βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 9 Μαρτίου 2011

Ή όλα ή τίποτα!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Μαρτίου 2011

Απαιτούμε από τους Ευρωπαίους να μας προσφέρουν νέο άτοκο δάνειο εκατονταετούς διάρκειας για να επαναγοράσουμε τα ομόλογά μας. Επίσης, την παροχή ενός νέου πακέτου στήριξης, στα πρότυπα των παλαιοτέρων πακέτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να ενισχύσουμε την ελληνική ύπαιθρο και να ενώσουμε τα νησιά με την ηπειρωτική χώρα με υπόγειους αυτοκινητόδρομους. Αλλά! Υπάρχει ένας μεγάλος, αξεπέραστος όρος για να δεχτούμε. Να πάρουν πίσω το μνημόνιο! 

Ή όλα ή τίποτα. Αυτό είναι το μήνυμα που περνάει προς τα έξω η κυβέρνηση, ενόψει της συνόδου κορυφής της Παρασκευής. Μόνο και μόνο αυτό το γεγονός, η ξαφνική  υιοθέτηση μιας ακραίας διεκδικητικής πολιτικής, μία μόλις ημέρα μετά την αξιολόγηση – χαστούκι της Moody’s, μας δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.  Αποτελεί ομολογία πανικού για αυτά που μπορούν να επακολουθήσουν…

Μέχρι χτες η κυβέρνηση κατακεραύνωνε όλους τους πολιτικούς της αντιπάλους. Σήμερα ζητάει την βοήθειά τους. Μέχρι χτες ο αγώνας για την διάσωση της χώρας από την χρεοκοπία περνούσε μέσα από τα αμέτρητα χιλιόμετρα του πρωθυπουργού στην Ευρώπη. Σήμερα επανακαθορίζονται οι γραμμές άμυνας στην Αθήνα. Μοιάζει σαν να είχαμε απλώσει πολύ τον τραχανά, να έπιασε καταιγίδα και να σπεύδουμε τώρα να τον μαζέψουμε…

Είναι όμως δυνατόν να μαζευτεί; Εξακολουθούμε και αγνοούμε τους λόγους που μας οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής. Συμπεριφερόμαστε σαν να μην έχουμε μάθει κάτι από τα παθήματά μας. 

Την Άνοιξη του 2009 ο κ. Παπανδρέου, όταν ακόμη ήταν στην αντιπολίτευση, επισκέφτηκε Ευρωπαίους αξιωματούχους και προσπαθούσε να τους πείσει ότι για όλα τα δεινά της Ευρώπης έφταιγε το σύμφωνο σταθερότητας. Οι συνομιλητές του τον κοίταζαν με αμηχανία. Αυτή την φορά στο «όλα ή τίποτα» την θέση της αμηχανίας κινδυνεύουμε να την πάρει  η οργή.

Ο κ. Σαμαράς έχει προσπαθήσει να αποδείξει στο παρελθόν ότι οδηγό των κρίσιμων πολιτικών του αποφάσεων αποτέλεσε η αγάπη του για την πατρίδα. Αλήθεια, έχει καλύτερη ευκαιρία από αυτή που του προσφέρεται σήμερα για να τιμήσει το παρελθόν του; Να προσφέρει στην πατρίδα με ανιδιοτέλεια; Αυτό θα είναι κάτι που όλοι θα θυμούνται…

Η Ευρώπη είναι ανάγκη να βρει μία λύση για το πρόβλημα χρέους. Λέγεται ότι αν στο τιμόνι της Ευρώπης ήταν άνθρωποι ανάλογου πολιτικού μεγέθους με τους μεγάλους πολιτικούς άνδρες που την κυβέρνησαν στο παρελθόν, η λύση θα είχε ήδη βρεθεί. Αυτά για την Ευρώπη. Για την Ελλάδα δεν έχουμε λόγια να εκφραστούμε. Ή καλύτερα, μας κάλυψαν  όλοι τους χτες: Το «όλα ή τίποτα» και η απειλή του βέτο μας δημιουργούν μία ευχάριστη ατμόσφαιρα! Κι ιδιαίτερη αισιοδοξία για το μέλλον…

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Απλά μαθήματα χρέους

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Μαρτίου 2011

του Νίκου Κοτζιά
Η Γερμανία χώρα με εξαγωγικό πλεόνασμα μπόρεσε και αύξησε την τελευταία δεκαετία την περιουσία της στο εξωτερικό από 100 δισεκατομμύρια ευρώ σε ένα τρισεκατομμύριο.
Σήμερα, κύρια φροντίδα της είναι να μην απαξιωθούν τα περιουσιακά της στοιχεία, επενδύσεις και δάνεια, στο εξωτερικό. Διότι αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε άδικος όλος ο «εξαγωγικός της κόπος».Στην περίπτωση της Ελλάδας προκειμένου η Γερμανία να διασφαλίσει τα δάνειά της, συμφώνησε σε αναχρηματοδότηση της Ελλάδας με υψηλότερα από προηγούμενα επιτόκια. Ταυτόχρονα συνέβαλε στην νέα πολιτική της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας με την οποία γερμανικές και άλλες τράπεζες θα μπορούσαν να παρκάρουν τα ελληνικά ομόλογα στην Κεντρική Τράπεζα. Μόνο πέρσι οι γερμανικές τράπεζες ξεφορτώθηκε περίπου το 20% των ελληνικών ομόλογων που κατείχαν. Αν φέτος ξεφορτωθούν άλλα τόσα, ίσως και παραπάνω, τότε οι αξίες των ελληνικών ομόλογων που κατέχουν θα περιοριστούν, περίπου, στο 55% του αρχικού ποσού. Αν αυτό το ποσό κουρευτεί, τότε θα μειωθεί η αξία του κατά 20% από αυτό το 55%. Περίπου, δηλαδή, στο 11% της αξίας των ελληνικών ομόλογων που είχε αρχικά στα χέριά τους, δηλαδή, κάτι λιγότερο από τους τόκους δύο ετών. Ολοι οι υπόλοιποι τόκοι θα είναι το καθαρό κέρδος τους. Αρα, η Γερμανία εκείνο που διασφάλισε για τις τράπεζές της ήταν, (α) τον ανατοκισμό του ελληνικού χρέους με μεγαλύτερο επιτόκιο από το αρχικό. Πράγμα που έγινε. (β) Παρκάρισμα ελληνικών ομόλογων εκτός του τραπεζικού της συστήματος. Πράγμα που επίσης έγινε. (γ) Το όποιο κούρεμα στον δανεισμό να γίνει σε ένα όσο το δυνατό μεγαλύτερο ελληνικό χρέος και με υψηλά επιτόκια, ώστε να αφορά τα υπερκέρδη και όχι την αρχική περιουσιακή – δανειακή δέσμευση των γερμανικών τραπεζών.Η Ελλάδα ως δανειζόμενη έπρεπε να αποφύγει (α) υψηλότερα επιτόκια από τα προηγούμενα δάνεια που δεν μπορούσε να αποπληρώσει. Πράγμα που δεν έκανε. Να διατάξει (β) χρέος και δάνεια με τρόπο που να διασφαλίζει την ανά έτος μείωση του συνολικού δανεισμού. Πράγμα που δεν έγινε. Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να τεθεί υπό διεθνή κηδεμονία και να της επιβληθεί πολιτική λιτότητας που οδήγησε σε ύφεση και υπόσκαψη της μελλοντικής ανάπτυξής της. Σε αυτά τα πλαίσια αντί το χρέος να μειώνεται, αυξάνεται. Από 280 δισεκατομμύρια ευρώ έχει φτάσει στα 350 και σύντομα θα ξεπεράσει τα 450 δισεκατομμύρια. Και όλα αυτά, στο όνομα του νεοφιλελεύθερου δογματισμού για τα ελλείμματα. Αυτό το αυξημένο χρέος υποχρεωτικά θα οδηγηθεί σε κούρεμα και αναδιάρθρωση. Αν μείνω στο παράδειγμά του πιθανού κουρέματος του ελληνικού χρέους κατά 20%, τότε από ένα χρέος 450 δισεκατομμυρίων θα κουρευτούν τα (20%χ450) 90 εκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή θα απομείνει ένα χρέος 360 δισεκατομμυρίων. Ακόμα και αν το κούρεμα γίνει για το 30% το χρέος «θα περιοριστεί» κατά (30%χ450) 134 δισεκατομμύρια, δηλαδή θα μείνει ένα «υπόλοιπο» 315 δισεκατομμυρίων. Δηλαδή, σε κάθε περίπτωση μετά από όλη την περιπέτεια, την φτώχεια, την λιτότητα, την αποδιοργάνωση του κοινωνικού και οικονομικού ιστού της χώρας, τις αποπληρωμές και το «καλύτερο δυνατό κούρεμα» το ελληνικό χρέος θα είναι μεγαλύτερο του αρχικού και η Ελλάδα σε ύφεση, άρα πιο αδύναμη να το ξεπληρώσει. Για αυτό υποστηρίζω ότι (α) αυτή η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση δεν μας οδηγεί πουθενά. (β) Η χώρα έχει ανάγκη παραγωγικής αναδιάταξης και πολιτικής ανάπτυξης, ενώ (γ) πρέπει να διαπραγματευτεί σε μία και μόνο βάση: Αν δεν αλλάξει όλη η λογική αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης χρέους, τότε η χώρα δεν θα βουλιάξει μόνη της, αλλά θα συμπαρασύρει όλους μαζί της. Και για να έχει κάποια προοπτική μια τέτοια διαπραγματευτική θέση θα πρέπει (δ) να προβληθεί τώρα, άμεσα, και όχι στο μέλλον όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν τακτοποιήσει τα του οίκου της.

http://epirusgate.blogspot.com/2011/03/blog-post_3942.html

Posted in Ευρώπη | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: