεχωμένο. Έναν φορέα που θα ελέγχει τις εταιρείες ως προς την εκπλήρωση των συμφωνηθέντων, που θα προωθεί κανονισμούς ασφαλείας των πετρελαϊκών εργασιών, κανονισμούς προστασίας του περιβάλλοντος, που θα διαμορφώνει στρατηγική και τακτική και, σταθμίζοντας τις συνθήκες, θα οργανώνει την Έρευνα προς το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου.

Το έργο που καλείται να επιτελέσει ο φορέας είναι τεράστιο και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από ένα ολιγομελές σχήμα, όπως οι πληροφορίες που διαρρέουν στον Τύπο αναφέρουν. Μεμψιμοιρίες του τύπου «δεν έχουμε χρήματα για κάτι καλύτερο» δεν γίνονται αποδεκτές, καθόσον τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν από έναν σωστά στελεχωμένο φορέα θα είναι πολλαπλάσια. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, ταυτόχρονα διακυβεύονται θέματα προστασίας του περιβάλλοντος και τα πιο σημαντικά απ’ όλα είναι τα θέματα εθνικής κυριαρχίας. Αν τα πράγματα εξελιχθούν έτσι, οδηγούμαστε με βεβαιότητα σε ένα χειρότερο αδιέξοδο. Μπορεί να συμφέρει στις πολυεθνικές, αλλά δεν συμφέρει στον λαό μας.

* Ο Δ. Μπαμπάσικας είναι γεωφυσικός – υπεύθυνος Επιτροπής Ενέργειας ΣΥΝ

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Ιανουαρίου 2011

 

 Οι δυνάμεις της Αριστεράς, πέρα από διαφορές, δίνουν συχνά την εντύπωση ότι το πρόβλημά τους είναι η επικράτηση της μιας έναντι της άλλης! Θεωρείτε ότι μόνο η ηγεσία του ΚΚΕ είναι υπεύθυνη για τον άγονο κατακερματισμό; Μπορεί να αλλάξει το διαιρετικό κλίμα μέσα στο 2011;

    Αντιμέτωπα με τη ραγδαία επιδείνωση της ζωής τους λόγω του μνημονίου και του γενικότερου κοινωνικού πολέμου που έχουν κηρύξει μονομερώς οι κυρίαρχες τάξεις, τα λαϊκά στρώματα χρειάζονται την ενότητα δράσης όλων των μαχόμενων, αριστερών δυνάμεων, που αποτελούν σήμερα τον βασικό κορμό της αντίστασης. Όσοι γυρίζουν την πλάτη στον πιο κρίσιμο κοινωνικό πόλεμο των τελευταίων 35 χρόνων για να επιδοθούν στον ενδοαριστερό εμφύλιο ακολουθώντας τη λογική «ο χειρότερος εχθρός είναι ο γείτονας», επωμίζονται τεράστιες, ιστορικές ευθύνες.
   Όχι μικρότερες ευθύνες έχουν, ωστόσο, όσοι αντιμετωπίζουν καιροσκοπικά το θέμα της ενότητας, κερδοσκοπώντας πάνω σε μια δημοφιλή λέξη απλώς για να πλαγιοκοπήσουν τους «σεχταριστές». Οι αριστεροί πολίτες έχουν πικρή εμπειρία από δήθεν «ενωτικές» πρωτοβουλίες, οι οποίες, ακριβώς επειδή δεν στηρίζονταν σε ξεκάθαρες αρχές, στρατηγική αντίληψη και πολιτικούς στόχους, κατέληξαν να ενώσουν την Αριστερά με την… αστική τάξη (βλ. κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα) με τίμημα την πολυδιάσπαση της ίδιας της Αριστεράς.
   Σήμερα δεν υπάρχουν στοιχειώδεις προγραμματικές προϋποθέσεις πολιτικής ενότητας της Αριστεράς. Πως είναι δυνατόν, για παράδειγμα, η ηγετική πλειοψηφία του Συνασπισμού, με την φιλο- Ε.Ε. πολιτική της, να ενωθεί σε κοινό πολιτικό μέτωπο με το ΚΚΕ ή/και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχουν κάθετα αντι-Ε.Ε. πολιτική; Εκείνο που μπορεί ρεαλιστικά να προσδοκά κανείς είναι: Πρώτον, την κοινή δράση σε συγκεκριμένα, ζωτικής σημασίας θέματα αιχμής στο μαζικό κίνημα (ανατροπή του μνημονίου, δημοκρατικές ελευθερίες, αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην Παιδεία κλπ). Και, δεύτερον, τη δημιουργία προϋποθέσεων για τη διαμόρφωση ενός νέου, πολιτικού μετώπου των αριστερών, ανατρεπτικών δυνάμεων, κάτι που προϋποθέτει ρήξη και αυτονόμηση από ηγεσίες και δομές που έχουν ξεπεραστεί και θα ξεπερνιούνται ολοένα και περισσότερο από την ταξική πάλη.

 
-Ποιους θεωρείτε ως τους πλέον κρίσιμους δύο- τρεις προγραμματικούς στόχους για μια αριστερή στροφή στη χώρα το 2011;
   Το απολύτως επείγον πρόβλημα της εργαζόμενης πλειονότητας είναι η ανατροπή του μνημονίου και όλων των εξειδικεύσεων και «επικαιροποιήσεων» που το συνοδεύουν, μετατρέποντας σε οδό του μαρτυρίου την καθημερινότητα εκατομμυρίων Ελλήνων. Βεβαίως, ο αντιμνημονιακός λόγος από μόνος του δεν αρκεί, αφού η έξοδος από τον μηχανισμό της τρόικας φέρνει αναπόφευκτα στην πρώτη γραμμή τα μεγάλα ερωτήματα του χρέους και του ευρώ- ζητήματα που θα αποκτήσουν ακόμη μεγαλύτερη ένταση τους πρώτους κιόλας μήνες του 2011, με τη διελκυνστίδα για την τέταρτη δόση του δανείου και την αναμενόμενη, ανοιχτή κρίση της ευρωζώνης.
Σ’ αυτό το φόντο, η Αριστερά καλείται να υψώσει τολμηρά τη σημαία μιας άμεσης, εναλλακτικής, ριζοσπαστικής λύσης, με βασικούς άξονες:

 

  • Τη στάση πληρωμών και τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς όρους και ποινές, υπό την απειλή της άρνησης πληρωμής του συνόλου του δημοσίου χρέους.
  • Την έξοδο από το ευρώ, την ανάκτηση ελέγχου του εθνικού νομίσματος και την αποκατάσταση ελέγχου των συναλλαγματικών ροών. 
  • Την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και άλλων στρατηγικών επιχειρήσεων υπό λαϊκό έλεγχο. 
  • Τη ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ της εργασίας, με μοχλό, μεταξύ άλλων, ένα αναδιανεμητικό φορολογικό σύστημα.

   Δεν μπορεί να έχει κανείς την αυταπάτη ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ή μια κυβέρνηση Σαμαρά θα μπορούσε ποτέ να υιοθετήσει παρόμοια μέτρα. Επομένως, βασική προϋπόθεση για μια ριζοσπαστική στροφή όπως την περιγράψαμε είναι η ανατροπή της αθλιέστερης κυβέρνησης μετά τη χούντα των Απριλιανών και η επιβολή αυτών των μέτρων στην όποια αυριανή κυβέρνηση από ένα αναγεννημένο λαϊκό κίνημα, σε περιβάλλον «εργατικής μεταπολίτευσης».

 

-Μπορεί να υπάρξει προοδευτική και σοσιαλιστική στροφή με το ευρώ και την ΟΝΕ; Αν μια χώρα του ευρώ πρωτοπορεί σε δυνατότητα προοδευτικών και σοσιαλιστικών μετασχηματισμών, θα πρέπει να αναμένει για την προώθησή τους να υπάρξουν συνολικότερες αλλαγές στην Ε.Ε., προκειμένου να αποφύγει την «εθνική απομόνωση»;
   Κατά τη γνώμη μου ουδείς, εάν θέλει να είναι ειλικρινής πρώτα απ΄ όλα με τον εαυτό του, δεν πίστεψε ποτέ σε «σοσιαλισμό με ευρώ και ΟΝΕ». Υπήρξαν βέβαια ειλικρινώς ευρωπαϊστές σοσιαλδημοκράτες, που έβλεπαν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως έναν τρίτο δρόμο ανάμεσα στον απολυταρχικό «υπαρκτό σοσιαλισμό» της Ανατολής και την νεοφιλελεύθερη, υπό αμερικανική ηγεμονία Δύση. Η Ενωμένη Ευρώπη ήταν γι αυτούς το διπλό στοίχημα της χειραφέτησης από την Αμερική και της διατήρησης ενός «κοινωνικού κράτους»- με άλλα λόγια ενός πιο ανθρώπινου καπιταλισμού, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
   Σήμερα, ακόμη κι αυτή η μετριοπαθής φιλοδοξία φαντάζει ξεκάθαρα ουτοπική στο περιβάλλον μιας νέας, γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ξεπερνάει σε μονεταρισμό την Αμερική του Ομπάμα. Στο νέο αυτό φόντο, ο ευρωπαϊσμός φαντάζει δογματικός σαν Χιλιαστική πίστη κι οι οπαδοί της «υπαρκτής Ευρώπης» του 2011 αρχίζουν να θυμίζουν τους οπαδούς της ΕΣΣΔ ή της Κίνας του 1989.
   Όσοι προτείνουμε τη ρήξη με την Ε.Ε. και την έξοδο από την ευρωζώνη δεν ισχυριζόμαστε ότι πρόκειται για μια εύκολη λύση, χωρίς οικονομικό τίμημα, κοινωνική αναστάτωση και παροξυσμό των πολιτικών συγκρούσεων. Ωστόσο, οι αμετακίνητοι ευρωπαϊστές που προβλέπουν ότι θα πέσουν πάνω μας όλες οι πληγές των Φαραώ αν φύγουμε από το ευρώ (φυγή κεφαλαίων, γιγάντωση του χρέους, θησαυρισμός των κεφαλαιούχων που θα αγοράσουν κοψοχρονιά τα πάντα στην Ελλάδα κλπ) θα πρέπει να αναλογιστούν ότι μηρυκάζουν απλώς ακριβώς τα τρομοκρατικά επιχειρήματα που επικαλείται πάγια ο αστικός πολιτικός κόσμος και οι κονδυλοφόροι του για να μας πείσουν πόσο μάταιη είναι η ίδια η σοσιαλιστική προοπτική.
   Ασφαλώς είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί- ειδικά στην περίπτωση μιας μικρής χώρας την εποχή των πολυεθνικών και του Ίντερνετ- να υπάρξει «σοσιαλισμός σε μία χώρα». Αλλά ούτε μπορεί να υπάρξει «σοσιαλισμός παντού, την ίδια ώρα»! Η ασυμμετρία των ταξικών αγώνων, που αναπτύσσονται στο έδαφος διαφορετικών εθνικών, κοινωνικών σχηματισμών, σημαίνει ότι η αντικαπιταλιστική ανατροπή μπορεί να ξεκινήσει από μία χώρα ή από μικρή ομάδα χωρών, αλλά για να εδραιωθεί και να μακροημερεύσει ως πραγματική, σοσιαλιστική αλλαγή πρέπει να νικήσει σε μια ισχυρή, περιφερειακή και τελικά παγκόσμια κλίμακα.



-Πως εκτιμάτε τη διαδρομή του Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης και πως βλέπετε τις προοπτικές του;
   Τον Ιούλιο του 2010, το Αριστερό Βήμα ξεκίνησε ως πρωτοβουλία 77 ανθρώπων της ευρύτερης Αριστεράς, κυρίως διανοουμένων, συνδικαλιστών και καλλιτεχνών. Ήταν, τότε, μια κραυγή αγωνίας εν όψει των εξαιρετικά κρίσιμων απειλών για τα δικαιώματα και τον πολιτισμό του κοινωνικού ανθρώπου στην εποχή της μνημονιακής βαρβαρότητας, μια έκκληση συστράτευσης όλων των μάχιμων, αριστερών δυνάμεων έναντι του κοινού εχθρού, η οποία, φυσικά, δεν διέγραφε, ούτε υποτιμούσε τις διαφορές τους.
   Έξι μήνες αργότερα, το Αριστερό Βήμα αποτελεί συγκροτημένη πραγματικότητα. Περισσότεροι από 1340 άνθρωποι απ’ όλη την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων πολλοί νέοι, έχουν υπογράψει την ιδρυτική του έκκληση, ενώ ομάδες πρωτοβουλίας με ταυτόσημο προσανατολισμό έχουν δημιουργηθεί και δημιουργούνται σε αρκετές πόλεις. Το διεθνές συνέδριο για την οικονομική κρίση και την εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς, που διοργανώθηκε με εξαιρετική επιτυχία στο Πάντειο, οι δύο, μαζικές συγκεντρώσεις της Θεσσαλονίκης, η δημιουργία της ιστοσελίδας και η σημαντική εκδήλωση με τον Σλάβοϊ Ζίζεκ στο ΕΜΠ αποτέλεσαν καρποφόρες πρωτοβουλίες διαλόγου, που κατέδειξαν τη δυναμική της πρωτοβουλίας.
   Τα βασικά επιτεύγματα της μέχρι τώρα πορείας μας, που πρέπει να διαφυλαχθούν και να αναπτυχθούν, είναι κατά τη γνώμη μου: Η ανεξαρτησία του Αριστερού Βήματος από όλους τους κομματικούς χώρους της Αριστεράς και η λειτουργία του ως καταλύτη για την ώσμωση μεταξύ τους, σε έναν διάλογο ο οποίος θα διαπερνά όλα τα υπαρκτά ρεύματα του χώρου. Η σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα στην ανάληψη πρωτοβουλιών, με συνέπεια λόγων και έργων. Και η λειτουργία του ως γέφυρας μεταξύ των πιο φωτεινών και δημιουργικών στοιχείων της αριστερής διανόησης με τους αγωνιστές των κοινωνικών κινημάτων.
   Αναφορικά με τις προοπτικές του Αριστερού Βήματος, πιστεύω ότι χρειάζονται πιο συντονισμένες πρωτοβουλίες όχι μόνο στο πεδίο του διαλόγου και της επεξεργασίας θέσεων, αλλά και της κοινής, μετωπικής δράσης, κάτι που επίμονα ζητάει ο κόσμος της Αριστεράς. Φυσικά, οι μορφές αυτών των πρωτοβουλιών θα είναι διαφορετικές από εκείνες που προσιδιάζουν σε ένα πολιτικό κόμμα ή ένα εργατικό συνδικάτο. Παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση μπορεί να αποτελέσει η εν εξελίξει πρωτοβουλία, την οποία στηρίζει το Αριστερό Βήμα, για τη δημιουργία επιτροπής με στόχο τον δημόσιο, λογιστικό έλεγχο του ελληνικού χρέους, στην προοπτική της μερικής ή και ολικής διαγραφής του.

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1984:2011-01-04-07-37-53&catid=85:synenteyxseis&Itemid=267

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η στρατηγική της χειραγώγησης και ο βαθύς ύπνος των χειραγωγημένων

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Ιανουαρίου 2011

TRUELIES: Την επόμενη φορά που θα δείτε το δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση, δοκιμάστε να έχετε κατά νου , τα 10 παρακάτω σημεία που αναφερονται σε μια γαλλικη δημοσιευση Συντάχθηκε λοιπόν  μία λίστα με τις 10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ, η οποία αρχικά παρουσιαστηκε σαν “δημιουργημα” του Ν. Τσομσκυ (ψευδως) ενω στην πραγματικοτητα εγινε απο την γλλικη αναρχικη εφημεριδα Le Grand Soir .Διαβάστε τς και θα καταλάβετε τους τρόπους με τους οποίους, απο άνθρωποι μετατρεπόμαστε σε πρόβατα……

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει  καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά  τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

ΠΗΓΗ

Το παραπάνω κείμενο, δεν είναι μια λίστα που συνταχθηκε απο τον ιδιο τον Τσομσκυ αλλά απο μια γαλλικη εφημερίδα την LE GRAND SOIR. Προκειμένου να γίνει γνωστή πλήρως η Αλήθεια σε σχέση με την προέλευση της παραπάνω λίστας, παραθέτουμε ενα δεύτερο άρθρο που μας λέει πως εγινε αυτή και μας παραθέτει την άποψη του ιδίου:

Το κείμενο «Οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών» κυκλοφορεί μαζικά από το καλοκαίρι, γράφει ο Jean Bricmont, (στα ισπανικά, γαλλικά, αγγλικά κλπ κλπ   -μας έφτασε στα μέσα του Δεκέμβρη και στην Ελλάδα)-    και αποδίδεται στον Noam Chomsky. Λόγω του κειμένου αυτού, τα «επίσημα» μήντια κριτικάρουν ήδη τον Chomsky ως «οπαδό των θεωριών της παγκόσμιας συνωμοσίας» ή της «παγκόσμιας κυριαρχίας των illuminati »….
Ειδικά η 10η στρατηγική, λέει πως το «σύστημα» γνωρίζει πολύ καλύτερα τα άτομα απ’όσο τα ίδια τα άτομα γνωρίζουν τον εαυτό τους κλπ κλπ με αποτέλεσμα το «σύστημα» να είναι σε θέση να ελέγχει τα άτομα περισσότερο απ’όσο τα ίδια μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους…
Το κείμενο μου φάνηκε (λέει ο Bricmont) ότι υπεραπλουστεύει και διαστρεβλώνει την σκέψη του Chomsky, και μια που δεν έβρισκα το αγγλικό πρωτότυπο και για να έχω ήσυχη την συνείδησή μου, αποφάσισα να ρωτήσω τον ίδιο. Ιδού η απάντησή του: «Δεν έχω την παραμικρή ιδέα από πού προέρχονται όλα αυτά. Προσωπικά δεν έχω κάνει τέτοια λίστα, δεν έγραψα κάτι τέτοιο κι ούτε το δημοσίευσα στο internet. Υποθέτω ότι όποιος το έκανε θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι πρόκειται για ερμηνείες των όσων έχω γράψει εδώ κι εκεί, αλλά σε καμία περίπτωση, ούτε υπ’αυτή την διατύπωση, ούτε υπό μορφή λίστας».
Η προφανής επιτυχία αυτού του κειμένου, δείχνει ξεκάθαρα την παρανόηση της σκέψης του Chomsky σχετικά με την «χειραγώγηση», τόσο εκ μέρους μερίδας υποστηρικτών του, όσο και εκ μέρους των πολέμιών του. Ο Chomsky και ο Ed Herman, που έχουν γράψει το Manufacturing Consent: The Political Economy of the Mass Media (1988) [που είκοσι χρόνια αργότερα μεταφράστηκε και στα γαλλικά ως: La fabrique du consentement (εκδ. Agone, 2008)], ενώ το 1992 γυρίστηκε το ντοκυμανταίρ: Manufacturing Consent: Noam Chomsky and the Media , πουθενά δεν υπονοούν πως κάπου υπάρχει μια κρυφή οργάνωση που «χειραγωγεί τις μάζες». Αποδεικνύουν ότι υπάρχουν  μια σειρά φίλτρα, που συνδέονται με το ότι τα μήντια έχουν σχέσεις με ιδιωτικά συμφέροντα, διαφήμιση και δράση ομάδων πίεσης κλπ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η θεώρηση του κόσμου που διακινούν τα μήντια να είναι εξαιρετικά στρεβλή, στήνοντας μια διαδικασία περισσότερο παρά ασχολούμενα με το αντικείμενο. Αυτά λέει ο Bricmont.
Εδώ αρχίζει το δικό μου το ψάξιμο: τίνος είναι λοιπόν το κείμενο;
Όταν μου πρωτοήρθε μέσω συνδρομής που έχω σε μια από τις γαλλικές ιστοσελίδες εναλλακτικής ενημέρωσης, μου έκανε πολύ εντύπωση το “λαϊκίστικο” ας πούμε του πράγματος και ο απλοϊκός δεκάλογος-συνταγή: σκανάροντας το internet (και επειδή το πρωτότυπο ήταν σταγαλλικά, δεν χρειάστηκε να ρισκάρω μεταφράσεις) βρήκα την πηγή, την οποία εκείνοι που το πρωτοδημοσίευσαν δεν μπήκαν στον κόπο να διασταυρώσουν… Δέκα μέρες αργότερα, η ίδια ιστοσελίδα επανήλθε και δημοσίευσε διάψευση, ενώ το ένα μετά το άλλο άρχισαν όλο και περισσότερα blog να διαψεύδουν. Στα μέσα Δεκεμβρίου του 2010, μεταφράζεται στα ελληνικά και αναρτάται σε πολλά βλόγια, οι αναρτήσεις πολλαπλασιάζονται εκθετικά, έως παροξυσμού, με πολλά “αστέρια like” και χρυσούς σκούφους στα “top 100″. Μετ’ού πολύ, αρχίζει και ο κατακλυσμός των e-mail. Όσο νάναι, έναν ίλιγγο τον παθαίνεις.  Σε δυό-τρεις αποστολείς μου απάντησα, με περίπου αυτούσιο το κείμενο που βλέπετε εδώ….
Εν τέλει, τίνος είναι (βρε γυναίκα) το κείμενο; Το κείμενο λοιπόν γράφτηκε από τον Sylvain Timsit, το 2002, στον ιστότοπο: sytinet. Για τον συγκεκριμένο”αναρχο-κυβερνο-δεν ξέρω τι” ιστότοπο, θα προτιμούσα να σχηματίζατε μόνοι σας άποψη, από την εικόνα και μόνο, ανοίγοντας τα τρία link που προηγούνται και βρίσκονται σ’αυτή εδώ την ίδια παράγραφο. Στην ίδια σελίδα θα βρείτε κι άλλα πολλά και διάφορα, στα αγγλικά (Silent weapons for quiet wars -Μάιος 1979), γαλλικά (  La fin programmée de la démocratie  , Les projets des Maitres du Monde), ιταλικά, γερμανικά.

ΠΗΓΗ-2

http://alithinapsemata.wordpress.com/2011/01/04/%ce%b7-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%b3%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%b2%ce%b1/

Posted in Δημοκρατία, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΝΕΟΙ ΘΡΙΑΜΒΟΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Ιανουαρίου 2011

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Επίκαιρα, 22.12.2010

Χαίρομαι τον Πρωθυπουργό. ‘Ότι και να συμβαίνει στη χώρα, εκείνος παρουσιάζεται, όπως καλή ώρα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ τις προάλλες, γεμάτος αισιοδοξία και πεποίθηση ότι κάνει το σωστό και σώζει την Ελλάδα. Φίλοι που έχουν την ευκαιρία να τον βλέπουν κάπου-κάπου, μου λένε ότι μόνο μια πίκρα έχει: πιστεύει ότι οι ‘Ελληνες είμαστε αγνώμονες, δεν του αναγνωρίζουμε τις προσπάθειες που κάνει για μας.

Τι να πω εγώ τώρα; Η πραγματικότητα με υπερβαίνει, σηκώνω τα χέρια ψηλά. Αν πάντως, λέω, αν, έχει βρεθεί, εκεί κατά Αμερική μεριά, ίσως και Ισραήλ, δεν ξέρω, κάνα φάρμακο, κάνα σπρέι, κάνα χάπι που κάνει τον άνθρωπο διαρκώς αισιόδοξο και σίγουρο, ε, είναι κρίμα να το κρατάνε οι πολιτικοί μας για τον εαυτό τους. Αδέρφια, το χρειαζόμαστε και μεις! Γιατί μας αφήνετε με τα Λεξοτανίλ και τα αντικαταθλιπτικά; Και δεν κάνουν και τίποτα, αν ξεχαστείς και δεις ειδήσεις στις 8.

Ακούγοντας τον Πρωθυπουργό, άρχισα να αμφιβάλλω για την ψυχική μου υγεία. Μήπως πάσχω από «καταστροφίτιδα» κι εγώ, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ (αυτό δεν προσήψε ο Παπανδρέου στον Τσίπρα;) Μήπως έχω υπερευαισθησία; Μπας και με επηρέασαν οι φυλλάδες πούγραψαν ότι διπλασιάστηκαν επί μνημονίου οι αυτοκτονίες; Μήπως ζηλεύω Δρούτσα και Γερουλάνο, θάθελα νάμαι στη θέση τους και όχι στη δική μου; Μήπως είμαι αντιδραστικός;

Αυτά σκεφτόμουν με ανησυχία, που έγινε πανικός όταν, κάνοντας ζάπινγκ στην τηλεόραση, έπεσα στον κ. Μακρυπίδη του ΠΑΣΟΚ. Αγόρευε στη Βουλή περιγράφοντας πως, αυτός ο προϋπολογισμός, αφού περάσουν οι πρώτες δυσκολίες, θα οδηγήσει την Ελλάδα στην απογείωση. Οι τελευταίες αντιστάσεις μου κατέρρευσαν. Κατάλαβα ότι, για να φοβάμαι ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει το φάσμα της καταστροφής, ενώ η χώρα ετοιμάζεται να απογειωθεί, δεν πάσχω προφανώς από απλή ψυχική διαταραχή. Βρίσκομαι στα πρόθυρα βαριάς και βαθιάς, ίσως ανεπίστρεπτης νοητικής διαταραχής. Χάνω τον πυρήνα της προσωπικότητάς μου. Θυμήθηκα ότι, πολλά χρόνια πριν, η σοβιετική ψυχιατρική είχε ανακαλύψει αυτό τον μηχανισμό ψυχικού νοσήματος και έχωνε στα τρελλάδικα όσους πίστευαν ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε παράδεισο και υπαρκτό. ‘Ηταν οπωσδήποτε πρόοδος, εν σχέσει με τον αστικό στρατό, όπου σε έκλειναν στο πειθαρχείο αν δεν φώναζες «πετάει ο γάιδαρος». Το χειρότερο από όλα δεν σας τόπα: μετά την αγόρευση Μακρυπίδη, βρήκα εξαιρετικά συμπαθή και λογικό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Αποφάσισα να αντισταθώ. Πήρα μία-μία τις εφημερίδες των τελευταίων ημερών και τις ξαναδιάβασα με άλλο μάτι. Σιγά-σιγά ξεδιπλώθηκε μπροστά μου η νέα πραγματικότητα, η νέα Ελλάδα που ετοιμάζεται να απογειωθεί. Δεν υπήρχε μέρα που η ελπίδα δεν ξεφύτρωνε όχι από μία, από πολλές ειδήσεις. Τι να πρωτοπρολάβει κανείς; Τέτοιο ανορθωτικό έργο δεν έγινε ποτέ στην ιστορία της χώρας, ούτε επί Βενιζέλου. ‘Όχι ένα άρθρο, τόμοι επί τόμων θα χρειάζονταν για να παρουσιάσουν τόσα πολλά που γίνονται για την Ελλάδα. Και θα γινόντουσαν και περισσότερα, αν ορισμένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν έβαζαν εμπόδια στην κυβέρνηση, όπως όταν εμπόδισαν τον κ. Παπακωνσταντίνου να χαρίσει 20 και πλέον δις βεβαιωμένων φόρων, να ανασάνει η οικονομία! Μόνο την περαίωση κατάφερε τελικά να περαιώσει, αυτό το τεράστιο πλυντήριο, και δεν είναι βέβαια μικρό κατόρθωμα. Αν ο Τσάβες μιλάει για σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, εδώ θα μιλήσουμε για καταπολέμηση φοροδιαφυγής τον 22ο.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, το αυτοκίνητο. Με κάποια καθυστέρηση, είναι αλήθεια, η κυβέρνηση στράφηκε αποφασιστικά στην ανάπτυξη, ενισχύοντας παραγωγή και ευημερία των Ελλήνων, με ένα νέο πρόγραμμα απόσυρσης αυτοκινήτων και μείωσης της φορολογίας στα πολυτελή. Είναι αδύνατον να περιγραφούν οι πολλές ευεργετικές συνέπειες αυτού του μέτρου. Πρώτον, ενισχύονται οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, που θα γλυκάνει την Μέρκελ και θα οδηγήσει περισσότερους Γερμανούς τουρίστες στην Ελλάδα. Η Αθήνα δείχνει έμπρακτα αλληλεγγύη με τον γερμανικό λαό, αποφεύγοντας να εμποδίζει, με επαχθείς φόρους και απουσία κρατικών κινήτρων αγοράς αυτοκινήτων, την αιμοδότηση των εταίρων μας με ελληνικό εθνικό πλούτο, ή ότι έχει απομείνει τέλος πάντων. Χτυπάει έτσι εμπράκτως, με το γενναίο παράδειγμα της πολιτικής για το αυτοκίνητο, και τους τσιφούτηδες εθνικιστές, και τους ανυπόφορους λαϊκιστές και τους μίζερους γκρινιάρηδες, τους μικροσυνταξιούχους δηλαδή, ανάπηρους, τυφλούς, πολύτεκνους και άλλες ενοχλητικές κατηγορίες, που, αντί να διαμαρτύρονται για τις περικοπές, καλό θα ήταν να αποβάλουν τη νοοτροπία επιδοτούμενου επαίτη.

Με την ευκαιρία να πούμε κι αυτό. Καιρός είναι να στραφούν οι αόμματοι και τα άτομα με ειδικές ανάγκες στην υγιή επιχειρηματικότητα, αντί να τα περιμένουν όλα από το κράτος, αιώνιοι τεμπέληδες. ‘Οσο για τους πολύτεκνους, τι διάολο, με τόσο εργατικό δυναμικό που διαθέτουν, στα επιδόματα πρέπει να στηρίζονται; Για τα ΚΑΠΗ τι να πω εγώ; Τάπε όλα ο κ. Διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, εντοπίζοντας στον θεσμό αυτό, που, εδώ που τα λέμε κακώς υπάρχει, ένα από τα βασικά δεινά της ελληνικής οικονομίας. Ο κ. Προβόπουλος βούλωσε έτσι το στόμα των ανεκδιήγητων δημαγωγών, πούχουν βάλει στο στόχαστρο τους τραπεζίτες (ευτυχώς πήρανε την Κατσέλη από αυτό το υπουργείο και ησύχασαν), τους λαθρεμπόρους, συγνώμη εμπόρους καυσίμων και διάφορες άλλες παραγωγικές κατηγορίες. Πάντως εγώ τον κ. Διοικητή, με αυτές τις καταπληκτικές, τόσο οξυδερκείς και διεισδυτικές αναλύσεις, τον κόβω να γίνεται ο δεύτερος ‘Ελληνας, μετά τον Πισσαρίδη, με Βραβείο Νόμπελ Οικονομίας.

Τέλος πάντων, ας ξαναγυρίσουμε στο αυτοκίνητο. Επιτέλους σας έλεγα, η κυβέρνηση αποκατέστησε την πιο βασική εθνική μας αξία, τον συνεκτικό ιστό των λαϊκών, μικροαστικών και νεοπλουτικών οραμάτων μας και τη θέση που πρέπει να έχει, στην κοινωνία και την οικονομία, η συμπαθής τάξη των εισαγωγέων αυτοκινήτων. Γιατί μπορεί σήμερα να έχουμε τον μεγαλύτερο στόλο Καγιέν κατ’ άτομο, αλλά δύσκολο τόχεις να παρακμάσεις αύριο; Πως θα ανέβουμε τις κακοτράχαλες ραχούλες του Κολωνακίου, χωρίς αυτά τα θηριώδη, κατάμαυρα τζιπ, τι τζιπ, θωρακισμένα είναι, με αισθητική νεκροφόρας και βιάγκρα στο συρταράκι του συνοδηγού;

Οι εισαγωγείς αυτοκινήτων και οι εργολάβοι οικοδομών έφτιαξαν το μεγαλείο, το απίστευτο κάλλος, την εξαίρετη οικολογία της μεταπολεμικής Αθήνας και Ελλάδας, αυτοί έστρωσαν με άφθονο μπετόν και άσφαλτο τα στέρεα θεμέλια της μεταπολεμικής ευημερίας που και σήμερα απολαμβάνουμε. Αυτοί συνέβαλαν, όσο κανείς άλλος, στη μοναδική σε όλη την Ευρώπη πολεοδομική/οικολογική καινοτομία του λεκανοπεδίου της Αττικής. Αυτές οι κοινωνικές κατηγορίες, μαζί ασφαλώς με τους διαπλεκόμενους εργολήπτες, μας έσωσαν από τη γελοιότητα των εκτεταμένων σιδηροδρομικών δικτύων, στην οποία κατέφυγαν όλες οι καθυστερημένες ευρωπαϊκές χώρες. (Ευτυχώς και σε αυτόν τον τομέα πρωτοπορεί παγκοσμίως η κυβέρνηση, καταργώντας όσα μπορεί από τα δρομολόγια). Είναι ντροπή για τη χώρα να εμφανίζεται αγνώμων, έναντι κοινωνικών κατηγοριών που, κανονικά, πρέπει να θεωρούνται εθνικοί ευεργέτες.

Στο σημείο αυτό βέβαια πρέπει να πούμε ότι αυτές οι τεράστιες πρόοδοι απλώς συνεχίζονται με την κυβέρνηση Παπανδρέου. Η τιμή για την υποστήριξη αυτών των πολιτικών ανήκει διαχρονικά σε όλο το πολιτικό φάσμα, ακόμα και στην αριστερά, που ξέρει να ιεραρχεί και δεν είχε ποτέ αμφιβολία τι θα διαλέξει μεταξύ του ονείρου του έλληνα μικροαστού (και του δικού της) και των ανοησιών διαφόρων οικολογούντων. Η Αθήνα στα αυτοκίνητα, η Ελλάδα στους εισαγωγείς και τους εργολάβους, θα μπορούσε νάναι το έμβλημα αυτής της ευρύτατης συναίνεσης, με ή χωρίς μνημόνιο.

‘Ισως βέβαια, ακόμα πιο σπουδαία πρωτοβουλία της κυβέρνησης, είναι η απόφαση να πουλήσει το δημόσιο. Και πρώτα-πρώτα τα κρατικά λαχεία. Σίγουρο και άκοπο χρήμα; καλύτερα να το πάρει κανένας «επενδυτής», να του κάνει χρηστή χρήση, παρά να πηγαίνουν τα λεφτά στο δημόσιο, να διαφθείρονται οι υπάλληλοι με μισθούς και οι συνταξιούχοι με συντάξεις. Καταπληκτική κι η άλλη ιδέα της κυβέρνησης: να ξαναγυρίσει την ΟΥΛΕΝ.

Παλληκάρια μη σταματάτε! Μη σας αποτρέπει τίποτα! Είναι δύσκολος και ανηφορικός ο δρόμος που πήρατε για τη σωτηρία της Πατρίδας, αλλά είναι ωραίος ο αγώνας! Μη σταματάτε! Μη σας εμποδίσουν οι γνωστές συκοφαντίες, ότι τάχα μου προβλέπετε γρήγορα να τελειώνει το έργο και βιάζεστε να κάνετε τη μεγάλη μπάζα, προτού φύγετε στο εξωτερικό. Μη σας αποτρέπουν οι εκδηλώσεις του όχλου, όταν ξεμοναχιάζει πολιτικούς ή εργατοπατέρες. Μπροστά, να σώσετε την πατρίδα.

‘Ενας από τους ευφυέστερους και πιο αδίστακτους Υπουργούς αυτής της κυβέρνησης λέγεται ότι εξομολογήθηκε τον φόβο του: Αν αποτύχουμε, θα πάμε στο Γουδί. Μήπως, έτσι που πάμε, χρειαστεί στο τέλος να πούμε «από το στόμα σου και στου λαού τ’ αυτί»;

konstantakopoulos.blogspot.com

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η παύση πληρωμών δεν ισοδυναμεί με κήρυξη πτώχευσης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Ιανουαρίου 2011

Μπορούμε να προχωρήσουμε σε άμεση παύση πληρωμών προς τους εκβιαστές μας, τώρα!!!

Το πρώτο βήμα μιας διαφορετικής πολιτικής θα ήταν να ανατραπεί το καθεστώς κηδεμονίας από την ΕΕ και το ΔΝΤ, που έχει σαν βασικό στόχο τη διαιώνιση της υπερχρέωσης προς όφελος των διεθνών κερδοσκόπων και δανειστών….

Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα χώρας που να υποβλήθηκε σε καθεστώς κηδεμονίας για τα χρέη της και να βγήκε αλώβητη ή και ακέραια.

Όποιος ενδιαφέρεται ας δει την ιστορία των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής, ιδίως της υποσαχάριας, όπου έδρασε για δεκαετίες το ΔΝΤ. Όπου επιβλήθηκε καθεστώς κηδεμονίας άφησε πίσω του ερείπια.

 

Το Ελληνικό κράτος μπορεί να προχωρήσει σε άμεση παύση πληρωμών, ώστε να διασωθούν οι τεράστιοι πόροι που σήμερα πηγαίνουν σε πληρωμές δανείων. Η παύση πληρωμών δεν ισοδυναμεί με κήρυξη πτώχευσης, όπως κηρύττει σκόπιμα η επίσημη προπαγάνδα. Μια χώρα που προχωρά σε μονομερή παύση πληρωμών ακριβώς επειδή δεν θέλει να της επιβληθεί ή να αναγκαστεί από την αγορά να κηρύξει πτώχευση.

Η μονομερής παύση πληρωμών θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την ανάγκη να σταθεί η χώρα και ο λαός της στα πόδια τους, χωρίς τον φόρο αίματος στους δανειστές. Στη διεθνή πρακτική έχουμε πολλές χώρες που κατά καιρούς αρνήθηκαν να πληρώσουν τους δανειστές τους, χωρίς να κηρύξουν πτώχευση.

 

Μάλιστα στο διεθνές δίκαιο υπάρχει πρόβλεψη για την μονομερή άρνηση μιας χώρας να πληρώσει τα χρέη της, όταν συντρέχουν τρεις λόγοι:

(α) Ο δανεισμός έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο.

(β) Τα δάνεια δεν χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας.

(γ) Οι δανειστές γνώριζαν πολύ καλά ποιους δάνειζαν και για ποιο σκοπό.

 

Στη βάση αυτής της ρήτρας του διεθνούς δικαίου, που αποκαλείται odious debt ή απεχθές χρέος, αρνήθηκαν πολλές από τις νέο-απελευθερωμένες χώρες να πληρώσουν τα χρέη της αποικιοκρατίας, των δικτατορικών και βασιλικών καθεστώτων που ανατράπηκαν, αλλά και των διεφθαρμένων κυβερνήσεων.

 

Τελευταίο παράδειγμα είναι το Εκουαδόρ, το οποίο τον Δεκέμβρη του 2008 ανακοίνωσε πλήρη παύση πληρωμών, χωρίς να κηρύξει πτώχευση.

Ο πρόεδρος της χώρας Κορέα, αφού συγκρότησε μια διακομματική επιτροπή υπό τον γενικό εισαγγελέα της χώρας που εξέτασε το σύνολο των συμβάσεων δανεισμού της χώρας, ανακοίνωσε ότι το Εκουαδόρ δεν δεσμεύεται να πληρώσει ένα «ανήθικο και παράνομο» χρέος, που υπήρξε προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας σε βάρος του λαού του.

 

Απευθύνθηκε επίσης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, η οποία στάθηκε στο πλευρό της χώρας, αναγνωρίζοντας το δικαίωμά της να μην πληρώσει χρέη που δημιούργησαν οι προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις και έτσι δεν κουνήθηκε φύλλο εναντίον του Εκουαδόρ. Και μιλάμε για μια χώρα με πληθυσμό περί τα 13,6 εκατ. κατοίκους και με ΑΕΠ (2008) λίγο πάνω από το 16% του αντίστοιχου ΑΕΠ της Ελλάδας!

 

Το 1936 το Ελληνικό Κράτος (με πρωθυπουργό τον Ιωάννη Μεταξά), αρνήθηκε να εξυπηρετήσει δάνειο που είχε συνάψει με την Βελγική Τράπεζα Societe Commerciale de Belgique.

Η κυβέρνηση του Βελγίου έσπευσε να συνδράμει την Βελγική Τράπεζα και προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου που είχε ιδρυθεί από την Κοινωνία των Εθνών (πρόδρομό του ΟΗΕ).

Στην προσφυγή της η Βελγική Κυβέρνηση κατηγορούσε την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις. Το Ελληνικό Κράτος (η δικτατορική κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά), απάντησε με υπόμνημα στο οποίο ανέφερε

• «Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην θέση της, θα έκανε το ίδιο» (Yearbook of the International Law Commission, 1980, τομ. ΙΙ, μέρος Α., σελ. 25, 26)

Η δική έγινε το 1938 και ο νομικός εκπρόσωπος του Ελληνικού Κράτους κατέθεσε νέο υπόμνημα στο οποίο ανέφερε:

• «Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον Λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος, και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό ΘΕΤΕΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του, κι έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους».

Με βάση αυτά τα επιχειρήματα, το Διεθνές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου της Κοινωνίας των Εθνών δικαίωσε την Ελλάδα.

Το σπουδαιότερο όμως είναι το εξής: Σε αυτό το νομικό δεδομένο (Νομικά Επιχειρήματα, Δικαστική Απόφαση), στηρίχθηκε το 2003 ο Πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρσνερ, για να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του Δημόσιου Χρέους της Αργεντινής και να σώσει την χώρα του από τα νύχια του ΔΝΤ.

 

 

Για να προχωρήσει μια χώρα σε μονομερή παύση πληρωμών απαιτείται πρώτα και κύρια πολιτική βούληση. Απαιτείται υπεύθυνη κυβέρνηση που να προτάσσει πάνω απ’ όλα το καλό της χώρας και του λαού της.

Φανταστείτε μόνο μια κυβέρνηση που αντί να αναζητά την «αποκατάσταση της αξιοπιστίας στις αγορές», βγαίνει και ζητά την συμπαράσταση, την μαχητική στήριξη του λαού για να προχωρήσει σε μονομερή παύση πληρωμών, ώστε να μην επιβάλει τα μέτρα λιτότητας και ασφυξίας που απαιτούν οι δανειστές και τα όργανά τους. Φυσικά η παύση πληρωμών είναι μόνο το πρώτο βήμα.

 

Είναι ένα αμυντικό μέτρο για να διασωθούν οι τεράστιοι πόροι που πηγαίνουν στην αποπληρωμή των χρεών. Το πρόβλημα που προκύπτει αμέσως με την παύση πληρωμών είναι διπλό:

– Αφενός, τι πρέπει να γίνει για να θωρακιστεί η χώρα απέναντι τους εκβιασμούς και τις πιέσεις των αγορών, που είναι φυσικό να ενταθούν μπροστά στο ενδεχόμενο της παύσης πληρωμών.

– Αφετέρου, πώς πρέπει να αξιοποιηθούν οι πόροι που διεσώθησαν, αλλά και οι πόροι που διαθέτει συνολικά η ελληνική οικονομία και κοινωνία, έτσι ώστε να ορθοποδήσει η χώρα και ο λαός της και να μπει σε μια νέα τροχιά ορθολογικής ανάπτυξης προς όφελος των εργαζομένων και του τόπου.

 

Ως προς το πρώτο ζήτημα, η επίσημη προπαγάνδα ασκεί συστηματική τρομοκρατία, που πίσω της κρύβεται η απόλυτη ένδεια επιχειρημάτων. Επίσης, η διατεταγμένη δημοσιογραφία έχει φιμώσει κάθε άποψη που υποστηρίζει την παύση πληρωμών. Ενώ δυστυχώς και η επίσημη αριστερά δεν τολμά ούτε καν να θέσει το ζήτημα.

Η ελεγχόμενη «ενημέρωση» γνωρίζει πολύ καλά ότι οι πιέσεις και οι εκβιασμοί των αγορών μπορούν να πιάσουν μόνο όταν έχεις ένα πολιτικό σύστημα εντελώς σαθρό, υποτελές, διεφθαρμένο και επιρρεπές στο δοσιλογισμό. Όπου υπήρξαν κυβερνήσεις που τόλμησαν να υπερασπιστούν τις χώρες τους, ακόμη και σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες γι’ αυτές, οι αγορές και τα διεθνή όργανά τους ελάχιστα μπόρεσαν να κάνουν.

Τι θα γίνει όμως αν αντιδρώντας στην παύση πληρωμών φύγουν όλα τα κεφάλαια;

Τι θα γίνει αν οι τράπεζες αρχίζουν να εκβιάζουν;

Τι θα γίνει αν η ΕΚΤ προκειμένου να προστατεύσει τις τράπεζες που κατέχουν τα πακέτα των ελληνικών ομολόγων, αρχίσει να πιέζει μέσα από τον περιορισμό της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας, μιας και είναι η μόνη που ελέγχει την ποσότητα έκδοσης του ευρώ;

Τα ερωτήματα αυτά είναι απολύτως βάσιμα. Γι’ αυτό και η παύση πληρωμών δεν έχει ουσιαστικά κανένα πρακτικό νόημα, αν δεν συνοδευτεί με ένα πακέτο άμεσων μέτρων θωράκισης της οικονομίας και της χώρας από τυχόν εκβιασμούς και πιέσεις. Αυτά τα μέτρα πρέπει να είναι τα εξής:

 

v      Πρώτο, η άμεση επιβολή ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίου ώστε να σταματήσει η φυγή του στο εξωτερικό. Αυτό μπορεί να γίνει π.χ. επιβάλλοντας έναν αποτρεπτικό φόρο της τάξης του 80-90% για κάθε ευρώ που πηγαίνει σε καταθέσεις, μετοχές, ομόλογα, παράγωγα, κλπ., του εξωτερικού. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα ιδιωτικά κεφάλαια που έχουν επωφεληθεί από το κοινό νόμισμα και την ελευθερία κίνησης και βρίσκονται ήδη στο εξωτερικό ανέρχονταν στα τέλη του 2009 σε πάνω από 160 δις ευρώ. Αυτό πρέπει έτσι ή αλλιώς να σταματήσει γιατί αποτελεί τρομακτική πληγή για την ελληνική οικονομία.

 

v      Δεύτερο, η εθνικοποίηση των βασικών τραπεζών της χώρας, ώστε να χτυπηθεί αποφασιστικά το κύκλωμα χρηματοπιστωτικής αγυρτείας και τοκογλυφίας που πνίγει τη χώρα. Να λυτρωθούν νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις από την σαράφικη πρακτική των τραπεζών. Να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος των χρεωγράφων που βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών με αποτέλεσμα να έχουν εκτινάξει την αξία του τραπεζικού ενεργητικού σε σχεδόν 2 φορές το ΑΕΠ της χώρας.

 

v      Τρίτο, η έξοδος της χώρας από το ευρώ και την ΟΝΕ. Κι αυτό γιατί το ευρώ είναι το μόνο αποτελεσματικό μέσο εκβιασμού και πίεσης της χώρας. Εκτός ευρώ όλες οι απειλές είναι μόνο λόγια. Κι όχι μόνο αυτό. Όσο η χώρα βρίσκεται μέσα στην ΟΝΕ είναι εκτεθειμένη στις επιδρομές της διεθνούς κερδοσκοπίας και λειτουργεί ως αναλώσιμο είδος για τα διευθυντήρια της Ευρωζώνης.

 

Φυσικά, η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη σήμερα, θα πυροδοτήσει τέτοια κρίση στο ίδιο το ευρώ, θα πυροδοτήσει τέτοιες λαϊκές αντιδράσεις εναντίον του και στις άλλες χώρες της ευρωζώνης, που είναι πολύ πιθανό να δούμε την έκλειψή του. Αυτό φοβούνται και τα διευθυντήρια της ευρωζώνης. Το μόνο που μπορεί να κάνουν οι αγορές απέναντι σε μια αποφασισμένη χώρα και έναν ακόμη πιο αποφασισμένο λαό, είναι να μηδενίσουν την πιστοληπτική του ικανότητα.

 

Κι έτσι να μην μπορεί η χώρα να αντλήσει κεφάλαια από τις διεθνείς αγορές ομολόγων. Όμως αυτό δεν αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα. Κι αυτό γιατί η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό κινείται λίγο πάνω από το 3%. Αυτό σημαίνει ότι, αν απαλλαγεί η χώρα από την εξυπηρέτηση των δανείων, οι πραγματικές δανειακές ανάγκες, ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα, είναι ασήμαντες.

 

Θα πρέπει όμως και η παύση πληρωμών να συνοδευθεί από μια ριζικά διαφορετική αναπτυξιακή πορεία, η οποία δεν θα στηρίζεται σε κερδοσκόπους επενδυτές, σε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις άμεσες ανάγκες και το εισόδημα του εργαζόμενου. Μόνο έτσι μπορεί να ορθοποδήσει η οικονομία, να ανασυγκροτηθεί σε παραγωγική βάση η εγχώρια αγορά και να οικοδομηθεί ένα ριζικά διαφορετικό κράτος από το σημερινό. Μόνο έτσι δεν θα χρειάζεται το δημόσιο να καταφύγει ξανά στη διεθνή κερδοσκοπία για δανεισμό.

Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν έχει νόημα δίχως την κατάκτηση και την κατοχύρωση της δημοκρατίας στη χώρα.

Κι αυτό σημαίνει την ανατροπή του υπάρχοντος διάτρητου και απόλυτα διεφθαρμένου συστήματος καλπονοθευτικής αναπαραγωγής ενός περιορισμένου και τυπικού κοινοβουλευτισμού που στηρίζει την απολυταρχία της εκάστοτε κυβέρνησης και των πατρώνων της.

Σημαίνει δηλαδή την εγκαθίδρυση της αληθινής κυριαρχίας του λαού, της λαοκρατίας, με την κατοχύρωση και τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.

http://www.logosnews.gr

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δωρεάν Αρχαία Ελληνικά στο Σισμανόγλειο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Ιανουαρίου 2011

Για ενημέρωση των πολέμιων της διδασκαλίας της Αρχαίας Ελληνικής στα σχολεία… Όταν ορισμένοι λειτουργοί της εκπαίδευσης εμμένουν στην κατάργηση της διδασκαλίας μιας «νεκρής γλώσσας», όπως την ονομάζουν. Άς κοιτάξουν λίγο ένα κείμενο του Θουκιδίδη και εάν οι ίδιοι αδυνατούν να το καταλάβουν, μη στερήσουν τη δυνατότητα της μάθησης από τη νέα γενιά.
Ιωάννα Μαλαγαρδή
Το μάθημα εγκαινιάστηκε φέτος, ενώ η τάξη αποτελείται από 25 άτομα, κυρίως φοιτητές συγγενικών επιστημών

Της Ιωαννας Φωτιαδη

Κάθε Κυριακή απόγευμα στην Κωνσταντινούπολη, η αρχαία ελληνική γραμματεία έχει την τιμητική της. Είκοσι πέντε ενήλικες ψιθυρίζουν με ευλάβεια την πρώτη κλίση, κλίνουν το «λύω» και μεταφράζουν τον «Επιτάφιο». Από την αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς εγκαινιάστηκε η δωρεάν διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στο Σισμανόγλειο Μέγαρο, όπου ήδη για τρίτη χρονιά διδάσκονται τα Νέα Ελληνικά με πρωτοφανή επιτυχία. «Στο τρίωρο μάθημα ως στόχο έχουμε όχι μόνο την εξοικείωση των μαθητών με την γραμματική και το συντακτικό, αλλά και τη γνωριμία τους με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό», λέει στην «Κ» η διδάσκουσα στο Σισμανόγλειο και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου (Bogazici Universitasi), κ. Χρυσή Σιδηροπούλου. Στα τουρκικά έχει μεταφραστεί ο Ηρόδοτος και οι Προσωκρατικοί, ενώ το ενδιαφέρον των διανοουμένων προσελκύει ο Αριστοτέλης. Ωστόσο, η αρχαία ελληνική γραμματεία στο σύνολό της παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό. Τμήματα αρχαίων ελληνικών λειτουργούν σε κάποια πανεπιστημιακά ιδρύματα, όπως το Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου, της Κωνσταντινούπολης και της Αγκυρας, τα οποία ως επί το πλείστον απευθύνονται σε φοιτητές αρχαιολογίας, αρχαίας ελληνικής φιλολογίας ή βυζαντινής ιστορίας και εστιάζουν στη γραμματική. Οι διδάσκοντες συνήθως είναι Τούρκοι, πτυχιούχοι Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας.

«Από καιρό υπήρχε η σκέψη για τη διδασκαλία των αρχαίων», εξηγεί η κ. Σιδηροπούλου «και πέρυσι δημοσιεύοντας μια αγγελία στη σελίδα του Σισμανόγλειου στο facebook διαπιστώθηκε ότι τελικά οι ενδιαφερόμενοι ήταν πολλοί». Φέτος, η μεγάλη απόφαση ελήφθη. «Ο μόνος όρος που θέσαμε ήταν ότι θα απαγορευόταν το πρώτο εξάμηνο η παράλληλη φοίτηση στα τμήματα αρχαίων και νέων ελληνικών, γιατί συνήθως αυτό δημιουργεί σύγχυση», προσθέτει η καθηγήτρια, που διδάσκει εθελοντικά. Η τάξη στην πλειονότητά της αποτελείται από προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές συγγενικών επιστημών. «Μεταξύ αυτών έχουμε έναν καθηγητή Πανεπιστημίου, αλλά και μια διδακτορική Τουρκάλα φοιτήτρια με μαντίλα, που κάνει διατριβή στις βυζαντινές εκκλησίες». Οι μαθητές –με εξαίρεση την Πολίτισσα Σταυρούλα– δεν γνωρίζουν νέα ελληνικά. Οι μεταφράσεις γίνονται κατευθείαν από τα αρχαία ελληνικά στα τουρκικά, αλλά σε έκτακτη ανάγκη «επιστρατεύονται» και τα αγγλικά, τα οποία οι διδασκόμενοι κατέχουν σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό. «Η μέθοδος που ακολουθούμε είναι αγγλόφωνη», διευκρινίζει η κ. Σιδηροπούλου. «Πρόκειται για δύο τόμους με 16 κεφάλαια, αρχίζουμε με το αλφάβητο και τον βασικό τύπο του ρήματος και σταδιακά προχωράμε στα πιο δύσκολα». Το γένος και το άρθρο δυσκολεύουν περισσότερο τους Τούρκους μαθητές.

Συνεπείς

Παρόλο που στα τμήματα ενηλίκων οι απουσίες και η ασυνέπεια αποτελούν γενικό κανόνα, στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει σημειωθεί καμία «διαρροή»! «Εχει βελτιωθεί σημαντικά το επίπεδο των αρχαίων μου, καθώς το μάθημα στο Σισμανόγλειο είναι πολύ αναλυτικό και έτσι λύνονται οι απορίες μας», λέει στην «Κ» η 19χρονη Σταυρούλα Ζεγκίνη, πρωτοετής φοιτήτρια Αρχαίας Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. «Το μάθημα στο Πανεπιστήμιο από μόνο του δεν αρκούσε».

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι οι συμμετέχοντες στο τμήμα προς το παρόν εκπροσωπούν μια ακαδημαϊκή ελίτ της χώρας, η οποία θαυμάζει τον κοντινό αλλά άγνωστο αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, μνημεία του οποίου, εξάλλου, υπάρχουν σε πολλές τουρκικές πόλεις. «Οι φοιτητές εδώ αντιμετωπίζουν διαφορετικά τα αρχαία ελληνικά από εκείνους στη Δυτική Ευρώπη», σημειώνει η κ. Σιδηροπούλου. «Σε πανεπιστήμια της Μεγάλης Βρετανίας, για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να σπουδάζει φιλοσοφία ή αρχαίο ελληνικό πολιτισμό διαβάζοντας την αγγλική μετάφραση των κλασικών κειμένων. Οι Τούρκοι φοιτητές, όμως, θεωρούν μεγάλη τιμή να μάθουν αρχαία ελληνικά. Η κλασική παιδεία είναι γι’ αυτούς ένας νέος και ανεξερεύνητος τομέας και χαίρει γοήτρου». Η Ελληνίδα καθηγήτρια επί πολλά χρόνια δίδασκε αρχαία ελληνικά στους φοιτητές του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου. «Πολλοί με ρωτούσαν στο τέλος της χρονιάς για κάποιο summer school αρχαίων ελληνικών στην Ελλάδα», διηγείται. «Με θλίψη τους απαντούσα ότι δεν διαθέτουμε κάτι τέτοιο, ενώ σε πανεπιστήμια της Αγγλίας και της Γερμανίας λειτουργούν θερινά τμήματα».

Τα κίνητρα και οι φιλοδοξίες των φοιτητών

«Καλημέρα, τι κάνεις; Με λένε Γιώργο». Μέχρις εκεί φθάνουν οι γνώσεις πολλών Τούρκων ώριμης ηλικίας, που είχαν ζήσει στις ρωμαίικες γειτονιές της Πόλης. Πολλοί Τούρκοι συρρέουν στα μαθήματα νέων ελληνικών που γίνονται από τον Σεπτέμβρη του 2008 στο Σισμανόγλειο Μέγαρο, το οποίο από το 2003 ανήκει στην κυριότητα του ελληνικού προξενείου. Τα κίνητρα για την εκμάθηση ελληνικών είναι συναισθηματικά, αλλά και ακαδημαϊκά και πρακτικά, αφού κάποιοι φιλοδοξούν να δραστηριοποιηθούν επιχειρηματικά στην Ελλάδα. Τα μαθήματα ξεκίνησαν με 40 άτομα και φέτος οι αιτήσεις έφθασαν τις 750, σε σημείο που τελικά χρειάστηκε να γίνει επιλογή των μαθητών. «“Δεν κοιμήθηκα όλη τη νύχτα από την ανυπομονησία”, μου εξομολογήθηκε πέρυσι στο πρώτο μάθημα νέων ελληνικών μια 45χρονη Τουρκάλα», περιγράφει στην «Κ» η καθηγήτρια κ. Χρυσή Σιδηροπούλου. «Η εν λόγω μαθήτρια πάντοτε ήθελε να μάθει ελληνικά, αλλά δεν της δινόταν η δυνατότητα».

Υπενθυμίζεται ότι η διδασκαλία νέων ελληνικών στην Τουρκία από ιδιώτες (π.χ. φροντιστήρια) επετράπη βάσει Προεδρικού Διατάγματος μόλις πέρυσι. Ωστόσο, η έκδοση άδειας από το Υπουργείο Παιδείας για ιδιοκτήτες φροντιστηρίων είναι ιδιαίτερα περίπλοκη, αφού προϋποθέτει μια γραφειοκρατική διαδικασία δυόμισι ετών. «Πολλοί φίλοι Τούρκοι με σταματούν στον δρόμο και με συγχαίρουν για την πρωτοβουλία αυτή του προξενείου», αναφέρει η κ. Σιδηροπούλου. «Με ρωτούν: οι Ισπανοί έχουν το Ινστιτούτο Θερβάντες, γιατί και εσείς δεν ιδρύετε κάτι ανάλογο;».

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_13/11/2010_422315

http://ioannamalagardi.blogspot.com/

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δημόσιοι υπάλληλοι κατ’ εικόνα και ομοίωση της ελληνικής κοινωνίας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Ιανουαρίου 2011

Του Κώστα Καράμπελα *

 

Πώς η Ελλάδα έφτασε στην ανομολόγητη πτώχευση;

 

Ποιοι οδήγησαν τη χώρα στην τραγική αυτή κατάσταση;

 

Ποιο είναι το ποσοστό ευθύνης των δημοσίων υπαλλήλων;

 

Ο ιδιωτικός τομέας και η κοινωνία των πολιτών λειτουργούν άψογα και το μόνο μας πρόβλημα είναι η λειτουργία του δημοσίου;

 

Μήπως κάποιοι επωφελούνται από αυτήν την κατάσταση και για αυτό συντηρείται τόσα χρόνια;

 

Γιατί η ανώτερη αστική τάξη δεν αντιδρά αν το δημόσιο αποτελεί εμπόδιο στην υγιή επιχειρηματική της δράση;

 

Γιατί η κοινωνία ανέχεται θεσμούς που λειτουργούν εις βάρος της;

 

 

Μήπως όλοι οι Έλληνες λίγο ή πολύ έχουμε εκμεταλλευτεί την κατάσταση και έχουμε ωφεληθεί πολλαπλώς οπότε ανεχόμαστε επί μακρόθεν ό,τι κατά καιρούς μας βολεύει;

 

Αυτοί που ισχυρίζονται ότι αποκλειστικώς υπεύθυνοι για την πτώχευση της χώρας είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί πρέπει επιτέλους να αντιληφθούν ότι όλοι αυτοί, δεν έφτασαν με διαστημόπλοια στην Ελλάδα από κάποιο μακρινό σύμπαν. Δεν ανατράφηκαν σε κάστες.

 

 

 

Μεγάλωσαν μέσα στην ίδια κοινωνία όπου μεγάλωσαν και οι λοιποί Έλληνες, γαλουχήθηκαν με τις ίδιες λίγο πολύ αξίες, ασπάστηκαν παρόμοιες πεποιθήσεις, αποφοίτησαν από τα ίδια σχολεία και πανεπιστήμια από τα οποία αποφοίτησαν και οι συνάδελφοί τους του ιδιωτικού τομέα.

 

 

 

Όπως προέκυψε δε από την προσφάτως διενεργηθείσα απογραφή, οι δημόσιοι υπάλληλοι, αριθμούν περίπου 1,000,000 εργαζόμενους σε σύνολο εργατικού δυναμικού 4,431,326 ατόμων σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ΕΣΥΕ (δεύτερο τρίμηνο 2010). Το νούμερο αυτό είναι τόσο μεγάλο που αποκλείει στατιστικά την πιθανότητα όλοι αυτοί οι άνθρωποι να είναι ελαττωματικοί.

 

 

 

Τουναντίον μάλιστα, το δημόσιο (καλώς ή κακώς) προσέλκυσε το αξιόλογο δυναμικό της μεσοαστικής τάξης καθώς πλήρωνε καλύτερα και πιο σταθερά σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα.

 

 

 

Πώς κατέληξαν λοιπόν όλοι αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες συνηθισμένοι άνθρωποι να είναι στιγματισμένοι ως αντιπαραγωγικοί, αδιάφοροι, ελάχιστα εξυπηρετικοί, καθόλου προνοητικοί και σε κάποιες περιπτώσεις έως και διεφθαρμένοι; Μήπως παρόμοια είναι τα χαρακτηριστικά και του ιδιωτικού τομέα και τελικά μήπως τα εν λόγω χαρακτηριστικά είναι εθνικά;

 

 

 

Εξάλλου το δημόσιο δε λειτουργεί εν κενώ. Προμηθεύεται από ιδιώτες, αναθέτει την κατασκευή των δημοσίων έργων σε ιδιώτες εργολάβους, παράγει αποφάσεις για την εξυπηρέτηση των πολιτών. Όλα αυτά γίνονται από κρατικούς λειτουργούς αλλά με την απόλυτη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα και των πολιτών.

 

 

 

Πρόκειται για μια αδιάρρηκτη σχέση όπου το ένα μέρος δεν υπάρχει χωρίς το άλλο.

 

 

 

Αν κατά τη διάρκεια αυτών των συνδιαλλαγών κάποιοι από την πλευρά του δημοσίου συνιστούν κόμβους διαφθοράς, η κοινωνία τους στιγματίζει. Για ποιο μυστήριο όμως λόγο η ίδια κοινωνία δε στιγματίζει και τον πολίτη-διαφθορέα του συστήματος που δωροδοκεί ή παρανομεί; Και για ποιους λόγους η κοινωνία ανέχεται ή απλώς μένει στο στιγματισμό της διαφθοράς και δεν περνά στην καταγγελία της;

 

 

 

Η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα είναι η ίδια: ανεχόμαστε άνομες καταστάσεις στα πλαίσια μια κακώς νοούμενης αλληλεγγύης μεταξύ ενόχων. Έχουμε αποδεχτεί ότι «έτσι λειτουργεί το σύστημα» και δεν θέλουμε να το αλλάξουμε, διότι σύντομα θα το χρειαστούμε για να νομιμοποιήσουμε και τη δική μας ημιπαράνομη, παράνομη ή παράτυπη δραστηριότητα όταν και όποτε αυτή προκύψει.

 

 

 

Δεν χρειάζεται να ψάξουμε εις βάθος για να βρούμε ποιοι ευθύνονται για την κατάσταση του ελληνικού δημοσίου, αφού η απάντηση είναι κλασσική. Υπεύθυνος είναι αυτός που ωφελήθηκε και ωφελημένοι είμαστε όλοι εμείς οι Έλληνες. Στην Ελλάδα, όπως και σε όλες τις χώρες του κόσμου, την κύρια ευθύνη για τη διαμόρφωση των θεσμών έχει η καθεστηκυία τάξη. Οι θεσμοί που έχουμε ως κοινωνία και ο τρόπος που αυτοί λειτουργούν είναι αυτοί που εξυπηρετούν την ελίτ μας η οποία δεν επιθυμεί ανατρεπτικές αλλαγές διότι αποκομίζει οφέλη από το σύστημα που με κόπο έχει κατασκευάσει.

 

 

 

Αν το δημόσιο λειτουργούσε υποδειγματικά, τότε μέλη των διαφόρων επαγγελματικών συντεχνιών δεν θα δημιουργούσαν υπερκέρδη, οι μετριότεροι εξ’ αυτών θα έμεναν χωρίς εργασία, τα παιδιά τους δεν θα κληρονομούσαν τις δουλειές τους και η ελληνική κοινωνία όπως τη γνωρίζουμε θα κατέρρεε κάτω από το «βάρος της αξιοκρατίας» που θα διέσωζε τους άριστους και μόνο.

 

 

 

Συμπέρασμα

 

 

 

Κατά τη γνώμη μου, και για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν αποτελούν δαιμόνια της κοινωνίας που πρέπει να αποτάξουμε ή έστω να μετατάξουμε. Αποτελούν μέρος αυτής, κατ’ εικόνα και ομοίωσή της.

 

 

 

Τα προβλήματα της χώρας δεν παράγονται αποκλειστικά από τους δημοσίους υπαλλήλους και τους πολιτικούς μας. Εδράζονται αφενός στα συμφέροντα που ωφελούνται από όλη αυτή την κατάσταση και αφετέρου στη συλλογική κακή νοοτροπία. Μια νοοτροπία που τη χαρακτηρίζει η αναξιοκρατία, ο νεποτισμός, η φυγοπονία, η αδιαφορία και η λογική του «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα».

 

 

 

Αν έφταιγαν μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι, η λύση θα ήταν απλή και η στοχοποίησή τους από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας θα απέδιδε σύντομα καρπούς. Το πρόβλημα είναι κοινωνικό, συλλογικό και εν τέλει εθνικό και η λύση του γρίφου γύρω από το μύθο είναι ότι η κοινωνία μας διαθέτει τη δημόσια διοίκηση που θέλει, που της αξίζει και που την εξυπηρετεί. Το νέο μεταρρυθμιστικό εγχείρημα νομίζω πως θα αποτύχει για τους ίδιους λόγους που οδήγησαν σε αποτυχία και όλες τις προηγούμενες παρόμοιες απόπειρες καθώς:

 

 

 

Ως κοινωνία δεν έχουμε αποφασίσει ειλικρινώς τι θέλουμε να κάνουμε.

 

Το κράτος δεν έχει εκπαιδεύσει καταλλήλως τους πολίτες ήδη από το σχολείο.

 

Η ανώτερη οικονομικά τάξη δεν επιθυμεί πραγματικά την αλλαγή του συστήματος και δεν έχει πιεστεί κατάλληλα.

 

Μεταρρυθμίσεις εις βάρος μόνο κάποιων επαγγελματικών ομάδων που στοχοποιούνται ως αποδιοπομπαίοι τράγοι σε συνδυασμό με ένα βιαστικό και άτσαλο ξεχαρβάλωμα του «κοινωνικού συμβολαίου» του ΠΑΣΟΚ, θα οδηγήσουν σε οπισθοδρόμηση και σε κοινωνικές αναταραχές, χωρίς να επιλύσουν τα προβλήματα που μας ταλανίζουν.

 

 

 

Πηγή : Real Politics

Ο Κώστας Καράμπελας είναι πολιτικός επιστήμονας και απόφοιτος της εθνικής σχολής δημόσιας διοίκησης

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: