βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 26 Μαΐου 2013

Η Σερβία αντέχει…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Μαΐου 2013

Η πολυδιάστατη οικονομική πολιτική των Σέρβων

του Κωνσταντή Σεβρή από τη Ρήξη φ. 93

Η αξιωματούχος του υπουργείου Οικονομικών της Σερβίας Μίλιτσα Μπίσιτς προέβλεψε ρυθμό ανάπτυξης της σερβικής οικονομίας 2% για το 2013, δίνοντας το στίγμα της ευρύτερης οικονομικής ανάκαμψης της Σερβίας και της απομάκρυνσης της από τους αρνητικούς δείκτες της ύφεσης.
Η σχετική ανάκαμψη των οικονομικών μεγεθών της χώρας δεν γίνεται άμεσα εμφανής στους Σέρβους πολίτες. Ο μέσος μισθός, σε σύγκριση με τις τιμές, παραμένει ιδιαίτερα χαμηλός και δεν υπερβαίνει τα 380 ευρώ το μήνα,  ενώ και η γειτονική χώρα πλήττεται από υψηλά ποσοστά ανεργίας της τάξης του 27% και ένα μεγάλο κομμάτι των ανέργων αφορά ειδικευμένους και καταρτισμένους νέους.
Ο συνδυασμός όλων των μεταβλητών, δηλαδή της οικονομικής ανάπτυξης, των χαμηλών μισθών και της ανεργίας, μετασχηματίζει τη χώρα σε επενδυτικό παράδεισο για τα επιχειρηματικά γεράκια που νέμονται τη χερσόνησο του Αίμου: τη Γερμανία και τη νεοθωμανική Τουρκία.
Η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Σερβίας με ετήσιο όγκο συναλλαγών 2.5 δισ. ευρώ, ενώ μόνο το 2012 προχώρησε σε επενδύσεις της τάξης του 1,6 δισ. ευρώ.  Σε έρευνα που διενεργήθηκε μεταξύ 66 γερμανικών εταιρειών με έδρα στη Σερβία, διαφάνηκε πως το 90% των γερμανικών επιχειρήσεων σχεδιάζουν την επέκταση των δραστηριοτήτων τους εκεί, εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες που επικρατούν.
Η Τουρκία, από τη μεριά της, προχωρά σε περαιτέρω ανάπτυξη της οικονομικής της δραστηριότητας στη Σερβία. Στις 15 Μαΐου, εξασφάλισε την υπογραφή κοινής διακήρυξης για οικονομική και εμπορική συνεργασία με τη Σερβία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Επιστέγασμα ενεργειών που είχαν ξεκινήσει στα πλαίσια κοινού οικονομικού φόρουμ των εν λόγω χωρών. Στη Σερβία σήμερα δραστηριοποιούνται 30 τουρκικές εταιρείες και ο όγκος οικονομικών συναλλαγών μεταξύ των δύο χωρών φτάνει τα 500 εκατομμύρια ευρώ. Στα πλαίσια των πολιτικών πρωτοβουλιών, διατυπώνεται ανοιχτά πως ο στόχος για το 2014 είναι ο διπλασιασμός του όγκου συναλλαγών μεταξύ των δύο χωρών, ώστε να αγγίξει το 1 δισ. ευρώ.
Η Σερβία, μολονότι προχωρά σε ανοιχτές διαπραγματεύσεις με τις δύο χώρες, δεν εγκαταλείπει τον προσανατολισμό της για μια αυτόνομη οικονομική δραστηριότητα και συνεργασία με έτερους πόλους του παγκόσμιου εμπορίου.
Ο πρωθυπουργός της Σερβίας, κ. Ίβικα Ντάσιτς προχώρησε σε συνομιλίες με τη Ρωσία για τη δημιουργία κοινού ταμείου επενδύσεων, ενώ εξασφάλισε πίστωση της τάξης των 500 εκατομμυρίων δολαρίων για τον σερβικό προϋπολογισμό.
Πέραν αυτών, τα σερβικά οικονομικά επιτελεία πέτυχαν την εξασφάλιση επενδύσεων από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για τη σερβική εταιρεία ποταμοπλοΐας. Για τα μεγάλα έργα υποδομών που σχεδιάζονται το επόμενο διάστημα στη χώρα, προχώρησαν σε διαπραγματεύσεις με κατασκευαστικούς κολοσσούς της Κίνας,  ενώ κομμάτι των σχεδιασμών αυτών είναι ο ριζικός εκσυγχρονισμός του σιδηροδρομικού δικτύου, επένδυση που θα ξεπεράσει τα 2,5 δισ. ευρώ.
Από τους βασικούς μοχλούς της σερβικής οικονομίας είναι η πολεμική της βιομηχανία. Οι ιθύνοντές της, προχώρησαν σε απευθείας συνεργασία με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Έτσι, το επόμενο διάστημα θα παραδοθούν και θα αποδοθούν στα Εμιράτα πύραυλοι τύπου «άλας». Ταυτόχρονα ξεκινά η κατασκευή τριών νέων τύπων εκπαιδευτικών και μαχητικών αεροσκαφών, καθώς και ενός τύπου πυραύλου μεγάλου βεληνεκούς, ο οποίος θα χρησιμοποιείται εναντίον τεθωρακισμένων. Πρόκειται για αεροσκάφη τύπου «kobac» (γεράκι), «orao» (αετός) και «beli orao» (λευκός αετός), που αποτελούν τη συνέχιση του σχεδιασμού μερικών υπερσύγχρονων και υπερηχητικών ανιχνευτικών και καταδιωκτικών αεροσκαφών, η κατασκευή των οποίων είχε αρχίσει στην εποχή της πρώην Γιουγκοσλαβίας…
Παράλληλα, τα σερβικά επιτελεία πέτυχαν σε διακρατικές συνομιλίες με τη Σαουδική Αραβία να αναλάβουν οι σερβικές κατασκευαστικές εταιρείες τμήμα των επενδύσεων των Αράβων σε εσωτερικά έργα υποδομών. Η  Σαουδική Αραβία έλαβε το πράσινο φως για επενδύσεις στη Σερβία, στον τομέα της γεωργικής παραγωγής και παραγωγής τροφίμων, ενώ απηύθυνε ανοιχτό κάλεσμα στους Σέρβους γιατρούς και νοσοκόμους, να εργαστούν στην αραβική αυτή χώρα.
Πλάι σε αυτές τις ενέργειες, η Σερβία απολαμβάνει την αλματώδη αύξηση των εξαγωγών της, με την ταυτόχρονη ανάπτυξη της βιομηχανικής παραγωγής. Το πρώτο τρίμηνο του 2013 η αξία των σερβικών εξαγωγών σημείωσε άνοδο 22% έναντι της αντίστοιχης περιόδου του 2012. Η βιομηχανική παραγωγή, το ίδιο διάστημα, κατέγραψε αύξηση 5,2% έναντι του πρώτου τριμήνου του 2012.

http://ardin-rixi.gr/archives/12805

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Μιχάλης Ιγνατίου: O «νόμος» και το «κόστος» της σιωπής

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Μαΐου 2013

Η δίκη του Άκη Τσοχατζόπουλου πρέπει να είναι η αρχή, όχι το τέλος της αναζήτησης των ευθυνών του πολιτικού κόσμου για την οικονομική τραγωδία της Ελλάδας…

του Μιχάλη Ιγνατίου

Η πολύκροτη δίκη του Άκη Τσοχατζόπουλου, που ξεκίνησε τη Δευτέρα στην Αθήνα, ορθώς θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του λαού και των μέσων μαζικής ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο. Είναι ο πρώτος υπουργός που θα καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου μετά την προσφυγή του κ. Γιώργου Παπανδρέου στο μηχανισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ, και μάλιστα με βαρύτατες κατηγορίες, που αφορούν στις μίζες για τα εξοπλιστικά προγράμματα.

Ο κ. Τσοχατζόπουλος δεν είναι  ο… οποιοσδήποτε. Παραλίγο να εκλεγεί πρωθυπουργός από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, κάτι που δεν συνέβη, διότι την τελευταία στιγμή άλλα στελέχη του Κινήματος προχώρησαν σε συνδιαλλαγή με το στρατόπεδο του κ. Κώστα Σημίτη, για να δοθεί μετά από ένα χρονικό διάστημα το «δαχτυλίδι» στον πρωτότοκο υιό του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτή η συμφωνία στέρησε την πρωθυπουργία από τον πρώην υπουργό Εθνικής Άμυνας. Ο «Άκης» για τα στελέχη και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ ήταν σύντροφος και φίλος, ήταν ο άνθρωπος που φρόντιζε για τους διορισμούς στο Δημόσιο και στις τράπεζες των μελών του Κινήματος ή των παιδιών τους. Ήταν «ο Άκης τους», που ανελάμβανε, «καθάριζε» και έφερνε σε πέρας όλες τις δουλειές.

Οι δηλώσεις του επίσημου ΠΑΣΟΚ αλλά και επώνυμων στελεχών εναντίον του κ. Τσοχατζόπουλου μόνο θυμηδία προκαλούν. Είναι εύκολο να σπρώξεις στον γκρεμό έναν άνθρωπο που κρατιέται από ένα κλαρί έτοιμο να σπάσει. Στην κατάσταση που βρίσκεται δεν είναι δύσκολο να τον σπρώξεις και να τον τελειώσεις για να γλιτώσεις εσύ ο ίδιος. Αδυνατώ να πιστέψω ότι δεν γνώριζε κανείς τις δραστηριότητές του, αδυνατώ να δεχτώ ότι ήταν ο μόνος που έκλεψε – σύμφωνα με το κατηγορητήριο, διότι είναι αθώος μέχρι να αποφασίσει το δικαστήριο.

Εάν, λοιπόν, ο πρώην υπουργός είναι αυτός που παρουσιάζουν οι εισαγγελείς και τους οποίους αδυνατώ να αμφισβητήσω, τότε το πρόβλημα για τους υπόλοιπους πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ είναι τεράστιο. Μπορεί να μην γνώριζε ο κ. Σημίτης ότι ένας υπουργός του –και μάλιστα ο «υπαρχηγός» του ΠΑΣΟΚ, με τον οποίο συγκυβέρνησε– απαιτούσε μίζες από τις ξένες εταιρείες που πωλούσαν όπλα στη χώρα; Μπορεί να μην ήξεραν οι συνάδελφοί του πρώην υπουργοί στην κυβέρνηση Σημίτη; Η απάντηση «αποκλείεται, ήξεραν» είναι η πλέον ορθή, διότι ήταν ένα θέμα που συζητείτο στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία, με τρόπο ως να επρόκειτο για γεγονός. Το μέγα ερώτημα είναι: γιατί οι πάντες σιωπούσαν; Και η εξήγηση μπορεί να είναι και απλή. Είτε διότι το έκαναν όλοι είτε επειδή ο πρώην υπουργός μπορούσε να επιβάλλει «το νόμο της σιωπής» – και επιβάλλεται με απειλές και εκβιασμούς ή με χρηματισμό.

Δεν γνωρίζω τι εννοεί ο  «υπουργός των Ιμίων», Θεόδωρος Πάγκαλος, όταν ισχυρίζεται ότι «μαζί τα φάγαμε». Αλλά αν έχει στο μυαλό του και την περίπτωση του κ. Τσοχατζόπουλου, θα πρέπει να αποκαλύψει στο λαό και σε ποιους τα διαμοίρασε ο πρώην συνάδελφός του στα Υπουργικά Συμβούλια του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη.

Η δίκη του Άκη Τσοχατζόπουλου πρέπει να είναι η αρχή, όχι το τέλος της αναζήτησης των ευθυνών του πολιτικού κόσμου για την οικονομική τραγωδία της Ελλάδας. Το κακό που βρήκε τη χώρα οφείλεται στις αποφάσεις των πρωθυπουργών και των υπουργών. Αυτοί έλαβαν τις αποφάσεις, μέλη του πολιτικού κόσμου έπαιρναν τις μίζες και αύξαναν το χρέος της Ελλάδας εγκρίνοντας αποφάσεις για αγορές όπλων και άλλων προϊόντων, που στις περισσότερες των περιπτώσεων, δεν είχε ανάγκη η χώρα…

e-mail: mignatiou@aol.com – twitter: @mignatiou

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επικαιρα στις 25/04/2013 (Τεύχος 184)

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Νίκος Κοτζιάς: Ο ελληνικός καπιταλισμός στην εποχή των Μνημονίων

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Μαΐου 2013

 

Στη σημερινή Ελλάδα καταγράφεται ένα από μια πρώτη ματιά παράδοξο…

 

Νίκος Κοτζιάς: Ο ελληνικός καπιταλισμός στην εποχή των Μνημονίων

Στη σημερινή Ελλάδα καταγράφεται ένα από μια πρώτη ματιά παράδοξο: ο πιο άγριος καπιταλισμός στη μεταπολεμική Ελλάδα υποσκάπτει τις αρχές και τους κανόνες του καπιταλισμού!

του Νίκου Κοτζιά

Συχνά με ρωτούν τι σόι καπιταλισμός είναι αυτός στον οποίο δεν σέβονται ούτε καν τα υποτιθέμενα ιερά και όσια του συστήματος, όπως η ιδιοκτησία και οι καταθέσεις; Όπου παραβιάζονται όλοι οι κανόνες της αγοράς. Όπου, αντί να κλείσουν οι αποτυχημένες επιχειρήσεις, αποφασίζεται –υπό την πρωτοκαθεδρία της Γερμανίας– το «κούρεμα» των καταθέσεων. Αντί να χτυπηθούν τα αεριτζίδικα κεφάλαια, μειώνονται μισθοί και συντάξεις. Αντί να καταργηθούν τα ρουσφέτια, αυτά «αναβαθμίζονται» και συνδέονται με την ίδια την επιβίωση των ανθρώπων;

 

Στη σημερινή Ελλάδα καταγράφεται ένα από μια πρώτη ματιά παράδοξο: ο πιο άγριος καπιταλισμός στη μεταπολεμική Ελλάδα υποσκάπτει τις αρχές και τους κανόνες του καπιταλισμού! Στην πραγματικότητα, βέβαια, αυτό που συμβαίνει είναι ότι, ενώ εξακολουθεί να κυριαρχεί ο καπιταλισμός, αυτός έχει τεθεί υπό ξένη εποπτεία και έχει «μπασταρδευτεί». Έχουν εισαχθεί διαδικασίες, μέθοδοι και δομές που είχαν παρατηρηθεί κύρια στην εποχή γέννησης του καπιταλισμού, εποχή, δηλαδή, της πρωταρχικής συσσώρευσης. Τότε που κυριαρχούσε το έγκλημα. Ο φόνος και η κλοπή. Η λεηλασία και η πειρατεία. Η συσσώρευση πλούτου χωρίς κανόνες, με μεθόδους βίας, ιδιαίτερα εξω-οικονομικού καταναγκασμού. Μιλάμε για την περίοδο από το 15ο μέχρι και το 18ο αιώνα. Μια περίοδο άγριας ανακατανομής πλούτου, μακριά από κάθε δέσμευση.

 

Όταν ο καπιταλισμός στερέωσε, εκείνοι που είχαν συσσωρεύσει πλούτο, προκειμένου να τον προφυλάξουν, επέβαλαν την καθιέρωση και τη συγκρότηση θεσμών, κανόνων, ρυθμίσεων. Έτσι ο καπιταλισμός μπήκε «εντέλει» σε μια κάποια τάξη. Αλλού από το 17ο αιώνα, αλλού αργότερα, μετά το 18ο αιώνα. Διακηρύχτηκε το απαράβατο της ιδιοκτησίας και των καταθέσεων. Αυτός ο οριοθετημένος πια καπιταλισμός, ρυθμιζόμενος τάχα από αόρατα χέρια και αγορές, δεν είχε κανένα πρόβλημα στη συνέχεια, όποτε χρειαζόταν, να παραβιάζει τους δικούς του κανόνες και να υποσκάπτει θεσμούς.

 

Ιστορικά, όποτε ο καπιταλισμός βρισκόταν σε μεταβατική φάση, ιδιαίτερα όταν βρισκόταν σε κρίση, οι πιο αυταρχικές από τις κυρίαρχες σε αυτόν ομάδες κατέφευγαν σε ακραία μέτρα. Πέραν του φασισμού, ο 20ός αιώνας γνώρισε, επίσης, καθεστώτα εκτάκτου ανάγκης τα οποία εφάρμοζαν πολιτικές. Στην προμετωπίδα έγραφαν: εκσυγχρονισμός, ενώ επρόκειτο για βίαιο αναχρονισμό. Ενσωμάτωσης, δηλαδή, σε σύγχρονα πλαίσια μεθόδων από το πιο σκοτεινό και χωρίς κανόνες παρελθόν γέννησης του καπιταλισμού. Κλοπές, λεηλασίες, αφαίρεση δικαιωμάτων, επιβολή με τρόπο βίαιο των συμφερόντων των λίγων. Σε κάθε περίπτωση επρόκειτο για πολιτικές άγριας και άνισης ανακατανομής εισοδήματος και περιουσίας.

 

Ένα από τα χαρακτηριστικά των αυταρχικών καθεστώτων είναι ότι αυτό που χθες θεωρείτο δεδομένο γίνεται σήμερα αβέβαιο και πεδίο παραβιάσεων. Μια νομική θεσμική δέσμευση που είναι αυτονόητη παραπέμπεται στα χρονοντούλαπα της ιστορίας του καπιταλισμού. Παλιές άνομες μέθοδοι επανακάμπτουν. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι η ενσωμάτωση στοιχείων των άγριων και ακραία αυταρχικών εποχών γέννησης του καπιταλισμού εμφανίζονται ως εκσυγχρονισμός. Ακόμα και ο ναζισμός, όπως σημειώνει ο σπουδαίος φιλελεύθερος καθηγητής Ρ.Ντάρεντορφ, εμφανίζεται ως εκσυγχρονισμός μέσω της «καθαρότητας της φυλής». Γι’ αυτό, εξάλλου, τον ονόμασε: «βίαιο εκσυγχρονισμό». Πρόκειται, ορθότερα, κατά τη γνώμη μου για «βίαιο αναχρονισμό».

 

Ζούμε στην εποχή των Μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, της ξένης εποπτείας και της υπόσκαψης της λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών, της μείωσης και συχνά κατάργησης κοινωνικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Σε αυτή την εποχή ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα παίρνει «δανεικά» από πρακτικές που εφάρμοσε πριν από αιώνες, ενώ τους πλασάρει ως κάτι το νεωτερικό. Το ζητούμενο είναι να αποτρέψουμε την κυριαρχία των μεθόδων και αντιδημοκρατικότητας των αρχικών φάσεων του καπιταλισμού που έχει πλέον γίνει έντονη. Τη σύνδεση της υπεράσπισης των σημερινών κατακτήσεων με ένα διαφορετικό όραμα για την αυριανή Ελλάδα.

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επικαιρα στις 25/04/2013 (Τεύχος 184)

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: