βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 17 Μαΐου 2011

HANS MORGENTHAU:Επιστήμη και Πολιτική της Ισχύος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Μαΐου 2011

 

HANS MORGENTHAU:Επιστήμη και Πολιτική της Ισχύος

Το βιβλίο του HANS MORGENTHAU , «Επιστήμη και Πολιτική της Ισχύος» (σελ. 252) , που κυκλοφόρησε το 2011 , σε μετάφραση και επίμετρο του πανεπιστημιακού Πάνου Τσακαλογιάννη , από τις εκδόσεις Τουρίκη, αποτελεί , ένα κλασσικό έργο για την ανάλυση και των διακρατικών σχέσεων , που ξετινάζει με μεθοδικό και συστηματικό τρόπο , όλη την φιλελεύθερη επιχειρηματολογία. Γερμανοεβραίος , αναγκάστηκε το 1937 να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ και να διδάξει εκεί σε διάφορα Πανεπιστήμια. Δεδομένου ότι η πλειονότητα του πολιτικού συστήματος , οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης , οι κύριοι συντελεστές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής κυριαρχούνται από τις φιλελεύθερες ιδεοληψίες και αντιγράφουν τα πλέον αφελή και συνεχώς διαψευδόμενα επιχειρήματα του Πόππερ ή του Χάγιεκ ή του Μίζες – όπως ότι το εμπόριο θα αντικαταστήσει τον πόλεμο ή ότι ο πιθανολογούμενος εξευρωπαϊσμός της Τουρκίας θα την εξημερώσει και θα την οδηγήσει να εγκαταλείψει τις γεωπολιτικές της φιλοδοξίες – , η προσεκτική μελέτη του παραπάνω έργου είναι παραπάνω από αναγκαία και χρήσιμη.
Ο H. MORGENTHAU είχε επηρεαστεί από την Σχολή της Φρανκφούρτης, ενώ οι σχέσεις αλληλοεκτίμησης, που είχε με τον Κ.Σμίτ, διακόπηκαν όταν ο τελευταίος συμπορεύτηκε, με το ναζιστικό κόμμα. Η σκέψη του ξεκινά από το ερώτημα , γιατί οι φιλελεύθερες δημοκρατίες ήταν ανίκανες να αντιμετωπίσουν τον ναζισμό .Τι έφταιξε στην θεωρία και στην πρακτική του ώστε δεν μπόρεσαν να δουν τον κίνδυνο , που συνιστούσε η άνοδος του . Η κριτική , που αναπτύσσει στον εργαλειακό διαφωτισμό , όπως τονίζει και ο μεταφραστής , είναι ίδιας υφής με αυτή των Αντόρνο- Χορκχάϊμερ , θεωρώντας ότι ο «Διαφωτισμός ήταν εξαρχής δομημένος σε λάθος βάσεις»(σελ. 225).Οι σημαντικότερες όμως επιρροές , που δέχθηκε , προέρχονται από το έργο του Μ.Βέμπερ.
Επικρίνει την προσπάθεια απομείωσης της πολιτικής με την προσπάθεια η λήψη πολιτικών αποφάσεων να αντικατασταθεί από την επιστημονική επίλυση και «ο πολιτικός από τον «ειδικό» , ο πολιτικός ηγέτης από τη «δεξαμενή σκέψης » , ο νομοθέτης από τον «νομικό μηχανικό». Η τεχνική αποδοτικότητα της επαγγελματικής επιχείρησης ανάγεται σε μέτρο σύγκρισης για την αξιολόγηση των κυβερνητικών δραστηριοτήτων , η «διοίκηση επιχειρήσεων » σε ιδεώδες για τη βελτίωση της κυβερνητικής μηχανής. Ακόμα και η επανάσταση μετατρέπεται σε «επιστήμη» και ο επαναστατικός ηγέτης σε «μηχανικό της επανάστασης».Από την εποχή του Μπένθαμ ο αγγλικός φιλελευθερισμός αντιμετωπίζει τη νομοθεσία ως εφαρμοσμένη επιστήμη».(σελ. 38,39).Υποτίθεται ότι η ανταλλαγή επιχειρημάτων , όπως και η αντικατάσταση της δίψας για εξουσία από τον νηφάλιο επιστημονικό λόγο ,θα διαδεχόταν τις πολιτικές συγκρούσεις και την ίδια την πολιτική. Βεβαίως η εξέλιξη της ιστορίας δείχνει ότι μας επιφυλάσσει εκπλήξεις , ώστε να διαψεύδει κάθε προκατασκευασμένο ορθολογικό μοντέλο , όπως και της φιλελεύθερης προέλευσης ταύτιση του πολιτικού , του επιστημονικού και του ηθικού (σελ.45).Δυστυχώς αυτοί που συμμερίζονται την φιλελεύθερη σκέψη «ποτέ δεν μαθαίνουν από τις αποτυχίες τους. Διακατέχονται από μια αδιόρθωτη τάση να εμμένουν στις παραδοχές τους και να υφίστανται διαδοχικές ήττες από τα βιώματά τους με βάση τα δεδομένα που τις διαψεύδουν .Οι αποτυχίες , αντί να τους ενθαρρύνουν να αναθεωρούν θεωρία και πρακτική υπό το φως των εμπειριών τους , γίνονται αφορμή για νέες προσπάθειες με τις ίδιες κατά βάση μεθόδους » .(σελ.46).
Κατά τον συγγραφέα ο φιλελευθερισμός έκανε το ιστορικό λάθος να ταυτίσει την ευγενή άμιλλα για την διεύθυνση των ανθρώπινων πραγμάτων με την πολιτική κυριαρχία της αριστοκρατίας πάνω στις μεσαίες τάξεις. Έτσι γενίκευσε μια συμπεριφορά προσδιορισμένη χρονικά και τοπικά. Προχώρησε μάλιστα ακόμη περισσότερο αρνούμενος την πολιτική. Βεβαίως με την άνοδο τους , οι αστικές τάξεις συγκρότησαν « ένα σύστημα έμμεσης κυριαρχίας , το οποίο αντικατέστησε το στρατιωτικό σύστημα της γυμνής βίας με τις αόρατες αλυσίδες της οικονομικής εξάρτησης. Αυτές απέκρυπταν την ύπαρξη σχέσεων ισχύος πίσω από ένα δίκτυο φαινομενικά εξισωτικές διατάξεις» (σελ .54).Σε διακρατικό επίπεδο, σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο φιλελευθερισμός θεωρεί ότι αντικαθιστά τον πόλεμο με το εμπόριο , ενώ ο διάλογος και η ανταλλαγή επιχειρημάτων μεταξύ λογικών ανθρώπων θα θέσει τέλος στις συγκρούσεις και στις σχέσεις ισχύος .Το λάθος αυτό , που είναι υπεύθυνο για την χάραξη ατελέσφορων πολιτικών οφείλεται σε δύο λόγους . Πρώτα ότι αγνοεί ότι « η απουσία οργανωμένης βίας για μεγάλα ιστορικά διαστήματα αποτελεί , τόσο στις εσωτερικές όσο και στις διεθνείς σχέσεις , την εξαίρεση μάλλον παρά τον κανόνα. »(σελ. 56).Δεύτερος λόγος είναι ότι « οι φιλελεύθεροι δεν έχουν επίγνωση αυτής της θεμελιώδους διαφοράς μεταξύ εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής στην εποχή του φιλελευθερισμού .Συγχέουν την οριστικότητα της διάκρισης μεταξύ πολέμου και ειρήνης (που ολοένα αυξάνεται ) με μια γενική εξέλιξη προς την ειρήνη και την απομάκρυνση από τον πόλεμο. Εξαπατημένοι από τη φαινομενική ομοιότητα μεταξύ διεθνούς και εσωτερικής ειρήνης στη διάρκεια ανόδου του φιλελευθερισμού , και μεταφέροντας την εσωτερική τους εμπειρία στη διεθνή σκηνή, εξισώνουν τη διάκριση μεταξύ πολέμου και ειρήνης με εκείνη μεταξύ απολυταρχικής βίας και φιλελεύθερου ορθολογισμού. Με αυτό τον τρόπο ο φιλελευθερισμός απέσπασε τις συγκεκριμένες τεχνικές που είχε αναπτύξει σαν όργανα για την κυριαρχία τους στην εσωτερική πολιτική ( π.χ. νομικές εγγυήσεις , δικαστικό σύστημα , οικονομικές διαδικασίες ) από το πολιτικό τους υπόστρωμα και τις μετέτρεψε σε αυθύπαρκτες έννοιες , αποκομμένες από τις αρχικές τους πολιτικές λειτουργίες , στη διεθνή σφαίρα». (σελ. 57).Βεβαίως το γεγονός ότι το νεώτερο κράτος ταυτίζεται με το μονοπώλιο της βίας , αυτό δεν σημαίνει ότι έχει αναγκαστικά εξοβελιστεί κάθε μορφή βίας , πόσο μάλλον δε στις διεθνείς και στις διακρατικές σχέσεις όπου οι σχέσεις ισχύος , εξακολουθούν να παίζουν τον κύριο ρόλο.
Φυσικά οι φιλελεύθεροι δεν είναι κατά κάθε πολέμου .Πάντα υπάρχουν κάποιοι «δίκαιοι πόλεμοι» ,τους οποίους αποδέχονται. Όμως η πίστη τους , ότι η οργάνωση της διεθνούς κοινωνίας σε εθνικά κράτη , με δημοκρατικό χαρακτήρα, θα ήταν αρκετή για να εξαλείψει όλους τους λόγους πολεμικών συγκρούσεων, δεν ήταν μόνο φρούδα , αλλά και επικίνδυνη , διότι «φάνηκαν ανίκανοι , πνευματικά και ηθικά , να αντισταθούν στη γερμανική επεκτατικότητα για όσο διάστημα αυτή παρουσιαζόταν δικαιολογημένη ( όπως στην περίπτωση της Αυστρίας και της Σουδητίας ) από την απαράβατη αρχή της εθνικής ενοποίησης » (σελ.61).Ο εκδημοκρατισμός βέβαια τελικά δεν εμπόδισε τις δυτικές κοινωνίες να εξαπολύουν πόλεμους και να επεμβαίνουν στρατιωτικά εκτός των συνόρων τους . Διότι η εξωτερική πολιτική πειθαρχεί σε γεωπολιτικές και οικονομικές αναγκαιότητες , που δεν αλλάζουν με την αλλαγή των πολιτικών καθεστώτων: « Οι βασικές συνιστώσες της εξωτερικής πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων έχουν αντέξει όλες τις αλλαγές της μορφής διακυβέρνησης τους και της εσωτερικής πολιτικής τους. Η Γαλλία , η Μεγάλη Βρετανία και η Ρωσία τα τελευταία διακόσια χρόνια αποτελούν απόδειξη γι’ αυτό. Η συνέχεια στις εξωτερικές σχέσεις δεν είναι ζήτημα επιλογής αλλά ανάγκης. Καθορίζεται από τη γεωγραφία , τον εθνικό χαρακτήρα , την παράδοση και την επικρατούσα κατανομή ισχύος , παράγοντες που καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέγξει και μπορεί να τους αγνοήσει μόνο αν το επιλέξει , αλλά διακινδυνεύοντας σοβαρά την αποτυχία. Συνεπώς το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης αποφασίζεται σε συνάρτηση με αυτούς τους μόνιμους παράγοντες , ανεξάρτητα από τη μορφή διακυβέρνησης με την οποία τυχαίνει να διαβιεί ένα έθνος και των εσωτερικών πολιτικών που συμβαίνει να ακολουθεί σε μια ιστορική στιγμή .Τα έθνη είναι «ειρηνόφιλα» κάτω από συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες και πολεμοχαρή κάτω από άλλες , και δεν είναι η μορφή της διακυβέρνησης ή της εσωτερικής πολιτικής που καθορίζουν το ένα ή το άλλο.»(σελ. 69) .
Ο H.MORGENTHAU συμπεραίνει ότι η δημιουργία εθνικών κρατών , στην οποία αρχικά συνέβαλε και ο φιλελευθερισμός, όπως και ο δημοκρατικός εθνικισμός , ακύρωσε την σημασία μηχανισμών όπως το ελεύθερο εμπόριο, το διεθνές δίκαιο , τους διεθνείς οργανισμούς «δια μέσου των οποίων πάσχιζε ο φιλελευθερισμός να διασφαλίσει τη διεθνή ειρήνη »(σελ.70).Σημειώνει δε « η ιδέα ότι ένα έθνος θα μπορούσε να κηρύξει τον πόλεμο σε ένα άλλο για να προλάβει μια επίθεση από αυτό ποτέ δεν έγινε αποδεκτή από τη φιλελεύθερη θεωρία και πρακτική»(σελ. 71).Θυμίζουμε τι αντιδράσεις προκάλεσε – σε ένα μέρος των ανενημέρωτων δημοσιογράφων – η άποψη του Π.Κονδύλη ότι σε περίπτωση βέβαιης τουρκικής επίθεσης , η χώρα μας θα έπρεπε πρώτη να πλήξει τις βασικές τουρκικές δυνάμεις , όπως την αεροπορία , για να έχει πιθανότητες να μην ηττηθεί στην επικείμενη σύγκρουση . Βεβαίως , όπως αποδεικνύει η συμπεριφορά κρατών όπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ , ποτέ δεν δίστασαν να κάνουν το πρώτο κτύπημα , ακυρώνοντας στην πράξη το φιλελεύθερο δόγμα το οποίο κατά τα άλλα διακηρύσσουν στις ιδεολογικές τους διακηρύξεις.
Στην συνέχεια ο MORGENTHAU αναιρεί όλα τα φιλελεύθερα ιδεολογήματα και δείχνει ότι βρίσκονται σε ασυμφιλίωτη διάσταση με την πραγματικότητα και την εμπειρία .Τα περιγράφει ως εξής «Στο φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα αυτό το στοιχείο εναρμόνισης υπόκειται στον απόλυτο εξορθολογισμό .Όλες οι συγκρούσεις μεταξύ εθνών θεωρούνται ότι επιδέχονται ορθολογικές λύσεις είτε με συμβιβασμό είτε με επιδιαιτησία. Όλοι οι άνθρωποι είναι κάτοχοι του ορθού λόγου και θα πρέπει αργά ή γρήγορα να συναντηθούν στο κοινό πεδίο της λογικής και να ανακαλύψουν ότι οι συγκρούσεις είναι φαινομενικές παρά πραγματικές και ότι θα μπορούσαν όλες τους να διαλυθούν με μια απλή ορθολογική συνταγή αποδεκτή από όλους. Αν όλα τα έθνη σε όλους τους καιρούς αποκτούσαν συναίσθηση των πραγματικών τους συμφερόντων , θα διαπίστωναν ότι τα συμφέροντα τους ουσιαστικά ταυτίζονται , ότι αυτό που είναι ωφέλιμο για μια χώρα είναι κατ’ ανάγκη καλό για όλες τις υπόλοιπες , και ότι το μόνο που φταίει είναι η άγνοια και η πλάνη αλλά καμία ουσιαστική σύγκρουση δεν υπάρχει .»(σελ. 80).Το αποκορύφωμα των λανθασμένων φιλελεύθερων ερμηνειών είναι ότι «Το εμπόριο είναι που καθιστά τον πόλεμο απαρχαιωμένο , ενισχύοντας και πολλαπλασιάζοντας τα ιδιωτικά συμφέροντα που βρίσκονται σε φυσική αντίθεση με αυτόν»(σελ.83).Πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο το εμπόριο ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες είχε φτάσει σε πρωτοφανή ύψη. Το γεγονός αυτό δεν εμπόδισε , αυτές τις δυνάμεις να εμπλακούν σε μια φοβερή σύγκρουση. Παρόμοια ιδεολογήματα θεωρούν ότι η ανάπτυξη του εμπορίου ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία θα απομακρύνει την προοπτική πολέμου και θα τις βοηθήσει να επιλύσουν ειρηνικά τα μεταξύ τους προβλήματα. Ας ελπίσουμε ότι τέτοιες προσπάθειες δεν θα διαψευσθούν με τον ίδιο δραματικό τρόπο που διαψεύσθηκαν σε άλλες περιπτώσεις.
Ο MORGENTHAU θεωρεί ότι η ενοποίηση του κόσμου από τεχνολογική άποψη δεν συνεπάγεται ότι θα ενοποιηθεί πολιτικά. Αντίθετα «σε καμιά άλλη εποχή αυτής της ιστορικής περιόδου δεν υπήρξε ο Δυτικός κόσμος τόσο διαιρεμένος ηθικά και πολιτικά απ’ ότι σήμερα».(σελ. 88).Παρόμοια υπερβολικά αισιόδοξες αποδεικνύονται οι σκέψεις ότι η επιστήμη θα μπορέσει να ενοποιήσει τον κόσμο. Κάθε πολιτικός , που ενδιαφέρεται να αντιμετωπίσει την απτή πραγματικότητα θα πρέπει να σκέπτεται οι αποφάσεις του τι συσχετισμούς ισχύος δημιουργεί .Ώστε «Η επιστημονική εποχή στο πεδίο των διεθνών σχέσεων παρήγαγε σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα την υποκατάσταση της πολιτικής αξιολόγησης από τα επιστημονικά πρότυπα και συνετέλεσε μακροπρόθεσμα στην πλήρη αχρήστευση της ικανότητας για ανάληψη ευφυών πολιτικών αποφάσεων. Η ισχύς , όσο περιορισμένη και προσδιορισμένη κι αν είναι , αποτελεί την αξία που η διεθνής πολιτική αναγνωρίζει ως την κυρίαρχη. Συνεπώς ο έλεγχος στον οποίο θα πρέπει να υποβάλλονται οι πολιτικές αποφάσεις στη διεθνή σφαίρα , έχει να κάνει με το βαθμό στον οποίο οι αποφάσεις αυτές επηρεάζουν την κατανομή ισχύος στο διεθνές επίπεδο. Το ερώτημα που έθεταν ο Ρισελιέ , ο Χάμιλτον (και στον ίδιο βαθμό και ο Τζέφερσον ) ή ο Ντισραέλι , προτού αναλάβουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία στη διεθνή σκηνή, ήταν το εξής :Αυτή η απόφαση αυξάνει ή μειώνει την ισχύ του ενός ή του άλλου κράτους ».(σελ. 99).
Συνεπώς τα πολιτικά προβλήματα δεν είναι ζήτημα γνώσεως , που όταν με την χρήση της επιστήμης τα κατανοήσουμε θα μπορέσουμε αυτόματα και να τα λύσουμε. Το λάθος προέρχεται από το μείγμα φιλελευθερισμού και του ορθολογισμού. Βεβαίως ως τέτοιος δεν νοείται η ψυχρή γνώση της πραγματικότητας και η χρήση των αναγκαίων μέσων για την επίτευξη του τιθέμενου σκοπού , αλλά η φιλοδοξία ότι τα πολιτικά προβλήματα μπορούν να λυθούν με την επιστήμη ή να μετατραπούν από πολιτικά σε επιστημονικά θέματα: «Πώς κατόρθωσε το σύγχρονο πνεύμα να καταστήσει την πίστη στις απόλυτες δυνάμεις της επιστήμης κινητήρια ιδέα της εξωτερικής πολιτικής ;Και σ’ αυτή την περίπτωση η απάντηση βρίσκεται στις βασικές αφετηριακές θέσεις της ορθολογιστικής φιλοσοφίας , η οποία δίνει την εντύπωση ότι επαληθεύεται στις καθολικές της προπαραδοχές από την εμπειρία στις εσωτερικές υποθέσεις. Η νίκη του φιλελευθερισμού στον εσωτερικό τομέα οδήγησε σε μια ιδιόμορφη συρρίκνωση της πολιτικής και σε μια αντίστοιχη διεύρυνση της μη πολιτικής σφαίρας , έτσι ώστε η τελευταία , αφυδατωμένη από πολιτικό περιεχόμενο , να προσφέρεται για νηφάλια ορθολογική εξέταση »(σελ. 100).Η προσπάθεια το φιλελεύθερο εγχείρημα να μεταφερθεί από την εσωτερική στην διεθνή πολιτική αποκάλυψε πλήρως το αδιέξοδό του .Διότι «Στο διεθνές πεδίο η αναγωγή των πολιτικών προβλημάτων σε επιστημονικές προτάσεις δεν είναι ποτέ εφικτή , γιατί το πρόβλημα της κατανομής της ισχύος είναι συνεχώς παρόν και μπορεί να λυθεί μόνο με πολιτικές αποφάσεις και όχι με επιστημονικά τεχνάσματα»(σελ.101).Ακόμη περισσότερο η φιλελεύθερη αντίληψη, ότι κάθε σύγκρουση μπορεί να λυθεί με τις διαπραγματεύσεις που οδηγούν σε συμβιβασμό , παραβλέπει το γεγονός ότι κάθε μεγάλη διαφορά μεταξύ των εθνών δεν λύνεται «στο «πάρε δώσε» του ορθολογικού συμβιβασμού , αλλά στη νίκη ή την ήττα στα πεδία των πολιτικών μαχών »(σελ. 105).Εξίσου αδιέξοδο είναι το νομικίστικο επιχείρημα , που θεωρεί ότι όπως τα δικαστήρια μπορούν να λύνουν τις διαφορές μεταξύ των ατόμων , έτσι και τα διεθνή δικαστήρια θα μπορούν να επιλύουν τα προβλήματα μεταξύ των κρατών. Τελικά όλα αυτά δεν είναι παρά αυταπάτες , που καταφεύγουν όσοι δεν είναι ικανοί να «αντεπεξέλθουν στις ηθικές και πνευματικές προκλήσεις της γνήσιας τέχνης της πολιτικής »(σελ.115).
Στην συνέχεια ο Morgenthau θα επιτεθεί στον ορθολογισμό. Όχι με αφετηρία τον ανορθολογισμό , αλλά με την πεποίθηση ότι εμποδίζει την αποτελεσματική πολιτική δράση μετατρέποντας κάθε πολιτικό σε επιστημονικό πρόβλημα , ενώ υποτιμά την ηθική όσο και την πολιτική διάσταση του ανθρώπου. Βεβαίως κάτι τέτοιο δεν είναι ευθύνη τόσο του ορθολογισμού , όσο του φιλελευθερισμού. Παρόλα αυτά οι επισημάνσεις ότι η πίστη στην επιστήμη συνέβαλλε στην απώθηση της γνώσης που μπορεί να προέλθει από τα πεδία της τέχνης ή της θρησκείας έχει την σημασίας της. Όπως είναι ορθή η επισήμανσή του ότι είναι λανθασμένο να μεταφέρουμε τις μεθόδους των φυσικών στις κοινωνικές επιστήμες , ή ότι τα πορίσματα της σύγχρονης επιστήμης (κβαντική θεωρία, πιθανοκρατία αντί αιτιοκρατίας ) απέχουν πολύ «από την ιδέα της φύσης ως ενσάρκωσης του ορθού λόγου»(σελ.122).Τελικά αποδέχεται ότι ο ορθός λόγος υπάρχει αλλά «διάσπαρτος και υποβασταζόμενος από το μη ορθολογικό – μια νησίδα επισφαλώς τοποθετημένη στα μέσα ενός ερεβώδους και ανταριασμένου ωκεανού».(σελ.137).Αλλά και «κοινωνικά χρήσιμος ορθός λόγος είναι ο κοινωνικά προσδιορισμένος ορθός λόγος. Οι κοινωνικές επιστήμες είναι επιστημονικές μόνο κάτω από συγκεκριμένες αφετηριακές προτάσεις , η οικουμενική αποδοχή των οποίων προϋποτίθεται μολονότι ποτέ δεν επιτυγχάνεται »(σελ. 152), ενώ πάντα παραμονεύει ο κίνδυνος του σχετικισμού , όπου ότι είναι λογικό για τον έναν είναι παράλογο για τον άλλο και « η ίδια η αλήθεια σχετικοποιείται ανάλογα με τα κοινωνικά συμφέροντα και τα συναισθήματα»(σελ.157).
Ο άνθρωπος έχει μια διπλή υπόσταση καθώς « είναι αντικείμενο πολιτικής κυριαρχίας και την ίδια στιγμή επιδιώκει να ασκήσει ο ίδιος πολιτική κυριαρχία στους υπόλοιπους. Η πλάτη του γέρνει κάτω από τον πολιτικό ζυγό , και όμως ,ενώ σκύβει από το βάρος , θέλει να ξέρει ότι , τουλάχιστον στη φαντασία του , υπάρχει κάποιος που αναλαμβάνει το ζυγό αυτό αντί για τον ίδιο. Ο άνθρωπος είναι θύμα της πολιτικής εξουσίας από αναγκαιότητα και πολιτικός αφέντης από φιλοδοξία. Αυτή η φιλοδοξία είναι που τον ωθεί να αποκρύπτει το γεγονός της πολιτικής του εξάρτησης και να της προσδίδει ηθική υπόσταση »(σελ.166).Η ανθρώπινη ύπαρξη κυριαρχείται από τραγικές αντιφάσεις και μόνο η συνειδητοποίηση του γεγονότος αυτού ,μπορεί να επιτρέψει στον άνθρωπο «να επιλέγει το μικρότερο κακό και να είναι όσο γίνεται πιο καλός σε έναν κακό κόσμο»(σελ. 186).Ο Morgenthau κλίνει προς την τραγική έννοια της ζωής ,δηλαδή ότι η ζωή είναι «μια ατέρμονη διαπάλη ,αντιθέσεων και συγκρούσεων , στοιχείων εγγενών στη φύση των πραγμάτων , τις οποίες το ανθρώπινο λογικό αδυνατεί να επιλύσει»(σελ.189).Μάλιστα δίχως «την αναγνώριση αυτών των τραγικών αντινομιών της ανθρώπινης ύπαρξης η συμβουλή του ορθού λόγου γίνεται συμβουλή του παράλογου»(σελ.192).
Το έργο του Morgenthau, μετά τον Θουκυδίδη ,μας υπενθυμίζει, την σημασία της ισχύος και ότι η προσπάθεια να μετατραπούν τα πολιτικά σε επιστημονικά προβλήματα είναι μια από τις κορυφαίες και πλέον επικίνδυνες πλευρές του φιλελευθερισμού , που περιφρονεί την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Μία πολιτική , που με συνέπεια ακολουθεί τα φιλελεύθερα δόγματα , είναι πολλαπλά επικίνδυνη δημιουργώντας μεγαλύτερο κακό από αυτό , που υποτίθεται σκόπευε να θεραπεύσει. Φυσικά μπορεί να διαπρέπει στον χώρο της ιδεολογίας , αλλά στον χώρο της πολιτικής δεν μπορεί να ληφθεί σοβαρά υπόψη . Το αν στην χώρα μας οι ιδεοληψίες του φιλελευθερισμού γνωρίζουν μεγάλη διάδοση και αποδοχή στους χώρους της πολιτικής εξουσίας , οφείλεται στο γεγονός ότι η τελευταία ικανοποιείται να κολυμπά ή σε μια θάλασσα νιρβάνας ή να αναζητεί εκείνη την ιδεολογία που δικαιολογεί την πολλαπλή της κηδεμονία από την Δύση και την Τουρκία.

 
Αναρτήθηκε από koutroulis_spyros

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΕΤΟΙΜΟΠΟΛΕΜΟΙ ΟΙ S-300 ΕΞΟΠΛΙΣΜΕΝΟΙ ΜΕ ΠΥΡΑΥΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΟΚ» ΡΩΣΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Μαΐου 2011

Υπάρχουν και καλά νέα…

Εκείνοι οι περιβόητοι S-300, που είχαν αγοραστεί για την ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου επί Κληρίδη και προκάλεσαν τεράστιες αντιδράσεις από την Τουρκία και την Αμερική, γιατί οι… φίλοι γείτονές μας έβλεπαν ότι οι πύραυλοι μπορούν να χτυπήσουν μέχρι τα βάθη της Ανατολίας, αλλά και πιο κοντά, και τελικά κάναμε πίσω έπειτα από πιέσεις των συμμάχων.

Και κατέληξαν σε κάποιο χωράφι. Σήμερα όμως δεν παραμένουν σε αχρηστία ούτε σκουριάζουν.

Οι S-300 είναι ΕΤΟΙΜΟΠΟΛΕΜΟΙ! Στην Κρήτη όπου μεταφέρθηκαν από την Κύπρο -ούτε εκεί δεν ήθελαν οι σύμμαχοί μας να βρίσκονται (!)- και είχαν εγκαταλειφθεί κάπου σε περιοχή του Λασιθίου, ξεκίνησε επί κυβέρνησης Καραμανλή και υπουργού Άμυνας Ευάγγελου Μεϊμαράκη η ενεργοποίησή τους.

Ύστερα από επαφές με τη Ρωσία, σε υψηλότατο πολιτικό επίπεδο, πήγαν στην Κρήτη ρώσοι τεχνικοί, στήθηκαν οι S-300, έγιναν οι απαραίτητες δοκιμές και σήμερα είναι πια σε πλήρη λειτουργία. Και με πυρομαχικά (πυραύλους) και κανένας δεν μπορεί ούτε να τους αγνοήσει ούτε να τους υποβαθμίσει…

Η άμυνα της χώρας έχει ενισχυθεί με ένα πολύ ισχυρό όπλο, όπως είναι οι S-300.

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=66945&colid=&catid=42&dt=2011-05-15%200:0:0

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | 1 Comment »

ΜΠΡΑΒΟ ΤΙΝΑ! Η κυρία Μπιρμπίλη και ο πόλεμος κυβέρνησης κατά χώρας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Μαΐου 2011

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μπράβο Τίνα! Για την Υπουργό Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη ο λόγος, που δεν φοβήθηκε να διαφωνήσει με τον τοποτηρητή της τρόικας «Υπερυπουργό» Οικονομικών, τόσο ως προς τη μαζική και φτηνή νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, όσο και ως προς την πώληση, τουλάχιστον τώρα, της ΔΕΗ. Με τη στάση της, η Υπουργός έβαλε τα «γυαλιά» σε πολλούς άρρενες συναδέλφους της οι οποίοι, αφού έκαναν καριέρα και περιουσία ως βουλευτές, στελέχη και Υπουργοί του «Σοσιαλιστικού» Κινήματος, τώρα, πέραν της γραφικής «μουρμούρας» τους, μιας κατά το μάλλον ή ήττον γελοίας προσπάθειας, δήθεν «διαφοροποίησης», στηρίζουν με την ψήφο και τις πράξεις μια πολιτική εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού, που θέλει να γυρίσει την Ελλάδα σε καθεστώς θλιβερής αποικίας, τύπου Ούλεν και Πάουερ.

Απομένει βέβαια να δούμε κατά πόσον η Υπουργός θα μείνει μέχρι τέλους συνεπής στις απόψεις της, με ότι αυτό συνεπάγεται. Ο γράφων το εύχεται, αλλά φυσικά δεν μπορεί διόλου να το προεξοφλήσει. Η σπονδυλική στήλη, όπως και η αξιοπρέπεια, παραμένουν ουσιώδες εν μεγίστη ανεπαρκεία στην κυβέρνηση, το πολιτικό προσωπικό, την κρατική ηγεσία, τις πάσης φύσεως «ελίτ» της χώρας. Και μόνο άλλωστε η χρήση του όρου ελίτ για να περιγράψει αυτό το απίστευτο συνονθύλευμα, φτάνει για να δείξει το βάθος της ελληνικής κρίσης.

Μερικοί θεωρούν την Τίνα κάπως «εξωτική», «αλλοπαρμένη», της προσάπτουν εκκεντρικότητα, καταθλιπτικό χαρακτήρα, πως ντύθηκε στην ορκωμοσία της και δεν ξέρω τι άλλο. Μπορεί νάναι έτσι. Εγώ προτιμώ την «εκκεντρικότητά» της από τη σοβαροφάνεια των συναδέλφων της, που δεν έχουν κανένα πρόβλημα, γραβατωμένοι και υποτίθεται σοβαροί, μέσα στα υπουργικά και βουλευτικά κουστούμια και τις λιμουζίνες τους, να επιδεικνύουν ασύστολα θράσος και αναισθησία. Να λένε π.χ., ότι εργάζονται για τη «σωτηρία της χώρας», την ώρα που στέλνουν, με την πολιτική που στηρίζουν και εφαρμόζουν, τους γέροντες αυτής της χώρας να ψάχνουν απεγνωσμένα στους κάδους των σκουπιδιών για να επιζήσουν στην Ελλάδα του Μνημονίου. Τέτοιο ήθος, τέτοια δημοκρατία, τέτοιος σοσιαλισμός!

Στην πραγματικότητα δεν είναι τυχαίο ότι η εντονότερη μέχρι τώρα αντίσταση στον Υπουργό Οικονομικών προήλθε από μία «εκκεντρική», «μη επαγγελματία» πολιτικό. Σε καταστάσεις σαν τη σημερινή, όταν ένα έθνος ολάκερο βαδίζει, με παραλυμένη τη βούλησή του, ακόμα και το συλλογική ένστικτο επιβίωσης, χωρίς φρένο και αντίδραση στην (αυτο)καταστροφή του, μόνο από μικρό κι από τρελλό μπορεί να ακούσεις την αλήθεια. Ακριβώς γιατί περιγράφει τέτοιες καταστάσεις, έμεινε κλασικό ανά τους αιώνες το παιδί του ‘Αντερσεν που φώναξε «Ο Βασιληάς είναι γυμνός». Πρέπει νάσαι λίγο «αλλοπαρμένος» για να πεις ένα όχι. Οι υπόλοιποι, οι «μη αλλοπαρμένοι», συνδυάζουν την πειθαρχία του προβάτου, που βαδίζει όπου το πάει ο τσομπάνης, με την ιδιοτέλεια και την απάτη που χαρακτηρίζουν τους επαγγελματίες της πολιτικής.

Υπάρχει κάτι τραγικό στις ομόκεντρες αυτοκαταστροφικές δίνες του Πρωθυπουργού και των «μοιραίων και άβουλων» που τον ακολουθούν, της κυβέρνησης, του ΠΑΣΟΚ, της Ελλάδας (μπορεί και της ΕΕ στο τέλος). «Είναι τρέλλα, αλλά έχει μέθοδο», λέει ο Πολώνιος στον ‘Αμλετ. «Αυτοί θα κάνουν όλα όσα είπαν ότι δεν θα κάνουν», προέβλεψε για την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, πριν από ένα χρόνο, σε μια συζήτηση, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου. Και επαληθεύθηκε μέχρι τώρα με μαθηματική ακρίβεια. ‘Ολοι μαζί βαδίζουν στη δική τους και τη δική μας καταστροφή με παραδειγματική για τις περιστάσεις πειθαρχία. Χρειάζεται να είναι μία Υπουργός «αλλοπαρμένη» για να μπορέσει να σκεφτεί κάτι τελείως στοιχειώδες, που δεν μπορούν να σκεφτούν τόσοι και τόσοι στην ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος: ότι θέλει να μείνει στην ιστορία ως Υπουργός Περιβάλλοντος, όχι ως Υπουργός της Καταστροφής του!

Γιατί αυτό της ζητάει ο Υπουργός Οικονομικών, που συμπεριφέρεται απέναντι στους μεν συναδέλφους του περίπου ως λοχίας, με τη δύναμη που του προσφέρει η ιδιότητα του επιτηρητή, στη δε ελληνική οικονομία ως «σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι», κόβοντας ότι δαπάνη βρει και όπου τη βρει, χωρίς κανένα σχέδιο και καμιά φροντίδα για το μέλλον της χώρας, μαζεύοντας λεφτά με τους πιο καταστροφικούς τρόπους και ξεπουλώντας ότι πιο χρήσιμο και αναγκαίο έχει το κράτος στην ιδιοκτησία του. Βέβαια, για να πούμε και του «στραβού το δίκηο», από μία άποψη ορθώς κάνει, γιατί αυτή είναι η ουσιώδης λογική του Μνημονίου, προγράμματος καταστροφής και όχι σωτηρίας της Ελλάδας. Από την άποψη αυτή τουλάχιστο, ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι περισσότερο συνεπής με τον εαυτό του απόσο οι δυσφορούντες αλλά ψηφίζοντες, και άρα συνυπεύθυνοι για την καταστροφή, συνάδελφοί του στη Βουλή, την κυβέρνηση, την κρατική ηγεσία.

Το Μνημόνιο, τον βάναυσα αντισυνταγματικό χαρακτήρα του οποίου επεσήμαναν πάλι πρόσφατα δύο τόσο σημαντικοί δάσκαλοι, όπως ο Γιώργος Κασιμάτης και ο Κώστας Μπέης, δεν έχει απλώς αποτύχει. Η αποτυχία του είναι κολοσσιαία και τρομακτική, όλοι το ξέρουν και βεβαίως οι αριθμοί είναι αδυσώπητοι. Σε σημείο πούρχεται τώρα το Βερολίνο, που επέβαλε, μαζί με την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, και με την ενθουσιώδη συνεργασία της Αθήνας, αυτό το απίθανο πρόγραμμα και λέει δεν βγαίνει, πρέπει να διαγραφεί το μισό χρέος της Ελλάδας, προτιμώντας τα μεγάλα ρίσκα της αναδιάρθρωσης, από τον τεράστιο πολιτικο-οικονομικό κίνδυνο χρεωκοπίας μιας χώρας-μέλους της ΕΕ.

Οι μόνοι που δεν θέλουν να παραδεχτούν την αλήθεια, γιατί τρέμουν, όχι τη χρεωκοπία της Ελλάδας, αλλά την αναπόφευκτη δική τους, είναι οι κυβερνητικοί. Πανικόβλητοι από την υστέρηση των εσόδων, από το κραχ που έχουν οι ίδιοι προκαλέσει με την πολιτική τους στην ελληνική οικονομία, πιάνονται τώρα από τα μαλλιά τους, όπως οι πνιγμένοι, προσπαθώντας να μαζέψουν ψίχουλα αριστερά και δεξιά, «καρατομώντας» κράτος, οικονομία, κοινωνία. την ίδια ώρα που έχουν οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σε εκρηκτική αποσύνθεση. Ουδέποτε είχαν εθνικό σχέδιο σωτηρίας και αναγέννησης της χώρας. Τώρα ακόμα λιγότερο. Αντί να φτιάξουν ένα άθλιο δημόσιο, το ξεπουλάνε στους ξένους. Αντί να κάνουν τις αμυντικές δαπάνες εργαλείο βιομηχανικής πολιτικής και διπλωματικής ισχυροποίησης, διαλύουν το στρατό και την αμυντική ικανότητα της χώρας. Αντί να εκπονήσουν, έστω και τώρα, ένα γενναίο, ειλικρινές, δίκαιο πρόγραμμα εξόδου της χώρας από την τραγική κατάσταση που βρέθηκε, στηρίζονται και χρησιμοποιούν τις χειρότερες όψεις του ‘Ελληνα και της Ελλάδας.

Με τη μαζική νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, η κυβέρνηση Παπανδρέου επιβραβεύει την παρανομία και την καταστροφή του φυσικού πλούτου, που θα μπορούσε να είναι και τεράστιας σημασίας οικονομικός πόρος, όπως έχουμε την τάση να ξεχνάμε στην «Ελλάδα της ‘κονόμας». Προηγουμένως, με την περαίωση, δικαίωσε και επιβράβευσε τη φοροδιαφυγή, βασικό μηχανισμό εκμετάλλευσης των Ελλήνων εργαζομένων και διαστρέβλωσης της οικονομίας. Σε μια χώρα που κατεστράφη μεταπολεμικά από τους εισαγωγείς αυτοκινήτων και τους εργολάβους οικοδομών (και μεταπολιτευτικά από τους εργολήπτες), που έχει συγκεντρώσει το μισό πληθυσμό της σε μια Αθήνα «ωρολογιακή βόμβα», η κυβέρνηση δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να δώσει κίνητρα δια της αποσύρσεως στους ‘Ελληνες να αγοράσουν περισσότερα ΙΧ, στην υγεία των γερμανικών βιομηχανιών, περιορίζοντας ταυτόχρονα, αντί να εκσυγχρονίσει, ακόμη και αυτό το ισχαιμικό σιδηροδρομικό δίκτυο που διαθέτει η χώρα. ‘Οσο για την καταπολέμηση της διαφθοράς, πως θα μπορούσε να την πετύχει μια πολιτική τάξη που λαδωνόταν en masse από τη Ζήμενς; Πολύ φυσιολογικά, η σχετική κυβερνητική καμπάνια κατέληξε, όπως και οι προεκλογικές υποσχέσεις της ΝΔ προηγουμένως, στο «ανέκδοτο του αιώνα», προσφέροντάς μας άφθονο και ανούσιο θέαμα δια των «εξεταστικών», την ίδια ώρα που η κυβέρνηση άφηνε τον τρίτο ύποπτο στέλεχος της Ζήμενς να διαφύγει κανονικά από τη χώρα, σα να μη τρέχει τίποτα. Δεν υπάρχει σχεδόν τομέας της κυβερνητικής πολιτικής, όπου οι αρμόδιοι να μην εκδήλωσαν ακραία περιφρόνηση προς τη χώρα και τον λαό τους.

Η χειρότερη ζημιά που έκαναν ήταν η ηθική. Η κυβέρνηση υπονόμευσε κάθε είδους εθνική αυτοπεποίθηση, κάθε είδους εμπιστοσύνη στο κράτος και οποιοδήποτε συλλογικό σχέδιο, που είναι η πιο ουσιαστική προϋπόθεση για την ανόρθωση της χώρας. Τρομοκράτησε και ενοχοποίησε τους ‘Ελληνες, αποσυνέθεσε, με το παράδειγμά της, κάθε ελπίδα στη χώρα. Καλλιέργησε και στηρίχτηκε στην καταστροφική για όλους ιδιοτέλεια ατόμων και στρωμάτων, τον κοινωνικό «αυτοματισμό». ‘Εβγαλε στην επιφάνεια τη χειρότερη όψη του ‘Ελληνα, αντί να κινητοποιήσει την καλύτερη. Δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι για το πόσο καταλαβαίνουν τα στελέχη αυτής της κυβέρνησης τον ρόλο που παίζουν, είναι πιθανότατο όμως ότι καταλαβαίνουν πολύ καλά τι κάνουν οι αναρίθμητοι ξένοι σύμβουλοι του Πρωθυπουργού.

Konstantakopoulos.blogspot.com
Eπίκαιρα, 5.5.2011

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Λουκάς Αξελός: Σκέψεις για τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Μαΐου 2011

Συνέντευξη στον Ρούντι Ρινάλντι.

 Πολλές και ενδιαφέρουσες πτυχές, δυνατότητες, αλλά και προβληματισμούς για τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο αναδεικνύει, μιλώντας στον Δρόμο, ο συγγραφέας και εκδότης Λουκάς Αξελός, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι «είμαστε σταθερά στο πλευρό των εξεγερμένων, ακόμα και αν διαφωνούμε σε κάποια πράγματα μαζί τους, ακόμα κι αν βλέπουμε ότι ο αγώνας τους δεν παίρνει τη σωστή, κατ’ εμάς, κατεύθυνση».

 

Η μεγαλειώδης εξέγερση στον αραβικό κόσμο παίρνει περίπλοκη τροπή. Μας ξάφνιασε ευχάριστα αλλά έβαλε σε δοκιμασία τα ερμηνευτικά μας εργαλεία. Οι αιτίες, οι αναδυόμενες δυνάμεις, τα ρεύματα, η διαδοχή των φάσεων, όλα μπλέκονται σε ένα κουβάρι και μοιάζουν συγκεχυμένα. Ποια είναι η δική σας προσέγγιση;
Πολλές διαπιστώσεις έχουν ανατραπεί από αυτές που διαχρονικά διατύπωνε η Αριστερά, μια όμως, ανεξάρτητα από το αν παραμένει για καιρό στην καραντίνα, δεν έχει ανατραπεί κι αυτή είναι η πραγματικότητα, ότι όπου υπάρχει καταπίεση -αργά ή γρήγορα- θα υπάρξει η αντίσταση. Τίποτα δεν μπορεί να συσκοτίσει αυτή την πραγματικότητα που ίσχυε και θα ισχύει σαν τον ισχυρό άνεμο που σαρώνει τα κίτρινα φύλλα και τα ξερόκλαδα.
Την επιβεβαίωση των παραπάνω διαπιστώσεων ζούμε σήμερα στον Αραβικό Κόσμο από το Μαγκρέμπ και την καθόλου Β. Αφρική μέχρι την Εγγύς και Μέση Ανατολή. Και μάλιστα σε μια πρώτη-αρχική φάση, τη ζούμε με τους πιο αυθεντικούς όρους, τους όρους, της εξέγερσης, που μας ενέπνευσε και μας εμπνέει ως βίαιης, δηλαδή, εισβολής των μαζών, στον χώρο που ρυθμίζονται τα πεπρωμένα τους.
Τι αλήθεια διαφορετικό, είναι αυτή η εισβολή των εκατομμυρίων καταπιεσμένων και εξαθλιωμένων Αράβων στην μεγάλη κοινωνική και πολιτική αρένα;
Ως εκ τούτου, έχουμε να κάνουμε με κάτι μεγάλο, κάτι πολύ σημαντικό που θα καθορίζει για αρκετά χρόνια την πορεία του αραβικού έθνους. Γιατί πράγματι, η τρίτη μεγάλη αυτή εξέγερση, συνέχεια της αντιαποικιοκρατικής και της αντινεοαποικιοκρατικής που συντάραξαν τον αραβικό κόσμο στην εικοσαετία 1950-1970, έχει ένα νέο βαθύτερο εθνικό και κοινωνικό περιεχόμενο και διαφέρει σε σημαντικό βαθμό, όσον αφορά την άμεση συμμετοχή των υποτελών τάξεων στο επαναστατικό γίγνεσθαι. Αυτό, δεν παρατηρήθηκε και σε κάθε περίπτωση ήταν λιγότερο εμφανές στις προηγούμενες περιπτώσεις.
Τα μεγάλα όμως θέματα ανακύπτουν από εδώ και πέρα και σχετίζονται, με τα διαρκή και πάντα ανοικτά στο τραπέζι ζητήματα που θέτει κάθε μορφής εξέγερση – επανάσταση ή αλλαγή και συνοψίζονται στο περίφημο ποιος – ποιον.
Εδώ λοιπόν, αν θέλουμε να δούμε, αξιωματικά αναγκαστικά, πιο σφαιρικά όμως τα πράγματα, θα παρατηρήσουμε ότι εγείρονται ποικίλης τάξης ζητήματα, όπως:
A) Αυτό το πανεθνικό-παλλαϊκό μέτωπο που κατεβαίνει στους δρόμους είναι ενιαίο ή όχι; Η απάντηση είναι προφανής και βρίσκεται στο δεύτερο σκέλος του ερωτήματος.
B) Ποιες κυρίως δυνάμεις το συγκροτούν; Εδώ, πάντα σχηματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το μέτωπο αυτό το συναπαρτίζουν:
1. Η φτωχολογιά των πόλεων και της υπαίθρου.
2. Η μικρή-μεσαία και τμήματα της μεγάλης αστικής τάξης.
3. Η νεολαία της φτωχολογιάς αλλά και μεγάλες μάζες νέων με επαρκές επίπεδο μόρφωσης και σπουδές στο εξωτερικό.
Γ) Ποια είναι η ιδεολογία ή ιδεολογικοπολιτική οπτική όλου αυτού του μετώπου;
Στην περίπτωση αυτή θα μπορούσαμε να διακρίνουμε περισσότερα του ενός ρεύματα. Ενδεικτικά και μόνον:
1. Το μετριοπαθές Ισλάμ είτε στην αραβική, είτε στην αστική εκσυγχρονιστική εκδοχή του.
2. Το φονταμενταλιστικό Ισλάμ.
3. Το κοσμικό εμπνεόμενο από τον αραβικό εθνικισμό (νασερικής – μπααθικής προέλευσης) ρεύμα.
4. Το κοσμικό δυτικής λογικής και κατεύθυνσης ρεύμα.
5. Το θολά και αντιφατικά εμπνεόμενο από μια κοινωνική λογική σοσιαλιστικό ή σοσιαλίζον ρεύμα.
Θεμελιακό, όμως, ζήτημα είναι να διαπιστώσουμε και εμείς αυτό που διά γυμνού οφθαλμού είναι ορατό. Ότι το μίνιμουμ στοιχείο στο οποίο συγκλίνουν τα εκατομμύρια των Τυνήσιων, Αιγύπτιων, Λίβυων, Αλγερινών κ.λπ. που κατεβαίνουν στους δρόμους, συνοψίζεται σε τρία συνθήματα: λεύτερη πατρίδα – δημοκρατική διακυβέρνηση – κοινωνική δικαιοσύνη. Οι αραβικοί λαοί, υψώνουν, κατά πρώτο λόγο, την ιδιαίτερη σημαία–ταυτότητά τους, τη σημαία της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Λιβύης κ.λπ., επιζητώντας την ανεξαρτησία της πατρίδας τους, στη συνέχεια θέτουν το ζήτημα της δημοκρατικής διακυβέρνησης και, ταυτόχρονα, θέτουν το ζήτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, ενώ με αξιοθαύμαστο τρόπο, θέτουν επί τάπητος το ζήτημα του Αραβικού Έθνους, διαμορφώνοντας τους όρους ενός αυθεντικού περιφερειακού διεθνισμού.
Τι, όμως, σημαίνουν όλα αυτά. Αυτό ακριβώς που πολλοί αριστεροί αδυνατούν να δουν, ότι δηλαδή, έχουμε ένα πλατύ αστικό δημοκρατικό – λαϊκό δημοκρατικό κίνημα στο οποίο συνυπάρχουν ποικίλες υπαρκτές κοινωνικές δυνάμεις, διαφορετικών εν πολλοίς ιδεολογικών οπτικών, αλλά που η βάση στην οποία οι περισσότερες τουλάχιστον πατάνε, είναι ο δημοκρατικός πατριωτισμός.

Προφανώς όλα αυτά συνθέτουν ένα αφαιρετικά πολύπλοκο ψηφιδωτό που δεν μπορεί να δώσει εύκολες απαντήσεις στα ερωτήματα, μετά τον Μουμπάρακ ή τον Καντάφι, τι;
Θέτετε, κατά την γνώμη μου, ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα στο οποίο η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολη, ειδικότερα όταν έχεις να κάνεις με έναν τεράστιο γεωπολιτικό χώρο που, παρ’ όλα τα συγκεκριμένα κοινά χαρακτηριστικά, διαφέρει εν πολλοίς σε πλείστα ζητήματα. Από την ιστορική διαμόρφωση μέχρι την ταξική διάρθρωση και από τον βαθμό ιμπεριαλιστικής (και ποιας) εξάρτησης μέχρι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των επί μέρους εθνικών κινημάτων.
Όμως, πέρα από τη γενική αυτή διαπίστωση που είναι απαγορευτική στις εύκολες προσεγγίσεις, επιτρέψτε μου και το λέω αυτό μετά γνώσεως λόγου, να είμαι διπλά επιφυλακτικός σε ό,τι εύκολα εκστομίζεται. Θα επικαλεσθώ ένα προσωπικό βίωμα. Στις αρχές του 1980 πεισμένος από τον ενθουσιασμό του Φρεντ Χαλιντέι, συνεργάτη ενός όμορου με τα Τετράδια περιοδικού, του New Left Review, εκδώσαμε το βιβλίο του με τίτλο Η Αραβία χωρίς σουλτάνους, ένα βιβλίο που εξηγούσε πώς ο αραβικός κόσμος κατατρωγόταν από κοινωνικές συγκρούσεις και από την πάλη των καταπιεσμένων εναντίων του ιμπεριαλισμού και των ντόπιων κυρίαρχων τάξεων και πώς υπό μία έννοια ο δρόμος προς μια Αραβία χωρίς σουλτάνους ήταν πλέον ανοικτός.
Θα ήθελα, λοιπόν, να επισημάνω αυτοκριτικά, ως εκδότης του εν λόγω βιβλίου, ότι 30 χρόνια μετά οι σουλτάνοι πάσης υφής κυριαρχούν ακόμα στον αραβικό κόσμο. Ας πάρουμε, λοιπόν, μικρό καλάθι κι ας προσπαθήσουμε να δούμε όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται τα πράγματα.
Γιατί εδώ τολμώ να πω ότι παίζεται το πιο δύσκολο και σκληρό παιχνίδι. Θα το πω αξιωματικά και με λίγα λόγια.
Σε αυτό το μέτωπο, μαζική/βασική δύναμη είναι η φτωχολογιά των πόλεων και της υπαίθρου. Ηγεμονική, όμως, δύναμη είναι το μετριοπαθές Ισλάμ και το κοσμικό δυτικής λογικής και κατεύθυνσης ρεύμα.
Αν ο ισχυρισμός αυτός ισχύει, τότε δεν νομίζω ότι είναι αθέμιτη η σκέψη, ότι το πιθανότερο αιτούμενο από αυτά τα ρεύματα είναι η αστική-δημοκρατική αλλαγή.
Πράγμα καθόλου, φυσικά, κακό. Ίσα-ίσα, εξαιρετικά σημαντικό βήμα προς τα μπρος, σε σχέση με τα νυν ολοκληρωτικά-τυραννικά και κλεπτοκρατικά καθεστώτα.
Σε αυτό, δεν πρέπει να υπάρχει καμία ταλάντευση. Είμαστε σταθερά στο πλευρό των εξεγερμένων, ακόμα και αν διαφωνούμε σε κάποια πράγματα μαζί τους, ακόμα κι αν βλέπουμε ότι ο αγώνας τους δεν παίρνει τη σωστή, κατ’ εμάς, κατεύθυνση.
Αυτό οφείλει να είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο, χωρίς όμως και να σημαίνει, ότι η αποδοχή μας αυτή, ακυρώνει το δικαίωμα στο να κρίνουμε τα πράγματα.
Γιατί εκείνο, που από έναν κριτικά σκεπτόμενο πολίτη δεν πρέπει να διαφύγει είναι ότι, στην καλύτερη εκδοχή, οι ηγεμονεύουσες δυνάμεις, δεν επιδιώκουν παρά την εγκαθίδρυση ενός δυτικόστροφου μοντέλου και αυτό μάλιστα σε αγαστή συνεργασία με τις ΗΠΑ.
Ας μου επιτραπεί να επιμείνω στην σε όλους μας αποτυπωμένη εικόνα, ότι σε καμιά σχεδόν από τις πρωτοφανούς παλμού, έντασης και συμμετοχής διαδηλώσεις, δεν ακούστηκε ούτε ένα αντιαμερικανικό ή αντιισραηλινό σύνθημα.
Ούτε ένα σύνθημα εναντίον αυτών που ανέλαβαν, ανέχθηκαν και στήριξαν όλους αυτούς τους τυράννους, εναντίον αυτών που αποτελούν τον κατεξοχήν δημιουργό και υποστηρικτή των νεοαποικιακών αυτών εκτρωματικών καθεστώτων, εναντίον αυτών που ρημάζουν το λαό της Παλαιστίνης.

Τι θα σημάνει αν το αρνητικό αυτό σενάριο, τελικά, επικρατήσει;
Απλά, ότι με «ένα σμπάρο χτυπιούνται πολλά τρυγόνια» Ενδεικτικά και πάλι σχηματικά σημειώνω:
Α. Τα ήδη σαπισμένα και «αντιπαραγωγικά» αυτά καθεστώτα πέφτουν, χωρίς όμως να ανατραπούν οι βάσεις στήριξής τους.
Β. Τα καθεστώτα αυτά διαδέχονται κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάβουν τον εκσυγχρονισμό του συστήματος, ξαναδημιουργώντας μια νέα καπιταλιστική αγορά εκατομμυρίων εργαζομένων –εκατομμυρίων καταναλωτών– υποψηφίων αγοραστών, που θα δώσουν στην πλούσια, σε τεχνογνωσία και πρωτοπόρα στον δευτερογενή και τριτογενή τομέα, Δύση, μια βαθιά ανάσα.
Γ. Η Αμερική αποδυναμώνει τα ευρωπαϊκά ερείσματα στη Β. Αφρική και γίνεται καθολικός, σχεδόν κυρίαρχος του παιχνιδιού, μπλοκάροντας -ταυτόχρονα- την κινεζική και ρωσική διείσδυση. Σας φαίνεται εύκολο να ξαναγυρίσουν στη Λιβύη οι 25.000 Κινέζοι που αποχώρησαν;
Δ. Τα τυραννικά- κλεπτοκρατικά καθεστώτα διαδέχονται δημοκρατικά καθεστώτα, τουρκικής όμως κοπής, με τον στρατό ρυθμιστή του πολιτικού παιχνιδιού και εγγυητή της κρατούσας νέας τάξης πραγμάτων και των σχέσεων ιδιοκτησίας.
Πρόκειται φυσικά, για ένα αρνητικό σενάριο, που σε κάθε περίπτωση αποκλείεται να ισχύσει και να εφαρμοστεί με τον ίδιο τρόπο σε διαφορετικές κοινωνίες και με διαφορετικού επιπέδου ανάπτυξης κινήματα, καθόλου όμως απίθανο στο να επικρατήσει, με όλες, φυσικά, τις διαφοροποιήσεις και αλλαγές από χώρα σε χώρα.
Εδώ είναι, που ξαναμπαίνουν ουσιαστικά τα μεγάλα ζητήματα – διλλήματα, για τα ριζοσπαστικής κατεύθυνσης κινήματα, τα οποία όμως, όπως περιέγραψα, είναι κατ’ ουσίαν μειοψηφικά και σε κάθε περίπτωση αδυνατούν να συγκροτήσουν στην παρούσα ως φαίνεται φάση, ένα αντιιμπεριαλιστικό πατριωτικό.- δημοκρατικό κίνημα ανατροπής.
Σε αυτό το τεράστιο ζήτημα, δεν είναι εύκολο να δοθεί απάντηση και ιδίως δίκην συνταγής.
Εκείνο που μπορεί να συναχθεί είναι, ότι τόσο στον αραβικό κόσμο, όσο και στη Λατινική Αμερική, η προοδευτική ριζοσπαστική κατεύθυνση-λύση, μπόρεσε να πραγματοποιηθεί, χάρη στη δημιουργία ενός ευρύτερου αντιιμπεριαλιστικού, πατριωτικού, δημοκρατικού μετώπου.

Μοιάζει λίγο να ξανατίθενται παρόμοια ζητήματα σαν αυτά που ανέδειξε η φάση της εθνικής διαμόρφωσης και η αντιαποικιοκρατική διαδικασία. Υπάρχει δυνατότητα μιας καινούργιας ιστορικής απάντησης;
Πράγματι, αν αυτό επιβεβαιώνεται από την ιστορική μας εμπειρία, τότε το πρόβλημα είναι τι κάνουν όλοι όσοι εμπνέονται από το όραμα μιας κοινωνίας, που οι άμεσοι παραγωγοί, θα είναι κύριοι των όρων της ζωής τους.
Δεν έχω απάντηση ή πρόταση παρόντος, φρονώ, όμως, ότι θα μας βοηθούσε μια εκ νέου ανάγνωση της ιστορίας. Και σε αυτή την περίπτωση, χρήσιμη πολύ είναι νομίζω, η προσφυγή μας σε ορισμένες διαπιστώσεις που πολύ έγκαιρα έκανε ο Γκράμσι, γύρω από το ζήτημα της ηγεμονίας, στα χρόνια που βρισκόταν στην φυλακή. Διαβάζοντας συστηματικά, για τους αγώνες του ιταλικού λαού στην πορεία προς την ανεξαρτησία, συνειδητοποιεί στην πολυπλοκότητά της, όλη την πορεία του ιταλικού Risorgimento, που είναι το κίνημα της ιταλικής παλιγγενεσίας, αντίστοιχο με το δικό μας 1821, στο οποίο η Ιταλία, μέσα από μια διαδικασία πολύπλοκη και αντιφατική εν πολλοίς, συγκροτείται σε ένα ενιαίο κράτος. Η μελέτη ακριβώς αυτού του ζητήματος στις ρίζες του, του δίνει να καταλάβει ότι ουσιαστικά, η πορεία προς την ολοκλήρωση δεν έγινε, δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή είναι η ιστορία, από μια συνιστώσα. Από τον Βίκτωρα Εμμανουήλ και τους μοναρχικούς, τον Καμίλο Καβούρ και τους μετριοπαθείς φιλελεύθερούς του, ως τους ριζοσπάστες δημοκράτες πατριώτες / διεθνιστές Ιωσήφ Ματσίνι και Γκαριμπάλντι, οι συνιστώσες του Risorgimento αγκαλιάζουν όλο το πολιτικό φάσμα.
Ειδικότερα στα όσα αφορούν την τότε Αριστερά, ο Γκράμσι θα διαπιστώσει ότι η «εθνική ενότητα είχε μιαν ορισμένη ανάπτυξη και όχι μιαν άλλη. Κινητήρια δύναμη αυτής της ανάπτυξης ήταν το κράτος του Πιεμόντε και η δυναστεία της Σαβοΐας».
Η αδυναμία της ριζοσπαστικής παράταξης να αναδειχθεί σε ηγεμονική δύναμη προβλημάτισε σοβαρά τον Γκράμσι. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, ότι για να καταφερθεί το μεγάλο εγχείρημα χρειάζονταν κι άλλες δυνάμεις που συνέκλιναν προς την κατεύθυνση αυτή. Είναι η βαθιά μελέτη της ίδιας της ιστορίας της Ιταλίας, που τον οδηγεί στην συνειδητοποίηση αυτού του ζητήματος, στη λογική του μπλοκ για την εξουσία, του πολύμορφου μετώπου, το οποίο άλλωστε, γιατί να το κρύψουμε, το πραγματοποίησε και η ελληνική Αριστερά στα χρόνια του ΕΑΜ. Και πραγματικά η μοναδική ουσιαστική έφοδος που έγινε στους ουρανούς μετά το 1821, η Εθνική Αντίσταση του 1940-’45, έγινε από ένα μπλοκ δυνάμεων. Ποια είναι όμως η διαφορά; Η διαφορά είναι ότι σ’ αυτό το μπλοκ των ποικίλων δυνάμεων ο Γκράμσι έθετε το ζήτημα της ηγεμονίας. Με ποια λογική όμως. Ποια η διαφορά και η υπεροχή της γκραμσιανής σκέψης σε σχέση με την «παραδοσιακή».
Οι όροι της ηγεμονίας και της «πρωτοκαθεδρίας» που επιζητούσε ο Γκράμσι σ’ αυτό το μπλοκ ήταν όροι πρώτιστα ηθικής και διανοητικής ιδεολογικής υπεροχής, γιατί είπαμε ότι ο Γκράμσι δεν αποσυνέδεε ποτέ την πολιτική από την ηθική. Δηλαδή, επιζητούσε την ηγεμονία στις ιδέες κατ’ αρχήν, θεωρούσε όμως ότι το πλέγμα ιδεών που προσέφερε ως πρόταση στην κοινωνία ήταν ηθικά και αξιακά – ιδεολογικοπολιτικά υπέρτερο των άλλων εκδοχών και γι’ αυτό εδικαιούτο να ηγεμονεύσει. Πόση, αλήθεια, απόσταση από τις κυρίαρχες λογικές. Αντίστοιχης πολυπλοκότητας φρονώ ότι και σήμερα είναι το ζήτημα στον αραβικό κόσμο.
Για μένα ο Βίκτωρας Εμμανουήλ και ο Καμίλο Καβούρ, είναι παντού ορατοί και πρωτοστατούντες, με ή χωρίς κελεμπίες, το πρόβλημα ενδεχομένως βρίσκεται στο που είναι ο Ματσίνι και ο Γκαριμπάλντι.

 

http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=4355:λουκάς-αξελός&Itemid=51

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η «ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ» ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ «ΣΤΟΛΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΙΙ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Μαΐου 2011

Στις 31 Μάη συμπληρώνεται ένας χρόνος από την δολοφονική επίθεση του Ισραηλινού ναυτικού ενάντια στον «Στόλο της Ελευθερίας» που επιχειρούσε να σπάσει τον απάνθρωπο και παράνομο αποκλεισμό της Γάζας, μεταφέροντας αγωνιστές και ανθρωπιστική βοήθεια. Το αίμα των 9 νεκρών και των τραυματιών, η βία ενάντια στους απαχθέντες επιβάτες του στόλου, μεταξύ των οποίων και 40 συμπολίτες μας,  η παράνομη κράτηση τους και η εξίσου παράνομη απέλασή τους, προκάλεσαν μια αφύπνιση των ευαίσθητων ανθρώπων για το παρατεινόμενο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που συνεχίζεται στην Παλαιστίνη. Η βία των σιωνιστών ενάντια σε μια διεθνή αποστολή δεν ήταν παρά η συνέχεια μιας διαρκούς βίας ενάντια στον παλαιστινιακό λαό: η γη αρπάζεται από τους παράνομους εποικισμούς, η Λωρίδα της Γάζας έχει γίνει πεδίο βολής απαγορευμένων και μη όπλων, οι αντιδράσεις πνίγονται στο αίμα όπως έγινε στις 15 Μάη στη «Νάκμπα», επέτειο της  καταστροφής και ημέρα πένθους των Παλαιστινίων.

Η πολιτική της κυβέρνησης του Ισραήλ δεν είναι μονάχα μια απειλή για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και για την διεθνή ειρήνη, σε μια περιοχή που βράζει και οι λαοί ξεσηκώνονται ζητώντας ψωμί και ελευθερία. Η θυσία των επιβατών του «στολίσκου της Ελευθερίας» ήταν ένα μήνυμα στην διεθνή κοινότητα ότι δεν είναι δυνατό να ανέχεται, στο όνομα της «ασφάλειας του Ισραήλ», εγκλήματα που ναρκοθετούν την ασφάλεια όλης την Μ. Ανατολής και εν τέλει και του ίδιου του κράτους του Ισραήλ που θα πρέπει να αντιληφθεί ότι η ειρήνη με τους γείτονες είναι ο δρόμος για την ύπαρξη του.

Το μήνυμα αυτό θα επαναληφθεί με πιο ηχηρό τρόπο από τον «Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ» («Freedom Flotilla II – Stay Human») που ετοιμάζεται να αποπλεύσει τον προσεχή μήνα, ακόμα πιο μεγάλος και με ευρύτατες διεθνείς συμμετοχές. Πάνω από 20 εθνικές συμμετοχές με καράβια και διπλάσια σε εθνικές αποστολές, μεταξύ των οποίων: οι Παλαιστίνιοι και οι Εβραίοι της διασποράς, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Ελβετία, η Γερμανία, η Τουρκία, η Ιορδανία, η Μαλαισία και πολλοί άλλοι.

Η ελληνική πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα» (http://www.shiptogaza.gr, http://www.freedomflotilla.eu, office@shiptogaza.gr)   αναπτύσσει αυτή την περίοδο μια μεγάλη καμπάνια για τη στήριξη της αποστολής από φορείς, πολιτικές κινήσεις και όλο τον ελληνικό λαό, όπως συνέβη και με τη συγκινητική τεράστια αλληλεγγύη στο περσινό ταξίδι.

  • Η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών καλεί όλες τις τοπικές Σπίθες να υποστηρίξουν με κάθε μέσο που διαθέτουν αυτό το εγχείρημα (υπογράφοντας και την παρούσα ανακοίνωση).

  • Θεωρούμε, παράλληλα, ότι για τους Έλληνες η σχέση με τον αραβικό κόσμο είναι μια σχέση με ιστορικό βάθος που δεν μπορεί να υποκατασταθεί από ευκαιριακές και επισφαλείς σκοπιμότητες: Εθνικό συμφέρον για την Ελλάδα είναι η υπεράσπιση του Διεθνούς Δικαίου, η διατήρηση των ιστορικών δεσμών με την Μ. Ανατολή, η πολιτική παρέμβαση στην κατεύθυνση της ειρήνης. Ένα τέτοιο ρόλο μπορεί να παίξει η Ελλάδα αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες, και το εγχείρημα της άρσης του αποκλεισμού της Γάζας από τον «Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ»  προσφέρει μια τέτοια ευκαιρία.

  • Καλούμε την ελληνική κυβέρνηση παράσχει κάθε διευκόλυνση και βοήθεια στην αποστολή του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ».

  • Την καλούμε επίσης να εγγυηθεί την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών αλλά και όλων των επιβατών και των πλοίων, προβαίνοντας παράλληλα στις αναγκαίες ενέργειες προς όλους τους διεθνείς Οργανισμούς στους οποίους μετέχει να κάνουν το ίδιο.

  • Καλούμε την κυβέρνηση του Ισραήλ να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να συνεχίσει την πρακτική του ταραξία της περιοχής, ότι θα πρέπει να άρει άμεσα τον αποκλεισμό της Γάζας και να αναζητήσει τα μονοπάτια της ειρήνης με τους Παλαιστίνιους και άραβες γείτονες της.                                                                                                                                                                                     http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/news/?nid=747

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΡΟΣΠΟΙΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΥΛΑΞΕΙ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ?

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Μαΐου 2011

Επί 20 χρόνια τρώμε ένα παραμύθι των εκάστοτε υπουργών ότι προσπαθούν αλλά δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα κύματα των <<μεταναστών>> εισβολέων.

Όλα τα ΜΜΕ μας αποβλάκωναν με παραπλανητικές εικόνες και ψεύτικη πληροφόρηση. Διατεταγμένα στελέχη αμερικανο-τραφείς οικονομολόγοι επι χιλιάδες ώρες μας ανέλυαν τα καλά της φτηνών εργατικών χεριών για την ανάπτυξη της χώρας.

Χιλιάδες αγρότες μας παρασύρθηκαν από το δόλωμα του πρόσκαιρου μικρο- οφέλους και έστειλαν τα παιδιά τους στην ανεργία με πτυχίο. Εκατοντάδες εργολάβοι οικοδομών έχτισαν σπίτια με μικρότερο εργατικό κόστος και άνοιξαν εμπορικά μαγαζιά στα παιδιά τους που σήμερα έχουν μόνο χρέη και κρύβονται από την εφορία. Χιλιάδες έλληνες εργαζόμενοι έχασαν τις εργασίες τους και

ΟΛΟΙ έχασαν τη δυνατότητα να διαπραγματευτούν καλλίτερες συνθήκες εργασίας , ωράρια, ασφάλιση και αξιοπρεπείς μισθούς. Δεκάδες δημοσιογράφοι έκαναν λαμπρές καριέρες με ρεπορτάζ συμπάθειας προς τους κακόμοιρους μετανάστες , τα ενδιαφέροντα έθιμά τους και την ανθρώπινη αλληλεγγύη που πρέπει να επιδείξουμε… Εκατομμύρια (ίσως δις) ευρώ δαπάνησε το κράτος για τη χρηματοδότηση ΜΗΚΥΟ που είχαν αποκλειστικό έργο τη <<προσαρμογή>> των εποίκων στην ελληνική πραγματικότητα.

Πόσα δις ευρώ δαπάνησαν οι κυβερνήσεις μας , από τη φορολογία των ελλήνων πολιτών για να διασώζουν ναυαγούς, χτίζουν υποδομές υποδοχής, να παρέχουν δωρεάν ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη ?

Η στρατευμένη στην δυτικών προτύπων καπιταλιστική ανάπτυξη <<διανόηση>>, έγραψε χιλιάδες άρθρα κατά του κακού δήθεν ρατσισμού κλπ.

Τα σχολικά βιβλία ξαναγράφτηκαν και η νέα γενιά εκπαιδεύτηκε να δείχνει ανοχή στον ξένο συγκάτοικο – συμμαθητή … Μας έπεισαν ότι προοδευτικό είναι να αγαπάμε τους διαφορετικούς νέους κατοίκους της γειτονιάς μας….

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΡΩΤΗΣΕ ΠΟΤΕ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΣΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΛΛΙΣΤΑ 3 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ….

ΟΥΤΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΣ ΕΡΩΤΟΥΝ – ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΑΣ ΒΑΖΟΥΝ ΤΑΜΠΕΛΕΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΩΝ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΩΝ – ΡΑΤΣΙΣΤΩΝ ΑΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ. Και δυστυχώς έχουν αφορμές από πρακτικές ασήμαντων μειοψηφιών τις οποίες προβάλουν ως κακό παράδειγμα και μπαμπούλα…

Όμως πλέον ΔΕΝ πείθουν …. Τα εγκλήματα και οι ξεχασμένες ασθένειες βοούν κάθε μέρα…

Ο άνεργος νέος που ψάχνει έστω και μια προσωρινή θέση εργασίας και βλέπει τους αλλοδαπούς να την έχουν καταλάβει , εξεγείρεται.

Ο ασθενής πολίτης που περιμένει στα κρατικά νοσοκομεία στην ουρά πίσω από εκατοντάδες αλλοδαπούς με χαρτί απορίας χάνει την υπομονή του…

Ο μαθητής που φοβάται στο <<ελληνικό>> σχολείο τη βία των συνομηλίκων του οργανωμένων σε <<συμμορίες>> παιδιών των μεταναστών, αντι- οργανώνει αμυντικά τις παρέες του…

Χιλιάδες συνταξιούχοι , πρώην κρατικοί λειτουργοί, στρατιωτικοί και απλοί πολίτες ανησυχούν για τη ακεραιότητα και την ασφάλεια της χώρας.

Η ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΕΝ ΠΕΙΘΕΙ ΠΛΕΟΝ..

Το επόμενο μέσον … η επιβολή με τη βία. Δεν θα παραξενευτώ να δώ νέους νόμους προστασίας των αλλοδαπών κατοίκων της Ελλάδος, μαζική εκχώρηση δικαιώματος ψήφου κλπ. Δεν είναι τυχαίο το νομοσχέδιο Καστανίδη κατά της πρόκλησης με σχόλια <<της εχθροπάθειας>> και την απαγόρευση ακόμα και στο διαδίκτυο <<εμπρηστικών>> σχολίων .

ΕΛΛΗΝΑ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΠΛΕΟΝ – ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΣΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ…

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Πρόσκληση «Πικρές ελιές: Η διπλωματία, η σύγκρουση των θεωριών και η σύγχρονη Κύπρος»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Μαΐου 2011

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 

 Το βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου «Πικρές Ελιές: Η διπλωματία, η σύγκρουση των θεωριών και η σύγχρονη Κύπρος» του Ουίλλιαμ Μάλλινσον και στην συζήτηση που θα ακολουθήσει, την Τετάρτη 25 Μαϊου, στις 7.30 το απόγευμα, στην αίθουσα του πολιτιστικού κέντρου του Ι.Ν. Φανερωμένης στον Χολαργό.

 Συμμετέχουν οι :

Ουίλλιαμ Μάλλινσον, λέκτορας βρετανικής Ιστορίας, Λογοτεχνίας και Πολιτισμού στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, πρώην διπλωμάτης,

Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, συγγραφέας και καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με ερευνητικό και διδακτικό έργο με αντικείμενο τις Διεθνείς Σχέσεις.

Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού Άρδην και της εφημερίδας Ρήξη – μέλος της Προσωρινής Συμβουλευτικής Επιτροπής της ΚΙΝΗΣΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε στο 210-6546742 ή στο nonamebk@otenet.gr.

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Ποια είναι τα βασικά «ελατήρια» πίσω από τον διεθνή ανταγωνισμό και τις συγκρούσεις και πώς μπορούν αυτά να αποκαλυφθούν μέσω της θεωρίας των διεθνών σχέσεων, της ιστορίας ή της διπλωματίας;

Η Κύπρος είναι ιδανική περίπτωση για μια εξαντλητική δοκιμασία τόσο της θεωρίας όσο και της πράξης. Καθ’ όλη την ιστορία του, το νησί βρίσκεται στο επίκεντρο διεθνών διενέξεων και ακόμη και σήμερα παραμένει μια γεωπολιτική πυριτιδαποθήκη με οξεία ένταση μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας, λόγω της τουρκικής κατοχής του ενός τρίτου της εκτάσεώς του. 

Η εχθρότητα έχει μεταφερθεί στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με την Κύπρο να έχει πλέον την ιδιότητα του μέλους και τις ΗΠΑ με το Ηνωμένο Βασίλειο να πιέζουν για εισδοχή της Τουρκίας. Εν τω μεταξύ, στη γεωπολιτική ενδοχώρα, η Ρωσία παραμένει καχύποπτη σχετικώς με τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο, οι οποίες προβάλλουν την ισχύ του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

 ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:

O Ουίλλιαμ Μάλλινσον (William Mallinson), Βρετανός πρώην διπλωμάτης, είναι λέκτορας βρετανικής Ιστορίας, Λογοτεχνίας και Πολιτισμού στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο.

 Άλλα βιβλία που έχει εκδώσει:

Cyprus, A Modern History (IB Tauris 2009),

Partition through Foreign Aggression: The Case of Turkey in Cyprus (University of Minnesota 2009),

Cyprus, Diplomatic History and the Clash of Theory in International Relations (IB Tauris 2010),

Britain and Cyprus, Key Themes and Documents since World War II (IB Tauris 2010).

ΧΑΡΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΧΟΛΑΡΓΟΥ ΣΤΟΝ Ι.Ν.ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ
 
 
ΧΑΡΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε΄ΣΤΑΣΗ ΧΟΛΑΡΓΟΥ ΣΤΟΝ Ι.Ν.ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Εκδηλώσεις, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

YΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΣ…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Μαΐου 2011

 

Προσφατα   διαβασα ενα κειμενο στο περιοδικο focus,το οποιο ανελυε οτι η χωρα μας, η ΕΛΛΑΔΑ μας, μπορει να καλλιεργησει τα παντα και να παραγει κρεας και γαλα για ολο τον λαο..Μπορουμε, λεει στο περιοδικο, να οργανωσουμε απο την αρχη τη χωρα μας,να φτιαχνουμε τους υπολογιστες μας,τα αυτοκινητα μας,  μονοι μας,καθως υπαρχουν εκατονταδες  Ελληνες εφευρετικοι και ικανοτατοι  βιοτεχνες που μπορουν να φτιαξουν τα παντα…

Ηλεκτρικο ρευμα μπορουμε να εχουμε αφθονο και φθηνο,εκμεταλλευομενοι τον ηλιο και τον αερα,οικοδομικα υλικα παραγουμε και μπορουμε να χτισουμε σπιτια για ολους.Να ξαναφτιαξουμε μικρες και μεγαλυτερες βιομηχανικες μοναδες, που να φτιαχνουν ολα αυτα που αγοραζουμε πανακριβα στα σουπερμαρκετ και εισαγουμε απο αλλους.Να υπαρχουν ετσι δουλειες για ολους και ολοι να δουλευουν, για να τρεφονται ολοι.

Η Ευρωπη προσπαθει να μας πεισει οτι ειμαστε χαραμοφαηδες,τεμπεληδες και ανικανοι.Κι απο αυτα ειμαστε.Αλλα δουλευουμε περισσοτερες ωρες απο ολους τους και παιρνουμε τα λιγοτερα χρηματα απο ολους τους.Τα σουπερμαρκετ μας ειναι τα πιο ακριβα της Ευρωπης κι ομως και σπιτια εχουμε οι περισσοτεροι και εξοχικα και γλενταμε σε ταβερνες και κερναμε ολη την παρεα,αμα γουσταρουμε.Ειναι να μην μας πιασει το φιλοτιμο.Τι εχουν απο ολα αυτα οι Ευρω-πεοι ?? ΤΙΠΟΤΑ, χωρια που φθονουν την ιστορια μας,τις παραλιες μας και τις χωριατικες σαλατες μας.

Εμεις μπορουμε το καλυτερο,οι πολιτικοι μας κατορθωνουν το χειροτερο.Αλλο ενα ταλεντο μας !! Οι επι χρονια κυβερνησεις μας, μας αποφλοιωνουν,μας ευνουχιζουν και μας στερουν την δυνατοτητα παραγωγης και μετα »θρηνουμε» που οι επιστημονες μας φευγουν στο εξωτερικο….
Αυτη ηταν η αποψη του περιοδικου και με βρισκει απολυτα συμφωνο σε πολλα.Τωρα ομως σημασια εχει τι θα κανουμε εμεις ??? Πως θα αξιοποιησουμε ολη αυτη την ενεργεια μας και το ταλεντο μας. Ειναι πολυ καλα να καθομαστε ολη μερα στο face και να παιζουμε παιχνιδια και να μαλακιζομαστε με τα γκομενικα …αλλα καποια στιγμη πρεπει να το αντιστρεψουμε και σε κομματι,εργασιακο και επικοινωνιακο προς οφελος δικο μας και της πατριδος μας.

Θα αναφερω μερικα παραδειγματα.Αν στις ευρυτερες ορεινες περιοχες της Ευρυτανιας,της Φλωρινας,της Ροδοπης,της Αρκαδιας,της Ηλειας,της Θεσπρωτιας αλλα και της Θεσσαλιας και των ορεινων ογκων της Δωδ/σου,δημιουργηθουν απο μια μεγαλη κτηνοτροφικη μοναδα,που να παραγει κατεψυγμενα κρεατα με σκοπο την διαθεση στα μεγαλα ξενοδοχεια της χωρας,τοτε αυτοματα η χωρα θα μειωσει το 75% των αγορων της απο την Ευρωπαικη ενωση.Το κερδος ειναι τεραστιο,αφου α) θα αυξησει το εργατικο δυναμικο, β) μειωμενο κοστος μεταφορας για τους ξενοδοχους αλλα και μεγαλυτερο κερδος για τους ντοπιους επιχειρηματιες γ) μειωση κοστους διαμονης, αρα καλυτερες τιμες για τον τουρισμο μας,δ) ποιοτικα και αγνα προιοντα ε) μεγαλυτερο φορο εισοδηματος για το κρατος,αφου θα υπαρχει μεγαλυτερος ογκος συναλλαγων..εδω να σας τονισω οτι μονο στην Ροδο,τα μεγαλα ξενοδοχεια χρειαζονται για τις αναγκες σιτισης των πελατων τους,περιπου 3000 τονους κοτοπουλα ετησιως και περιπου 5000 τονους προτηγανισμενης πατατας.Χωρια τα μοσχαρια,τα χοιρινα και τα διαφορα αλλα συμπληρωματικα προιοντα.ΟΛΑ ΑΥΤΑ ερχονται απο το εξωτερικο και πληρωνονται σε τραπεζες του εξωτερικου,πλην καν ξεκινησει η φορτωση των εμπορευματων.Εδω βεβαια παιζουν ρολο και τα ντοπια μονοπωλια που κερδιζουν εκατονταδες εκατομμυρια ευρω απο την μεσολαβηση αλλα και την διακινηση των αγαθων αυτων.Ακριβως το ιδιο μπορει να συμβει και στα αγροτικα προιοντα,που τα χωραφια μας μαραζωνουν, τα προιοντα μας πετιουνται και οι τιμες τους κυμαινονται αναλογα την διαθεση και τα κεφια των εμπορων.

Ειναι ΠΑΡΑΛΟΓΟ τα Ελληνικα νοσοκομεια και τα Ελληνικα στρατοπεδα, να τρωνε πατατα τουρκικη η αιγυπτου.Η ξεφτιλα σε ολο της το μεγαλειο.Αρα λοιπον, οι νεοι μας ΛΑΜΠΡΟΙ επιστημονες,αντι να βρισκουν τροπο να παιρνουν τον »πουλο» για το εξωτερικο,να κατσουν εδω και να βαλουν το μυαλο τους να δουλεψει και να οργανωσουν την χωρα απο την αρχη.Ενα αλλο απλο παραδειγμα,που θα ανακυκλωνε την οικονομια μας και θα ταρακουνουσε την οικονομια της Γερμανιας, ειναι τα αυτοκινητα.Ξερετε ποσες μαντρες αυτοκινητων και γεωργικων μηχανηματων,υπαρχουν σε ολη την Ελληνικη Επικρατεια.Καθημερινα εμποροι αγοραζουν συνεχεια καινουρια η μεταχειρισμενα απο το εξωτερικο,ενω μπορουν να ανακυκλωσουν τα ηδη υπαρχοντα.

Καποιος που ψαχνει για φορτηγο στην Κρητη η στα Δωδ/σα,παει εξωτερικο η στις αντιπροσωπειες,ενω στα Γιαννιτσα η στη Καρδιτσα οι μαντρες ειναι γεματες.Βρειτε ενα τροπο, μεσα απο τα διαφορα σαιτ του ιντερνετ και ανακυκλωστε το στοκ ολων των εμπορευματων αυτων και θα δειτε το κερδος ποσο μεγαλο ειναι για την χωρα μας.Υπαρχουν και πολλοι αλλοι τροποι για να παει μπροστα αυτη η χωρα.Ειναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ να παιρνουμε και να πουλαμε χυμους πορτοκαλι απο Ευρωπη,ενω αυτοι αγοραζουν τα πορτοκαλια απο εμας.Ειναι ντροπη μας,να πεταμε τα πορτοκαλια και τα μηλα και να εισαγουμε κομποστες απο την Λ.ΑΜΕΡΙΚΗ..δεν ξερω ποσα ακομα θα μπορουσα να γραψω.Τρελλαινομαι μονο και μονο που τα σκεφτομαι.Αν θελετε να πολεμησετε και να νικησετε τα καθαρματα που μας κυβερνουν,τους ξενους που μας ρουφανε τον πλουτο και το αιμα,να νοιωσετε και μια φορα χρησιμοι σε κατι, ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ απο το κολο facebook και βρειτε λυσεις.

Το ξερατε,οτι η Κρητη απο την Ροδο ειναι πιο κοντα, απο οτι η Κρητη απο τον Πειραια ??? Κι ομως !! ολα τα κρητικα προιοντα ερχονται πρωτα Πειραια και μετα πανε Ροδο.Τριπλασια τιμη του εμπορευματος,χωρια το τεραστιο κοστος μεταφορας.Κι ολα αυτα, γιατι τα συμφεροντα και το υπουργειο δεν εχουν ναυτιλιακη συνδεση μεταξυ των δυο αυτων νησιων.ΜΠΑΧΑΛΟ και ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ..δωστε ΕΛΠΙΔΑ στην ζωη σας και την χωρα,βρειτε δυναμη και ιδεες που θα μας ξαναζωντανεψουν και μην ασχολειστε με την πολιτικη και τους υποκριτες πολιτικους.Τζαμπα μαγκες ειναι, με τα λεφτα τα δικα σας και τα μυαλα τα δικα σας.η ΙΣΧΥΣ εν τη ΕΝΩΣΕΙ ελεγαν καποτε.Ηρθε λοιπον η ωρα να πολεμησουμε και να δουλεψουμε σωστα.Χωρις οπλα και μαχαιρια,αλλα με μυαλο και πονηρια,οπως παντα καναμε εμεις οι ΕΛΛΗΝΕΣ.Και ειμαι σιγουρος, οτι στο τελος παλι εμεις θα νικησουμε.Γιατι μονο οι πεθαμενοι δεν εχουν ελπιδες.Και η ΕΛΛΑΔΑ ποτε δεν πεθαινει,οτι κι αν κανετε μερικοι….γιατι ακομα ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΣ…

Υ.Γ.

Για να γινουν ολα αυτα τα παραπανω,χρειαζεται μονο ΕΝΑ πραγμα.ΕΙΡΗΝΗ και ΑΝΑΚΩΧΗ του μισους του ΕΛΛΗΝΑ, προς τον ΕΛΛΗΝΑ.Δεν φταιει ο γειτονας η ο διπλανος σου, αν εσυ εισαι μαλακας.Το ιδιο θα λεει πιθανοτατα κι αυτος για σενα.Και δεν σκεφτονται παντα ολοι αρνητικα.Καποια στιγμη σκεφτομαστε και ενεργουμε ΘΕΤΙΚΑ.

 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: