βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 7 Ιουλίου 2011

Η κατάρρευση της Τουρκίας είναι ορατή

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 7 Ιουλίου 2011

Τα αλυσιδωτά λάθη που διέπραξε η κυβέρνηση Ερντογάν άρχισαν να φέρνουν δυσμενή αποτελέσματα, που δρομολογούν το διαμελισμό της Τουρκίας και οι εξελίξεις που θα ακολουθήσουν θα επηρεάσουν και τη λύση του Κυπριακού και τη συμμόρφωση της Τουρκίας με τους διεθνείς νόμους.

Σύμφωνα με αποσπάσματα του βιβλίου που θα κυκλοφορήσει σύντομα του πρώην Αρχηγού των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων Iλκέρ Μπασμπούγ και είδαν το φως της δημοσιότητας, και έχει τίτλο «Το τέλος των τρομοκρατικών οργανώσεων», κατηγορεί την κυβέρνηση Ερντογάν ότι διέπραξε το ολέθριο λάθος να απαγορεύσει τους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν το τουρκικό έδαφος για να ανοίξουν δεύτερο μέτωπο εναντίον του Ιράκ. Η άρνηση της Τουρκίας είχε ως αποτέλεσμα τη σύσφιγξη των σχέσεων των Αμερικανών με τους Κούρδους.

Σύμφωνα με την άποψη του Μπασμπούγ, εάν επιτρεπόταν στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν το τουρκικό έδαφος, δεν θα υπήρχε Κουρδικό, διότι η Τουρκία θα έλεγχε το Β. Ιράκ. Το χειρότερο, οι Αμερικανοί έχασαν την εμπιστοσύνη προς την Τουρκία. Ως γνωστόν οι Αμερικανοί, πέρα από την οικονομική βοήθεια των πέντε δις που πρόσφεραν στην Τουρκία, ήταν και η υπόσχεσή τους να πιέσουν την ε/κ πλευρά να αποδεχθεί το σχέδιο Ανάν. Αυτά τα ανέφερε ο Αμερικανός πρέσβης στη Άγκυρα, διαμαρτυρόμενος για τον αντιαμερικανισμό στην Τουρκία της τάξεως του 80%.

Το δεύτερο ολέθριο λάθος που διέπραξε η κυβέρνηση του Ερντογάν, σύμφωνα με τον σύμβουλο της αμερικανικής Βουλής για θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής Walid Phares, ήταν το όραμα των Ισλαμιστών Ερντογάν, Γκιουλ και Νταβούτογλου να καταστεί η Τουρκία ηγέτιδα χώρα του μουσουλμανικού κόσμου.

Για να το πετύχουν αυτό, έπρεπε να χαλάσουν τις καλές σχέσεις που είχαν με το Ισραήλ.
Αυτή η κίνηση των Ισλαμιστών σηματοδοτεί την αρχή του τέλους για την Τουρκία. Συνεχίζοντας ο Walid Phares αναφέρει ότι εναπόκειται στην Ελλάδα, εάν κάνει σωστές εκτιμήσεις, να εκμεταλλευτεί την όξυνση των σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ και να αποκτήσει ένα στρατηγικό σύμμαχο το Ισραήλ, για να αναχαιτιστεί η Τουρκία σε Κύπρο, Αιγαίο και Βαλκάνια.

Οι ΗΠΑ δεν βλέπουν με καλό μάτι τη συμμαχία της Τουρκίας με Συρία και Ιράν, και έμμεσα με τη Hamas.
Αυτή η κίνηση της Τουρκίας θέτει τις βάσεις για ίδρυση κουρδικού κράτους, που θα περιλαμβάνει το Β. Ιράκ, τη Ν.Α. Τουρκία και τη Νότια Συρία.

Πέρα από τα πιο πάνω, στην έκδοση της «Milliyet» 24 Ιουνίου, δημοσιεύεται δήλωση του πρώην πράκτορα της CIA στη Μ. Ανατολή Robert Baer, με τίτλο «ισχυρισμοί που προκαλούν σοκ», που αναφέρει ότι η Τουρκία, στην προσπάθειά της να καταστεί ηγέτιδα χώρα στο μουσουλμανικό κόσμο, επιδιώκει την αποδυνάμωση του σιιτικού κατεστημένου της Συρίας του προέδρου Μπασάρ Άσαντ, προμηθεύει με οπλισμό τους αντικαθεστωτικούς σουνίτες. Γι’ αυτό στις 23 Ιουνίου ο συριακός στρατός ενίσχυσε τα σύνορα με την Τουρκία, υποστέλλοντας την τουρκική σημαία μεγάλων διαστάσεων, που τοποθέτησαν σουνίτες αντικαθεστωτικοί σε συριακό συνοριακό φυλάκιο και για κύριο λόγο η ενίσχυση των συνόρων έχει σκοπό να εμποδίσει τη μεταφορά οπλισμού από την Τουρκία, για ενίσχυση των σουνιτών αντιφρονούντων.

Η Τουρκία, εκτιμώντας ότι το καθεστώς του Σύρου προέδρου είναι προς κατάρρευση, αθέτησε τη συμφωνία συμμαχίας που υπέγραψε πρόσφατα και επιδιώκει ηγεμόνευση της Συρίας μέσω της θρησκευτικής οδού. Ως γνωστόν η Τουρκία, με εξαίρεση τους σιίτες αλεβίτες, είναι σουνιτική μουσουλμανική χώρα και το 80% της Συρίας είναι σουνίτες, με εξαίρεση το 15% που είναι σιίτες, οι οποίοι κυβερνούν για πενήντα χρόνια. Το υπόλοιπο 5% είναι χριστιανοί. Οι χιλιάδες Σύροι που κατέφυγαν στην Τουρκία τις τελευταίες ημέρες είναι σουνίτες. Αναμένονται ραγδαίες εξελίξεις και το ντόμινο των εξεγέρσεων να περάσει και στην Τουρκία, και ο διαμελισμός της Τουρκίας, που επί του παρόντος βρίσκεται επί χάρτου, να υλοποιηθεί και στο έδαφος.

Προς το παρόν αυτό που ισχύει είναι ότι ο Oτσαλάν χαιρέτισε τη στάση των τριάντα Κούρδων βουλευτών, η προκήρυξη εκλογών σε τρεις μήνες είναι δεδομένη, ως επίσης οι Κούρδοι αντάρτες θα εντείνουν τις επιθέσεις τους. Ευελπιστούμε ότι οι εξελίξεις αυτές θα γίνουν αντιληπτές από την πολιτική ηγεσία μας και να επανεκτιμηθεί η κατάσταση και να χαραχθεί νέα πορεία, που να εδράζεται στη νέα κατάσταση που θα διαμορφωθεί.

ΣΑΒΒΑΣ ΠΕΤΡΟΥ
Τ/ΧΗΣ Ε.Α.

http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/other/397801

Posted in Τουρκία | Leave a Comment »

Περί ανάπτυξης: Προβληματισμοί

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 7 Ιουλίου 2011

 Τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός λαός είχε συνηθίσει να ακούει τους πρωθυπουργούς και υπουργούς να δηλώνουν ότι έχουμε ανάπτυξη 4% ή 3.5% ή 4.5%. Ο αριθμός αυτός δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο την αύξηση του ΑΕΠ (ακαθάριστο εθνικό προϊόν) και μεταφράζεται σε ένα αριθμό που αντιπροσωπεύει ευρώ, δηλαδή 270 δις ευρώ το ΑΕΠ για το 2010. Είναι δηλαδή ένας αριθμός και μόνο και όχι ανάπτυξη. Όμως τι πραγματικά είναι η ανάπτυξη;

 

Λίγα χρόνια νωρίτερα και αφού είχε ξοδέψει δεκάδες ώρες σε σκέψεις και συζητήσεις μια παρέα θεώρησε ότι επιτέλους είχε αντιληφθεί τι σημαίνει ανάπτυξη. Μια διπλή σιδηροδρομική γραμμή, οδικοί άξονες, λιμάνια και απασχόληση. Αυτοπανηγύρισαν όλοι της παρέας νιώθοντας ώριμοι και συνειδητοποιημένοι πολίτες και ένιωσαν να αξίζουν την μετάβαση τους στο επίπεδο του επαΐοντος. Έκτοτε ασχοληθήκαν με αλλά θέματα και ζητήματα αναδεικνύοντας την φιλοσοφία σε εθνικό σπορ.

 

Με τα χρόνια κατάλαβαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Η ανάπτυξη όπως την είχαν αντιληφθεί μόνο ανάπτυξη δεν είναι. Και να ξανά οι συζητήσεις, και εκεί που τα λένε πίνοντας καφεδάκι πάνω στη θάλασσα καταφθάνει ένας φίλος με ένα τζιπ μεγάλου κυβισμού και λίγα λεπτά αργότερα εκμυστηρεύεται ότι λίγο πολύ χρειάζεται να το γεμίζει με καύσιμα κάθε 200, περίπου, χιλιόμετρα. Εάν έβγαζα πολλά χρήματα και εγώ διόλου δε θα μ’ ενδιέφερε η κατανάλωση και η τιμή των καυσίμων λέει σε ανύποπτο χρόνο μια φίλη. Κάποιος θα πει ότι οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ έχουν δωρεάν ρεύμα και έτσι μπορούν και καίνε συνέχεια τα κλιματιστικά τους.

 

Κάποιες εφημερίδες που υπάρχουν στην παρέα κάνουν λόγο για έναν 38χρονο ανάπηρο ξεχασμένο για 1250 ημέρες στον Ευαγγελισμό, έναν οδηγό ασθενοφόρου που χάθηκε για ώρες (πίνοντας καφέ κάπου), προέδρους και διευθυντάδες που κόβουν κονδύλια για εαυτόν, αλλά και διοικητές ΔΕΚΟ που δίνουν αυξήσεις έως και 10% την στιγμή που οι ΔΕΚΟ αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Αργότερα το βράδυ, μπροστά στην τηλεόραση θα ακούσουν για ληγμένα-αλλοιωμένα τρόφιμα, για τα περίπου5.5 κιλάσυντηρητικών που καταναλώνουμε κατ’ άτομο κάθε έτος, για φυτοφάρμακα στα φρούτα και λαχανικά, για 3 νεκρούς στο πέταλο του Μαλιακού, για έναν ακόμα θάνατο από ναρκωτικά, αλλά και το περιβόητο γρηγορόσημο.

 

Την επόμενη ακούνε για εφορείες, για τράπεζες, για τελωνεία, για πολεοδομίες, για συνεργάτες βουλευτών, για δικαστικούς, για μίζες, για πορνεία, για μεγάλα έργα, για εγκληματικότητα, για εγκληματικές αμέλειες σε πλοία, αεροπλάνα και τρένα, για τα τρία airbus της ΟΑ, για ΟΠΑΠ και ΑΤΕ, για φαγοπότι στους ΟΤΑ, για φακελάκι σε νοσοκομεία, για χειρουργεία που δεν χρειάζονται, για λαδωμένα διπλώματα, για λαδωμένα ΚΤΕΟ, για περίεργους πλειστηριασμούς, για δωρεάν παιδεία, για απαράδεκτη συμπεριφορά βουλευτών σε αεροδρόμια και όχι μόνο, για υπέρογκες επιδοτήσεις που δίνονται σε βιομηχανίες για θέσεις εργασίες αλλά οι τελευταίες χάνονται, για ανικανότητα στην εξαγωγή αγροτικών προϊόντων, για ένα δάσκαλο που έπαιρνε συνεχώς αναρρωτικές για να μπορεί να μένει στον τόπο καταγωγής και να διεκπεραιώνει τις εκεί υποθέσεις του, αλλά και για έναν πατέρα που απείλησε το Λυκειάρχη καθώς ο τελευταίος ζήτησε από τα παιδιά να μαζέψουν τα αποτσίγαρα (που προφανώς τα ίδια καπνίζουν) την προηγούμενη ημέρα. Δεν θα κάνεις εσύ τον γιο μου σκουπιδιάρη είχε πει εκείνος ο πατέρας στον Λυκειάρχη.

 

Λίγες ημέρες αργότερα και ενώ 2-3 φίλοι πηγαίνουν προς το δάσος του Κουνουπελιού (Δήμος Βουπρασίας) για περπάτημα, βλέπουν, λίγο πριν το δάσος, ένα τεράστιο μαύρο καπνό να ανεβαίνει μεγαλόπρεπα στον ουρανό. Αποφάσισαν να ανακαλύψουν τι ακριβώς συμβαίνει και μάθανε ότι σκουπίδια και πλαστικά (από την κυριακάτικη λαϊκή στη Νέα Μανολάδα) συγκεντρωνόντουσαν στο ευαίσθητο οικοσύστημα της Στροφιλιάς και, ενδεχομένως, καιγόντουσαν με εντολή του Δήμου Βουπρασίας. Το ίδιο βράδυ περιδιαβαίνοντας στο χωριό τους διαπιστώσανε ανήλικοι να πίνουν οινοπνευματώδη ποτά και να απολαμβάνουν αμφίβολης ποιότητας φαγητό στα φαστφουντάδικα.

 

Κυριακή απόγευμα, η παρέα βρίσκεται στην παραλία με θέα το Ιόνιο, και αναρωτιέται τι τελικά είναι η ανάπτυξη. Η Ηλεία αλλά και όλη η Ελλάδα είναι στο κόκκινο λόγω καρκινογένεσης, κινητά τηλέφωνα στα χέρια μαθητών Δημοτικού, καύση πλαστικών που παράγουν καρκινογόνες ουσίες, μόλυνση σε θαλάσσια,  λιμνοθαλάσσια και ποτάμια οικοσυστήματα, εκμετάλλευση και κακοποίηση νέων παιδιών και γυναικών, τα ναρκωτικά που σκοτώνουν νέους ανθρώπους, χιλιάδες νεκροί και τραυματίες από τροχαία, τάξεις του Γυμνασίου και Λυκείου να κάνουν πάρτη και το αλκοόλ να ρέει άφθονο,  μαθητές Δημοτικού με σκουπιδοφαγητά στα χέρια και τα καρδιαγγειακά να προσεγγίζουν τους 20σαρηδες, Θηλυκοποίηση του περιβάλλοντος, εξατμίσεις που μας σπάνε τα νεύρα, κατασπατάληση ρεύματος και καυσίμων, κατασπατάληση του περιβάλλοντος, μίζες και διαφθορά, βουλευτές που ελάχιστα ή καθόλου βρίσκονται αλλά και ασχολούνται με τα προβλήματα του τόπου, ποιότητα ζωής ανύπαρκτη, σοβαρό κοινωνικό έλλειμμα στην ευγένεια και την εξυπηρέτηση, σοβαρό κοινωνικό έλλειμμα σε αξίες και ιδανικά, σοβαρό κοινωνικό έλλειμμα σε μόρφωση και παιδεία, βιομηχανίες που κλείνουν, ανεργία που καλπάζει και απειλεί, επενδύσεις που δεν γίνονται, επιδοτήσεις και χρήματα από ΕΕ που χάνονται, δημόσιο που συχνά δεν σέβεται και ταλαιπωρεί τον πολίτη.

 

Η παρέα ετοιμάζεται να αφήσει το απέραντο γαλάζιο του Ιονίου και να πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Πηγαίνοντας προς τα αυτοκίνητα αντιλαμβάνονται ένα γνωστό νεαρό άτομο με μάτια βουρκωμένα. Πλησιάζουν κοντά και ρωτάνε τι του συμβαίνει; Είμαστε, απαντάει, τέσσερα αδέλφια, οι γονείς μου είναι αγρότες και εγώ πέρυσι είχα περάσει στα ΤΕΙ, αλλά δεν πήγα γιατί δεν μας φτάνουν τα χρήματα, και ήθελα τόσο πολύ. Κανείς δεν ξέρει τι να σκεφτεί και πολύ περισσότερο τι να του πει. Τον άγγιξε κάποιος στον ώμο και έφυγαν.

 

Τελικά τι είναι ΑΝΑΠΤΥΞΗ; Σίγουρα δεν είναι οι οδικοί και σιδηροδρομικοί άξονες και η απασχόληση, δεν είναι η άνεση να κινείται κάποιος με150 χιλιόμετρα στους δρόμους, δεν είναι η άνεση αφού έχεις χρήματα να καις όσο βενζίνη και ρεύμα θέλεις, δεν είναι η άνεση να βάζεις την μουσική στη διασπάσω ή να αλλάζεις την εξάτμιση και να σπας τα νεύρα των άλλων. Αυτά δεν είναι ανάπτυξη. Η ανάπτυξη είναι κάτι περισσότερο, είναι κάτι που έχει να κάνει με τον ίδιο τον άνθρωπο. Είναι κάτι που έχει να κάνει απ’ ευθείας με τις θεμελιώδεις αρχές και αξίες, που κάνουν τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τα ζώα και τέτοια είναι ο σεβασμός, η ευγένεια, η κατανόηση, η καλή θέληση και προαίρεση, ο πολιτισμός, η ποιότητα ζωής, οι καθαρές παραλίες και τα καθαρά δάση, η εργατικότητα, η εντιμότητα, η παιδεία, οι ίσες ευκαιρίες στην ζωή η δικαιοσύνη και φυσικά, μαζί με αυτά, και η αύξηση του ΑΕΠ.

 

Φάνης Α. Τσαπικούνης

Συγγραφέας

Πτυχιούχος Τμήματος Γεωπονίας ΑΠΘ

Διδάκτωρ Τμήματος Βιολογίας ΠΠ

tsapif@otenet.gr

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

«Πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω: Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 7 Ιουλίου 2011

Ανάπηρος έμεινε ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, από την ωμή βία που ασκήθηκε εναντίον του από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ενώ κάλυπτε την απεργιακή κινητοποίηση στις 15 Ιουνίου. Συγκεκριμένα, άνδρας των ΜΑΤ πέταξε στοχευμένα μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης σε απόσταση αναπνοής από το κεφάλι του, αφού μάλιστα ο συνάδελφος είχε δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του και στα δύο αυτιά! Τη βάναυση συμπεριφορά των ΜΑΤ καταδίκασε απερίφραστα το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ενώ η υπόθεση βρίσκεται ήδη στον Εισαγγελέα. Ο Μανώλης Κυπραίος λοιπόν γίνεται στοιχειοθετημένα ο πρώτος συνάνθρωπός μας που κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων έχασε εξολοκλήρου μία απ’ τις 5 αισθήσεις του και έμεινε ανάπηρος, ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας. Δηλώνοντας την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας, παραθέτουμε τη συγκλονιστική μαρτυρία που μας έστειλε.

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα.

«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».

Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.

imagesCANRE1RL.jpg

Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.

Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».

Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.

Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».

Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.

Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.

Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.

Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.

Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.

Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.

Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».

Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.

Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.

Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.

Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.

Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.

«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.

Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.

Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.

Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.

Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.

Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.

Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.

Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.

Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…

Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.

Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.

Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.

Ήμουν κωφός…

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.

Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.

Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».

Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.

Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.

Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»

 Εξάντας

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μίγμα Εξόδου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 7 Ιουλίου 2011

 Του Δημήτρη Τζουβάνου

 Τα κύρια επιχειρήματα των οικονομολόγων για τα διάφορα προτεινόμενα μίγματα οικονομικής πολιτικής, δεν αφορούν παρά τα αδιέξοδα των προτάσεων των συναδέλφων τους – ο καθείς στηρίζει το μίγμα του στο άτοπο των άλλων μιγμάτων. Πιστοποιούνται έτσι τα κοινά αδιέξοδα νεοφιλελευθερισμού και κεϋνσιανισμού, όσο και η νύχτα των ειδημόνων παπαγάλων.

Στην πραγματικότητα, το αναγκαίο μίγμα δεν αφορά οικονομικά μέτρα, αλλά το συνδυασμό τους με πολιτικές εξελίξεις, αναγκαίες πλέον για την επιτυχία οποιασδήποτε οικονομικής πολιτικής. Πρόκειται για την έμπρακτη κριτική της φιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας, την πολιτική δηλ. υπέρβαση του φιλελευθερισμού και στις δυο εναλλασσόμενες ή μιγνυόμενες εκδοχές του, τη νεοφιλελεύθερη και την κεϋνσιανή. Η κατεύθυνση βεβαίως δεν είναι ούτε ο αποτυχημένος κρατισμός της σταλιναριστεράς ούτε ο λαϊκιστικός παρασιτισμός της κεϋνσιαριστεράς, αλλά ένα δημοκρατικό σύστημα ευθύνης, συμμετοχής και δημιουργίας, ως εθνική και διεθνής εναλλακτική στην κεφαλαιοκρατία.

Κι ενώ η συστημική μετρολογία, ακριβώς αυτό θέλει να αποφύγει, για την κοινωνία η μετρολογία αυτή έχει νόημα (δηλ. πρακτική σημασία) μόνον ως στοιχείο της αναφερόμενης αναγκαίας μεταπολίτευσης. Στο πλαίσιο αυτό, καθόλου δεν αρκούν τα πατριδοκάπηλα του συστημικού νοικοκυριού, αλλ’ ούτε τα λαϊκιστικά και συσκοτιστικά του «προοδευτικού» διεκδικητικού παρασιτισμού. Απεναντίας η δημοκρατική μεταπολίτευση είναι η μόνη που μπορεί να δημιουργήσει δυνατότητες για άμεση χαλάρωση της κοινωνικής ασφυξίας, αλλά κυρίως να εξασφαλίσει ότι οι αναγκαίες κι αναπόφευκτες θυσίες δεν θα πάνε χαράμι, αλλά θα επενδυθούν στην κοινωνική προοπτική.

Στο άνω πολιτικό πλαίσιο, έχουν την ειδικότερη σημασία τους τα βασικά στοιχεία μιας ανατακτικής οικονομικής πολιτικής και η αποσαφήνιση των πιο συσκοτισμένων πλευρών της, όπου και θα αναφερθούμε επιγραμματικά :

 

1) Σε κάθε περίπτωση, οι επώδυνες προσαρμογές επανεκκίνησης και οι αντίστοιχες κοινωνικές θυσίες και προσπάθειες είναι αναπόφευκτες, ανεξάρτητα από ευθύνες – οι ευθύνες φυσικά υπάρχουν και υπαγορεύουν τη μη επανάληψη των ημαρτημένων και ιδίως την αναγκαία πολιτική αλλαγή. Τα ουσιαστικά ζητήματα στο σημείο αυτό δεν είναι τα γνωστά «δικαιωματικά» της αποφυγής των επωδύνων, αλλά : α) διασφάλιση των αναπότρεπτων θυσιών απ’ το συστημικό χαράμι. β) διασφάλιση ελάχιστων κι αλληλέγγυων βιοτικών όρων ιδίως στα πλέον χειμαζόμενα τμήματα της κοινωνίας,  καθώς και ορισμένης απόσβεσης στη βιαιότητα της αναπόφευκτης προσαρμογής. γ) αποκατάσταση αισθήματος στοιχειώδους ασφάλειας και δικαιοσύνης στην κοινωνία, καθώς και πνεύματος αισιοδοξίας και δημιουργικής προσπάθειας. δ) ουσιαστκή διαφάνεια στην κρατική διαχείριση αλλά και στους εργασιακούς όρους κι αποδοχές των επί μερους κοινωνικών τμημάτων, ώστε να ελέγχεται η εξαγορά και καθεστωτικοποίησή τους. ε) κατανόηση ότι η περαιτέρω οικονομική δικαιοσύνη δεν αφορά «διεκδικήσεις» του γνωστού τύπου, αλλά την ικανότητα της  κοινωνίας και των θεσμών της (των κομμάτων συμπεριλαμβανομένων) να αντιμετωπίσουν εμπράκτως στο πολιτικό και παραγωγικό πεδίο τους συστημικούς-δομικούς επενδυτικούς εκβιασμούς και προκλήσεις.

 

2) Βασικό όρο κοινωνικής προοπτικής αποτελεί η απαλλαγή απ’ το Δημόσιο Χρέος και η αντίστοιχη πολιτική αποχρέωσης, πέραν μιας αδιέξοδης τοκογλυφίας αλλά και πέραν των αδιέξοδων στρουθοκαμηλισμών και βερμπαλισμών. Σε μια αδρή εικόνα εδώ, μπορούμε να δούμε το ΔΧ  (~ 150% του ΑΕΠ) να αντιμετωπίζεται σε 3   κατευθύνσεις, κατά το 1/3  (~ 130 δις, ενδεικτικά) σε καθεμιά :

α) Απόσβεση του 1/3 σε βάρος Πιστωτών (κούρεμα, φτηνή επαναγορά, ευρωομολογιακές παρεμβάσεις, επιτοκιακές και χρονικές απομειώσεις, διακρατήσεις  κτλ.), μαζί και των εγχωρίων (ταμείων και τραπεζών, που ήδη κατέχουν τοξικά κρατικά χαρτιά), με κατάλληλες κλιμακώσεις ενεργειών και κινήσεις απώθησης των κερδοσκόπων. Η πολιτική αυτή απαιτεί τη συνεργασία και στήριξη της ΕΕ, που όμως είναι δεδομένη εξ αρχής (ως στρατηγικά αναγκαία στην ΕΕ, παρά τις «κερδοσκοπικές» κουταμάρες των δήθεν «αντικαπιταλιστικών» αναλύσεων), πάντα υπό τον όρο μιας συνολικής ανατακτικής πολιτικής και μιας ανάλογης κοινωνικής πίεσης. Επίσης η απόσβεση αυτή επείγει, προκειμένου να «μπεί πάτος στο βαρέλι» (να μη χαραμίζονται δηλ. στο μεταξύ τα υψηλά τοκοχρεωλύσια), πράγμα που με τη σειρά του καθιστά άκρως επείγοντα τα εγχώρια διαρθρωτικά μέτρα που εύλογα απαιτείται να προηγηθούν.

β) Μεσοπρόθεσμη εξόφληση του 1/3 (πχ. 5 ετη Χ 25 δις / ετος) με πόρους προερχόμενους από τη δημόσια περιουσία και τις δημόσιες απαιτήσεις, όπως ήδη επιχειρείται, πλήν με δικαιότερο, αποτελεσματικότερο, αλλά και μη εκχωρητικό τρόπο.  Ειδικότερες πηγές εδώ είναι  τα  εξοικονομούμενα τοκοχρεωλυσία (ως άνω σημείο [α]), η αναδρομική φορολόγηση του πλούτου (όπως των 600 δις που έφυγαν στο εξωτερικό  ή του πολιτικού προσωπικού δεκαετιών), η γενναία φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων, οι γερμανικές οφειλές, η συνδρομή της εκκλησίας, η ενοικίαση δημόσιων υποδομών, οι (επιλεγμένες) ιδιωτικοποιήσεις, η εκποίηση ορισμένων κτιρίων κι εγκαταστάσεων, η νομιμοποίηση αυθαιρέτων, διάφορες μορφές διακρατικών αντιπαροχών ( πχ. τουριστικά κλήριγκ ) κτλ.

γ) Παραμονή ενός υπόλοιπου  ΔΧ ~ 50%  του ΑΕΠ, ως διαχειρίσιμου χρέους που δεν ταυτίζεται με εθνική οικονομική αιμορραγία.

 

3) Βασικός όρος για την απαλλαγή απ’ το Χρέος, αλλά και για τη γενικότερη ανάταξη, είναι ο άμεσος και δύσκολος μηδενισμός του πρωτογενούς Δ. Ελλείματος, σε συνθήκες μάλιστα συρρίκνωσης της οικονομίας και αντίστοιχης πίεσης στα δημόσια έσοδα.  Μια μεγάλη κι αποτελεσματική εκστρατεία κατά της φοροδιαφυγής (κι εισφοροδιαφυγής) είναι εδώ αναγκαία, με στόχο κυρίως τα μεσαία και μεγάλα εισοδήματα (ειδικότερα η πίεση στη μεσαία τάξη και κυρίως στις παρασιτικές πλευρές και λειτουργίες της, έχει επιπρόσθετα κρίσιμη στρατηγική σημασία). Παρ’ όλα αυτά παραμένει το επείγον του δραστικού και στρατηγικού περιορισμού των Δ. Δαπανών, σε 4 βασικές κατευθύνσεις:

α) αποφασιστικός περιορισμός του κράτους και του υπαλληλικού προσωπικού του, στα 2/3 του σημερινού.

β) περικοπές σπατάλης προμηθειών κι εν γένει λειτουργικού κόστους του δημοσίου.

γ) ειδικότερα περικοπές παντοειδών υπεραμοιβών, ιδίως των υψηλόβαθμων κλιμακίων του δημόσιου τομέα.

δ) δραστική περικοπή δαπανών του πολιτικού συστήματος σε μικρό μόνο ποσοστό των σημερινών.

Η αποφασιστική αυτή τομή απο-παρασιτισμού, δεν πρέπει να ταυτισθεί με το ξεθεμέλιωμα των βασικών κρατικών-κοινωνικών υπηρεσιών, που ωστόσο οφείλουμε όλοι να τις δούμε πιο κοντά στην κοινωνική τους ουσία και οικονομία, και μακρυά απ’ τη σπάταλη κι εξαγοραστική αθλιότητα των μεταπολιτευτικών «προοδευτικών» δεκαετιών. Αυτό βεβαίως καμμιά σχέση δεν έχει με τα μισθολογικά-εργασιακά προνόμια της ΔΥ-ΔΕΚΟ τάξης, που σε καμμιά περίπτωση δεν έχουν ούτε νομιμοποίηση ούτε προοπτική. Ας σημειωθεί εδώ ενδεικτικά, ότι το υπεράριθμο 1/3 των ΔΥ και η διαφορά των αποδοχών τους απ’ τον ιδιωτικό τομέα, τις τελευταίες δεκαετίες, ήδη ισοδυναμούν με το Δ.Χρέος, άσχετα απ’ το ότι εδώ πρόκειται για ένα παρασιτισμό κυρίως μη πολυτελή, καθώς κι απ’ το ότι άλλες μαύρες τρύπες του παρασιτισμού (πχ. ο εργολαβικός) κατεβρόχθισαν περισσότερα.

 

4) Εκτός απ’ τα άνω επείγοντα, το κλειδί της διεξόδου είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Δεν αφορά την «ανάπτυξη» που αντιπαραθέτουν στα δύσκολα μέτρα οι απολογητές του παρασιτισμού. Γιατί εδώ πρόκειται για μια ανάπτυξη, κατά βάση ενδογενή, εσωστρεφή και ισόρροπη, τη μόνη που έχει προοπτική και πού ταυτόχρονα αφορά την ποιότητα ζωής και το μέλλον της κοινωνίας. Βασικός κανόνας μιας τέτοιας ανάπτυξης είναι η παραγωγή και η κατανάλωση να συμβαδίσουν μεταξύ τους όσο και με τις ουσιαστικές βιοτικές αξίες, αφήνοντας πίσω τα κεϋνσιανά παραμύθια, τα νταραβέρια του Τίποτα, καθώς και την ελίτ (πολιτική και τεχνικοεπιστημονική) που τα μοσχοπουλά. Οι όροι της ανασυγκρότησης αυτής δεν είναι εύκολοι ούτε ανώδυνοι, απαιτώντας κατάλληλη κρατική υποστήριξη και λειτουργία την οποία και θα πρέπει η κοινωνία να διεκδικήσει και κατακτήσει, ξεπερνώντας τις γνωστές διεκδικήσεις «παροχών». Συνοπτικά, η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας απαιτεί : 

α) Αναπροσανατολισμό κι αναδιάρθρωση της δραστηριότητας κι απασχόλησης σε μεγάλη κλίμακα. Ενδεικτικά, το 50% των υπηρεσιών αλλά και του εμπορίου, οφείλουν να μεταστραφούν σε παραγωγικές δραστηριότητες που ανταποκρίνονται στις βιοτικές ανάγκες της κοινωνίας. Δεν είναι κάτι εύκολο, ούτε στο χέρι του γνωστού κι αχρείου πολιτικού προσωπικού, όμως θα μπορούσε να γίνει μέσα σε μια 5ετία, με την κατάλληλη πολιτική και υποστήριξη.

β) Μείωση του εργασιακού κόστους ως τα επίπεδα διεθνούς ανταγωνιστικότητας της παραγωγής. Την αναπόφευκτη πίεση εδώ των ασιατικών και βαλκανικών μεροκάματων, μπορούν να εξισορροπήσουν όχι τα «δικαιώματα» μιας πλασματικής ευζωϊας (καθότι κούρευε το αυγό) αλλά 4 ειδικά στοιχεία πολιτικής. β1) η κρίσιμη μη χρηματική κρατική αντιστήριξη της ανταγωνιστικότητας. β2) το ειδικότερο χαρμάνι ποιότητας-τιμής που συνδέεται με τις εγχώριες ανάγκες και πού μπορεί να ανταγωνισθεί διμέτωπα κι αποτελεσματικά την ευρωπαϊκή ακρίβεια και την ασιατική ποιότητα. β3) η συστηματική στήριξη της ελληνικής παραγωγής απ’ την ελληνική κατανάλωση, με όρους αγοράς. β4) στοιχεία ποιότητας ζωής και κοινωνικού μισθού χαμηλού κόστους και υψηλής χρηστικής αξίας, που διαθέτει σε αφθονία η χώρα προς αξιοποίηση.

γ) Στενή συνεργασία του κρατικού σχεδιασμού με την ιδιωτική πρωτοβουλία, στους τομεακούς και διαρθρωτικούς προσανατολισμούς. Αντικατάσταση του δόγματος της «εξωστρέφειας» και της μονομέρειας των «συγκριτικών πλεονεκτημάτων» μ’ αυτό της  ενδογενούς ανάπτυξης και της υψηλής βιοτικής αυτάρκειας, που μεταξύ άλλων σημαίνει στροφή στην υποκατάσταση εισαγωγών καθώς και στροφή στη μαζική παραγωγή ποιότητας.

δ) Ειδικότερη διαρθρωτική πολιτική επενδύσεων κι εργασίας στο άνω πλαίσιο.  Αντικατάσταση της τουριστικής-κατασκευαστικής-καταπατητικής πανάκειας με αντίστοιχες βιώσιμες πολιτικές μετρήσιμου κοινωνικού αποτελέσματος (πχ. προσοδοφόρος εξωτερικός τουρισμός και προσιτός εγχώριος, φτηνή ποιοτική κατοικία κι ανασύσταση του αστικού χώρου κτλ). Επιστροφή στη Γεωργία της παραγωγής και της αγροδιατροφικής επάρκειας, καθώς και στην επ’ αυτής ανάπτυξη του αγροτικού χώρου. Ουσιαστική αυτοχρηματοδότηση των έργων υποδομής και στροφή μέρους της κατασκευαστικής δραστηριότητας σε αναγκαία υδροδιαχειριστικά έργα μεγάλης κλίμακας. Εντατική οικοδόμηση αποκεντρωμένης  Βιοτεχνίας, Ελαφράς βιομηχανίας, Περιβαλλοντικής βιομηχανίας, τομέα Υψηλής Τεχνολογίας, καθώς και στήριξη τομέων βαρειάς Βιομηχανίας κατά περίπτωση, όπως η Ναυτιλία, η Ναυπηγική και η Ενέργεια. 

ε) Χρηματοδοτική στήριξη της παραγωγικής επιχειρηματικότητας ( επιχορηγητική,  εγγυητική-πιστωτική και φορολογική ), φθηνή κι αξιόπιστη συμβουλευτική στήριξη της μικρομεσαίας παραγωγικής επιχειρηματικότητας, ταχύρρυθμη κι αποτελεσματική εκπαιδευτική στήριξη του παραγωγικού δυναμικού, παραμερισμό της γραφειοκρατίας-μιζοκρατίας (όχι όμως διευκόλυνση των fast track περιβαλλοντικών κι αρχαιολογικών βιασμών), αποθάρρυνση των εγγείων και κτηματικών προσόδων, αποθάρρυνση των παράπλευρων παρασιτικών προσόδων (υπέρ συντεχνιών κτλ.), συστηματική ενημέρωση κι εκπαίδευση καταναλωτή κτλ.

στ) Ειδικές πολιτικές εργασίας όπως συγκράτηση-αξιοποίηση του επιστημονικού και του ειδικευμένου δυναμικού, στήριξη της παραγωγικής αυτοαπασχόλησης, στήριξη της μητρικής ημι-απασχόλησης, εξισορρόπηση της αναγκαίας εντατικοποίησης-ελαστικοποίησης με κατάλληλες βιοτικές αντιπαροχές, παρέμβαση στην πολυθεσία,  εξασφάλιση ελεύθερου χρόνου και σχόλης,  δραστική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, εργασιακή και βιοτική ασφάλεια κτλ.

ζ) Μέτρα ελέγχου του υπερεπαγγελματισμού και του σχετικού πληθωριστικού κόστους παράλληλα με το «άνοιγμα» των επαγγελμάτων καθώς και μέτρα εμμέσου ελέγχου τιμών (αντικαρτέλ θεσμίσεις, μέτρα κατά λαθρεμπορίου-νοθεμπορίου, δημοσιοποιήσεις τιμών, ειδική φορολογία επί αποδόσεων κεφαλαίου κτλ). 

η) Αναζήτηση επενδυτικών (συμμετοχικών και δανειακών) κεφαλαίων σε ΕΕ και  BRIC, σε τομείς συμβατούς με την επιδιωκόμενη ανάπτυξη και με όρους ουσιαστικής συμπαραγωγής. Ας σημειωθεί εδώ ότι σχετικό ενδιαφέρον από πλευράς πχ. Ρωσίας και Κίνας, έχει ήδη εκδηλωθεί.

 

Φυσικά, όλα αυτά προϋποθέτουν ένα κράτος στρατηγείο υπό τον έλεγχο της κοινωνίας. Προϋποθέτουν δηλ. ένα μεγάλο δημοκρατικό – πολιτικό άλμα, ένα άλμα άμεσα αναγκαίο κι εφικτό στη χώρα μας, ένα άλμα βαθειάς δημοκρατίας, συνδυασμένο με τον ευρωπαϊκό δρόμο και τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που κυοφορεί η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και η εποχή μας.

www.antifono.gr

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: