βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 24 Οκτωβρίου 2011

Το ταπεραμέντο της πολιτικής βούλησης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Οκτωβρίου 2011

Η πολιτική βούληση στην Ελλάδα είναι κάτι σαν το ταπεραμέντο.Μια αόριστη έννοια,αίσθηση σχεδόν, που οφείλει να ευθύνεται για την επιτυχία. Το ταπεραμέντο έχει την ευθύνη για την μαγειρική,την καλή επικοινωνία, τον έρωτα. Η πολιτική βούληση την έχει για την πολιτική.

Με το ελληνικό κοινοβούλιο συμβαίνει το εξής. Είναι γεμάτη με ανθρώπους με ταπεραμέντο,αλλά και οι ίδιοι μιλάνε για την έλλειψη και όχι την ύπαρξη πολιτικής βούλησης. Αρκετοί απ αυτούς μαγειρεύουν εξαίσια,ξεδιπλώνουν το ερωτικό τους ταπεραμέντο φωτογραφιζόμενοι με ωραία προσωπα από το άλλο φύλο και σίγουρα αναδεικνύουν το μεσογειακό τους ταπεραμέντο χαριεντιζόμενοι με τις τηλεοπτικές κάμερες. Τι είναι αυτό που τους κάνει να έχουν σε περίσσευμα τη μία μόνο από τις θαυματουργές αιτίες της επιτυχίας και δυστυχώς όχι την άλλη;

Το συμφέρον. Στο ελληνικό κοινοβούλιο, οι άνθρωποι που νομοθετούν, αντιλαμβάνονται ως πολιτική βούληση, το ταπεραμέντο με το οποίο εξυπηρετούν συμφέροντα. Δεν είναι αγορασμένοι ή προδότες. Είναι φυσικότατα ενταγμένοι, με δαρβινικό τρόπο, στο σύστημα που τους ανέδειξε και τους συντηρεί.

Στην Ισπανία της κρίσης, 100.000 περίπου οικογένειες, αυτές που κατέχουν τον πλούτο της χώρας, κλήθηκαν να πληρώσουν για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της η χώρα. Στην Ελλάδα, οι αντίστοιχες 160.000 οικογένειες, που θα μπορούσαν να το κάνουν είναι οι μόνες που δεν το έκαναν. Μέσα από μία φορολογική συμπεριφορά που φαντάζει ισότητα, όλοι καλούνται να δώσουν για να σώσουν. Αυτός που έχει 400 ευρώ τα 100 και αυτός που έχει 5 εκατομμύρια απλώς λίγο παραπάνω.

Αυτό που λέμε πολιτικό κατεστημένο στην Ελλάδα, δεν είναι μια σειρά δυσκίνητων γραφειοκρατών που δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα. Είναι και μιλά εξ ονόματος μιας πραγματικότητας που συμφέρει το ίδιο.

Πάρτε ως παράδειγμα την νομολογία δόμησης στη χώρα. Για να χτίσεις ένα σπίτι, πρέπει να ακολουθήσεις μια νομολογία 20.000 σελίδων.  Για να κάνεις τέσσερις τοίχους και μια σκεπή. Δεν την άλλαξε κανένας. Δεν έβαλε ποτέ δέκα επιστήμονες να την συνοψίσουν σε 10 σελίδες. Γιατί; Είναι ανόητα όλα αυτά τα τέρατα της πολιτικής που αστράφτουν και βροντούν στις τηλεοράσεις; Που λάμπουν μέσα στην τακτοποιημένη τους απραξία; Όχι. Εξυπηρετούν συμφέροντα. Τα συμφέροντά τους.  Δεν είναι πια κομμάτι κάποιων συμφερόντων, αλλά οι ίδιοι αυτά τα συμφέροντα.

Το τραπεζικό κατεστημένο σήμερα, δεν αποτελείται από τραπεζίτες, αλλά και από πολιτικούς που αποτελούν την καρδιά του ελληνικού θεσμού των τραπεζών. Νομοθετούν υπέρ τους, δεν αντιλαμβάνονται τις διαμρτυρίες του κόσμου για τις τράπεζες και τελικώς εισπράττουν με διάφορους τρόπους.

Στο ελληνικό Κοινοβούλιο υπάρχουν αρκετοί εκατομμυριούχοι βουλευτές. Οι περισσότεροι εμφανίζονται ως σόγαμπροι της οικονομικής ευμάρειας. Ας πούμε πως είναι έτσι. Η οικονομική τους άνεση και ο γάμος τους , ήταν αποτέλεσμα αυτού που ο Τσώρτσιλ περιγράφει ως ισχυρό αφροδισιακό, της εξουσίας. Δεν ήταν προικοθήρες.

Το ερώτημα είναι απλό: μπορεί ένας υπουργός Οικονομικών με καταθέσεις 5 εκατομμυρίων για παράδειγμα και ακίνητη περιουσία 100 εκατομμυρίων, να νομοθετήσει εναντίον του εαυτού του; Να φορολογήσει δηλαδή τα μεγάλα εισοδήματα και τις περιουσίες; Σε μια χώρα όπου οι πολιτικοί δεν έχουν ψηφίσει νόμο για να μην τιμωρούνται ό,τι κι αν κάνουν, ίσως. Οχι όμως σε αυτή.

Θα καταλάβει αυτός ο υπουργός, τι σημαίνει η απώλεια 100 ευρώ για έναν μισθωτό; Αν σε κάποιον κόψει 100 ευρώ δεν θα έχει να φάει. Αν ο ίδιος κόψει χίλια από το παχυλό του εισόδημα δεν θα έχει απλώς ψιλά για φιλοδώρημα.

Στους έλληνες πολιτικούς με το αυξημένο ταπεραμέντο,–_ αυτό που τελικώς μας εξαπατά με ευκολία, δεν υπάρχουν πια προσχηματικοί κανόνες. Γίνονται το ίδιο αδηφάγοι με την εποχή τους. Δεν εξυπηρετούν πια κάποια συμφέροντα έστω άτσαλα, αλλά είναι οι ίδιοι και οι άνθρωποί τους το σύστημα των συμφερόντων. Απλώς ανάμεσα στα άλλα ταλέντα τους, έχουν αναπτύξει και αυτό να μιλούν με ταπεραμέντο για την πολιτική τους βούληση.  –

Κώστας Βαξεβάνης
Δημοσιογράφος

http://www.ellinofreneia.net/details.php?id=1402

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ χρειάζεται

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Οκτωβρίου 2011

Συγκατοικείς σε ένα σπίτι, παλιό, αλλά κατοικήσιμο όμως. Με πρόβλημα στις κολόνες, στην τοιχοποιία, στα υδραυλικά, ηλεκτρολογικά κλπ.  Βρίσκεται όμως σε πολύ καλό σημείο, μέσα σε ένα  μεγάλο οικόπεδο, με κήπο, περιβόλι, πηγάδι, δίπλα στην θάλασσα και κάτω από το βουνό. Ευάερο και ευήλιο δηλαδή.

Ο χρόνος έχει αφήσει τα σημάδια του στο οίκημα και πρέπει άμεσα, κάτι να γίνει, για να μπορεί να συνεχίσει να είναι κατοικήσιμο, αλλιώς υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης. Οι προτεινόμενες λύσεις, από τους συγκατοίκους είναι δύο.

Η πρώτη: να το βάψουμε, (για την ακρίβεια να το ξαναβάψουμε), να διορθώσουμε επιφανειακά, τις σωλήνες που στάζουν και να στοκάρουμε τις τρύπες στα παράθυρα, που μπάζουν αέρα. Ένα πασάλειμμα δηλαδή, το οποίο γίνεται τα τελευταία 100 χρόνια.

Η δεύτερη πρόταση είναι να γκρεμιστεί όλο το οίκημα, και να χτιστεί στη θέση του, από την αρχή, ένα καινούργιο σπίτι, πραγματικά ευάερο, ευήλιο, που να καλύπτει τις ανάγκες των ενοίκων, με άνετα δωμάτια, χωρίς υγρασία, με θέρμανση, τζακούζι(!), καλά παράθυρα,  που δεν μπάζουν κλπ…

Εγώ προτιμώ την δεύτερη λύση. Ίσως και οι περισσότεροι. Αλλά θα τεθεί το ερώτημα.

Με τι λεφτά θα φτιαχτεί το καινούργιο σπίτι;

Με την καλλιέργεια, του περιβολιού, με την αξιοποίηση του κήπου, με την εκμετάλλευση του πηγαδιού και κυρίως με τα λεφτά που βγάζουν από την δουλειά τους οι συγκάτοικοι του σπιτιού. Διότι όλοι δουλεύουν και έχουν εισοδήματα. Απλά, τα αξιοποιούν με διαφορετικό τρόπο, σε δραστηριότητες και ασχολίες εκτός σπιτιού, παίρνοντας ο καθένας χωριστά το μέρισμα. Αν σε όλα τα παραπάνω βάλουμε και την προσωπική εργασία, κάθε συγκατοίκου, τότε όχι μόνο θα φτιαχτεί, ένα πολύ όμορφο λειτουργικό και άνετο σπίτι, αλλά θα φτιαχτεί και γρήγορα.
….
Όσοι πιστεύετε ότι η Ελλάδα, με τα σάπια ΠΑΣΟΚ και τις ΝΔ, με τα νέα και τα παλιά μείγματα πολιτικής, με τους αδίστακτους γαλλογερμανικούς άξονες, τα ΔΝΤ, τις τρόικες και τις ξεπερασμένες συνταγές ανάπτυξης, με τα μερεμέτια, τα μπαλώματα και τις μικροεπισκευές, μπορεί να  ξαναγίνει χώρα, που να μπορεί να θρέψει τον πληθυσμό της και να τον ζήσει αξιοπρεπώς, σφυρίξτε μας κλέφτικα. Περαστικά και καλά σαράντα.

Επιλέξτε τους, στηρίξτε τους, ψηφίστε τους. Είστε ελεύθεροι να ξανακάνετε την μαλακία, για να θρηνούμε, μετά,  όλοι μαζί.

ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ χρειάζεται. Ανατίναξη  πανηγυρική και άμεση. Με φουρνέλο, δυναμίτη, βόμβες, όλμους, ότι θέλετε. Ξεμπάζωμα, σκάψιμο και χτίσιμο σε γερές βάσεις μια κοινωνίας, εντελώς διαφορετικής από την σάπια την σημερινή. Μια κοινωνία, ισότητας, ευκαιριών, παροχών, προσωπικής ευθύνης, ελευθερίας, χωρίς αφεντικά και δούλους.

Αλλά πριν από αυτό το πανηγυρικό γκρέμισμα χρειάζεται και ένα άλλο ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ.  Σε ιδεοληψίες, φοβίες, και ψευδαισθήσεις, κλισέ, και στερεότυπα, που σας μαστιγώνουν, από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Αν, όλα τα ετοιμόρροπα του μυαλού και του τόπου, δεν γκρεμιστούν, με δική σας πρωτοβουλία, δική σας ευθύνη και δική σας δράση, θα γκρεμιστούν από μόνα τους. (έχουν ήδη αρχίσει να γκρεμίζονται). Και τότε θα είναι αργά, γιατί τα ερείπια, θα πέσουν στα κεφάλια σας…

… ή μήπως αυτό είναι καλύτερο;

Θύμιος Κ.

http://www.ellinofreneia.net/details.php?id=1385

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Οκτωβρίου 2011

 «Ηµασταν σαν τις πόρνες µετά την πρώτη τους φορά […] Κοιτάζαµε ο ένας τον άλλον και ήµασταν όλοι χλωµοί […] Αισθανόµασταν µεγάλη ντροπή, αφού δεν µπορούσαµε να πιστέψουµε ότι εµείς, το ΠΑΣΟΚ, οδηγήσαµε την Ελλάδα στο ∆ΝΤ και τεµαχίσαµε µισθούς και συντάξεις […]Από τότε έχουµε εκπορνευτεί πλήρως. Έχουµε κάνει τα ίδια πράγµατα πολλές φορές χωρίς να αισθανόµαστε ίχνος ντροπής»…

ΤΟ ΒΗΜΑ 16/10/11

Τις δύο ημέρες των τελευταίων απεργιακών κινητοποιήσεων, παρακολουθούμε και βιώνουμε την τελευταία πράξη μιας προδοσίας δύο χρόνων, η οποία μέλλει να ολοκληρωθεί τις επόμενες ημέρες στη Βρυξέλλες, με το πλήρες ξεπούλημα της χώρας. Μέσα σε αυτές τις 48 ώρες, αναδείχτηκαν συμπυκνωμένα όλα τα στοιχεία του σημερινού αδιεξόδου. Είδαμε την κυβέρνηση να δίνει την τελευταία της παράσταση εντός κοινοβουλίου, ένα ακόμα μονόπρακτο ξεπουλήματος και προδοσίας, για να παραδώσει τις επόμενες ημέρες τη χώρα στα χέρια ιδιότυπων «κομμωτών», οι οποίοι ετοιμάζονται όχι απλώς να μας κουρέψουν αλλά να μας γδάρουν.

Οι βουλευτές του κυβερνητικού συρφετού σύρθηκαν εκβιαζόμενοι να ψηφίσουν ακόμα ένα λαοκτόνο νομοσχέδιο: Ήταν ο ηθικός εκβιασμός του αρχι-Κουΐσλιγκ Παπανδρέου και του μαινόμενου Μπενίτο (θα καταστρέψτε τη χώρα αν δεν τα ψηφίσετε), αλλά και ο πολύ ουσιαστικότερος έλεγχος των βουλευτών μέσα από τα σκάνδαλα και τη διαφθορά που τους έχει σαπίσει μέχρι το μεδούλι (βλέπε, για παράδειγμα, τα κροκοδείλια δάκρυα διαφόρων ανόμως πλουτισάντων κυριών). Διότι, όπως η Μέρκελ και οι αυλικοί της εκβιάζουν τους Παπανδρέου και τους Βενιζέλους, απειλώντας να βγάλουν τις μίζες τους στη φόρα, το ίδιο κάνουν και οι τελευταίοι στους υποτακτικούς τους. Και όμως, το ΠΑΣΟΚ, τώρα, είναι ένα πληγωμένο θηρίο. Έχει απέναντί του όλη την κοινωνία, ακόμα και το ίδιο το σώμα του κόμματος. Και, προφανώς, το κεφάλι δεν μπορεί να χτυπήσει τα πόδια – μόνο το αντίθετο μπορεί να γίνει, όπως αποδείχθηκε με τις καταλήψεις των υπουργείων και την ΠΟΕ-ΟΤΑ. Γι’ αυτό και όλοι ετοιμάζονται για την τελική έξοδο.

Οι κεντρικές φιγούρες της προδοσίας, ο Παπανδρέου, ο Πάγκαλος κι ο Βενιζέλος, ετοιμάζονται να παραδώσουν τη σκυτάλη και να κρυφτούν, μήπως και γλυτώσουν τα ειδικά δικαστήρια που θα ακολουθήσουν. Οι υπόλοιποι ήδη εργάζονται για τη διάδοχη κατάσταση: Η Αννούλα Μπίλντερμπεργκ, ο Ραγκούσης ή ο Λοβέρδος επιχειρούν να συγκροτήσουν το ρεύμα της ανοικτής συνεργασίας, μαζί με την Ντόρα και άλλα σημιτικά υπολείμματα, ώστε να συνδιαλέγονται προνομιακά με τους Γερμανούς και τους άλλους κατακτητές, υπό τις ευλογίες του… Παπαχελά. Άλλοι, βλέπε Κατσέλη και όψιμοι αντιστασιακοί, υπό τις ευλογίες των «μηχανικών» της κοινής γνώμης και της πολιτικής, θα πορευτούν στο εξής με αντιμνημονιακό προσωπείο και θα επιχειρήσουν να αναβαπτιστούν στα ευρύτερα «μέτωπα» που ήδη ετοιμάζονται.

Αυτό το κόμμα, που οδήγησε την Ελλάδα στη μεγαλύτερη οικονομική, κοινωνική και εθνική καταστροφή της μεταπολεμικής ιστορίας μας, πλέον, έχει επιτελέσει τον ρόλο του και ετοιμάζεται για την οριστική του κατάδυση στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Και αυτό δεν καταδείχτηκε μόνο με την ιλαροτραγωδία του Κοινοβουλίου αλλά και από την πρωτοφανή λαϊκή κατακραυγή που τη συνόδευσε στις πλατείες της χώρας, στις μεγαλύτερες ίσως συγκεντρώσεις των τελευταίων δεκαετιών. Ο ελληνικός λαός έχει πλέον αποδεσμευτεί τελεσίδικα από το κόμμα-χαμαιλέοντα της μεταπολίτευσης.

Και όμως, τα γεγονότα που συνέβησαν έξω από το Σύνταγμα, στις 20 Οκτωβρίου, θάμπωσαν εν μέρει τον μεγαλειώδη χαρακτήρα των λαϊκών κινητοποιήσεων, ενώ το μόνο βέβαιο ήταν πως η θέση της κυβέρνησης θα ήταν πολύ χειρότερη αν το ποτάμι της λαϊκής οργής κατόρθωνε να εκδηλωθεί ανεμπόδιστα. Γιατί δεν μπορεί ένα διήμερο, που ξεκίνησε με μια από τις μεγαλύτερες σε μαζικότητα και ορμή διαδηλώσεις της μεταπολίτευσης, να καταλήγει με τραγικό τρόπο στις καδρονιές, τα μάρμαρα και τις δολοφονικές επιθέσεις με μολότωφ σε διαδηλωτές. Και πάνω απ’ όλα, με τον άδικο χαμό του διαδηλωτή του ΠΑΜΕ, εξαιτίας της ρίψης των δολοφονικών δακρυγόνων από τα κατοχικά ΜΑΤ, τα οποία εκμεταλλεύτηκαν κατάλληλα, για μια ακόμα φορά, τους επαγγελματίες της βίας. Το καθεστώς περιλαμβάνει και τους επίσημους «αντικαθεστωτικούς»

Οι κινητοποιήσεις των δύο ημερών κατέδειξαν το απόλυτο αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν το λαϊκό κίνημα όλες οι πολιτικές δυνάμεις της μεταπολίτευσης, και ιδιαίτερα εκείνες οι οποίες επιχειρούν να αναβαπτιστούν στο αντιμνημονιακό λαϊκό κίνημα για να το ποδηγετήσουν και να το υποκαταστήσουν. Το δράμα όλων των αυτόνομων λαϊκών κινητοποιήσεων της μεταπολίτευσης, δράμα που πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις τον τελευταίο χρόνο, είναι πως, κάθε φορά που έτεινε να συγκροτηθεί ένα νέο πολιτικό υποκείμενο που θα μπορούσε να εκφράσει άμεσα τον ίδιο τον λαό, αυτό εμποδιζόταν από τη συντονισμένη δράση δυνάμεων που συμμετέχουν και εκφράζουν την αδιέξοδη σαπίλα της μεταπολίτευσης. Οι κάθε λογής επαγγελματίες της βίας, που για τριανταπέντε χρόνια διεκδικούν το μονοπώλιο της σύγκρουσης και παίζουν τον ρόλο του νταβατζή των δυναμικών αντιδράσεων της ελληνικής κοινωνίας, εξαντλούν το εξεγερσιακό δυναμικό της ελληνικής κοινωνίας στην αποδόμηση, τον μηδενισμό και το «χτυπάμε και τρέχουμε».

Από το νεολαιΐστικο κίνημα της δεκαετίας του ’80, μέχρι το μαθητικό, το φοιτητικό κίνημα, ένα κομμάτι των αγανακτισμένων κ.ο.κ., πάντοτε είναι παρόντες για να νομιμοποιούν τις δυνάμεις καταστολής και να διασώζουν τους υποτιθέμενους αντιπάλους τους, το ΚΚΕ και το κράτος. Διότι και έδιναν τα όπλα στο κράτος να γίνει όλο και πιο κατασταλτικό και παράλληλα ενίσχυαν το ΚΚΕ και την καθεστωτική αριστερά, μια και ο κόσμος, μπροστά στη σύγκρουση μηχανισμών βίας, σπεύδει εν τέλει να καταφύγει στα δοκιμασμένα κόμματα και μηχανισμούς, ή –ακόμα χειρότερα– πηγαίνει σπίτι του. Αυτό δεν ζήσαμε σε μεγαλύτερη κλίμακα τα δύο τελευταία χρόνια, από τότε που άρχισε η μεγάλη κρίση; Το μεγάλο λαϊκό κίνημα, που είχε αρχίσει να εκδηλώνεται ενάντια στο Μνημόνιο, σίγησε τρομαγμένο, για έναν χρόνο σχεδόν, μετά τους τρεις νεκρούς της Μαρφίν. Όταν εν τέλει άρχισε το κίνημα των αγανακτισμένων, έναν ολόκληρο χρόνο μετά, αυτό υποχρεώθηκε να υιοθετήσει τις τακτικές της μαζικής ειρηνικής διαμαρτυρίας για να μπορέσει να συγκροτηθεί. Και για δύο μήνες, κατόρθωσε να αντισταθεί τόσο στις δυνάμεις της καθεστωτικής Αριστεράς, στα γκρουπούσκουλα και το ΚΚΕ που το λοιδορούσαν, όσο και στους επαγγελματίες της βίας, που το χαρακτήριζαν εθνικιστικό και ειρηνιστικό.

Και αυτό το κίνημα έτρεμαν οι εξουσιαστές, γιατί συγκέντρωνε και ενοποιούσε όλο τον ελληνικό λαό. Και έκαναν τα πάντα για να το διαλύσουν: ο καθένας από την πλευρά του, ΜΑΤ, δακρυγόνα, καθεστωτική Αριστερά, κουκουλοφόροι, προσπάθησαν να κτυπήσουν, να αλώσουν, να ποδηγετήσουν αυτό το μεγάλο λαϊκό κίνημα. Και φάνηκε πως προς στιγμήν το πέτυχαν. Ωστόσο, στις 19 Οκτωβρίου, αυτό ξαναβγήκε δυναμικό, λαϊκό, ανυπότακτο, στους δρόμους όλης της χώρας. Και για άλλη μια φορά, ξαναπαίχτηκε το ίδιο παιγνίδι. Το ΚΚΕ αποφάσισε να παραβρεθεί στις κινητοποιήσεις του Συντάγματος, ενάμιση χρόνο μετά το μνημόνιο. Έφραξε την Αμαλίας και δεν επέτρεπε σε κανέναν να πλησιάσει στη Βουλή, ενώ η όλη παρουσία του, τα ξύλινα συνθήματα και ο τρόπος συγκρότησής του, έδιωχνε τον ανένταχτο κόσμο, ο οποίος το είχε επιλέξει μόνο και μόνο για να αποφύγει το αδιέξοδο των συγκρούσεων του «μπάχαλου».

Γι’ αυτό και, πριν αρχίσουν οι συγκρούσεις, ο κόσμος είχε αγανακτήσει με την παρουσία του – και διασώθηκε στη συνείδηση όλων μόνο μετά τις δολοφονικές επιθέσεις που δέχτηκε με τις μολότωφ και τα μάρμαρα. Και όμως, ακόμα και τα τελευταία γεγονότα δεν ήταν αρκετά για να ξυπνήσουν το ΚΚΕ από το ιδιότυπο κώμα στο οποίο βρίσκεται. Γι’ αυτό, παρόλο που πλέον είναι σαφές ότι ο διαδηλωτής δολοφονήθηκε από τα δακρυγόνα που εξαπέλυσαν τα ΜΑΤ, διστάζει να επιτεθεί κατά μέτωπο στην κυβέρνηση, φοβούμενο την… κατάρρευσή της πριν την ολοκλήρωση της χρεοκοπίας! Γιατί είναι πολύ ασφαλές γι’ αυτούς να επιμένουν στον ρόλο του μετά Χριστόν προφήτη, παρά να συμβάλουν άμεσα και έμπρακτα στην ανατροπή της κυβέρνησης. Ούτως ή άλλως, αυτή η εξέλιξη θα απελευθέρωνε ανεξέλεγκτες δυναμικές, ενώ αν η παράδοση της εξουσίας γίνει ομαλότερα, τότε είναι πολύ πιθανότερο να λάβουν αυτοί, τα κατεστημένα κόμματα, τη μερίδα του λέοντος από την αγανάκτηση του κόσμου. Τέλος, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιπές δυνάμεις της άκρας αριστεράς που, στις 20 Οκτωβρίου, περιορίστηκαν σε ρόλο κομπάρσου, παρόλο που έχουν τις ίδιες ευθύνες με τους υπόλοιπους. Κι αυτό γιατί τόσον καιρό στήριζαν και χρησιμοποιούσαν τις εξουσιαστικές πρακτικές του… αντιεξουσιαστικού χώρου.

Διότι πάνω στις πλάτες του μπορούσαν όλα αυτά τα χρόνια να παίζουν ανέξοδα, νέοι και γηραιότεροι μεσοαστοί του Ψυχικού και του Κολωνακίου, τους επαναστάτες, μέσα στα πανεπιστήμια, στους χώρους των εκπαιδευτικών, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Εκείνοι ήταν που θεμελίωσαν το ιδεολογικό άλλοθι για τον μηδενισμό, και αυτοί καλλιέργησαν τον αμοραλισμό και την ισοπέδωση αρχών και αξιών μέσα στα κινήματα. Βεβαίως, τώρα πια, αρνούνται να αναγνωρίσουν τον Φραγκενστάιν που έχουν κατασκευάσει. Εξ ου και η απίστευτα αντιφατική στάση που είχαν απέναντι στα γεγονότα: Από τη μια, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, λοιδορούσαν το ΚΚΕ, βγάζοντας από το ντουλάπι τα μπαγιάτικα συνθήματα εναντίον του (βλέπε τι έλεγε ο ραδιοσταθμός «Κόκκινο» κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης), και από την άλλη, μετά τη διαδήλωση και όταν διαφάνηκε ότι υπάρχει νεκρός και ότι η στάση τους θα ενείχε τεράστιο πολιτικό κόστος, έσπευσαν να καταγγείλουν τους «προβοκάτορες» και τους «πράκτορες» της ασφάλειας. Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, όμως, και κυρίως με τον τραγικό χαμό του οικοδόμου, στελέχους του ΠΑΜΕ από το Βύρωνα, διεσώθησαν για άλλη μια φορά οι δυνάμεις της αντίδρασης, όσοι δηλαδή κερδίζουν από την αναπαραγωγή της υφιστάμενης κατάστασης: οι προδότες της κυβέρνησης αλλά και οι μονολιθικές δυνάμεις της αμφισβήτησης. Το ΚΚΕ και οι μηδενιστές εξουσιαστές του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Ο ελληνικός λαός, όπως δεν θέλει τους πράσινους σωτήρες που τους οδηγούν στην αγκαλιά της υποδούλωσης και της εξαθλίωσης, ούτε τους άχρηστους και ανίκανους γαλάζιους, έτσι δεν χρειάζεται τους κόκκινους και τους μαύρους που βραχυκυκλώνουν τις αντιδράσεις και σπρώχνουν τον αντιστεκόμενο λαό στην παραίτηση, την απελπισία και τον οδηγούν στο σπίτι του. Ο ελληνικός λαός θέλει να οργανώσει από μόνος του, πραγματικά αυτόνομα, την αντίστασή του. Και το εννοεί.

Ούτως ή άλλως, όταν οι λαοί φωνάζουν «ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ», στην Αθήνα, το Κάιρο ή το Μπουένος Άιρες, εννοούν πραγματικά ΟΛΟΥΣ – δηλαδή, ακόμα και αυτούς που το παίζουν εργολάβοι της ελπίδας του ίδιου του λαού. Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς σήμερα. Και αν στα τριανταπέντε χρόνια της μεταπολίτευσης τα κατάφεραν να εμποδίσουν την ανάδειξη ενός αυθεντικά νέου λαϊκού και αυτόνομου κινήματος, σήμερα δεν θα μπορέσουν να το κάνουν. Διότι σήμερα έχει ξεσηκωθεί όλη η κοινωνία, διότι σήμερα τείνουν να αυτονομηθούν ακόμα και οι ψηφοφόροι των κομμάτων, διότι σήμερα είναι ανάγκη να διαμορφωθούν νέα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα. Και όσο και αν καθυστερούν την μορφοποίησή τους οι δυνάμεις του παλιού κόσμου, τα ρυάκια της λαϊκής αντίστασης θα μεταβληθούν αργά ή γρήγορα σε χείμαρρο που θα σαρώσει όλες τις καθεστωτικές δυνάμεις, τόσο του κράτους όσο και τις αντιπολίτευσης, ακόμα και τους επαγγελματίες της βίας.

Η εξαφάνιση της μοιραίας –από τον Δεκέμβρη του 1944 μέχρι το Μνημόνιο του 2010– οικογένειας Παπανδρέου από το πολιτικό προσκήνιο, θα συμπαρασύρει και όλες τις μεταπολιτευτικές δυνάμεις που στηρίζουν και αναπαράγουν με κάθε τρόπο το σύστημα. Και όχι μόνο τον δικομματισμό, όχι μόνο την ωχρή και ανίκανη Ν.Δ. Το ζήτημα είναι πως όσοι καθυστερούν με χιλιάδες τρόπους την εμφάνιση ενός αυθεντικού λαϊκού κινήματος, πολλαπλασιάζουν τα δεινά που θα πρέπει ακόμα να υποφέρει ο ελληνικός λαός.

21 Οκτωβρίου 2011

Κίνηση Πολιτών Άρδην

Posted in Ελλάδα | 5 Σχόλια »

Ανοιχτή επιστολή Βαξεβάνη στον Βενιζέλο – «Προτιμώ την ρητορεία της αλήθειας»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Οκτωβρίου 2011

Ανοιχτή επιστολή Βαξεβάνη στον Βενιζέλο - Προτιμώ την ρητορεία της αλήθειας

 Μετά την τηλεοπτική τους κόντρα στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου στο ALTER ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης, απευθύνει ανοιχτή επιστολή στον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Τη διαμάχη πυροδότησαν οι αναφορές του δημοσιογράφου περί καταθέσεων τριών εκατ. ευρώ του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου. 

Ο υπουργός Οικονομικών σε τηλεφωνική του παρέμβαση κατηγόρησε ευθέως τον κ. Βαξεβάνη για μεροληπτική στάση αναφέροντας μάλιστα και την ιδιότητά τού ως δημοσιογράφου σε κρατικό μέσο.

Ακολουθεί το κείμενο της επιστολής του Κ. Βαξεβάνη: 

«Κύριε Βενιζέλο,

Αυτά που σας γράφω τα ξέρετε και εσείς και εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην “αντιπαράθεσή” μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον “κάλο” με αυτό το “είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό”. Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.

Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει.

 Το γεγονός επιπλέον πως “με πληρώνει ο ελληνικός λαός” είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να “αξίζω το μισθό μου”. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ.

Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το “πόθεν” και όχι το “έσχες” των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ.

 Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.

Πάμε τώρα στα πιο δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως “ασπίδα προστασίας” του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. 

Ο νόμος “περί ευθύνης υπουργών”, περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.

Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να “αυτορυθμίζονται”.
Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. 

Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.

Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου “επιθετική σχεδίαση” αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε.

Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. 

Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. 

Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. 

Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995.

Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. 

Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη;

Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.

Αλλά δεν σταματήσατε εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γιʼ αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. 

Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. 

Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…

Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. 

Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε».

 

http://www.inews.gr/181/anoichti-epistoli-vaxevani-ston-venizelo—protimo-tin-ritoreia-tis-alitheias.htm

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: