βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Για ποια Ελλάδα παλεύουμε – Η Ελλάδα μέσα στον κόσμο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Οκτωβρίου 2013

του Γιώργου Ρακκά

Α΄ Για ποια Ελλάδα παλεύουμε

1

Ο παρασιτισμός –εκπορευμένος από μια μεταπρατική και εξαρτημένη πλουτοκρατία και έχοντας διεισδύσει στο σύνολο της κοινωνία μας– αποτελεί την βασική αιτία για την χρεοκοπία κράτους και κοινωνίας στην χώρα μας. Η πολυετής κυριαρχία του διέλυσε τους θεσμούς, τσάκισε τον παραγωγικό ιστό της χώρας και απειλεί με εξαφάνιση έναν πολιτισμό 3.000 χρόνων. Ο σημερινός αγώνας του ελληνισμού, ένας αγώνας ζωής και θανάτου για την συλλογική μας επιβίωση μέσα στις θύελλες του 21ου αιώνα, είναι πρώτα και κύρια αγώνας ενάντια σε αυτό το μοντέλο και την χρεοκοπία του.

2

Παλεύουμε για μια, ελεύθερη οικολογικά ισορροπημένη, εξισωτική και βασισμένη στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας κοινωνία. Βασισμένη στις οικουμενικές πλέον αρχές του ελληνισμού – κοιτίδας του ανθρωπισμού και της Δημοκρατίας. Στο πνεύμα των πρώτων Συνταγμάτων του Αγώνα των Ελλήνων για την Ελευθερία (1821) και της Ελεύθερης Ελλάδας (1942-1944). 

3

Πρεσβεύουμε την κοινωνική αναγέννηση της χώρας μέσα από ένα πρόταγμα παραγωγικής ανασυγκρότησης και πνευματικής αναγέννησης.

4

Προκρίνουμε την οικοδόμηση ενός οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου που δεν θα κυριαρχείται από τους νόμους της αγοράς και του χρήματος, αλλά αντίθετα θα υποτάσσεται στις ανάγκες και τις προτεραιότητες της κοινωνίας. Ένα τριπολικό μοντέλο ιδιωτικού – στηριγμένο κατ’ εξοχήν στη μικρή και μεσαία, οικογενειακή ή συνεταιριζόμενη παραγωγή– καθώς και κρατικού και κοινωνικού τομέα– όπου οι δύο τελευταίοι θα συγκροτούν τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Η κοινωνία θα πρέπει να ασκεί αποφασιστικό δημοκρατικό έλεγχο επάνω στην οικονομία της αγοράς. Η μέτρηση της προόδου της κοινωνίας θα πρέπει να προσμετράται με την ανάπτυξη των ανθρωποκεντρικών αξιών της αλληλεγγύης  έναντι των αγοραίων αξιών και της εμπορευματοποίησης των ανθρώπινων σχέσεων.

5

Ένα μοντέλο συμβατό ταυτόχρονα με τις παραδόσεις της παραγωγικής μας ιδιοπροσωπίας και τις τελευταίες τεχνολογικές και οργανωτικές καινοτομίες της εποχής. Γι’ αυτό τόσο σύγχρονο, όσο και βαθιά ελληνικό, ανταποκρινόμενο στις ιδιαιτερότητες της χώρας.

6

Ένα μοντέλο που ενισχύει αποφασιστικά την ανάπτυξη του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα της παραγωγής. Που υπακούει στις αρχές της ευέλικτης, αποκεντρωμένης παραγωγής, ώστε να παράγει υψηλής ποιότητας προϊόντα. Προσανατολίζεται δε κατά πρώτο λόγο στην εσωτερική αγορά, και δευτερευόντως στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων τους μέσω του διεθνούς εμπορίου. Πρωταρχική προτεραιότητα, η διεύρυνση του βαθμού αυτάρκειας και της αυτονομίας της Ελλάδας, πρωταρχική προϋπόθεση για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση του ελληνικού λαού.

7

Πρωτογενής τομέας: Προσανατολισμός προς την μικρή και μεσαία οικολογική γεωργία, την αξιοποίηση των ντόπιων σπόρων και ποικιλιών καθώς και της παραδοσιακής τεχνογνωσίας. Στόχος, η αναβίωση της παραγωγής γεωργικών-κτηνοτροφικών προϊόντων. Έμφαση στους συνεταιρισμούς και ιδιαίτερη μέριμνα για την ανάπτυξη των μεταποιητικών δραστηριοτήτων των αγροτικών-κτηνοτροφικών προϊόντων, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος να εξελιχθεί η χώρα σε εξαγωγέα πρώτων υλών και ακατέργαστων προϊόντων –ενώ άλλοι θα καρπώνονται την υψηλή προστιθέμενη αξία. Σε αυτή την αναβάθμιση του πρωτογενούς τομέα αποφασιστικό ρόλο πρέπει να παίξει η γεωργική έρευνα που σήμερα έχει καταβαραθρωθεί.

8

Δευτερογενής τομέας:  Στροφή προς έναν νέο ελληνικό μεταφορντισμό. Στοιχεία του, η οριζόντια, δικτυακή διασύνδεση μικρών, βιώσιμων οικολογικά παραγωγικών μονάδων, αναβαθμισμένης τεχνολογικής σύνθεσης. Αποφασιστικό του θεμέλιο, η αξιοποίηση του κεφαλαίου-γνώση το οποίο σήμερα διαρρέει από τη χώρα μας μέσω της συστηματικής «απομύζησης εγκεφάλων» στην οποία την υποβάλλουν τα μητροπολιτικά κέντρα της Δύσης. Το ελληνικό κεφάλαιο-γνώση συγκροτείται πάνω στην συνδυασμένη αξιοποίηση της ελληνικής υψηλής παιδείας, σε συνδυασμό με την μαστορική παράδοση του τόπου, δηλαδή την ιδιαίτερη δεξιότητα αφομοίωσης των εξειδικευμένων γνώσεων μέσω της ανατροφοδότησής τους από την πρακτική εμπειρία. Πρόκειται για ιδιότητες που ήδη κάνουν την διαφορά, καθιστώντας περιζήτητους τους Έλληνες μορφωμένους εργαζόμενους στο εξωτερικό. Τέλος, κεντρικός μοχλός για την έρευνα και εξέλιξη, ο υψηλός βαθμός διασύνδεσης της αναγεννημένης ελληνικής παραγωγής με το δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο.  

9

Τριτογενής τομέας: Περιορισμός του υπερδιογκωμένου, χρεοκοπημένου κλάδου της λιανικής και των προσωπικών υπηρεσιών. Στροφή προς τις κοινωνικές υπηρεσίες, ιδιαίτερα μέσα από την ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας. Ριζική αναπροσαρμογή του ελληνικού τουρισμού. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας σε σχέση με τον τουρισμό είναι η ιστορία και το περιβάλλον της και το παρόν άκρως βιομηχανοποιημένο, μαζικό καταναλωτικό μοντέλο υπονομεύει καίρια και τα δύο. Απαραίτητη κρίνεται η στροφή προς την κατεύθυνση ήπιων μορφών τουρισμού, του οικο-τουρισμού, του εκπαιδευτικού-συνεδριακού και του αρχαιολογικού τουρισμού. Κι εδώ, θα πρέπει να αντιστραφούν οι τάσεις της συγκεντροποίησης, αλλά και της διαρκούς πτώσης της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών μέσα από την μαζικοποίηση-βιομηχανοποίησή τους. Για να απαντήσουμε σε αυτήν, θα πρέπει να ενισχύσουμε ένα μοντέλο μικρής και μεσαίας κλίμακας, που να διατηρεί υψηλή διασύνδεση με την παραγωγή των ποιοτικών ελληνικών γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, στηρίζεται στην ελληνική διατροφή κ.ο.κ. 

10

Ένα μοντέλο που επιδιώκει την κατά το δυνατόν ενεργειακή αυτάρκεια αναπτύσσοντας την μικρή, και μεσαία κλίμακα παραγωγής εναλλακτικών πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) με τεχνογνωσία και τεχνολογία που παράγεται στην χώρα και είναι συμβατή με το ελληνικό τοπίο και φυσικό περιβάλλον. Θέτει τέλος στην αποικιακή εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας –που θέλει την βιομηχανοποιημένη παραγωγή ενέργειας να καταλαμβάνει τα βουνά, τα ποτάμια και τις θάλασσες της Ελλάδας, και να βιάζει το τοπίο της χώρας για να παράγει φτηνή ενέργεια για τις μητροπόλεις της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας.

11

Ένα μοντέλο που σέβεται, διαφυλάσσει και εξελίσσει την ιδιαίτερη, ιστορική κοινωνική φυσιογνωμία της χώρας. Και είναι ταγμένο σε μια θεμελιώδη αρχή του ελληνικού πολιτειακού πνεύματος, την εξισωτική οργάνωση της πολιτείας και τον προσανατολισμό της στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Στο πλαίσιο αυτό, η ελευθερία του προσώπου παύει να είναι τυπική νομική και νοείται ολοκληρωμένη και αδιαίρετη ως οικονομική, πολιτική και πνευματική ελευθερία. Κατά συνέπεια λαμβάνεται ιδιαίτερη μέριμνα κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα από την διασφάλιση των δημόσιων αγαθών (Υγεία, Παιδεία, Μεταφορές), την θέσπιση αξιοπρεπούς ελάχιστου κοινωνικού εισοδήματος. Ιδιαίτερη αιχμή της κοινωνικής πολιτικής, η θέσπιση κοινωνικού μισθού για τις πολύτεκνες μητέρες, ως αποφασιστικό μέτρο για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας που φέρει αντιμέτωπο τον ελληνικό λαό με το φάσμα της ιστορικής του εξαφάνισης.

12

Ένα μοντέλο που θα θέτει τέλος στον παρασιτικό νεοελληνικό καταναλωτισμό που κατέστρεψε τις πόλεις και τα χωριά μας, και μετέβαλε τον νεοέλληνα σ’ έναν ανοϊκό, ακαλλιέργητο υπήκοο της παγκόσμιας υπερκεφαλαιοκρατικής κοινωνίας του θεάματος. Που θα αποκαταστήσει το πνευματικό πεδίο της χώρας μας από την εκτεταμένη επιμόλυνση του σκουπιδοπολιτιστικού αγοραίου υποπροϊόντος που έχει κατεδαφίσει κάθε έννοια ιδιαίτερης πολιτιστικής ταυτότητας. Σε αυτή την κατεύθυνση αποφασιστικής σημασίας είναι ο αδιάκοπος αγώνας ενάντια στον υδροκεφαλισμό της Αθήνας που αναπαράγει και εν πολλοίς προκαλεί και ενισχύει  το παρασιτικό μοντέλο.

13

Ένα μοντέλο που ελέγχεται αποφασιστικά από μηχανισμούς δημόσιου και κοινωνικού ελέγχου μέριμνα των οποίων είναι η διασφάλιση της λειτουργίας του προς το συμφέρον του ελληνικού λαού.

14

Ως εκ τούτου, πρεσβεύουμε την ριζική αναδιαμόρφωση της ελληνικής πολιτείας. Την εγκατάλειψη της αποικιοκρατικής-βαυαροκρατικής παράδοσης του «κράτους-δυνάστη» μέσα από τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής δημοκρατικής παράδοσης των Κοινών.

15

Αυτή θα επιτευχθεί από ένα κύμα βαθιών επαναστατικών μεταρρυθμίσεων που θα υπακούουν στο τρίπτυχο: Συνταγματική αναθεώρηση, αποκέντρωση των θεσμών, εκδημοκρατισμός – έλεγχος της 4ης εξουσίας.

16

Στοιχεία της συνταγματικής αναθεώρησης: Εισαγωγή δεσμευτικών δημοψηφισμάτων, μέτρων κοινωνικού ελέγχου των αντιπροσώπων του λαού (λογοδοσία στην περιφέρειά τους και δυνατότητα ανάκλησης), θέσπιση δεύτερου νομοθετικού σώματος (σύγκλητος των ελληνικών περιφερειών με τη συμμετοχή του κυπριακού ελληνισμού και του ελληνισμού της διασποράς). Ουσιαστικές αρμοδιότητες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Περιορισμός της κομματοκρατικής ασυδοσίας και ουσιαστική διάκριση των εξουσιών.

17

Στοιχεία αποκέντρωσης των θεσμών: Γεωγραφική διασπορά των υπουργείων η των αρμοδιοτήτων τους και διερεύνηση της δυνατότητας μεταφοράς της πρωτεύουσας. Ενίσχυση του θεσμού της τοπικής αυτοδιοίκησης και μεταβίβαση σε αυτό σημαντικών εξουσιών, κατάργηση του άθλιου Καλλικράτη, εισαγωγή θεσμών δημοκρατικής αξιολόγησης του κράτους και των υπουργείων. Διεύρυνση του κοινωνικού ελέγχου μέσω της εισαγωγής του θεσμού περί «συμμετοχικών προϋπολογισμών» όπου αυτό καθίσταται εφικτό. Εισαγωγή θεσμών πολυμερών δημοκρατικών διαβουλεύσεων, και μηχανισμών ευρείας συναίνεσης για την κατάρτιση των νομοσχεδίων.  

18

Εκδημοκρατισμός της 4ης εξουσίας: Καταπολέμηση της διαπλοκής πλουτοκρατίας και ΜΜΕ. Νομοθετικό πλαίσιο για την αποκέντρωση της λειτουργίας τους, και κατάργηση του οιονεί μονοπωλίου της ιδιωτικής τηλεόρασης. Αποφασιστική ενίσχυση των δημόσιων ΜΜΕ, έντυπων, ηλεκτρονικών και διαδικτυακών. Μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη κοινοτικών, και συνεταιριστικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης για την δημοκρατική αποκέντρωση του δικαιώματος της Ελευθεροτυπίας.

19

Όλες οι τομές θα παραμείνουν ανέφικτες αν δεν συνοδευτούν από μια μεγάλη πνευματική-παιδευτική αναγέννηση. Γι’ αυτό και η πολιτιστική πολιτική βρίσκεται στο επίκεντρο του απελευθερωτικού μας εγχειρήματος. Νοούμενης τόσο ως ανακαίνιση της ελληνικής εκπαίδευσης, όσο και ευρύτερα, αποκατάστασης των μηχανισμών πολιτιστικής παραγωγής που κινδυνεύουν σήμερα με οριστική έκλειψη.

20

Εκπαίδευση. Αποκατάσταση του δημόσιου αγαθού της Παιδείας τόσο από την αγοραία ιδιωτική, όσο και από την κρατικιστική γραφειοκρατική του στρέβλωση. 

Χειραφέτηση της εκπαίδευσης από την παιδαγωγική της παγκοσμιοποίησης που επέβαλαν οι αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις των ινστιτούτων υπό την καθοδήγηση της ΕΕ (συνθήκη της Μπολόνια και της Πράγας), των Παγκόσμιων Οργανισμών (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου για την απελευθέρωση των εκπαιδευτικών υπηρεσιών) και των διακρατικών συμφωνιών (κυρίως με την Τουρκία, στο πλαίσιο της νέο-οθωμανικής ελληνοτουρκικής συνεργασίας).

Αποκατάσταση της ελληνικής Παιδείας και Ιστορίας μέσα από την αντικατάσταση των σημερινών εκπαιδευτικών εγχειριδίων. Τα οποία είναι καρπός της διαδικασίας που μόλις περιγράψαμε και γράφτηκαν για να προάγουν τον καταναλωτισμό, τον ατομικισμό, την ιστορική λήθη, και την ιδιωτεία με σκοπό να διαμορφώσουν τους υπηκόους της πλουτοκρατικής αεθνικής παγκοσμιοποίησης.

Η εκπαίδευση που επιθυμούμε πρέπει να αξιοποιεί την επιστημονική γνώση μέσα στο πλαίσιο της ελληνικής γλώσσας, και των παραδόσεων μας (του ορθόδοξου ήθους, της αρχαιοελληνικής αμεσοδημοκρατικής μεσότητας, της κοινοτικής παράδοσής μας επί τουρκοκρατίας)  για τη διαμόρφωση της συνείδησης των νέων γενεών, παράλληλα, με την επικοινωνία με τους άλλους λαούς και τα επιτεύγματά τους. Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αρνείται τον χυδαίο ανταγωνισμό και την «εκπαίδευση της αμάθειας», να προάγει μια παιδεία εθνική, οικουμενική, αληθινή. «Στο νου μου δεν έχω άλλο πάρεξ ελευθερία και γλώσσα».

21

Συγκεκριμένα:

Αποσύνδεση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από το πανεπιστήμιο. Να πάψει το Λύκειο να αποτελεί εξεταστικό κέντρο για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, και να βρει την χαμένη αυτοτέλειά του ως στάδιο ολοκλήρωσης της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Παρέχοντας υψηλή γενική παιδεία και τις πρώτες βάσεις για την μετέπειτα εξειδίκευση στην ανώτερη εκπαίδευση. Σύζευξη θεωρίας και πράξης, όχι στο σχολείο που τελεί ως άσυλο απομακρυσμένο από την κοινωνία. Αποφασιστική διασύνδεση της ανώτερης βαθμίδας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με τα πεδία της κοινωνικής πρακτικής –την οικονομία, τον δημόσιο χώρο, τον πολιτισμό.

Ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο για όλους. Άνοιγμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για όλο τον λαό. Τα κριτήρια και οι διαδικασίες ένταξης να καθορίζονται από την εκάστοτε σχολή, με αυστηρό δημόσιο έλεγχο ώστε να ικανοποιούν τις αρχές της ελεύθερης πρόσβασης στην τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και των ίσων ευκαιριών για όλους. Η αξιολόγηση των εισακτέων να γίνεται κατά την διάρκεια της φοίτησης και όχι κατά την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θέλουμε Πανεπιστήμια που να συνδυάζουν αποτελεσματικά την παροχή υψηλής γενικής παιδείας με την εξειδίκευση, για να μην παράγουν ιδιώτες, εξειδικευμένους αναλφάβητους, όπως σήμερα. Γι’ αυτό το λόγο, θα πρέπει να θεσπιστεί η ύπαρξη υποχρεωτικού κύκλου μαθημάτων Αγωγής του Πολίτη (Ιστορία, Φιλοσοφία, Πολιτικές Θεωρίες και Στοχασμός, παγκόσμια και ελληνική πολιτιστική γραμματεία) για όλες τις σχολές ανεξαρτήτως γνωστικού αντικειμένου. Ταυτόχρονα, όπως και στο Λύκειο, να επιδιώκεται η συνέχεια της στενής διασύνδεσης με τα πεδία της συλλογικής κοινωνικής πρακτικής –την παραγωγή, τον δημόσιο χώρο, τον πολιτισμό.

Αποφασιστική στήριξη της Τεχνικής Παιδείας στην Ελλάδα ως κύριος μοχλός ενίσχυσης της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης της χώρας. Η χώρα μας διαθέτει υψηλή παράδοση τεχνικής παιδείας, την οποία 30 χρόνια απόλυτης κυριαρχίας του παρασιτισμού απειλούν να την θέσουν αμετάκλητα στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Η αποκατάσταση του κύρους και της λειτουργίας της Τεχνικής Παιδείας, αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για την κοινωνική και οικονομική αναγέννηση της χώρας.    

22

Την εικοσαετία που μας πέρασε, ζήσαμε την απόλυτη κυριαρχία της κρατικιστικής πολιτιστικής πατρωνίας. Με το γενικό επίπεδο της κοινωνίας να καταβυθίζεται στα τάρταρα της πολιτιστικής παρακμής, και τις χορηγίες μεταξύ των ημετέρων καλλιτεχνών και συγγραφέων να αυξάνονται γεωμετρικά. Ωστόσο, το πολιτιστικό επίπεδο μιας χώρας δεν κρίνεται από τον βαθμό πλουτισμού της κυρίαρχης, μεταπρατικής κάστας των Γραμμάτων και των Τεχνών, αλλά από την κατά κεφαλήν καλλιέργεια του λαού. Και αυτό δεν είναι ζήτημα δευτερεύον σε μια κοινωνία. Ας μην ξεχνούμε, ότι στην περίοδο ακμής της, η Αρχαία Ελληνική Δημοκρατία υπήρξε κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς θεατροκρατία: Και ο τελευταίος πολίτης μετείχε της υψηλής παιδείας, ενώ η τραγωδία λειτουργούσε ως κεντρικός συλλογικός μηχανισμός πραγμάτευσης και ελέγχου των κεντρικών προτύπων της Πόλεως. Η νέα πολιτιστική πολιτική στηρίζεται στο τρίπτυχο: Εγκατάλειψη του πολιτιστικού μεταπρατισμού και των καταναλωτικών πολιτιστικών υποπροϊόντων, ανύψωση της πνευματικής στάθμης του ελληνικού λαού μέσω και της αποκατάστασης των κοινωνικών πολιτιστικών υποδομών (βιβλιοθήκες, δημόσια θέατρα και ωδεία, πλαίσιο υποστήριξης των τοπικών καλλιτεχνικών ομάδων κ.ο.κ.), κεντρική πολιτική μέριμνα ενίσχυσης της καλλιτεχνικής και συγγραφικής δημιουργίας πέρα από τις φαυλότητες των ημετέρων και την γραφειοκρατική πατρωνία.

 

Β΄ Η Ελλάδα μέσα στον κόσμο

1

Ο ελληνικός λαός σε όλη την ιστορική του πορεία στέκει απαρέγκλιτα στο πλευρό των αγωνιζόμενων για την ελευθερία λαών. Απέναντι στην συσσώρευση πλούτου και ισχύος που επιτείνει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, έθνους από έθνος, καθώς και την λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος.

2

Η Ελλάδα έχει αποτελέσει διά αιώνων θύμα της ληστρικής δυτικής αποικιοκρατίας και του γενοκτόνου τουρκικού επεκτατισμού. Ως εκ τούτου, από βιωματική-ιστορική θέση εναντιώνεται αποφασιστικά σε όλες τις άνισες, κατακτητικές, ιμπεριαλιστικές σχέσεις μέσα στο παγκόσμιο σύστημα. Η Ελλάδα είναι ένα μικρό κράτος, με τεράστια ιστορία και πολιτισμό. Μπορεί να επιβιώσει μόνον στο πλαίσιο ενός διεθνούς περιβάλλοντος, που σέβεται την πολιτιστική-εθνική ιδιαιτερότητα. Σε μια παγκοσμιότητα που συντελείται ως μωσαϊκό πολιτισμών και οργανώνεται βάσει θεσμών και μηχανισμών που αποτρέπουν την υπερβολική συσσώρευση ισχύος από πόλους του παγκόσμιου συστήματος σε βάρος άλλων.

3

Για όλα αυτά, η Ελλάδα πρέπει να στρατεύσει όλες τις δυνάμεις της στον αγώνα για την ανάδυση ενός δημοκρατικού, πολυπολικού κόσμου.

4

Η Ελλάδα ως ιστορικός χώρος των συνόρων διαθέτει πείρα αιώνων για την διαμεσολάβηση μεταξύ των μεγάλων πόλων ισχύος και των πολιτισμών. Από τα χρόνια του Βυζαντίου, έχει αναπτύσσει μια βαθιά τεχνογνωσία της ειρηνικής διαμεσολάβησης και της διεθνούς εξισορρόπησης των πόλων ισχύος της περιοχής: Γεγονός που έχει καταγραφεί και εκφράζεται ακόμα και σήμερα στους λαούς της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας.

5

Η χώρα μας μπορεί να αξιοποιήσει δημιουργικά την μεγάλη γεωπολιτική αξία που διαθέτει μόνον αν ενεργοποιήσει αυτόν τον ανεξάρτητο, διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής. Έναν ρόλο που σήμερα καθίσταται ιδιαίτερα επίκαιρος, καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη το δυτικό αποικιοκρατικό σχέδιο για την ολοκληρωτική αποδιάρθρωση της Νότιος και Νοτιοανατολικής Μεσογείου, και ευρύτερα της Μέσης Ανατολής. Γεγονός που έχει βυθίσει σε βαθύτατη αστάθεια ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό.

6

H ακεραιότητα και η συνοχή της χώρας μας απειλείται από τις νέες ηγεμονικές διαθέσεις της Δύσης, και ιδιαίτερα από την «Γερμανική Ευρώπη»  καθώς και από τον υπεραυταρχικό, σουνιτικό μονολιθισμό των τούρκικων Νέο-Οθωμανικών Δυνάμεων. Η Γερμανική Ευρώπη αποτελεί την τελευταία έκφραση της δυτικής αποικιοκρατίας και ο Νέο-οθωμανισμός εκείνην του τουρκικού επεκτατισμού. Αμφότερες οι δυνάμεις, αποτελούν τους μείζονες διαχρονικούς παράγοντες του εθνικού μας δράματος. Της αδυναμίας να ολοκληρωθούμε ως έθνος και κοινωνία, λόγω της πρόσκρουσής μας στην τραγική πραγματικότητα της εξάρτησης, της ανοιχτής κατοχής, της ξένης επιβολής –ακόμα και της γενοκτονίας σε ό,τι αφορά στον ελληνισμό της Ανατολής.

7

Η ελληνική εξωτερική πολιτική οργανώνεται στη λογική μιας Αντιστασιακής Στρατηγικής Αποτροπής των επεκτατικών αξιώσεων από την Δύση και Ανατολή.

8

Προσανατολίζεται να συντονιστεί με τους λαούς που αντιμετωπίζουν την ίδια ιστορική μοίρα στην περιοχή, αποσκοπώντας να χτίσει αντίβαρα ισχύος στις Μεγάλες Δυνάμεις που ενεργοποιούνται και αξιώνουν την υποδούλωση των μικρότερων λαών.

9

Κεντρικοί άξονες της Αντιστασιακής Στρατηγικής είναι η Βαλκανική Συνεργασία και η Μεσανατολική-Μεσογειακή Συννενόηση. Η προώθηση στρατηγικών συμμαχιών σε αυτές τις περιοχές, με τους Σέρβους, τους Βουλγάρους, τα αραβικά έθνη του ‘ενδιάμεσου χώρου’ (Αίγυπτος-Λίβανος-Παλαιστίνη), τους Κούρδους, τους Σύρους και τους θα διαμορφώσουν πλέγματα αποτροπής της Δυτικής Αποικιοκρατίας και του Τουρκικού Επεκτατισμού. Πρόκειται για μια ομπρέλα συμμαχιών των λαών εκείνων που έχουν συμφέρον στην εγκαθίδρυση μιας πολυπολικής, δημοκρατικής και μη-αποικιοκρατικής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Και είναι μια πολιτική που αξιοποιεί ιστορικές σχέσεις και το μεγάλο πολιτισμικό κεφάλαιο που διατηρεί η χώρα μας σε αυτές τις περιοχές.  Σε αυτά πλαίσια πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ρεαλισμό αλλά και εμμένοντας στις αρχές μας το ζήτημα του Ισραήλ. Η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να συντάσσεται με την ανάγκη δημιουργίας ανεξάρτητου Πᾳλαιστινιακού κράτους, γενικότερα της Αυτοδιάθεσης του παλαιστινιακού λαού, και να αντιτίθεται σε κάθε τυχοδιωκτική πολεμική ενέργεια, ενώ παράλληλα σε αυτή τη βάση μπορεί να αναπτύσσει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ.

10

Δευτερεύων άξονας, η συνεννόηση με ευρύτερες δυνάμεις που επιδιώκουν μια πολυπολική δημοκρατική τάξη. Ήτοι, την Κίνα και την Ρωσία, και την Λατινική Αμερική. 

Επίμετρο

Μέσα στις βροντές και τις θύελλες των παγκόσμιων αναδιατάξεων του 21ου αιώνα, μέσα στον πάταγο και τους λυγμούς από την κατάρρευση του νεοελληνικού παρασιτισμού, επιστρέφουμε πλησίστιοι στο πρόταγμα του Ρήγα Φεραίου: Μια Ελληνική Δημοκρατική Εξισωτική Επανάσταση με προμετωπίδα το τρίπτυχο: Κοινότητα Προσώπων-Έθνος Κοινοτήτων-Κοινότητα Εθνών. Κοινότητα προσώπων με την έννοια της υπέρβασης της καταναλωτικής εγωκρατίας προς μια κοινωνία του είναι, της αλληλεγγύης, της υψηλής πνευματικής καλλιέργειας. Έθνος κοινοτήτων, με την έννοια της εγκατάλειψης των παραδόσεων του κράτους δυνάστη και της δημιουργικής ανασυγκρότησης της ελληνικής δημοκρατικής Πολιτείας ισότητας. Κοινότητα Εθνών, με την έννοια του αγώνα για έναν ανοιχτό πολυπολικό κόσμο, μια παγκοσμιότητα που θα τελεί ως μωσαϊκό των εθνών και των πολιτισμών, ενάντια στην αποικιοκρατία και τα υπόλοιπα επεκτατικά συστήματα εκμετάλλευσης έθνους από έθνος και καθυπόταξης των λαών.   

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: