βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 2 Μαρτίου 2011

AINIΓΜΑΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Μαρτίου 2011

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Υπάρχουν δύο βεβαιότητες για τις αραβικές επαναστάσεις: α) ότι διαθέτουν το στοιχείο της γνήσιας λαϊκής εξέγερσης, β) ότι όποιο καθεστώς και αν επικρατήσει τελικά σε αυτές τις χώρες, θα είναι υποχρεωμένο να λαμβάνει υπόψιν του τις διαθέσεις των λαϊκών μαζών στα πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά θέματα. Ο φόβος που προκαλούσαν στους ‘Αραβες οι δεσπότες τους τελείωσε. Οι λαοί είχαν τη συγκλονιστική εμπειρία του ότι μπόρεσαν να ανατρέψουν καθεστώτα όπως του Μπεν Αλί και του Μουμπάρακ, και θα χρειαζόντουσαν ποταμοί αίματος για να ξανασυσταθεί το Βασίλειο του Φόβου και της Απάθειας.

Μέχρις εκεί όμως, γιατί πιο πέρα αρχίζουν οι αβεβαιότητες. Η κατάσταση στη Λιβύη εξελίσσεται ήδη διαφορετικά, προς μια μορφή εμφυλίου πολέμου. Οι δύο πλευρές δείχνουν αποφασισμένες να νικήσουν ή να πεθάνουν. Ο Μουμπάρακ και ο Μπεν Αλί ήταν μαριονέττες των Αμερικανών και των Γάλλων. Οι στρατοί τους, σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενοι από την Ουάσιγκτον. Δεν είναι αυτή η περίπτωση του Καντάφι, που, παρά τον μεγάλο συμβιβασμό του με τους δυτικούς πριν από 10 χρόνια, διατηρούσε μια ανεξάρτητη βάση εξουσίας. Στην περίπτωση εξάλλου της Λιβύης καλό είναι να διατηρεί κανείς μια επιφύλαξη, δεδομένου ότι έχουμε πολύ λίγες αξιόπιστες πληροφορίες για το τι πραγματικά γίνεται στο εσωτερικό της χώρας. Είδαμε πολύ καλά, για παράδειγμα στις περιπτώσεις της ανατροπής Τσαουσέσκου, του κανονιοβολισμού της ρωσικής Βουλής από τον Γέλτσιν, των πολέμων στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, του Ισραήλ, ότι τα μεγάλα δυτικά ΜΜΕ, αλαζονικά αυτοπαρουσιαζόμενα ως θεματοφύλακες της «αντικειμενικής πληροφόρησης» μπορούν να μας γεμίσουν με σωρό από ψέμματα και παραποιήσεις της πραγματικότητας. Τις τελευταίες ημέρες επιχειρούν να παρουσιάσουν το Καντάφι περίπου ως ενσάρκωση του διαβόλου. Δεν έχει κανείς οποιαδήποτε διάθεση να υπερασπιστεί ένα πλήρως εκφυλισμένο, εδώ και πολύ καιρό καθεστώς, που ήδη άλλωστε από την αρχή έθετε πρόβλημα, από αυτό το σημείο όμως μέχρι να εμφανίζει τον Λίβυο ηγέτη ως ικανό να καταστρέψει όλο τον κόσμο με την τρομοκρατία και τους μετανάστες, όπως λένε τώρα οι δυτικές τηλεοράσεις, υπάρχει μια διαφορά.

‘Ηδη, σε ορισμένους δυτικούς κύκλους συζητείται το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης κάποιας μορφής στη Λιβύη. Το Περού, μια άσχετη χώρα της Λατινικής Αμερικής, με κυβέρνηση πολύ φιλική προς την Ουάσιγκτον, ζήτησε επιβολή απαγόρευσης πτήσεων. Η Γουώλ Στρητ Τζόρναλ ζήτησε να «ξεμπερδεύουμε με τον Καντάφι». Ο σύμβουλος του Γάλλου Προέδρου Γκενό ζήτησε δράση πέραν των οικονομικών κυρώσεων, μια προοπτική στην οποία φαίνεται να αντιδρά ο Μπερλουσκόνι. Η κάλυψη των λιβυκών από τον μεγάλο δυτικό τύπο και τις τηλεοράσεις μπορεί να φτιάξει το κλίμα που προϋποθέτει μια στρατιωτική επέμβαση. Το δεύτερο «σενάριο» που αρχίζει και συζητείται διεθνώς, είναι αυτό μιας ενδεχόμενης «διάσπασης» της Λιβύης. Από τις λεγόμενες «απελευθερωμένες» περιοχές της Κυρηναϊκής υπάρχουν αναφορές για αντικατάσταση των λιβυκών σημαιών με τα σύμβολα του βασιληά Ιντρίς και, σε μερικές περιοχές, για κατάληψη της εξουσίας από ισλαμιστές. Το τελευταίο αυτό, παραδόξως, δεν πανικοβάλλει, ως θα όφειλε, τον δυτικο τύπο, κάθε άλλο!

Η στρατηγική της Ουάσιγκτον (Ομπάμα-Μπρζεζίνσκι) είναι η κατά το δυνατόν ομαλότερη μετάβαση σε φιλοδυτικά κατά βάσιν καθεστώτα. Εργαλεία αυτής της πολιτικής της «γέφυρας», αντίστοιχης με αυτή που εφήρμοσαν στην Ελλάδα το 1974 και την Ισπανία το 1975, είναι η «διεθνής των ΜΚΟ» που «εκπαίδευσε» τους μεσοαστούς νέους μπλόγκερς σε Αίγυπτο και Τυνησία, ο Μπαραντέι και οι αραβικοί στρατοί. Υπάρχουν βεβαίως και οι σκληροπυρηνικοί Ισραηλινοί που αποβλέπουν εδώ και δεκαετίες, ρητά, στην αποσύνθεση του αραβομουσουλμανικού κόσμου, κατά τα πρότυπα που έθεσαν, πριν από όλους στη νεώτερη εποχή, οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές. Την τάση αποσύνθεσης τη διακρίνει κανείς στη διάσπαση του Σουδάν, στο φλερτ με τους Κούρδους, στη ντε φάκτο διάλυση του Ιράκ ως ενιαίου κράτους κ.ο.κ. Το τι βέβαια θα γίνει στην πραγματικότητα, το επηρεάζουν, αλλά δεν το καθορίζουν σχεδόν ποτέ αυτοί που εκπονούν τα σχέδια και τα σενάρια.
Konstantakopoulos.blogspot.com
kosmos tou ependiti, 26 2 2011

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Εμφύλιες μάχες στη Λιβύη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Μαρτίου 2011

Οι δυνάμεις της εξέγερσης επανέκτησαν τον έλεγχο της πόλης Μάσρα Ελ Μπρέγκα, ενώ οι στρατιωτικές δυνάμεις του Καντάφι πραγματοποίησαν επιλεκτικές αεροπορικές επιδρομές στην περιοχή της Ατζνταμπίγια, η οποία τελεί υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της εξέγερσης.

http://troktiko-blog.blogspot.com/2011/03/blog-post_8349.html

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Υπερπληθυσμός και Μετανάστευση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Μαρτίου 2011

 του Δημ.Χρ.Ράπτη *

Σε είκοσι χρόνια η Γη θα έχει περίπου 9 δισεκατομμύρια κατοίκους. Σήμερα με περίπου 7 δις κατοίκους, ο κόσμος τα φέρνει δύσκολα βόλτα, λόγω της περιορισμένης δυνατότητας της Γης να θρέψει απεριόριστο αριθμό κατοίκων. Ήδη εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται και πεθαίνουν από πείνα. Γιατί συμβαίνει αυτό σήμερα; Γιατί η Γη δεν έχει άπειρες δυνατότητες παραγωγής τροφής και τώρα πλησιάζει στα όρια της.

Δεν είναι γνωστό πόσα δις κατοίκων μπορεί να θρέφει η Γη. Υπάρχει ένας άνθρωπος που να μπορεί να βεβαιώσει ότι η Γη μπορεί να θρέφει 50, 20 ή 10 δις κατοίκους; Όχι βέβαια. Όσες αποξηράνσεις ελών και να γίνουν, όσο να επεκταθεί η μηχανοκίνητη γεωργία και η σταβλισμένη κτηνοτροφία, όσες επιστημονικές επιτεύξεις και να γίνουν, κάποια στιγμή η τροφή δεν θα φθάνει για όλους. [ Για να μην αναφέρουμε τα τρόφιμα που μετατρέπονται σε βιοκαύσιμα, που επιτείνει κι άλλο το οξυμένο πρόβλημα.] – Έχουμε λοιπόν εν εξελίξει ένα κεφαλαιώδες πρόβλημα του πλανήτη μας που είναι: η μεσοπρόθεσμη αδυναμία της Γης να θρέφει τον ανεξέλεγκτα αυξανόμενο αριθμό κατοίκων της. Αυτό το πρόβλημα δημιουργεί ήδη υποσιτισμό σε Αφρική και Ασία, χιλιάδες θανάτους από πείνα και μεγάλη έξαρση του φαινομένου της μετανάστευσης. Μ’ αυτούς τους ρυθμούς αύξησης του πληθυσμού της Γης, σε 20 χρόνια εκατομμύρια (δις ίσως) ανθρώπων από την Αφρική και την Ασία θα έχουν κατακλύσει την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική και θα ζήσουμε σκηνές απερίγραπτης τρέλας (ρατσισμός, αλληλοσφαγή κλπ.). – Βέβαια το πρόβλημα αυτό δεν προήλθε (μέχρι σήμερα) μόνο από τον υπερπληθυσμό, αλλά και από την φιλελεύθερη έκφραση του καπιταλισμού. Μέχρι πριν μια δεκαετία περίπου, θα έλεγα ότι τα προβλήματα αυτά τα δημιουργούσε μόνο ο φιλελεύθερος καπιταλισμός: δηλαδή η άνευ φραγμών υποταγή των πάντων στο άνευ ορίων κέρδος. Αυτή η έλλειψη φραγμών είναι που δημιούργησε πολέμους, υποσιτισμό, εξαθλίωση, λιμούς σε όλο τον κόσμο.- Αλλά θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι πλέον δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα. Ακόμα και αν επικρατήσει παγκοσμίως ένας ιδεώδης κομμουνισμός, όταν η Γη θα έχει 20 δις κατοίκους, τότε οι άνθρωποι δεν θα έχουν να φάνε και θα πεθαίνουν σαν τις μύγες. Επομένως, εκτός από του να εξαλείψουμε τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, πρέπει να εφαρμόσουμε και το μόνο όπλο που μας έχει απομείνει ακόμα :τον έλεγχο των γεννήσεων. Άλλωστε είναι ένα πρότζεκτ που εφαρμόζεται χρόνια τώρα με τεράστια επιτυχία στην μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα της Γης, την Κίνα. Όπως όλοι γνωρίζουμε η Κίνα εφαρμόζει τον έλεγχο των γεννήσεων πάνω 30 χρόνια. Εξακολουθεί να αυξάνει ο πληθυσμός της (με αργούς ρυθμούς βέβαια), εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα της Γης και αναμένεται μέσα στον 21ο αιώνα να είναι η πρώτη υπερδύναμη του πλανήτη.- Αν τα κράτη του κόσμου, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, έπαιρναν απόφαση ότι: κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να γεννήσει μόνο δύο παιδιά, τότε το πρόβλημα του υπερπληθυσμού θα σταματούσε.

Επίσης ο ΟΗΕ και η Διεθνής Κοινότητα θα μπορούσαν να επιβάλουν κυρώσεις σε όσες χώρες δεν εφαρμόζουν τον έλεγχο των γεννήσεων. Μια απ’ αυτές θα μπορούσε να ήταν η απαγόρευση εισόδου και η αυτόματη εκδίωξη από των συνόρων όλων των μεταναστών που προέρχονται από χώρες που δεν εφαρμόζουν τον έλεγχο των γεννήσεων.

Μάλιστα σκέφτομαι ότι με τον έλεγχο των γεννήσεων δεν θα λυθεί μόνο το ζωτικό πρόβλημα του υπερπληθυσμού της Γης, αλλά θα λυθεί σε γενικές γραμμές και το ολιγότερο σημαντικό (αλλά όχι ασήμαντο) πρόβλημα της γενικευμένης μετανάστευσης. Γιατί όταν μια φτωχή οικογένεια έχει να θρέψει δύο παιδιά, τότε κουτσά – στραβά θα τα καταφέρει, ενώ δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να θρέψει 4,6 ή 10 παιδιά.-Βέβαια δεν φτάνει μόνο ο έλεγχος των γεννήσεων. Οι πλούσιες χώρες πρέπει να βοηθήσουν τις φτωχές χώρες να σταθούν στα πόδια τους, να αναπτυχθούν. Άλλωστε οι πλούσιες χώρες είναι εν πολλοίς υπαίτιες για την υπανάπτυξη των φτωχών χωρών. Αλλά αυτό βέβαια για να γίνει πρέπει να »εξαφανισθεί» ο νοεφιλελευθερισμός στις πλούσιες χώρες και αυτό είναι ένα καθήκον των λαών των χωρών αυτών.

*Χημικός, Πρ.Δ/ντης ΕΛΠΕ

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: