βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 12 Μαρτίου 2012

PSI: στο φως της επόμενης μέρας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 12 Μαρτίου 2012

Photo: Maksoff

Αν έπρεπε να έχουμε μάθει ένα πράγμα όλοι μας τα τελευταία δύο χρόνια, αυτό είναι το εξής απλό μάθημα: Όλες οι ως τώρα επίσημες εκτιμήσεις, οι θριαμβευτικές ανακοινώσεις, οι προβλέψεις ανάκαμψης, όλη η συζήτηση που εκπορεύεται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης εδώ και δύο χρόνια, τελικά προσκρούουν στον κυματοθραύστη της πραγματικότητας, ακυρώνονται εκ των πραγμάτων, ξεπερνιόνται από την ιστορία. Μαζί με όλους, θέλω να ελπίζω ότι, αν όχι τώρα, σύντομα, αυτός ο θλιβερός κύκλος θα κλείσει και μαντάτα που διαφημίζονται ως καλά να αποδειχθούν ότι είναι όντως καλά. Έως τότε, όσο και να διαφωνούμε ως προς το τι πρέπει να γίνει, τι προκρίνει το συμφέρον της πατρίδας, σε ένα πρέπει να συμφωνήσουμε: Δεν δικαιολογείται πλέον σε κανέναν μας η άκριτη αποδοχή της «επίσημης εκδοχής» των πραγμάτων.

Στις γραμμές που ακολουθούν προτείνω μια οπτική γωνία από την οποία μπορούμε, και πρέπει, να ερμηνεύσουμε τις τελευταίες εξελίξεις για το PSI και την νέα δανειακή συμφωνία ανεξάρτητα του αν συμφωνούμε με την πολιτική που ακολουθεί ή πρέπει να ακολουθεί η κυβέρνηση (ή ακόμα και η Ευρώπη στο σύνολό της). Δεν θα  συμφωνήσουμε για το τι πρέπει να γίνει. Τουλάχιστον ας συμφωνήσουμε για το τι «παίζεται».

Σύντομο βιογραφικό του κουρέματος

Από τον Μάρτιο του 2010 και για ενάμιση χρόνο, σε αυτές τις σελίδες και αλλού, επιχειρηματολογούσα ότι, εφόσον η Ευρώπη δεν επανασχεδιάζει το ευρωσύστημα, το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αναδιαρθρωθεί, θα «κουρευτεί», θα διαγραφεί μερικώς. Δεν ήταν θέμα επιθυμίας ή επιλογής. Απλά, το «κούρεμα» δεν ήταν δυνατόν να αποφευχθεί. Εκείνη την εποχή η οποιαδήποτε συζήτηση περί «κουρέματος» αντιμετωπιζόταν από κυβέρνηση, Τράπεζα της Ελλάδας, ΕΚΤ, ΕΕ και τα «σοβαρά» μέσα ενημέρωσης ως αιρετική, επικίνδυνη, δημαγωγική.

Όταν η μακρά άρνηση της πραγματικότητας κάποια στιγμή υποχώρησε υπό το βάρος της αλήθειας, η αναδιάρθρωση (ή, επί το λαϊκότερον, το «κούρεμα») έγινε αποδεκτή από τους ισχυρούς της Ελλάδας και της Ευρώπης σε δύο δόσεις. Τον περασμένο Ιούλιο την αποδέχθηκαν επί της αρχής, με την πρώτη πρόταση μιας πολύ μικρής αναδιάρθρωσης που δεν θα άγγιζε την ονομαστική αξία των ομολόγων (αλλά που θα επιμήκυνε τις αποπληρωμές και για μείωνε το επιτόκιο). Κατόπιν ήρθε το κυρίως πιάτο, τον Οκτώβριο του 2011, με την ιδέα ενός «κουρέματος» τουλάχιστον 50% επί της ονομαστικής αξίας του χρέους (που δεν είχε ήδη περάσει στην τρόικα). Από τότε, η πάλαι ποτέ «απαγορευμένη» αναδιάρθρωση, το «κούρεμα»-ταμπού, έχει αναχθεί σε  εθνική και ευρωπαϊκή υπόθεση και η κοινή γνώμη ταλαιπωρείται με τη φιλολογία περί ποσοστών «εθελοντικής» συμμετοχής, ενεργοποίηση CAC, πυροδότηση CDS κλπ.

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Πλην ενός: Κατά πόσον την «επόμενη μέρα» το ελληνικό χρέος θα είναι βιώσιμο. Επειδή τις τελευταίες μέρες η συζήτηση τείνει να γίνει γελοιωδώς περιπεπλεγμένη, επιτρέψτε μου να προσπαθήσω μια απλοποίηση (χωρίς καμία υπεραπλούστευση).

Η διαφορά ενός «καλού» κι ενός «αποτυχημένου» κουρέματος

Έστω ένα «κούρεμα» της τάξης του Χ% ενός συγκεκριμένου χρέους το οποίο το αποδέχεται ο δανειστής επειδή συνειδητοποιεί ότι ο υπόχρεος αδυνατεί να  αποπληρώσει το συνολικό ποσό όχι μόνο σήμερα αλλά διαχρονικά. Πότε λέμε ότι το «κούρεμα» πέτυχε τον στόχο του; Όταν το εναπομείναν χρέος (100-Χ)% μπορεί να εξυπηρετηθεί από τον πτωχευμένο. Δηλαδή, το Χ πρέπει να είναι παράλληλα (α) το ελάχιστο δυνατόν (από την πλευρά του δανειστή) και (β) αρκετά μεγάλο για να είναι βιώσιμο το χρέος που απομένει μετά το «κούρεμα». (*)

Ας εξετάσουμε την σημερινή συγκυρία μέσω μιας αλληγορίας: Έστω ότι ο Λουκάς χρωστά €100 χιλιάδες στην τράπεζα. Το χρέος αυτός συσσωρεύεται χρόνια τώρα και πρόσφατα, λόγω μείωσης των εισοδημάτων του, όλοι κατανοούν ότι δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Έρχεται λοιπόν το «κούρεμα» στο οποίο η τράπεζα συναινεί επειδή προτιμά να εισπράξει κάποιο μέρος των εκατό χιλιάρικων παρά τίποτα. Έτσι Λουκάς και τράπεζα συμφωνούν ότι:  

– ο Λουκάς θα καταβάλει στην τράπεζα €15 χιλιάδες μετρητά,
– ο Λουκάς θα δώσει στην τράπεζα έντοκα γραμμάτια (με επιτόκιο μεταξύ 3% και 4,5%) των €32 χιλιάδων (τα οποία δεσμεύεται να αποπληρώσει σε βάθος χρόνου)
– η τράπεζα δέχεται να διαγράψει τα υπόλοιπα €53 χιλιάδες χρέους.

Για να γίνουν τα παραπάνω, ο Λουκάς θα πάρει νέο μεγάλο δάνειο από δεύτερη τράπεζα για να μπορεί: (α) να δώσει τις €15 χιλιάδες στην πρώτη τράπεζα, (β) να εξυπηρετεί τα νέα γραμμάτια των €32 χιλιάδων και (γ) να καλύπτει όπως-όπως κάποια από τα λειτουργικά του έξοδα τα οποία δεν μπορεί, προς το παρόν, να καλύψει μέσα από τα πενιχρά του εισοδήματα.

– Ερώτημα: Κατέστη το χρέος του Λουκά βιώσιμο μετά από αυτό το κούρεμα;

– Απάντηση: Εξαρτάται από το εάν τα επόμενα χρόνια το εισόδημά του επαρκεί για να επιβιώνει ώστε να εργάζεται ώστε να έχει εισοδήματα ώστε και να επιβιώνει και να αποπληρώνει τα δανεικά του (στην πρώτη και στην δεύτερη τράπεζα).

Ως εδώ νομίζω ότι όλοι μας μπορούμε να συμφωνήσουμε, ανεξάρτητα του αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με την σύναψη της εν λόγω δανειακής συμφωνίας. Η διαφωνία μας έγκειται στο εάν η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι εν δυνάμει καταφατική ή αρνητική. Ας μην αφεθούμε όμως ακόμα στην διαφωνία. Ας προσπαθήσουμε για λίγο ακόμα να παραμείνουμε στο πλαίσιο του «κοινού τόπου», της κοινής ανάλυσης της κατάστασης.

Στην υποθετική περίπτωση του Λουκά, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ένδειξη για το κατά πόσον το χρέος τους κατέστη βιώσιμο ή όχι από την συμφωνία κουρέματος. Είναι η εξής: Η αξία των νέων γραμματίων των €32 χιλιάδων (που ανέλαβε ο Λουκάς ως μέρος της συμφωνίας του με την αρχική τράπεζα)!  Αυτά τα γραμμάτια αποτελούν, μην ξεχνάμε, περιουσιακό στοιχείο για την τράπεζα που τα κατέχει. Έχουν αξία καθώς ο κάτοχος ενός τέτοιου γραμματίου έχει «λαμβάνειν» από τον Λουκά. Εφόσον η «αγορά» πιστεύει πως το χρέος του Λουκά έχει καταστεί βιώσιμο, η τράπεζα θα μπορούσε να τα πουλήσει σε ιδιώτες επενδυτές άμεσα σε τιμή πολύ κοντά στην ονομαστική τους αξία. Γιατί να τα αγοράσουν οι επενδυτές; Επειδή δίνουν, σε μια εποχή ελάχιστων επιτοκίων, επιτόκιο πάνω από 3%. Αν οι επενδυτές πίστευαν ότι το χρέος του Λουκά είναι πλέον βιώσιμο, κάθε ένα από αυτά τα γραμμάτια ονομαστικής αξίας π.χ. €100 θα έπρεπε να πωλείται προς €100 (ίσως και περισσότερο αν οι επενδυτές δεν μπορούν να βρουν επιτόκια πάνω από 3% σε άλλες μορφές «σίγουρων» επενδύσεων). Με άλλα λόγια, κι εδώ δεν χωρά η μεταξύ μας διαφωνία, μια ένδειξη του πόσο βιώσιμο είναι πλέον το χρέος του Λουκά δεν είναι άλλη από την απόκλιση της τιμής που είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν οι ιδιώτες για ένα από αυτά τα γραμμάτια των €100 από τα… €100. Όταν αυτή η απόκλιση είναι μηδενική τότε συμπεραίνουμε ότι η «αγορά», οι ιδιώτες, κρίνουν συλλογικά πως ο Λουκάς μπορεί να εξυπηρετήσει το μετά το «κούρεμα» χρέος του. Αν όμως τα γραμμάτια των €100 δεν μπορούν να πωληθούν για πάνω από €50, τότε έχουμε ένα δεύτερο ντε φάκτο «κούρεμα» που προκύπτει, ουσιαστικά, από την εκτίμηση των ιδιωτών ότι η πιθανότητα μη αποπληρωμής των νέων γραμματίων του Λουκά φτάνει το 50%.

Έως εδώ συμφωνούμε όλοι. Σε αυτό το σημείο αρχίζουν οι διαφορετικές ερμηνείες. Η κυβέρνηση λέει ότι το επιχειρούμενο κούρεμα (εφόσον ευοδωθεί πλήρως) θα καταστήσει το ελληνικό χρέος βιώσιμο. Το ίδιο λένε (επισήμως) και οι Ευρωπαίοι ηγέτες μας (αν και κανείς τους δεν το πιστεύει, ούτε και επαναλαμβάνει αυτή την πρόβλεψη όταν οι κάμερες και τα μικρόφωνα είναι σβηστά). Οι αγορές τι λένε; Δηλώνουν ότι οι πιθανότητες αποπληρωμής του νέου χρέους δεν ξεπερνούν το 20%! Μάλιστα, φίλες και φίλοι. Τα νέα γραμμάτια (ή ομόλογα), του αγγλικού μάλιστα Δικαίου (το οποίο υποτίθεται ότι εξασφαλίζει καλύτερα του δανειστές του ελληνικού δημοσίου), αυτή την στιγμή αξιολογούνται στις διεθνείς αγορές σε τιμές που βρίσκονται κοντά στο 15% της ονομαστικής τους αξίας.

Ποιος νομίζετε ότι έχει δίκιο; Οι αγορές ή ο κ. Βενιζέλος; Προσωπικά, δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην κρίση των αγορών (μην ξεχνάμε ότι μέχρι πρόσφατα αξιολογούσαν το ελληνικό χρέος ως περίπου αξιόπιστο). Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να πω ότι μάλλον οι αγορές έχουν δίκιο. Γιατί; Επειδή ο κ. Βενιζέλος, για να βγει σωστός, θα πρέπει να πετύχει έναν άθλο που κανείς υπουργός οικονομικών στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας δεν έχει πετύχει: την αναστροφή της μεγέθυνσης του ΑΕΠ από το -7,5% στο +2% εντός μηνών και μάλιστα σε μια περίοδο βάναυσης μείωσης των δημόσιων δαπανών και εσόδων.

Προς τι η μακρά διαπραγμάτευση;

Κυβέρνηση και ΕΕ αναφέρθηκαν χτες στην ικανοποίησή τους που οι μακρές διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της ελληνικού κράτους κατέληξαν σε συμφωνία και στην «αποφυγή της χρεοκοπίας της Ελλάδας». Πρόκειται περί ενδιαφέροντος πειράματος με τα όρια της γλώσσας, με την ικανότητα των πολιτικών να ωθούν στα άκρα την έννοια των λέξεων. Με το αζημίωτο βέβαια. Επιτρέψτε μου μερικά σχόλια που ελπίζω να είναι διαφωτιστικά:

Πρώτον, η χρεοκοπία είναι γεγονός. Αυτό δεν το λέω επιτιμητικά. Οι αναγνώστες των άρθρων μου γνωρίζουν ότι δεν έχω κάποια φετιχιστική απέχθεια προς την χρεοκοπία. Την θεωρώ ένα δυσάρεστο μεν αλλά απαραίτητο (σε κάποιες στιγμές) φαινόμενο στο πλαίσιο των κοινωνιών της αγοράς. Το μόνο που λέω είναι ότι όταν κάτι μοιάζει με πτώχευση, μυρίζει σαν πτώχευση, έχει όλα τα ποσοτικά χαρακτηριστικά και την γεύση της πτώχευσης, τότε μπορεί και να είναι… πτώχευση. Στην περίπτωσή μας, οι ιδιώτες που δάνεισαν το ελληνικό δημόσιο έχασαν περί το 85% της διαχρονικής αξίας των χρημάτων που είχαν λαμβάνειν από το κράτος μας. (**) Ακόμα και οι δανειστές της Lehman έλαβαν από την πτωχευμένη εταιρεία μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό. Το ίδιο και οι δανειστές της Αργεντινής μετά την πτώχευσή της. Η μόνη διαφορά είναι ότι στην περίπτωση του ελληνικού δημοσίου η ΕΕ αποφάσισε ότι η Ελλάδα θα πτωχεύσει αλλά ότι δεν θα επιτραπεί να ειπωθεί ότι πτώχευσε. Τόσο απλά και Οργουελιανά.

Δεύτερον, αυτή η απόφαση να ονομαστεί δια «νόμου» το κρέας (βλ. πτώχευση) ψάρι (βλ. PSI) είχε ως σκεπτικό την μη ενεργοποίηση των ασφαλίστρων CDS που είχαν αγοράσει όσοι ήθελαν είτε να ποντάρουν στην πτώχευση του ελληνικού δημοσίου, είτε να διασφαλίσουν τα νώτα τους αφού επένδυαν σε ελληνικά ομόλογα. Η αγωνία των «αρχών», Ευρώπης αλλά και Αμερικής, ήταν ότι η πυροδότηση των CDS θα έθετε σε κίνδυνο τις ανόητες τράπεζες που τα εξέδωσαν (χωρίς να έχουν τα χρήματα να τα καλύψουν εφόσον ενεργοποιηθούν). Όμως σήμερα διαβάζουμε ότι το ποσοστό συμμετοχής στο «κούρεμα», στο PSI, θα ξεπεράσει το 95% με την ενεργοποίηση των ρητρών εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου – δηλαδή τον «εξαναγκασμό στην εθελοντική συμμετοχή» όσων δεν συμμετείχαν εθελοντικά. (Ο Orwell κάπου εδώ ετοιμάζεται να αναστηθεί για να μας πάρει στο κυνήγι!) Αν αυτό δεν πυροδοτήσει τα CDS τότε αυτό σημαίνει ότι η επιτροπή που αποφασίζει την πυροδότησή τους απλά δεν θα την αποφασίσει ποτέ, καθώς αποτελείται από τους ίδιους τραπεζίτες που θα πληγούν αν πυροδοτηθούν τα CDS!

Άρα, προς τι όλη η πολύμηνη διαπραγμάτευση; Γιατί η πτώχευση του ελληνικού δημοσίου να αποτελέσει αντικείμενο συνομιλιών, διαβουλεύσεων, και ατελείωτων συζητήσεων με τον κ. Dallara (τον εκπρόσωπο των τραπεζιτών); Ποιος ο λόγος να αντιμετωπιστούν τα ασφαλιστικά ταμεία που ήταν υποχρεωμένα να δανείζουν το κράτος μας ως ίσα κι όμοια με τους ανόητους τραπεζίτες (ιδίως της Βόρειας Ευρώπης) που επέλεγαν να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα; Από την στιγμή που και το «κούρεμα» ήταν μεγάλο, επιπέδου παταγώδους πτώχευσης, και τα CDS θα πυροδοτηθούν (ή όχι) ανεξάρτητα από τις συνομιλίες αυτές, δεν υπήρχε κανένας λόγος διαπραγματεύσεων με τους τραπεζίτες. Τρόικα και ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να αποφασίσουν ερήμην των δανειστών του ελληνικού δημοσίου το βάθος και την κατανομή του κουρέματος ανά περίπτωση (από μεγάλο κούρεμα για hedge funds μέχρι μηδενικό για το ΙΚΑ). Το ότι δεν το έκαναν έχει μόνο μια εξήγηση: την αγωνία των πολιτικών μας, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, να διατηρήσουν ανέπαφες τις πολύ καλές τους σχέσεις με τους (πτωχευμένους) τραπεζίτες, ιδίως της Εσπερίας.

Επίλογος

Ένα «κούρεμα» το οποίο πριν δύο χρόνια θα ήταν λυτρωτικό, σήμερα αποτελεί μέρος όχι της λύσης αλλά του προβλήματος. Παρατείνει την ήδη αδυσώπητα μακρά περίοδο στην διάρκεια της οποίας η οικουμένη βάζει στο ελληνικό κράτος την ταμπέλα «Προσεχώς Πτώχευση». Πολλοί αφήνουν να εννοηθεί ότι το «κούρεμα» που επετεύχθη ναι μεν αφήνει πολλά προβλήματα άλυτα αλλά τουλάχιστον κερδίζουμε, ελέω PSI, λίγο περισσότερο χρόνο μέχρι να αλλάξει πολιτική η ΕΕ (πιθανόν με μια ήττα Σαρκοζύ στις επικείμενες προεδρικές εκλογές στην Γαλλία). Τους απαντώ ότι  πλανώνται.

Η ανταλλαγή ομολόγων δεν είναι παιχνίδι. Τα νέα ομόλογα αγγλικού δικαίου βάζουν την χώρα μας σε μια απίστευτη περιπέτεια: Αποτελούν χρέος το οποίο δεν θα μπορούμε να αποπληρώσουμε και το οποίο δεν θα δικαιούμαστε να μην αποπληρώσουμε. Αντ’ αυτού θα έπρεπε να εισηγηθούμε στην ΕΕ μια απλή εναλλακτική λύση: Να διαγραφεί το 100% αυτών των χρεών (αντί για το 85% που μόλις «κουρεύτηκε») και, σε αντάλλαγμα, το ελληνικό δημόσιο να μην πάρει ούτε ένα ευρώ από τους εταίρους μας για κάλυψη των τρεχουσών αναγκών του ελληνικού δημοσίου. Έτσι, η δημοσιονομική προσαρμογή θα ήταν πιο ήπια από την λαίλαπα που έρχεται, το χρέος μας θα ήταν λιγότερο αβάστακτο απ’ ότι με το PSI, και ο χρόνος που θα δινόταν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη (έως ότου η τελευταία επανασχεδιάσει το ευρωσύστημα) περισσότερος.

(*) Ένα παράδειγμα «καλού» κουρέματος χρέους ήταν εκείνο της General Motors το 2009: 90% των δανείων διαγράφηκαν, νέα αναπτυξιακά δάνεια δόθηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για επενδύσεις σε νέες μονάδες παραγωγής και, έτσι, η General Motors όχι μόνο επιβιώνει αλλά και αναπτύσσεται γοργά. Ένας από τους πιστωτές της, το συνδικάτο των εργαζόμενων (που έγινε ντε φάκτο πιστωτής καθώς  η εταιρεία χρώσταγε συντάξεις και μισθούς στα μέλη του), έχοντας αποδεχθεί αυτό το «γενναίο κούρεμα», τελικά βγήκε κερδισμένο (σε σχέση με το τι οφέλη θα λάμβανε αν απόρριπτε το κούρεμα του 90%) επειδή δέχθηκε να αποπληρωθεί με μετοχές της εταιρείας.

(**) Το επίσημο κούρεμα επί της ονομαστικής αξίας συμφωνήθηκε τελικά στο 53%. Ένα ακόμα 32% επαναδανείστηκε στο κράτος με επιτόκια όμως χαμηλότερα από τα αρχικά. Έτσι, η επί πλέον απώλεια αυτών των τόκων ανεβάζει το ποσοστό του «κουρέματος» στο 75% της διαχρονικής αξίας των δανείων. Τώρα που τα νέα ομόλογα (ή γραμμάτια) που πήραν οι δανειστές του δημοσίου χάνουν μέχρι και το 85% της διαχρονικής τους αξίας (καθώς μεταπωλούνται σε τιμές κοντά στο 15% της ονομαστικής τους αξίας), το συνολικό ποσοστό πραγματικού «κουρέματος» αγγίζει το 85%.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=13354

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ένα μοιρολόι από τη μεγάλη Κυρία που μας άφησε

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 12 Μαρτίου 2012

ένα σύντομο βιογραφιό

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός, Ελλάδα | Leave a Comment »

Οι «στρατηγοί» του Νευροκοπίου κήρυξαν πόλεμο στους μεσάζοντες

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 12 Μαρτίου 2012

Δυστυχώς, οι παραγωγοί της Δράμας εξάγουν το μπαμπάκι στην Τουρκία… Αλλά κατά τα άλλα, είναι ενδιαφέρον το κείμενο. Και δείχνει ότι η πραγματικότητα είναι πολύπλοκη…
Από το Έθνος της Κυριακής
ΧΡ. ΓΚΟΝΤΖΙΑΣ – Ν. ΓΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Οι «στρατηγοί» του Νευροκοπίου κήρυξαν πόλεμο στους μεσάζοντες

Οι δύο δραστήριοι αγρότες πρωτοστάτησαν στο «κίνημα της πατάτας», το οποίο εξαπλώθηκε σε όλη την Ελλάδα ανοίγοντας τον δρόμο για ανάλογες ενέργειες προς όφελος τόσο των παραγωγών όσο και των καταναλωτών

Ο Χρήστος Γκόντζιας και Νίκος Γαλόπουλος είναι οι άνθρωποι που συντόνισαν τη δημιουργία μιας σειράς από ομάδες παραγωγών με βάση συγκεκριμένα προϊόντα. Η οργάνωση των πατατοπαραγωγών έτυχε ενθουσιώδου

Ο Χρήστος Γκόντζιας και Νίκος Γαλόπουλος είναι οι άνθρωποι που συντόνισαν τη δημιουργία μιας σειράς από ομάδες παραγωγών με βάση συγκεκριμένα προϊόντα. Η οργάνωση των πατατοπαραγωγών έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής. Στη ομάδα έχουν δηλώσει ήδη συμμετοχή 180 από τους περίπου 500 που υπάρχουν στο Νευροκόπι.

Το κίνημα της πατάτας είχε σπορά. Πρωταγωνιστές του στη Δράμα είναι ανεξάρτητοι και νέοι αγρότες, που στις κινητοποιήσεις του 2009 και του 2010 έκαναν τη δική τους υπέρβαση, ξεπέρασαν κόμματα και παρατάξεις και συμμετείχαν στη συγκρότηση της νέας Πανελλήνιας Συντονιστικής Επιτροπής Αγροτών ρίχνοντας απέναντι στο γνωστό σύνθημα «Ολα τα λεφτά όλα τα κιλά» το δικό τους, για μια άλλη οργάνωση της αγροτικής παραγωγής, για τα ποιοτικά προϊόντα και τη διάθεσή τους.

Το κίνημα για φθηνά τρόφιμα που ξεκίνησε από τη Δράμα με τη διάθεση της πατάτας και βρήκε ανταπόκριση σε ομάδες εθελοντών σε ολόκληρη την Ελλάδα και πλέον διευρύνεται τόσο στις τάξεις των αγροτών όσο και των καταναλωτών, σε μια κοινή προσπάθεια για περιορισμό των μεσαζόντων, έχει από πίσω μια σημαντική προσπάθεια αγροτών που βρίσκεται σε εξέλιξη τα δύο-τρία τελευταία χρόνια.

Πρόκειται για τους ανθρώπους που συντόνισαν τη δημιουργία μιας σειράς από ομάδες παραγωγών με βάση συγκεκριμένα προϊόντα. Το τελευταίο τους εγχείρημα, που ξεκίνησε τον περασμένο Ιανουάριο στο λεκανοπέδιο του Νευροκοπίου, έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής από την αγροτιά της περιοχής. Στη συγκεκριμένη ομάδα έχουν δηλώσει ήδη συμμετοχή 180 πατατοπαραγωγοί από τους περίπου 500 που υπάρχουν στο Νευροκόπι και στα χωριά του λεκανοπεδίου.

Νίκος Γαλόπουλος

Νίκος Γαλόπουλος

Ο 42χρονος αγρότης Χρήστος Γκόντζιας θεωρείται ο «στρατηγός» της προσπάθειας στη Δράμα. Χωρίς κομματικές ταυτότητες, ήταν από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας της ανεξάρτητης νέας Πανελλήνιας Συντονιστικής Επιτροπής Αγροτών και συνεχίζει να είναι μέλος τριμελούς γραμματείας της.

Πρωτοστάτησε
Πλαισιωμένος από εξίσου δραστήριους αγρότες, πρωτοστάτησε στη Δράμα μέσα από τον Αδέσμευτο Αγροτικό Σύλλογο στη δημιουργία διαφορετικών ομάδων παραγωγών και τελευταία στην ομάδα των πατατοπαραγωγών του Νευροκοπίου.

Οι «στρατηγοί» του Νευροκοπίου κήρυξαν πόλεμο στους μεσάζοντες

«Στο κίνημα της πατάτας συναντώνται από κοινού οι παραγωγοί που θέλουν να πληρώνεται ο κόπος τους και οι καταναλωτές που θέλουν ποιοτικά και πιστοποιημένα προϊόντα σε ικανοποιητικές τιμές», λέει ο Χρ. Γκόντζιας στο «Εθνος της Κυριακής».

«Απέναντι σ’ εκείνο το «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά» του παρελθόντος, που παγίδεψε τους αγρότες και οδήγησε σε αδιέξοδα, εμείς λέμε όλα τα κιλά σε σωστές τιμές με πιστοποιημένα αγροτικά προϊόντα». Αυτό προσπάθησαν να πετύχουν ο ίδιος και οι συνεργάτες του, τα 2-3 τελευταία χρόνια, απαντώντας με τον τρόπο τους και στην οικονομική κρίση.

Για το βαμβάκι δημιουργήθηκε μια ομάδα παραγωγών από 155 αγρότες. «Το προϊόν μας εξαγόταν στην Τουρκία ως υποβαθμισμένο και χρησιμοποιούταν για? παπλώματα. Ανεβάζοντας την ποιότητα του προϊόντος με μια ολοκληρωμένη διαχείριση πετύχαμε και αύξηση της τιμής στον παραγωγό και το προϊόν μας να χρησιμοποιείται σήμερα από την τουρκική κλωστοϋφαντουργία για την παραγωγή υφάσματος μπλουτζίν», λέει ο Χρ. Γκόντζιας.

Τα δύο τελευταία χρόνια, η ομάδα παραγωγών εξασφάλισε τη μαζική προμήθεια φυτοφαρμάκων σε φτηνότερες τιμές. Επίσης προχώρησε στην υπογραφή απευθείας συμβολαίων με τους μεταποιητές διασφαλίζοντας καλύτερη ποιότητα προϊόντος αλλά και καλύτερες τιμές.

Ομάδες παραγωγών έγιναν στο καλαμπόκι με 80 μέλη και στο σιτάρι με 230. Εκτός από καλύτερες τιμές σε φυτοφάρμακα και λιπάσματα, οι αγρότες προχώρησαν για πρώτη φορά και στην πιστοποίηση του προϊόντος τους.

Για τον ηλίανθο δημιουργήθηκε μια ομάδα παραγωγών με 130 μέλη, που υπέγραψαν οργανωμένα συμβόλαια με τους μεταποιητές και πέτυχαν ήδη τον πρώτο χρόνο τιμές μεγαλύτερες κατά 5% και, ταυτόχρονα, την έγκαιρη καταβολή των χρημάτων τους.

Μια ακόμη μεγάλη ομάδα 700 παραγωγών δημιουργήθηκε από τα μέλη του παλιού συνεταιρισμού για το σιτάρι και την κόκκινη πιπεριά Φλώρινας.

Ο Χρ. Γκόντζιας είναι από τους πρωτοπόρους αγρότες που έστησαν νέες αποδοτικές καλλιέργειες. Σε μια έκταση 100 στρ. έχει φυτέψει 500 δέντρα με ροδιές και οι προοπτικές είναι πολύ καλές.

Την οργάνωση ενός ανάλογου εγχειρήματος με τους πατατοπαραγωγούς του Νευροκοπίου την ξεκίνησαν στις αρχές του χρόνου. Στην αρχή ήταν διστακτικοί, όπως λέει, αλλά πείστηκαν σύντομα.

Συγκέντρωσαν τις πρώτες 90 υπογραφές για τη δημιουργία της ομάδας παραγωγών και μέχρι σήμερα αυτές έχουν διπλασιαστεί.

Οι πιέσεις από τους εμπόρους και η αντεπίθεση των αγροτών

Στο Νευροκόπι και στα άλλα 14 χωριά του λεκανοπεδίου ανέλαβαν τον συντονισμό συγκεκριμένοι παραγωγοί και η οργάνωση προχωρά. Στο Νευροκόπι, αυτή την ευθύνη έχει αναλάβει ο 32χρονος παραγωγός Νίκος Γαλόπουλος.

Αν και ο πατέρας του ήταν αυτοκινητιστής, ο ίδιος έγινε από τα 18 του χρόνια ένας οργανωμένος πατατοπαραγωγός. Καλλιεργεί συνολικά 250 στρέμματα από τα οποία ένα μέρος είναι δικά του και τα υπόλοιπα τα νοικιάζει. Φέτος υπολογίζει την παραγωγή του σε 800-900 τόνους. Από αυτή έχουν απορροφηθεί μέχρι τώρα από τους εμπόρους-μεσάζοντες περίπου 400 τόνοι στην τιμή των 10-12 λεπτών το κιλό.

Η δρομολόγηση της ομάδας παραγωγών, όπως λέει, άρχισε να αλλάζει ήδη πολλά και συνδυάστηκε με το «κίνημα της πατάτας» που πήρε πανελλαδικό χαρακτήρα.

Η πρώτη τους προσπάθεια ήταν να δημοσιοποιήσουν το πρόβλημά τους μοιράζοντας δωρεάν πατάτες στη διάρκεια της ΑGROTICA στη Θεσσαλονίκη και να αποκαλύψουν τον ρόλο των μεσαζόντων. Οι πατατοπαραγωγοί αρνούνταν να τους δώσουν την παραγωγή τους στην εξευτελιστική τιμή των 10-13 λεπτών το κιλό, ενώ παράλληλα είχαν συνεχώς επαφή με τον αρμόδιο υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Γιάννη Δριβελέγκα.

Οι μεσάζοντες απειλούσαν ότι θα πλημμυρίσουν την αγορά με φτηνή εισαγόμενη πατάτα από την Αίγυπτο και δύο καράβια έφτασαν σε ελληνικά λιμάνια, με πρώτο αυτό της Θεσσαλονίκης.

Εμπόδια στους εισαγωγείς
Εκεί ακριβώς ο ρόλος του υφυπουργού υπήρξε καίριος. «Μας εξηγήθηκε σπαθί και ήταν παλικάρι. Δεν λέμε συχνά τέτοια λόγια για υπουργούς, αλλά γράψτε το», λέει ο Ν. Γαλόπουλος.

«Εκανε χρήση του δικαιώματός του και τους έστειλε να ξεφορτώσουν τις πατάτες Αιγύπτου στην Αλεξανδρούπολη και στον Βόλο, όπου δεν υπάρχουν οι κατάλληλες αποθήκες, φέρνοντας εμπόδια στους εισαγωγείς, ενώ παράλληλα ζήτησε αυστηρούς φυτοπαθολογικούς ελέγχους από το Μπενάκειο».

Ετσι απέτυχε και περιορίστηκε για ένα κρίσιμο διάστημα η προσπάθεια των εμπόρων-μεσαζόντων να γεμίσουν εδώ και τώρα την αγορά με αιγυπτιακή πατάτα, που σε πολλές περιπτώσεις ίσως βαπτιζόταν ελληνική. Εκεί ακριβώς ήρθε η συνάντηση των πατατοπαραγωγών με τις ομάδες των εθελοντών για να στηθεί το «κίνημα της πατάτας», όπως λέει ο Χρ. Γκόντζιας.

Παρά τις πιέσεις που δέχονται από τους εμπόρους, δεν είναι διατεθειμένοι να τους δώσουν το προϊόν τους αφού, όπως εκτιμά ο Ν. Γαλόπουλος, η ζήτηση πανελλαδικά είναι μεγάλη και θα απορροφήσει το σύνολο της παραγωγής που παραμένει στις αποθήκες των αγροτών.

Την ίδια στιγμή, το «κίνημα της πατάτας» επεκτείνεται και σε μια σειρά άλλα προϊόντα. Οπως μας αποκάλυψε ο Χρ. Γκόντζιας, δέχτηκαν πρόταση από συνεταιρισμό της Αρτας να τους στείλουν ένα φορτίο με πορτοκάλια και να τους το ανταποδώσουν με ένα φορτίο πατάτες.

«Η πρόεδρος του συνεταιρισμού μου είπε ότι δίνουν τα πορτοκάλια μόλις προς 9 λεπτά το κιλό για να φτάσουν στον καταναλωτή σε τιμές που αγγίζουν το 1 ευρώ», αναφέρει.

Ομως οι δύο δραστήριοι παραγωγοί ξέρουν ότι, για να πετύχει αυτή η προσπάθεια, θέλει οργάνωση σε όλα τα επίπεδα και διασφαλισμένο πιστοποιημένο προϊόν. Το επόμενο διάστημα θα επιδιώξουν να πετύχουν την προμήθεια πιστοποιημένου σπόρου από τους αγρότες σε καλύτερες τιμές, καθώς και λιπασμάτων – φυτοφάρμακα για τη νέα καλλιέργεια που θα ξεκινήσει από τις αρχές Απριλίου.

Στην περιοχή του Νευροκοπίου δεν υπάρχει ούτε ένα ψυγείο, ενώ απαιτείται και βελτίωση των αποθηκευτικών χώρων. Οσο για την καλύτερη διακίνηση του προϊόντος, υπάρχουν πολλές ιδέες για συνεργασίες, ενώ όπως τονίζουν «το κίνημα της πατάτας» βοήθησε ώστε πολλά από αυτά να μπουν άμεσα το προσεχές διάστημα στο τραπέζι.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΕΛΙΔΗΣ 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: