βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 10 Φεβρουαρίου 2011

Κωνσταντίνος Σάθας «Ο Ιστορικός της Επανάστασης»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Φεβρουαρίου 2011

της Ιωάννας Μαλαγαρδή

Με αφορμή την προσφορά της της τετράτομης σειράς της ιστορίας της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας από το περιοδικό «Επίκαιρα», μεταγραμμένο σε απλή νεοελληνική γλώσσα θέλησα να κάνω μια αναφορά στον πρωτοπόρο ιστορικό συγγραφέα του βιβλίου Κωνσταντίνο Σάθα που ίσως πολλοί δεν γνωρίζουν.

Ο Κωνσταντίνος Σάθας (Αθήνα, 1842 – Παρίσι, 1914) ήταν από τους επιφανέστερους Έλληνες ιστορικούς της νεότερης Ελλάδας καθώς και από τους πρωτοπόρους των νεοελληνικών ερευνών.
Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά καταγόταν από Γαλαξειδιώτικη οικογένεια αγωνιστών και γραμματοδιδασκάλων. Το 1860 τέλειωσε το γυμνάσιο Λαμίας και δύο χρόνια αργότερα εγγράφηκε στην Ιατρική σχολή Αθηνών. Γρήγορα όμως παράτησε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με την ιστορία. Αφορμή στάθηκε η τυχαία ανεύρεση του «Χρονικού του Γαλαξειδίου», το οποίο ανακάλυψε σε μια κρύπτη στα ερείπια της μονής Σωτήρος. Ένα χρόνο αργότερα, το 1865, και ύστερα από σχολαστική επιμέλεια εξέδωσε το «Χρονικό του Γαλαξειδίου». Σημαντικοί υποστηρικτές του έργου του ήταν ο Παύλος Λάμπρος, μεσαιωνολόγος και πατέρας του επίσης ιστορικού Σπυρίδωνα Λάμπρου, ο Κωνσταντίνος Λομβέρδος και ο Γεώργιος Αλ. Μαυροκορδάτος. Οι δύο τελευταίοι μάλιστα χρηματοδότησαν τις έρευνες του στα αρχεία της Κωνσταντινούπολης, της Βενετίας, της Φλωρεντίας κ.α. Μέχρι το 1895 καταφέρνει να εκδώσει πολυάριθμες μελέτες αλλά σταματάει ξαφνικά λόγω οικονομικών προβλημάτων. Το 1900 εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου και απεβίωσε το 1914, τυφλός και πάμφτωχος.

Το έργο είναι πολύ ενδιαφέρον, αξιόπιστο και καλογραμμένο. Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Κωνσταντίνος Τσάτσος ο οποίος προλογίζει το βιβλίο σε παλαιότερη έκδοση «…Ησχολήθη εκ των πρώτων με την σκοτεινήν αυτή περίοδον της ιστορίας του Έθνους και έφερε πρώτος εις φως ανεκτιμήτου αξίας κείμενα και σημαντικά γεγονότα».

Φυσικά ακολούθησαν αρτιώτερες και συστηματικότερες εκδόσεις. Μη ξεχνάμε το μνημειώδες έργο του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου (1815-1891) που το 1860 ξεκίνησε η έκδοση της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους»,έργου που τον καθιέρωσε στον επιστημονικό χώρο. Το συγκεκριμένο έργο ήταν χωρισμένο σε 3 τόμους των 15 βιβλίων και η έκδοσή του τέλειωσε το 1876.

Νομίζω ότι πριν αρχίσει κάποιος να ασχολείται με την εκμάθηση της ιστορίας μας θα πρέπει κατ’ αρχήν να διαβάσει αυτά τα έργα πριν προχωρήσει στην ανάγνωση εγχειριδίων ιστορίας «όπως δεν την διδαχθήκαμε»…. και ο νοών νοείτω….

Ενδεικτική Βιβλιογραφία
1. Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους», επιμέλεια Κ.Θ. Δημαρά, Αθήνα 1870
2. Κ.Θ. Δημαράς, «Η ιδεολογική υποδομή του νεοελληνικού κράτους», Ελληνικός Ρωμαντισμός, Ερμής, Αθήνα 1994
3. Κ.Θ. Δημαράς, «Η ανάσχεση του Διαφωτισμού και ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος», Νεοελληνικός Διαφωτισμός, Ερμής, Αθήνα 19802, σ. 409.
4. Η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών.
5. Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους», National Georgaphic.

http://ioannamalagardi.blogspot.com/2011/02/blog-post.html

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΩΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Φεβρουαρίου 2011

Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικός Ἐπιστήμων

  Κατά τά τελευταῖα δύο χρόνια μέ ἀφορμή τήν ἐμφάνιση τοῦ περιβοήτου Σχεδίου Ἀνάν γράφονται καί λέγονται διάφορα ὡς πρός τήν καταγωγή, τόν ρόλο καί τίς διαθέσεις τῶν Τουρκοκυπρίων. Μάλιστα στήν προσπάθειά τους νά στηρίξουν τό σχέδιο τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τοῦ ΟΗΕ ὁρισμένοι ἔκαναν ἐπιλεκτική ἤ διαστρεβλωτική χρήση κάποιων στοιχείων. Σέ ἀκραία περίπτωση ἔφθασαν νά «ἁγιοποιοῦν» τούς Τουρκοκυπρίους καί νά κατηγοροῦν γιά ὅλα ὅσα ἔχουν γίνει τόν Ἑλληνισμό τῆς Κύπρου, ἀκόμη καί τόν ἡρωικό Ἀγῶνα τοῦ 1955-59.Τέτοια προπαγανδιστικά τεχνάσματα προσβάλλουν τή νοημοσύνη τοῦ λαοῦ μας καί συνήθως ὁδηγοῦν σέ ἀντίθετα ἀποτελέσματα.  Ἄς ἐπιχειρήσουμε, λοιπόν, μία προσέγγιση τοῦ θέματος ἐπί τῇ βάσει τῶν ἱστορικῶν πηγῶν.
          1) Ἡ καταγωγή τους. Εἶνα ἀμιγῶς τουρκικῆς καταγωγῆς ἤ εἶναι ἐξισλαμισθέντες πρώην Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες; Σέ τέτοια ἐρωτήματα ἡ ἀπάντηση δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀπόλυτη. Τήν ἐπιστημονική μελέτη τοῦ ζητήματος μᾶς παρουσιάζει ὁ Κύπριος Θεολόγος καί Διδάκτωρ Θρησκειολογίας Φαίδων Παπαδόπουλος στό βιβλίο του «Τοῦρκοι, Μουσουλμάνοι ἤ Κρυπτοχριστιανοί (Λινοβάμβακοι)»; , τό ὁποῖο ἐξεδόθη στήν Λευκωσία τό 2002. Ἄς σημειωθεῖ ὅτι ὁ συγγραφεύς ἀφιερώνει τό βιβλίο στή μνήμη τοῦ πατέρα του, ὁ ὁποῖος ἐσφαγιάσθη ἀπό Τουρκοκυπρίους στίς 14 Σεπτεμβρίου 1957, Θυμίζοντας ὅτι πολλοί Τουρκοκύπριοι ἔδρασαν ὡς συνεργάτες τῶν Ἄγγλων ἀποικιοκρατῶν κατά τῆς ΕΟΚΑ! Παρά τήν συναισθηματική φόρτιση ὁ συγγραφεύς μελετᾶ μέ ψυχραιμία τίς πηγές καί τά ἔγγραφα καί καταλήγει στό ἑξῆς συμπέρασμα:
          Ἡ μουσουλμανική κοινότητα τῆς Κύπρου δημιουργήθηκε ἀπό τέσσερις διαφορετικές αἰτίες. Πρῶη αἰτία εἶναι ἡ Ὀθωμανική κατοχή ἀπό τό 1571 ἕως τό 1878. Οἱ Τοῦρκοι στρατιῶτες ἐγκαταστάθηκαν, νυμφεύθηκαν, ἔκαναν παιδιά , ἄφησαν ἀπογόνους. Ἡ δεύτερη αἰτία εἶναι ἡ σέ παλαιότερες ἐποχές παρουσία Ἀράβων, ἐγχρώμων καί Ἀθιγγάνων, οἱ ὁποῖοι ἀνῆκαν στή Μουσουλμανική θρησκεία. Ἡ τρίτη αἰτία εἶναι ὄντως ὁ ἐξισλαμισμός Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν κατά τά καταπιεστικά χρόνια τῆς Ὀθωμανικῆς κυριαρχίας. Ἡ τέταρτη αἰτία εἶναι ὁ ἐξισλαμισμός Βενετῶν καί Φραγκογάλλων εὐγενῶν καί πολιτῶν πού εἶχαν ἐγκατασταθεῖ στήν Κύπρο κατά τή μακρά περίοδο τῆς Λατινοκρατίας. Πολλοί ἐκ τῶν δυτικοευρωπαίων κατακτητῶν τῆς Κύπρου μετά τήν Τουρκική κατάκτηση προτίμησαν νά ἀλλαξιπιστήσουν γιά νά παραμείνουν στά ἀνώτερα κοινωνικά στρώματα  καί νά μήν ἀπολέσουν τήν ἐπαφή μέ τήν ἐξουσία. Ἄρα βλέπουμε ὅτι ναί, μέν, ἕνας ἀριθμός Τουρκοκυπρίων προέρχεται ἀπό ἐξισλαμισθέντες Ὀρθοδόξους, δέν εἶναι ὅμως καθόλου βέβαιον ὅτι αὐτοί ἀποτελοῦν τήν πλειοψηφία τῶν λεγομένων Τουρκοκυπρίων. Πολλοί ἐξ αὐτῶν κατά τίς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἐξεδήλωναν κρυφά ἤ φανερά τά χριστιανικά τους αἰσθήματα καί γι’ αὐτό ὀνομάσθηκαν «Λινοβάμβακοι». Δηλαδή στήν συνείδηση τοῦ ἁπλοῦ κυπρίου ἦσαν κάτι συγκεχυμένο, οὔτε καθαρό λινάρι, οὔτε καθαρό βαμβάκι.
          Στήν σελίδα 123 τοῦ βιβλίου του ὁ Φαίδων Παπαδόπουλος παρουσιάζει κατάλογο Λινοβαμβάκων πού ἐπιθυμοῦσαν ἐνυπογράφως νά ἐγκταταλείψουν τό Ἰσλάμ καί νά ἐπανέλθοθυν στήν Ὀρθοδοξία. Ὁ κατάλογος ἀφορᾶ τό χωριό Ἀμπέλια καί φέρει ἡμερομηνία 6 Ἰανουαρίου 1882, δηλαδή ἀναφέραται στά τά πρῶτα χρόνια τῆς Βρετανικῆς διοικήσεως στή Μεγαλόνησο. Πάντως ὁ συγγραφεύς ἀναφέρει χαρακτηριστικά ὅτι:»Η βρετανική διοίκηση γιά πολιτικούς λόγουςὄχι μόνο δέν ἐνεθάρρυνε τήν προσπάθεια ἐπιστροφῆς τῶν Λινοβαμβάκων, ἀλλά τοὑναντίον ἔπραξε ὅ,τι ἦτο δυνατόν γιά νά τήν ἀποθαρρύνει». (σελ. 125).
          2) Ἡ ἑλληνοφωνία τους. Ὅπως βλέπουμε καί σέ ἐκπομπές ἑλληνικῶν τηλεοπτικῶν διαύλων ἀρκετοί Τουρκοκύπριοι μιλοῦν τά ἑλληνικά , ἔστω σπαστά καί μέ λάθη, χρησιμοποιῶντας φυσικά τήν ὡραία καί ἀρχαιοπρεπῆ κυπριακή διάλεκτο. Τοῦτο , ὅμως, δέν σημαίνει ὅτι ὅλοι αὐτοί ἔχουν ἑλληνική καταγωγή. Τά ἑλληνικά τά ἔμαθαν ἐπί Ἀγγλοκρατίας γιά λόγους χρηστικούς , δηλαδή λόγῳ συνοικήσεως, συνυπάρξεως καί συνεργασίας μέ τό πολυαριθμότερο καί οἰκονομικά ἀκμαῖο ἑλληνικό στοιχεῖο. Βεβαίως δέν αποκλείεται κάποιοι ἀπ’αὐτούς νά προέρχονται ἀπό τούς Λινοβαμβάκους πού προαναφέραμε. Ὅμως ἑλληνικά καί μάλιστα πολύ καλά μιλᾶ καί ὁ Ραούφ Ντενκτάς, ὁ ὁποῖος δέν ἔχει τήν παραμικρή ἑλληνική ρίζα. Συμφώνως πρός στοιχεῖα πού προσκομίζουν ὁ Κύπριος ἱστορικός Κώστας Κύρρης καί ὁ Κύπριος δημοσιογράφος Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης, ἡ οἰκογένεια τοῦ Ντενκτάς μέ τό ἐπώνυμο Πιτζένι ἦλθε στήν Κύπρο ἀπό τήν Γαλλία μαζί μέ τούς Σταυροφόρους Λουζινιάν καί οἱ πρόγονοί του ἐξισλαμίσθηκαν ἀργότερα. Ἄρα τά ἑλληνικά οὐδέποτε ὑπῆρξαν οἰκογενειακή τους γλῶσσα. Ἡ περίπτωση τοῦ Ντενκτάς ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἑλληνοφωνία ὁρισμένων Τουρκοκυπρίων εἶναι μέν ἄξιο ἐπισημάνσεως στοιχεῖο, δέν πρέπει ὅμως νά ὁδηγεῖ σέ βιαστικά συμπεράσματα περί τῆς καταγωγῆς ὅλων ἐκείνων πού γνωρίζουν μέτρια ἤ καλά τήν ἑλληνοκυπριακή διάλεκτο.
          Ἄλλωστε ἡ ἑλληνοφωνία μουσουλμανικῶν πληθυσμῶν χρησιμοποιήθηκε κατά τοῦ Ἑλληνισμοῦ σέ κρίσιμδς περιόδους γιά τό Ἔθνος. Στή Μικρά Ἀσία, ὅπως διηγοῦνται πολλοί πρόσφυγες, ὁ Τουρκικός Στρατός ἔβαζε μπροστά Τουρκοκρητικούς πού μιλοῦσαν ἑλληνικά γιά νά ἐξαπατήσουν τιούς κρυπτομένους Ἕλληνες καί μόλις ἔβγαιναν ἀπό τά σπίτια τους οἱ ταλαίπωροι ὁμοεθνεῖς μας ἔπεφταν θύματα τῆς βιαιότητος τῶν Τούρκων τακτικῶν ἤ ἀτάκτων! Ἡ Ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι περισσότερο καί ἀπό τήν ἑλληνοφωνία ἡ ἐμμονή στήν Ὀρθοδοξία εἶναι τό ἀκλόνητο σταθεροποιητικό στοιχεῖο τῆς ἑλληνικῆς συνειδήσεως.
          3) Ἡ εἰρηνική συνύπαρξη. Οἱ Ἕλληνες τῆς Κύπρου ,σεβόμενοι τήν Χριστιανική τους παράδοση καί τίς δημοκρατικές καί ἀνθρωπιστικές ἀρχές τοῦ πολιτισμοῦ μας, ἔχουν καί πρέπει νά ἔχουν τήν καλή διάθεση συνυπάρξεως μέ τούς Τουρκοκυπρίους ὅταν εὑρεθεῖ ἡ κατάλληλη νομική καί πολιτική διευθέτηση τοῦ προβλήματος. Ὅμως στόν βωμό τῶν καλῶν διαθέσεων δέν πρέπει νά διαγράφουμε τήν Ἱστορία. Πολλές πράγματι εἶναι οἱ μνῆμες τῆς εἰρηνικῆς συμβιώσεως Ἑλλήνων καί Τούρκων στήν Κύπρο. Ἀλλά κατά τήν διάρκεια τοῦ Ἀγῶνος τῆς Κύπρου γιά Αὐτοδιάθεση, τό 1955-59, δέν ἦσαν λίγοι οἱ Τουρκοκύπριοι πού ἔδρασαν ὡς ἀστυνομικοί, βασανιστές καί δήμιοι γιά λογαριασμό τῶν Ἄγγλων. Μόλις δέ ἱδρύθηκε τό ἀνεξάρτητο Κυπριακό κράτος μαχητικοί Τουρκοκύπριοι δημιούργησαν τίς ἔνοπλες ὀργανώσεις ΒΟΛΚΑΝ καί ΤΜΤ μέ στόχο τήν ἐνίσχυση τῶν διχοτομικῶν σχεδίων τῆς Τουρκίας. Ὁ Ντενκτάς τό 1995 σέ τηλεοπτική του συνέντευξη παραδέχθηκε ὅτι τό καλοκαῖρι τοῦ 1974 Τουρκοκύπριοι παραστρατιωτικοί ἐφόνευσαν ἐν ψυχρῷ πολλούς ἀμάχους Ἑλληνοκυπρίους. Δέν ἦσαν, λοιπόν, ὅλα τόσο ἁρμονικά….
       
   4) Ὁ ρόλος τους σήμερα. Στίς ἡμέρες μας ἀναμφιβόλως ὑπάρχουν στά Κατεχόμενα ἐδάφη ἐχέφρονες Τουρκοκύπριοι πού ἐπιθυμοῦν μία καλύτερη ἡμέρα γιά τό νησί σέ ἁρμονική συμβίωση μέ τό ἑλληνικό στοιχεῖο. Ὅμως ἡ γνώμη τους ἐλάχιστα μετρᾶ. Πληθυσμιακά οἱ Μουσουλμάνοι Κύπριοι συρρικνώνονται καί οἱ περισσότεροι ζοῦν στήν Ἄγγλία ἤ στήν Τουρκία. Ρυθμιστές εἶναι οἱ ἔποικοι ἀπό τήν Ἀνατολία, οἱ δεκάδες χιλιάδες κουβαλητοί τοῦ στρατοῦ τοῦ Ἀττίλα. Μέ αὐτούς ἄραγε μποροῦν νά συνυπάρξουν οἱ Ἕλληνες τῆς Κύπρου; Σαφῶς ὄχι. Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη δυσκολία, τήν ὁποία οἱ ὀπαδοί τῶν εὐκόλων λύσεων σκοπίμως παραβλέπουν.

Κ.Χ. 17/4/2004
Αναδημοσίευση στο Αντίβαρο
από την Πειραική Εκκλησία Μαίου 2004

Posted in Κύπρος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πήρε φωτιά πάλι η Αίγυπτος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Φεβρουαρίου 2011

 του Γιώργου Δελαστίκ

Τελείωσε πολιτικά τον Χόσνι Μουμπάρακ ως πρόεδρο της Αιγύπτου η μεγαλειώδης εξέγερση του λαού της ανεξάρτητα από το πότε ακριβώς θα παραιτηθεί, φαίνεται όμως ότι βάλθηκε να τελειώσει και την κατ’ όνομα… αντιπολίτευση! Τσάκισε κυριολεκτικά τις συνομιλίες καθεστώτος – αντιπολίτευσης το κολοσσιαίο πλήθος που συνέρρευσε προχθές στη θρυλική πλέον σε όλον τον κόσμο πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου. Τις απονομιμοποίησε πλήρως, καθιστώντας εμφανές ότι όλες οι αντιπολιτευτικές οργανώσεις, προσωπικότητες και κόμματα που προσήλθαν στις συζητήσεις υπό τον αντιπρόεδρο Ομάρ Σουλεϊμάν, άνθρωπο του Ισραήλ και των ΗΠΑ, δεν εκφράζουν σε καμία περίπτωση τον εξεγερμένο λαό.

Τεράστια πολιτική σημασία έχει το γεγονός ότι η σημαντικότερη οργάνωση που απεδείχθη ότι δεν έχει πολιτική σχέση -πόσω μάλλον ηγετική- με τους διαδηλωτές ήταν οι… Αδελφοί Μουσουλμάνοι!

Καταπλήσσοντας τους πάντες και αναιρώντας προηγούμενες διακηρύξεις τους, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι προσήλθαν πανηγυρικά στις συνομιλίες με το καθεστώς την Κυριακή. Ξεγέλασαν μάλιστα άλλες αντιπολιτευτικές ομάδες, στις οποίες είχαν υποσχεθεί ότι αποκλείεται να προσέλθουν στις συνομιλίες αυτές.

Να φανταστεί κανείς ότι το καθεστώς Μουμπάρακ δεν κάλεσε καν τον μετριοπαθή αστό Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι να συμμετάσχει, αλλά κάλεσε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που έσπευσαν να παρευρεθούν, ενώ ο αποκλεισθείς Ελ Μπαραντέι κέρδισε κάποιους πόντους καταγγέλλοντας αναγκαστικά τις συζητήσεις αυτές ως «αδιαφανείς».

Το πολιτικό πλήγμα για την κυβέρνηση αφενός αλλά και για τους Αδελφούς Μουσουλμάνους αφετέρου ήταν ισχυρότατο, γιατί μιλάμε για μια συγκέντρωση που άφησε άναυδους τους πάντες με τον όγκο της. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού -«με ορισμένα μέτρα οι μεγαλύτερες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια της δεκαπενθήμερης εξέγερσης», έγραψαν χαρακτηριστικά στην πρώτη σελίδα τους οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης»- απαίτησαν να φύγει αμέσως από την εξουσία ο Μουμπάρακ. Γελοιοποίησαν έτσι αντικειμενικά όλες εκείνες τις αντιπολιτευτικές οργανώσεις και προσωπικότητες που διαπραγματεύονται με το καθεστώς, το οποίο απαιτεί να ορίσει αυτό το πότε και πώς θα αποχωρήσει ο επί τριάντα χρόνια τύραννος του αιγυπτιακού λαού. «Τεράστιο πλήθος απορρίπτει σταθερά τους όρκους του Καΐρου για αλλαγή», έγραφαν στον πρωτοσέλιδο τίτλο τους για το θέμα αυτό οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» στην παγκόσμια έκδοσή τους.

Την παραμονή μόλις της συγκέντρωσης, τη Δευτέρα, η γαλλική κεντροαριστερή εφημερίδα «Λιμπερασιόν» έκανε… πολιτική κηδεία της εξέγερσης. «Αίγυπτος – Η επανάσταση που έμεινε στη μέση», ήταν ο κεντρικός τίτλος της πρώτης σελίδας της. «Πώς το καθεστώς ξαναπαίρνει τα ηνία», τιτλοφορούσε δισέλιδη ανάλυσή της η ίδια εφημερίδα. Την επόμενη μέρα όλες αυτές οι απαισιόδοξες εκτιμήσεις είχαν σαρωθεί από «το μέγα πλήθος και το μέγα πάθος» στην πλατεία Ταχρίρ… Οι Αιγύπτιοι συνέρρευσαν προχθές στην πλατεία της Απελευθέρωσης κατά εκατοντάδες χιλιάδες, γιατί διαισθάνονται ότι η εξέγερσή τους κινδυνεύει άμεσα να εγκλωβιστεί από το καθεστώς σε πολιτικό επίπεδο.

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Αν η εξέγερση αποτύχει να διώξει τώρα τον Μουμπάρακ και αν ο Σουλεϊμάν γίνει από την αντιπολίτευση αποδεκτός ως ο άνθρωπος που θα οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές, τότε τα επιτεύγματα των εκατομμυρίων εξεγερμένων Αιγυπτίων θα είναι ασήμαντα, εντελώς αναντίστοιχα του μεγαλειώδους κινήματος και των θυσιών τους, των εκατοντάδων νεκρών τους.

Οι Αμερικανοί πάντως έκαναν ένα σοβαρό βήμα πίσω. Εβαλαν στον πάγο τη λύση Ελ Μπαραντέι, τουλάχιστον προσωρινά, και στηρίζουν την πολύ πιο αντιδραστική λύση Σουλεϊμάν.

Ο απεσταλμένος του Ομπάμα στον Μουμπάρακ, μάλιστα, ο Φρανκ Γουίσνερ, που είχε υπηρετήσει παλιότερα και ως πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αίγυπτο και ο οποίος είχε πάει υποτίθεται στον Αιγύπτιο πρόεδρο για να του επιδώσει τελεσίγραφο του Αμερικανού ομολόγου του, ξεπέρασε κάθε όριο δηλώνοντας ότι «ο ρόλος του Μουμπάρακ παραμένει απολύτως κεντρικός για τη μεταβατική περίοδο»!

Λειτούργημα

Μεγάλες μέρες της δημοσιογραφίας

ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ αισθάνονται οι δημοσιογράφοι για τη συνεισφορά των απεσταλμένων των μέσων ενημέρωσης στην αποτροπή της ανθρωποσφαγής που ετοίμαζε ο Μουμπάρακ. Σωρεία ξένων δημοσιογράφων έπεσαν θύματα επιθέσεων συμμοριών εγκαθέτων του καθεστώτος. Εμείς οι Ελληνες δημοσιογράφοι αισθανόμαστε υπερήφανοι για τους δικούς μας συναδέλφους που ήταν στην Αίγυπτο. Ιδίως γι’ αυτούς που διακινδύνευσαν και τη ζωή τους υπηρετώντας τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα: τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου της «Καθημερινής», που τον τραυμάτισαν με κατσαβίδι στον μηρό και γλίτωσε από του χάρου τα δόντια όταν έπεσαν πάνω του να τον αποτελειώσουν, και τους φωτορεπόρτερ Γιώργο Μουτάφη, που τον τραυμάτισαν με ξύλα και γροθιές, και Γιάννη Μπεχράκη που κατόρθωσε να ξεφύγει από τους συμμορίτες.

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

Για το 1821 και τη σειρά του Σκάι

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Φεβρουαρίου 2011

 του Βλάσση Αγτζίδη

Οι φίλοι απ’ το μπλογκ Πόντος και Αριστερά” ζήτησαν την άποψή μου για τη σειρά που προβάλλει αυτή την εποχή ο τηλεοπτικός σταθμός Σκάϊ και διαπραγματεύεται την Επανάσταση του 1821.

Την επιστημονική ευθύνη της παραγωγής έχουν δύο ιστορικοί που ανήκουν σε διαφορετικές γενιές αλλά και σε διαφορετικές ιστοριογραφικές σχολές, ο Θάνος Βερέμης και ο Ιάκωβος Μιχαηλίδης.

Η σειρά αυτή και ο τρόπος που προσεγγίζει την Επανάσταση έχει προκαλέσει μια μεγάλη συζήτηση και πλήθος απαξιωτικών σχολίων, που προέρχονται από ποικίλους χώρους που ελάχιστα συνδέονται μεταξύ τους πολιτικά.

Η δική μου άποψη, σε μια πρώτη γραφή, είναι η εξής:

 

“Εάν αντιμετωπίζουμε την Επανάσταση του 1821 όχι ως ένα τοπικό γεγονός αλλά ως πανελλήνιας και παγκόσμιας σημασίας, η μόνη σωστή και έγκυρη ημερομηνία είναι η 22α Φεβρουαρίου του 1821, όταν ο Αλ. Υψηλάντης πέρασε τον Προύθο, ύψωσε στη σημαία της Επανάστασης και δύο μέρες μετά εξέδωσε την προκήρυξη-κάλεσμα “Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος”. Αυτό ήταν το γεγονός που πυροδότησε τις ελληνικές εξεγέρσεις σε διάφορα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με πιο πετυχημένη απ’ όλες αυτή του Μωριά…

Αν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε την εκπομπή, θα λέγαμε ότι η κατεύθυνση της σειράς είναιπαλαιοελλαδοκεντρική, φιλοεθνικιστική και ενάντια στην ρωμιοσύνη. Τοποθετείται εξ αρχής στο πλευρό του νεαρού, εκ Δύσεως εκπορευόμενου εθνικού κινήματος και δυσφημεί χωρίς έλεος την παραδοσιακή εθναρχία, δηλαδή το Οικουμενικό Πατριαρχείο, χωρίς να παρουσιάσει την πολλαπλότητα των επιλογών που είχε τότε η Ρωμιοσύνη.

Υπερτονίζει κάποια στοιχεία και υποβαθμίζει κάποια άλλα.

Το μεγάλο λάθος είναι ότι προσεγγίζει με σύγχρονα κριτήρια και όρους, με κάποια ελευθεριότητα είναι αλήθεια, εποχές που είναι πολύ διαφορετικές σε επίπεδο αντίληψης των φορέων των ιστορικών διεργασιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η διαρκής εθνική σημασιοδότηση του όρου “Τούρκος“. Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι εκείνη την εποχή η λέξη “Τούρκος” για τους Οθωμανούς ήταν επίθετο που σήμαινε μόνο τον απόβλητο αγροίκο, ενώ για τους Ρωμιούς, ακόμα και για τους διαφωτιστές, σήμαινε αποκλειστικά και μόνο τον Μουσουλμάνο. Χαρακτηριστικός είναι ο στίχος στο Θούριο που αναφέρει για την οθωμανική απολυταρχία ότι “Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τιμωρεί”.

Και το ίδιο κάνει και με τον όρο “Έλληνας“, τον οποίο τον προβάλλει φυσιολογικά στους εξεγερμένους Ρωμιούς. Η διαφορά αυτοαντίληψης των νεαρών διανοούμενων ηγετών της Φιλικής από τους απλούς χριστιανούς αγωνιστές, ελληνόφωνους ή αλβανόφωνους ή βλαχόφωνους ή ακόμα και τουρκόφωνους, φαίνεται από το ορισμό του Καραϊσκάκη για το τι είναι Έλληνας:“Έλληνας είναι ο καθένας, είτε Τούρκος είτε Εβραίος, που πολεμά ενάντια στην Πύλη” (σημειωτέον ότι ο Καραϊσκάκης έμεινε ουδέτερος δύο χρόνια στο αρματολίκι που του το είχε παραχωρήσει ο Χουρσίτ Πασάς, και συνεργάστηκε με τους επαναστάτες απ΄το Φεβρουάριο του 1823 και μετά, για να γίνει τότε ο Καραϊσκάκης που γνωρίζουμε )…

Η Επανάσταση του 1821 υπήρξε ένα μεγαλειώδες γεγονός, που τη σπουδαιότητά της κανείς δεν τόλμησε να αμφισβητήσει. Ιδιαίτερα εγκωμιαστικός γι αυτήν είναι ο γκουρού των “νέων ιστορικών”, ο Χομπσμπάουμ.

Αν θέλετε την άποψή μου: η Επανάσταση του 1821 υπήρξε ένα κορυφαίο γεγονός που είχε κυρίως αντι-απολυταρχικά χαρακτηριστικά, και ως περιεχόμενο ήταν:
θρησκευτική -των χριστιανών κατά των κυρίαρχων μουσουλμάνων γιατί ήταν δεύτερης και τρίτης κατηγορίας πολίτες, υφιστάμενοι πλείστες όσες διακρίσεις ένεκα του θρησκεύματός τους,
ταξική των απόκληρων, πολύμορφων από άποψη καταγωγής, Ρωμιών-γιατί οι Ρωμιοί ήταν οι οικονομικά δυναστευόμενοι μέσα από την απλοϊκή μουσουλμανική δομή που καθόριζε τις ενδοοθωμανικές σχέσεις- και
εθνική, ώς έχουσα ηγεσία εμπνευσμένη από τη Γαλλική Επανάσταση που κατάφερε να μετεξελίξει σε κυρίαρχη ιδεολογία την από την εποχή της Άλωσης αντίληψη, περιωρισμένη έως τότε σε κύκλους διανοουμένων -της διασποράς αλλά και του Φαναρίου- ότι “είμαστε εθνικά Έλληνες”. Μια άποψη που στις εποχές πριν την Άλωση είχε οδηγήσει σε μια παράδοξη εμφάνιση των Ελλήνων ως έθνος με τη νεωτερική σημασία του όρου (δηλαδή με σαφές πολιτικό πρόγραμμα) αιώνες πριν τη νεωτερικότητα. Αυτό το γεγονός μαζί με κάποια άλλα εξ ίσου παράδοξα για τους ιστορικούς και κοινωνικούς επιστήμονες που ασχολούνται με το φαινόμενο του έθνους,οδήγησε τον ίδιο τον Gelner, να μιλήσει για εξαιρέσεις απ’ τον κανόνα. Γιατί, κακά τα ψέματα, η πλειονότητα των σύγχρονων εθνών κατασκευάστηκε κυριολεκτικά από διανοητές με όργανο το κράτος και τη βία…

Μεγάλο ζήτημα για συζήτηση είναι αυτό των όρων “έθνος”, “εθνότητα”, “νεωτερικό έθνος”, “γένος” και η σχέση του“ελληνικού έθνους” με το “ρωμαίικο γένος”. Αλλά, αυτή δεν είναι μια συζήτηση που μπορεί να γίνει εν θερμώ…

Επίσης,

κάνοντας κριτική στη σειρά, μην ξεχνάτε καθόλου ότι οι συγγραφείς είναι ΔΥΟ. Ο Θάνος Βερέμης και ο Ιάκωβος Μιχαηλίδης! Ο δεύτερος δεν έχει καμιά σχέση με τους χώρους που εκνευρίζουν ένα μεγάλο αριθμό Νεοελλήνων συμπατριωτών μας, που παντού βλέπει “νεοοθωμανούς”, “εθνοαποδομιστές” και “πράκτορες του Σόρος”. Αντιθέτως, βρέθηκε στο στόχαστρο των λεγόμενων “εθνοαποδομητών” γιατί ανέλαβε μαζί με τον Ι. Κολιόπουλο να συγγράψει το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού, μετά την απόσυρση αυτού της κ. Ρεπούση”….

http://kars1918.wordpress.com/2011/02/10/sky-1821/#more-3159

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

«Αλησμόνητες Πατρίδες: Θράκη-Κωνσταντινούπολη-Πόντος-Καππαδοκία-Μικρά Ασία»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Φεβρουαρίου 2011

Ο Φιλολογικός Σύλλογος ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ και οι Εκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ σας προσκαλούν στην εκδήλωση με θέμα:

«Αλησμόνητες Πατρίδες: Θράκη-Κωνσταντινούπολη-Πόντος-Καππαδοκία-Μικρά Ασία»

Ένα μουσικό-φωτογραφικό οδοιπορικό στων Ελλήνων τις Κοινότητες.

ομιλία του Σάββα Καλεντερίδη με θέμα: 

«Η Ελλάδα Πολιτισμική Υπερδύναμη: Η Ιστορία και ο Πολιτισμός ως εργαλεία άσκησης πολιτικής και διπλωματίας»

Απονομή τμητικής διακρίσεως στον ομιλητή.

Πλατεία Αγίου Γεωργίου, Καρίτση 8, Αθήνα

Πληροφορίες: κα Κεσίδου, τηλ. 210 3316036

Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου, Ωρα 7 μ.μ.

  

Posted in Εκδηλώσεις | Leave a Comment »

Η «Σπίθα και τα Εθνικά θέματα»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Φεβρουαρίου 2011

Δ.Αλευρομαγειρου, Αντιστράτηγου ε.α, Μέλους της προσωρινής συμβουλευτικής επιτροπής της « Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών»[ΚΑΠ]

Με την πρώτη του ομιλία την 1η Δεκεμβρίου 2010,ημέρα Ίδρυσης της ΚΑΠ, ο Μίκης Θεοδωράκης, με πλήρη σαφήνεια, τη σαφήνεια ενός πατριώτη χωρίς ίχνος εξάρτησης, έθεσε και πρότεινε  το πλαίσιο αρχών που διέπουν την κίνηση.

Ακριβώς γιατί αυτό το πλαίσιο είναι εκείνο που επιθυμεί  κάθε αγνός και ανεξάρτητος πολίτης αυτού του τόπου , η ανταπόκριση των πολιτών είναι μεγάλη και οι «σπίθες» πολλαπλασιάζονται καθημερινά σε ρυθμό που κανείς δεν το είχε διανοηθεί, αλλά το έμπειρο πολιτικό μυαλό του Μίκη Θεοδωράκη είχε  προβλέψει,

Ταχθήκαμε από την πρώτη στιγμή μαζί του γιατί οι αρχές αυτές δεν έχουν ούτε ένα ψεγάδι και γιατί ξεκάθαρα και χωρίς δισταγμούς θέτουν το πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας στην πραγματική του βάση και το κυριότερο με την επιθετική τους αντίσταση δίνει όραμα αισιοδοξίας.

Γιατί  μαζί με το επαχθές  Μνημόνιο και σαν συνέχεια και συνέπεια αυτού προσβάλλεται αφ ενός η περηφάνια  του Ελληνικού Λαού   ενώ με έναν έντεχνο αποπροσανατολισμό ώστε να   καταφύγει  σε αγώνα επιβίωσης, επιδιώκεται ώστε ο Λαός να  αποτρέπει το βλέμμα του από ουσιώδη επακόλουθα που είναι η εθνική του εδαφική  ανεξαρτησία και Ελευθερία.

Όμως αυτά δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, Ήρθαν σαν συνέπεια και συνέχεια μιας μακράς εσφαλμένης πολιτικής συνειδητής η ασυνειδήτου αδιάφορο .Για να μην πάμε πολύ μακριά θα την τοποθετήσουμε σαν σημείο τομής από το 1996 με τα Ιμια και το 1997 με το κοινό ανακοινωθέν της Μαδρίτης όπου για πρώτη φορά αναγνωρίζονται από την Ελληνική πολιτεία ζωτικά συμφέροντα στη γείτονα Τουρκία στο Αρχιπέλαγος του Αιγαίου, για να ακολουθήσουν ο Οτσαλάν , το Ελσίνκι όπου η μεν απόφαση για ενταξιακές διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. συνοδεύεται από το επαχθές για την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας σχέδιο Ανναν το οποίο και παρεδόθη δίκην δαμοκλείου σπάθης το 2002 με ολόκληρη την νεοταξικη παγκόσμια και εγχώρια νομενκλατούρα και στην Κύπρο και εδώ να έχει αποδυθεί σε έναν , άνευ προηγουμένου αγώνα επιβολής του στο άμοιρο κορμί της καταβασανισμένης Κύπρου , η οποία εκκαλείτο να αποδεχτεί με τη δική της υπογραφή τα τετελεσμένα της εγκληματικής εισβολής του 1974 και της συνεχιζόμενης κατοχής του 40% του εδάφους της όχι μόνο από τα στρατεύματα αλλά και από χιλιάδες εποίκους εξ Ανατολίας[κλασσική περίπτωση παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων] στην προσπάθεια της γείτονος να επιβάλει στην Κύπρο το δοκιμασθέν το 1939 σχέδιο στην Συριακή Αλεξανδρέττα,Δηλάδη του πλήρους ελέγχου της Κύπρου από την Τουρκία….

Όμως ενώ ο παγκόσμιος νεοταξικός ιμπεριαλισμός είχε πειστεί για την νίκη του και την υπογραφή αυτού του άθλιου σχεδίου,  ο Κυπριακός Ελληνισμός την 24η Απριλίου του 2004 έδωσε αθάνατα ραπίσματα ελευθερίας και δημοκρατίας στις ερυθρές παριές του σημερινού ιμπεριαλισμού[ ο Μίκης Θεοδωράκης  στήριξε με όλες του τις δυνάμεις αυτό το Ιστορικό ΟΧΙ που έσωσε τότε την Κύπρο] και των εγχώριων  θαυμαστών του , αλλά  με μεγαλύτερη πράγματι μαεστρία το παγκόσμιο αυτό νεοταξικο κατεστημένο επανήλθε και αυτή τη στιγμή η Κύπρος ευρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο και με ευθύνες των ηγεσιών μας..

Και επειδή η Κύπρος είναι η άμυνα και η ασπίδα της Ελλάδας και ανάχωμα κατά των τουρκικών βλέψεων στην περιοχή μας , τυχόν επάνοδος του σχεδίου Ανάν με άλλη έκφραση θα είναι το οριστικό τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας και η αρχή του τέλους της Ελευθερίας του Ελληνικού χώρου αφού μετά από μια τέτοια απώλεια με όλως μειωμένο ηθικό θα ήταν προβληματική η αντίσταση του στα τουρκικά σχέδια τα οποία άλλωστε δεν τα κρύβει καθόλου η επίσημη Τουρκία  και τα οποία με μεθόδευση άλλοτε με τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου άλλοτε με την ανεξέλεγκτη διέλευση ,δήθεν αβλαβώς, των τουρκικών πλοίων μεχρις των ακτών της Αττικής , άλλοτε με τις αποκαλύψεις για σχεδία[ τάχα μου μόνον των κακών τούρκων στρατιωτικών] για επίθεση στον Έβρο ή τα νησιά μας και πάντοτε με απίθανες προκλήσεις  στην Θρακη…

Και ναι μεν ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας στο πρόσφατο ταξίδι στο Ερζερούμ στην ομιλία του ανεφέρθη για τα παραπάνω προβλήματα αλλά απέφυγε[και δεν είναι η πρώτη φορά ] να ξεκαθαρίσει τη θέση του για το αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας τόσο για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων , όσο και για τον καθορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης , κάτι που αναλυτικά επεσήμανε  ο Μίκης Θεοδωράκης στην ομιλία του την 17./1 /2011.

Παράλληλα ένα μικρό κρατίδιο το οποίο επιβιώνει κυρίως από ελληνικές επενδύσεις προκαλεί όχι μόνον με την ψεύτικη ονομασία του αλλά και με τις εθνικιστικές του ονειρώξεις που φθάνουν μέχρις  του Αιγαίου,[ ομιλώ όπως καταλάβατε για τα Σκόπια.]

 

Τα μεγάλα μας αυτά εθνικά θέματα –από τα οποία δεν λείπουν και ορισμένες αλβανικές ανοησίες- είναι το πιο σοβαρό θέμα ανεξαρτησίας και επιβίωσης στις κρίσιμες σημερινές ημέρες όπου οι ανακατατάξεις στον κόσμο και ιδιαίτερα στην περιοχή μας [Μεσόγειος –Μέση ανατολή ] είναι ραγδαίες , πρέπει να αντιμετωπιστούν άμεσα και με εθνική στρατηγική και συνέπεια.

Όμως απουσιάζουν –σκοπίμως κατά την άποψη μας-από την ενημέρωση του Λαού, τον  οποίον θέλουν  ζαλισμένο από το ΔΝΤ και τις ανευθυνουπευθυνες αναλύσεις για να μην  αντιληφτεί τι ακριβώς γίνεται πίσω από την πλάτη του, ακριβώς την στιγμή που όπως είπα πρέπει με αναπτερωμένο ηθικό να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και μπορεί, αυτές τις κρίσιμες προκλήσεις,

Η ΚΑΠ αντιστέκεται και επιτίθεται στον τομέα αυτό και βρίσκεται  στην πρώτη γραμμή ενημέρωσης και αντίστασης γιατί πιστεύει ότι Αυτός ο Λαός δεν έχει χάσει τον προσανατολισμό του και τη δύναμη του,

Ένα εθνικό αμυντικό Δόγμα που θα καλύπτει και θα θωρακίζει απόλυτα την πατρίδα μας , θα προταθεί για υλοποίηση  .

Η πάρα πέρα άνοδος της αξιοπιστίας της αποτρεπτικής μας δύναμης και την ειρήνη θα θεμελιώσει και τα ελληνικά συμφέροντα θα εξασφαλίσει  και το ηθικό των πολιτών θα αναπτερώσει.

Είναι πίστη της Κίνησης, είναι πίστη του Λαού μας όπως

Όλοι μαζί ενωμένοι ως Λαός και μπορούμε και θα πετύχουμε.

 Σας ευχαριστώ,

Αργυρούπολη  Αττικής 05 /02/2011

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Μυομοιχίδιον 3: Ἡ ἐσχάτη ἀνοησία κι ἡ ἐσχάτη προδοσία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Φεβρουαρίου 2011

thumb

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ


«Ἐμεῖς κυβερνοῦμε κι ὄχι οἱ τρεῖς ὑπαλληλίσκοι τῆς τρόικας», λένε κάθε τόσο οἱ σημερινοὶ κατοχικοὶ ὑπουργοί, γιὰ νὰ πείσουν καὶ τὸν ρακένδυτο ραγιαδισμό τους καὶ τοὺς κοπρίτες, ποὺ δὲν μποροῦν πιὰ νὰ τοὺς διορίσουν, κάπου, ὡς παράσιτα, δίπλα σὲ ὑπουργικὰ παράσιτα παρασιτοῦντα.

«Ἐμεῖς κυβερνοῦμε…» Ἐσχάτη ἀνοησία τῆς κουβέντας τους αὐτῆς; Μά, ἂν ἔτσι, τότε οἱ κατοχικοὶ ΠΑΣΟΚοι ἔχουν κι ὅλοι τὴν εὐθύνη τῆς ἀβυσσαλέας ἀνοησίας τους. Σωρηδόν.

α΄) Ἐσχάτη, ἀρχικὴ ἀνοησία: δὲν μπόρεσαν νὰ διαπραγματευθοῦν τὸ τίποτα τῆς μηδαμινότητάς τους. Παραδόθηκαν, ὡς κουφάρια προβάτων, στὴν ἀρβύλα τῆς Κομμαντατούρ. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῶν διεθνῶν οἰκονομικῶν συνθηκῶν, τὸ Μνημόνιο ἐπιβάλλει τὴν κατάργηση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας γιὰ τὴν κατεχόμενη Ἑλλάδα ἀπὸ τοὺς Κατοχικοὺς τοκογλύφους. Ἡ «ἡμετέρα» κατοχικὴ κυβέρνηση δέχθηκε νὰ παραχωρήσει ἔδαφος, ὑπέδαφος, θάλασσα, οὐρανό, Παρθενώνα, νησιά, γῆν καὶ ὕδωρ, μόλις οἱ τοκογλύφοι καὶ ἡ τρόικα, τὸ ἀπαιτήσουν. Τὸ γράφει ὁλογράφως καὶ αὐτολεξεὶ τὸ Μνημόνιο… Καὶ οὐδείς, οὔτε κι οἱ ἀγράμματες θεραπαινίδες τῆς κατοχικῆς ὀσφυοκαμψίας, μποροῦν νὰ τὸ ἀμφισβητήσουν. Δεῖξε τὰ συγκεκριμένα ἄρθρα τοῦ Μνημονίου, ρὲ κατοχικὲ καβάση! Ἄρα, παραβιάζεις τὸ Σύνταγμα, τὶς διατάξεις τοῦ ΟΗΕ, ξεκινᾶς ξεπουλώντας τὶς εἰσπράξεις τοῦ Παρθενώνα, ἀμέσως μετὰ τὸν ἴδιο τὸν Παρθενώνα, τὰ ἀέρια τοῦ Αἰγαίου, κι ἄσε τὶς κατοχικές σου ἀερομυθίες… Ἐσχάτη ἀνοησία;

β΄) Ἂν «ἐμεῖς κυβερνοῦμε», τότε, ὡς ΠΑΣΟΚια, ἀσκεῖτε ἀκροδεξιὰ πολιτική, χωρὶς νὰ σᾶς ὑποχρεώνει ἡ τρόικα! Τσακίσατε τὸ εἰσόδημα τῆς φτωχολογιᾶς, ὑπηρετεῖτε τὴν πλουτοκρατικὴ ἰατρική, ἀφοῦ διαλύσατε τὸ ΙΚΑ, καὶ τώρα στέλνετε τὸν διακονιάρη τῶν 572 εὐρώων νὰ διαπραγματευθεῖ ὡς «ἴσος πρὸς ἴσον» μὲ τὸν κάθε Κροῖσο, μέσα ἀπὸ τὶς ἀκροδεξιές σας «ἐπιχειρησιακὲς συμβάσεις ἐργασίας»…

Ἐξατομικευμένες λοιπὸν «ἐπιχειρησιακὲς συμβάσεις», ἀνάμεσα σὲ ἴσης ἰσχύος «κοινωνικοὺς ἑταίρους»… Κι ἐδῶ, ἄραγε, ἐσχάτη ἀνοησία, ἤ, ἁπλούστερα, ἄι σιχτίρ;

γ΄) Ἀκόμη δὲν ἑνώσατε τὴν Ἀποκλειστικὴ Οἰκονομικὴ Ζώνη (ΑΟΖ), ποὺ  ἤδη διαθέτει ἡ μικρὴ καὶ ὑπὸ κατοχὴν Κύπρος, μὲ τὴν ἀνύπαρκτη ΑΟΖ τῆς ἡμετέρας Ψωροκόσταινας. Ἐπειδὴ οἱ πασάδες τῆς Ἄγκυρας σᾶς τὸ ἀπαγορεύουν. Κι ἐνῶ, οἱ ἴδιοι θρασύδειλοι πασάδες, δὲν ἔβγαλαν κὶχ ὅταν τὴν ΑΟΖ ἐξήγγειλε ἡ «μικρὴ» Κύπρος. Κι ἐδῶ, ξανά, ΠΑΣΟΚικὴ ἐσχάτη ἀνοησία, ἤ, ἁπλούστερα, «φωτιὰ καὶ τσεκούρι στοὺς προσκυνημένους»;

Βεβαίως, στὴν πολιτική, εἶναι πασίγνωστος ὁ κανὼν τῆς ὁμοιοπαθητικῆς ὁμοιοστασίας: «πάσσαλος πασσάλω ἐκκρούεται», ἢ «κύλισε ὁ τέντζερης καὶ βρῆκε τὸ καπάκι». Ἔτσι λοιπόν, «ἀνάγκῃ», ὅπως παρατηροῦν οἱ Θουκυδίδης καὶ Ἀριστοτέλης, ναί, τὸν κοπρίτη μπορεῖ καὶ τὸν διορίζει μόνον ἕνας ἄλλος κοπρίτης. Ἑπομένως, ὅλη αὐτὴ ἡ κόπρος τοῦ Αὐγείου, ποὺ ὡς κατοχικὴ κυβέρνηση ἐκτελεῖ αὐτὰ ποὺ τῆς λέει ἡ Τρόικα-Κομμαντατούρ, ναί, ὅλη τούτη ἡ μεμαλθακισμένη ὀσφυοκαμψία τοῦ «σοσιαλιστικοῦ» ΠΑΣΟΚ, μόνον ὡς πηχτὴ ἐσχάτη ἀνοησία, μὲ ἐντελῶς διακεκριμένο τὸν δείκτη τῆς νοημοσύνης της, μπορεῖ νὰ καταχωρηθεῖ στὰ Γενικὰ Ἀρχεῖα τοῦ Κράτους καὶ τοῦ Κορυδαλλοῦ, μὲ τὸ καλό!

Διότι!

Ναὶ μὲν βλεπετομάμας, ἀναμφηρίστως, ὁ ἀρχηγὸς Georgaki, ναὶ μὲν ἄσχετος καὶ ἀνετιξέστως ἄξεστος ὁ  κάθε σπουδαρχίδης ποὺ παριστάνει, κατὰ Ἀριστοφάνην, τὸν ὑπουργό. Ναί, ἀλλὰ ἐκεῖ, στὴν πολιτικὴ χρεωκοπία τους, στὴν κοινωνικὴ μειοδοσία τους, καὶ στὴν ἐθνικὴ κοπρίαν τῶν τροϊκοπατημένων, ἡ ἐσχάτη ἀνοησία ἰσοδυναμεῖ μὲ ἐσχάτη προδοσία. Λόγω βλακείας, ἀκηράτου καὶ ἀνιάτου. Ἄρα, μετ’ ἐλαφρυντικῶν… λόγω προτέρου παρόντος καὶ μέλλοντος ἠλιθίου βίου… Ποὺ λέει κι ὁ Σεφέρης: «ὅταν ἀρχίζει νὰ κινεῖται ἡ βλακεία ποιός μπορεῖ νὰ τὴ σταματήσει;»

http://www.topontiki.gr/article/13828

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Πώς οι μίζες άφησαν τη ναυτική μας χώρα χωρίς ναυπηγείο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Φεβρουαρίου 2011

09/02/2011

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Η υπόθεση του σκανδάλου με τις μίζες της Ferrostaal, της εταιρίας που είχε αναλάβει την προώθηση των προϊόντων της HDW, που επανήλθε τώρα με το δημοσίευμα της γερμανικής επιθεώρησης «Ντερ Σπήγκελ», αποτελεί ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου που λειτούργησε το ελληνικό πολιτικό σύστημα: Χρησιμοποιώντας κάθε φορά έναν κρατικό οργανισμό ως όχημα για να αναπτύσσει την διαπλοκή του.
 
Συνέβη με την Ζήμενς, όπου όχημα της διαπλοκής έγινε ο ΟΤΕ (ου μην αλλά και ο ΟΣΕ), συνέβη και με τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά (όπου και εκεί μπλέκεται η Ζήμενς για τις παραγγελίες που έγιναν μέσω ΟΣΕ), με τις παραγγελίες των τεσσάρων υποβρυχίων τύπου 214.

Από την έρευνα της εισαγγελίας του Μονάχου που έφερε στο φως το «Σπήγκελ», προκύπτουν μίζες 55 εκ ευρώ που κατέληξαν σε ελληνικά χέρια. Ποια βρώμικα χέρια πήραν τα λεφτά; Άγνωστο.

Για να αποδειχθεί για άλλη μια φορά πως η επί έναν και περισσότερο χρόνο λειτουργία των εξεταστικών επιτροπών της Βουλής ήταν ένα προπαγανδιστικό τρυκ. Στο οποίο έλαβαν μέρος και οι βουλευτές-μέλη των επιτροπών – είτε επειδή αυτόν τον καιρό δεν έχουν και πολλά να κάνουν λόγω πιστής εφαρμογής του Μνημονίου, είτε καθαρά για λόγους αυτοπροβολής.

Τα πράγματα στη Γερμανία ξεκαθαρίζουν αμέσως. Οι ένοχοι ομολογούν πως έδωσαν μίζες και η γερμανική Δικαιοσύνη ταυτοποιεί αμέσως τις παράνομες πληρωμές με τα πρόσωπα που έβαζαν τις υπογραφές την συγκεκριμένη περίοδο.

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι – σκόπιμα – πιο περίπλοκα. Κάθε φορά αυτοί που είχαν την ευθύνη των υπογραφών (συνέβη και με τους TOR M1, την άλλη επιτροπή που στήθηκε επί Ν.Δ. και επίσης δεν κατέληξε πουθενά), με κλαψουρίσματα και φωνές υπενθυμίζουν πως τις αποφάσεις δεν τις έπαιρναν μόνοι τους, αλλά το πράσινο φως το άναβε το ΚΥΣΕΑ.

Αυτοί πάλι που μετείχαν του ΚΥΣΕΑ απαντούν πως οι ίδιοι είχαν άλλα πράγματα στο νου τους (τι άραγε;) και πως είχαν εμπιστοσύνη στους καθ’ ύλην αρμοδίους, που έκαναν τις προτάσεις για την σκοπιμότητα, την καταλληλότητα και το τίμημα κάθε εξοπλιστικού προγράμματος.

Προφανώς, υπάρχουν και οι υπόγειες απειλές: Τα ξέρατε όλοι. Τα χρήματα πήγαν στο ταμείο του κόμματος. Θα πάρω μαζί μου πολλούς. Και άλλα παρεμφερή.

Αποτέλεσμα, σταματούν όλα. Και για τα μάτια του κόσμου κάποιοι βουλευτές (άλλη ελληνική παγκόσμια πρωτοτυπία αυτή) αναλαμβάνουν δήθεν να βγάλουν άκρη. Στο μεταξύ ο καιρός περνά, λογαριασμοί δεν ανοίγουν, υπόδικοι γίνονται λούηδες και στο τέλος έρχεται το κερασάκι στην τούρτα: Εκλογές και παραγραφή με βάση το άρθρο 86.

Πάμε τώρα στο όχημα της διαπλοκής – τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Όσο  βρίσκονταν στα χέρια του Νιάρχου ανθούσαν. Μεταξύ του 1959 και του 1985 στον Σκαραμαγκά κατασκευάστηκαν ή επισκευάστηκαν περί τα 10.000 πλοία.

Μετά από ένα σωρό πολιτικές παρεμβάσεις και αστοχίες, κρατικοποιήθηκαν το 1985, όταν εξαγοράστηκαν από την ΕΤΒΑ, έναντι 15 εκ δολαρίων. Όπως συνέβη και με το Νεώριο και την Ελευσίνα. Οπότε, άρχισε η κατρακύλα. Διπλάσιοι εργαζόμενοι από τους αναγκαίους, χρέη, εκκαθάριση εν λειτουργία, βολέματα σε θέσεις Διοικητικού Συμβουλίου. Αποτέλεσμα μηδέν.

Η κρίση είχε ξεσπάσει από το 1981. Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία φόρτωσε τα Ναυπηγεία με επιπλέον εργαζομένους, που έφθασαν τους 4.000, ενώ οι πραγματικές ανάγκες απαιτούσαν τους μισούς. Υπήρξε μια σκέψη για εθελουσία έξοδο, αλλά οι συνδικαλιστές αρνήθηκαν.

Επί κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη καταβάλλεται προσπάθεια για εκκαθάριση εν λειτουργία, ενώ εξασφαλίζεται από την ΕΕ ότι ο Σκαραμαγκάς θα είναι το μοναδικό ναυπηγεί όπου το Δημόσιο θα μπορεί να διατηρεί το 51% του μετοχικού κεφαλαίου για λόγους εθνικής ασφάλειας.

Το 1994 αρχίζουν οι ουσιαστικές προσπάθειες πώλησης. Επί υπουργού Βιομηχανίας Κ. Σημίτη  βγαίνει από το καθεστώς εκκαθάρισης και τοποθετείται Δ.Σ. Αρχίζουν οι προσπάθειες για πώληση, αλλά εμφανίζεται αδυναμία εξεύρεσης αγοραστή.

Το 1995, ο Κ. Σημίτης παραιτήθηκε από υπουργός Βιομηχανίας μετά από τη δήλωση του Α. Παπανδρέου στη ΔΕΘ, με την οποία του απέδιδε ευθύνες για τον χειρισμό της ιδιωτικοποίησης των ναυπηγείων.

Η Ε.Ε. επιβάλλει τελικά ιδιωτικοποίηση του 49%, που περνά στους εργαζόμενους, με το 51% να παραμένει στην ΕΤΒΑ (η οποία για να θυμηθούμε την γνωστή ρήση πρώην διοικητή της «ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από τράπεζα). Η βρετανική εταιρία που αναλαμβάνει το μάνατζμεντ φεύγει τρέχοντας και το μάνατζμεντ αναλαμβάνουν οι εργαζόμενοι! Αποτέλεσμα: Στο τέλος της πρώτης κυβέρνησης Σημίτη τα συσσωρευμένα χρέη είχαν φθάσει τα 50 δις δρχ.

Το 2002 πωλούνται τελικά στη γερμανική εταιρία HDW, στην οποία είχαν ήδη παραγγελθεί τρία υποβρύχια. Το 2005 οι Γερμανοί πουλούν τα ναυπηγεία (με υπόδειξη Γκέρχαρντ Σρέντερ) σε άλλους Γερμανούς, την Thyssenkrupp και η μεταβίβαση συνοδεύεται από «προικοδότηση» 3 δις ευρώ από το κράτος – έτσι για να μην αναρωτιόμαστε πού πήγαν τα λεφτά – καθώς όλες οι μεταβιβάσει συνοδεύθηκαν από γενναίες επιδοτήσεις, χωρίς βέβαια κανένα αποτέλεσμα. Μεταξύ του 2002 και του 2004 υπογράφονται με τους Γερμανούς επαχθείς «παράπλευρες συμφωνίες».

Οι συνεχείς «προικοδοτήσεις», (1996-2002) καθώς από πώληση σε πώληση το κράτος επιδοτούσε τους νέους αγοραστές, είτε για να αποφασίσουν να προχωρήσουν στην αγορά είτε για να μην απολύσουν τους εργαζόμενους, οδήγησαν και σε ευρωπαϊκό πρόστιμο ύψους 230 εκ ευρώ, που με τους τόκους έφθασαν αισίως τα 400 εκ.

Μάλιστα, τον Ιούλιο του 2008 η Κομισιόν εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία η Ελλάδα καλείτο να ανακτήσει τις παράνομες επιδοτήσεις που είχαν χορηγηθεί υπέρ των μη στρατιωτικών δραστηριοτήτων των Ελληνικών Ναυπηγείων. Ανάκτηση δεν έγινε (από πού να τα πάρουν; Από τους Γερμανούς που απειλούσαν, εκβίαζαν και ζητούσαν να πληρώσει το κράτος το πρόστιμο;) και η υπόθεση κατέληξε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Τον περασμένο Νοέμβριο – και προκειμένου να (ξανα)πουληθούν τα Ναυπηγεία – η Ελλάδα ανέλαβε σειρά δεσμεύσεων που η Κομισιόν αποδέχθηκε – όπως βλέπετε δεν υπάρχει ένα, αλλά πολλά Μνημόνια.

Δεσμευθήκαμε, λοιπόν, τα περιουσιακά στοιχεία των Ναυπηγείων που δεν έχουν σχέση με τη ναυπήγηση πολεμικών πλοίων να πωληθούν και τα χρήματα να χρησιμοποιηθούν για μερική επιστροφή των χρημάτων που η ΕΕ απαιτεί να ανακτηθούν από το ελληνικό δημόσιο ως παρανόμως καταβληθέντα. Επίσης:

Η «Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε» (ΕΝΑΕ) παραιτείται από την χρήση των γηπέδων που της έχουν παραχωρηθεί και τα οποία δεν είναι αναγκαία για τις στρατιωτικές δραστηριότητες.

Η ΕΝΑΕ δεν θα ασκήσει καμία μη στρατιωτική δραστηριότητα κατά τα επόμενα 15 έτη – οπότε μια κατ’ εξοχήν ναυτική χώρα όπως η Ελλάδα δεν θα μπορεί να δραστηριοποιηθεί σε έναν εξαιρετικά προσοδοφόρο τομέα όπως η ναυπήγηση πλοίων, παρά μόνο για τις στρατιωτικές της ανάγκες.

Η Ελλάδα και η ΕΝΑΕ θα καταγγείλουν μια σειρά εγγυήσεων τις οποίες η Επιτροπή είχε κρίνει ασυμβίβαστες με την απόφασή της του 2008.

Και βέβαια, για όσο χρόνο διαρκεί η απαγόρευση, η Ελλάδα θα πρέπει κάθε χρόνο να υποβάλλει έκθεση από όπου θα προκύπτει η τήρηση των όρων. Το τι τελικά θα γίνει με τις παράνομες επιδοτήσεις, θα αποφασισθεί μετά την παρέλευση της 15ετίας.

Γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Μα προφανώς επειδή οι ανίκανοι και οι διεφθαρμένοι δεν ενδιαφέρθηκαν να υπάρξει στον Σκαραμαγκά μια υγιής επιχείρηση, έκαναν τις ρεμούλες τους και μετά τον πουλούσαν και τον ξαναπουλούσαν, δίνοντας και την αναγκαία «προίκα» για να βρίσκονται αγοραστές και να κρατούν όλοι το στόμα τους κλειστό.

Το 2002 είχαν όλοι πανηγυρίσει για την «επιτυχημένη» ιδιωτικοποίηση. Δυο χρόνια μετά, πληροφορηθήκαμε ότι οι συσσωρευμένες ζημιές είχαν φθάσει τα 180 εκ ευρώ και η HDW, η γερμανική εταιρία στην οποία «επιτυχημένα» είχαμε πουλήσει δήλωνε ότι αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, πως σκόπευε και αυτή να πουλήσει και πως δεν μπορούσε να προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου για να καλύψει τις ζημιές.

Οι Γερμανοί αποφασίζουν να μεταφέρουν σταδιακά κατασκευαστικό έργο από τον Σκαραμαγκά στο Κίελο, προκειμένου η μητρική εταιρία να αυξήσει τα έσοδά της σε βάρος της θυγατρικής. Έτσι, ανατίθεται στην μητρική εταιρία υποκατασκευαστικό έργο ύψους 15 δις δρχ. για τμήματα των υποβρυχίων S214, που ο Σκαραμαγκάς κατασκεύαζε για λογαριασμό του Πολεμικού Ναυτικού.

Μιλάμε για την περίφημη σύμβαση του 2002, όταν παραγγέλθηκαν τα τρία (που έγιναν τέσσερα) υποβρύχια, μεταξύ των οποίων και το «Παπανικολής», το «πιλοτικό»,  που παρουσίασε κλίση 45 μοιρών (σε ανάδυση και εν πλω) και η Ελλάδα επί χρόνια αρνείτο να παραλάβει.

Το συμφωνηθέν ποσόν ήταν 1,8 δις ευρώ, από τα οποία προπληρώθηκε (διότι έτσι καταβάλλεται η μίζα) το 1,4 δις ευρώ και όλα αυτά τα χρόνια το Βερολίνο πίεζε για την παραλαβή και την αποπληρωμή των υπολοίπων 400 εκ ευρώ, ακόμη και με δηλώσεις υπέρ των Σκοπίων!

Στην Ελλάδα πίεζαν οι Γερμανοί ιδιοκτήτες του Σκαραμαγκά. Πότε πουλούσαν, πότε απέλυαν, πότε κατέθεταν αγωγές κατά του ελληνικού Δημοσίου. Το Νοέμβριο του 2008 έστειλαν τελεσίγραφο ότι αν δεν πληρωθούν οι υποχρεώσεις θα αποσύρουν και το τελευταίο κατασκευαστικό πρόγραμμα, απολύοντας 1.400 εργαζόμενους.

Τον Σεπτέμβριο του 2009 τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά βρέθηκαν ένα βήμα πριν από το λουκέτο με την Thyssenkrupp να καταγγέλλει την μοναδική σύμβαση που είχε στο Ναυπηγείο. Την ίδια ώρα, οι 170 εργαζόμενοι της (αποσχισθείσας) εταιρίας τροχαίου υλικού παρέμεναν (και παραμένουν) απλήρωτοι από τον Μάιο του 2009. Η αποσχισθείσα εταιρία είχε αιφνιδιαστικά πουληθεί σε… άλλο Γερμανό, που με τη σειρά του εγκατέλειψε την εταιρία!

Οι εκβιασμοί συνεχίστηκαν και τον Οκτώβριο του 2009, όταν γνωστοποιήθηκε ότι σταματά η μισθοδοσία των εργαζομένων. Οι Γερμανοί ανακοινώνουν εγκατάλειψη των ναυπηγείων.

Αρχίζουν νέες περιπέτειες και αναζήτηση αγοραστή, με τον υπουργό Άμυνας Β. Βενιζέλο να έχει παραλάβει μια χαώδη κατάσταση, με τους Γερμανούς να έχουν ήδη εισπράξει πάνω από 2 δις ευρώ για τα 4 νέα υποβρύχια S 214 και τον εκσυγχρονισμό των 3 παλαιών S 209, χωρίς βέβαια να έχει παραδοθεί κανένα.

Και τελικά, οι Γερμανοί υπογράφουν συμφωνία με εταιρία που ειδικεύεται στο real estate και υπογράφουν μαζί της συμφωνία για την πώληση του 100% των μετοχών με συμβολικό τίμημα 1 ευρώ.

Τον Ιανουάριο του 2010 αποφασίζεται νέα πώληση, με νέα συμφωνία, ενώ μπαίνει λουκέτο στο τμήμα τροχαίου υλικού και οι εργαζόμενοι βρίσκονται στον δρόμο. Τον Μάρτιο αποφασίζεται τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά να περάσουν (σε ποσοστό 75,1%) στην Αμπού Ντάμπι Μαρ, με την Thyssen να διατηρεί το 24,9%.

Αρχίζουν νέες διαπραγματεύσεις και φθάνουμε στον Σεπτέμβριο του 2010, οπότε και επιτυγχάνεται συμφωνία, που υπογράφεται τον Οκτώβριο. Τον Νοέμβριο παραλαμβάνεται και το «Παπανικολής». Στη σύμβαση δεν φιγουράρει η «αμαρτωλή» Ferrostaal και δεν υπάρχουν αντισταθμιστικά ωφελήματα.

Πώς σας φάνηκε η περιπέτεια; Κάθε άλλο παρά αντάξια μιας χώρας με ακτογραμμή 16.000 χιλιομέτρων, δεν νομίζετε;

http://www.elzoni.gr/html/ent/501/ent.6501.asp

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: