βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for 2 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ … Όσο θα υπάρχουν Ρεπούσαινες, θα οδηγούμαστε σε Ζάλογγα…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Ιουνίου 2013

Περυσινά ξυνά σταφύλια θυμίζουν ο συνωστισμός της Σμύρνης, η αποχώρηση από την αίθουσα της Βουλής τη στιγμή της ένδειξης του σεβασμού απέναντι στη μνήμη του ποντιακού ελληνισμού ή η προοδευτική άποψη του τι χρειάζεται το Πάτερ Ημών το πρωί στα σχολεία.

Τώρα και το Ζάλογγο πέρασε στη σφαίρου του μύθου, του θρύλου. Και τι να πω εγώ στο γιο μου που ακόμη θυμάται τον εαυτό του πριν δύο χρόνια στον παιδικό σταθμό όταν ερμήνευε τον καλόγηρο Σαμουήλ και σήκωνε το χεράκι του ψηλά λέγοντας τα λόγια του μονάχου “για την πατρίδα αξίζει ο θάνατος, είναι πιο γλυκός από τη σκλαβιά”.

 

Να του πω ότι ο Σαμουήλ ουδέποτε υπήρξε; Πώς ήταν κι αυτός μύθος;

 

Ρε μπας και ο Κολοκοτρώνης ήταν κι αυτός μύθος;

 

Τελικά τι δεν ήταν μύθος; Η πρωτιά της Eurovision το 2005; Η ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη;

 

Ειλικρινά πάντως κα Ρεπούση απορώ. Τι στην ευχή επαναστατήσαμε. Μια χαρά δεν ήμασταν με το σουλτάνο; Δε μας φρόντιζε; Δεν αγαπούσε τόσο πολύ τα παιδιά μας ώστε τα βούταγε μέσα στη νύχτα; Δεν είχε τρυφερά αισθήματα για τις κόρες μας και τις έπαιρνε κοντά του να τις δείξει την αγάπη του; Δεν αγωνιούσε για τις περιουσίες μας ώστε τόσο πολύ ενδιαφερόταν με αποτέλεσμα να μας τις αρπάζει κι αυτές;

 

Μόνο εσύ Μαρία δεν είσαι μύθος.

 

Είσαι πραγματικότητα.

 

Είσαι σκέτος εφιάλτης.

 

Και μολονότι δε φοράς κίτρινα, το λάτρεψες το γείτονα.

 

Το θέμα όμως είναι πως όσο θα υπάρχουν Ρεπουσομαρίες σε αυτή τη χώρα διαχρονικά, τόσο θα οδηγούμαστε σε Ζάλογγα και εθνικές καταστροφές.

 

Μήπως τα τελευταία τρία χρόνια δε βιώνουμε ένα νέο και διαρκές Ζάλογγο. Η μόνη διαφορά είναι πως σήμερα πηδάμε από τα μπαλκόνια.

του Στρατή Μαζίδη

http://pitsirikidotnet.wordpress.com/2013/06/02/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B9-%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CE%B8%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%81%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B1/

Posted in Ιστορία, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Νεο-οθωμανική αποικιοκρατική Χούντα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Ιουνίου 2013

της σύνταξης ardin-rixi.gr

Δεύτερη μέρα σφοδρών συγκρούσεων σήμερα στην Κωνσταντινούπολη, και μάλλον βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να εξελίσσεται μια μεγάλη εξέγερση των δυνάμεων του λεγόμενου ‘κοσμικού τόξου’ της γειτονικής Τουρκίας, ενάντια στον αυταρχισμό του Ερντογανικού νεο-οθωμανισμού.

 Αυτό το ‘κοσμικό τόξο’ που βρίσκεται αυτήν την στιγμή στους δρόμους είναι ένα (εκρηκτικό, είναι η αλήθεια) μείγμα ετερόκλητων στοιχείων, από Γκρίζους Λύκους και οπαδούς του Ρεμπουμπλικανικού Κόμματος, μέχρι ακροαριστερούς, κομμάτια της κοσμοπολίτικης μεσοστρωματικής νεολαίας, αναρχικούς, Αλεβίτες, Κούρδους, Άραβες κ.ο.κ.

 Η αντίθεση σοβεί από παλιά, και αποτελεί μια μάχη για την φυσιογνωμία της χώρας. Τώρα εξερράγη καθώς τον τελευταίο καιρό το καθεστώς του Ερντογάν προέβη σε μια σειρά προκλήσεων ταυτόχρονα προς πολλές κοινωνικές ομάδες.

 – Πέρασε νόμο που ρυθμίζει πολύ αυστηρά την πώληση αλκόολ, και αποκάλεσε έμμεσα αλλά σαφέστατα ‘μεθύστακες’ τον Κεμάλ και τον Ινονού μέσα στο κοινοβούλιο.

 – Προχωράει ακάθεκτος στην ανακατασκευή ενός μεγάλου οθωμανικού στρατοπέδου στην πλατεία Ταξίμ, το οποίο θα λειτουργεί ως εμπορικό κέντρο-σύμβολο της νεο-οθωμανικής ισχύος.  Το στρατόπεδο αυτό, καταργήθηκε και ισοπεδώθηκε από τους κεμαλιστές στα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση του νεο-τουρκικού κράτους, και θεωρείται ότι έχει ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα.

 – Επέλεξε να ονομάσει την τρίτη γέφυρα που θεμελιώθηκε στον Βόσπορο, με το όνομα του σφαγέα των Αλεβιτών, Σελίμ Α.

 – Απαγόρευσε το φιλί στο μετρό της Πόλης.

 – Απαγόρευσε και έπνιξε στην καταστολή τις διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς.

 Και πολλά πολλά άλλα, τα οποία κατάφεραν να εξοργίσουν τους κεμαλιστές, κομμάτια της νεολαίας, τους Αλεβίτες, την Αριστερά κ.ο.κ. Ταυτόχρονα, τα τελευταία γεγονότα στο Ρεχανλί, μια πόλη με μεγάλο αλεβιδικό πληθυσμό, όπου εξερράγη ένα από τα τρία αυτοκίνητο-βόμβα, ενέργεια που πιθανότατα προήλθε από το συριακό τμήμα της Αλ Κάιντα, ξεσήκωσαν σάλο στο εσωτερικό της Τουρκίας καθώς θεωρήθηκαν το επιστέγασμα αποτυχίας της μεγαλομανιακής πολιτικής Ερντογάν για τη Συρία.

 Έτσι, και όταν μια διαδήλωση για τα επικείμενα έργα στην πλατεία Ταξίμ αντιμετωπίστηκαν με υπέρμετρη βία και καταστολή από την αστυνομία, πετάχτηκε η σπίθα που έβαλε φωτιά στα μεγάλα αστικά κέντρα, ιδιαίτερα σ’ εκείνα του δυτικού τμήματος της χώρας –όπου οι Αλεβίτες, η Αριστερά και γενικά τα κοσμικά κόμματα έχουν μεγαλύτερη δύναμη.

 Έτσι, πολύ σύντομα, ο Ερντογάν, αμήχανος, βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη εξέγερση ενάντια στο νεο-οθωμανικό κατεστημένο. Μια εξέγερση που δοκιμάζει να την αντιμετωπίσει με την πυγμή –το Σάββατο το απόγευμα δήλωσε ότι αν το ρεμπουμπλικανικό κόμμα μπορεί να κατεβάσει στην Κωνσταντινούπολη 100.000 διαδηλωτές, εκείνος μπορεί να κατεβάσει 1.000.000.

 Στην πραγματικότητα η Τουρκία είναι διχασμένη σε δύο μπλοκ. Το, νεο-οθωμανικό, σουνιτικό, στηρίζει τη δύναμη του στις επαρχίες της Ανατολίας και στην Άγκυρα, σε μια νέα μεγαλοαστική τάξη που αναπτύσσει σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία και τα εμιράτα, στους ισλαμικούς μεντρεσέδες και τον Φετιχουλάχ Γιουλέν, καθώς και φτωχά στρώματα των αστικών στρωμάτων, τα οποία προέρχονται από την σουνιτική ύπαιθρο και έχουν διατηρήσει μέσα σε συνθήκες φτώχειας το ισλαμικό σύστημα αξιών. Αυτός είναι ο κόσμος που συνασπίζεται πίσω από τον Ερντογάν, και απαρτίζει το κοινωνικό μπλοκ της νεο-οθωμανικής εξουσίας.

Μιας εξουσίας που κυριαρχεί εδώ και 12 χρόνια στην Τουρκία, χρόνο υπεραρκετό ώστε να ‘χαλαρώσει’ ξεδιπλώνοντας πλέον τον πραγματικό της χαρακτήρα: Αυτόν που βλέπουμε σε ό,τι αφορά στην πολιτική της στο Συριακό, για παράδειγμα, ή τα κρούσματα της εσωτερικής καταστολής, που χθες αφορούσαν μόνο τους Κούρδους και σήμερα γενικεύονται σε ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού.

 Έτσι, τα γεγονότα του τελευταίου χρόνου αποδεικνύουν και στους πιο κακόπιστους ότι στην πραγματικότητα ο Νεο-οθωμανισμός έχει συστήσει στην Τουρκία μια επιθετική, δικτατορία. Και το γεγονός ότι αποκαλύπτεται τώρα σε όλη του την έκταση, με βάση τη συμβαίνει στη Συρία ή στην Κωνσταντινούπολη, φέρνει σε ιδιαίτερη αμηχανία τις ελληνικές άρχουσες τάξεις σε Ελλάδα και Κύπρο.

 Διότι εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουν εξαπολύσει μια προπαγάνδα εξωραϊσμού του Ταγίπ Ερντογάν, και του καθεστώτος του, προκειμένου να βοηθήσουν στο ελληνοτουρκικό συνοικέσιο.  Έτσι η μυθολογία που συστηματικά κατασκεύασαν τα ελληνικά ΜΜΕ και η κυρίαρχη κάστα του ελληνικού ακαδημαϊκού κόσμου (ένα εξαιρετικό δείγμα μπορεί κανείς να διαβάσει εδώ) ήθελε τον Ερντογάν και το AKP πυλώνα εκδημοκρατισμού της γειτονικής χώρας, και φορέα μεταρρυθμίσεων που θα φέρει πιο κοντά την Τουρκία στην Ε.Ε. Με αυτό το μύθο, εξ άλλου διαστρέβλωναν συστηματικά και την φύση της σύγκρουσης μεταξύ του Ερντογάν και των κεμαλιστών στρατηγών, αποδίδοντας προθέσεις εκδημοκρατισμού σε πρωτοβουλίες που στην ουσία ήταν ενδείξεις ενός νέου συγκεντρωτισμού που στόχευε στην σουλτανοποίηση της πολιτικής εξουσίας στην Τουρκία!

Ο χημικός πόλεμος και τα σπασμένα κεφάλια των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης απέδειξαν περίτρανα στην Ελλάδα, και σε όλο τον κόσμο την πραγματική φύση του καθεστώτος Ερντογάν, διαλύοντας κάθε αυταπάτη που είχε καλλιεργηθεί (σε μεγάλο βαθμό τεχνηέντως από τους νεο-οθωμανικούς ιδεολογικούς μηχανισμούς) περί της φύσεως του καθεστώτος Ερντογάν, με βάση την ισραηλο-τουρκική σύγκρουση. Τότε, λίγο ως πολύ τον παρουσίαζαν ως τον Τσάβες της Μεσογείου, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι ο πραγματικός ρόλος που επιφύλασσε για τον εαυτό του όταν ανακατεύτηκε με το Παλαιστινιακό, δεν ήταν αυτός του ‘μαχόμενου αντισιωνιστή’, αλλά του Σουλτάνου που προσβλέπει στην απελευθέρωση εδαφών που θεωρεί πρώην κτήσεις του και σκοπεύει να τα εντάξει και πάλι στην δική του σφαίρα επιρροής.

Τα τελευταία γεγονότα απέδειξαν, λοιπόν, τον πραγματικό χαρακτήρα του καθεστώτος που αντιπροσωπεύει ο Ερντογάν, ο Νταβούτογλου, και ο Γκιούλ. Οι λαοί της περιοχής που απειλούνται από αυτό, και ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες, δεν μπορούμε παρά να βλέπουμε με συμπάθεια –όχι βέβαια τους κεμαλιστές και τους Γκρίζους Λύκους– αλλά τον αγώνα των Αλεβιτών, τμημάτων της Νεολαίας, των Κούρδων και της Άκρας Αριστεράς για εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας. Εξ άλλου κι εμείς, μαχόμενοι τον τουρκικό επεκτατισμό σε κάθε του εκδοχή, νεο-οθωμανική ή κεμαλική παλεύουμε ακριβώς για το ίδιο πράγμα: Τον εκδημοκρατισμό των σχέσεων της Τουρκίας με τις γειτονικές της χώρες. Εκδημοκρατισμός που δεν είναι εφικτός, αν δεν πάψει την κατοχή της Κύπρου, τις απειλές στο Αιγαίο, τις προσπάθειες να μετατρέψει τη Θράκη σε προτεκτοράτο, αν δεν αναγνωρίζει την γενοκτονία διαρκείας που έχει εξαπολύσει εναντίον του ελληνισμού (1453-1922-1974) και βεβαίως εναντίον όλων των άλλων λαών της Μικράς Ασίας.

 Προφανώς, κράτος που συμπεριφέρεται έτσι στο εξωτερικό δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι δημοκρατικό – όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι Κούρδοι, και το μαθαίνουν τώρα με δραματικό τρόπο οι διαδηλωτές της πλατείας Ταξίμ. Η αναγνώριση της Αγίας Σοφίας ως ορθόδοξης εκκλησίας, (ως συμβολική αποκήρυξη της κουλτούρας κατάκτησης και λεηλασίας που διέπει τις πρακτικές του γειτονικού κράτους), η άρση της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο, η αναγνώριση της αυτοδιάθεσης των Κούρδων και των δικαιωμάτων των Αράβων και των Αλεβιτών, ο σεβασμός των συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων στο εσωτερικό –να πάψει δηλαδή η τουρκική εξουσία να είναι τόσο καταπιεστική  και αυταρχική–, είναι όψεις της ίδιας διαδικασίας.

 Και τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνουν λογιών λογιών ‘προοδευτικοί’ και μη, νεο-οθωμανιστές στη χώρα μας για τα γεγονότα της Κωνσταντινούπολης, στεκόμενοι μόνο στην ‘καταστολή’ και όχι στη φύση και τον χαρακτήρα του καθεστώτος που την εξαπέλυσε έχουν ακριβώς αυτόν τον σκοπό. Να συγκαλύψουν το γεγονός ότι εκδημοκρατισμός και εγκατάλειψη του επεκτατισμού είναι όψεις του ίδιου νομίσματος.

Σε Ελλάδα, Τουρκία και Βαλκανική, επομένως ο εχθρός είναι κοινός, σήμερα λέγεται Νεο-οθωμανική (χθές, κεμαλική) Ιμπεριαλιστική Χούντα και βρίσκει στηρίγματα και στην ίδια τη χώρα μας στις τράπεζες, στα υπουργεία, την τηλεόραση και στα πανεπιστήμια.

http://ardin-rixi.gr/archives/13049

Posted in Τουρκία | Leave a Comment »

«Η Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε» Νάνος Βαλαωρίτης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Ιουνίου 2013

Τού Βασίλη Κ. Καλαμαρά

 

Οι διανοούμενοι βρήκαν τη χαμένη φωνή τους

Η επιστολή τού Νάνου Βαλαωρίτη με αποδέκτη τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, υπήρξε μέχρι στιγμής ο μοναχικός αγώνας ενός ποιητή, ο οποίος έχει ζήσει τα προγενόμενα τού τελευταίου μεγάλου πολέμου, τα τεκταινόμενά του (Κατοχή και Εμφύλιο) και τα δύστηνα επιγενόμενά του: επικράτηση τού παρακράτους, τής επτάχρονης δικτατορίας, τού διαμελισμού τής Κύπρου.  

 

Σ’ όλο τον μακρύ βίο του, εργάστηκε, δεν έζησε από άμεσες ή έμμεσες κρατικές επιχορηγήσεις. Δεν διεκδίκησε θέση σε θεσμούς και σε διοικητικά συμβούλια. Δεν σιτίστηκε ποτέ από κομματικούς μηχανισμούς.

 

Βεβαίως θα μου πείτε ότι το μεγαλύτερο μέρος τής δημιουργικής του ζωής, το διήγε εκτός Ελλάδος. Ναι, έζησε και εργάστηκε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου δίδαξε επί είκοσι πέντε συναπτά έτη (1968-1993) συγκριτική φιλολογία και δημιουργική γραφή στο εκεί πολιτειακό πανεπιστήμιο.

 

Όμως επέλεξε να ζήσει τα δημιουργικά γεράματά του, στην κατ’ όνομα μόνο πρωτεύουσα Αθήνα. Μία πόλη, η οποία δεν έγινε ποτέ μητρόπολη, σύμφωνα με το δυτικό παράδειγμα, αλλά παραδόθηκε ήδη από την δεκαετία τού ’50 στην αποδομητική τού αστικού τοπίου αντιπαροχή και στην άναρχη εκτός σχεδίου ανοικοδόμηση.

 

 

Σ’ αυτή την πόλη, σ’ αυτή την χώρα, όπου η τέχνη σ’ όλες τις μορφές της, όταν δεν είναι κρατικοδίαιτη,  εξορίζεται ως ανορθογραφία. Γιατί επικρατεί ο ορθογραφημένος μικροαστισμός, ο συντεταγμένος λόγος τής σχολιογραφίας, η αποκήρυξη των ιδεολογικών και πολιτικών αντιπάλων. Και όλα αυτά δεν χρειαζόταν να έρθει η οικονομική κρίση, για να τα συνειδητοποιήσουμε. Υπόβοσκαν και υπονοούνταν στην καλύτερη περίπτωση, γιατί στην χειρότερη εκφράζονταν ρητά από ορισμένους προβεβλημένους μιντιακούς κύκλους, οι οποίοι ασκούσαν και ασκούν ψυχολογική και ιδεολογική τρομοκρατία.

 

Είναι αυτοί που καταφέρονται ακρίτως και αδιακρίτως εναντίον των «τεμπέληδων» δημοσίων υπαλλήλων, αποκλείοντας μ’ αυτή την γενικευτική αντιμετώπιση επαγγελματικές ομάδες, οι οποίες δίνουν το «παρών» τους εν τη πράξει και ουχί εν τη θεωρία στην ελληνική κοινωνία.

 

Να θυμηθώ τους χαμηλά αμειβόμενους γιατρούς τού παρηκμασμένου πλέον Ε.Σ.Υ; Μήπως τους αναπληρωτές καθηγητές και δασκάλους; Προτιμάτε τους πυροσβέστες που τρέχουν να σβήσουν τις πρώτες «καλοκαιρινές» φωτιές σε Λακωνία και Χανιά; 

 

Ο Νάνος Βαλαωρίτης είναι παλιά καραβάνα. Εχει διαπρέψει σε μία μεγάλη χώρα, όπως είναι η Αμερική. Δεν παρέμεινε εκ τής νεότητός σ’ αυτή την επαρχιακή χώρα τού Νότου, εγκλωβισμένος στην ματαιότητα τών μικροφιλοδοξιών του και με το όνειρο να τον αναγνωρίζει ο γείτονάς του.

 

Γεννήθηκε στην Λωζάνη, σπούδασε στο Λονδίνο και στο Παρίσι, όπου μετέφρασε και προώθησε την ελληνική ποίηση – όχι μόνον την δική του-, εξέδωσε το πρωτοποριακό περιοδικό «Πάλι», ανοίγοντας τις θύρες του σε τότε νέους και άγνωστους συγγραφείς και καλλιτέχνες.

 

Η ελληνική πολιτεία τον τίμησε γιά πρώτη φορά μετά τα εξήντα του και μόλις πριν τέσσερα χρόνια, στα ογδόντα οκτώ του (!) με το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας. Γιατί δεν μάσαγε ποτέ τα λόγια του, δεν έκανε παιχνίδια με τη συγκυρία, δεν πήγαινε με την πεπατημένη τών λογοτεχνικών ηθών.     

 

Όλα αυτά τα αναφέρω, γιά να αποδείξω το αυτονόητο. Οτι δεν είναι χθεσινός, δεν διεκδικεί δάφνες, δεν επιδιώκει βραβεία. Ούτε, όμως, κρύβεται πίσω από το πρόβλημα, απολαμβάνοντας την φήμη τού ονόματός του και την «καλοσύνη» τών άλλων λόγω τής προχωρημένης ηλικίας του. Η Κική Δημουλά πριν λίγο καιρό παρουσίασε το μεταναστευτικό πρόβλημα με όρους φόβου μίας ηλικιωμένης γυναίκας. Και τι δεν τής έσυραν. Μόνο ρόπαλο δεν τής έβαλαν στο χέρι…

 

Την περασμένη Τετάρτη που τον συνάντησα γιά την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», στο διαμέρισμα τής οδού Πατριάρχου Ιωακείμ, δεν είχα την αίσθηση ότι καθόταν απέναντί μου ένας ηλικιωμένος κύριος, ο οποίος εκβιάζει την επανεκκίνηση παροντικής φήμης με αναφορές στις κατακτήσεις τού παρελθόντός του.  Η ακαταστασία τού προσωπικού του χώρου, όπου διαβάζει, μελετάει, γράφει και ζωγραφίζει είναι μόνον η επιφάνεια τής καθημερινότητας. Ο Νάνος Βαλαωρίτης στην κυριολεξία έχει ανάγκη να κολυμπάει μέσα στα βιβλία. Γιατί αυτό το κολύμπι εσωτερικά τον ηρεμεί, τον βοηθά να στοχάζεται και να αναστοχάζεται.

 

Ο ποιητής δεν αντιπαρατέθηκε προσωπικά στον σημερινό πρωθυπουργό. Αντέδρασε ως πολίτης τού κόσμου, ο οποίος έχει μάθει μία ζωή να διαβιώνει σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες, εξ ου και τον ξενίζει να αντιμετωπίζονται συλλήβδην οι ξένοι ως παρίες, ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ως αποδιοπομπαίοι τράγοι.

 

Στις δυτικές κοινωνίες, στις οποίες έχει διαπρέψει, οι νόμοι εφαρμόζονται.  Ακόμη και αν έχεις αντιρρήσεις επί της θέσπισής τους. Δηλαδή κατά πόσο η δημοκρατία είναι ανεκτική. Στην ελληνική επικράτεια οι νόμοι ψηφίζονται για να καταντήσουν, ακόμη και γιά αυτονόητα αξιόποινες πράξεις, κουρελόχαρτα στα χέρια τής εκάστοτε εξουσίας.

 

Η Ευρώπη, μέσω τής Σεσίλια Μάλμστρομ και του Μάρτιν Σουλτς, πιέζει να περάσει και να ψηφιστεί από το Κοινοβούλιο το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και να γίνει νόμος τού κράτους. Ο Αντώνης Σαμαράς κρατάει τις καθυστερήσεις για να μην δυσαρεστήσει την εκλογική δεξαμενή του, στην οποία ανήκουν δυνητικά και οι 400.000 ψηφοφόροι, οι οποίοι έριξαν, πριν ακριβώς έναν χρόνο, στην κάλπη το ψηφοδέλτιο τής Χρυσής Αυγής.

 

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης συμμαχούν υπέρ τής κατάθεσης και τής ψήφισής του, γιατί φοβούνται ότι θα χάσουν και τα τελευταία ερείσματά τους στην εκλογική τους βάση. Ασχέτως αν σφυρούσαν αδιάφορα, όταν, π.χ. μειώνονταν οι μισθοί και οι συντάξεις.    

 

Ο Νάνος Βαλαωρίτης πράττει το αυτονόητο. Δίνει φωνή στους περιθωριοποιημένους λόγω εθνικότητας, χρώματος και φυλής και επιτέλους δίνει λόγο στην καθημαγμένη έννοια τής διανόησης και των εκφραστών της. Η πλειονότητά της τηρεί στον δημόσιο διάλογο τουλάχιστον την στάση τής σιωπηρής ενοχής, για να μην γράψουμε ότι παρουσιάζουν έλλειμμα ευθύνης. Δεν  ζητάμε από τους διανοούμενους να πατρονάρουν τον δημόσιο διάλογο, απευχόμαστε πατερναλιστική αντιμετώπιση των χειμαζόμενων λαϊκών μαζών, αρνούμαστε τον λόγο τους, όταν εκτρέπεται σε κήρυγμα και δόγμα.

 

Ο 92χρονος ποιητής στάθηκε παληκάρι. Άνοιξε και έδειξε τον δρόμο. Λέτε να ακολουθήσουν κι άλλοι; Ποιος γνωρίζει…

 

(φωτογραφία: σχέδιο τού Νάνου Βαλαωρίτη)

      

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός, Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: