βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 2 Μαΐου 2012

Ανακεφαλαίωση των «επιτευγμάτων» του Υφεσιακού Μνημονίου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Μαΐου 2012

Βομβαρδισμός αυτές τις μέρες και ενόψει των εκλογών, από τα μνημονιακά κόμματα για το τι πέτυχαν με το μνημόνιο και το PSI.

Και ενώ και οι δύο με κυνικότητα πέρασαν ρύθμιση χρηματοδότησης για τα κόμματά τους, όταν όλη η Ελλάδα στενάζει από τα χρέη του Δημοσίου προς το εσωτερικό, ενώ είναι σε εξέλιξη το κόψιμο μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών/επιδομάτων αλλά και ο φοροαρμαγεδώνας σε όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας.
Και οι δύο πανηγυρίζουν για το τι πέτυχαν με το Μνημόνιο αλλά και το PSI.
Είναι έτσι;
Για να ανακεφαλαιώσουμε το έργο τους:

 
  • Η πολιτική που συμφωνήθηκε δεν προβλέπει μέτρα ανάπτυξης.
  • Προωθεί την υποτίμηση μισθών, συντάξεων και μικρομεσαίας ιδιοκτησίας, οδηγώντας την Ελλάδα σε μια αποειδίκευση και σε μια οικονομία με χαρακτηριστικά χώρας τρίτου κόσμου.
  • Προστέθηκαν 600 χιλ άνεργοι και 50% νέο χρέος στο αγγλικό δίκαιο.
  • Διάλυση της Παιδείας, Υγείας και της Εθνικής Άμυνας λόγω μη χρηματοδότησης των στοιχειωδών αναγκών τους. Χαρακτηριστικά αναφέρω τα χρέη του ΕΟΠΠΥ, τα βιβλία που δεν πήγαν ποτέ και τα ανταλλακτικά για την στήριξη του υπάρχοντος πολεμικού υλικού που δεν μπορούν να αγορασθούν.
  • Δεν έγινε τίποτα στο καίρια και ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν τα έσοδα του κράτους, όπως αυτά της φοροδιαφυγής, διαφθοράς και της γραφειοκρατίας. Αντίθετα τα πράματα χειροτέρευσαν.
  • Η κυβέρνηση καμαρώνει για το κούρεμα, όπως λέει των 105 δισεκατομμυρίων στα ομόλογα-χρέος. Τα πράγματα δεν έχουν έτσι όπως τα περιγράφει. Το μισό από το κούρεμα αφορά ελληνικές τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία. Κατά συνέπεια, δεν μας χάρισαν οι δανειστές μας κάποια γενικά και αφηρημένα δις.
  • Έναντι του κουρέματος οι τράπεζες θα λάβουν στήριξη από το δημόσιο 50 δισεκατομμυρίων. Δηλαδή ο ελληνικός λαός δανείζεται προκειμένου να πληρώσει το κούρεμα των τραπεζών, που το εμφανίζει η κυβέρνηση ως «δώρο» των ξένων.
  • Το χειρότερο βέβαια είναι το αβέβαιο μέλλον των ασφαλιστικών ταμείων που με το κούρεμα χάνουν δισεκατομμύρια χωρίς να είχαν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα. Και από πάνω θα βγάλουν λέει αναλογιστικές μελέτες ενώ πετσόκοψαν τα αποθεματικά τους.
  • Μεγάλοι χαμένοι είναι οι μικροομολογιούχοι. Αντίθετα, οι κάτοχοι μεγάλων ποσοτήτων ελληνικών ομολόγων τα έχουν αγοράσει τους τελευταίους μήνες στη δευτερογενή αγορά στο 28-32% της αξίας τους. Το κούρεμα σε αυτούς δεν συνοδεύεται με απώλειες αφού λαμβάνουν ομόλογα που αντιστοιχούν στο 35% της αξίας των προηγουμένων, καθώς και 15% της αξίας των ομολόγων, που είχαν στην κατοχή τους, άμεσα και σε ρευστό.
  • Ανάλογα καμαρώνει η κυβέρνηση και για τη νέα δανειακή σύμβαση των 130 δισεκατομμυρίων. Στην πραγματικότητα από αυτά τα 130 δισεκατομμύρια τα 35 δις είναι το υπόλοιπο από το προηγούμενο δάνειο.
  • Τα 50 δις όπως ήδη ανέφερα δίνονται στις τράπεζες και τα 30 δις στους ομολογιούχους για την ανταλλαγή. Κατά συνέπεια, ουσιαστικά, τα νέα ποσά που αφορούν άμεσα την Ελλάδα, είναι πολύ περιορισμένα.
  • Το 2009 το ελληνικό ΑΕΠ ήταν 235 δις και το χρέος 298,7. Το ποσοστό του χρέους ως προς το ΑΕΠ ήταν 127,1%. Δηλαδή στο ίδιο περίπου ύψος που προβλέπεται να είναι αυτό το 2020 μετά από την μεγάλη περιπέτεια που περνάμε και αφού θα έχει διαλυθεί ο εργασιακός και κοινωνικός ιστός.
  • Αν αθροίσουμε τα δάνεια που έχουμε λάβει, αυτά ανέρχονται ήδη στα 205 δις (75 +130). Αν αγόραζε εξαρχής η ΕΚΤ με το ίδιο ποσό τμήμα του ελληνικού χρέους, τότε θα είχαμε χρέος προς ιδιώτες 93,7 δις. που αντιστοιχεί σε ποσοστό 39,9% του ΑΕΠ. Ανάλογα, αν το 2009 γινόταν πρώτα το κούρεμα και μετά λαμβάνονταν μέτρα, τότε θα χρέος θα ήταν 158.7 δισεκ. που αντιστοιχεί σε 53,1% του ΑΕΠ το 2009.
  • Ανάλογα, ως προς τη νέα συμφωνία, ακόμα και χωρίς την ανάγκη κάλυψης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού έως το 2013, το ποσό των 130 (μείον 50 δις για τις τράπεζες και 30 δις για τους ομολογιούχους) δεν φτάνει ούτε για την κάλυψη των κουρεμένων τοκοχρεολυσίων έως και το 2020.
  • Αυτό που πολλές φορές -άλλες εσκεμμένα και άλλες ακούσια- δεν εξηγείται, είναι το πεδίο εφαρμογής του κουρέματος. Οι περισσότεροι άνθρωποι, ακούγοντας τη φράση «50% κούρεμα του ελληνικού χρέους», εύλογα σκέφτονται πως το ποσοστό αφορά στο σύνολο του χρέους της χώρας, που αυτή τη στιγμή ανέρχεται στα 366 δισεκατομμύρια ευρώ -άρα μείωσή του κατά 183 δις. Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.
  • Ποιους δεν αφορά : Ομόλογα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (περίπου 60 δις), δάνεια της Τρόικας (65 δις), άλλα δάνεια που έχει συνάψει το Ελληνικό Δημόσιο (περίπου 20 δις), Έντοκα Γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου (15 δις), όσα ομόλογα λήγουν μετά το 2020 (άλλα 40 – 45 δις) και άλλες υποχρεώσεις προς προμηθευτές κλπ του Ελληνικού Δημοσίου (π.χ. φαρμακευτικές εταιρείες)
  • Αν ένα χρέος 366 δις θεωρείται μη βιώσιμο, πόσο βιώσιμο θεωρείται ένα χρέος 291 δις;
  • Το Ελληνικό χρέος είναι πλέον ΟΛΟ κάτω από το αγγλικό δίκαιο.
Συμπερασματικά, οι πολιτικές που επιλέγονται από το 2009 είναι πολιτικές ύφεσης και μονόπλευρης λιτότητας. Δεν θέτουν την Ελλάδα σε τροχιά ανάπτυξης. Αντιθέτως αυξάνουν το χρέος, το έλλειμμα και τις κοινωνικές ανισότητες.
 
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η μελέτη του CEPR(http://issuu.com/makedonas_akritas/docs/cepr_2012-2_report_of_the_greek__crisis_gr ), η Ελλάδα στο πλαίσιο του προγράμματος υιοθετεί μέτρα προκυκλικά. Δηλαδή μία αυστηρότερη δημοσιονομική πολιτική που μειώνει τη συνολική ζήτηση στην οικονομία, κάνοντάς την να συρρικνωθεί περαιτέρω. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να:

 
  • μειώνει τα δημόσια έσοδα, δεδομένου ότι οι εισφορές από τους φόρους πέφτουν μαζί με το εισόδημα.
  • αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες , όπως τα επιδόματα ανεργίας, που αυξάνονται αυτομάτως όταν η οικονομία συρρικνώνεται.

Αυτό καθιστά τον δημοσιονομικό στόχο ακόμη πιο δύσκολο να επιτευχθεί. Εάν το ΑΕΠ συρρικνώνεται(ύφεση), τότε η μείωση των δαπανών κατά, ας πούμε, 5% του ΑΕΠ, δεν βελτιώνει το δημοσιονομικό ισοζύγιο κατά το ίδιο ποσοστό, γιατί την επόμενη χρονιά ο παρονομαστής του κλάσματος (ΑΕΠ) είναι μικρότερος. Είναι σημαντικό να το θυμόμαστε αυτό, γιατί το Μνημόνιο επιβάλλει περικοπές δαπανών πολύ μεγαλύτερες από ό,τι δείχνει η μείωση των δαπανών όταν μετριέται ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Αυτά πέτυχαν οι σωτήρες μας.

Ζητήματα καίριας σημασίας που βοηθούν διαρθρωτικά την ανάπτυξη, η επίλυση των οποίων θα ενίσχυε δυναμικά και σε βάθος χρόνου την οικονομία, θα μείωναν τις δαπάνες και θα αύξαναν τα έσοδα, είναι ΕΠΙΤΗΔΕΣ άγνωστα και ξεχασμένα για την Τρόικα και των Μνημονιακών κυβερνήσεων. Ζητήματα που έχουν καταθέσει με μελέτες κοινωνικοί φορείς(ομοσπονδία εμπόρων) όπως:
 
  • περιορισμός της γραφειοκρατίας
  • ενίσχυση της διαφάνειας,
  • έγκαιρη απονομή δικαιοσύνης,
  • ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας,
  • εκσυγχρονισμός του θεσμικού πλαισίου,
  • οργάνωση και τόνωση της επιστημονικής έρευνας,
  • συνεχής και υψηλού επιπέδου κατάρτιση των εργαζομένων,
  • βελτίωση των υποδομών,
  • ολοκλήρωση της μηχανοργάνωσης και γενικά η ψηφιοποίηση στο δημόσιο τομέα,
  • δημιουργία ενός απλού και ξεκάθαρου φορολογικού συστήματος χωρίς παράθυρα και μπαλώματα
  • άρση των όλων στρεβλώσεων που προκαλούνται στην αγορά από δυσλειτουργίες του κράτους και που θα μπορούσαν να λάβουν χώρα άμεσα και δίχως κόστος,
αλλά και στοιχεία που χρησιμοποιούν οι αγορές και τα κράτη παγκόσμια(World Economic Forum) όπως:
 
  • Θεσμοί(Institutions): 96η η Ελλάδα το 2012
  • Υποδομές(Infrastructure): 45η
  • Μακροοικονομικό Περιβάλλον(Macroeconomic environment ): 140η
  • Υγεία και Εκπαιδευτικό Σύστημα(Health and primary education): 37η
  • Ανώτερη Εκπαίδευση και Κατάρτιση(Higher education and training): 46η
  • Αποδοτικότητα Αγορών Αγαθών(Goods market efficiency): 107η
  • Αποτελεσματικότητα της Εργασίας(Labor market efficiency): 126η
  • Ανάπτυξη Χρηματοπιστωτικής Αγοράς(Financial market development): 110η
  • Τεχνολογική Ετοιμότητα(Technological readiness): 47η
  • Μέγεθος Αγοράς(Market size): 42η
  • Εξειδίκευση Επιχειρήσεων(Business sophistication): 77η
  • Καινοτομία(Innovation): 88η.
θίχτηκαν ακροθιγώς ή και καθόλου.
 
Ένας είναι ο λόγος που ρίχνουν τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα: να διαλύσουν το κοινωνικό κράτος το οποίο 2 χρόνια τώρα στηρίζονταν στις εισφορές αυτών των μισθών. Αυτά που εφαρμόζουν σε εμάς, τα έχουν κάνει Βούλγαροι, Ρουμάνοι κλπ. Το αποτέλεσμα; ΜΗΔΕΝ.
Σιγά μην πάει επενδυτής να βάλει τα λεφτά του σε χώρες που επικρατεί τέτοια κοινωνική αναστάτωση.
 
Αυτά και σκεφτείτε όταν πάτε στις κάλπες ποιους θα ψηφίσετε και τι θα ψηφίσετε.
Υπάρχουν τρεις επιλογές σε ότι αφορά το οικονομικό πρόγραμμα:
 
 
  • Συνέχιση των όρων του υφιστάμενου υφεσιακού-νεοφιλελεύθερου Μνημονίου, εντός του Ευρώ με τα αποτελέσματα που τα ζούμε όλοι μας.
  • Αλλαγή των όρων και επανακαθορισμός του Μνημονίου με στόχο την Ανάπτυξη και των παραγόντων που το επηρεάζουν όπως αναφέρθηκαν πιο πριν, πάντα εντός του ευρώ
  • Δραχμή και ίσως έξοδο από την ΕΕ.

Εσύ αποφασίζεις στις 6-5-2012

http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2012/04/blog-post_29.html

Posted in Δημοκρατία, Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αντιστεκόμενοι στη διάλυση της Ελλάδας και την εκδίωξη των Ελλήνων από την Ιστορία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Μαΐου 2012

Έκκληση προς κάθε ευαίσθητο Έλληνα και άνθρωπο

Ξάνθη, 1η Μαΐου 2012

Γεώργιος Π. Παύλος, Αναπλ. Καθηγητής Δ.Π.Θ., http://www.gpavlos.grinfo@gpavlos.gr

Γράφω αυτό το κείμενο με πόνο καρδιάς και ωδίνη. Ως πανεπιστημιακός δάσκαλος δεν νοιώθω καθόλου ευχάριστα να ασκώ κριτική σε συμπολίτες και συνανθρώπους μου, όταν μάλιστα αυτοί κατέχουν το αξίωμα του πολιτικού και του εκλεγμένου εκπροσώπου του λαού. Όμως, δεν μπορώ να μείνω αδιάφορος απέναντι σε μια τέτοιας διαστάσεως εθνική καταστροφή και εξαθλίωση του λαού μου, καθώς «φίλος ο Πλάτων, αλλά φιλτάτη η αλήθεια». Και όσο πιο γρήγορα, όσοι περισσότεροι δούμε την αλήθεια, τόσο ταχύτερα θα σωθεί η πατρίδα μας.
Τα δύο μεγάλα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλυσοδεμένα τα ίδια -μέσω των ηγετών και των μελών των- από δεσμεύσεις προς τρίτους όπως το διεθνές τραπεζικό καρτέλ και διάφορες διεθνείς λέσχες που προωθούν την παγκόσμια διακυβέρνηση ή από βρώμικα χρήματα μέσω σκανδάλων τύπου Siemens και άλλων, αλυσοδένουν τώρα τους Έλληνες και φονεύουν την Ελλάδα.
Για όσους πιστεύουν ή προπαγανδίζουν ότι το Μνημόνιο ήταν και είναι μονόδρομος, ας δούμε τι λένε οι ίδιοι οι Γερμανοί, σύμφωνα με τον επιφανή Έλληνα οικονομολόγο Βασίλη Βιλιάρδο1, ο οποίος στο άρθρο του “Ο εχθρός της Ευρώπης” αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Ο Γερμανός ιστορικός Α. Ritschl γράφει: Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι τα θύματα του πρώτου και δευτέρου παγκοσμίου πολέμου παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις των…. Το ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στην γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς. Ούτε οι Έλληνες. Εάν ξυπνήσουν οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς, θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, απαιτώντας με τη σειρά τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε, και υποχρεωθούμε νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα πουκάμισά μας. Αφού με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου οι πολεμικές αποζημιώσεις που δεν πληρώθηκαν το 1953 θα έπρεπε να εξοφληθούν σε περίπτωση επανένωσης της Γερμανίας…. Τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα υπολογίσθηκαν πρόσφατα στα 565 δισεκατομμύρια ευρώ…. Η καλύτερη λύση σήμερα για την Ελλάδα και τη Γερμανία είναι η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους…».
«Ο Γερμανός οικονομολόγος H. Muller γράφει: Η Γερμανία μπορούσε να συμπεριφερθεί καλοπροαίρετα. Έπρεπε να κάνει όπως οι ΗΠΑ μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η Καγκελάριος όφειλε να οδηγήσει την Ε.Ε. σε ένα κοινό μέλλον…. Η διαγραφή χρεών (haircut) δεν θα βοηθούσε καθόλου την Ελλάδα…. Αντίθετα από όλα όσα λέει η Καγκελάριος, η Ελλάδα σε μια τέτοια περίπτωση θα παρέμενε για πάρα πολλά χρόνια εκτός αγορών και θα έχανε τη δυνατότητα να δανειστεί μόνη της στο μέλλον…. Για να μπορέσει η Ελλάδα να μειώσει το χρέος της θα έπρεπε να έχει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 8%, κάτι που δεν έχει καταφέρει ποτέ καμία χώρα με εξαίρεση τη Νορβηγία…. Η κερδοσκοπία αναζωπυρώνεται όποτε η κρίση βαθαίνει απειλητικά…. Πολλοί στο κυβερνών κόμμα θεωρούν ότι έπρεπε να δείξουν στις αγορές… ποιος είναι το αφεντικό της Ευρώπης και της Ελλάδος…. Δεν υπήρχε καμία εναλλακτική επιλογή παρά η μεταφορά πόρων από τις πλεονασματικές προς τις ελλειμματικές χώρες τις ευρωζώνης και η δημοσιονομική και πολιτική ένωση…. Όμως αυτό δεν πουλάει και δεν φέρνει ψήφους όπως η παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων…. Αντί να δείξουμε αλληλεγγύη καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του ευρώ στοιχηματίζοντας στη διάλυση της ευρωζώνης…. Εάν το ευρώ καταρρεύσει η Γερμανία θα έχει την αποκλειστική ευθύνη….».

Ακόμη, ο Βασίλης Βιλιάρδος επισημαίνει: «Η Γερμανία χρησιμοποίησε το ΔΝΤ για τη βρώμικη δουλειά έχοντας άλλα σχέδια για τη συνέχεια όπως τεκμηριώνεται σήμερα από τους εκβιασμούς προς την Ελλάδα…. Εάν οι εντολείς του ΔΝΤ, δηλαδή οι αγορές, επιτεθούν στην Ιταλία, θα είναι πολύ δύσκολο να ευοδωθούν πλέον τα όποια μυστικά σχέδια της τεκτονικής κυβέρνησης της Γερμανίας και του γερμανικού καρτέλ (διακρίνοντας από την κατηγορία αυτή τους Γερμανούς πολίτες οι οποίοι υποφέρουν ήδη τα πάνδεινα)….».

Καθίσταται πλέον σαφές ότι τα δύο μεγάλα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχουν εξαπατήσει τους Έλληνες υπογράφοντας το Μνημόνιο ως μονόδρομο. Διότι, ούτε η χρεοκοπία αποφεύγεται στο επίπεδο της κοινωνίας τουλάχιστον, αφού ήδη σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι σήμερα είναι άνεργοι και οι κατώτεροι μισθοί καταλήγουν στα 200 ευρώ, αλλά και διότι, χάριν των όποιων ιδιοτελών συμφερόντων όσων κρύβονται και κινούν τα νήματα πίσω από τις κλειστές πόρτες της Ιπποκράτους και της Συγγρού ή όποιες άλλες, δεν αξιοποιήθηκε καμία εναλλακτική δυνατότητα για τη σωτηρία της εθνικής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας πέραν της νέας δανειακής Σύμβασης, όπως αυτή σχεδιάστηκε και υπογράφηκε ερήμην του ελληνικού συμφέροντος από την μειοψηφική και δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου.

Μείζον έγκλημα βεβαίως, είναι ο διπλασιασμός του δημοσίου χρέους χωρίς, ταυτόχρονα, τα νέα δάνεια να χρησιμοποιηθούν για την στήριξη της ανάπτυξης και του μεσαίου επιχειρηματικού κόσμου, η ύπαρξη του οποίου είναι προϋπόθεση επιβίωσης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά αντίθετα, για την μετάλλαξη του προηγούμενου χρέους σε μια αναβαθμισμένη και προστατευόμενη από το αγγλικό δίκαιο νέα μορφή εθνικού χρέους, με την επιπλέον δυνατότητα άμεσα εκτελέσιμης λεηλασίας και κατάσχεσης του δημόσιου πλούτου, όπως αυτό δείχνεται ακολούθως.

Έτσι, ο όρος «δολοφονικός» είναι κυριολεκτικός, αφού οι Έλληνες καταδικάζονται σε αργό θάνατο, εάν τελικά ο ελληνικός λαός δεν αντισταθεί σύσσωμος και με κάθε νόμιμο τρόπο. Διότι τί άλλο παρά δολοφονία είναι η καταδίκη του ελληνικού λαού σε μια ζωή, όπου η διατροφή, η κατοικία, η απασχόληση, η υγεία είναι ήδη πολυτέλεια για τους μισούς ή και περισσότερους των Ελλήνων; Το ακόμη χειρότερο δε όλων, είναι ο διωγμός των ικανότερων Ελλήνων νέων εκτός της Ελλάδας ως μετανάστες και η καταδίκη όσων μένουν στην Ελλάδα σε μισθούς πείνας των 200 – 500 ευρώ. Έτσι, οι μεν νέοι καταδικάζονται να μην μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια, η δε Ελλάδα εγκαταλείπεται στη δημογραφική της κατάρρευση. Αν όλα αυτά δεν είναι δολοφονία της Ελλάδας, τότε τι άλλο είναι;

Κατόπιν τούτου, δεν κατανοώ πώς μπορούν οι πολιτικοί μας άνδρες, ιδίως οι αρχιτέκτονες του Μνημονίου, να απευθύνονται προεκλογικά στον ελληνικό λαό ωσάν να μην είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για ό,τι τραγικό συμβαίνει σήμερα στον τόπο αυτό. Εδώ, μόνον οι ψυχαναλυτές θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν τα ψυχρά χαμόγελα των κ.κ. Βενιζέλου και Παπανδρέου ή τους υπερπατριωτικούς θεατρινισμούς του κ. Σαμαρά και την παγερότητα του κ. Παπαδήμου.

Είναι πράγματι τραγικό, Έλληνες πολιτικοί να φτάνουν σε αυτό το κατάντημα, να φοβούνται να παρουσιαστούν δημόσια και να κρύβονται σε κλειστές αίθουσες κατά την προεκλογική των επικοινωνία με το λαό. Από την άλλη πλευρά, είναι επίσης τραγικό το ότι όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να συναντηθούν σε ένα ελάχιστο κοινών παραδοχών, προκειμένου να σταματήσουν την κατακρήμνιση της Ελλάδος σε άβυσσο που προκάλεσαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και να απαιτήσουν ένα Μνημόνιο σύμφωνο προς το συμφέρον τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε όσους πάλι, ισχυρίζονται ότι το εν λόγω δολοφονικό νέο Μνημόνιο ήταν ή είναι ανάγκη και μονόδρομος, ας τους απαντήσουμε ότι ψεύδονται. Διότι, εάν οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες επικαλούντο την ενότητα του ελληνικού λαού, αφού τον ενημέρωναν επαρκώς, αναγνωρίζοντας λάθη και ευθύνες του παρελθόντος, θα είχαν τόση πολιτική δύναμη ώστε κανείς διεθνής δανειστής ή διεθνής τοκογλύφος δεν θα μπορούσε να τους εκβιάσει να αποδεχθούν το πρωτοφανές αυτό εθνικό ξεπούλημα. Αντίθετα, οι Έλληνες πολιτικοί άνδρες (και γυναίκες), που υπηρετούν τα στενά ιδιωτικά και κομματικά ιδιοτελή των συμφέροντα διέσπασαν και διασπούν την εθνική ενότητα με συνέπειες ασφαλώς οδυνηρές και για τα κόμματα και για τον λαό, αφού προκειμένου να μην θιγούν οι ίδιοι και οι συνεργοί των, οδήγησαν στο επιχειρούμενο εθνικό ξεπούλημα.

Μετά από τη γνώση αυτή διερωτώμεθα, κατά πόσο, αλήθεια, οι Έλληνες σήμερα, παραμονές των εκλογών, έχουν αντιληφθεί επαρκώς ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ συνεπικουρούμενα από μια αδιάλλακτη και δογματική αριστερά που επενδύει στο χάος, χάριν της δικής της ιδεοληπτικής κομμουνιστικής ουτοπίας, έχουν συναποδεχθεί και σχεδιάσει την κατάργηση του ελληνικού κράτους και την δολοφονία του ελληνικού λαού;

Πόσο, αλήθεια, όλοι οι Έλληνες σήμερα και ολόκληρος ο ελληνικός λαός γνωρίζουν τι έχουν υπογράψει και τι πρόκειται να πράξουν στους επόμενους μήνες οι ηγέτες των δύο αυτών κομμάτων μέσω της νέας Δανειακής Σύμβασης;

Για να γνωρίζει ο κάθε Έλληνας ψηφοφόρος τις διαστάσεις του ιστορικού εγκλήματος εναντίον της Ελλάδος, αναφέρουμε ενδεικτικά ορισμένα από αυτά που διαβάζουμε στο νέο συμφωνηθέν με την Τρόικα, συνοψίζοντας τις προδοτικές υποχρεώσεις, δεσμεύσεις και αποφάσεις που περιλαμβάνονται σε αυτό το υπογραφέν από τους Έλληνες βουλευτές των δύο κομμάτων Νέο Μνημόνιο. Στα επόμενα ακολουθούμε και επεκτείνουμε σχόλια του Καθηγητή Ε. Μπίλλη 2, του Ε.Μ.Π.:

1. Με το άρθρο 1 του υπογραφέντος μνημονίου δημιουργείται Ταμείο υφαρπαγής όλης της Ελλάδος από τους Έλληνες και οικονομική – φυσική εξόντωση των Ελλήνων. Το εν λόγω Ταμείο με την επωνυμία «ΤΑΜΕΙΟ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΑΕ» το οποίο διοικείται κατ’ ευθείαν από την Τρόικα και τους διεθνείς δανειστές, απαλλάσσεται από κάθε μορφή φορολογίας και η λειτουργία του βαρύνει μόνον το Ελληνικό Δημόσιο. Δηλαδή, όσοι Έλληνες θα εργάζονται σε αυτό για να εξαφανιστεί με καθολικό ξεπούλημα ολόκληρη η Ελλάδα και να δολοφονηθεί ο ελληνικός λαός, θα πληρώνονται από το Ελληνικό Δημόσιο. Δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δεσμεύτηκαν ακόμη και τα έξοδα διάλυσης του ελληνικού κράτους και δολοφονίας των Ελλήνων, να βαρύνουν το ίδιο το Ελληνικό Δημόσιο.

2. Τα δύο κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχουν δεσμευτεί ώστε οι διατάξεις του Μνημονίου να κατοχυρωθούν και από το νέο Σύνταγμα που θα προκύψει από την εντός του 2012-2013 υποχρεωτική αναθεώρηση και τροποποίηση του υπάρχοντος. Δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν αποδεχτεί και έχουν αποφασίσει τη συνταγματική πλέον κατάργηση της Ελλάδος και των Ελλήνων από την ελληνική επικράτεια. Ποιές συντάξεις και ποιοί μισθοί ή ποιά δάνεια; Εδώ έχει αποφασισθεί η πλήρης εξόντωση του ελληνικού λαού και ο διωγμός του από την Ελλάδα. Όλες οι δικαιολογίες που ακούμε και τα κροκοδείλια δάκρυα των κυρίων Παπανδρέου, Βενιζέλου, Σαμαρά και όποιου άλλου, σκοπό έχουν να αποπλανήσουν κάθε Έλληνα και να ολοκληρώσουν ένα καλά σχεδιασμένο δολοφονικό σχέδιο εναντίον της Ελλάδος και του ελληνικού λαού αλλά και εναντίον της Ε.Ε.

3. Τα έσοδα από την πώληση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας πάνε κατ’ ευθείαν στους δανειστές και όχι στο ελληνικό κράτος. Μάλιστα, θα πουλάμε για όσα χρόνια αποφασίζει και μας επιβάλλει η Τρόικα.

4. Η εκποίηση της Δημόσιας περιουσίας περιλαμβάνει ακόμη και τις πωλήσεις περιουσιών τοπικών αυτοδιοικήσεων (ΟΤΑ) μέχρι και τους αιγιαλούς, αλλά και αποθεματικά κερδοφόρων Δημόσιων εταιρειών, όπως ο ΟΠΑΠ και άλλες. Επίσης, οι Δημόσιοι φορείς πωλούμενοι παραχωρούν και τα όποια δικαιώματά των επί του ελληνικού ορυκτού πλούτου: πετρέλαιο, φυσικό αέριο, χρυσός, ουράνιο, κλπ.

5. Τα έσοδα από όλους τους Δημόσιους φορείς, όπως ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, εισπράξεις ενοικίων ή φόρων, όλα αυτά ανήκουν πλέον στο δημιουργούμενο από την Τρόικα Ταμείο και από εκεί εισπράττονται από τους δανειστές και διεθνείς τοκογλύφους, ενώ τα έξοδα λειτουργίας των εταιριών αυτών ακόμη και μετά την πώλησή των (μισθοί, τεχνικές υποδομές, κλπ) βαρύνουν το Ελληνικό Δημόσιο.

6. Το Ελληνικό Δημόσιο δεσμεύτηκε να επιχορηγεί όσους Δημόσιους Οργανισμούς δεν θα πουληθούν (π.χ. ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ) αλλά οι επιχορηγήσεις αυτές και τα έσοδα θα εισπράττονται μέσω του Ταμείου από την Τρόικα. Επίσης τα έσοδα όλων των Δημοσίων οργανισμών ακόμη και πριν την πώλησή των θα εισπράττονται από τους δανειστές. Η Τρόικα μέσω του Ταμείου θα καθορίζει τις αυξήσεις στο ρεύμα, το νερό, τις συγκοινωνίες ή ό,τι άλλο.

7. Δεσμεύονται με εχεμύθεια προς τρίτους και τον ελληνικό λαό, δηλαδή υποχρεούνται να κρατούν το στόμα τους κλειστό όσοι συμμετέχουν στις συνεδριάσεις του Ταμείου, ενώ θα παρίστανται και παρατηρητές των δανειστών. Συγχρόνως, η Βουλή των Ελλήνων υποχρεούται να κυρώνει με νόμο όλες τις πράξεις του Ταμείου, το περιεχόμενο των οποίων θα τηρείται απόρρητο και μη προσβάσιμο στα Μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου και κατά συνέπεια τον λαό. Οι ίδιοι οι Υπουργοί παραδέχτηκαν ότι δεν γνώριζαν το περιεχόμενο του δεύτερου, Νέου Μνημονίου, όταν το ψήφιζαν.

8. Το Ταμείο αυτό θα αποφασίζει σε ποια τιμή και σε ποιους θα πουλάμε τα ελληνικά λιμάνια, τους δρόμους, τα αεροδρόμια, τις βραχονησίδες και ό,τι άλλο ελληνικό επί γης, θαλάσσης και αέρος. Δηλαδή θα μπορεί ο οποιοσδήποτε προτείνεται από το Ταμείο, κράτος ή ιδιώτης, να αγοράζει την Ελλάδα σε όποια μάλιστα τιμή αποφασίζει η Τρόικα και οι δανειστές της Ελλάδος. Ακόμη, ό,τι δεν πουλιέται ή δεν αξιοποιείται, (π.χ. ο ΟΣΕ ή ό,τι άλλο) διαλύεται και χρεοκοπεί, με εντολή του Ταμείου.

9. Το Ταμείο θα μπορεί να εκδίδει δικό του ομόλογο ή να δανείζεται προς όφελος των δανειστών και των τοκογλύφων με εγγύηση της Ελλάδας και υποθήκευση της ελληνικής περιουσίας. Δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δια χειρός Παπανδρέου, Βενιζέλου, Σαμαρά και Παπαδήμου μετατρέπουν αναγκαστικά την Ελλάδα σε διεθνή και κοινής χρήσης «πόρνη». Η Οθωμανική Αυτοκρατορία σεβάστηκε τον ελληνικό λαό και την ελληνική κοινωνία περισσότερο από την σημερινή Τρόικα και τα δύο κόμματα – συνεργούς της.

10. Απαγορεύεται εις το εξής η Ελλάδα να μπορεί να αγοράζει τα δικά της ομόλογα για να αποσβεννύει το χρέος, όπως έκαναν στο παρελθόν άλλες χώρες για την αντιμετώπιση του εθνικού των χρέους.

11. Με το άρθρο 14 οι ελληνικοί αιγιαλοί και οι παραλίες παραχωρούνται επίσημα στους δανειστές. Άρα και τα νησιά μας, κατ’ ουσίαν παραχωρούνται στους δανειστές και σε όσους αυτοί οι ίδιοι θα μεταπωλούν το ελληνικό χρέος. Έτσι, κάποιοι γείτονές μας δεν χρειάζεται πλέον να προκαλούν θερμά επεισόδια. Θα μπορούν να αγοράζουν σε φθηνές τιμές ό,τι θέλουν από την Ελλάδα, λιμάνια, νησιά, αεροδρόμια, κλπ.

12. Τέλος, κινδυνεύουν με κατάσχεση ελληνικά πολεμικά πλοία, αεροπλάνα και ό,τι άλλο έχει ελληνική σημαία, μετά από δικαστικές προσφυγές διεθνών επενδυτών ή δανειστών.
ΠΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ; ΠΟΥ Κύριοι, όταν θα αντιληφθεί ο ελληνικός λαός τί έχετε αποφασίσει γι’ αυτόν και την Ελλάδα του 21ου αιώνα, υπογράφοντας το επαχθές και δολοφονικό αυτό νέο Μνημόνιο, αντί να επιλέξετε άλλους δρόμους, προκειμένου να μην οδηγηθεί η χώρα εδώ ή ακόμη χειρότερα στους επόμενους μήνες ή χρόνους;

Και εάν θα δεχόμασταν εξ’ ανάγκης τη λαφυραγωγία και λεηλασία του Δημόσιου πλούτου εις βάρος της Ελλάδας, όμως πώς μπορούμε να δεχθούμε την οικονομική και φυσική εξόντωση του ελληνικού λαού;

Είναι σαφές ότι, δυστυχώς για τους Έλληνες και την Ελλάδα, τα δύο κυρίαρχα κόμματα νοσούν και όζουν διαδίδοντας τη νόσο και την δυσοσμία των σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Αυτό ας το συλλογιστεί καλά όποιος Έλληνας πολίτης ψηφίσει στις 6 Μαΐου το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Διότι τα δύο αυτά κόμματα ασελγούν επί μακρόν επί του σώματος των Ελλήνων, υποκρινόμενα αυτά και οι εκπρόσωποί των τις αθώες περιστερές και καταρρακώνοντας τον πολιτικό βίο της χώρας.

Στο μέλλον, όλοι όσοι εργάστηκαν ενεργά ή έπραξαν πλημμελώς ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού, για να φθάσει η Ελλάδα σε αυτό το κατάντημα κατά την προηγούμενη 20ετία και ιδίως κατά τα τελευταία 12 χρόνια, επί κυβερνήσεων Σημίτη –Καραμανλή – Παπανδρέου – Παπαδήμου, όλοι αυτοί θα χρεωθούν αναλόγως ένα ιστορικό εθνικό έγκλημα εις βάρος της εθνικής μας ανεξαρτησίας, εις βάρος του ελληνικού λαού αλλά και εις βάρος της διεθνούς δημοκρατίας, αφού η ελληνική κρίση λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός άλωσης κάθε ελεύθερου, ανεξάρτητου και δημοκρατικού κράτους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αναλογικά, η ίδια ευθύνη θα βαρύνει κάθε άλλο κόμμα και πολιτικό άνδρα ή γυναίκα που δεν μπορεί να υπερβεί τον μικροκομματισμό του και δεν συμπράττει για την δημιουργία ενός πανελλήνιου εθνικού μετώπου σωτηρίας της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Ένα τέτοιο πανελλήνιο μέτωπο θα αποθάρρυνε κάθε πρόθεση των διεθνών τοκογλύφων.
Ακόμη, αντίστοιχο μερίδιο στην πρωτόγνωρη για όλη την ελληνική ιστορία εισβολή και οικονομική, πολιτική, πολιτιστική δολοφονία της Ελλάδος και του ελληνικού λαού, θα έχουν οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι, οι εκκλησιαστικοί άνδρες αλλά και όλοι οι Έλληνες πολίτες, εάν αδιαφορήσουν και γυρίσουν την πλάτη σε όσα αυτή τη στιγμή διαδραματίζονται εναντίον της Ελλάδος, του ελληνικού λαού, αλλά και εναντίον της Ευρώπης και των ευρωπαϊκών λαών.

Εξοχότατε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, μολονότι δείξατε το δρόμο δωρίζοντας τον Προεδρικό σας μισθό στο Ελληνικό Δημόσιο, δυστυχώς δεν βρέθηκε κανείς μιμητής σας στη Βουλή των Ελλήνων, ούτε ακόμη και οι ιδεολόγοι κομμουνιστές που μισούν το κεφάλαιο και τον καπιταλισμό. Όμως αυτό δεν επαρκεί. Ακούστε τη φωνή του λαού σας και την «μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων». Μην δειλιάσετε να υψώσετε το ανάστημά σας ως ιστορική προσωπικότητα εναντίον κάθε ανθελληνικού Μνημονίου, προκειμένου να σωθεί η ελληνική περιουσία και αξιοπρέπεια. Για αυτή τη στιγμή υπάρχετε και όχι για διακόσμηση στις παρελάσεις των εθνικών επετείων. Για αυτή τη στιγμή σας χρειάζεται ο ελληνικός λαός.

Άγιοι Ιεράρχες, ακούστε τη φωνή της ιστορίας πριν είναι πολύ αργά. Μιμηθείτε τον Αγ. Ιωάννη το Χρυσόστομο, τον Ιερομάρτυρα Χρυσόστομο Επίσκοπο Σμύρνης, τον Ιερομάρτυρα Γρηγόριο Ε΄ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και τόσους άλλους, και υψώστε την φωνή και το ανάστημά σας με κάθε τρόπο εναντίον αυτών που θέλουν να ταπεινώσουν και να εξοντώσουν οικονομικά, πολιτιστικά και πνευματικά τον ελληνικό λαό. Ως προς τα οικονομικά, μιμηθείτε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και προστατέψτε έμπρακτα όλο τον λαό μας πέραν κάθε διάκρισης. Ίσως η Εκκλησία να είναι το μόνο καταφύγιο στους επερχόμενους καιρούς. Ετοιμαστείτε γι’ αυτό.
Έλληνες συμπολίτες και φίλοι, πολιτικοί άνδρες και γυναίκες, επιστήμονες, καλλιτέχνες ή δημοσιογράφοι που δεν υποτάσσεσθε στο καρτέλ της Τρόικας και των κομματικών συνεργών ενός εθνικού εγκλήματος, αλλά και Έλληνες όλου του κόσμου σε όποια ήπειρο και αν ζείτε, Ευρώπη, Αμερική, Ασία, Αυστραλία, Αφρική, ακούστε τη φωνή της ιστορίας του λαού μας. Ακούστε τη φωνή της ιστορίας μας από τον Όμηρο μέχρι το Λεωνίδα και τον Περικλή και από εκεί μέχρι τον Διγενή Ακρίτα, τον Παλαιολόγο, τον Μακρυγιάννη, τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Καποδίστρια, τον Λόρδο Βύρωνα, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Ίωνα Δραγούμη, τον Άρη Βελουχιώτη, τον Μπελογιάννη και τόσους άλλους Έλληνες ή φιλέλληνες που αγάπησαν την Ελλάδα και έδωσαν το αίμα τους γι’ αυτήν.

Πράξτε ό,τι περνά από το χέρι ή το μυαλό σας για να σωθεί και να μείνει ελεύθερη η Ελλάδα. Και να είστε πεπεισμένοι πως όσο υπάρχει η Ελλάδα, τόσο θα υπάρχει δημοκρατία, ελευθερία και ανθρωπιά επάνω στον πλανήτη. Γι’ αυτό όσοι επιδιώκουν με την παγκόσμια διακυβέρνηση να βυθίσουν τους λαούς και τα έθνη σε ένα νέο Μεσαίωνα και ένα νέο Φεουδαρχισμό, ξεκίνησαν με την εξαφάνιση και εξόντωση από την ιστορία της Ελλάδας και των Ελλήνων. Είναι δε τραγικό γεγονός πώς ένας Έλληνας Πρωθυπουργός άνοιξε μόνος του την Κερκόπορτα της προδοσίας και εξόντωσης του λαού που τον ανέδειξε και τον εμπιστεύθηκε.

Έλληνες και Φιλέλληνες, αγωνιστείτε και ενημερώστε κάθε ευαίσθητο άνθρωπο, για να σώσετε την παγκόσμια Δημοκρατία. Ένα αγαθό που προσέφερε η Ελλάδα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και μην ξεχνάτε πως το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής ήταν πάντα το αίσθημα ευθύνης και αγωνίας του κάθε Έλληνα για όλο το ανθρώπινο γένος και για όλη την ιστορία του. Ως Έλληνες δεν αρνούμαστε τα χρέη και τις υποχρεώσεις μας προς κάθε νόμιμο δανειστή μας. Αρνούμαστε όμως τη δολοφονία της Ελλάδος και άλλων ευρωπαϊκών χωρών από τους διεθνείς τοκογλύφους και τους διεθνείς δολοφόνους κρατών και λαών.

Όλοι οι Έλληνες στην Ελλάδα και απανταχού στον κόσμο ας ξυπνήσουμε από το λήθαργο που μας επέβαλαν τα δύο μεγάλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, συνεπικουρούμενα από άλλα μικρότερα, με τους όποιους συνεργάτες των, δημοσιογράφους και ΜΜΕ ή νεόκοπους διανοούμενους που έβγαζαν και βγάζουν το ψωμί των προπαγανδίζοντας συχνά εναντίον της αλήθειας, εναντίον του εθνικού συμφέροντος και εναντίον της αληθούς Δημοκρατίας, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Ε.Ε., είτε διεθνώς.

Η κρίση στην Ελλάδα είναι κρίση της ιστορίας και όλοι οι λαοί και όλοι οι άνθρωποι θα ωφεληθούν απ’ αυτήν. Η Ελλάδα είναι η «τριανταφυλλιά του κόσμου». Όσοι θέλουν να την ξεριζώσουν από την ιστορία, δεν θα κατορθώσουν τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από το να σκορπίσουν τα φύλλα, την ομορφιά και το άρωμά της σε όλο τον κόσμο. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, τους λόγους του Στρατηγού Μακρυγιάννη «Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούνε να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά».

Αυτή είναι η ιστορική ευθύνη όλων των Ελλήνων σήμερα. Να γεμίσουν όλον τον κόσμο με Ελλάδες, προς όφελος του κόσμου. Να σώσουν την Ελλάδα, χάριν του κόσμου και των ανθρώπων, χάριν της παγκόσμιας Δημοκρατίας και ελευθερίας κάθε ανθρώπου και κάθε λαού.

1 Online: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2372.aspx

2 Online: http://ellhnikhaktofylakh.blogspot.com/2011/03/blog-post_5054.html

Posted in Δημοκρατία, Ελλάδα | Με ετικέτα: | 1 Comment »

ΤΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Μαΐου 2012

Μόλις πέντε ημέρες πριν από τις εκλογές επιβεβαιώνονται –σε βαθμό «κακουργήματος»– οι διαπιστώσεις στις οποίες είχαμε προβεί, όταν άνοιγε αυτή η προεκλογική περίοδος. Πως οι εκλογές αυτές αποτελούν την αρχή του τέλους του μεταπολιτευτικού σκηνικού, αποτελούν έναν οδοδείκτη για τις μελλοντικές εξελίξεις και τις προδιαγράφουν, χωρίς ταυτόχρονα να προσφέρουν κάποια σίγουρη εναλλακτική πολιτική πρόταση στο ξεπερασμένο παρελθόν. Όπως τονίζαμε, η κύρια πλευρά τους είναι η διάλυση του παλαιού, μεταπολιτευτικού, πολιτικού συστήματος.

Η ολική κατάρρευση των καθεστωτικών δυνάμεων, με πρώτο και κύριο τον αρχιτέκτονα της καταστροφής –το κόμμα-σύστημα ΠΑΣΟΚ–, η αδυναμία του ετέρου Καππαδόκη του πολιτικού συστήματος, της Νέας Δημοκρατίας, να αποτελέσει αξιόπιστη λύση, έστω στα πλαίσια του, ο πολυκερματισμός των πολιτικών δυνάμεων και η διάχυτη αγανάκτηση, δίνουν τον τόνο αυτών των εκλογών.

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω πια: Το καθεστώς αποσυντίθεται και καταρρέει και όλοι οι εκπρόσωποί του διασύρονται ανοιχτά μπροστά στα μάτια μας.

 

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ

Πρώτα και κύρια ξεφτίζουν αμετάκλητα το ΠΑΣΟΚ και ο Βενιζέλος, που αγωνίζονται να πιάσουν το 15%, έχοντας καταντήσει ένας περιφερόμενος θίασος-μαγνήτης αποδοκιμασιών και διαπομπεύσεων. Μαζί τους είναι μόνον το Σύστημα, το συγκρότημα Λαμπράκη, το Mega και τα λοιπά μέσα της κατοχικής προπαγάνδας, τα οποία δίνουν ρεσιτάλ γκεμπελισμού, μήπως και καταφέρουν να τους συγκρατήσουν από τη διάλυση. Και όμως! Όπου σταθούν και όπου βρεθούν διαπομπεύονται, γιουχάρονται και ξεφωνίζονται, γεγονός που είναι απολύτως φυσιολογικό, και ίσως λίγο αν φανταστεί κανείς το κακό που έχουν κάνει σ’ αυτόν τον τόπο. Ο κύβος έχει ριφθεί και τα πράγματα είναι καθαρά και ξάστερα: Το ΠΑΣΟΚ έχει διαπράξει ύψιστο πολιτικό έγκλημα, και κανείς δεν πρόκειται να ησυχάσει εάν όλοι αυτοί οι κύριοι, με πρώτους και καλύτερους τον Γιωργάκη και τον Παπακωνσταντίνου, δεν συναντήσουν τον Άκη Τσοχατζόπουλο στον Κορυδαλλό, στην πτέρυγα των χουντικών. Το ΠΑΣΟΚ έχει μπει στην τελική φάση της ιστορικής διαδρομής του.

 

Η απαξίωση του Σαμαρά

Δεύτερον, απαξιώνεται διαρκώς η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά. Διότι, κάθε μέρα, αποδεικνύεται ότι είναι λίγος και το κόμμα του ελάχιστο. Δέσμιο μιας παρέας γιάπηδων του Κολωνακίου, μέχρι προχθές περιόριζε την προεκλογική του εκστρατεία σε νεοφιλελεύθερους εξυπνακισμούς, έδινε ρεσιτάλ πολιτικής γκάφας και ανέλπιστων δώρων προς τους αντιπάλους του (λέγε με Συμπιλίδη), ενώ, τώρα τελευταία, πανικόβλητο, προσπαθεί να συγκρατήσει τους ψηφοφόρους από τον Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή με πυροτεχνήματα παλαιοδεξιάς εθνικοφροσύνης. Έτσι, αντί να καταγγέλλει τις ηγεσίες και τους μηχανισμούς των αριστερών κομμάτων ως συνενόχους του ΠΑΣΟΚ στον μεταπολιτευτικό εκφυλισμό της δημοκρατίας, αντί να τους καταγγέλλει για τον εθνομηδενισμό τους, στρέφεται συλλήβδην κατά των «αριστερών», ανασταίνοντας τους παλαιούς διχασμούς, ενισχύοντας εν τέλει το ΠΑΣΟΚ, τα εξαπτέρυγά του (λέγε με ΔΗΜΑΡ), καθώς και τους πιο εθνομηδενιστικούς κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Σαμαράς δεν διαθέτει ούτε πρόγραμμα ούτε σχέδιο και είναι απελπιστικά λίγος απέναντι στις απαιτήσεις των καιρών. Εξάλλου, όλα αυτά είχαν ήδη διαφανεί από την εγκληματική του επιλογή να στηρίξει τον Παπανδρέου, τον Νοέμβριο, όταν αυτός και το κόμμα του κατέρρεαν, μέσα σε ένα κλίμα γενικής αμφισβήτησης από τους ίδιους τους βουλευτές του. Με την κίνησή του, όχι μόνο έσωσε τον αντίπαλό του και έφερε τον Παπαδήμο – αλλά και μας οδήγησε στο αδιέξοδο-ταφόπλακα του δεύτερου μνημονίου.

 

Οι θεσμικοί «αντιμνημονιακοί» και τα όρια τους

Τρίτον, οι εκλογές αυτές αναδεικνύουν τη σαφή βούληση του ελληνικού λαού να ενισχύσει έναν ριζοσπαστικό, αντιστασιακό πατριωτισμό. Γι’ αυτό τον λόγο ανεβαίνει ο Καμμένος, παρ’ όλο που το παρελθόν του αποτελεί μείζον μειονέκτημα, γι’ αυτό τον λόγο ενισχύεται και ο Τσίπρας – παρ’ όλο που το κόμμα-βαρίδι που σέρνει από πίσω του κάνει ό,τι μπορεί για να το αποκρύψει. Για τον ίδιο λόγο επιβιώνει και το ΚΚΕ, ο μηχανισμός του οποίου έχει κηρύξει αυτοδιάλυση. Ιδιαίτερα η άνοδος του Καμμένου και του Τσίπρα συνδέεται με την προσπάθεια αυτών των προσωπικοτήτων να υπερβούν τα παλαιά στεγανά και στερεότυπα του χώρου τους και να ανοιχτούν προς τον ίδιο τον ελληνικό λαό, άσχετα με τα κίνητρά τους.

Ωστόσο, μένουν και οι δύο στη μέση του δρόμου. Ο Καμμένος, γιατί αυτό το άνοιγμα το συνδυάζει με μια νεοφιλελεύθερη οικονομική και πολιτική αντίληψη, ο δε Τσίπρας γιατί η υπέρβαση που επιχειρεί εξαντλείται περισσότερο σε μια προσωπική ρητορεία και δεν τολμάει να υπερκεράσει τα εθνομηδενιστικά βαρίδια του κόμματός του. Έτσι, αποσιωπά ζητήματα που συνδέονται με την ελληνική ταυτότητα και το μεταναστευτικό, δεν παίρνει θέση στα εθνικά ζητήματα και προβάλλει την ίδια συντεχνιακή αντίληψη του παλιού ΠΑΣΟΚ για τα ζητήματα που σχετίζονται με την Παιδεία και την κοινωνία.

Η έλλειψη ακριβώς μιας συγκροτημένης πρότασης καταδεικνύεται και από τον τρόπο με τον οποίο η σημερινή ανάγκη υπέρβασης των παλαιών διαχωρισμών μετατρέπεται σε μια τυχοδιωκτικής εμπνεύσεως πρόταση διακυβέρνησης. Διότι είναι προφανές ότι αυτή η πρόταση του Τσίπρα σκοπεύει πολύ περισσότερο να αιφνιδιάσει το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ και να δώσει μόστρα στον ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζεται εξαιρετικά ενισχυμένος δημοσκοπικά, και δεν βασίζεται σε κάποιες επί της ουσίας θέσεις ή σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα. Διότι είναι ένα πράγμα το να φράξεις τον δρόμο στη μνημονιακή πολιτική, απογυμνώνοντας τα μνημονιακά κόμματα, την τρόικα και το καθεστώς, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια γενική αλλαγή των συσχετισμών και είναι ένα δεύτερο να μπορείς να προτείνεις και να επιβάλεις εδώ και τώρα μια ουσιαστικά νέα διακυβέρνηση. Πράγματι, ανάμεσα σε ποιους; Το ΚΚΕ υποστηρίζει την άμεση έξοδο από ευρωζώνη και ΕΟΚ, ο Κουβέλης είναι ευρωπαϊκότερος του ΠΑΣΟΚ και ο Σύριζα ταλαντεύεται ανάμεσα σε πολλαπλές τοποθετήσεις. Εάν σε αυτούς προστεθεί και η στήριξη από τον… Καμμένο, καταλαβαίνουμε ότι πιθανότατα θα οδηγηθούμε σε τραγέλαφο.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επανάληψη, ολίγον γελοιογραφική, του πασοκικού συνθήματος των εκλογών του 1981, «στις 18 Σοσιαλισμό». Εξάλλου, το κύριο χαρακτηριστικό των δύο κατ’ εξοχήν «αντιμνημονιακών» κομμάτων είναι ο ιδιότυπος λαϊκισμός τους, και η προσπάθεια να αποφεύγουν τα δύσκολα. Ο Καμμένος αποσιωπά τις νεο-φιλελεύθερες όψεις της πολιτικής του, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τις εθνομηδενιστικές. Χαρακτηριστικά, οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» επαναφέρουν διαρκώς τη συζήτηση στο «μνημόνιο», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη διαρκή αναφορά του πως η κρίση είναι «ευρωπαϊκό ζήτημα», αποκρύβει την ιδιαίτερη και ρατσιστική αντιμετώπιση της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους «εταίρους», ενώ, για το μεταναστευτικό, πετάει την μπάλα στην κερκίδα, υπεκφεύγοντας με το «Δουβλίνο 2» και με το «να πάρουν ταξιδιωτικά έγγραφα οι μετανάστες» ταυτόχρονα, προβάλλει ελάχιστα ως κεντρικό αίτημα την πληρωμή των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου.

 

Είναι εφικτός ένας νέος Ανδρέας;

Στην πραγματικότητα, και τα δύο αυτά κόμματα εμπνέονται από το αλήστου μνήμης παράδειγμα του Ανδρέα. Ο Καμμένος παίζει σε όλα τα ταμπλό και είναι «έτοιμος», δήθεν, για συμμαχίες με όλους τους «αντιμνημονιακούς». Ο ΣΥΡΙΖΑ, που πριν πέντε χρόνια υπεράσπιζε την κατεδάφιση της χώρας, κατά τον μηδενιστικό Δεκέμβρη του 2008, και οικοδόμησε στον πιο ακραίο λαϊκιστικό Αλαβανισμό, σήμερα επενδύει στον Ανδρεϊσμό, που φαίνεται να ελκύει και τον Καμμένο. Μόνο που οι εποχές είναι πολύ διαφορετικές. Το ανδρεϊκό φαινόμενο οικοδομήθηκε στη δεκαετία του 1970, όταν το καθεστώς είχε αποθέματα αναδιανομής, υπήρχαν ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες και ο δανεισμός ήταν ακόμα πολύ χαμηλός. Γι’ αυτό και ο Ανδρέας μπορούσε να επενδύει σε μια συνολική πολιτική που ήταν, ταυτόχρονα, πατριωτική, αναδιανεμητική και… δανειστική! Σήμερα, δεν μπορεί να επαναληφθεί κάτι ανάλογο διότι ο ελληνισμός δίνει –κυριολεκτικά– μια πάλη ζωής ή θανάτου. Και κανένα επιδερμικό ή λαϊκιστικό –με την αρνητική έννοια του όρου– σχήμα, δεν έχει δυνατότητες μακροημέρευσης. Εξ άλλου, θα πρέπει να θυμίσουμε το δημοσκοπικό 18% του Αλαβάνου –και του μικρού τότε Τσίπρα– στη φάση της επένδυσης στα Εξάρχεια και… την κα Ρεπούση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα διπλό πρόσωπο Ιανού, από τη μία πλευρά αποτελεί, υπέρβαση της μεταπολίτευσης, και από την άλλη την πιο χαρακτηριστική συνέχειά της, τόσο κοινωνικά όσο και ιδεολογικά. Εξάλλου σήμερα ενισχύεται σε βάρος του Κουβέλη, διότι καθώς βαθαίνει η κρίση, προσελκύει τους απογοητευμένους ή οικονομικά κατεστραμμένους Πασόκους, που προς στιγμήν είχαν στραφεί προς τη ΔΗΜΑΡ, η οποία – σε μεγάλο βαθμό εξ αιτίας της… Ρεπούση– συρρικνώθηκε και συσπειρώνει μόνο τη σημιτική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ!

Δηλαδή, για να διευκρινίσουμε τη θέση μας. Οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» και η στρατηγική Τσίπρα –όχι ο ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα–, ενώ δεν αποτελούν κάτι το πραγματικά «νέο» και συνεκτικό στη μετα-μεταπολιτευτική περίοδο, ταυτόχρονα προϊδεάζουν και προαναγγέλλουν μια νέα ιστορική εποχή κατά την οποία θα καταρριφθούν οι παλαιοί διαχωρισμοί και θα τείνει να συγκροτηθεί ένας νέος πολιτικός άξονας γύρω από τις θεματικές του πατριωτισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της οικολογίας και της άμεσης δημοκρατίας. Ο Καμμένος ανταποκρίνεται στο κριτήριο του πατριωτισμού, αλλά υπολείπεται δραματικά στα υπόλοιπα, ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίνεται –με τον τρόπο του– στο θέμα της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά έχει τη μεγάλη τρύπα στο ζήτημα του πατριωτισμού και της εθνικής επιβίωσης του ελληνισμού.

 

Η οργανωτική αποτυχία των «αγανακτισμένων»

Οι μόνες δυνάμεις που θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα αρχικό πρόπλασμα του «νέου» ήταν οι δυνάμεις των «πλατειών» και των Αγανακτισμένων. Ωστόσο, απέτυχαν να το κάνουν. Και βασική ευθύνη γι’ αυτό έχουν η μεγαλομανία και ο μεγαλοϊδεατισμός που υπήρξαν ένα από τα βασικά βαρίδια του αντιμνημονιακού κινήματος μέχρι σήμερα. Ο Μίκης Θεοδωράκης, μαζί με τον Κασιμάτη, απέρριπταν συστηματικά την οποιαδήποτε πολιτική παρέμβαση της Σπίθας, και άρα τη συμμετοχή της στις εκλογές, με το καταπληκτικό διττό επιχείρημα ότι εμείς απευθυνόμαστε στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού και περιμένουμε την κατάρρευση του καθεστώτος, ενώ, ταυτόχρονα, δεν έχουμε τη δυνατότητα και τα οικονομικά μέσα ούτε καν να διαμορφώσουμε ένα στοιχειώδες ψηφοδέλτιο! Ή όλα ή τίποτα, δηλαδή τίποτα! Άλλοι συγκρότησαν μεγαλεπήβολα «μέτωπα» και ετοίμασαν προγράμματα για τις πρώτες «εκατό μέρες» της εξουσίας τους και την ίδια στιγμή δεν μπορούν να συμπληρώσουν αξιόπιστα και πλήρη ψηφοδέλτια, συμμετέχοντας με περιθωριακό τρόπο στις εκλογές.

Και έτσι κατεστράφη η μόνη πραγματική δυνατότητα συγκρότησης ενός σχετικά αξιόπιστου εκλογικού αντιστασιακού σχήματος, που θα μπορούσε να εκφράσει τους κοινούς τόπους του κινήματος των Αγανακτισμένων, με αποτέλεσμα τη δυναμική αυτού του κινήματος να την εισπράξουν οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» και ο ΣΥΡΙΖΑ, το δε κενό του να το εκμεταλλευτεί ακόμα και η Χρυσή Αυγή που εμφανίζεται στα μάτια των αδαών νεαρών ως το κατ’ εξοχήν αντισυστημικό κίνημα.

 

Η νέα περίοδος του αντιστασιακού κινήματος

Αυτές οι εξελίξεις έχουν ήδη μεταβάλει τον τρόπο και τους κόμβους συγκρότησης ενός, εαμικού τύπου, πολυσυλλεκτικού δημοκρατικού ρεύματος, που είναι αναγκαίο και εφικτό στην περίοδο που έρχεται.

Κατ’ αρχάς, για να μπορέσουμε να θέσουμε κάποια στιγμή, ουσιαστικά και όχι γελοιογραφικά, το αίτημα μιας συνολικής αλλαγής, είμαστε υποχρεωμένοι να πραγματοποιήσουμε μια «μακρά πορεία» –που οι συνθήκες την κάνουν να γίνεται πολύ πιο σύντομη χρονικά αλλά παραμένει αναγκαία από ποιοτική άποψη– μέσα από τα κινήματα αλλά και τους θεσμούς. Κατά την προηγούμενη περίοδο, αυτό μπορούσε και έπρεπε να εγκαινιαστεί μέσα από ένα «αντιμνημονιακό μέτωπο», συγκροτημένο σε μίνιμουμ πρόγραμμα, με βάση το κίνημα των Αγανακτισμένων και τις «πλατείες», το οποίο θα διευκρίνιζε την ιδεολογία και το πρόγραμμά του, σταδιακά, καθώς θα συγκροτούνταν. Δηλαδή, θα περνούσαμε από το πολύ γενικό και τις μίνιμουμ κοινές συνιστώσες στη συγκεκριμενοποίηση.

Αυτό δεν κατέστη δυνατό, για λόγους που έχουμε αναλύσει. Σήμερα, αφού η συγκρότηση δια του άμεσου «μετώπου των πλατειών» κατέστη ανέφικτη και άλλες πολιτικές δυνάμεις κάλυψαν το «κενό», έχουμε φτάσει στην ανάγκη της συγκεκριμενοποίησης προτάσεων και στρατηγικών, ενώ η καταστροφή της χώρας με την υπογραφή και των δύο μνημονίων έχει βαθύνει. Στο εξής, το «μέτωπο» δεν μπορεί να είναι μόνον «αντιμνημονιακό» αλλά πρέπει να πάμε ένα βήμα πάρα πέρα, να γίνει «αντιστασιακό», συμπεριλαμβάνοντας θεματικές όπως το μεταναστευτικό, η Κύπρος, η ΑΟΖ, οι Γερμανικές Επανορθώσεις και το Κατοχικό Δάνειο. Επί πλέον, είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να μιλήσουμε για ένα μέτωπο που θα συγκροτηθεί όχι από τις «πλατείες» και μόνο, αλλά από διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές συνιστώσες και με στοιχεία προγραμματικής συμφωνίας που υπερβαίνουν την απλή αντιμνημονιακή ρητορική.

Κατά συνέπεια, προσβλέπουμε στη συνάντηση δυνάμεων που έχουν ήδη πίσω τους ένα κάποιο ιδεολογικό και πολιτικό παρελθόν και θα προέλθουν συχνά από τις αναπόφευκτες διευκρινίσεις απόψεων, οι οποίες θα λάβουν χώρα στο εσωτερικό υπαρκτών πολιτικών δυνάμεων, κάτω από την πίεση του ίδιου του λαού. καθώς και από νέες δυνάμεις που θα αναδειχθούν από το κίνημα – μέσα σε ένα κινηματικό και θεσμικό χωνευτήρι. Διότι η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ και η ανάδειξη νέων πολιτικών σχημάτων, όπως οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες», θα προκαλέσει στο εσωτερικό τους όλο και πιο ισχυρές διαφοροποιήσεις,. Δεν μπορεί ο εθνομηδενιστικός πυρήνας του Συνασπισμού να συμβαδίσει με τον νέο πατριωτικό λόγο, που έστω υπαινικτικά ή δημαγωγικά προφέρει ο Τσίπρας, ούτε θα μπορέσουν οι διάφορες «συνιστώσες» να συμπορεύονται σε κομβικά ζητήματα όπως το Κυπριακό, η ΑΟΖ, το μεταναστευτικό κ.λπ. Το ίδιο, και ίσως σε μεγαλύτερη έκταση, θα συμβεί στους «Ανεξάρτητους Έλληνες», γύρω από την πιθανή ή όχι συμπόρευση με νέα κυβερνητικά σχήματα. Ούτε το δυναμικό που εκφράστηκε στα ποικίλα σχήματα του χώρου των Αγανακτισμένων, από τη Σπίθα έως το ΕΠΑΜ, θα μείνει εκτός αυτών των διαδικασιών.

Σε αυτές τις συνθήκες, καθίσταται αναγκαία η διαμόρφωση ισχυρών και συνεκτικών σχημάτων και ομαδοποιήσεων, που ενστερνίζονται το «τετράπτυχο» που θέτουμε ως προϋπόθεση μιας προγραμματικής συμφωνίας, και οι οποίες θα μπορέσουν να λειτουργήσουν ως πόλοι αναφοράς και καταλύτες αυτής της μελλοντικής ανασύνθεσης που προδιαγράφουμε.

Πλέον, είναι εφικτή η συγκρότηση ενός –πλειοψηφικής απεύθυνσης– αντιστασιακού, πατριωτικού – ριζοσπαστικού ρεύματος. Υπάρχουν ίσως και οι συνθήκες ώστε να μπορέσει να σώσει τη χώρα από την απόλυτη καταστροφή, καθώς, ακόμα και στην Ευρώπη, πληθαίνουν οι φωνές που απορρίπτουν την πολιτική στραγγαλισμού που θέλει να επιβάλει η πανευρωπαϊκή γερμανική κηδεμονία. Ταυτόχρονα, το καθεστώς μέσα στην Ελλάδα έχει σαπίσει εντελώς και δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον αν δεν αλλάξουμε άρδην κράτος και κοινωνία.

Αυτές οι απόψεις έχουν πλειοψηφικό χαρακτήρα και εκφράζουν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού: υπάρχει κενό εξουσίας και ηγεμονίας, αλλά τα οργανωμένα σχήματα και οι πολιτικές ομαδοποιήσεις βρίσκονται τραγικά πίσω από τις νέες ανάγκες. Γιατί προέρχονται, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, από ιδεολογικά και πολιτικά σχήματα διαμορφωμένα –και κάποτε πρωταγωνιστές της– στη μεταπολίτευση, τις πρακτικές και την ιδεολογία της. Γι’ αυτό εξάλλου και αποτελεί πολιτικαντισμό και ανδρεοπαπανδρεϊκή ρητορεία η πρόταση για άμεση ανατροπή του «συστήματος». Ιδού λοιπόν το κεντρικό αίτημα της περιόδου: Η ιδεολογική ηγεμόνευση της αντιστασιακής ιδεολογίας και στρατηγικής και η ταυτόχρονη οικοδόμηση των οργανωτικών προϋποθέσεων για τη μετατροπή αυτής της ιδεολογικής κυριαρχίας σε πολιτική.

Οι εκλογές σηματοδοτούν την απαρχή αυτής της διαδικασίας και όχι το τέλος τους. Ούτως ή άλλως, οι συσχετισμοί δεν θα μπορέσουν να παγιώσουν ισορροπίες, έστω και για ελάχιστους μήνες. Μας περιμένει, επομένως, μια μεγάλη περίοδος αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, αστάθειας και αβεβαιότητας, μέσα στην οποία θα διογκωθεί ο κίνδυνος της ολικής κατάρρευσης, που ήδη επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας. Πρέπει λοιπόν να εργαστούμε για έναν αυτόνομο πόλο πατριωτικής, ριζοσπαστικής και δημοκρατικής αντίστασης.

Όσο για το «τι ψηφίζουμε» σε αυτές τις εκλογές, πιστεύουμε πως ήδη έχουμε διαγράψει τη γενική κατεύθυνση. Ψηφίζουμε, «χωρίς αυταπάτες», δυνάμεις που αρνούνται την υποταγή και την καταστροφή της χώρας και μάλιστα επιλέγουμε και πού θα κατευθύνουμε την ψήφο μας, σε άτομα που βρίσκονται πιο κοντά στο αντιστασιακό ζητούμενο και πιθανώς στις αναγκαίες μελλοντικές ανασυνθέσεις.

 

Υ.Γ. Έχουμε μια ειλικρινή απορία. Για ποιο λόγο άραγε οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» αλλά προπαντός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναδεικνύουν σε κεντρικό αίτημα της προεκλογικής εκστρατείας, όχι το χρονοβόρο ζήτημα των Γερμανικών Αποζημιώσεων γενικά, αλλά την άμεση καταβολή από τη Γερμανία του Κατοχικού Δανείου, άμεσα απαιτητού και πληρωτέου, που ξεπερνάει τα 65 δισεκατομμύρια ευρώ χωρίς τους τόκους; Γιατί όχι μια κεντρική διαδήλωση με αυτό το αίτημα;

Καλή ψήφο και ες αύριον τα σπουδαία.

Πρωτομαγιά 2012

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ «ΑΡΔΗΝ»

www.ardin-rixi.gr

Posted in Δημοκρατία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δυό λόγια για τον Αλέκο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Μαΐου 2012

Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, ούτε και είμαι ο καταλληλότερος για να μιλήσω μέσα σε λίγα λεπτά για τη ζωή και το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη. Γι’ αυτό δεν θα σας μιλήσω ‘για τον Αλέκο’. Πώς θα μπορούσα άλλωστε εντίμως αφού δεν τον γνώρισα, δυστυχώς. Τον συνάντησα μια και μοναδική φορά και τον χαιρέτισα φευγαλέα, ήμουν τότε είκοσι χρονών, στο γραφείο του πατέρα μου -και τότε ακόμη αρχηγού του- λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, τη δολοφονία του για τους πολλούς που δεν πεισθήκαμε ποτέ με την εκδοχή του απίθανου ‘τροχαίου’ με τα πολλά αναπάντητα ερωτηματικά….

Δεν θα μιλήσω ‘για τον Αλέκο’ γιατί από εκείνη τη μέρα συνομιλώ -όπως πολλοί της γενιάς μου- ‘με τον Αλέκο’. Θα μιλήσω λοιπόν ‘προσωπικά’. Γιατί η Πολιτική, όπως την εννοούσε ο Αλέκος, με “Π” κεφαλαίο δηλαδή, είναι πάντα υπόθεση ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ, υπόθεση του πολίτη, προϊόν ΑΠΟΦΑΣΗΣ και πράξη ΕΥΘΥΝΗΣ και, όπως στην περίπτωση του, ΑΝΔΡΕΙΑΣ και ΑΡΕΤΗΣ.

Έθεσε ψηλά τον πήχη για τις επόμενες γενιές ο Αλέκος.
Υπήρξε πραγματικά ασυμβίβαστος αγωνιστής.
Στους αγώνες για ελεύθερη Κύπρο.
Στους ανένδοτους για δημοκρατική Ελλάδα.
Στην αντίσταση κατά της Δικτατορίας. Ως επίδοξος τυρρανοκτόνος, ως αλύγιστος κρατούμενος βασανισθείς και ως πολυμήχανος δραπέτης.
Ασυμβίβαστος όμως και με τους συμβιβασμούς της ‘Μεταπολίτευσης’. Ασυμβίβαστος με το κουκούλωμα του φακέλλου του πραξικοπήματος της Κύπρου (που έδωσε το αναγκαίο πρόσχημα στην Τουρκία για την εισβολή) στο όνομα υψηλών κρατικών σκοπιμοτήτων ή, για να το πούμε λιανά, για να μη θιγούν οι Αμερικάνοι πάτρωνες του Καραμανλή και του Αβέρωφ -και πρώτα και κύρια ο προεδρεύων υπερυπουργός των εξωτερικών των ΗΠΑ Κίσινγκερ, ο ‘εγκέφαλος’ της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας.
Είχε βαλθεί να τα φέρει όλα στο φώς ο Αλέκος, “για να ‘βρουν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί”.
Γιατί δεν μπορούσε να ησυχάσει, δεν μπορούσε να ζει συνένοχος, ούτε δια της σιωπής….
Έτσι υπήρξε το πρώτο θύμα, ο πρώτος μάρτυρας της ‘Μεταπολίτευσης’.
Η θυσία του ανέδειξε τα όριά της στον δεύτερο κιόλας χρόνο της ζωής της. Υπό αυτή την έννοια σήμανε και το πρώϊμο ‘τέλος’ της, ήδη από τότε.

Εκλιπόντος του πραγματικού ήρωα, φιλοτεχνήθηκε ανεμπόδιστα το προφίλ του δήθεν ‘χαρισματικού σωτήρα’ για να διαδεχθεί τον ψευτο-‘Εθνάρχη’.
Μπελογιάννης, Λαμπράκης, Παναγούλης “έπρεπε” να φύγουν απ’ τη μέση για να προχωρήσει, μέσα από τη διάλυση του ΕΑΜ, της ΕΔΑ και του Κέντρου, η κατάλυση του Ελληνικού Έθνους που μας οδήγησε, μέσα από το καθεστώς του δικομματισμού που έτσι οικοδομήθηκε, στη σημερινή χρεωκοπία, τη νέα κατοχή, τη νέα χούντα των τραπεζιτών και των ευρωκρατών.

Καταθέτοντας στεφάνι σήμερα, τριάνταεπτά ακριβώς χρόνια μετά τη θυσία του, σ’αυτόν τον υπέροχο ανδριάντα που δείχνει –σημαδιακά- στον ίδιο δρόμο που δείχνει, λίγο παρακάτω, ο γέρος του Μωριά, δεν στεκόμαστε μόνο στον συμβολισμό, ούτε μόνο στο ηθικό χρέος, να βαδίσουμε στα χνάρια του, στα χνάρια τους.

Δίνουμε όρκο τιμής -όρκο ζωής- να μη συμβιβαστούμε ποτέ ούτε εμείς!
Να δώσουμε στο καθεστώς, στη χούντα της ‘Μεταπολίτευσης’, τη χαριστική βολή, για ν’ αναστήσουμε το Έθνος μας, για να σώσουμε τη Χώρα και το Λαό και να σαλπίσουμε την επανάσταση της Ειρήνης και της Δικαιοσύνης, την επανάσταση της Δημοκρατίας, στην Ευρώπη και τον Κόσμο,σε μια στιγμή που απειλούνται περισσότερο από ποτέ.

Ξεκινάμε από τον Αλέκο Παναγούλη και βαδίζουμε προς το Σύνταγμα για ν’αφήσουμε ένα κλαράκι δάφνης και να τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή για τον Δημήτρη Χριστούλα και για όλα τα θύματα, όλους τους μάρτυρες της σύγχρονης γενοκτονίας στην οποία υποβάλλεται ‘επιστημονικά’ και ‘προτεστάντικα’ ο Λαός μας σήμερα, εν αναμονή της ανασυγκρότησής του ως Έθνους, της συγκρότησής του -για πρώτη φορά- ως πραγματικά ανεξάρτητου Κράτους, όρο εκ των ων ουκ άνευ για την κατάκτηση της Ελευθερίας του, την εξασφάλιση της Σωτηρίας του, όρο εκ των ων ουκ άνευ για την ανάκτηση της Αξιοπρέπειάς του.

Θα καταλήξουμε στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο όπου πραγματοποιήθηκε, το 1893, από τον Σύλλογο Σταύρου Καλλέργη, ο πρώτος εορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς στην Ελλάδα, για να υπογραμμίσουμε ότι ο αγώνας μας είναι ταυτόχρονα εθνικός και κοινωνικός, ότι το Απελευθερωτικό Μέτωπο που ανυποχώρητα επιδιώκουμε (και το οποίο αποτελεί εθνική και κοινωνική αναγκαιότητα) είναι Εθνικό και Λαϊκό και σκοπό έχει να ολοκληρώσει την Επανάσταση του ’21 και την Απελευθέρωση του ’44.

Μήπως έτσι διακινδυνεύουμε έναν νέο Εμφύλιο; Μετά τον μπαμπούλα της χρεωκοπίας και της επιστροφής στη δραχμή, το σύστημα, ντόπιο και διεθνές, δεν θα διστάσει να καταφύγει, παίζοντας τα ρέστα του, στην έσχατη αυτή ‘γραμμή άμυνας’, πρώτα ως κινδυνολογία και έπειτα και ως σενάριο ανωμαλίας. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Εμφύλιος καλά κρατεί εκατέρωθεν (παρά τις θεσμικές ρυθμίσεις της ‘Μεταπολίτευσης’), βοηθούντος και του ‘μεταναστευτικού’, και βρίσκει ιδεολογική ‘κάλυψη’ στα δόγματα της εθνικής και ταξικής ‘καθαρότητας’ που επικαλούνται οι ‘αριστεροί’ και ‘δεξιοί’ πυλώνες του. Το Εθνικό-Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο που οικοδομείται βρίσκεται εκ των πραγμάτων και συνειδητά στον αντίποδα του ‘νέου’ διχασμού και θα αποτελέσει ικανή δύναμη αποτροπής Εμφυλίου και αναγέννησης της Πατρίδας μας.

Γιάννης Μαύρος, Αθήνα, Πρωτομαγιά 2012

Posted in Δημοκρατία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: