βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 31 Μαΐου 2011

ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΠΑΝΕ ΠΛΑΤΕΙΑ!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 31 Μαΐου 2011

του Θανάση Τζιούμπα

ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ;

Είναι σαφές ότι το κίνημα των Αγανακτισμένων φούντωσε όταν οι «παραδοσιακές» μορφές διαμαρτυρίας απέτυχαν παταγωδώς να εκφράσουν την αγανάκτηση που συσσωρευόταν. Ο κατεστημένος συνδικαλισμός, όπως τον εκπροσωπούσαν η ΓΣΕΕ, τα Εργατικά Κέντρα, οι παρατάξεις αλλά και οι ομοσπονδίες των ΔΕΚΟ έχει βαρύ μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία αυτή. Ζήσαμε ένα χρόνο «κινητοποιήσεων» που σχεδιάστηκαν όχι για να πετύχουν κάτι αλλά για να διασώσουν μια γραφειοκρατία και το δικαίωμα της να «εκπροσωπεί» τους εργαζόμενους με αντάλλαγμα το δικό της μέρισμα εξουσίας. Οι πλατείες κι οι δρόμοι αδειάζουν εδώ κι ένα χρόνο, για να γεμίσουν πάλι από κόσμο που επινοεί νέες διαδικασίες, νέες μορφές συντονισμού, έναν κόσμο που αγανάκτησε και με τα συνδικάτα. Είναι το αντικαταθλιπτικό αντανακλαστικό ενός λαού που δεν ήταν δυνατό να καταπίνει εσαεί το «σοκ και δέος» και να λουφάζει.

Επόμενο ήταν η πρώτη αντίδραση, όταν οργανωμένες δυνάμεις εργαζόμενων έκαναν την εμφάνιση τους να υπάρξει επιφύλαξη και αντιδράσεις.

Όμως εδώ θέλει λιγάκι προσοχή: Η επικοινωνιακή πολιτική του κατοχικού καθεστώτος περιλάμβανε και τους «κοινωνικούς αυτοματισμούς» του στιγματισμού κάθε διεκδίκησης ή αντίστασης, με το στίγμα του προνομιούχου, που το μόνο που θέλει είναι να διατηρήσει τα προνόμια του. Έτσι εχθρός του λαού έγινε διαδοχικά ο εργαζόμενος του ΟΣΕ, ο οδηγός του λεωφορείου, ο φαρμακοποιός, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ.

Υπάρχει ευθύνη και των συνδικαλιστών για το πόσο εύκολα πέρασε αυτή η αντιμετώπιση. Η ευθύνη ότι ο δημόσιος τομέας μόνο τον «δήμο» δεν μοιάζει να υπηρετεί, ότι η συντεχνιακή λογική που επικράτησε έπαιξε τον ρόλο της για τα χάλια της παιδείας, της υγείας ή της δημόσιας διοίκησης, ότι η «συναδελφική αλληλεγγύη» έγινε μια ομερτά που κάλυπτε την ανικανότητα και την κλεψιά.

Όμως δεν μπορούμε να πούμε ότι «όλοι μαζί φταίνε» όπως δεν δεχόμαστε το «όλοι μαζί τα φάγαμε». Θέλουμε το μήνυμα της αγανάκτησης να αποκτήσει προγεφυρώματα και στους χώρους εργασίας, θέλουμε στον αγώνα αυτό όλη την κοινωνία σύμμαχο. Όμως αυτό δεν πρέπει να είναι μια λευκή επιταγή.

Είναι καιρός κι οι εργαζόμενοι, ειδικά αυτοί του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα να συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπερασπίζουν μόνο θέσεις εργασίας ή εισοδήματα, ότι ο δημόσιος χαρακτήρας κάποιων αγαθών και υπηρεσιών απαιτεί σεβασμό και ποιότητα στη σχέση με τον πολίτη. Ότι οι το κόστος των υπηρεσιών, είτε αυτό γράφεται σε έναν λογαριασμό της ΔΕΗ που προκαλεί εγκεφαλικά είτε στον κρατικό προϋπολογισμό και γίνεται εκκαθαριστικό της εφορίας με ανάλογες συνέπειες, είναι κοινωνικό κόστος. Ότι ο χρήστης των δημόσιων υπηρεσιών είναι πρόσωπο με δικαιώματα και όχι σάκος όπου θα ξεσπάσει την  μικροεξουσιαστική του μανία ο κάθε γραφειοκράτης. Το δημόσιο πρέπει να αποκατασταθεί ως κτήμα όλων κι όχι μόνον αυτών που κάθονται σε μια καρέκλα.

Εν τέλει η αγανάκτηση μπορεί σήμερα να εστιάζεται στους άρπαγες και τους υπαλλήλους της τρόικας, αλλά οι ρίζες της βρίσκονται πολύ πιο βαθιά, στον τέρας του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος που καταβροχθίζει το παρόν και το μέλλον του τόπου. Η αγανάκτηση έρχεται και από κοινωνικές στάσεις και συμπεριφορές που αλλοιώνουν  την ζωή μας εδώ και χρόνια, πολύ πριν μας προκύψει το μνημόνιο. Η αλλαγή συνεπώς δεν μπορεί να είναι μια αλλαγή φρουράς στην τιμονιέρα αλλά μια αλλαγή στις στάσεις και συμπεριφορές αυτές. Αυτό είναι το βήμα που πρέπει να κάνουμε όλοι μας, και βέβαια κι οι «οργανωμένες δυνάμεις» των  χώρων εργασίας, αν θέλουμε οι μέρες κι νύχτες στις πλατείες να αφήσουν ένα αποτέλεσμα που δεν θα στραφεί (για μια ακόμη φορά) ενάντια σε ότι πιστέψαμε κι ελπίσαμε.

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: