βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Ο θείος Αντώνης ξέρει…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Ιουνίου 2012

του ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΤΖΗΠΕΤΡΟΥ

Για το πραγματικό περιεχόμενο της ‘αριστερής διακυβέρνησης’ έχει πολύ μεγάλη σημασία να ακούμε ανθρώπους όπως ο Αντώνης Λιάκος. Μπορεί να μην είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι όμως βασικός ιδεολογικός ταγός του εθνομηδενισμού, κύριως οργανωτής των καθηγητικών δικτύων κυριαρχίας της εθνομηδενιστικής γραμμής στα τμήματα των ανθρωπιστικών επιστημών, ενώ διέτελεσε πρόεδρος του σημιτικού Ομίλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας (του διαβόητου ΟΠΕΚ). Ο Λιάκος, μπορεί να φροντίζει πάντοτε να μένει ένα βήμα πίσω από την κεντρική πολιτική σκηνή, εντούτοις είναι ‘ειδικός’ στο να καταστρώνει και να προωθεί σχέδια ιδεολογικής ηγεμονίας μέσα στο κλίμα του ελληνικού παρασιτισμού.

Γι’ αυτό έχει και ιδιαίτερη σημασία η τοποθέτησή του σχετικά το ‘ρεύμα της αριστερής διακυβέρνησης’, το τι αντιπροσωπεύει και το μέχρι που το βλέπει να πηγαίνει.

Εδώ και καιρό, ο Αντώνης Λιάκος έχει εγκαταλείψει την (πάντα “κριτική” (sic!), όπως αρμόζει στην ακαδημαϊκή μενταλιτέ του) υποστήριξη προς το ΠΑΣΟΚ και έχει βάλει πλώρη προς τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως εξάλλου δήλωσε ξεκάθαρα μετά την εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μαΐου: Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να γίνει η μήτρα ενός μεγάλου κόμματος της Αριστεράς που θα εμπνεύσει ελπίδα (Έθνος 12-05-12).

Ποιά είναι η ‘Λιάκεια αφήγηση’ -για να χρησιμοποιήσουμε μια φρασεολογία που ο ίδιος απολαμβάνει- που καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα;

Πρώτον, ο Λιάκος πιστεύει ότι η ελληνική κρίση, είναι μια τυπική κρίση μιας ευρωπαϊκής κοινωνίας του 21ου αιώνα: “Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δυτικές κοινωνίες τον 21ο αιώνα. Το τέλος της ανάπτυξης έφερε στην επιφάνεια τα προβλήματα της υπερχρέωσης και των ελλειμμάτων, και διαμέσου αυτών, του υπερβολικού κόστους της πολιτικής διαχείρισης, το οποίο περιλαμβάνει εξαγορά υποστήριξης, χαριστικές και πελατειακές σχέσεις και διαφθορά. Οσο συνεχιζόταν η ανάπτυξη, αυτό το πρόβλημα μπορούσε να κρύβεται. Η κρίση το ξεσκέπασε, και το έκανε κεντρικό της ζήτημα” (Έθνος 12.05.2012).

Δεύτερον, θεωρεί ότι η νεοφιλελεύθερη αντίδραση των ελίτ, βυθίζει ακόμα βαθύτερα την Ευρώπη στην κρίση. Ότι πρόκειται για μια κολοσσιαία ευρωπαϊκή αντεπανάσταση, η οποία όμως βυθίζει βαθύτερα την Ευρώπη στην κρίση, την αντίδραση και εν τέλει στον ολοκληρωτισμό: ‘….Σήμερα συμβαίνει το αντίθετο: μια πορεία προοδευτικής απώθησης, απόσχισης, αποσωμάτωσης. Η απάντηση στο παλαιό κοινωνικό ζήτημα ήταν η δημιουργία του κράτους πρόνοιας, σήμερα η κατεδάφισή του. Τα τρία μεγάλα ζητήματα είναι βέβαια το δημοσιονομικό και η τύχη του ευρώ (που αφορά μια οικονομική και κοινωνική αρχιτεκτονική της Ευρώπης, αλλά και τη διαχείριση των δημόσιων θεσμών), δεύτερο το πρόβλημα της ανεργίας και της μη ανάπτυξης, που συμπαρασύρει συντάξεις και υγειονομική ασφάλιση, και τρίτο το πρόβλημα της μετανάστευσης με την ανασφάλεια που προκαλεί, η οποία, με τη σειρά της, τρέφει τον ρατσισμό και τον φασισμό‘. Ενθέματα Αυγής 27.05.2012 (Σ’ αυτό το σημείο, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο Λιάκος παραμένει πιστός στο ‘τροτσιστικό υπόδειγμα’ ερμηνείας της ανόδου του φασιστικού φαινομένου κατά το μεσοπόλεμο. Σύμφωνα μ’ αυτό, η αντιλαϊκή αντίδραση των ελίτ απέναντι στην κρίση δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο φτώχειας και ραγδαίας προλεταριοποίησης των μεσοστρωμάτων, που με τη σειρά της τροφοδότησε τα ανορθολογικά αντανακλαστικά του νασισμού και του φασισμού… πρόκειται για μια ακραία οικονομίστικη και κατά βάθος ‘αναπτυξιακή’ ερμηνεία -η κριτική της οποίας ξεπερνάει τα όρια του συγκεκριμένου).

Αξίζει να πούμε, ότι σε αυτά τα πλαίσια ανάλυσης ο Λ. προσεγγίζει την Τρόικα ή το Μνημόνιο υπ’ αυτούς τους όρους. Στο σχήμα του, δεν χωράει κανένα σχήμα ενδο-ευρωπαϊκών εθνικών ανταγωνισμών ή έστω ενός γερμανικού ηγεμονικού σχεδίου που βυθίζει την Ευρώπη σ’ αυτήν την ‘αντεπανάσταση’. Πιστεύει ότι το ζήτημα είναι ‘πανευρωπαϊκό’ και αφορά στην αντιδραστική φύση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Τρίτον, θεωρεί ότι στα ελληνικά δεδομένα ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να συσπειρώσει ένα δυνάμει ηγεμονικό κοινωνικό μπλοκ καταγγελίας αυτής της Ευρωπαϊκής Αντεπανάστασης. Έτσι: “ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πλειοψηφικό ρεύμα στις παραγωγικές ηλικίες των αστικών κέντρων. Τι σημαίνει αυτό; Οτι με το κόμμα αυτό εκφράστηκε ο παραγωγικός κορμός της χώρας. Οτι η πολιτική του Μνημονίου έρχεται σε σύγκρουση και δρα διαλυτικά απέναντι σ’ αυτόν ακριβώς τον κεντρικό παραγωγικό ιστό της χώρας. Η διαπίστωση αυτή φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ από τις παρυφές της πολιτικής αντιπροσώπευσης στο κεντρικό πλατό της” (Έθνος 12-05-12).

Τέταρτον, πιστεύει ότι αυτό το δυνάμει ηγεμονικό μπλόκ, έστειλε με το εκλογικό αποτέλεσμα που προκάλεσε ένα ισχυρό μήνυμα στην Ευρώπη: “Το μήνυμα που αυτός ο κόσμος ανέλαβε να επιδώσει στην Ευρώπη, θέλει αποκρυπτογράφηση χωρίς προκαταλήψεις, έστω και αν περιέχει γραμματικά λάθη. Το σύνθημα «Αποφάσισαν χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς αυτούς!» αποδείχτηκε το πιο αποτελεσματικό και το έμβλημα αυτών των εκλογών” (όπως προηγούμενα). (Έθνος 12.05.12)

Πέμπτον και τελευταίον, θεωρεί ότι αυτή είναι η καλύτερη δυνατή πρώτη ύλη, για την γέννηση ενός πανευρωπαϊκού αριστερού κύματος ανατροπής των αντιδραστικών, αντεπαναστατικών δυνάμεων: Δεν πρέπει να κοιτάζουμε γύρω μας με το μίζερο βλέμμα του λειψού Ευρωπαίου. Αν δούμε αυτά που συμβαίνουν εδώ ως τις μείζονες προκλήσεις του 21ου αιώνα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, τότε καταλαβαίνουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να γίνει η μήτρα ενός μεγάλου κόμματος της Αριστεράς που θα εμπνεύσει ελπίδα αλλά επίσης σεβασμό και δέος στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Αυτό είναι, κατά τον Αντώνη Λιάκο το μεγαλύτερο πολιτικό διακύβευμα που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Γι’ αυτό και δίνει πολύ μεγαλύτερη σημασία στον πανευρωπαϊκό συντονισμό αυτού του ρεύματος, παρά σε οποιαδήποτε απόπειρα ‘εγκαθίδρυσης αυτού του ρεύματος ανατροπής σε μια μόνο χώρα‘. Γι’ αυτό και εδώ, διαχωρίζεται από την πρόσφατη τάση του ΣΥΡΙΖΑ να πλειοδοτεί σε διακηρυκτικές υποσχέσεις φορολογίας, αναδιανομής, και άμεσης ανασυγκρότησης του ελληνικού κοινωνικού κράτους. Γι’ αυτό το λόγο, στις συμβουλές που έχει να δώσει για την αυριανή μέρα των εκλογών της 17ης Ιουνίου, υιοθετεί ένα μείγμα ρεαλισμού και παρελκυστικής τακτικής : …Σε κάθε περίπτωση, που θα κριθεί από το αποτέλεσμα των εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γνωρίζει από τώρα τα ονόματα των βασικών υπουργών την επόμενη μέρα, ποιος μπορεί να είναι ο πρωθυπουργός σε περίπτωση συμμαχιών, τι θα κάνει και με ποιους θα μιλήσει από το βράδυ των αποτελεσμάτων, τα μέτρα για τις επόμενες ώρες, μέρες και βδομάδες. Οι δίαυλοι επικοινωνίας πρέπει να είναι από τώρα προετοιμασμένοι. Πρέπει να προβλέψει, κατά το δυνατό, τις αντιδράσεις των αγορών, των Βρυξελλών, αλλά και αναπεπταμένες λαϊκές προσδοκίες για γρήγορη εκπλήρωσή τους και διόρθωση των αδικιών. Χρειάζεται από τώρα μια σαφής διάκριση ανάμεσα στη δανειακή σύμβαση και τους εσωτερικούς νόμους που προβλέπει το Μνημόνιο. Η εξασφάλιση της ρευστότητας και η καταπολέμηση του πανικού είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο κοινωνικό μέτρο δεν είναι να επαναφέρει μισθούς και συντάξεις στα προηγούμενα επίπεδα, αλλά να συγκροτήσει ένα δίχτυ αλληλεγγύης γι’ αυτούς που μετεωρίζονται πλέον στο καινό. Το τρίτο βήμα δεν είναι η επιβολή νέας φορολογίας, αλλά η ανασυγκρότηση του φορολογικού μηχανισμού, η είσπραξη των φόρων, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Η ανασυγκρότηση ενός αποτελεσματικού δημόσιου τομέα ως εργαλείου μιας νέας πολιτικής. (Ενθέματα Αυγής 27.05.2012).

Απέναντι σ’ αυτήν την ‘αφήγηση’ που κατασκευάζει ο Αντώνης Λιάκος για την διεθνή συγκυρία, την κατάσταση στην Ελλάδα και τα καθήκοντα του ρεύματος της ‘αριστερής διακυβέρνησης’, μπορεί κανείς να σημειώσει τα ακόλουθα:

Διαβάζοντας τον Λιάκο και αντιπαραβάλοντας τα κείμενά του με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν χωράει καμία αμφιβολία για το ποιός πραγματικά ασκεί σήμερα ιδεολογική ηγεμονία στην προγραμματική παραγωγή του εκλογικού σχήματος: Μέσα σε ένα-δύο κείμενα ο Λιάκος δίνει το ‘ζούμι’ της στάσης και της θέσης του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην κρίση: Καμία ελληνική ιδιαιτερότητα στην ερμηνεία της ελληνικής κρίσης, ευρωπαϊκή οπτική, εγκατάλειψη της εθνικής οικονομίας ως προνομιακού πεδίου αντιμετώπισης της κρίσης, φυγή προς τις ‘προοδευτικές ευρωπαϊκές δυνάμεις’.

Δεύτερον, όντως, ο Λιάκος αποτελεί τον διαυγέστερο εκφραστή του ελληνικού παρασιτισμού.Διότι:

Μιλάει εξ ονόματός του, γι’ αυτό και παραβλέπει τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής κρίσης. Γι’ αυτόν, το σημείο μηδέν ξεκινάει από την παγκόσμια κρίση του 2007-2008. Πρωτύτερα, όπως λέει πολύ χαρακτηριστικά: ‘όσο υπήρχε ανάπτυξη το πρόβλημα συγκαλύπτονταν’! Ενώ το πρόβλημα, δεν αφορούσε στην ιδιαίτερη σχέση που διατηρεί η Ελλάδα στον καταμερισμό της ΕΕ, αλλά σε τυπικά προβλήματα δυτικών κοινωνιών του 21ου αιώνα. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι βαφτίζει ως παραγωγικά, τα πιο ενεργά στρώματα μιας κοινωνίας η οποία είναι… παρασιτική…
Υπερασπίζεται την ‘χρυσή εποχή’ του παρασιτισμού, καθώς εμφανίζει την σημερινή κρίση ως ‘διολίσθηση’ και παρουσιάζει την κυριαρχία του γερμανικού, σκληρά νεοφιλελεύθερου μοντέλου ως μια υποτροπή στις δυνάμεις του ‘ευρωπαϊκού συντηρητισμού’. Προφανώς, ο Λιάκος υπερασπίζεται την προηγούμενη περίοδο του εκσυγχρονισμού ως περίοδο κατ’ εξοχήν κυριαρχίας των ‘προοδευτικών δυνάμεων’ και αξιώνει μιαν επιστροφή σ’ αυτήν.
Τρίτον, ως τέτοιος κατασκευάσει ένα σχήμα αντίστασης του παρασίτου στην κρίση που επί της ουσίας είναι φονταμενταλιστικό: Αξιώνει μέσα από μια φυγή προς την στρατηγική της ‘ευρωπαϊκής αναταραχής’, την επιστροφή σε αυτήν την Χρυσή Εποχή του ελληνικού παρασιτισμού: Συστήνει στο ρεύμα της αριστερής διακυβέρνησης να παίξει, καθυστέρηση και ελπίζει ότι ο συντονισμός των ‘ευρωπαϊκών δυνάμεων της αριστεράς’, να απειλήσει τα πιο βαθιά θεμέλια της ασφάλειας και της κυριαρχίας των ευρωπαϊκών ελίτ, έτσι ώστε αυτές να τρομάξουν και να επιστρέψουν στο πρωτύτερο ευρωπαϊκό κοινωνικό συμβόλαιο: …Χωρίς κοινωνική ενέργεια, χωρίς τον κοινωνικό φόβο δεν θα είχε δημιουργηθεί στην Ευρώπη κανένα κοινωνικό κράτος, καμιά παραχώρηση, κανένας συμβιβασμός ανάμεσα στον καπιταλισμό και τη δημοκρατία, κανένα κοινωνικό συμβόλαιο. Αν οι καραγωγείς χρησιμοποιούν το μαστίγιο και το καρότο, τα υποζύγια καμιά φορά απειλούν, όταν ζορίζονται, να αναποδογυρίσουν το κάρο με το εμπόρευμα. Αλλά χρειάζονται κι αυτά βέβαια να ξέρουν να ρεγουλάρουν την πίεσή τους ανάμεσα στην διαπραγμάτευση και την απειλή, αποφεύγοντας ολομέτωπες συγκρούσεις, λογικές του τύπου «όλα για όλα» (Ενθέματα 27.05.2012).

Κοινώς: Θα στα κάνω λαμπόγυαλο και θα τρέχεις, γι’ αυτό πλήρωνε για να με σώσεις.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι κάποιοι προσπαθούν να επαναλάβουν την στρατηγική του Δεκέμβρη σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Ξεχνούν βέβαια ότι η Μέρκελ δεν είναι Κωστάκης Καραμανλής, και ότι απέναντί μας αυτή τη φορά δεν έχουμε την… ελληνική αστυνομία, αλλά τις ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις, συντονισμένες και έτοιμες για όλα.

Δυστυχώς, και εάν όντως η λιάκεια αφήγηση κυριαρχεί απόλυτα στα πλαίσια των προγραμματικών εγκεφάλων του ΣΥΡΙΖΑ, πρόκειται για τον μεγαλύτερο τυχοδιωκτισμό στην ιστορία της μεταπολίτευσης…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: