βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for the ‘Κοινωνία – Οικονομία – Περιβάλλον’ Category

Πόσο κοστίζει να ξεδίνει κανείς;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιανουαρίου 14, 2013

Η διασκέδαση σήμερα που τα χρήματα λιγοστεύουν και τα χαρούμενα πράγματα είναι δυσπρόσιτα 

Βασίλης Καραποστόλης [καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών]

 

Σαν υποκατάστατο της ευτυχίας, η διασκέδαση διέθετε πάντα ακαταμάχητα θέλγητρα. Εξαρτημένη από χίλια δυο, η ευτυχία ξεγλιστράει συνεχώς, ενώ η διασκέδαση πιστεύουμε ότι είναι του χεριού μας. Όποιος πληρώνει το αντίτιμο την αποκτά. Να όμως που σήμερα οι τερπνές υπηρεσίες της γίνονται αναπάντεχα πιο ακριβές. Θα δυστυχήσουμε λοιπόν διπλά; Εκτός από φτωχότεροι θα γίνουμε και ανίκανοι να ξεδίνουμε;

Το όλο ζήτημα ανάγεται στο τι έχουμε στη διάθεσή μας ώστε να ελαφρώνουν τα βάρη. Μέχρι τώρα είχαμε αρκετά πράγματα ειδικά κατασκευασμένα για να φτιάχνουν τη διάθεση. Αποδείχτηκε πως ήταν «χαρούμενα πράγματα για λυπημένους ανθρώπους». Πράγματι, η διάθεση των ανθρώπων έφτιαχνε όλο και δυσκολότερα, όχι επειδή τα πράγματα που προμηθεύονταν ήταν ελαττωματικά, αλλά επειδή ο εθισμός στην αγορά της διασκέδασης υπενθύμιζε διαρκώς στον αγοραστή ότι ήταν δέσμιος μιας δοσοληψίας. Από το πόσα είχε στην τσέπη του εξαρτιόταν το τι θα ʼβαζε στην καρδιά του. Ποθούσε να συγκινηθεί έως δακρύων ή να γελάσει. Έπρεπε να πληρώσει γιʼ αυτό, μια υποχρέωση που τον ξανάφερνε πίσω, στην εργασία, στις έγνοιες. Ωστόσο, το πρόβλημα αντιμετωπιζόταν γρήγορα και χωρίς πολλούς δισταγμούς, όσο το επέτρεπαν οι συνθήκες. Ήταν ανάγκη πάση θυσία να εξασφαλισθεί η διασκέδαση για να εμποδίσει τη σκέψη να πάει εκεί όπου δεν θα ʼξερε κυριολεκτικά τι να κάνει. Και ακριβώς, όπως έλεγε ο Πασκάλ, για να μη βλέπει μπροστά του τον γκρεμό ο άνθρωπος υψώνει φράχτες και δεν κοιτάει παρά μόνον αυτούς.

Διασκεδάζουμε επομένως για να μη σκεφτόμαστε; Στο ερώτημα αυτό είναι φυσικό να απαντούν οι περισσότεροι με ένα «ε, και λοιπόν;» και να συνεχίζουν τον δρόμο τους. Έχουν κάποιο δίκιο, εφόσον κανένας δεν θα ήταν δυνατόν να αποδεχτεί ότι η ζωή θα έπρεπε να είναι διαρκώς αφιερωμένη σε σκέψεις, και μάλιστα σʼ αυτές που δεν βγάζουν πουθενά. Εδώ είναι το πραγματικό πρόβλημα. Δεν είναι ο θάνατος που συσκοτίζει το μυαλό των ανθρώπων, είναι η αδυναμία.

Ζητάμε τη δράση

Αν ο θάνατος δεν αντιπαλεύεται, η δυστυχία τουλάχιστον μετριάζεται. Συνεπώς, θέλουμε διασκέδαση για να λησμονούμε αυτό που θα μπορούσαμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Είμαστε υπερβολικά οκνηροί και για να μην το θυμόμαστε ζητάμε τη δράση μέσα στις ταινίες, στο θέατρο, σε κάθε θέαμα που διεγείρει την όραση και την ακοή σε σημείο που ακόμη και η φαντασία να μοιάζει περιττή. Το είχε διακρίνει ο Ρουσό, ο κληρονόμος του Πασκάλ: «Όσο περισσότερο βλέπουμε τόσο περισσότερο φανταζόμαστε». Η κριτική του θεωρήθηκε πουριτανική και ηθικολογική. Έβαλε κατά του θεάτρου, επέκρινε τη μαγεία επί σκηνής: Τι ήθελε λοιπόν; Να μην το ρίχνουν έξω πότε – πότε οι καημένοι οι θνητοί;

Άλλο όμως να «το ρίχνει έξω» κανείς και άλλο να «ρίχνεται έξω» ολόκληρος. Και σήμερα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η επίκριση των θεαμάτων από τον Ρουσό ήταν πιο διεισδυτική απʼ όσο νόμισαν οι κατήγοροί του. Το ότι στόμωσε η φαντασία από τα πολλά θεάματα μόνο οι σχεδιαστές της βιομηχανίας των εντυπώσεων μπορούν να το αρνηθούν. Τους ακολουθούν, είναι αλήθεια, κάμποσοι καλλιτέχνες που βλέπουν με άγχος την τεχνολογία να τους κλέβει το ψωμί, να γίνεται πιο φαντασμαγορική απʼ ό,τι η ζωγραφική, η γλυπτική ή η μουσική που σπούδασαν. Η τέχνη σπεύδει να μιμηθεί τη μηχανή και τον υπολογιστή, ζηλεύοντας την ικανότητά τους να «απορροφούν» τον χρήστη τους. Αλλά γιατί η απορρόφηση να είναι στόχος;

Στόχος θα μπορούσε να είναι το αντίθετο: να δίνουν οι τέχνες εναύσματα και ωθήσεις, να αποσπούν τον θεατή και τον ακροατή προσωρινά από τις έγνοιες του για να τον αποδώσουν και πάλι σʼ αυτές, εφοδιασμένο όμως τώρα με ένα αίσθημα που τις ξεπερνά. Ένα τέτοιο αίσθημα είναι πάντα συνυφασμένο με τη φαντασία. Εκείνος που κατορθώνει να δει τις σκοτούρες του και τις δυσκολίες της κάθε ημέρας, σαν μέρη ενός «έργου» που εκτυλίσσεται, αυτός φαντάζεται κιόλας μια κάποια λύση. Είναι πλέον και ο ίδιος λιγάκι καλλιτέχνης: βλέπει τη διαδοχή των καταστάσεων, σταθμίζει τη βαρύτητα της καθεμιάς, εφαρμόζει στη ζωή του τον κανόνα κάθε τέχνης που είναι ο κανόνας της εξοικονόμησης. Σʼ αυτό το συμβάν θα δώσω περισσότερη σημασία, στο άλλο λιγότερη. Ρυθμίζω κάπως τις χαρές και τις θλίψεις, εποπτεύω τη ζωή μου, τη ζω, αλλά και την παρακολουθώ από κάποιο «θεωρείο». Αν κάτι δεν πάει καλά, τίποτα δεν θα με εμπόδιζε να το διορθώσω.

Είναι φανερό ότι μια τέτοια στάση αποκλείεται όταν κανείς έχει συνηθίσει να ρίχνεται ολόκληρος στη διασκέδαση. Σήμερα οι περιστάσεις απαγορεύουν αυτή τη συνήθεια. Τα χρήματα λιγοστεύουν, τα χαρούμενα πράγματα είναι δυσπρόσιτα. Τι μένει λοιπόν; Μένει να βρεθούν χαρές που δεν ανήκουν αποκλειστικά στα πράγματα. Αφού έτσι κι αλλιώς, και προτού ακόμη ενσκήψει η κρίση, τα χαρούμενα πράγματα δεν κατάφερναν να διώξουν τη λύπη, αυτό που έχουν να κάνουν οι λυπημένοι και ανόρεχτοι άνθρωποι είναι να θυμηθούν ότι κάτι «μεταξύ τους» θα μπορούσε να είναι πολύ πιο θεραπευτικό. Αν τα πράγματα της διασκέδασης κοστίζουν πολύ (και επιπλέον δεν αξίζουν την τιμή τους) οι ίδιοι οι άνθρωποι μπορούν να προσφέρονται δωρεάν ο ένας στον άλλο. Και μόνο το να βρίσκονται στον ίδιο χώρο και να κουβεντιάζουν, να διηγούνται, να παριστάνουν άλλους με τη φωνή, τους μορφασμούς και τις χειρονομίες τους, θα ήταν ένα πρώτης τάξεως υλικό για να παιχθεί ένα θεατρικό παιγνίδι που όλοι θα το θεωρούσαν διεγερτικό.

Οι ανάγκες σήμερα σπρώχνουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι αναχρονισμός; Είναι παλινδρόμηση; Μα, αφού το απαιτεί η παρούσα κατάσταση γιατί ναʼ ναι οπισθοδρόμηση στο παρελθόν; Ναι, είναι γεγονός ότι οι συντροφιές και τα σπιτικά τσιμπούσια είχαν περιοριστεί τα τελευταία χρόνια για να δώσουν χώρο σε θεάματα και τεχνουργήματα προορισμένα να θαμπώνουν το μάτι και να βουλώνουν το στόμα. Ίσως όμως μερικά σπίρτα με τα οποία άναβαν οι παλιές παρέες έμειναν άκαυτα. Είναι απʼ αυτά τα αποθέματα που διατηρούνται σε κάθε λαό και χρησιμοποιούνται σε ώρες ανάγκης. Βγάζουν από μέσα ό,τι έχουν και δεν έχουν. Πάρτε παράδειγμα τους κατοίκους του Λονδίνου στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Καθώς τα γερμανικά βομβαρδιστικά σφυροκοπούσαν την πόλη, οι άμαχοι μέσα στα αντιαεροπορικά καταφύγια συνέχιζαν να σερβίρονται το τσάι τους, έστω και με πρόχειρα μέσα. Έτσι πέρναγαν τις δύσκολες ώρες. Οι Εγγλέζοι βασίζονται πολύ στο τυπικό τους· αν δεν υπήρχε αυτό δεν θα υπήρχε ούτε και το φλέγμα τους. Όσο για μας εδώ, το ερώτημα είναι, αν έτσι όπως είμαστε, χωρίς τσάι και σιγανές κουβέντες με το κουταλάκι, χωρίς τυπικό και χωρίς φλέγμα, θα ξαναβρούμε κάτι απʼ αυτό που μας ζέσταινε άλλοτε και διόρθωνε κάπως τις ζημιές: τη σύναξη γύρω από ένα στρωμένο τραπέζι. Δεν είναι ιερό το φλιτζάνι εδώ, είναι το πιάτο. Ας το τιμήσουμε όπως του πρέπει. Και στα στενάχωρα χρόνια που έρχονται, ας αρχίζει η διασκέδασή μας με μια πρόποση: να συντρώγουμε για να μην αλληλοφαγωθούμε.

http://lomak.blogspot.gr/2013/01/blog-post_13.html

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Επιστολή-χαστούκι στους 300 της Βουλής από αντιναύαρχο: «Το μόνο που σας ενδιαφέρει η τσέπη σας»!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιανουαρίου 11, 2013

«κύριοι»

(θα προσέξατε ίσως το μικρό κ και τα εισαγωγικά «)

Η αγανάκτησή μου είναι τόσο μεγάλη που πολύ δύσκολα θα μπορέσω να τηρηθώ στα απαιτούμενα πλαίσια ευπρεπείας τα οποία άλλωστε πρέπει να τηρούνται μόνον απέναντι σε όσους μπορούν να τα καταλάβουν και να τα εκτιμήσουν. Αυτή όμως δεν είναι η περίπτωση η δική σας.

Η δημοκρατία την οποία εγκαταστήσατε από το 1974 και μετά κάθε άλλο παρά δημοκρατία είναι. Είναι μία αίσχιστου είδους κομματοκρατία όπου ευνοούμενοι είναι μόνον τα κομματικά στελέχη και οι παρατρεχάμενοί τους που νέμονται και ληστεύουν τον κόπο και τον ιδρώτα του Ελληνικού λαού.
   

Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο όπου ο Ελληνικός λαός βιώνει καταστάσεις που υπήρχαν μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Συσσίτια, άστεγοι, ψάξιμο σκουπιδιών με την προσδοκία ευρέσεως τροφής, απουσία μέριμνας υγείας.

Εσάς όμως αυτά δεν σας αγγίζουν.

Έχετε πωρωθεί πέρα από κάθε φαντασία. Απουσιάζετε από τον πόνο και τη δυστυχία του Ελληνικού λαού. Ζείτε σε ένα κόσμο δικό σας, προστατευμένο από κάθε είδους «μιάσματα» που είναι ο λαός του τόπου αυτού.

Σας γράφει ένας «προνομιούχος», εν αποστρατεία Αντιναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού, που πήρε για σύνταξη Ιανουαρίου (Αρχηγού Ναυτικού) το ποσό των 1682,91ευρώ καθαρά (οικογενειακό εισόδημα) με δύο παιδιά άνεργα. Με αυτό το ιλιγγιώδες ποσό θα πρέπει να πληρώσω φόρους, χαράτσια, θέρμανση, διαβίωση δική μου και της οικογενείας μου. Επειδή δε πράγματι το ποσό είναι ιλιγγιώδες θα μου μειωθεί, απ’ ότι λένε, τον επόμενο χρόνο.

Τα δικά σας παιδιά και οι συγγενείς σας βεβαίως δεν έχουν πρόβλημα.Διορίζονται προνομιακά στη «βουλή» (ο χαρακτηρισμός του ευαγούς αυτού ιδρύματος έχει δοθεί από το λαό καθώς και η τύχη που του πρέπει), όπου ο νερουλάς, όπως έχει γραφεί, παίρνει 3000ευρώ+ καθότι η εργασία του και τα προσόντα του είναι σπουδαιότερα του Α/ΓΕΕΘΑ.

Για εσάς βέβαια πέρα βρέχει. Οι διαφόρου είδους απολαβές σας ρυθμίζονται από εσάς, σύμφωνα με τις ανάγκες σας (ολίγον πραγματικές αλλά περισσότερο υποθετικές), και βέβαια αφορολόγητες. Βλέπετε οι «υπηρεσίες» τις οποίες «προσφέρετε» στην πατρίδα είναι πολλαπλάσιες από αυτές των στρατιωτικών τους οποίους για να τους υποτιμήσετε ονομάζετε ένστολους.

Έχετε αντιληφθεί το κακό που έχετε κάνει στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας; Έχετε αντιληφθεί ότι πλέον δεν υπάρχουν ένοπλες δυνάμεις ικανές να επιτελέσουν το σκοπό τους; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι λέτε ψέματα στον Ελληνικό λαό όταν του λέτε ότι η αμυντική θωράκιση της χώρας δεν έχει θιγεί; ποιούς κοροϊδεύετε; μόνον τους εαυτούς σας και κανέναν άλλον ασφαλώς. Εμείς γνωρίζουμε αυτά που εσείς αποκρύπτετε. Ο Θεός να δώσει, οι ένοπλες δυνάμεις να μη χρειασθούν γιατί τότε θα φανεί η γύμνια που τις έχετε καταδικάσει. Τις χρησιμοποιήσατε για να αποκομίσετε χρηματικά οφέλη και να πλουτίσετε.

Η χώρα δεν σας ενδιέφερε, μόνον η τσέπη σας. Δεν παίρνατε υλικά με γνώμονα τις ανάγκες αλλά την τσέπη σας. Γαία πυρί μιχθήτω. Αλλά και σήμερα, όταν η κατάρρευση έχει επέλθει  και ο λαός πένεται, εσείς είστε αδιόρθωτοι. Εξακολουθείτε στο ίδιο μοτίβο, διορίζετε άσχετους και ηλιθίους «πρώην» σε θέσεις κλειδιά με παχυλούς μισθούς προσδοκώντας τι; να φτιάξετε αυτά που καταστρέψατε; Η καταστροφή του σπιτιού γίνεται αυθημερόν. Το κτίσιμο όμως; έχετε ακούσει πουθενά αυτοί που γκρεμίζουν να κτίζουν κιόλας; Μήπως ξέρετε κάποιον manager που να κατέστρεψε την επιχείρηση και να τον προσλαμβάνουν για να την ανορθώσει; Το πολιτικό σύστημα που δημιουργήσατε στη μεταπολίτευση ήταν τελείως διεφθαρμένο και η χώρα μπόρεσε να αντέξει τόσα χρόνια χάρις στις ισχυρές βάσεις που είχε.

Ροκανίσατε τα θεμέλια της χώρας και αυτή κατέρρευσε. Πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Αλλά αυτό φαίνεται ότι δεν σας ενδιαφέρει και κάνετε κάθε τι το δυνατόν για να διασωθείτε. Πιο αξιοπρεπές θα ήταν να φεύγατε. Η χώρα χρειάζεται νέο σύνταγμα βασισμένο επάνω σε αρχές και αξίες. Θα σας πρότεινα κάτι πολύ πλησίον προς το Αμερικανικό σύνταγμα, με πλήρη διάκριση των εξουσιών ώστε να περιορισθεί δραστικά ή και να εκλείψει τελείως, η διαπλοκή μεταξύ των εξουσιών που είναι η πηγή όλων των κακών. Αυτονόητο είναι ότι εσείς και τα κόμματά σας εκεί δεν έχετε πλέον κανένα ρόλο.

Περιττό να σας πω ότι συμφωνώ απόλυτα με τις επιστολές (e-mail) που έχουν αποστείλει συνάδελφοί μου.
    Λυπούμαι αλλά απέναντί σας δεν μπορώ να έχω καμία εκτίμηση.



Αντιναύαρχος Π.Ν. (εν αποστρατεία)

Βασίλειος Παναγιάρης  

http://www.onalert.gr/stories/antinauarxos-vouleytes-tsepi-epistoli-xastouki

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο ελλείπων κρίκος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιανουαρίου 7, 2013

F2E8766F71BF83097FDF89434A9474CDτου Γιώργου Καραμπελιά

Είναι προφανές και πανθομολογούμενο πως η σαρωτική οικονομική και κοινωνική κρίση έχει ως συνέπεια μια εξίσου ή ίσως ακόμη περισσότερο βαθύτατη πολιτική κρίση του συστήματος. Μια κρίση που καθορίζεται από πολλές παραμέτρους και διαθέτει πολλαπλές συνιστώσες.

Α) Κατ΄ αρχάς μετατίθεται το κέντρο βάρους της εξάρτησης από τις ΗΠΑ προς τη Γερμανία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πλήρη υποκατάσταση, αλλά οδηγεί μάλλον σε συγκυριαρχία. Δηλαδή το παιγνίδι της εξάρτησης παύει να είναι μονοδιάστατα αμερικανοκεντρικό και αποκτά περισσότερους πόλους, γεγονός που δεν μπορεί παρά να αντανακλάται και στο εσωτερικό πολιτικό τοπίο.

Β) Η κρίση οδηγεί ή θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε αναδιάταξη και των οικονομικών πόλων ισχύος στο εσωτερικό της χώρας, όπου το κέντρο βάρους θα περάσει από τους εγχώριους «νταβατζήδες» στους εξωχώριους και κατεξοχήν τους Γερμανούς, καθώς και όσους συνδεθούν μαζί τους. Το αεροδρόμιο και ο ΟΤΕ άνοιξαν απλώς το δρόμο και ακολουθεί η ΔΕΗ, η ενέργεια, ακόμη και οι Τράπεζες.

Γ) Η αποδυνάμωση των εθνικών κεφαλαιοκρατικών ομίλων δεν συνεπάγεται μόνον την ενδυνάμωση του γερμανικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου, αλλά και εκείνη άλλων δυνάμεων όπως της Τουρκίας (το 2011 αποτέλεσε τον δεύτερο εξαγωγικό προορισμό της ελληνικής οικονομίας), της Ρωσίας και της Κίνας.

Δ) Οι αλλαγές στην κοινωνική διάρθρωση της χώρας, οδηγούν σε μια χωρίς προηγούμενο κοινωνική πόλωση με τη φτωχοποίηση ή την «προλεταριοποίηση» των μεσαίων στρωμάτων και την εξαθλίωση των κατώτερων.

Ε) Η ελληνική κρίση επειδή πραγματοποιείται σε συνθήκες γεωπολιτικής αναδιάταξης και αναταραχής σε όλη τη Μ. Ανατολή και τον αραβικό κόσμο, συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια της χώρας και τα μεταναστευτικά ρεύματα.

ΣΤ) Τέλος η καθολική κρίση της δυτικής ηγεμονίας αναδιατάσσει τη διάταξη των δυνάμεων στην παγκόσμια σκακιέρα, αναδεικνύοντας νέους πόλους ισχύος σε περιφερειακό επίπεδο και αποδυναμώνοντας παλαιότερους.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει το ούτως ή άλλως σαθρό πολιτικό και πνευματικό κατεστημένο της χώρας.

Γι’ αυτό θα παρατηρηθούν βαθύτατες μετακινήσεις και ανατροπές όχι μόνο στα πολιτικά σχήματα αλλά και στα πνευματικά και πολιτισμικά ρεύματα που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία.

Το κυρίαρχο σε όλη την μεταπολιτευτική περίοδο, και κυρίως μετά το 1990, ρεύμα του εθνομηδενισμού, το οποίο έτεινε να κυριαρχήσει και σ’ όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα, θα απολέσει την αναμφισβήτητη ηγεμονία. Ας θυμηθούμε τι είχε συμβεί στη δεκαετία του ’90 και στις αρχές του 2000. Το «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ είχε ηττηθεί κατά κράτος από το σημιτικό εκσυγχρονισμό και σχήματα όπως εκείνο του Τσοβόλα, του Παπαθεμελή και του Χαραλαμπίδη θα καταποντιστούν πολιτικά και εκλογικά. Στη Νέα Δημοκρατία η «πατριωτική» πτέρυγα του Αντώνη Σαμαρά μετά από πρόσκαιρη αναλαμπή με την «Πολιτική Άνοιξη» θα χαθεί από το πολιτικό προσκήνιο. Τέλος στην Αριστερά ο εθνομηδενισμός, ούτως ή άλλως ισχυρός, θα επικρατήσει κατά κράτος στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ και θα είναι ίσως ακόμη ισχυρότερος στα πανεπιστήμια, στον Τύπο και στην «πνευματική ζωή» του τόπου. Για είκοσι χρόνια το όραμα των ελίτ της χώρας θα συμπυκνώνεται στη φράση του Ράμφου «να σκοτώσουμε τον Έλληνα» που είχαμε μέσα μας.

Η κατάρρευση την οποία βιώνουμε οδηγεί σε ανατροπή αυτών των πνευματικών και πολιτικών σταθερών. Η μεταβολή της Ελλάδας σε ευρωπαϊκή αποικία χρέους και η καθολική εκπτώχευση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, δεν επιτρέπουν πλέον στις παγκοσμιοποιητικές και «ἑυρωλιγούρικες» αυταπάτες να παραμένουν ηγεμονικές. Κάτω από τις νέες συνθήκες ο εθνομηδενισμός θα πάψει να ηγεμονεύει ως μια πλειοψηφική και «συναινετική» ιδεολογία που «βόλευε» έναν μεγάλο αριθμό Ελλήνων στα πλαίσια του παρασιτικού εκμαυλισμού της ελληνικής κοινωνίας και θα μεταβληθεί σε ιδεολογία των Κούισλινγκ και των δοσιλόγων. Καθόλου τυχαία, κάποιοι από αυτούς, περιχαρακωμένοι στα πολιτιστικά ένθετα των άλλοτε κραταιών φυλλάδων τους, μας καλούν ανοιχτά να δεχτούμε τη διακυβέρνησή μας από τους Γερμανούς, επιστρέφοντας κατά ένα παράδοξο τρόπο στους γερμανοτσολιάδες και τους Κούισλινγκ προγόνους τους. Το ίδιο και στο επίπεδο των πολιτικών κομμάτων, δεν θα μπορούν πια να επιβιώσουν φθαρμένα και διεφθαρμένα μαζικά κόμματα εμφορούμενα από εθνομηδενιστικές αντιλήψεις.

Ακόμα περισσότερο κάτι ανάλογο δεν μπορεί να συμβεί στα αντιμνημονιακά και κυρίως στα αριστερά κόμματα. Δεν μπορείς να είσαι ενάντιος στην ξένη κυριαρχία που παίρνει αποικιοκρατικά χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα να αρνείσαι ή να λοιδορείς την εθνική ταυτότητα και το εθνικό συμφέρον των Ελλήνων. Και εδώ βρίσκεται ο σημαντικότερος ελλείπων κρίκος του υπό διαμόρφωση νέου πολιτικού σκηνικού. Στα δεξιά, έστω με στρεβλό τρόπο έχει αρχίσει με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ακόμα και τη Χρυσή Αυγή, η αποκόλληση ενός τμήματος της ελληνικής δεξιάς από τον νεοδημοκρατικό πυρήνα. Η «κεντροαριστερά» ούτως ή άλλως συρρικνώνεται λόγω της κοινωνικής συρρίκνωσης των μεσοστρωμάτων, ενώ η αριστερά διογκώνεται εξαιτίας ακριβώς αυτής της συρρίκνωσης. Και όμως η διόγκωσή της πραγματοποιείται μέσα στα υπαρκτά εθνομηδενιστικά ιδεολογικά πλαίσια της αριστεράς της όψιμης μεταπολίτευσης. Δηλαδή η εκτίναξη της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ γύρω στο 35%) δεν αντιστοιχεί στην ιδεολογική συγκρότηση κομμάτων που στην καλύτερη περίπτωση δεν θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν παρά μόνο το 10% του ελληνικού λαού. Επομένως εδώ παρατηρείται ένα πολύ μεγάλο ιδεολογικό και πολιτικό κενό. Η αριστερά είναι υποχρεωμένη, όπως συνέβη και στην Κατοχή, να εκφράσει προνομιακά μια εθνοαπελευθερωτική διάθεση του ελληνικού λαού. Και όμως την ίδια στιγμή ελέγχεται ιδεολογικά από ένα στενό πυρήνα παρελθούσης χρήσεως  και κοπής. Αυτή η πραγματικότητα δημιουργεί ένα βαθύ πολιτικό κενό, που μπορεί να καλυφθεί με δύο τρόπους. Είτε τα υπαρκτά πολιτικά σχήματα της Αριστεράς και κατεξοχή ο ΣΥΡΙΖΑ, που χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη ρευστότητα, θα πραγματοποιήσει μια εσωτερική ιδεολογική επανάσταση, είτε για να ανταποκριθεί στις νέες πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες, είτε ο κυρίαρχος ιδεολογικά εθνομηδενισμός θα της το απαγορεύσει, και ένας πολιτικός πόλος κοινωνικοκεντρικός και πατριωτικός θα αναδυθεί για να καλύψει αυτό το κενό.

Τα τριάντα πέντε χρόνια της ροπής προς τον εθνομηδενισμό που χαρακτήρισαν την αριστερά στην Ελλάδα, (ήπιας μέχρι το 1990 και ασυγκράτητης στη συνέχεια) έχουν λάβει τέλος. Έχει έρθει η ώρα για μια πατριωτική αναδιάρθρωση του ελληνικού πνευματικού και πολιτικού σκηνικού. Και αυτό, προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποφύγουν οι συστημικές δυνάμεις. Έτσι κατόρθωσαν στην πρώτη φάση να γελοιοποιήσουν ή να περιθωριοποιήσουν το κίνημα των Αγανακτισμένων και τις πολιτικές συσσωματώσεις που ανέδειξε (π.χ. τη Σπίθα, αλλά και άλλες). Στη συνέχεια, επιχείρησαν και επιχειρούν ακόμα να τις εγκλωβίσουν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να τις αποδυναμώσουν και να τις εξουδετερώσουν (ό,τι είχε συμβεί στο παρελθόν με τον Μανώλη Γλέζο και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη που από εκφραστές πατριωτικών αντιλήψεων στο ΣΥΡΙΖΑ υποχρεώθηκαν να προσαρμοστούν στην περιρρέουσα εθνομηδενιστική ομοφωνία). Τέλος, με διάφορες ομαδοποιήσεις και σχήματα, που θα πολλαπλασιαστούν στην επόμενη περίοδο, προσπαθούν να αναβαπτίσουν παλαιές φθαρμένες δυνάμεις του πασοκισμού, ώστε να «τοποθετηθούν» πολιτικά και να ελέγξουν τις πιθανές μετεξελίξεις που πολύ σύντομα θα εκφραστούν. Ωστόσο, αυτές οι απόπειρες δεν πρόκειται να αποδώσουν. Γιατί το κύμα του κοινωνικού πατριωτισμού και τον εθνοαπελευθερωτικών απόψεων είναι τόσο ισχυρό ώστε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα εκφραστεί. Στην περίπτωση που υπάρξει μία κατάρρευση της παρούσας κυβέρνησης και η αριστερά βρεθεί στην εξουσία οι ρήξεις θα ακολουθήσουν αμέσως μετά. Στην περίπτωση που το παρόν σύστημα αντέξει, και δεν πραγματοποιηθούν εκλογές μέχρι και το επόμενο Φθινόπωρο, τότε δεν θα συνεχίσει να συντηρείται η σημερινή επίπλαστη ομοφωνία ανάμεσα στις πατριωτικές και εθνομηδενιστές δυνάμεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, διότι η κοινωνία πιέζει προς πατριωτική κατεύθυνση. Διότι, για την ώρα, μόνο η προοπτική μιας άμεσης πιθανότητας εκλογών  και εξουσίας μπορεί να κουκουλώνει τις βαθύτατες διαφορές γραμμής και προοπτικής. Τέλος δεν είναι δυνατόν ξεφτισμένες μορφές και σχήματα του άλλοτε ενιαίου ΠΑΣΟΚ να εκφράσουν αυτή τη νέα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, εισερχόμεθα σε μια περίοδο όπου θα αρχίσει να σφυρηλατείται και ο ελλείπων κρίκος του πολιτικού και ιδεολογικού τοπίου της χώρας. Εκείνος μιας πατριωτικής, κοινωνικής, οικολογικής και δημοκρατικής πρότασης που θα αναλάβει να διεξάγει με ξεκάθαρους όρους τη μάχη για την κοινωνική και εθνική μας απελευθέρωση.

Πολλοί φαντάστηκαν πως, –με την συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ, την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, την εμφάνιση των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής– έχει ήδη λάβει τελεσίδικο χαρακτήρα η ανασύνθεση του πολιτικού τοπίου, όμως πλανώνται πλάνη οικτρά. Η ανασύνθεση μόλις έχει αρχίσει. Ούτε ο χώρος της λαϊκής δεξιάς θα καταληφθεί οριστικά από τους χρυσαυγίτες, ούτε η Ν.Δ. θα κατορθώσει να μείνει αλώβητη, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμα και το ΚΚΕ με τη σημερινή του γραμμή, θα παραμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα ως έχουν. Νέες πολιτικές συσσωματώσεις και νέες ιδεολογικές προτάσεις θα αναδυθούν πολύ σύντομα στο πολιτικό προσκήνιο. Κοντός ψαλμός αλληλούια.

http://ardin-rixi.gr/archives/10678

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Reuters:Το τρίγωνο εξουσίας της Ελλάδας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 30, 2012

Στα τέλη του 2011, ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών έκανε μια παθιασμένη έκκληση για βοήθεια για να σώσει τη χώρα του από την οικονομική καταστροφή.»Χρειαζόμαστε μια εθνική συλλογική προσπάθεια: όλοι μας πρέπει να σηκώσουμε το βάρος μαζί,» ανακοίνωσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος έχει γίνει από τότε ηγέτης του σοσιαλιστικού κόμματος ΠΑΣΟΚ. » Χρειαζόμαστε κάτι που θα είναι δίκαιο και κοινωνικά αποδεκτό.»

Ήταν γραφτό να γίνει ένα κάλεσμα στα όπλα• σε αυτό κατέληξε, τονίζοντας μια βασική αδυναμία στις προσπάθειες της Ελλάδας για μεταρρύθμιση.

Η ιδέα του Βενιζέλου ήταν ένας νέος φόρος επί των ακινήτων, ο οποίος εισπράττεται μέσω των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος ώστε να είναι δύσκολο να αποφευχθεί. Το κοινό ήταν έξω φρενών και ο Τύπος τόνισε επίσης την οργή, επισημαίνοντάς τον εν λόγω  φόρο ως «Χαράτσι», όπως είχε ονομαστεί μια μισητή εισφορά από τους Οθωμανούς που είχε κάποτε επιβληθεί στους Έλληνες. Το όνομα κόλλησε και ο Γιώργος Παπανδρέου, πρωθυπουργός τότε, αισθάνθηκε υποχρεωμένος να ικετεύσει τους ψηφοφόρους: » Ας χάσουμε όλοι κάτι, έτσι ώστε να μην χάσουμε τα πάντα.»

Αλλά δε θα έχαναν όλοι από το φόρο αυτό. Πριν από δύο μήνες, ένας άνθρωπος εκ των έσω της βιομηχανίας ηλεκτρικής ενέργειας αποκάλυψε ότι μερικές από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στη χώρα, συμπεριλαμβανομένων των μέσων ενημέρωσης, πλήρωναν λιγότερο από το μισό του πλήρους συντελεστή, ή δεν πλήρωναν καθόλου το φόρο. Ο Νίκος Φωτόπουλος, ένας συνδικαλιστής ηγέτης στην επιχείρηση ηλεκτρισμού ΔΕΗ, ισχυρίστηκε ότι είχαν δοθεί εξαιρέσεις.

«Ήταν ένα δώρο για τα πραγματικά αφεντικά, τους πραγματικούς ιδιοκτήτες της χώρας», είπε.«Οι πλούσιοι δεν πληρώνουν, ακόμη και αυτή τη στιγμή.»

Αυτή τη φορά τα μέσα ενημέρωσης έκαναν μικρή φασαρία. «Η είδηση δεν καλύφθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης … επειδή οι ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης ήταν μεταξύ εκείνων που ευνοήθηκαν,» δήλωσε αργότερα ο Φωτόπουλος. Κορυφαίες ημερήσιες εφημερίδες στην Αθήνα είτε δεν ανέφεραν ή υποβάθμισαν τους ισχυρισμούς του, όπως απεφάνθη σε μια ανασκόπηση το Reuters.

Για πολλούς παρατηρητές, το επεισόδιο απεικονίζει την αλληλεπίδραση ανάμεσα στην πολιτική, τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους ισχυρούς ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης. Τα αλληλένδετα συμφέροντα από αυτούς τους τομείς, αν και όχι κατ ‘ανάγκη παράνομα ή καταχρηστικά, θεωρούνται εμπόδιο στις προσπάθειες της Ελλάδας για τη διάσωση της οικονομίας της. Εν μέρει, λένε οι επικριτές, ευθύνονται για την σημερινή κρίση και για την παρεμπόδιση της μεταρρύθμισης.

Κορυφαίοι ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης σε επαφή με το Reuters, αρνήθηκαν να ασκήσουν αθέμιτη επιρροή ή να αναζητήσουν εύνοιες, ή δεν απάντησαν στις ερωτήσεις.

Αλλά με δεδομένο το διεθνή αντίκτυπο της κρίσης στην Ελλάδα, αυτό αφορά πλέον και άλλους παράγοντες πέρα από τη χώρα. Μια πηγή της τρόικας των δανειστών που διατηρεί την Ελλάδα εν ζωή – η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – είπε: » Το σύστημα είναι εξαιρετικά αιμομικτικό. Τα κατεστημένα συμφέροντα αντιστέκονται στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να καταστεί η οικονομία ανταγωνιστική.»

Αντίθετες πλευρές του ελληνικού πολιτικού φάσματος μιλούν για το θέμα σε πολύχρωμους όρους. » Στην Ελλάδα η πραγματική δύναμη είναι με τους ιδιοκτήτες των τραπεζών, τα μέλη του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και τα διεφθαρμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτό είναι το τρίγωνο της αμαρτίας,» δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας, ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο Πάνος Καμμένος, ο ηγέτης του δεξιού κόμματος Ανεξάρτητοι Έλληνες, είπε: » Τα ελληνικά ΜΜΕ είναι υπό τον έλεγχο των ανθρώπων που εξαρτώνται από το κράτος. Τα ΜΜΕ ελέγχουν το κράτος και το κράτος ελέγχει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι μια εικόνα αμοιβαίου εκβιασμού.»

Άλλοι είναι πιο μετρημένοι. Ερωτηθείς σχετικά με το ‘Χαράτσι’, ο Βενιζέλος αναγνώρισε ότι υπάρχουν ορισμένες «κραυγαλέες περιπτώσεις που πληρώνουν λιγότερο φόρο ή καθόλου», αλλά κατηγόρησε για αυτό τα φτωχά μητρώα που τηρούνται από τη δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού. «Σε καμία περίπτωση δεν υπήρχε καμία διάκριση υπέρ συγκεκριμένων ιδιοκτητών ακινήτων», είπε.

Ο Σίμος Κεδίκογλου, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, δήλωσε ότι αξιωματούχοι παρακολουθούν το φόρο ακίνητης περιουσίας και τυχόν σφάλματα θα διορθώνονται.

Προηγούμενες προσπάθειες για τον περιορισμό των πιθανών συγκρούσεων συμφερόντων – ιδίως όσον αφορά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης – είχαν μικρή επίδραση, σύμφωνα με μια έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και την ανεξαρτησία, που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2011. Ανέφερε ότι τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, ‘παρέμειναν εξαιρετικά συγκεντρωτικά στα χέρια της κυβέρνησης της ημέρας’, και ότι «έχουν επηρεαστεί πλήρως, αν και με αδιαφανείς και ανεπίσημους τρόπους, από ισχυρά οικονομικά και επιχειρηματικά συμφέροντα που έχουν επιδιώξει να αυξήσουν την ισχύ τους, το κέρδος, ή και τα δύο.»

 

Η άνοδος των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης

Η αλληλεπίδραση μεταξύ των πολιτικών και των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι κοινή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως στην Ιταλία, όπου ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ήταν τόσο πρωθυπουργός όσο και επικεφαλής του ομίλου των μέσων ενημέρωσης, και στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης, όπως ο Ρούπερτ Μέρντοχ, πρόεδρος της News Corp, είχαν επαφές με διαδοχικούς πρωθυπουργούς.

Ωστόσο, οι επικριτές λένε ότι οι εν λόγω συνδέσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές στην Ελλάδα, επειδή το κράτος παίζει έναν μεγάλο ρόλο στην οικονομία, και λόγω του τρόπου που τα μέσα ενημέρωσης έχουν αναπτυχθεί εκεί.

Οι ιδιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί και τα τηλεοπτικά κανάλια εμφανίστηκαν μόνο στη δεκαετία του 1980, μετά από δεκαετίες ελέγχου των κρατικών μέσων ενημέρωσης. Καθώς οι επιχειρηματίες έσπευσαν στο σωρό, η ρύθμιση ήταν τυχαία. Διαδοχικές κυβερνήσεις επέτρεπαν σε ραδιοτηλεοπτικούς φορείς να λειτουργούν χωρίς την κατάλληλη άδεια, σύμφωνα με την έκθεση της ΕΕ για το 2011 σχετικά με τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Αυτή η ημι-οργανωμένη προσέγγιση οδήγησε την Ελλάδα να έχει ένα μεγάλο αριθμό μέσων ενημέρωσης για τον πληθυσμό των 11 εκατομμυρίων.

Το 2009 η χώρα είχε 39 εθνικές ημερήσιες εφημερίδες, 23 εθνικές κυριακάτικες εφημερίδες και 14 εθνικές εβδομαδιαίες εφημερίδες, σύμφωνα με παλαιότερη μελέτη της ΕΕ για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κατά κεφαλήν, η Ελλάδα έχει πολύ περισσότερους εθνικούς τίτλους εφημερίδων από ό,τι, ας πούμε, η Γερμανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο. Η χώρα έχει επίσης εννέα εθνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, έξι εκ των οποίων ανήκουν σε ιδιώτες, και πολλούς ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Μια καλωδιακή αναφορά του 2006 από την Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, η οποία ελήφθη από το Wikileaks, επεσήμανε: » Πώς μπορούν όλα αυτά τα μέσα ενημέρωσης να λειτουργούν επικερδώς; Δε μπορούν. Επιχορηγούνται από τους ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι, ενώ θα επικροτούσαν οποιαδήποτε έσοδα από τις πωλήσεις των μέσων ενημέρωσης, χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης κυρίως για την άσκηση πολιτικής και οικονομικής επιρροής.»

Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο μέρος της οικονομίας εκτός της ναυτιλιακής βιομηχανίας εξαρτάται από τις δημόσιες συμβάσεις ή τις άδειες.

«Οι περισσότερες εταιρείες στην Ελλάδα ουσιαστικά περιμένουν να πάρουν χρήματα από το κράτος,» δήλωσε ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος, ο πρώην υπουργός Τύπου της κυβέρνησης. «Η Ελλάδα είναι επίσημα καπιταλιστική, αλλά στην πραγματικότητα σοσιαλιστική».

Ο ιδιοκτήτης Μέσων Ενημέρωσης Ιωάννης Αλαφούζος δήλωσε στο Reuters ότι ορισμένα από τα μέσα ενημέρωσης «αποτελούν γραφεία τύπου για τις ομάδες επιχειρήσεων.» Ο Αλαφούζος, του οποίου η οικογένεια κατέχει το ΣΚΑΪ TV, τον πέμπτο μεγαλύτερο σταθμό στην Ελλάδα, και την Καθημερινή, μια κορυφαία εφημερίδα, προσθέτει: «Έχει εξελιχθεί σε μια εντελώς ανθυγιεινή κατάσταση. Ο σκοπός των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι σε μεγάλο βαθμό η εκτέλεση ειδικών καθηκόντων για τους ιδιοκτήτες τους.»

Ο Αλαφούζος, του οποίου ο πλούτος προέρχεται από τη ναυτιλία, δήλωσε ότι η οικογένειά του ήταν προσεκτική ώστε να μην εξαρτάται από τις συναλλαγές της κυβέρνησης. Οι επικριτές του λένε ότι ο ΣΚΑΪ ήταν μεταξύ των εταιρειών που βρέθηκαν να μην πληρώνουν κανένα χαράτσι – μια παράλειψη που ο ΣΚΑΪ υποστηρίζει ότι προκλήθηκε από την τοπική γραφειοκρατία – και ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συμφερόντων του επωφελούνται από την κρατική διαφήμιση. Ο Αλαφούζος περιέγραψε την τελευταία ως ένα ελάχιστο ποσοστό των εσόδων των μέσων ενημέρωσης των συμφερόντων του.

 

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ

Ένα πλέγμα αλληλένδετων συμφερόντων είναι το MEGA Channel, ο μεγαλύτερος τηλεοπτικός σταθμός στην Ελλάδα, που είναι συνιδιοκτησία από επιχειρηματίες οι οποίοι είναι ηγέτες ή έχουν ισχυρές διασυνδέσεις με άλλους τομείς της οικονομίας.

Η μεγαλύτερη συλλογική συμμετοχή στον τηλεοπτικό σταθμό ανήκει σε μέλη της οικογένειας του Γεωργίου Μπόμπολα. Ένας από τους γιους του, ο Φώτιος, είναι διευθυντής της Τηλέτυπος, της εταιρείας συμμετοχών του καναλιού. Ένας άλλος γιος του, ο Λεωνίδας, είναι διευθύνων σύμβουλος και βασικός μέτοχος της Ελλάκτωρ, μιας γιγαντιαίας κατασκευής που ιδρύθηκε από τον πατέρα του, και που έχει συμμετάσχει σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ συμβάσεων με το κράτος. Ο Λεωνίδας δεν έχει καμία συμμετοχή στην Τηλέτυπος.

Η οικογένεια Μπόμπολα ελέγχει επίσης το Έθνος, μια δημοφιλή καθημερινή και κυριακάτικη εφημερίδα, άλλα έντυπα μέσα ενημέρωσης και ιστοσελίδες. Από τα μεγάλα, γκρι κεντρικά γραφεία της εκδοτικής εταιρίας τους στο Χαλάνδρι, ένα βόρειο προάστιο της Αθήνας, η έκταση των συμφερόντων της οικογένειας είναι προφανής. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο δρόμος-δαχτυλίδι της Αθήνας, που χτίστηκε από μια διεθνή κοινοπραξία όπου συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάκτωρ. Παράλληλα με το δρόμο βρίσκεται μια νέα σιδηροδρομική γραμμή προς το αεροδρόμιο, που επίσης κατασκευάστηκε με τη συμμετοχή Μπόμπολα.

Ο Γιώργος Μπόμπολας αρχικά δεν απαντούσε σε ερωτήματα σχετικά με τα διάφορα συμφέροντα της οικογένειάς του. Αντ ‘αυτού, η εφημερίδα του ΕΘΝΟΣ δημοσίευσε αρκετά άρθρα κατά τις ημέρες αφού το Reuters του είχε υποβάλει ερωτήσεις. Ένας, ισχυρίστηκε ότι το Reuters συνεχίζει, φαίνεται, να στοχεύει στη χώρα μας, την ελληνική οικονομία και την επιχειρηματικότητα. Ένας άλλος περιέγραψε το Reuters ως την «πέμπτη φάλαγγα» για την τρόικα και ισχυρίστηκε ότι η Αθήνα είχε πλημμυρίσει από ξένους που είχαν «αναλάβει την κατεδάφιση των δημόσιων προσώπων σύμφωνα με τις αγγλοσαξονικές πρακτικές.»

Μετά από ένα ακόμη αίτημα από το Reuters, ο Μπόμπολας ανέφερε σε επιστολή: » Δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που ανήκουν σε εταιρείες στις οποίες συμμετέχω, για την προώθηση των συμφερόντων της μητρικής εταιρείας ΕΛΛΑΚΤΩΡ ΑΕ, … η εφημερίδα Έθνος ποτέ δεν έχει χρησιμοποιήσει την επιρροή της, ούτε ζήτησε χάρες από ηγεμόνες, προς όφελος της Ελλάκτωρ.»

Ο Μπόμπολας, δήλωσε ότι πρώην πρωθυπουργοί θα μπορούσαν επαληθεύσουν ότι ο ίδιος ποτέ δεν είχε ζητήσει οποιεσδήποτε εύνοιες και προσθέτει: «Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η σοβαρή κριτική της εφημερίδας Έθνος στις κυβερνητικές ενέργειες και τους πολιτικούς γενικά, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εμπόδιο και δε συνέβαλε στα εταιρικά συμφέροντα της Ελλάκτωρ».

Σε γραπτή δήλωση, η κατασκευαστική εταιρεία Ελλάκτωρ, δήλωσε ότι οι θυγατρικές της συμμετέχουν σε ιδιωτικές και δημόσιες συμβάσεις, και ότι επιδιώκει τις δημόσιες συμβάσεις «συμμετέχοντας αποκλειστικά σε ανοικτούς διεθνείς διαγωνισμούς, σύμφωνα με την ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία.»

Άλλοι παράγοντες που εμπλέκονται στο MEGA Channel περιλαμβάνουν την οικογένεια του Βαρδή Βαρδινογιάννη, που έχει εξέχουσα θέση στο πετρέλαιο και τη ναυτιλία, και ο Σταύρος Ψυχάρης, ο οποίος ελέγχει την εταιρεία ΔΟΛ των μέσων ενημέρωσης.

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, γιος του Βαρδή, εξυπηρετεί το MEGA Channel, και η οικογένεια διαθέτει επίσης ένα μικρότερο σταθμό που ονομάζεται Star Channel. Η οικογένεια είναι επίσης ο κύριος μέτοχος της Motor Oil Hellas, μίας από τις δύο ελληνικές εταιρείες διύλισης.

Σε ένα email, ένα εκπρόσωπος της οικογένειας, δήλωσε: » Οι περισσότερες από τις εταιρείες μας βασίζονται στο εξωτερικό ή έχουν μια διεθνή έκθεση. Η παραγωγή και οι πωλήσεις του διυλιστηρίου της Motor Oil Hellas, της μεγαλύτερης επένδυσής μας στην Ελλάδα, είναι σταθερά προσανατολισμένες στο 70 % των εξαγωγών … Καμία από τις εταιρείες μας δε βασίζονται καθ ‘οιονδήποτε τρόπο σε κρατικά συμβόλαια ή επιχειρήσεις.»

Ο Ψυχάρης, του οποίου η εταιρεία ΔΟΛ εκδίδει κορυφαίες εφημερίδες και έχει κερδίσει κρατικές συμβάσεις στην εκπαίδευση, τον πολιτισμό, τα ταξίδια, και την εκτύπωση, είναι πρόεδρος του MEGA Channel.

Το 2006, μήνυσε δύο δημοσιογράφους-ερευνητές που ισχυρίστηκαν σε ραδιοφωνική εκπομπή ότι πίεσε για την πώληση των Eurofighters στην Ελλάδα και είχε χρησιμοποιήσει τις εφημερίδες του για να προωθήσει τα πλεονεκτήματα μιας συμφωνίας. Ο Ψυχάρης αρνήθηκε τους ισχυρισμούς. Τρία χρόνια αργότερα, μετά από μια ακροαματική διαδικασία, η υπόθεσή του απορρίφθηκε.

Το δικαστήριο απέρριψε τη μία αίτηση των δημοσιογράφων, αλλά δέχθηκε ότι η εφημερίδα του Ψυχάρη είχε κάνει εκστρατεία για τη συμφωνία των Eurofighter. Η αίτηση αναιρέσεως εκκρεμεί. Ο Ψυχάρης δεν απάντησε σε ερωτήσεις σχετικά με την υπόθεση.

Στα τέλη Νοεμβρίου μία από τις εφημερίδες του άσκησε κριτική στον Απόστολο Κακλαμάνη, τον πρώην ομιλητή της Βουλής των Ελλήνων, ο οποίος είχε πει στους νομοθέτες του ΠΑΣΟΚ ότι η εποχή που οι ολιγάρχες «διόριζαν τον αρχηγό του κόμματος» είχε περάσει. Ημέρες αφού ο Κακλαμάνης μίλησε έξω από τα δόντια, Το Βήμα, μια κορυφαία εφημερίδα που ελέγχεται από τον Ψυχάρη, δημοσίευσε ένα άρθρο που αναφερόταν στα σχόλια του και υποσχόταν να κάνει δήθεν ενοχλητικές αποκαλύψεις για τον Κακλαμάνη.

Ο Ψυχάρης δεν απάντησε σε ερωτήσεις σχετικά με τις επενδύσεις του στα μέσα ενημέρωσης ή τα ευρύτερα συμφέροντα του.

Οι επικριτές των δεσμών μεταξύ των μέσων ενημέρωσης και των επιχειρήσεων αναφέρουν, επίσης, την περίπτωση ενός έργου ορυχείου χρυσού στη Χαλκιδική, στη Βόρεια Ελλάδα. Τα ορυχεία πουλήθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση το 2003, σε μια νεοσυσταθείσα Ελληνική μεταλλευτική εταιρεία. Λίγο αργότερα, η κατασκευαστική εταιρεία στην οποία η οικογένεια Μπόμπολα έχει συμφέροντα, απέκτησε ένα μερίδιο σε αυτή.

Τοπικοί αντίπαλοι αγωνίστηκαν σθεναρά εναντίον μιας άδειας για το έργο εξόρυξης που χορηγήθηκε, υποστηρίζοντας ότι θα βλάψουν το περιβάλλον. Ο Τόλης Παπαγεωργίου, ηγετική φυσιογνωμία στην ομάδα διαμαρτυρίας Ελληνικό Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, ισχυρίστηκε ότι οι εφημερίδες που ελέγχονται από την οικογένεια Μπόμπολα παρέλειψαν να αναφέρουν μεγάλες διαδηλώσεις που αντιτίθενται στο ορυχείο και επέκριναν την υπουργό περιβάλλοντος, Τίνα Μπιρμπίλη, η οποία μπλόκαρε μια άδεια για αυτό.

» Λίγες μόλις μέρες στη νέα της δουλειά το 2009, έγινε ο στόχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης που ελέγχονται από το Μπόμπολα, επειδή αρνήθηκε να χορηγήσει άδεια στην εταιρεία εξόρυξης,» ισχυρίστηκε ο Παπαγεωργίου.

Λίγο μετά το διορισμό Μπιρμπίλη το 2009, οι εφημερίδες που ανήκουν στην οικογένεια Μπόμπολα την βάφτισαν «Πράσινη Τίνα» και επέκριναν την απόδοσή της. Οι εκθέσεις ανέφεραν ότι είχε εμποδίσει πολλά είδη ανάπτυξης. Τα άρθρα δεν ανέφεραν ότι οι ιδιοκτήτες των εφημερίδων είχαν συμφέρον της οικογένειας στο ορυχείο ή το εμπόριο κατασκευής.

Στην επιστολή του προς το Reuters, ο Μπόμπολας δήλωσε ότι το Έθνος στηρίζει σθεναρά μεγάλης κλίμακας έργα που δημιουργούν θέσεις απασχόλησης και βοηθούν τη χώρα να ανακάμψει από την οικονομική κρίση.

Η Μπιρμπίλη, η οποία αρνήθηκε να σχολιάσει αυτό το άρθρο, απολύθηκε τον Ιούνιο του 2011. Η άδεια για τη λειτουργία του ορυχείου χορηγήθηκε στη συνέχεια. Μετά την έκδοσή της, η κατασκευαστική εταιρεία Ελλάκτωρ, σύμφωνα με τους ετήσιους λογαριασμούς της, κέρδισε  € 261 εκατομμύρια από το ξεπούλημα εν μέρει και εν μέρει επανεκτίμηση της συμμετοχής της σε μια καναδική εταιρεία που είχε μέχρι τότε αγοράσει το 95 τοις εκατό του ορυχείου.

Ο πρώην βοηθός του Έλληνα πρωθυπουργού της εποχής, δήλωσε ότι η απόλυση Μπιρμπίλη δε σχετιζόταν με το ορυχείο. Ο πρώην υπουργός περιβάλλοντος που ενέκρινε την άδεια, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, δήλωσε ότι «η απόφαση ελήφθη αποκλειστικά και μόνο με βάση τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων», η οποία ήταν θετική για το ορυχείο.

Στην επιστολή του προς το Reuters, ο Μπόμπολας, δήλωσε ότι η μόνη σύνδεση της οικογένειάς του με το ορυχείο είναι η έμμεση συμμετοχή του γιου του με λιγότερο από ένα 1% ποσοστό.

 

ΔΥΟ ΚΑΠΕΛΑ

Στα μέσα ενημέρωσης, πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων μπορεί να προκύψουν ακόμα και σε χαμηλά επίπεδα. Κρυμμένη μέσα στην έδρα στην Αθήνα, της Ένωσης δημοσιογράφων, της ΕΣΗΕΑ, βρίσκεται μια λίστα με τα μέλη της που εργάζονται για την κυβέρνηση, για παράδειγμα σε γραφεία Τύπου. Δεκάδες φορούν ένα δεύτερο καπέλο ως δημοσιογράφοι εφημερίδας ταυτόχρονα.

Οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απαγορεύουν στα μέλη της να εργάζονται για φορείς που καλύπτουν ως δημοσιογράφοι. Σε μια προσπάθεια να αποκαλυφθούν εκείνοι που παραβιάζουν τον κανόνα, η Ένωση έλαβε λίστα των δημοσιογράφων που απασχολούνταν από την κυβέρνηση το 2005. Αλλά ποτέ δεν δημοσιεύθηκε.

Κάποιοι από αυτούς που κατονομάζονται στον κατάλογο παραπονέθηκαν. Έλληνες αξιωματούχοι έκριναν ότι η δημοσίευση του καταλόγου θα παραβίαζε την ιδιωτική ζωή. Ήταν μια απόφαση που ο Δημήτρης Τρίμης, ο πρόεδρος της Ένωσης, αποδέχεται ως μια σοβαρή ήττα.

«Υπάρχει ένα τρίγωνο πολιτικών δυνάμεων, οικονομικών δυνάμεων και ιδιοκτητών μέσων μαζικής ενημέρωσης, και κανείς δεν μπορεί να πει ποιος έχει το πάνω χέρι,» είπε στο Reuters, καθισμένος κάτω από τα σκονισμένα πορτραίτα των προκατόχων του. «Ξεκινά από την κορυφή, μεταξύ του υπουργού και του εκδότη, και περνάει μέσα στο γραφείο Τύπου και το δημοσιογράφο. Είναι μια πυραμίδα.»

Ένα παράδειγμα, είπε, ήταν ένα τηλεοπτικό στούντιο που δημιουργήθηκε το 2007 από το Υπουργείο Γεωργίας για την προώθηση των δραστηριοτήτων του. Παρά το γεγονός ότι περίπου 50 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών δημοσιογράφων, είχαν προσληφθεί, μόνο λίγοι είχαν πράγματι αντικείμενο εργασίας, είπε. «Πολλοί περισσότεροι από ό,τι θα χρειάζονταν είχαν προσληφθεί και ήταν σαφές ότι ήταν ένας πολιτικός διορισμός,» δήλωσε ο Τρίμης.

Ένας εκπρόσωπος του υπουργείου δήλωσε ότι στο στούντιο δεν απασχολούνται με πλήρες ωράριο και ότι αυτό έκλεισε το 2009.

Το Reuters έχει εντοπίσει τουλάχιστον εννέα υπαλλήλους τύπου για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που επίσης γράφουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό παρέλειψαν να αναφέρουν την ανάγκη του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας να μεταρρυθμιστεί. Οι «διπλό-καπελάδες» περιλαμβάνουν τον Αλέξανδρο Κασιμάτη, έναν οικονομικό δημοσιογράφο σε κυριακάτικη εφημερίδα, ο οποίος εργάζεται και ως επικεφαλής των δημοσίων σχέσεων για την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (CMC), βασικός οικονομικός ρυθμιστής των εισηγμένων εταιρειών. Το Reuters δεν θα μπορούσε να βρει άρθρα από τον Κασιμάτη, ο οποίος γράφει για τις εταιρείες, αλλά όχι και για την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, στην οποία δήλωνε τον CMC ρόλο του.

Ο Κασιμάτης δήλωσε: «Δεν είναι μια σύγκρουση συμφερόντων. Η Ένωση Δημοσιογράφων Αθήνας επιτρέπει στα μέλη να εργάζονται στα γραφεία τύπου, εφόσον δεν υπερκαλύπτουν αυτούς που εργάζονται για αυτά. Και ποτέ δεν γράφω για την Ε.Κ.»

Σε ένα e-mail στο Reuters, ο Κώστας Μποτόπουλος, πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, είπε ότι οι δύο θέσεις εργασίας του Κασιμάτη ήταν συμβατές.

Ένας άλλος δημοσιογράφος, ο οποίος δεν αντιμετώπισε άμεση σύγκρουση συμφερόντων, ακόμα και το παρατσούκλι Φως-Νερό-Τηλέφωνο από τους συναδέλφους του δημοσιογράφους ειπώθηκε επειδή εργαζόταν τόσο για την εφημερίδα Το Βήμα όσο και για τρεις δημόσιες εταιρείες κοινής ωφέλειας. Η Ιωάννα Μάνδρου, η οποία τώρα εργάζεται για την Καθημερινή και το ΣΚΑΪ, επιβεβαίωσε ότι είχε εργαστεί στο γραφείο Τύπου του ΟΤΕ, μια κρατική εταιρεία τηλεπικοινωνιών, και για μικρό διάστημα ως σύμβουλος σε μια κρατική εταιρεία ύδρευσης. Είπε ότι δεν είχε εργαστεί για εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας.

«Στο Βήμα ήμουν δημοσιογράφος που κάλυπτε δικαστικές υποθέσεις και δεν είχε καμία σχέση με τη δουλειά μου στον ΟΤΕ. Και όταν λέω «εργάστηκα» για τον ΟΤΕ, κυριολεκτικά σημαίνει ότι εργάστηκα,» ανέφερε. «Μπορώ να σας πω ότι περίπου το 95 % των ατόμων που απασχολούνται σε παρόμοιες θέσεις εργασίας δεν κάνουν τίποτα.»

Είπε ότι ήταν κοινό για τους πολιτικούς να κανονίζουν τις θέσεις αυτές ως εύνοιες.

Ο Κεδίκογλου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, δήλωσε ότι τα μέλη του συνδικάτου των δημοσιογράφων «έχουν το δικαίωμα να εργάζονται σε κρατικές επιχειρήσεις και ως υπεύθυνοι τύπου, υπό ορισμένες προϋποθέσεις και υπό τον όρο ότι δεν έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα.»

 

ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ

Πάνω από κρασί και σουβλάκια σε ένα δροσερό βράδυ του Οκτωβρίου 2004, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής κήρυξε τον πόλεμο στις ισχυρές δυνάμεις στην ελληνική κοινωνία.

«Εμείς δε θα επιτρέψουμε σε πέντε νταβατζήδες και πέντε κατεστημένα συμφέροντα να χειραγωγήσουν την πολιτική ζωή μας,» είπε στους συντηρητικούς νομοθέτες που κάλεσε για δείπνο στην ταβέρνα Μπαϊρακτάρης στην Αθήνα, σύμφωνα με ανθρώπους που παρέστησαν στη συνεδρίαση. Δε διευκρίνισε σε ποιους αναφερόταν.

Οι μεταγενέστερες προσπάθειες του Καραμανλή να περιορίσει την πρόσβαση σε δημόσιες συμβάσεις από ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης απαντήθηκαν με πλήρως μετωπικές επιθέσεις από τον Τύπο. Αλλά στο τέλος, η ήττα ήρθε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή: το 2005, τα εν λόγω σχέδια Καραμανλή παραβίασαν τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ, αναγκάζοντάς τον να τα καταργήσει.

Από τότε, καμία σημαντική προσπάθεια δεν έχει γίνει για την αντιμετώπιση της διαπλοκής συμφερόντων. Οι πολιτικοί που συγκρούονται με ιδιοκτήτες ΜΜΕ κινδυνεύουν έναν κακό Τύπο, σύμφωνα με τα λόγια ενός ανώτερου Έλληνα πολιτικού που μίλησε στο Reuters για τις εμπειρίες του, όταν ήταν υπουργός στην πρώην κυβέρνηση. Σε μία περίπτωση, είπε, ο ιδιοκτήτης μέσων ενημέρωσης του ζήτησε να βοηθήσει να σταματήσει μια δικαστική έρευνα για τις υποθέσεις του ιδιοκτήτη. Και, σε μια άλλη, ένας εκδότης εφημερίδας που όφειλε ένα εκατομμύριο ευρώ σε κρατική εταιρεία, επικοινώνησε με αυτόν επιδιώκοντας μια συμφωνία για να ξεφύγει από το χρέος.

«Είπε ότι θα βάζει μια αγγελία για την κρατική εταιρεία κάθε μέρα στην εφημερίδα για να το διευθετήσει.’ Περίμενε να καλέσω την εταιρεία και να κάνω μια συμφωνία. Αρνήθηκα να παρέμβω,» είπε ο πρώην υπουργός, ο οποίος μίλησε υπό τον όρο της ανωνυμίας. Είπε ότι στη συνέχεια ήταν θέμα αρνητικών αναφορών στην εφημερίδα του εκδότη.

Η εμμονή των πιθανών συγκρούσεων συμφερόντων αντανακλάται στον τελευταίο Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς που καταρτίζεται από την ομάδα εκστρατείας της Διεθνούς Διαφάνειας (TI). Η Ελλάδα κατετάγη 94η – 14 θέσεις χαμηλότερα από ό,τι το 2011 και στη χαμηλότερη κατάταξη κάθε χώρας της ζώνης του ευρώ – και το ελληνικό παράρτημα της ομάδας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «υπάρχουν σημαντικά διαρθρωτικά ζητήματα με την εκτελεστική εξουσία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τον επιχειρηματικό τομέα.»

Ο Κεδίκογλου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, δήλωσε σήμερα ότι οι υπουργοί θέλουν να «εξομαλύνουν» το ραδιοτηλεοπτικό τομέα. Η κυβέρνηση σκοπεύει να μεταρρυθμίσει το καθεστώς των «προσωρινών αδειών» και να φέρει μια «νομοθεσία που θα θέσει σε μόνιμη βάση τους κανόνες που ισχύουν για την αγορά της τηλεόρασης», είπε.

Ακόμη και χωρίς τη νομοθεσία, το τοπίο αλλάζει. Μέχρι το 2013 η οικονομία της Ελλάδας θα έχει ελαττωθεί κατά ένα τέταρτο σε πέντε χρόνια. Οι οικονομικές πιέσεις έχουν ενταθεί. Η διαφήμιση έχει συρρικνωθεί και μια μελέτη του Reuters δημοσίευσε πρόσφατα λογαριασμούς που δείχνουν ότι οι κορυφαίες 18 εταιρείες μέσων ενημέρωσης στην Αθήνα, έχουν δηλώσει χρέη συνολικού ύψους άνω των € 2 δισεκατομμυρίων.

Την ίδια ώρα, οι διεθνείς δανειστές που διατηρούν την Ελλάδα εν ζωή θέλουν πραγματική μεταρρύθμιση σε αντάλλαγμα για τα δισεκατομμύρια τους. Για παράδειγμα, απαιτούν οι διαχειριστές που διορίζονται από την τρόικα να παρίστανται στα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών και να έχουν τον τελευταίο λόγο στην έγκριση μεγάλων δανείων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που αφορούν οργανισμούς μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Οι εφημερίδες Έθνος και Το Βήμα αντέδρασαν στην πρόταση αυτή με καυστικά άρθρα. «Η Ελλάδα δεν είναι αποικία,» έγραψε ο Ψυχάρης σε πρωτοσέλιδο άρθρο στο Βήμα. «Απευθύνομαι σε εκείνους που πιστεύουν πως ό,τι δεν έκανε το Τρίτο Ράιχ, μπορεί τώρα να επιτευχθεί με μικροπωλητές χρημάτων της Ευρώπης.»

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/reuters——2012121783498/

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η ανίατη ασθένεια της ελεύθερης οικονομίας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 30, 2012

Οι «πατέρες» του δόγματος της Ελεύθερης Οικονομίας, ίσως του καλύτερου δυνατού οικονομικού συστήματος που «συνέλαβε» ποτέ ο άνθρωπος, δεν είναι άλλοι από τους Adam Smith (του Σκωτσέζου ο οποίος το 1776 εξέδωσε το θαυμάσιο έργο του «Inquiry in the Causes of the Wealth of Nations») και David Ricardo (του γιου ενός τραπεζίτη πορτογαλικής καταγωγής εγκατεστημένου στο Λονδίνο, ο οποίος το 1817 εξέδωσε την κλασσική πραγματεία «Principles of Political Economy and Taxation»). Οι αρχές του συγκεκριμένου δόγματος είναι απλούστατες και συνοψίζονται σε μία βασική θεώρηση, η οποία υποστηρίζει τα παρακάτω: Επαφιόμενο στον εαυτό του και απελευθερωμένο από εμπόδια και ελέγχους το Κεφάλαιο, θα κατευθύνεται αυτόματα και οποιαδήποτε στιγμή εκεί που τα κέρδη είναι τα υψηλότερα δυνατά. Κατά συνέπεια και όσον αφορά τα εμπορεύματα (την παραγωγή), το «σχετικό ύψος» του κόστους παραγωγής θα καθορίζει τον τόπο παραγωγής των προϊόντων.

 

Από τη χρονική στιγμή και μετά που εφαρμόσθηκε σωστά το παραπάνω Οικονομικό Δόγμα, διαπιστώθηκε ότι προκαλεί στην κυριολεξία θαύματα. Ειδικότερα, μεταξύ των ετών 1960 και 2000 εξαπλασιάστηκε ο οικονομικός πλούτος του πλανήτη και οι χρηματιστηριακές αξίες στη Νέα Υόρκη αυξήθηκαν σχεδόν κατά 1000%. Η δημιουργικότητα, η δύναμη και η ανεξάντλητη ενέργεια που προσφέρει στον άνθρωπο η Ελεύθερη Οικονομία απεδείχθη μοναδική στο είδος της, πηγή της τεράστιας ανθρώπινης ανάπτυξης και εξέλιξης που «χαρακτήρισε» το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα. Ο «αιώνιος δυϊσμός» όμως που διέπει τη Φύση στο σύνολο της, ο οποίος μας διδάσκει ότι όλα τα αντικείμενα και οι έννοιες συνοδεύονται πάντοτε από το αντίθετο τους (ημέρα – νύχτα, κρύο – ζέστη, ομορφιά – ασχήμια, Θεός – διάβολος κ.ο.κ.), δεν μπορούσε παρά να έχει εφαρμογή και στο συγκεκριμένο «Οικονομικό δόγμα». Το πρόβλημα του, το οποίο ήταν απόλυτα γνωστό στους δύο «ιδρυτές» της Ελεύθερης Οικονομίας, δεν είναι άλλο από την «κατανομή των πόρων» που προέρχονται από την εξαιρετικά αποτελεσματική αυτή «δραστηριοποίηση» του Κεφαλαίου. Η λύση που έδωσαν («απάντηση» στο πρόβλημα) ήταν δυστυχώς ανάλογη του υψηλού ήθους (θρησκευόμενοι αμφότεροι), του χώρου (Μεγάλη Βρετανία, με πλήθος φτωχούς κατοίκους τότε) και του χρόνου που έζησαν (περί το 1800). Η συνταγή τους, κάτω από τις παραπάνω συνθήκες, ήταν επίσης απλή και επικεντρώθηκε στο αξίωμα «Trickle down effect», το οποίο στηρίζεται στην έννοια της ικανοποίησης των ανθρώπινων αναγκών και «θέλει» να ισχύει τόσο για τους ανθρώπους, όσο και για τις επιχειρήσεις. Το αξίωμα «ισχυρίζεται» ότι:

Όταν ο πλούτος φτάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο «κορεσμού» (υπέρ-ικανοποίησης των αναγκών των πλουσίων), τότε η αναδιανομή από τους πλούσιους στους φτωχούς ακολουθεί αυτόματα («μοιράζεται» ο πλούτος). Δυστυχώς, τόσο ο Adam Smith όσο και ο David Ricardo, συνέδεσαν τις Ανάγκες με τη Χρήση, γεγονός που αποδεδειγμένα στερείται κάθε ανθρώπινης λογικής, αν και πιθανόν να κατέληξαν σε αυτό από την παρατήρηση των «φυσικών κανόνων» (όπου τα ζώα σκοτώνουν κυρίως για να εξασφαλίσουν την τροφή τους), μη δίνοντας σημασία στην εντελώς αντίθετη ανθρώπινη συμπεριφορά. Σε κάθε περίπτωση όμως και ανεξάρτητα από το που στηρίχθηκε, το αξίωμα δεν έχει απολύτως καμία ισχύ και επομένως το πρόβλημα παραμένει άλυτο. Ακριβώς λόγω του «εγγενούς» αυτού προβλήματος (η Οικονομία και η Επιχείρηση είναι ζωντανοί οργανισμοί, «καθ΄ εικόνα του ανθρώπου – δημιουργού τους» και διαθέτουν σώμα, λογική και συναίσθημα σε πλήρη αναλογία με το μέγεθός τους – οι μεγαλύτερες κυρίως σώμα και οι μικρότερες κυρίως συναίσθημα), δημιουργήθηκε και «ανδρώθηκε» η ανίατη ασθένεια του Καπιταλισμού (υπέρ-συγκέντρωση Κεφαλαίων σε λίγους, με απώτερο «ουτοπικό» στόχο την επίτευξη μίας και μοναδικής παγκόσμιας επιχείρησης, ενός και μοναδικού ιδιόκτητου παγκόσμιου πλούτου), η οποία δυστυχώς απειλεί με τις διαρκείς «μεταστάσεις» της να καταστρέψει τον κατά τα άλλα υγιέστατο, «παραδειγματικό» «οργανισμό» της Ελεύθερης Οικονομίας. Οι αυτόνομες, αυτόβουλες, πανίσχυρες και εντελώς ανεξέλεγκτες πλέον Αγορές Κεφαλαίου, επιβοηθούμενες από την πρόσφατα παγκοσμιοποιημένη «αντιμετώπιση» του συστήματος, τείνουν να εξουσιάσουν απόλυτα τους ανθρώπους και τα κράτη, εξουδετερώνοντας την Πολιτεία και επιβάλλοντας τους δικούς τους όρους και κανόνες.

 

Είναι χαρακτηριστική εδώ η τελευταία φράση του προέδρου της γερμανικής κεντρικής τράπεζας Hans Tietmeyer το 1996 στο Νταβός της Ελβετίας, ενώπιον των 1.000 περίπου συγκεντρωμένων, «αντιπροσώπων» της ελίτ του πλανήτη «Από τώρα και στο εξής θα είσαστε όλοι κάτω από τον Έλεγχο των Χρηματαγορών», όπως και ο τίτλος του Spiegel την εβδομάδα της τρομοκρατικής επίθεσης (στις 11.9.2001) στη Νέα Υόρκη «Η παγκοσμιοποίηση είναι η καθημερινή Τρομοκρατία». Οι συνεχείς συγχωνεύσεις των μεγάλων ιδιωτικών Ομίλων (αν και ποτέ δεν επιτυγχάνουν τις «συνεργίες» που επικαλούνται, αλλά απλά «καταστρέφουν» θέσεις εργασίας – σύμφωνα με έρευνα της γαλλικής Le Monde, η οποία ανέλυσε 12 μεγάλες συγχωνεύεις εισηγμένων εταιρειών, όχι μόνο δεν αυξήθηκαν τα μεγέθη τους αλλά, αντίθετα, «απέδωσαν» συνολική ζημία άνω των 720 εκατ. δολαρίων), καθώς επίσης οι διαρκείς επεκτάσεις τους σε όλο τον κόσμο, αναδεικνύουν καθαρά το ένα σκέλος του προβλήματος (της καπιταλιστικής «ασθένειας» της Ελεύθερης Οικονομίας). Το άλλο σκέλος αφορά την «προσέγγιση» των χρηματαγορών με τα κράτη, η οποία δυστυχώς έχει «μεταλλαχθεί» σε σχέση «εντολοδόχου – υποτελούς». Στην περίπτωση που ένα κράτος δηλαδή «τολμήσει» να αυξήσει τις φορολογικές επιβαρύνσεις των «μεγάλων», αμέσως «αποχωρεί» το χρηματοοικονομικό Κεφάλαιο (εσωτερικό και διεθνές) και εγκαθίσταται σε κάποια άλλη γειτονική χώρα, η οποία του εξασφαλίζει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις. Η κυριότερη από αυτές είναι σήμερα η ιδιωτικοποίηση όλων των δημοσίων (συνήθως κοινωφελών) εταιρειών, οι οποίες στη συνέχεια «υπηρετούν» το δόγμα της «μεγιστοποίησης του κέρδους» Μία χώρα όμως, η οποία με τη θέληση της «παραδίδει» στο διεθνές (και άπατρις) Κεφάλαιο της σημαντικότερες δημόσιες Υπηρεσίες της, οι οποίες αγγίζουν και εξυπηρετούν «συλλογικά» συμφέροντα, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει την τεράστια συγκέντρωση Κεφαλαίου και Δύναμης σε λίγους, μέσω των συγχωνεύσεων των ιδιωτικών Ομίλων (οι επιτροπές ανταγωνισμού σπάνια απαγορεύουν συγχωνεύσεις, ευρισκόμενες πιθανότατα ακόμη στην προ-παγκοσμιοποίησης εποχή), δεν μπορεί παρά να απολέσει τελικά την Εθνική κυριαρχία της και να αδρανοποιήσει εντελώς το Πολιτικό της σύστημα. Στην τελική «μορφή» της «εξέλιξης» αυτής, επί των Κυβερνήσεων, των Κοινοβουλίων, των Δικαστών, των Συνδικάτων, του Τύπου, της Εκκλησίας, του Στρατού, των Διανοουμένων και των Επιστημόνων θα κυριαρχούν οι Αγορές Κεφαλαίου, στις οποίες εμπιστευόμαστε τη διαχείριση της Ελεύθερης Οικονομίας, «βιώνοντας νοερά» όχι τη σημερινή, αλλά την προ-παγκοσμιοποίησης εποχή. Η Ελεύθερη Οικονομία, η οποία είναι κατά την άποψή μας το μοναδικό «λειτουργικό» Κοινωνικό σύστημα, εφ’ όσον βέβαια στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στις μικρομεσαίες εταιρείες και στον επιτυχημένο Δημόσιο τομέα, οφείλει να προστατευθεί από όλους μας, μέσω της προστασίας των ανεξάρτητων ιδιωτικών επιχειρήσεων και των δημοσίων κοινωφελών.

Οι άνθρωποι θυσίασαν μέρος της ελευθερίας τους, αποδεχόμενοι κανόνες συμπεριφοράς και νόμους, με αντάλλαγμα την κοινωνική οργάνωση και την ασφάλεια τους, όχι την ανασφάλεια ή την υποτέλεια σε ένα απρόσωπο χρηματιστηριακό Κεφάλαιο, το οποίο απειλεί να από-συντονίσει την Ελεύθερη Οικονομία και να καταστρέψει κάθε κοινωνικό θεσμό. Η Ελεύθερη Οικονομία, από τη στιγμή που εφαρμόσθηκε σωστά, προσέφερε και συνεχίζει να προσφέρει τεράστιες υπηρεσίες στις ανθρώπινες Κοινωνίες. Οι ανεξέλεγκτες Αγορές Κεφαλαίου και οι «πολύ-ηπειρωτικές» πλέον υπέρ-επιχειρήσεις αποτελούν μία ασθένεια της, η οποία τείνει να εξελιχθεί σε παγκόσμια, θανατηφόρα επιδημία. Απέναντι της μπορούν να τοποθετηθούν μόνο οι υγιείς μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η ανάπτυξη των οποίων σταματάει όταν επέλθει ο «κορεσμός». Το «δόγμα» της Ελεύθερης Οικονομίας είναι αδύνατον να εγγυηθεί αυτήν την «ασφαλιστική δικλίδα», η «διαχείριση» της οποίας αποτελεί το αντικείμενο και την ουσιαστικότερη απασχόληση της εκάστοτε Πολιτείας.»

 Β.ΒΙΛΛΙΑΡΔΟΣ

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2012-12-26-23-28-10-2012122684181/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Καρέλια: Έκτακτες παροχές 1,8 εκατ. ευρώ στους εργαζόμενους το 2012

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 29, 2012

Στο ποσό των 7 εκατ. ευρώ ανέρχονται οι επενδύσεις της Καπνοβιομηχανίας Καρέλια για το 2012 και στο 1,8 εκατ. ευρώ ανήλθαν οι επιπλέον παροχές προς τους εργαζομένους της εταιρείας. 

Όπως γνωστοποίησε η εταιρεία, τη σχετική ανακοίνωση πραγματοποίησε ο Διευθύνων Σύμβουλος, κ. Ανδρέας Καρέλιας, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην πρωτοχρονιάτικη εορτή των εργαζομένων της Εταιρείας, η οποία έλαβε χώρα σήμερα στην Καλαμάτα. 

Αναλυτικά, οι έκτακτες παροχές της εταιρείας προς τους εργαζόμενους έχουν ως εξής: 

1. Το επίδομα χειμερινής στολής θα είναι φέτος € 200 για κάθε εργαζόμενο στην Εταιρεία.

2. Το επίδομα παρουσίας θα είναι φέτος € 850.00. Θυμίζω ότι αυτό το δικαιούνται όσοι δεν έλειψαν ούτε μία μέρα από την εργασία τους.

3. Ο κάθε εργαζόμενος, που έχει παιδιά που σπουδάζουν σε κρατικό πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ, θα λάβει έκτακτη οικονομική ενίσχυση € 1.400

4. Οι εργαζόμενοι, των οποίων τα παιδιά τους πέτυχαν στις παραπάνω σχολές μέσα στο 2012, θα λάβουν επιπλέον ενίσχυση € 500.00.

5. Παράλληλα, η Εταιρεία θα κάνει δώρο έναν υπερσύγχρονο φορητό υπολογιστή σε κάθε παιδί που πέτυχε την εισαγωγή του σε μία από τις παραπάνω σχολές μέσα στο 2012.

6. Εργαζόμενοι με μηνιαίες αποδοχές πάνω από 1.700 ευρώ, θα λάβουν έκτακτη οικονομική ενίσχυση € 750.00

7. Εργαζόμενοι με μηνιαίες αποδοχές μεταξύ 1200.00 και 1699.00 ευρώ, θα λάβουν ενίσχυση € 1.500.00. Όσοι από αυτούς όμως έχουν από 3 ανήλικα παιδιά και πάνω, θα λάβουν επιπλέον € 700.00

8. Εργαζόμενοι με μηνιαίες αποδοχές έως 1.200 ευρώ, θα λάβουν € 2.500.00. Όσοι ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία και έχουν από 2 ανήλικα παιδιά και πάνω, θα λάβουν επιπλέον 400.00 για κάθε ανήλικο παιδί.

9. Ο κάθε λαχνός της σημερινής γιορτής είναι 850 ευρώ 

Τα παραπάνω ποσά θα δοθούν καθαρά, και οι συνολικές αυτές παροχές αγγίζουν τα 1.812.000 ευρώ.

Στη δήλωσή του ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας αναφέρει τα εξής:

Σε λίγο το 2012 φεύγει. Μια ιδιαίτερα δύσκολη χρονιά. Μέσα στα μέτρα, τις συνεχείς αμφισβητήσεις της χώρας, το συνεχές μαρτύριο – μένουμε ή φεύγουμε από το ευρώ – , ήταν μια χρονιά ομολογουμένως δύσκολη, κατά την διάρκεια της οποίας όμως καταφέραμε να ξεπεράσουμε με επιτυχία τις περισσότερες δυσκολίες και να συνεχίσουμε την επιτυχημένη μας πορεία. Έτσι:

• Αυξήσαμε τις πωλήσεις μας εκτός Ελλάδας, φτάνοντας σχεδόν στα 13.4 δις τσιγάρα, το οποίο και αποτελεί νέο ρεκόρ για την εταιρεία μας. 

 Αυξήσαμε την κερδοφορία μας, φτάνοντας επίσης σε επίπεδα ρεκόρ.

 Θωρακίσαμε περεταίρω την οικονομική μας θέση με αύξηση των ταμιακών μας διαθεσίμων, και καταλάβαμε την πρώτη θέση ανάμεσα σε όλες τις επιχειρήσεις της χώρας από πλευράς ρευστότητας.

 Λανσάραμε περισσότερα νέα προϊόντα τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας.

 Αυξήσαμε την παραγωγικότητά μας. Με μεγάλη χαρά διαπιστώνω ότι οι περισσότεροι των εργαζομένων αύξησαν την απόδοση τους μέσα στο 2012.

 Προχωρήσαμε, μέσα στο 2012, σε επενδύσεις 7 εκατομμυρίων ευρώ με σκοπό την αύξηση της παραγωγικής μας δυνατότητος, την βελτίωση της ευελιξίας στην παραγωγή και την περαιτέρω τόνωση των εξαγωγών μας. 

 Και κυρίως αυξήσαμε τις θέσεις εργασίας σε μια οικονομία η οποία μαστίζεται από την ανεργία.

Από το επίσημο κράτος ακούμε για πολυεθνικές – σωτήρες – της οικονομίας, των εργαζομένων και του εθνικού συμφέροντος. Καλά όλα αυτά και μακάρι να έλθουν και άλλοι και κάποια στιγμή να ξεπεράσουμε και την Κίνα και την Σιγκαπούρη. Κατά την άποψή μας όμως έπρεπε η Κυβέρνηση της Ελλάδος να άρχιζε από την ηθική και μόνον αναγνώριση της ελληνικής, της σωστής και νοικοκυρεμένης επιχείρησης. 
Εκεί που το κράτος απέτυχε με τις σπατάλες και τους άκρατους και αλόγιστους διορισμούς, υπάρχουν στην Ελλάδα σοβαρές, υπεύθυνες, κρίσιμες για την εθνική ταυτότητα επιχειρησιακές μονάδες, οι οποίες με τη σοβαρότητα εργαζομένων και διοίκησης, έχουν αναλάβει και επιτυγχάνουν την θετική αναγνώριση σε διεθνές επίπεδο. Κατά την άποψή μας, από αυτές έπρεπε να αρχίσει η Κυβέρνηση.
Μέσα στο 2012, η Καπνοβιομηχανία Καρέλια εισέφερε στα δημόσια ταμεία € 350.000.000 από έμμεσους και άμεσους φόρους, και € 6.000.000 στα ασφαλιστικά ταμεία, έφερε πάνω από150.000.000 ευρώ σε συνάλλαγμα από τις διεθνείς μας πωλήσεις. Υπήρξε ο πραγματικός πρεσβευτής της υγιούς ελληνικής επιχειρηματικότητας. Ο πραγματικός πρεσβευτής της ανάπτυξης και της περιφερειακής ανάταξης στις δύσκολες αυτές στιγμές.
Με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, παρουσιάσαμε ολοκληρωμένες προτάσεις για την φορολογία καπνικών προϊόντων, που θα περιόριζαν το λαθρεμπόριο. Παρουσιάσαμε ρεαλιστικά σενάρια για την πορεία των δημοσίων εσόδων από τα καπνικά προϊόντα. Προτάσεις που έπαιρναν σαφή απόσταση από φανταστικά σενάρια, τα οποία φτιάχτηκαν μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν πρόσκαιρα τα αυτιά που τα άκουγαν.
 
Δεν μας άκουσαν. Όχι ότι δεν κατάλαβαν. Κατάλαβαν. Αλλά όπως συμβαίνει κατά κόρον σε αυτήν τη χώρα, η φωνή της λογικής πνίγεται. Όταν παρουσιάσαμε σενάρια με τα οποία όλοι οι εμπλεκόμενοι (Δημόσιο, λιανοπωλητές, χονδροπωλητές, καπνοβιομηχανίες) θα κέρδιζαν όχι το επιθυμητό αλλά το εφικτό, κατηγορηθήκαμε ότι κινδυνολογούμε. Αλλά η εταιρεία μας στην προσπάθεια να πείσει, δεν χρησιμοποίησε τους συνεργάτες της σαν συμμάχους για να τους πουλήσει στην συνέχεια όπως κάποιοι άλλοι, όταν πια δεν τους είχε ανάγκη. Δεν απειλήσαμεότι θα κλείσουμε το εργοστάσιο και θα μεταφέρουμε την παραγωγή στο εξωτερικό, ούτε ότι θα μεταφέρουμε την έδρα της επιχείρησης αλλού. 
Δεν απειλήσαμε με περιορισμό των θέσεων εργασίας. Και το κυριότερο δεν «χαλάσαμε τον κόσμο» με μία επένδυση 3 εκ., όπως οι ανταγωνιστές μας, ούτε γεμίσαμε τις εφημερίδες με κωμικά δελτία τύπου του είδους αυτού. 
Όπως είπα προχωρήσαμε μόνον μέσα στο 2012 σε επενδύσεις όχι 3 εκατομμυρίων. αλλά 7 εκατομμυρίων, ενώ δεκάδες εκατομμύρια επενδύσεις έχουν πραγματοποιηθεί τις προηγούμενες χρονιές., όλες από ίδια κεφάλαια.
 
Από το 2004 και εντεύθεν, η Πολιτεία συνεχίζει να ακολουθεί μια πολιτική στη φορολογία των καπνικών προϊόντων η οποία όχι μόνον δεν έχει φέρει τα αναμενόμενα έσοδα στο Δημόσιο, αλλά αντιθέτως έχει αποτύχει παταγωδώς. Η πολιτική του υψηλού πάγιου φόρου και του υπέρμετρου ελαχίστου φόρου σε επίπεδα που παραβιάζουν ακόμη και κοινοτικές οδηγίες, δημιούργησε το τεράστιο λαθρεμπόριο το οποίο από το 3% της αγοράς ξεπέρασε το 16%. Στέρησε από τον καπνιστή τις προσιτές αλλά νόμιμες λύσεις των οικονομικών σημάτων και του στριφτού, ιδιαίτερα σε μία εποχή που η κρίση μαστίζει την χώρα. Στέρησε από τα δίκτυα διανομής τα απαραίτητα έσοδα για την συντήρησή του, και οδήγησε λιανοπωλητές στην εξαθλίωση και στο κλείσιμο. Τα αποτελέσματα της νέας φορολογίας δεν έχουν ακόμη γίνει εμφανή αφού η αγορά έχει ακόμη αποθέματα με τις παλαιές τιμές. 
Οσονούπω όμως αυτά τελειώνουν και τότε θα φανεί η πραγματική λαίλαπα που θα επικρατήσει στην ελληνική αγορά καπνικών προϊόντων, η οποία θα τινάξει στον αέρα τα έσοδα του Δημοσίου, θα κλείσει ακόμη περισσότερα σημεία λιανικής και θα μεταφέρει μεγάλα μερίδια της αγοράς υπέρ αυτών των καπνοβιομηχανιών που προώθησαν τα μέτρα αυτά με κάθε τρόπο.
 
Στα επόμενα χρόνια θα δοκιμαστεί η συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Εμείς, σαν μια επιχείρηση που επιβάλλεται να μείνει στα πόδια της, θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να περάσουμε αλώβητοι την κρίση.
 
Η πολιτεία πρέπει να επιλέξει μεταξύ του εφήμερου και του προσωρινού από την μία πλευρά και του υπεύθυνου, μακροπρόθεσμου, σοβαρού σχεδιασμού από την άλλη.
 
Οι απειλούμενες νομοθετικές διατάξεις στην αναθεώρηση της κοινοτικής οδηγίας για τα προϊόντα του κλάδου μας, αν περάσουν, και έχουν μεγάλη πιθανότητα να περάσουν, θα εξαφανίσουν ένα σημαντικότατο κομμάτι της δραστηριότητάς μας. 
Η πρόταση της Κομισιόν προτείνει κατάργηση των slims τσιγάρων, μιλάει για ομοιόμορφες συσκευασίες και είδη τσιγάρων, προτείνει την κατάργηση των τσιγάρων μέντας, προωθεί προειδοποιήσεις που θα είναι τουλάχιστον το 75% της μπροστινής και 75% της πίσω επιφανείας των πακέτων, εξαφανίζει επιτυχημένα διεθνή αλλά ελληνικής ιδιοκτησίας εμπορικά σήματα για την προώθηση και «κτίσιμο» των οποίων έχουν ξοδευτεί δεκάδες εκατομμύρια και δαπανηθεί άλλα τόσα δεκάδες εκατομμύρια σε μηχανολογικό εξοπλισμό για την παραγωγή τους, με άλλα λόγια ετοιμάζει να ρίξει μία πραγματική βόμβα στην εξαγωγική μας προσπάθεια, να καταστήσει το μέλλον μας αβέβαιο. 
Διότι σε περίπτωση που υλοποιηθούν όλα αυτά, η εταιρεία μας χωρίς να προχωρήσει σε τεράστιες αλλαγές στην όλη της υποδομή, προσωπικό, κλπ, δεν θα μπορεί να σταθεί στα πόδια της, αφού θα έχει χάσει το 40% και πλέον από τις πωλήσεις της και την πλειονότητα των πιό κερδοφόρων σημάτων της. 
 
Σε αυτή την πρόκληση ελπίζουμε ότι η Ελληνική Πολιτεία, Πρωθυπουργός, Υπουργοί, ευρωβουλευτές, Επίτροποι, θα σταθούν στο ύψος τους, θα αντιληφθούν εγκαίρως τις ολέθριες συνέπειες που θα έχει η αναμόρφωση της κοινοτικής οδηγίας, η οποία σχεδιάζεται με μόνο γνώμονα την υστερία, τα άνευ οποιασδήποτε λογικής καταστρεπτικά μέτρα, και την υστεροφημία ορισμένων γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες. Ελπίζουμε ότι αυτήν την φορά θα μας ακούσουν και μάλιστα εγκαίρως, ώστε να γίνει μία προσπάθεια να εκλογικευτεί η αναμόρφωση τη οδηγίας, και να γίνει μία μεγάλη προσπάθεια ώστε να μετριαστούν οι επιπτώσεις.

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Ολιγάρχες και media: Η ελληνική «μαφία» στο Stern

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 24, 2012

Ολιγάρχες και media: Η ελληνική «μαφία» στο Stern

 

 

Το γερμανικό περιοδικό Stern παρουσιάζει μεγάλο αφιέρωμα για τις οικογένειες των Ελλήνων ολιγαρχών που ελέγχουν την οικονομία της χώρας με πρακτικές που παραπέμπουν στη μαφία.

Μεταξύ άλλων περιγράφει τις δραστηριότητες των: Μπόμπολα, Αγγελοπούλου, Βαρδινογιάννη,  Λάτση και Κόκαλη.

Το δημοσίευμα παρουσιάζει τους τρόπους με τους οποίους οι έλληνες ολιγάρχες εκμεταλλεύτηκαν τις στενές επαφές τους με το δημόσιο για να εξασφαλίζουν χρυσά συμβόλαια πριν αλλά και μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004. Επίσης σημειώνεται η προνομιακή θέση που καταλαμβάνουν στο ξεπούλημα της χώρας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων.

Σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του ο Φώτης Μπόμπολας  χαρακτηρίζει «απλουστευτική» την ιδέα να φορολογήσεις τις μεγάλες επιχειρήσεις οι οποίες, όπως λέει πάντα θα καταφέρνουν να ξεφεύγουν. Ο ίδιος χαρακτηρίζει «αναρχικούς» τους πολίτες που αρνούνταν να πληρώσουν τα διόδια στους αυτοκινητόδρομους, τους οποίους κατασκεύαζε η εταιρεία του.

Το Stern παρουσιάζει τις σχέσεις του Κόκαλη με τη Στάζι αλλά και το ενδιαφέρον του για την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ.

Η σύγκριση με τη, μαφιόζικου τύπου, ρωσική ολιγαρχία υπονοείται σε ολόκληρο το κείμενο ενώ ο ακαδημαϊκός Σεραφείμ Σεφεριάδης συγκρίνει τις ελληνικές οικονομικές ελίτ με την ιταλική μαφία.

Σύμφωνα με το Stern περίπου 2.000 οικογένειες ελέγχουν το 80% του καταθέσεων της χώρας.

Ειδική αναφορά γίνεται για τον Α. Σαμαρά και τη λίστα Λαγκάρντ, την υπόθεση Λαυρεντιάδη αλλά και τον έλεγχο που ασκούν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα σε τηλεοπτικούς σταθμούς όπως το MEGA. Το Γερμανικό περιοδικό αναφέρεται επίσης στις στενές σχέσεις του Λάτση με την οικογένεια Μπούς αλλά και τον Μπαρόζο .

Το ρεπορτάζ  υπογράφει ο δημοσιογράφος Andreas Albes με τη συνεργασία των Φέρρυ Μπατζόγλου και Νίκου Λεοντόπουλου ενώ το φωτογραφικό αφιέρωμα έχει επιμεληθεί ο Νίκος Πηλός.

http://info-war.gr/2012/12/%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%B3%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-media-%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-s/

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Το κόλπο της επαναγοράς

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 22, 2012

Το κόλπο της επαναγοράς

του Γιώργου Δελαστίκ

 

Οι Έλληνες χρεώνονται, οι Γερμανοί πληρώνουν, οι Αμερικανοί εισπράττουν! Ακριβέστερα, πνίγονται στα δάνεια εκατομμύρια Έλληνες φορολογούμενοι, πληρώνουν επίσης εκατομμύρια Γερμανοί φορολογούμενοι και εισπράττουν Αμερικανοί κερδοσκόποι! Αυτό αποκαλύφθηκε με θεαματικό τρόπο ότι είναι και η ουσία του κόλπου της επαναγοράς των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου. Έφριξαν οι πάντες όταν έμαθαν ότι ένας και μόνο κερδοσκοπικός αμερικανικός οίκος ονόματι Θερντ Πόιντ κέρδισε μέσα σε τέσσερις μήνες …μισό δισεκατομμύριο δολάρια αγοράζοντας και πουλώντας ελληνικά ομόλογα, ενώ θεωρητικά κερδίζει αυτή τη στιγμή άλλο ένα δισεκατομμύριο, έχοντας επενδύσει συνολικά μόλις 1 δισ. δολάρια!

 

Πριν δούμε όμως αναλυτικά πώς στήθηκε το κόλπο και ποιος κέρδισε πραγματικά από την επαναγορά, να υπογραμμίσουμε ευθύς εξαρχής το θεμελιώδες «λάθος» της επαναγοράς: Γιατί να αγοράσουμε, σε μειωμένη τιμή, σήμερα που δεν έχουμε ως κράτος λεφτά και επομένως πρέπει να τα δανειστούμε, πράγμα που συνεπιφέρει περικοπές μισθών και συντάξεων και άλλα δεινά, ελληνικά κρατικά ομόλογα που λήγουν μετά από …δέκα έως τριάντα(!) χρόνια; Γιατί ο ελληνικός λαός του 2012 πρέπει να υποφέρει τα πάνδεινα για να εξοφλήσει σε ιδιώτες ομόλογα που λήγουν το …2023 το συντομότερο και το 2042 το αργότερο; Τέτοια είναι σχεδόν στην ολότητά τους τα ομόλογα που κυκλοφορούν μετά το «κούρεμα» του Μαρτίου. Ποιος ξέρει πώς θα είναι η Ελλάδα και η Ευρώπη μετά από δέκα, είκοσι και τριάντα χρόνια; Ποιος ξέρει αν θα υπάρχει καν το ευρώ, ακόμη και η ΕΕ; Και αν υπάρχουν, τι μορφή θα έχουν; Είναι καθαρός παραλογισμός να πληρώνει ένα κράτος σήμερα δανειακές του υποχρεώσεις που λήγουν μετά από τριάντα χρόνια! Το αν θα πληρωθούν τότε ή όχι είναι κίνδυνος που αναλαμβάνουν οι δανειστές του και συνοδεύει τα κέρδη που προσδοκούν. Άλλο πράγμα η επαναγορά ομολόγων που λήγουν σε δύο – τρία χρόνια και άλλο πράγμα η επαναγορά ομολόγων που λήγουν σε δύο – τρεις δεκαετίες!

Πέρα από αυτή τη θεμελιώδη υπηρεσία στους κερδοσκόπους (με το αζημίωτο άραγε;) ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά πώς οι κυβερνήσεις βοηθούν τους κερδοσκόπους να αποκομίσουν τρελά κέρδη. Την 1η Ιουνίου 2012, στη δευτερογενή αγορά η αξία ενός ελληνικού ομολόγου ονομαστικής αξίας 1 ευρώ ήταν μόλις 13,5 λεπτά. Θεωρητικά μιλώντας και με δεδομένο ότι σε χέρια ιδιωτών βρίσκονταν ελληνικά ομόλογα συνολικής αξίας 60 περίπου δισεκατομμυρίων ευρώ, με 8,1 δισεκατομμύρια ευρώ αγόραζε κανείς ολόκληρο το τμήμα αυτό του δημόσιου χρέους που είχε ονομαστική αξία 60 δισ. Μόλις άρχισε να συζητείται αόριστα το θέμα επαναγοράς ελληνικών ομολόγων, η αξία τους την 1η Σεπτεμβρίου ανέβηκε στα 18 λεπτά ανά ευρώ. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2012 ο Μάριο Ντράγκι δήλωσε ότι η ΕΚΤ θα αγοράζει κρατικά ομόλογα σε απεριόριστες ποσότητες, οπότε η τιμή των ελληνικών ομολόγων πήγε στα 25 λεπτά ανά ευρώ. Τον Οκτώβριο ο Σόιμπλε δήλωσε ότι ειδικά τα ελληνικά ομόλογα μπορεί να επαναγοραστούν με δάνειο από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης (EFSF), οπότε τελικά στις 3 Δεκεμβρίου του 2012 η τιμή τους είχε σκαρφαλώσει στα 35 λεπτά ανά ευρώ. Έτσι, αυτά τα 60 δισ. που την 1η Ιουνίου αγοράζονταν με 8,1 δισ. ευρώ, τώρα απαιτούσαν …20 δισεκατομμύρια!

Στην τιμή αυτή έγινε η επαναγορά των ομολόγων. Η Ελλάδα χρεώθηκε και ξόδεψε 11,3 δισ. ευρώ και αγόρασε μόνο τα μισά από τα ομόλογα που βρίσκονται σε χέρια ιδιωτών – ονομαστικής αξίας 31 δισεκατομμυρίων. Με την επαναγορά όμως ανέβηκε κι άλλο η τιμή των ελληνικών ομολόγων και αυτή την εβδομάδα έφτασε στα 50,4 λεπτά ανά ευρώ. Αυτό θεωρητικά σημαίνει ότι για την επαναγορά των υπόλοιπων ομολόγων ονομαστικής αξίας 30 δισ. ευρώ που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών απαιτούνται πάνω από …15 δισεκατομμύρια! Επιπρόσθετα των 11,3 που ήδη δόθηκαν. Με άλλα λόγια, τα ομόλογα ονομαστικής αξίας 60 δισ. ευρώ που πριν από έξι μήνες κόστιζαν θεωρητικά 8,1 δισ., τώρα κοστίζουν 26,3 δισεκατομμύρια! Πάνω από …200% ακριβότερα! Μέσα σε έξι μήνες! Υπάρχει άραγε πιο κραυγαλέα απόδειξη γιατί το κράτος δεν μπορεί και δεν πρέπει να μπλέκεται σε τέτοια κερδοσκοπικά παιχνίδια, αν υποθέσουμε βεβαίως ότι έχει κύριο μέλημά του την υπεράσπιση των συμφερόντων της χώρας και του λαού;

Επιπλέον, πρέπει να προσθέσουμε ότι η ονομαστική μείωση στα χαρτιά του ελληνικού δημόσιου χρέους μέσω της επαναγοράς ομολόγων δεν πρόκειται να έχει καμιά απολύτως θετική επίπτωση στο βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού. Όσο διαρκεί το μνημονιακό καθεστώς, θα χειροτερύει συνέχεια η ζωή όλων των Ελλήνων. Αύξησαν κι άλλο τους φόρους και θα συνεχίσουν να τους αυξάνουν, θα ακριβύνουν δραματικά την τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού, θα μειώνουν διαρκώς τις συντάξεις, θα αυξάνουν την ανεργία, θα ρίχνουν τους μισθούς, θα αποδομούν συνεχώς το όποιο κοινωνικό κράτος. Επιπλέον, όλα τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα προκύπτουν από την κατάρρευση της δημόσιας υγείας και παιδείας και την εξαθλίωση του λαού μας, θα πηγαίνουν για να αποπληρώνουν το δημόσιο χρέος στους ξένους για πολλές δεκαετίες…

Αυτοί, αυτό μέλλον μας ετοιμάζουν. Εμείς θα το δεχθούμε ή θα τους ανατρέψουμε για να ξαναδούμε άσπρη μέρα;

http://prin.gr/?p=434

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Επιστολή έστειλε στον κ. Μπαρόζο ο Πρόεδρος του Ένωσης των Γερμανικών Δημοσίων Υπηρεσιών Ύδρευσης στηρίζοντας τη θέση μας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα.

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 21, 2012

Στην επιστολή του, ο Πρόεδρος Δρ Jochen Stemplewski αναφέρεται λεπτομερώς στην «ουδετερότητα» που θα έπρεπε να είναι η πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όταν πρόκειται για δημόσια ή ιδιωτική διαχείριση των υπηρεσιών ύδρευσης, ένα σημαντικό νομικό επιχείρημα που τονίστηκε επίσης από το Ευρωπαϊκό Κίνημα Νερού στην επιστολή τους προς τον Όλι Ρεν που συνυπέγραψε η πρωτοβουλία SAVEGREEKWATER.

Προς τον Κύριο Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο
Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
1049, Βρυξέλλες
Βέλγιο

Αγαπητέ κύριε πρόεδρε,
Σας γράφω σήμερα ως πρόεδρος της Ομοσπονδίας Δημοσίων Υπηρεσιών Υδρευσης (AöW) και ως εκ τούτου εκ μέρους των Γερμανικών εταιρειών προμηθευτών νερού και επεξεργασίας λυμάτων. Μάθαμε πως η Γενική Διεύθυνση Εμπορίου και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων (DG ECFIN) δήλωσε στις 26 Σεπτεμβρίου του 2012 πως αναμένουν την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών, συμπεριλαμβανομένης της παροχής και διανομής ύδατος στην Ελλάδα.

Η οδηγία πλαίσιο για το νερό 2000/60/EC (WRRL) αναφέρει ξεκάθαρα ότι «το νερό δεν είναι ένα κοινό εμπορεύσιμο είδος, αλλά ένα αγαθό κληρονομιάς που πρέπει να προστατευτεί και να τύχει κατάλληλης μεταχείρισης». Έτσι όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς, αυτό σημαίνει ότι η προμήθεια νερού, η διαχείριση των λυμάτων και η διαχείριση του νερού δεν μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί.
Με βάση δημοσκοπήσεις που έγιναν σε όλη την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, αυτή η αρχή του WRRL είναι μια δέσμευση με ευρεία αποδοχή στον κόσμο. Τέλος, εξίσου σημαντικό είναι ότι αυτή την στιγμή λαμβάνει χώρα μια από τις πρώτες πρωτοβουλίες πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το θέμα του νερού η οποία εναντιώνεται στην απορρύθμιση των υπηρεσιών προμήθειας και  διανομής  νερού. Στο AEUV και στο συνοδευτικό πρωτόκολλο για τις παροχές κοινής ωφέλειας (νούμερο 26) και υπό τη σκέψη του άρθρου 36 του κεφαλαίου περί βασικών δικαιωμάτων της ΕΕ και σε συνδυασμό με το άρθρο 6 ρήτρα 1 του AEUV για το δικαίωμα των κρατών μελών στην αυτοδιαχείριση των περιφερειών και των δήμων (άρθρο 4 ρήτρα 2 AEUV) και την αναγνώριση του σεβασμού της ιδιοκτησίας στα κράτη μέλη (άρθρο 345 AEUV).

Συνεπώς, τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να αποφασίσουν μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες αν και σε ποιο βαθμό θέλουν να διαχειρίζονται μόνα τους δημόσιες υπηρεσίες (όπως παροχή και διανομή νερού καθώς και η διαχείριση υδατολυμάτων). Η προαναφερθείσα δήλωση του DG ECFIN και οι πράξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως μέλους της Τρόϊκα να δώσει εντολές για την ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα, έρχονται σε αντίθεση με αυτό. Πιστεύουμε πως τέτοιες εντολές θα ήταν λανθασμένες και για άλλες χώρες της ΕΕ. Η αύξηση της αποδοτικότητας μέσω της ιδιωτικοποίησης όπως αναφέρθηκε στη DG ECFIN δεν είναι καθόλου αποδεδειγμένη. Φοβούμαστε δε, την παραμέληση συντήρησης των  υποδομών, όπως δείχνουν τα αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η πρωτέρα εμπειρία της ιδιωτικοποίησης του νερού σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει δείξει μια αύξηση των τιμών και συνεπώς επιπλέον χρεώσεις για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις που εξαρτώνται από το καθαρό νερό. Οδηγώντας έτσι σε αυτούς τους τομείς, σε χειρότερα οικονομικά αποτελέσματα.

Το νερό σε δημόσια ιδιοκτησία είναι η καλύτερη προϋπόθεση για τη δημοκρατική επιρροή στις δομές που έχουν να κάνουν με την παροχή υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος και της συμμετοχής των πολιτών σε αυτές. Με την ιδιωτικοποίηση, αυτά τα καθήκοντα και οι ευθύνες θα αναιρεθούν. Η οικονομική κρίση και η κρίση του Ευρώ δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την απορρύθμιση της διαχείρισης του νερού.

Σας καλούμε να ανακαλέσετε την δήλωση του DG EFCIN και να εξασφαλίσετε πως η παροχή καθαρού νερού στον κόσμο, καθώς και η καθαρή και υγιεινή διαχειριση της αποχέτευσης θα παραμείνει σε δημόσια χέρια.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Dr Jochen Stemplewski
Πρόεδρος
Die Allianz der öffentlichen Wasserwirtschaft (AöW) e.V.

Η επιστολή κοινοποιήθηκε επίσης στους:

Κα Viviane Reding, Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Κο Olli Rehn, Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Κο Joaquín Almunia, Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Κο Janez Potočnik, Μέλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Κο Maroš Šefčovič, Μέλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Κο Michel Barnier, Μέλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Κα Dr. Angela Merkel, Καγκελάριο της Γερμανίας

Η επιστολή στα Γερμανικά

http://savegreekwater.org

http://www.environment.gr/magazine/index.php/oikologikoxreos/item/950-baroz-episto

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Το παιχνίδι της ζωής

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 21, 2012

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Την έπεισε να κατέβει μιλώντας της στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα. Είναι ειδικός στην κώφωση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 20, 2012

Συγχαρητήρια στον Βασίλη Κουρμπέτη που έσωσε την κωφάλαλη κοπέλα η οποία απειλούσε να αυτοκτονήσει http://www.star.gr/Pages/Ellada_Kosmos.aspx?art=159810&artTitle=katevike_i_35chroni_pou_eiche_anevei_se_glypto_stin_omonoia_kai_apeilouse_na_aftoktonisei#!starPhoto … pic.twitter.com/Hhfk9yIe

<img «373»=»» height=»238″ alt=»1871386.jpg» src=»http://www.star.gr/publishingimages/2012/12/181212124223_3672.jpg»>

Αίσιο τέλος είχε η περιπέτεια της 35χρονης γυναίκας, που ανέβηκε σε γλυπτό στην Ομόνοια και απειλούσε να αυτοκτονήσει, χάρη στην παρέμβαση της Πυροσβεστικής.

<img «385»=»» height=»249″ alt=»1871387.jpg» src=»http://www.star.gr/publishingimages/2012/12/181212124224_4118.jpg»>

Όπως σας είχαμε πει, η γυναίκα, η οποία είναι κωφάλαλη έχει δύο παιδιά, ηλικίας έξι και οκτώ ετών.

Είχε ανέβει στο γλυπτό γύρω στις 10:25 και περίπου μέχρι τις 12:30 απειλούσε να πέσει.

<img «335»=»» height=»166″ alt=»1871391.jpg» src=»http://www.star.gr/publishingimages/2012/12/181212124224_4575.jpg»>

Τραγική φιγούρα στην ιστορία η μητέρα της, η οποία βρισκόταν στο σημείο και παρακολουθούσε την εξέλιξη.

Η Πυροσβεστική μετά από διαπραγματεύσεις κατάφερε να την κατεβάσει με κλιμακοφόρο.

Themi@ThThemi

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Ενα αγρο-κεντρικό μοντέλο ανάπτυξης για την Ελλάδα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 19, 2012

Του Αθανασίου Θεοδωράκη, πολιτκού επιστήμονα

Τα νεώτερα στοιχεία που αφορούν την ανεργία και ειδικά την ανεργία των νέων είναι αποκαλυπτικά. Οι δυσκολίες της ανάγνωσης των αριθμών λόγω της παραοικονομίας και της ελληνικής οικογενειακής επιχείρησης,  δεν πρέπει να οδηγήσουν ωστόσο στην υποτίμηση του προβλήματος. Πέρα όμως από τους αριθμούς υπάρχουν οι άνθρωποι, οι οικογένειες, τα πρόσωπα. Για την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας δεν περιμένουμε θαύματα: το δημόσιο αδυνατεί, οι επιχειρήσεις κλείνουν, το εμπόριο έχει δυσκολίες. Πώς θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας;

Εχω προτείνει το σύστημα των «αγρο-συνεργειών», τη συνεργασία δηλαδή διαφόρων  τομέων (μεταποίηση, εμπόριο, εξαγωγές) με χρήση των νέων τεχνολογιών και των νέων μεθόδων διαχείρισης.

Η Γαλλία έχει καθιερώσει εδώ και χρόνια ένα ευνοϊκό καθεστώς για τους αυτο-απασχολούμενους, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Εδώ κυριαρχεί η γραφειοκρατία, η έλλειψη φαντασίας, η άρνηση της πραγαματικότητας. Κι όμως η χώρα έχει σημαντικά πλεονεκτήματα (κλίμα, γεωγραφία, διατροφικό πολιτισμό, βιοποικιλότητα, ιστορική παράδοση), μπορεί να πρωτοστατήσει, να κάνει τη στροφή στην παραγωγή, στην ποιότητα, στην ανάδειξη του τοπικού προϊόντος όπως γίνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Εχουμε επιπλέον την παράδοση, τα βιώματα των κοινοτήτων, τις παρακαταθήκες του κοινοτισμού του Καραβίδα που προσαρμοσμένες στα σημερινά δεδομένα μπορούν να αποτελέσουν ένα νέο πεδίο δράσης, συνεργασίας, κοινωνικής ένταξης, αναγνώρισης ενός νέου ρόλου:αυτού του παραγωγού, του ενεργού πολίτη, του οικονομικού συντελεστή. Με ή χωρίς επιδοτήσεις, με μικρή ή μεσαία περιουσία, με μικρό θερμοκήπιο ή διαφοροποιούμενες παραγωγές λαχνικών ένα νέο ζευγάρι θα προσπαθήσει κάτι νέο, διαφορετικό, δημιουργικό,

Ποιότητα ζωής, οικονομικό ενδιαφέρον, αυτο-κατανάλωση, συνεργασία και σχέση με την κοινότητα, αυτά είναι τα νέα στοιχεία μακριά από την κρίση της πόλης. Δεν γίναμε ποτέ βιομηχανική χώρα, η φούσκα των υπηρεσιών έσκασε, τα δανεικά τέλειωσαν, τί μένει;

Να οργανώσουμε την επιστροφή στην ύπαιθρο, την παραγωγή αγαθών, την ένταξη των νέων στη μικρή κοινότητα. Χωρίς να υποτιμούμε τα προβλήματα, ας δούμε ρεαλιστικά το μέλλον. Μόνο ο αγροτικός τομέας μπορεί σήμερα να παράξει πλούτο, πρώτη ύλη για τη βιοτεχνία, το εμπόριο, τις εξαγωγές. Η αγροτική επιχειρηματικότητα είναι η λύση, η απάντηση στην κρίση είναι η αγροτική παραγωγή. Από το «φύγε από το χωριό» του ’60 φτάσαμε στο «πίσω στο χωριό» του 2012. Ηρθε η ώρα για τα ξεχασμένα χωριά να πάρουν την εκδίκησή τους, η πόλη δεν δίνει πλέον καμμία ελπίδα. Κι η ελπίδα είναι η παραγωγή, η σκληρή καθημερινή εργασία, η συνεργασία με τους συντοπίτες, η συνέργεια με τη βιοτεχνία και το εμπόριο. Εν ολίγοις, η κρίση οδηγεί τη χώρα σε ένα άλλο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, παραγωγικό, εξωστρεφές, δημιουργικό.

http://ardin-rixi.gr/archives/10000

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Προστατεύοντας τους Σπόρους εντός της Ελληνικής Κρίσης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 19, 2012

Πηγή: http://www.seed-sovereignty.org/GR/crisis.html

Η Θεσμική υποστήριξη στις τοπικές ποικιλίες μειώνεται, ενώ τα δίκτυα βάσης ανθίζουν

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει σήμερα ένα σοβαρό οικονομικό και κοινωνικό σοκ που μονοπωλεί την πλειοψηφία των ειδήσεων που προέρχονται από τη χώρα. Ωστόσο μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με την επίδραση στο πραγματικό πλούτο της χώρας και σε μια άλλη εθνική τράπεζα ίσης σπουδαιότητας: αυτή των γενετικών της πόρων και τις δυνατότητες στον τομέα της γεωργίας που αυτή μπορεί να παράσχει. Τα προγράμματα διατήρησης των τοπικών ποικιλιών έχουν υποστεί σημαντική μείωση της επίσημης κρατικής στήριξης, ως επίπτωση των περικοπών του προϋπολογισμού για τα δημόσια ιδρύματα. Παρόλα αυτά, η στήριξη από τοπικές πρωτοβουλίες, οργανισμούς και ιδιώτες που ενδιαφέρονται για την διατήρηση των γεωργικών γνώσεων και των σπόρων είναι σε άνοδο, ως μια αντίδραση στην περαιτέρω απώλεια της βιοποικιλότητας.

Πλούσια χώρα ..
Τα γεγονότα και οι αριθμοί μάλλον γνωστά. Χρέος, ΔΝΤ, μνημόνιο, μέτρα λιτότητας, περικοπές μισθών, φτώχεια, κατάθλιψη και μετανάστευση έχουν γίνει κοινές λέξεις που περιγράφουν το τι έχει αντιμετωπίσει η Ελλάδα αυτά τα τελευταία χρόνια. Παρόλα αυτά, η χώρα θα μπορούσε να περιγραφεί ως πλούσια όσον αφορά τους φυτογενετικούς της πόρους καθώς θεωρείται ότι είναι η δεύτερη Ευρωπαϊκή χώρα με την πλουσιότερη βιοποικιλότητα, μετά την Ισπανία. Ένας τεράστιος αριθμός ενδημικών ειδών προέρχεται από τα εδάφη της, όπως άγρια και καλλιεργούμενα σιτηρά ή ορισμένες φαρμακευτικές φυτικές ποικιλίες, τα οποία λιγότερο από το μισό αιώνα πριν, αποτελούσαν μεγάλο μέρος του αγροτικού κόσμου στην Ελλάδα.

Η στήριξη της πολιτείας για τους φυτογενετικούς διατήρησης των πόρων ξεκίνησε από τις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου σχεδίου διατήρησης ξεκίνησε με το σχηματισμό της Τράπεζας Γενετικού Υλικού (ΤΓΥ), πριν από μερικές δεκαετίες, ως μέρος του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Έρευνας (ΕΘΙΑΓΕ) , υπό την αιγίδα του FAO. Πέρα από αυτό, άλλα περιφερειακά ιδρύματα, πανεπιστήμια και οργανισμοί εμπλέκονται στο θέμα της διατήρησης φυτογενετικού υλικού.

Η συλλογή της ΤΓΥ εκτιμάται ότι υπερβαίνει τις 14.500 ποικιλίες, ένας αριθμός ο οποίος εξακολουθεί να αποτελεί μόνο ένα μικρό μέρος των εθνικών γενετικών πόρων και θεωρείται μάλλον χαμηλός, σε σύγκριση με το γενετικό υλικό που υπήρχε πριν μερικές δεκαετίες. Πράγματι, οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι μόνο στο 1% της ελληνικής αγροτικής γης καλλιεργείται με τοπικές ποικιλίες σιταριού, σε σύγκριση με την έκταση που καλλιεργούνταν πριν 50 χρόνια, ενώ παρόμοια τάση υπάρχει και για τις τοπικές ποικιλίες λαχανικών. Παρόλα αυτά, η συλλογή έχει θεωρηθεί ως εξαιρετική όσον αφορά ορισμένα είδη άγριων δημητριακών, οσπρίων, με πολλά από αυτά να χαρακτηρίζονται από ανθεκτικότητα στη ξηρασία και τις φυτικές ασθένειες.

Τα τελευταία χρόνια που προηγήθηκαν της οικονομικής κρίσης, η Τράπεζα Γενετικού Υλικού αντιμετώπισε πολλά προβλήματα και θεωρείται ότι δεν διαθέτει επαρκείς πόρους για τη βιωσιμότητά της. Το ΕΘΙΑΓΕ, σήμερα ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ, το οποίο στεγάζει την Τράπεζα έχει περάσει από μια φάση αναδιοργάνωσης με σημαντικές μειώσεις του προϋπολογισμού του, έτσι ώστε η ΤΓΥ να μην έχει επαρκή χρηματοδότηση, και, τελικά, να απειλείται με κλείσιμο. Οι συνέπειες των παραπάνω ήταν μια απογοητευτική απώλεια συλλογών από σπόρους, καθώς και επιστημονικής γνώσης. Εκτιμάται ότι λόγω της έλλειψης χρηματοδότησης και επιστημονικού προσωπικού, τουλάχιστον 5.000 από τους 14.500 ποικιλίες στην ΤΓΥ έχουν καταστραφεί. Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν όλα τα άλλα ιδρύματα που υποστηρίζουν τη διατήρηση των φυτικών γενετικών υλικών, διάσπαρτα σε όλη τη χώρα.

Ως αποτέλεσμα, η αυξανόμενη ανάγκη για καλύτερη πρόσβαση των γεωργών και κοινού στο φυτικό γενετικό υλικό των τελευταίων ετών δεν είναι καθόλου εγγυημένη. Η χρησιμοποίηση των γενετικών υλικών που συλλέγονται από την ΤΓΥ και άλλα ιδρύματα έχει περιοριστεί, ενώ η πρόσβαση για ερασιτέχνες κηπουρούς και αγρότες έχει γίνει ακόμα πιο δύσκολη, λόγω του περιορισμένου γενετικού υλικού που πολλαπλασιάζεται ή τον μικρό αριθμό των επιστημόνων που απασχολούνται.

Οι ρίζα αυτών των προβλημάτων έχει εντοπιστεί στις ακατάλληλες γεωργικές πολιτικές που ακολουθήθηκαν, οι οποίες δεν υποστήριζαν τη προώθηση βιώσιμων στρατηγικών διατήρησης του φυτογενετικού υλικού. Από την άλλη και όπως δηλώνουν οι άμεσα εμπλεκόμενοι, μια μερική λύση του προβλήματος θα είχε να κάνει με τη λήψη εμπορικού οφέλους από τις τοπικών ποικιλιών, με πωλήσεις μικρής κλίμακας για το κοινό, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα τη διατήρηση και την πρόσβαση των αγροτών, ενώ θα γίνονταν ταυτόχρονα και πηγή εισοδήματος για τα ιδρύματα διατήρησης φυτογενετικού υλικού.

Προστάσία των σπόρων “από τα κάτω” (περιορισμοί “από τα πάνω”)
Όπως και σε πολλές άλλες χώρες που έχουν μεταλλάξει την οικονομία τους από αγροτική σε αστική μορφή, μεγάλο μέρος των φυτικών γενετικών πόρων στην Ελλάδα έχουν επιβιώσει στην ύπαιθρο κυρίως χάρη σε αγρότες και κηπουρούς μεγαλύτερης ηλικίας, από την ορεινή ενδοχώρα και τα νησιά. Τέτοιοι καλλιεργητές χρησιμοποιούσαν συνεχώς μη ανταγωνιστικές τοπικές ποικιλίες, ως μέρος της τοπικής γεωργικής παράδοσης και της κουλτούρας της ανταλλαγής σπόρων, θεωρώντας ότι πρόκειται για ένα ουσιαστικό μέρος των γεωργικών πρακτικών που ακολουθούνται.

Ως εκ τούτου φαντάζει αντιφατικό το γεγονός ότι η ανταλλαγή και το εμπόριο ιδιοπαραγώμενων σπόρων που διατηρούνται από τους αγρότες, θεωρητικά δεν αναγνωρίζεται στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν υπάρχει μια σχετική ανοχή εκ μέρους του κρατικού ελέγχου -μιας και η διατήρηση και ανταλλαγή σπόρων είναι σήμερα ένα μάλλον μικρό μέρος της γεωργίας- η εθνική νομοθεσία, καθώς και κανονισμοί της ΕΕ που έχουν ενσωματωθεί σε αυτή, έχει ενδυναμώσει πολιτικές που ουσιαστικά εμποδίζουν τους αγρότες να χρησιμοποιούν μέρος της σοδειάς τους ως σπόρο για τον επόμενο χρόνο και απαιτεί από αυτούς να χρησιμοποιούν συγκεκριμένες πιστοποιημένες ποικιλίες. Τέτοια παραδείγματα υπήρξαν με τις πρόσφατες οδηγίες της ΕΕ σχετικά με την διατήρηση ποικιλιών, οι οποίες ενσωματώθηκαν στην Ελληνική νομοθεσία, καθώς και μια αναμενόμενη Ευρωπαϊκή νομοθεσία η οποία αποσκοπεί να ρυθμίσει τις εμπορία των τοπικών ποικιλιών, και χαρακτηρίζεται, τουλάχιστον, ως αντιφατική, ή ακόμα χειρότερα, ότι επιβάλλει συμφέροντα των εταιρειών της βιομηχανίας σπόρων.

Ευτυχώς, παρόλες τις επίσημες νομοθεσίες και τις εμπορικές τάσεις, μια αυξημένη ευαισθητοποίηση για την διατήρηση της αγροτικής κληρονομιάς έδωσε κίνητρα σε άτομα, ενώσεις παραγωγών ή κοινωνικές και πολιτικές ομάδες να σχηματίσουν δίκτυα που εργάζονται για τη διατήρηση σπόρων, με δική τους πρωτοβουλία και σε τοπικό / εθνικό επίπεδο. Σήμερα, παρά τις σοβαρές συνέπειες της οικονομικής κρίσης στην καθημερινή ζωή (από μια άλλη σκοπιά: για τον ίδιο ακριβώς λόγο), το ημερολόγιο είναι γεμάτο από αυτοοργανωμένες εκδηλώσεις που σχετίζονται με την ανταλλαγή και τη διατήρηση τοπικών ποικιλιών, την διατροφική αυτάρκεια, τον νέο-αγροτικό κολεκτιβισμό ή τον σχηματισμό Οικο-κοινότητων.

Τα παραδείγματα, μόνο από τα δύο τελευταία χρόνια είναι πολλά: παλιότερα και νεοσύστατα τοπικά δίκτυα ανταλλαγής σπόρων σε περιοχές όπως η Κρήτη ή Πιερία ή την Θράκη, μια κατάληψη ενός βοτανικού κήπου στην Αθήνα όπου πραγματοποιείται δωρεάν διανομή τοπικών ποικιλιών, ένα εναλλακτικό σχολείο οικολογικής γεωργίας στην περιοχή του Μαραθώνα, μια σπορά φυσικής καλλιέργειας στο νησί της Πάρου, μια συλλογικότητα αστικής καλλιέργειας από φοιτητές στην Κρήτη που διεκδικεί περιαστικούς αγρούς, ένα θερινό σχολείο σπόρων, αυτά είναι μερικά μόνο από τα παραδείγματα ενός ακμάζοντος κινήματος προφανώς, καλώς εξαπλωμένου και με πρόθεση να ριζώσει.

Πηγαίνοντας πίσω, οι πρώτες σοβαρές προσπάθειες για την διατήρηση των τοπικών ποικιλιών καθιερώθηκε από οργανώσεις όπως η εναλλακτική κοινότητα Πελίτι που διατηρεί σήμερα το μεγαλύτερο τοπικό δίκτυο ανταλλαγής σπόρων στην Ελλάδα, ακολουθούμενες από άλλα τοπικά δίκτυα και κοινοτικές τράπεζες σπόρων. Το Πελίτι διοργανώνει ένα δημοφιλές φεστιβάλ ανταλλαγής σπόρων που πραγματοποιείται κάθε χρόνο, συγκεντρώνοντας χιλιάδες Διατηρητές Σπόρων και κηπουρούς, συχνά με τη συμμετοχή ακτιβιστών από το εξωτερικό. Στη συνέχεια, υπάρχει το Δίκτυο Αιγίλοπας, εστιάζοντας κυρίως στις ποικιλίες σιταριού και με μια πιο επιστημονική προσέγγιση για τη διατήρηση της αγροβιοποικιλότητας, το Αρχιπέλαγος, μια περιβαλλοντική ΜΚΟ, με εκτεταμένη τράπεζα σπόρων από ποικιλίες των νησιών του Αιγαίου, καθώς και το ίδρυμα ΜΑΙΧ στην Κρήτη το οποίο διατηρεί μια καλά οργανωμένη τράπεζα σπόρων.

Πριν από μερικά χρόνια επίσης, επιτεύχθηκε μια επίσημη εκπροσώπηση των παραπάνω ομάδων στο πλαίσιο της Συμβουλευτικής Ομάδας για τους Φυτογενετικούς Πόρους, το οποίο συντονίζεται από το Υπουργείο Γεωργίας. Σκοπός μιας τέτοιας κίνησης ήταν να μειωθεί η επιρροή της βιομηχανίας σπόρων στην κέντρα λήψης αποφάσεων, με προτάσεις οι οποίες θα εγγυώνται τα δικαιώματα των αγροτών ιδιαίτερα σε ότι έχει να κάνει με τη διατήρηση σπόρων, καθώς και την δωρεάν χρήση της γεωργικής βιοποικιλότητας. Παρόμοιες περαιτέρω προσπάθειες επικεντρώνεται προς το παρόν στο να ενωθούν αυτές οι φωνές σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Σε πραγματικό χρόνο
Οπότε, όλα αυτά τα παραπάνω αναφέρονται σε μια αναβίωση της υπαίθρου και σε μια στροφή της ελληνικής γεωργίας προς την κατεύθυνση της χρήσης τοπικών πόρων, τη διατροφική αυτάρκεια και την μικρής κλίμακας ανάπτυξη; Μάλλον όχι, ή ίσως είναι πολύ νωρίς για να πούμε κάτι τέτοιο. Ωστόσο, σε σύγκριση με παλαιότερες εποχές, τα κινήματα που εστιάζονται και διαδίδουν τα παραπάνω ζητήματα, έχουν κερδίσει πολύ έδαφος όσον αφορά την θεωρία και την αγροτική πρακτική. Η οικονομική αναταραχή έχουν αποδειχθεί καταστροφική για το δημόσιο τομέα, παρασύροντας μαζί του και την κρατική στήριξη για την διατήρηση γενετικού υλικού. Αποτέλεσε ωστόσο και μια κατάλληλη τροφή για σκέψη, ιδιαίτερα για τους νεότερους, ώστε να επανεξετάσουν τις αξίες και νοοτροπίες οι οποίες προηγουμένως αποθεώνονταν. Δεν είναι λίγοι αυτοί που τώρα αναζητούν τη διατήρηση όλων εκείνων των στοιχείων που μπορούν δυνητικά να αποτελέσουν τη βάση για ένα αξιοπρεπή και βιώσιμο τρόπο ζωής, πιο κοντά στην φυσικές διεργασίες και την αυτάρκεια. Και η διατήρηση των σπόρων δείχνει να χαίρει υψηλής εκτίμησης ως κομμάτι αυτών των στοιχείων.

Βασίλης Γκισάκης

http://ardin-rixi.gr/archives/8291

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Το Mνημόνιο…απελευθερώνει

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 17, 2012

Το Mνημόνιο…απελευθερώνει

Στην προ Σικάγου εποχή φέρνει πίσω τους εργαζόμενους η κυβέρνηση, ανοίγοντας το δρόμο για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας για τα εμπορικά καταστήματα.

Κανένα από τα τρία κόμματα του κυβερνητικού μορφώματος δεν είχε μιλήσει περί «Κυριακής γιορτής και σχόλης» στις προεκλογικές του διακηρύξεις, όμως τώρα συμφωνούν στο ακόμα μεγαλύτερο ξεχαρβάλωμα των ήδη κουρελιασμένων εργασιακών σχέσεων! Όταν τις καθημερινές τα εμπορικά καταστήματα βαράνε μύγες, όταν τα ενοικιαστήρια και οι σκονισμένες βιτρίνες έχουν γίνει μόνιμα χαρακτηριστικά του τοπίου της πόλης, η κυβέρνηση δίνει τη χαριστική βολή, με στόχο την εξόντωση των μικρών καταστηματαρχών και, κυρίως, την πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας.

Σύμφωνα με τις προτεινόμενες αλλαγές στον αγορανομικό κώδικα, όλα τα εμπορικά καταστήματα θα λειτουργούν 7 Κυριακές ετησίως, ενώ εξετάζεται η δυνατότητα να λειτουργούν και κάθε Κυριακή τα καταστήματα κάτω των 250 τ.μ. εφόσον δεν ανήκουν σε κάποια αλυσίδα. Οι σχετικές δηλώσεις του υπουργού Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκη δείχνουν πώς ο κυνισμός μπορεί να συνυπάρχει με την αοριστία: «Πρέπει να πάρουμε κάποια μέτρα απελευθέρωσης, να αναδιατάξουμε τα πράγματα, να αλλάξουμε το γήπεδο…»

Η κυριακάτικη αργία, που στην Ελλάδα καθιερώθηκε πριν από 102 χρόνια, δεν ήταν μια νίκη της χριστιανοσύνης, αλλά ένα απαραίτητο μέτρο για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Στη μνημονιακή Ελλάδα, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας θα δυναμώσει την εκμετάλλευση, καθώς, κάτω από το φόβο της απόλυσης, κανείς εμποροϋπάλληλος δεν θα μπορεί να πει «δεν δουλεύω, δεν δουλεύω»…

Είναι αυτονόητο ότι η απελευθέρωση του ωραρίου, σε μια αγορά συρρικνωμένη, με μια εργατική τάξη λεηλατημένη, με την αγοραστική δύναμη του λαού δραματικά μειωμένη, θα ωφελήσει τις αλυσίδες πολυκαταστημάτων και τους ξένους επενδυτές που θα βρίσκουν φτηνούς ιθαγενείς για τις γαλέρες τους.

Μαζί με την «απελευθέρωσης» της Κυριακής, η κυβέρνησης ανήγγειλε την απελευθέρωση των διδάκτρων των ιδιωτικών σχολείων για τα οποία δεν θα ισχύει πλέον κανένας περιορισμός. Και ναι μεν «σήμερα» παρατηρείται διαρροή μαθητών από τα ιδιωτικά, όμως μακροπρόθεσμα το νέο μέτρο σημαίνει ότι οι ιδιοκτήτες θα καθορίζουν μόνοι τους τους όρους εκμετάλλευσης και ξεζουμίσματος των πελατών τους.

Μόνη λύση είναι να αντιστρέψουμε τη βλακώδη δήλωση του Χατζηδάκη: «να αλλάξουμε το γήπεδο», να απελευθερωθούμε από τους «απελευθερωτές» και σωτήρες μας.

http://prin.gr/?p=386

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Γιατί δεν έχει καταρρεύσει ακόμη η κοινωνία;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 11, 2012

Του Πολυμέρη Βόγλη

Σύμφωνα με τη λογική αυτού του επιχειρήματος το πρόβλημα με το Δημόσιο δεν είναι οι θεσμοί, οι λειτουργίες ή η οργάνωση αλλά το ανθρώπινο δυναμικό που εργάζεται σε αυτό. Ακούμε διαρκώς ότι γιατροί και νοσοκόμες, δάσκαλοι και καθηγητές, υπάλληλοι, επιστήμονες και τεχνικοί, και γενικά όλοι αυτοί που εργάζονται στο Δημόσιο «λαδώνονται», «λουφάρουν», απουσιάζουν αδικαιολόγητα, έχουν προνόμια, είναι αγενείς, «τους πληρώνουμε για να κάθονται», παρανομούν, έχουν χαμηλή παραγωγικότητα, «έχουν τη σιγουριά του Δημοσίου», μπήκαν με «μέσο», κλπ. Βέβαια, όλοι αυτοί που υποστηρίζουν αυτές τις απόψεις συνήθως πήγαν σε δημόσια σχολεία, τα παιδιά τους σπουδάζουν σε δημόσια πανεπιστήμια, σε κάποιο έκτακτο περιστατικό θα πάνε σε δημόσιο νοσοκομείο.

Όλοι αυτοί που κατηγορούν το «κράτος», είναι συνήθως οι ίδιοι που όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση αναφωνούν «πού είναι το κράτος;». Όλοι αυτοί που κατηγορούν το δημόσιο, ξεχνούν ότι κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι δουλεύουν σε όλο και πιο δύσκολές συνθήκες, με όλο και χαμηλότερες αμοιβές, με όλο και μεγαλύτερη επισφάλεια, για να εξυπηρετήσουν τους όλο και περισσότερους ανθρώπους που προσφεύγουν πλέον στις υπηρεσίες του δημοσίου, και για να εξασφαλίσουν όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα για μια σύγχρονη κοινωνία: τη μόρφωση και την υγεία, το ρεύμα και το νερό, την καθαριότητα και τη διοίκηση, τη δικαιοσύνη και την ασφάλεια.

Αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι που εργάζονται για να μην καταρρεύσει η κοινωνία δεν είναι η εξαίρεση, είναι δίπλα μας. Τις τελευταίες δέκα μέρες τους συναντώ καθημερινά, στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου Αμαλία Φλέμιγκ. Δεν είναι από τα μεγάλα νοσοκομεία της πρωτεύουσας, με διάσημους γιατρούς και υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις. Αντίθετα είναι ένα μικρό νοσοκομείο, που δημιουργήθηκε στους χώρους παλαιάς ιδιωτικής κλινικής, με ασανσέρ που δεν λειτουργούν, με τα σημάδια της φθοράς εμφανή παντού στο κτήριο, με θαλάμους ασθενών μικρούς και καταθλιπτικούς.

Σε αυτό το νοσοκομείο για μέρες βλέπω καθημερινά γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό να εργάζονται σκληρά, να παρηγορούν οικογένειες, να περιποιούνται ασθενείς, να είναι πρόθυμοι και ευγενικοί, να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να βαρυγκωμούν, να μην παίρνουν «φακελάκι» για να δείξουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κάποιον ασθενή. Μια νεαρή νοσοκόμα που φρόντιζε έναν ηλικιωμένο ασθενή στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, μου είπε με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια ότι «αυτή είναι η δουλειά μου και χαίρομαι που κάνω αυτή τη δουλειά, που φροντίζω ανθρώπους».

Για αυτούς τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία, και τους χιλιάδες άλλους που εργάζονται σε τομείς του δημοσίου που είναι απαραίτητοι για να διατηρηθεί η χώρα όρθια σε συνθήκες οικονομικής καταστροφής, ποιος και πότε θα μιλήσει;Ίσως, όταν αντιληφθούμε ότι αυτοί οι εργαζόμενοι είναι το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας μας.

 

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/giati-den-exei-katarreysei-akomi-i-koinonia-toy-polymeri-bogli

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Γιατί το “ανορθόδοξο” εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας είναι το καλύτερο στον κόσμο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 8, 2012

Σύμφωνα με την παγκόσμια κατάταξη του ιδρύματος Economist Intelligence Unit for Pearson, η Φιλανδία έχει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο. Το αποτέλεσμα αυτό δεν εκπλήσσει τους ειδικούς, δεδομένου ότι αυτή η Σκανδιναβική χώρα έχει υλοποιήσει τεράστιες μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση τα τελευταία σαράντα χρόνια. Παρακάτω είναι κάποια από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του Φιλανδικού εκπαιδευτικού μοντέλου. 

Τα παιδιά στην Φιλανδία δεν ξεκινούν το σχολείο μέχρι να γίνουν 7 ετών

(Πηγή: NYTimes )

Οι μαθητές σπάνια δίνουν εξετάσεις ή κάνουν εργασίες στο σπίτι μέχρι να φτάσουν στην εφηβεία.

(Πηγή: NYTimes )

Τα παιδιά δεν βαθμολογούνται τα πρώτα έξι χρόνια της εκπαίδευσης τους.

(Πηγή: NYTimes )

Υπάρχει μόνο ένα υποχρεωτικό σημαντικό τεστ, το οποίο το δίνουν οι μαθητές όταν γίνουν 16 ετών.

(Πηγή: Smithsonian )

Όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως ικανοτήτων, διδάσκονται στην ίδια τάξη.

(Πηγή: Smithsonian )

Η Φινλανδία δαπανάει περίπου 30% λιγότερα χρήματα ανά μαθητή, από ό, τι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

(Πηγή: Smithsonian )

Το 30% των παιδιών παρακολουθούν ενισχυτική διδασκαλία κατά τη διάρκεια των πρώτων εννέα χρόνων στο σχολείο.

(Πηγή: Smithsonian )

Το 66% των μαθητών περνάει στην ανώτατη εκπαίδευση.

(Πηγή: Smithsonian )

Η διαφορά μεταξύ αδύναμων και καλύτερων μαθητών, είναι η μικρότερη στον κόσμο.

(Πηγή: Smithsonian )

Το ανώτατο όριο συμμετοχής στα μαθήματα των θετικών επιστημών είναι  16 μαθητές.

(Πηγή: TNR )

Το 93% των Φινλανδών αποφοιτούν από το λύκειο.

(Πηγή: Smithsonian )

Οι εκπαιδευτικοί διδάσκουν μόνο 4 ώρες την ημέρα. Αφιερώνουν υποχρεωτικά 2 ώρες την εβδομάδα για «επαγγελματική βελτίωση»

(Πηγή: NYTimes )

Η Φινλανδία έχει τον ίδιο αριθμό εκπαιδευτικών που έχει και η Νέα Υόρκη, αλλά για αρκετά λιγότερους μαθητές .

600.000 μαθητές σε σύγκριση με 1,1 εκατομμύριο στη Νέα Υόρκη.

(Πηγή: NYTimes )

Το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί με 100% κρατική χρηματοδότηση.

(Πηγή: Smithsonian )

Όλοι οι εκπαιδευτικοί στη Φινλανδία οφείλουν να έχουν αποκτήσει μεταπτυχιακό, το οποίο επιχορηγείται πλήρως.

Όλοι οι εκπαιδευτικοί στη Φινλανδία πρέπει να έχει ένα μεταπτυχιακό, το οποίο επιδοτείται πλήρως.

(Πηγή: NYTimes )

Η πολιτεία δίνει μόνο τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές για το πρόγραμμα σπουδών.

(Πηγή: Smithsonian )

Οι δάσκαλοι επιλέγονται από το 10% των αποφοίτων.

(Πηγή: Smithsonian )

Το 2010, 6.600 δάσκαλοι συμμετείχαν σε διαγωνισμό για 660 θέσεις στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση .

(Πηγή: Smithsonian )

Ο μέσος μισθός για ένα πρωτοδιοριζόμενο Φιλανδό δάσκαλο ήταν 29.000 δολάρια το 2008. Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι 36.000 δολάρια.

(Πηγή: NYTimes )

Οι αμοιβές των δασκάλων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με 15 χρόνια προϋπηρεσίας, είναι κατά μέσο όρο το 102%  των αμοιβών άλλων επαγγελμάτων με πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Στην Αμερική το αντίστοιχο ποσοστό είναι 62%.

(Πηγή: TNR )

Οι εκπαιδευτικοί έχουν αντίστοιχο κοινωνικό στάτους με τους γιατρούς και τους δικηγόρους

(Πηγή: Smithsonian )

Σε μια διεθνή μέτρηση που έγινε το 2001, τα παιδιά από την Φιλανδία  πήραν την πρώτη ή κάποια από τις πρώτες θέσεις στα αντικείμενα της επιστήμης, την ανάγνωσης και των μαθηματικών.

(Πηγή: ΟΟΣΑ / PISA )

_____

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Πώς δημιουργείται ένας Ναζί (1943) – Εξαιρετικό αντιναζιστικό cartoon από τον Walt Disney

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 8, 2012

«Education for Death: The Making of the Nazi», λέγεται το 10λεπτο φιλμάκι κινουμένων σχεδίων του Walt Disney, που κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου 1943 και βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Gregor Ziemer.

Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία του μικρού Χανς, ενός αγοριού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατρέφεται για να γίνει ένας ανελέητος στρατιώτης.

Στην αρχή της ταινίας, ένα ζευγάρι Γερμανών πρέπει να αποδείξει σε έναν δικαστή Ναζί, ότι έχει καθαρό αίμα Αρείας φυλής και συμφωνεί να αφιερώσει το γιο του, τον οποίο ονομάζει Hans – μετά την έγκριση του δικαστή -, στην υπηρεσία του Αδόλφου Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα. Τους δίνεται ένα αντίγραφο του Mein Kampf από το δικαστή ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους προς τον Χίτλερ κι ένα βιβλιάριο, που περιέχει χώρο για 12 παιδιά (ένας υπαινιγμός ότι το ζευγάρι αναμένεται να δημιουργήσει μια μεγάλη οικογένεια για την Πατρίδα).

Καθώς ο Hans μεγαλώνει, μαθαίνει μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της Ωραίας Κοιμωμένης, όπου απεικονίζεται ο Χίτλερ ως ιππότης με την αστραφτερή του πανοπλία και σώζει την Ωραία Κοιμωμένη, μια παχύσαρκη Βαλκυρία, που εκπροσωπεί τη Γερμανία, από την κακιά μάγισσα, που εκπροσωπεί τη δημοκρατία. (Ο αφηγητής σαρκαστικά σχολιάζει ότι «το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας φαίνεται να είναι ότι ο Χίτλερ σήκωσε τη Γερμανία στα πόδια της, την ανέβασε πάνω στη σέλα, και την πήρε για μια βόλτα.») Χάρη σε αυτό το είδος της διαστρεβλωμένης ιστορίας, ο Hans και όλα τα νεαρά μέλη της χιτλερικής νεολαίας γοητεύονται με τον Φύρερ, στο πορτραίτο του οποίου αποδίδουν και το γνωστό χαιτετισμό.

Κατόπιν, το κοινό βλέπει τον Hans άρρωστο και κλινήρη. Η μητέρα του προσεύχεται γι αυτόν, γνωρίζοντας ότι είναι μόνο θέμα χρόνου, πριν οι αρχές έρθουν να τον πάρουν για να υπηρετήσει τον Χίτλερ. Ένας Ναζί αξιωματικός κτυπά την πόρτα για να πάρει τον Hans μακριά, αλλά η μητέρα του λέει ότι είναι άρρωστος και έχει ανάγκη φροντίδας. Ο αξιωματικός της λέει να θεραπεύσει το γιο της γρήγορα και να τον ετοιμάσει να φύγουν, πράγμα που σημαίνει ότι αν Hans δεν γίνει καλά, θα υποβληθεί σε ευθανασία. Ο αξιωματικός τη διατάζει να μην τον κανακεύει, γιατί ένας στρατιώτης δεν πρέπει να έχει συναισθήματα, ούτε να δείχνει κανένα απολύτως έλεος.

Τελικά, ο Hans αναρρώνει και συνεχίζει την «εκπαίδευση» του σε μια σχολική τάξη, όπου όλα τα παιδιά φορούν τις στολές της χιτλερικής νεολαίας. Στους τοίχους κρέμονται τα πορτραίτα του Χίτλερ, του Γκαίριγκ και του Γκαίμπελς. Ο δάσκαλος ζωγραφίζει στον πίνακα σε κινούμενα σχέδια ένα κουνέλι και μια αλεπού. Η αλεπού τρώει το κουνέλι και ο Hans λυπάται. Ο δάσκαλος γίνεται έξαλλος και βάζει τον Hans να καθίσει στη γωνία φορώντας καπέλο. Όπως ο Hans κάθεται τιμωρία, ακούει τους υπόλοιπους συμμαθητές να ερμηνεύουν «σωστά» το σκίτσο, λέγοντας πως η «αδυναμία δεν ταιριάζει ποτέ σε ένα στρατιώτη» και «ο ισχυρός αποφασίζει για τον αδύναμο». Αυτό πυροδοτεί τον Hans να αποκηρύξει την άποψή του και να συμφωνήσει με τους υπόλοιπους ότι ο ασθενής πρέπει να καταστρέφεται. «Η Γερμανία είναι η «υπέρ-φυλή» και θα υποτάξει όλα τα αδύναμα έθνη».

Το αγόρι, στη συνέχεια, λαμβάνει μέρος σε μια σταυροφορία για το κάψιμο των βιβλίων. Καίγεται οποιοδήποτε βιβλίο αντιτίθενται στον Χίτλερ, ενώ αντικαθίσταται η Αγία Γραφή με το Mein Kampf, ο σταυρός με ένα ναζιστικό ξίφος και καίγεται μια Καθολική Εκκλησία.

Ο Hans περνά τα επόμενα χρόνια «Παρελαύνοντας και χαιρετώντας» («Marching and heiling, heiling and marching!») μέχρι να γίνει ένας ενήλικας «καλός Ναζί» της Βέρμαχτ και να αρχίσει να εμπλέκεται με μίσος απέναντι σε οποιονδήποτε εναντιώνεται στον Χίτλερ, «μη βλέποντας τίποτα άλλο απ” αυτό που το κόμμα θέλει να δει, μη λέγοντας τίποτε άλλο απ” αυτό που το κόμμα θέλει να πει και μη κάνοντας τίποτα περισσότερο από ό, τι το κόμμα θέλει να κάνει.» (Εξαιρετικά, οι παρωπίδες, το φίμωτρο και οι αλυσίδες!)

Στο τέλος, ο Hans και οι υπόλοιποι Ναζί στρατιώτες παρελαύνουν στον πόλεμο μόνο για να καταλήξουν σε σειρές πανομοιότυπων τάφων, που δεν έχουν τίποτα πάνω τους, εκτός από μια σβάστικα και ένα κράνος στερεωμένο στην κορυφή. Έτσι λοιπόν η εκπαίδευση του Hans ολοκληρώθηκε. «Η εκπαίδευση για το θάνατο …».

(Στοιχεία από disney.wikia.com και Wikipedia).
Palmografos.com & http://www.antikleidi.com/2012/11/28/education-for-death/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η φαντασία στην εξουσία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 8, 2012


Οποιαδήποτε ομοιότητα με κράτη , κυβερνήσεις , δημοσιογράφους και συνδικαλιστές
είναι εντελώς συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Φαντάσου μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη Δευτέρα, τυρόπιτα την Τρίτη, φασόλια την Τετάρτη και ούτω καθεξής. Επιπλέον, κάθε Κυριακή, τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας. Μέχρι που μια μέρα, η διοίκηση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σάλιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει, και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχειη φυλακή είναι να ταΐζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα,πρωί-μεσημέρι-βράδυ.«Μα θα γίνει εξέγερση, κύριε διευθυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι,και με το δίκιο τους», λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή.

Οπότε τι κάνει ο τελευταίος; Φωνάζει στο γραφείο του δέκα τσάτσους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική, πουαπό την άλλη βδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε σκατά, κυριολεκτικά όμως.Και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο,θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σου βάζει μέσα κουράδες, τέλος. Οι τσάτσοι αρχίζουν λοιπόν να κάνουν την δουλειά τους, το νέοκυκλοφορεί αμέσως παντού και το σοκ φυσικά είναι τεράστιο.

Υπάρχουν βέβαια αντιδράσεις, όχι όμως σε πολύ μεγάλο βαθμό, γιατί όσο ο άλλοςδεν βλέπει ακόμα τη σβουνιά στο πιάτο του, κάπου μέσα ελπίζει ότιμπορεί και να τη γλιτώσει.Όσο οι μέρες περνάνε και οι αντιδράσεις ψιλοφουντώνουν, οι τσάτοοιαρχίζουν να παίζουν τεχνηέντως το παιγνίδι της ενοχής: «Εδώ που ταλέμε, βέβαια, καλά να πάθουμε, που θέλαμε και μπουζούκια κάθε Κυριακή,να τα λέμε και όλα». Κάποιοι λίγοι τρόφιμοι αντιδρούν και λένε ότι εμείς ρε παιδιά δενγουστάραμε ποτέ μπουζούκια, ούτε ποτέ συμμετείχαμε στο γλέντι. Δεν φτάνει που ανεχόμασταν κάθε Κυριακή βράδυ τα σκυλάδικα σας, πρέπει τώρα να την πληρώσουμε και εμείς μαζί με όλους;

Φυσικά, κανείς δεντους δίνει σημασία.Προς το τέλος της εβδομάδας, έχει πια επικρατήσει κλίμα μοιρολατρίας,την αντίδραση έχει διαδεχθεί η απάθεια και την απείθεια η αδράνεια. Οξεθωριασμένος από τις συνεχείς πλύσεις εγκέφαλος των κρατουμένου είναιέτοιμος πλέον να δεχθεί το χειρότερο, ως δικαιολογημένα αναπόφευκτο.

Και έτσι φτάνει η Κυριακή, και αργό το απόγευμα παίρνει το μικρόφωνο ο διευθυντής και ανακοινώνει: «Κύριοι, σας έχω ευχάριστα νέα. Ύστερα απόκοπιώδεις προσπάθειες της διεύθυνσης και εμού προσωπικά, το μενού απόαύριο δεν θα είναι σκατά, αλλά βραστά καρότα!!!» Και από κάτω φυσικάγίνεται της ………….., αγκαλιασμένοι οι κρατούμενοι κλαίνε από χαρά, οιτσάτσοι ξελαρυγγιάζονται «ζήτω ο διευθυντής!», το πλήθος αγάλλεται γιατο θαύμα της τελευταίας στιγμής.

Και ζήσαν αυτοί καλά ………κι εμείς χειρότερα>>. 

 

Στεφανος Σάλτος [mparoufakis@hotmail.com]

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Για πάντα μαζί – του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Δεκεμβρίου 4, 2012

Έρωτας είναι να γερνάς με αυτόν που ποθείς και να αντέχεις

Ένα παλιό εντιτόριαλ της LifO, απο τα χρόνια που δεν είχαμε φτιάξει ακόμα το LiFO.gr   Έχω δει πολλές εκδηλώσεις έρωτα και πολλές μ’ έχουν πείσει. Με έναν παράξενο τρόπο, όμως, αυτό που θυμάμαι επίμονα είναι ο έρωτας μιας γηραιάς κυρίας για τον πεθαμένο άντρα της. Ήμουν 25 ετών όταν συνάντησα τη Σέμνη Καρούζου. Εκείνη στα 82, ένας θρύλος της αρχαιολογίας. Αυτή, με τον άντρα της, Χρήστο, θεμελίωσαν το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας – βρήκαν σε μάντρες της Αττικής και τάφρους τους κούρους και τα κύπελλα με την αποσβολωτική τέχνη. Ήταν τύχη που μιλούσα μαζί της. Έμενε στο σπίτι τους στη Δεινοκράτους, μου φέρθηκε με ευγένεια και χωρίς κοκεταρίες.   Βασικά η συζήτηση στράφηκε στην αρχαία τέχνη, το κάλλος και τον έρωτα. Δεν ένοιωθα πολλά πράγματα, διότι δεν είχα εμπειρίες μέσω των οποίων να τα ερμηνεύσω. Όμως με εντυπωσίασαν δύο πράγματα: η εγγύτητα, η φιλικότητα που ένοιωθε για τον Ηρόδοτο (σαν να μιλούσε για κάποιον που έμενε δίπλα της) και η στιγμή που μου έδειξε το κλειστό δωμάτιο του άντρα της.   Δεν είχε πειράξει τίποτα. Στο γραφείο του ήταν μισάνοιχτα ακόμα τα χαρτιά του. Μερικά ρούχα του στην καρέκλα. Τα αντικείμενά του. Δεν υπήρχε τίποτα το ακραίο ή παράξενο. Μόνο η οριστική καθήλωση ενός ανθρώπου πάνω σε έναν άλλο. Σκέφτηκα: «Αυτό λοιπόν είναι ο έρωτας!», ή εν πάση περιπτώσει «ένα άλλο είδος έρωτα» — διότι ως τότε πίστευα ότι ο έρωτας είναι αυτή η σκοτεινή θύελλα που περιγράφει η Σαπφώ, που λύνει τα μέλη και είναι φωτιά που τρέχει κάτω από το δέρμα μας.   Αργότερα είδα την ίδια καθήλωση στην αγαπημένη μου νόνα – τη γιαγιά μου. Είχε ενεργή σεξουαλική σχέση με το νόνο μου έως βαθέος γήρατος, και μετά πέντε παιδιά που είχαν γεννήσει. Δεν τερατολογώ. Όταν πέθανε ο παππούς, η γιαγιά έμεινε στο σπίτι μόνη. Δε μετακίνησε ούτε πιάτο. Έζησε τα λίγα χρόνια που της απέμειναν συνομιλώντας με τη σκιά του μοναδικού άντρα που την άγγιξε!   Έκτοτε έχουν αλλάξει πολλά. Η χημεία του έρωτα έχει αποκωδικοποιηθεί, η απιστία είναι μια παράμετρος κατανοητή και συνηθισμένη, η σεξουαλικότητα πειραματίζεται, η οικογένεια έχει γίνει από κύκλος σκορποχώρι. Ερωτεύονται ακόμα οι άνθρωποι, ασφαλώς. Αν και πιο απότομα. Πιο υστερικά. Πιο σεξουαλικά. Στην ξαφνική θύελλα που θολώνει το μυαλό τους έχουν πια πολλούς τρόπους να προστατευτούν και μια σχεδόν γιάπικη γνώση τού τι θέλουν να πάρουν. Θέλουν σεξ, βεβαίως. Και θέλουν αυτή την εμμονή που είναι και γλυκό βάσανο – και παραδοσιακά ταυτίζουμε με τη ρομαντική αγάπη. Αλλά είναι κακομαθημένοι, οικονομικά αυτάρκεις και ανεξάρτητοι [αυτά για τον Φλεβάρη του 2006, όταν τα έγραφε ο Τσαγκαρουσιάνος στη Lifo]. Και με τις πρώτες δυσκολίες, την κάνουνε λαθραία στο σκοτάδι. Έτσι, ελάχιστοι φτάνουν πια στο τρίτο και πιο ένδοξο στάδιο του έρωτα: την ισόβια σχέση. Τη γέννηση παιδιών από αγάπη. Η μάχη με το χρόνο υποβιβάζεται σε καλοπέραση του σεξ με ολίγη από στούμφο.   Ίσως γι’ αυτό ο ισόβιος έρωτας της γηραιάς κυρίας με είχε πείσει, όπως δε μ’ έπεισαν ποτέ τα μανιοκαταθλιπτικά μειράκια του Χόλυγουντ. Αυτό είναι έρωτας. Να γερνάς με κάποιον άλλον. Να κάνεις μαζί του παιδιά. Να μιλάς μαζί του ακόμα κι όταν έχει πεθάνει. Να θυσιάζεις την εφίδρωση για τη συγκίνηση και τη βλαμμένη ανεξαρτησία (τι να την κάνεις πια!) για το βαθύ δεσμό. Το λένε και οι «επιστήμονες»: ο έρωτας δε γεννήθηκε για fun, γεννή­θηκε για να επιβιώσουμε.   Ασχέτως αν όλοι έχουμε κάνει το κουσούρι μας παντιέρα…  

Lifo, 09/02/2006

Πηγή: www.lifo.gr

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΑΦΩΝΟΥΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Νοεμβρίου 17, 2012

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Κι όμως νικήσαμε…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Νοεμβρίου 13, 2012

Στο δυσκολότερο πεδίο, μάλιστα, το ιδεολογικό!

του Σωτήρη Δημόπουλου από τη Ρήξη φ. 89 που κυκλοφορεί

Η γενικότερη σύγχυση που έχει επικρατήσει τα δυόμισι αυτά χρόνια που εκδηλώθηκε η οικονομική κρίση και συμπαρέσυρε τα πάντα στο διάβα της, ίσως μας εμποδίζει να δούμε ξεκάθαρα τις επαναστατικές ανατροπές που επιτελούνται στα διάφορα επίπεδα. Λησμονούμε ότι οι αλλαγές, όταν έρχονται, δεν έχουν τη μορφή με την οποία εμείς τις προσδοκούσαμε και επιδιώκαμε.
Κ άτι που ίσως δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε, αλλά έχει καθοριστική σημασία στην ορθή διαπίστωση της πολιτικής συγκυρίας, είναι ότι, όσοι βρεθήκαμε στο στρατόπεδο της υπεράσπισης της εθνικής ταυτότητας, με το πικρό αίσθημα του ηττημένου, που επιμένει από ιστορικό καθήκον στο στόχο του, έχουμε ήδη νικήσει στο πεδίο της σύγκρουσης των ιδεών!
Νικήσαμε, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας απορρίπτει πλέον «μετά βδελυγμίας» τις εθνομηδενιστικές ιδέες, αναγνωρίζοντας ότι στρέφονται εναντίον της. Απόρριψη που δεν γίνεται στο περιθώριο της καθημερινότητας των πολιτών, αλλά εμπεριέχεται σε μια ολοκληρωμένη στάση απέναντι στην έννοια πατρίδα και τους καθιστά έτοιμους ακόμη και για πολιτική δράση.
Νικήσαμε, καθώς η πλειοψηφία της κοινωνίας απορρίπτει και τους φορείς των εθνομηδενιστικών ιδεών, απ’ όπου και αν προέρχονται. Το κατεστημένο σύστημα πληροφόρησης και γνώσης, με όλα του τα παρακλάδια, έχει χάσει την αξιοπιστία του. Είναι φανερό ότι πλέον βρίσκεται σε απελπισμένη άμυνα, και αγωνιά για την επιβίωσή του. Στηρίζεται στον ξεκάθαρο εκβιασμό και στην απειλή του χάους για να διατηρήσει την ισχύ του.
Νικήσαμε, καθώς στη πολιτική σκηνή ακόμη και πολλοί από αυτούς που έως πρόσφατα χαρακτήριζαν «εθνικιστές» όσους μιλούσαν για Ελλάδα και πατριωτισμό, δανείζονται τώρα την ορολογία αυτή, για να κερδίζουν πολιτική επιρροή.
Νικήσαμε, καθώς ακόμη και στην αγορά, όπου το συμφέρον προηγείται της ιδέας, οι διαφημίσεις των εταιρειών μιλούν για πατρίδα, για εθνική παραγωγή, για εθνική συλλογική προσπάθεια.
Νικήσαμε, κυρίως, καθώς, για πρώτη φορά, απλώνεται στη νεολαία, και ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες, ένας πρωτοφανής πατριωτικός οίστρος, τέτοιος που δεν έχει σημειωθεί για δεκαετίες. Και είναι αυτά τα πρώτα παιδιά της παγκοσμιοποίησης (!), αυτά που γεννήθηκαν μέσα στα χρόνια του θριάμβου της, στην αποθέωση των οραμάτων των ανοιχτών συνόρων, του «τέλους της ιστορίας», του θανάτου των εθνών. Και εκεί, στα δεκαπεντάχρονα, η ιστορία εκδικείται τους αλαζονικούς επίδοξους στραγγαλιστές της. Στο συλλογικό φαντασιακό των παιδιών του διαδικτύου βρίσκουν πάλι θέση οι «μπανάλ» μορφές της Επανάστασης του 1821, προκαλώντας ανατριχίλα σε ένα σύστημα που είχε την ψευδαίσθηση ότι είχε κλείσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν.
Εύλογος ο αντίλογος στα παραπάνω. Κυρίως, ότι από τις εξελίξεις αυτές, ενδυναμώνεται επικίνδυνα η Χρυσή Αυγή, και ότι δεν έχει διαμορφωθεί σοβαρή πατριωτική πολιτική πρόταση διακυβέρνησης.
Κατ’ αρχάς, δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα της αντίληψης, που εσκεμμένα και επίμονα επαναλαμβάνουν τα χαλκεία του πληγωμένου συστήματος, ότι οι πατριωτικές απόψεις εξαπλώνονται χάριν της Χρυσής Αυγής. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Το ακροδεξιό γκρουπούσκουλο καρπώνεται χωρίς κόπο την έτοιμη από καιρό τάση, χάρη και στον μοναχικό αγώνα των λίγων «σαλών», που είχε διαμορφωθεί στη βάση της κοινωνίας. Μια τάση, που η έκτασή της, αλλά και η δυνατότητα να μετατραπεί σε πολιτικό κίνημα, δεν είχε γίνει αντιληπτή εγκαίρως. Και, χωρίς αμφιβολία, η ενίσχυση της εξτρεμιστικής δεξιάς, με τα χαμηλού πολιτικού επιπέδου στελέχη της, ενέχει τον κίνδυνο να εκτροχιάσει την πατριωτική έκρηξη και μερικώς να την εκφυλίσει σε απάνθρωπο ρατσισμό και εκδήλωση ωμής βίας.
Όμως, το ποτάμι δεν έχει επιστροφή. Η πολιτική και ιδεολογική μάχη που θα δοθεί τα επόμενα χρόνια θα είναι για την καθοδήγηση αυτού του μεγάλου πατριωτικού ρεύματος. Ας μην αυταπατώμεθα από τους συσχετισμούς της στιγμής. Τίποτε δεν έχει λήξει. Εν πάση περιπτώσει, η ογκούμενη διάθεση αντίστασης στη διάλυση του ελληνικού έθνους-κράτους, η επιθυμία σύνδεσης με το ιστορικό μας παρελθόν, η προθυμία για συλλογική δράση και, κυρίως, η γοργή ανάδυση μιας γενιάς που δίνει δείγματα ενεργητικής αμφισβήτησης των δυνάμεων της αδράνειας, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Ιστορία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη.

http://ardin-rixi.gr/archives/9959

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Ενα αγρο-κεντρικό μοντέλο ανάπτυξης για την Ελλάδα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Νοεμβρίου 9, 2012

Του Αθανασίου Θεοδωράκη, πολιτκού επιστήμονα

Τα νεώτερα στοιχεία που αφορούν την ανεργία και ειδικά την ανεργία των νέων είναι αποκαλυπτικά. Οι δυσκολίες της ανάγνωσης των αριθμών λόγω της παραοικονομίας και της ελληνικής οικογενειακής επιχείρησης,  δεν πρέπει να οδηγήσουν ωστόσο στην υποτίμηση του προβλήματος. Πέρα όμως από τους αριθμούς υπάρχουν οι άνθρωποι, οι οικογένειες, τα πρόσωπα. Για την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας δεν περιμένουμε θαύματα: το δημόσιο αδυνατεί, οι επιχειρήσεις κλείνουν, το εμπόριο έχει δυσκολίες. Πώς θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας;

Εχω προτείνει το σύστημα των «αγρο-συνεργειών», τη συνεργασία δηλαδή διαφόρων  τομέων (μεταποίηση, εμπόριο, εξαγωγές) με χρήση των νέων τεχνολογιών και των νέων μεθόδων διαχείρισης.

Η Γαλλία έχει καθιερώσει εδώ και χρόνια ένα ευνοϊκό καθεστώς για τους αυτο-απασχολούμενους, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Εδώ κυριαρχεί η γραφειοκρατία, η έλλειψη φαντασίας, η άρνηση της πραγαματικότητας. Κι όμως η χώρα έχει σημαντικά πλεονεκτήματα (κλίμα, γεωγραφία, διατροφικό πολιτισμό, βιοποικιλότητα, ιστορική παράδοση), μπορεί να πρωτοστατήσει, να κάνει τη στροφή στην παραγωγή, στην ποιότητα, στην ανάδειξη του τοπικού προϊόντος όπως γίνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Εχουμε επιπλέον την παράδοση, τα βιώματα των κοινοτήτων, τις παρακαταθήκες του κοινοτισμού του Καραβίδα που προσαρμοσμένες στα σημερινά δεδομένα μπορούν να αποτελέσουν ένα νέο πεδίο δράσης, συνεργασίας, κοινωνικής ένταξης, αναγνώρισης ενός νέου ρόλου:αυτού του παραγωγού, του ενεργού πολίτη, του οικονομικού συντελεστή. Με ή χωρίς επιδοτήσεις, με μικρή ή μεσαία περιουσία, με μικρό θερμοκήπιο ή διαφοροποιούμενες παραγωγές λαχνικών ένα νέο ζευγάρι θα προσπαθήσει κάτι νέο, διαφορετικό, δημιουργικό,

Ποιότητα ζωής, οικονομικό ενδιαφέρον, αυτο-κατανάλωση, συνεργασία και σχέση με την κοινότητα, αυτά είναι τα νέα στοιχεία μακριά από την κρίση της πόλης. Δεν γίναμε ποτέ βιομηχανική χώρα, η φούσκα των υπηρεσιών έσκασε, τα δανεικά τέλειωσαν, τί μένει;

Να οργανώσουμε την επιστροφή στην ύπαιθρο, την παραγωγή αγαθών, την ένταξη των νέων στη μικρή κοινότητα. Χωρίς να υποτιμούμε τα προβλήματα, ας δούμε ρεαλιστικά το μέλλον. Μόνο ο αγροτικός τομέας μπορεί σήμερα να παράξει πλούτο, πρώτη ύλη για τη βιοτεχνία, το εμπόριο, τις εξαγωγές. Η αγροτική επιχειρηματικότητα είναι η λύση, η απάντηση στην κρίση είναι η αγροτική παραγωγή. Από το «φύγε από το χωριό» του ’60 φτάσαμε στο «πίσω στο χωριό» του 2012. Ηρθε η ώρα για τα ξεχασμένα χωριά να πάρουν την εκδίκησή τους, η πόλη δεν δίνει πλέον καμμία ελπίδα. Κι η ελπίδα είναι η παραγωγή, η σκληρή καθημερινή εργασία, η συνεργασία με τους συντοπίτες, η συνέργεια με τη βιοτεχνία και το εμπόριο. Εν ολίγοις, η κρίση οδηγεί τη χώρα σε ένα άλλο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, παραγωγικό, εξωστρεφές, δημιουργικό.

 

http://ardin-rixi.gr/archives/10000

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Καθηγητής Ντρέπεται Για …

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Νοεμβρίου 9, 2012

 Καθηγητής Ντρέπεται Για …


Ντρέπομαι
 
Ντρέπομαι 
που τη Δευτέρα τα Ελληνικά Δημόσια Σχολεία Δ/μιας Εκπ/σης κατόπιν απόφασης του Υπουργείου Παιδείας, κατόπιν βουβαμάρας (βόλεμα) της απαράδεκτης από κάθε άποψη ΟΛΜΕ και κατόπιν ανοχής των αξιοθρήνητων ΕΛΜΕ θα είναι κλειστά για να ψηφίσουν οι καθηγητές, τη στιγμή που έχουν τη δυνατότητα να πάνε να ψηφίσουν οποιαδήποτε ώρα της Δευτέρας, από το πρωί ως το βράδυ.
Για μια πράξη (ψήφος) δηλαδή που διαρκεί από 10 λεπτά έως μισή ώρα, το ΥΠΕΠΘ επιτρέπει, η ΟΛΜΕ ουσιαστικά δέχεται (με γκρίνιες του τύπου τράβα με κι ας κλαίω) και οι  ΕΛΜΕ επικροτούν με τη σιωπή τους, να κλείσουν τα _ημόσια Σχολεία της Ελλάδας όλη τη μέρα.

Ντρέπομαι γιατί ενώ κανένας καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ημερήσιου Σχολείου δε δουλεύει μετά τις 13.45 περίπου, το ΥΠΕΠΘ κλείνει τα Δημόσια Σχολεία Δευτερο-βάθμιας Εκπαίδευσης όλης της χώρας για να πάνε οι καθηγητές να ψηφίσουν τους καθ΄ όλα απαράδεκτους «συνδικαλιστές» τους!!!

Αν κάποιος καθηγητής θέλει να ψηφίσει, να πάει να ψηφίσει όταν σχολάσει!!!

Οι καθηγητές των ημερησίων Σχολείων πρέπει να πάνε, αν θέλουν, να ψηφίσουν το απόγευμα και οι καθηγητές των εσπερινών Σχολείων πρέπει να πάνε να ψηφίσουν το πρωί και όλοι μας, ΠΡΕΠΕΙ, από την πιο απλή και στοιχειώδη ηθική, να πάμε στη δουλειά μας…

Ντρέπομαι που μια Πολιτεία και τα «συνδικαλιστικά» όργανα των καθηγητών της καταντήσανε την ψήφο των καθηγητών για ανάδειξη «συνδικαλιστών» λούφα, βόλεμα και μείωση ωραρίων δουλειάς των ήδη μειωμένων ωραρίων
Με ποιο δικαίωμα η διαδικασία ανάδειξης των «εκπροσώπων» στα συνδικαλιστικά όργανα  των καθηγητών χρησιμοποιεί τα λεφτά από τη φορολογία ενός λαού που σήμερα πια πεινάει, για να πληρώσει καθηγητές που δε θα πάνε στη δουλειά τους τη Δευτέρα, αλλά θα λουφάρουν;

Ντρέπομαι
 που οι εκλογές για την ανάδειξη της «συνδικαλιστικής μας ηγεσίας», αντί να  γίνονται Σάββατο ή Κυριακή γίνονται τη Δευτέρα.
Γιατί άραγε μια Πολιτεία ενδιαφέρεται για το τί θα κάνει ο καθ΄ όλα αποτυχημένος συνδικαλισμός κάποιων υπαλλήλων της (καθηγητών)και κλείνει τα Σχολεία της τη Δευτέρα και πληρώνει κάποιους δημόσιους υπαλλήλους της (καθηγητές) για να μη δουλέψουν, αλλά για να πάνε να ψηφίσουν «εκπροσώπους» τους;

Ντρέπομαι 
που το ΥΠΕΠΘ και η ΟΛΜΕ και η ΕΛΜΕ Μαγνησίας (ντρέπομαι και για τις υπόλοιπες ΕΛΜΕ, αλλά της Μαγνησίας ξέρω) συνεργάζονται στην αποκορύφωση του ανήθικου:

Ο Έλληνας φορολογούμενος υποχρεώνεται να πληρώσει τους καθηγητές των Δημόσιων Σχολείων για να λουφάρουν από τη δουλειά τους και για να πάνε να ψηφίσουν  τους «συνδικαλιστές» τους, όταν αυτός ο φορολογούμενος είναι στα πρόθυρα της πείνας, αν όχι στην πείνα!!!!!

Άνθρωποι που χάνουν τις δουλειές τους, άνθρωποι που πεινάνε, άνθρωποι που δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ για ψίχουλα, φορολογούνται απάνθρωπα για να πληρωθούν καθηγητές που δε θα δουλέψουν τη Δευτέρα, αλλά θα πάνε να ψηφίσουν τους «συνδικαλιστές»τους!
Άκου να πάνε οι καθηγητές να ψηφίσουνε τη Δευτέρα κλείνοντας τα Σχολεία τους!
Αν υπήρχε σταλιά τσίπας θα έπρεπε να μας πει η Πολιτεία να ξεκουμπιστούμε και να πάμε να ψηφίσουμε το Σάββατο.
Και άμα δε το κάναμε, θα έπρεπε να μας πει να ξεκουμπιστούμε από μπροστά της και εμείς και οι «συνδικαλιστές» των ντουντούκων και των χάρτινων «αγώνων» της μείωσης του ωραρίου δουλειάς τους και του βολέματός τους…
Νιώθω την Πολιτεία που με πληρώνει να μου λέει «Κάτσε σπίτι σου τη Δευτέρα και λούφαρε με τα λεφτά που πήρα από φορολογίες Ανθρώπων που πεινάνε»…

Ντρέπομαι και λυπάμαι πολύ γι΄ αυτό το χάλι γύρω μου

Ντρέπομαι που όλη τη βδομάδα μέχρι και την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου, οι ίδιοι και οι ί-διοι από τα παλιά «συνδικαλιστές», ερχόντουσαν στο Σχολείο το οποίο υπηρετώ και δεν έβγαζαν άχνα για το ανήθικο του κλεισίματος των Σχολείων.

Ντρέπομαι και γι΄ αυτό το πρόσφατο γεγονός:
Στο Δημόσιο Σχολείο το οποίο προσπαθώ να υπηρετώ με όλη μου τη δύναμη, ήρθαν χτες Παρασκευή τρεις «συνδικαλιστές» για να μου πούνε … τί να ψηφίσω τη Δευτέρα. Με λίγα λόγια ήρθανε να μου πούνε να ψηφίσω αυτούς ή τέλος πάντων την παράταξή τους.
Παρακάμπτω το γεγονός ότι με πρόσβαλαν απόλυτα και με ξευτέλισαν με το να πούνε τι να κάνω καμαρώνοντας για τη γνώμη τους, αλλά αδιαφορώντας ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ-ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ για τη δική μου, με απόλυτη φλυαρία δε μου είπαν απολύτως τίποτε. Και όταν είπα σε κάποια από αυτούς που ήρθανε να με ταράξουνε, γιατί δεν αντιδράμε που κλείνουν τα Σχολεία τη Δευτέρα, μου είπε για να μη διασπάσουμε την ενότητα του αγώνα…

Αρπάχτηκα γιατί ένοιωσα ότι η αδίστακτη ανηθικότητα σε αυτό που μου είπε ήταν διπλή:
α) Οι «συνδικαλιστές» ήταν του ΚΚΕ! Και όλοι ξέρουμε ότι το ΚΚΕ της θλιβερής ηγεσίας του κάνει ξεχωριστό «αγώνα». Μόνο του στις συγκεντρώσεις, μόνο του στις διεκδικήσεις, μόνο του στην πολιτική διεκδίκηση…
β) Πρέπει για να μη σπάσω την ενότητα ενός «αγώνα» να πάω με τους βολεψιματίες και τους λουφαδόρους και τους ψευταράδες και όχι να απαιτήσω από την Πολιτεία μου το ηθικό!
Αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν από τα Σχολεία τους και ήρθαν στο δικό μου Σχολείο για να καθυστερήσουν τους καθηγητές να μπουν στην τάξη!
Αυτοί οι άνθρωποι δε μου πρόσφεραν απολύτως τίποτε χτες… Μόνο λύπη ένιωσα για το Δημόσιο Σχολείο που του έκλεψαν το όραμα και το κάνανε λούφα και παραλλαγή…

(Εννοείται ότι έφυγα και με ευχαρίστηση τους γύρισα την πλάτη για να πάω στην τάξη μόλις κτύπησε κουδούνι)

Ντρέπομαι 
για τη Δ/νση Δ/μιας Εκπ/σης Μαγνησίας που με έγγραφό της ζήτησε από τα Σχολεία της Μαγνησίας την Παρασκευή 2/11 να μάθει ποιοι καθηγητές δε θα πάνε να ψηφίσουν την Δευτέρα 5/11/2012 .
Όχι απλά δεν είχε κανένα δικαίωμα να το κάνει αυτό, όχι απλά ήταν έξω από κάθε δημοκρατική νοοτροπία (άκου να μου ζητάει να της πω τί θα κάνω τη Δευτέρα με αέρα προϊστάμενου που μου ζητάει στατιστικά στοιχεία), αλλά έδειχνε μια Δ/νση που προσπαθούσε να εφαρμόσει τις οδηγίες του ΥΠΕΠΘ με κακόγουστο, εσφαλμένο και ανεπίτρεπτο τρόπο. Μια ολόκληρη Διεύθυνση, η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας, αντί να νοιάζεται για την ουσία του προβλήματος, για το πώς δηλαδή θα λειτουργήσουν τη Δευτέρα τα Δημόσια Σχολεία της Μαγνησίας, μου ζητούσε τί θα κάνω τη Δευτέρα εκτός Σχολείου!!!!

Ό,τι θέλω θα κάνω. Ό,τι μου καπνίσει την τελευταία στιγμή… Αν μου καπνίσει θα πάω να ψηφίσω… Αν δε μου καπνίσει δε θα πάω…
Άκου να δηλώσω αν θα ψηφίσω!!!!
Ντρέπομαι γιατί η Πολιτεία μου εξυπηρετεί με ανήθικο τρόπο τις συντεχνίες. Αντί να φροντίζει τους πολίτες της, αντί να θεωρεί ιερό ακόμη και το 1 ευρώ που της δίνουνε οι πολίτες της με το υστέρημά τους, αντί να θεωρεί πρώτη της προτεραιότητα τον πολιτισμό των
Ανθρώπων της, αυτή κλείνει τα Δημόσια Σχολεία τη Δευτέρα για να ψηφίσουν οι καθηγητές της που στρογγυλοκάθονται τα Σάββατα και τις Κυριακές.
Επαναλαμβάνεται για μια ακόμη φορά μια αθλιότητα του «συνδικαλιστικού μας» κεκτημένου, το οποίο αποδέχεται και το ΥΠΕΠΘ των ίδιας ποιότητας ανθρώπων που «κατέκτησαν» αυτό το απαράδεκτο.
Επαναλαμβάνεται μια από τις πάμπολλες παλιές «αγωνιστικές αξίες», την οποία με ευλάβεια υπηρέτησαν οι «επισκέπτες-συνδικαλιστές» των Σχολείων που με τη λούφα του μειωμένου ωραρίου τους έκαναν «αγώνα»… Το αποτέλεσμα του «αγώνα» τους ήταν ότι βοήθησαν να χαντακωθεί και το σήμερα και το αύριο του Δημόσιου Σχολείου…
Και δε με νοιάζει μόνο για το α-νόητο και ανήθικο το οποίο υπηρέτησαν τόσα και τόσα χρόνια αυτοί οι «συνδικαλιστές», αλλά κυρίως με νοιάζει για το ότι, όπως οι πολιτικοί μας, δεν ένοιωσαν ποτέ την ανάγκη να ζητήσουνε ούτε ένα συγγνώμη από κανέναν για την αποτυχία τους ακόμη και στα πιο αυτονόητα ενός Δημόσιου Σχολείου…www.alfavita.gr

Όλα στον ελληνικό «συνδικαλισμό» της τσεπάρας, ακόμη και τώρα που βουλιάξαμε, λειτουργούνε με την ίδια μίζερη νοοτροπία που λειτουργούσανε και παλιά…

Ο λόγος είναι προφανής. Οι ίδιοι «συνδικαλιστές», όπως και οι ίδιοι «πολιτικοί» έμειναν εκεί που ήτανε… Στο λίγο, στο μυωπικό και στο ανήθικο… Αυτοί που μας ξεφτίλισαν και μας πτώχευσαν, αυτοί οι ίδιοι ήρθαν τώρα για να μας σώσουν…

Νιώθω να ζω σε μια Πατρίδα που δε να σέβεται κανέναν… Ούτε καν τον εαυτό της…

Μια Πατρίδα η οποία συντηρώντας και συνδιαλεγόμενη με έναν ανίκανο «συνδικαλισμό» που στον ορισμό του υπάρχει ως αξία το βόλεμα και το ανέντιμο, έχασε όχι απλά το μέλλον μας, αλλά και τη ματιά των παιδιών μας…
………………………………………………………
Την Παρασκευή το πρωί, όταν όλες οι διαταγές έλεγαν ότι τη Δευτέρα όλα τα Σχολεία Δ/μιας Εκπ/σης θα είναι κλειστά λόγω ψηφοφορίας των καθηγητών, ένιωθα κάτι μίζερο να με πνίγει.
Μα μέχρι το μεσημέρι ο Σύλλογος Διδασκόντων του Γενικού Λυκείου Αγριάς κατάφερε να εξασφαλίσει τη λειτουργία του Σχολείου του τη Δευτέρα. Έτσι νιώθω πιο ελεύθερος…
…………………………….
Με την περηφάνια του υπηρέτη ενός Δημόσιου Σχολείου, υψώθηκα μισό πόντο πάνω από το έδαφος και δηλώνω ότι το Γενικό Λύκειο Αγριάς Μαγνησίας, τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012, ημέρα ψηφοφορίας των καθηγητών, θα λειτουργήσει.


Δε θα άντεχα να με πληρώνει ένας λαός που πεινάει για να είμαι εγώ σπίτι μου.
Ενάντια στις γραμμές του ΥΠΕΠΘ, ενάντια στα βολέματα της ΟΛΜΕ, ενάντια στην ανυποληψία της ΕΛΜΕ Μαγνησίας και των συνδικαλιστών που φιλοδοξούν να γίνουν αυτοί ΕΛΜΕ, το Γενικό Λύκειο Αγριάς Μαγνησίας, τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012 θα λειτουργήσει…

Πήλιο, Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012
Θρασύβουλος Κων. Μαχαίρας__

http://geitoniamas.net/posts.php?lang=1&geitonies=29&thecatid=52&thesubcatid=&thesubsubcatid=&thesubsubsubcatid=&post=1041

http://logiosermis.net/greece/society/20271-%CF%84%CE%BF-%CE%BE%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%B3%CE%B7%CF%84%CE%AE-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B4%CE%AD%CF%87%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B5%CF%8D%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B5%CF%86%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-blogs.html#.UJy9TuSsiSp

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Μια πόλη μέσα στην πόλη της άλλης οικονομίας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Νοεμβρίου 6, 2012

  • Γράφει η Άντρη Γεωρνταμιλή,

Μία βόλτα από την ιταλική «πόλη της Κοινωνικής οικονομίας»

…ως τους πρόποδες του Φιλοπάππου

 

Σε συνέχεια της παρουσίασης της «Ηθικής Τράπεζας» της Ιταλίας θα αναδείξουμε πιο ολοκληρωμένα το εδαφικοποιημένο μοντέλο αλληλέγγυας οικονομίας στο πλαίσιο της σύμπραξης συνεταιρισμών στην Ιταλία, αλλά και μία εξαιρετική πρωτοβουλία αλληλέγγυου εμπορίου που έχει την έδρα της στην όμορφη γειτονιά του Θησείου, τις ρίζες της στο «Σπόρο» των Εξαρχείων και την καρδιά της να χτυπά από τα χωριά των Ζαπατίστας μέχρι τη Σαλονίκη, το Βόλο και την Κρήτη.

Η “Citta dell’ Altra Economia” (CAE) είναι αυτό που μαρτυρά το όνομά της, η πόλη μιας άλλης, εναλλακτικής οικονομίας. Βρίσκεται σε μια έκταση 3.500 τ.μ. στην καρδιά της Ρώμης και συγκεκριμένα στο Testaccio, στο χώρο των παλαιώνσφαγείων της Ρώμης που αναδείχθηκε και μαζί ανέδειξε και αρχιτεκτονικά τη βιομηχανική ιστορία της πόλης. Δεν πρόκειται για ένα κλασικό κτίριο -τερατουργήματα σαν εκείνα που φυτεύονται σε περιοχές αποκομμένες από τους τόπους κατοικίας και εργασίας και από τη φυσική ροή της καθημερινότητας και της ζωής των ανθρώπων. Είναι μεν ένα πολυκατάστημα με τη διαφορά ότι αντί να επιδιώκει την άνευ όρων και διαρκή κατανάλωση, προσπαθεί να συμβάλει στη δημιουργία καταναλωτικής συνείδησης καθώς και στην ισορροπία μεταξύ του σεβασμού στο φυσικό περιβάλλον και της ικανοποίησης των βασικών ανθρώπινων αναγκών με όρους fair trade. Στη Citta dell’ Altra Economia, η έλλειψη parkingδε σχετίζεται με έλλειψη χώρου, αλλά με την προσπάθεια μείωσης της αυτοκίνησης και την προώθηση της χρήσης ποδηλάτου στην πόλη. Με λύπη μας βλέπουμε ότι στην Αθήνα και την ευρύτερη Περιφέρεια, ακολουθώντας την ελληνική νοοτροπία δεκαετιών, ανά περιόδους τσιμεντοποιούνται αλάνες και «ξυρίζονται» παρκάκια προκειμένου να φιλοξενηθούν άνετα κάποιες χιλιάδες αυτοκίνητα ακόμα.

 

Συμπράττουσες οργανώσεις και προωθούμενοι τομείς της «άλλης οικονομίας»

Οι 40 περίπου μη κερδοσκοπικές οργανώσεις που ίδρυσαν την CAE στοχεύουν σε μία παραγωγή πιο φιλική -ή έστω λιγότερο καταστροφική- προς το φυσικό περιβάλλον προωθώντας τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας και την κατασκευή βιοκλιματικών κτιρίων, τις βιολογικές καλλιέργειες και τη μείωση των μεσαζόντων, τη δημιουργία πιο δίκαιων χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, τη διαμόρφωση υγιούς καταναλωτικής συνείδησης καθώς και την ενημέρωση των πολιτών-καταναλωτών σχετικά με τις διαδικασίες εναλλακτικής παραγωγής αλλά και τις ευκαιρίες τις οποίες γεννούν.

 

F5 photo 1 poli allis oikonomias

 

 

Μερικούς από τους τομείς, τους παρουσιάζουμε συνοπτικά παρακάτω:

  • Βιολογικές καλλιέργειες. Τα βιολογικά προϊόντα που πωλούνται παράγονται στις περιφερειακές πόλεις και τα χωριά, τονώνοντας έτσι και τις τοπικές οικονομίες και μειώνοντας το κόστος μεταφοράς, πωλούνται από τους παραγωγούς χωρίς μεσάζοντες και οργανώνονται μικρά σεμινάρια από τους ίδιους σχετικά με τον τρόπο παραγωγής και την ποιότητα και θρεπτική αξία των προϊόντων.

  • Αλληλέγγυο εμπόριο. Στην CAE πωλούνται, μέσα από τις προαναφερθείσες διαδικασίες, προϊόντα από συνεταιρισμούς αναπτυσσόμενων ακόμη χωρών προκειμένου να επιτευχθεί μία άμεση συνεργασία καθώς και βοήθεια μεταξύ λαών βιομηχανικών και μη βιομηχανικών χωρών με την προϋπόθεση ότι δεν κατασπαταλώνται φυσικοί πόροι και δεν εργάζονται ανήλικα παιδιά.

  • Υπεύθυνος τουρισμός. Το συντονιστικό εναλλακτικού τουρισμού που δημιουργήθηκε με σκοπό να συντονίζει και να εκπαιδεύει τον κόσμο προκειμένου να αποκτήσει μία πιο ευρεία ματιά περιηγητή και όχι αγελαίου τουρίστα όταν επισκέπτεται έναν τόπο. Αυτό πραγματοποιείται σε συνεργασία με τοπικές οργανώσεις οι οποίες στις αναπτυσσόμενες χώρες βοηθούν ακόμη και στην εξασφάλιση φιλοξενίας σε σπίτια με ένα μικρό αντίτιμο για τους οικοδεσπότες.

  • Επαναχρησιμοποίηση. Η ανακύκλωση στην CAE παίρνει χαρακτήρα δημιουργίας και οικονομίας. Αντικείμενα που θα ήταν για πέταμα όχι λόγω αχρηστίας, αλλά λόγω παρελθούσας μόδας και άλλων δεινών της καταναλωτικής κουλτούρας, με πολλή φαντασία μπορούν να αλλάξουν χρήση ή να αποτελέσουν καλλιτεχνικές δημιουργίες. Στην CAE θα βρει κανείς είτε τέτοια αντικείμενα προς πώληση είτε να πάρει ιδέες και τεχνογνωσία για να εξασκήσει ο ίδιος την μεταποιητική του ικανότητα και τη φαντασία του.

  • Εναλλακτική ενημέρωση. Η γνώση και η πληροφόρηση είναι δύναμη που πρέπει να μοιράζεται με τρόπο οριζόντιο και συμμετοχικό. Το ελεύθερο λογισμικό, τα νέα εναλλακτικά μέσα και η τεχνογνωσία για την εκμετάλλευσή τους από τον καθέναν είναι, επίσης, μία πρόσθετη προτεραιότητα που αναδεικνύεται μέσα στους χώρους της «άλλης πόλης».

  • Άλλες ιδέες που υλοποιήθηκαν είναι, η «Ηθική Τράπεζα» που παρουσιάσαμε στο προηγούμενο φύλλο μας με τα ιδιόρρυθμα υποκαταστήματα-περίπτερά της, το βιολογικό καφενείο-εστιατόριο που προσφέρει παραδοσιακά πιάτα στη λογική του slow food, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας για τις οποίες η «Ηθική Τράπεζα» υλοποίησε ένα αρκετά μεγάλο πρόγραμμα τα τελευταία χρόνια, τα ενημερωτικά workshops, τα σεμινάρια, τα καλλιτεχνικά δρώμενα, οι εκθέσεις, οι προβολές και φυσικά, οι συχνές γιορτές. Δε λείπουν, βέβαια, και οιπρωτοβουλίες επανένταξης ευπαθών ομάδων, όπως ανέργους, αποφυλακισθέντες κ.ά. Την τρέχουσα περίοδο, μάλιστα, εγκαινιάζεται γραφείο δωρεάν παροχής νομικής βοήθειας σε πρόσφυγες αιτούντες άσυλο καθώς, ενώ λίγο καιρό πριν η CAE φιλοξένησε το ROM Pride 2012.

 

Υπάρχει «μια άλλη» Αθήνα;

Υπάρχει η Αθήνα της κρίσης, των κλειστών μικρομάγαζων, της ανεργίας και των χιλιάδων αστέγων. Υπάρχει η Αθήνα της ποινικοποίησης των αντιστάσεων, της φοβικής οργής και της στείρας «αγανάκτησης» ή ακόμη, αυτή των ξενοφοβικών ξεσπασμάτων και της ροπής στην ανθρωποφαγία μεταξύ των φτωχών. Μία Αθήνα ζοφερή και άσχημη; Ίσως, εάν κανείς δε θέλει να δει την όμορφη και δημιουργική πλευρά της.

Αναζητώντας στην πόλη μας μικρές εστίες μίας άλλης οικονομίας -μίας άλλης φιλοσοφίας ζωής κατ’ επέκταση- βρήκαμε ένα κομμάτι από μία άλλη Αθήνα του κόσμου που επιμένει να προχωρά πάνω στους δρόμους της αλληλεγγύης, της συνεργατικής κουλτούρας και της οικοδόμησης ενός πολιτισμού και μίας οικονομίας που δεν αποθεώνουν το κέρδος και τον ανταγωνισμό «πατώντας» πάνω στον άνθρωπο και τη φύση ή ορθότερα, «πατώντας» τον άνθρωπο και τη φύση.

 

Ο «Σπόρος» που έπιασε «Σκόρο» κι ο σπόρος της αλληλέγγυας οικονομίας… «συν άλλοις»

Ο Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας «Συν-Άλλοις» εδρεύει στο Θησείο και αποτελεί μία συνέχεια-μετεξέλιξη του συνεταιρισμού «ο Σπόρος» που για χρόνια λειτουργούσε στα Εξάρχεια. Η ομάδα του «Σπόρου» μπολιασμένη με τις ιδέες και τις εμπειρίες των κινημάτων της Λατινικής Αμερικής και των αυτοχθόνων πληθυσμών των χωριών της Τσιάπας μπήκε στη διαδικασία εισαγωγής και διακίνησης ζαπατιστικού καφέ προερχόμενου από τους συνεταιρισμούς που δημιούργησαν οι γηγενείς προκειμένου να επιβιώσουν και να αντισταθούν στην πίεση και την εκμετάλλευση των πολυεθνικών αλλά και την απομόνωση που τους επέβαλαν. Στο Σπόρο λειτουργούσε καφενείο όπου και μπορούσε κανείς να προμηθευτεί καφέ, ζάχαρη, τσάι και άλλα ζαπατιστικά προϊόντα, ενώ στο πατάρι του φιλοξενούνταν το χαριστικό-ανταλλακτικό παζάρι ρούχων.

Σήμερα, μετά από διαβούλευση μηνών γεννήθηκε η ιδέα του «Σκόρου» του αυτόνομου πλέον χώρου του ανταλλακτικού παζαριού του «Σπόρου» που ασχολείται ευρέως με τα ζητήματα της προώθησης των δομών αλληλέγγυας οικονομίας και αντίθεσης στο μοντέλο της υπερκατανάλωσης που γεννά η κυρίαρχη οικονομία. Ταυτόχρονα, η διακίνηση του καφέ ήταν η αφορμή για την ίδρυση του ΣΥΝεταιρισμού ΑΛΛηλέγγυας ΟΙκονομίαςΣ, «Συν Αλλοις»που βρήκε επίσης, το δικό του χώρο στην οδό Νηλέως, στο Θησείο. Πέρα από την ιστορία πίσω από τα ζαπατιστικά προϊόντα και την αλληλεγγύη στις κοινότητες τωνZapatistas, υπάρχει και μια ευρύτερη διάσταση. Όπως διακηρύσσουν οι άνθρωποι του «Συν Άλλοις» μέσα από το site τους: «[…]αποφασίσαμε να πειραματιστούμε με την πρακτική του εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου. Ενός εμπορίου, δηλαδή, που, αντί για το κέρδος των πολυεθνικών και των τοπικών μεσαζόντων, θα εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολλών: Την αξιοπρεπή ανταμοιβή των παραγωγών, την πρόσβαση σε ποιοτικά προϊόντα σε όσο το δυνατόν πιο προσιτή τιμή για τους καταναλωτές, την αρμονική συνύπαρξη με το φυσικό περιβάλλον. Θέλαμε αυτές οι επιδιώξεις, που συχνά συγκρούονται μεταξύ τους, να ρυθμίζονται μέσα από την ανάπτυξη σχέσεων αμοιβαιότητας και τη συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων και όχι από το “αόρατο χέρι της αγοράς”».

 

F5 photo 2 poli allis ikonomias

 

Το «Συν Άλλοις», από το φθινόπωρο του 2011, λειτουργεί ως Μη Κερδοσκοπικός Συνεταιρισμός και διακινεί σε πανελλαδικό επίπεδο προϊόντα που προέρχονται είτε από χώρες του παγκόσμιου Νότου είτε απευθείας από μικρούς Έλληνες παραγωγούς και συνεταιρισμούς με τη μικρότερη δυνατή οικονομική επιβάρυνση για το κοινό. Όπως γράφουν, «Για την κάλυψη των μεταφορικών και των λειτουργικών εξόδων, επιτρέπουμε μία προσαύξηση στην τιμή μεταπώλησης των προϊόντων σε όσα σημεία διακίνησης το χρειάζονται, μέχρι και 15% επί της δικής μας τιμής πώλησης. Σε αυτό συμμετέχουν άτομα, συλλογικές προσπάθειες, ομάδες καταναλωτών, εγχειρήματα αλληλέγγυου εμπορίου, μικρά καταστήματα και καφέ».

Ο χώρος αποτελεί και σημείο διακίνησης ιδεών και ανταλλαγής γνώσεων και καινοτόμας τεχνογνωσίας. Στο πλαίσιο αυτό, το πατάρι φιλοξενεί γενικότερα εκδηλώσεις για την προώθηση μίας άλλης φιλοσοφίας ως προς τον τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης (βιολογικές καλλιέργειες, αλληλέγγυο εμπόριο, συνεταιρισμοί κ.τ.λ.), αλλά και βιβλιοπαρουσιάσεις ή εκδηλώσεις για το ελεύθερο λογισμικό.

Φαίνεται ότι στόχος των λίγων ακόμη μικρών συνεταιρισμών που λειτουργούν ακόμη και σε πόλεις όπως η Αθήνα δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση της ανεργίας η οποία τείνει να γίνει το ζοφερό μέλλον όσων ζουν στην Ελλάδα. Πρόκειται και για έναν από τους τρόπους ενεργητικής παρέμβασης στα ζητήματα της ακρίβειας, της κερδοσκοπίας των καρτέλ, του μη ελέγχου όσων καταναλώνουμε και των αθέμιτων μέσων που χρησιμοποιούνται κατά την παραγωγή τους. Ταυτόχρονα, είναι μια εργασιακή συνθήκη βιοπορισμού στην οποία ο ίδιος ο εργαζόμενος – παραγωγός δύναται να θέσει τους όρους ελέγχου του προϊόντος που παράγει και να καθορίζει στο μέτρο του δυνατού –μιας και δε ζει σε μία αυτόνομη ζώνη, έξω από το υπάρχον σύστημα– τις συνθήκες εργασίας του. Το στοίχημα για όλες αυτές τις πρωτοβουλίες, τους Μη Κερδοσκοπικούς συνεταιρισμούς, τις εθελοντικές ομάδες, είναι η βιωσιμότητά τους και η διαμόρφωση μίας συλλογικής αντίληψης για την εναλλακτική οικονομία που προτάσσουν, ώστε να εμφανιστούν δυναμικά στο προσκήνιο και να αποτελέσουν πραγματικά παράδειγμα, όχι τόσο προς μίμηση, αλλά περισσότερο προς πειραματισμό.

 

 

 


Πηγές:

[1] http://www.cittadellaltraeconomia.org/

[2] http://blogal.gr

[3] http://sporos.org

[4] http://skoros.espiv.net

[5] http://synallois.org

 

http://www.socialactivism.gr/index.php/koinoniki-oikonomia/75-ithikitrapezaitalias

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | 1 Comment »

FF C Παραμύθι

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Νοεμβρίου 6, 2012

Ακούστε ή έστω χωρίς ήχο, διαβάστε τους στἰχους

Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι ότι αυτό που λέγεται φιλία υπάρχει και ζει σ’ αυτόν τον πλανήτη .
Μου ‘χαν πει και για κάτι σπουδαίο που το λέγανε ιδεολογία και να ‘μαι πιστός σε ιδανικά όπως πατρίδα, οικογένεια , θρησκεία .
Μου ‘χαν πει για μια γενιά εκεί γύρω στο ’60 με ’70 για μια επανάσταση κι αν χρειαζότανε η γενιά μου θα έκανε τα ίδια.
Μου ‘χαν πει και για κάτι παράξενους με καπέλο και μπλε στολή, αυτοί θα με έσωζαν αν κάποιος κλέφτης στο σπίτι μου μέσα είχε μπει.
Μου ‘χαν πει για μια χούντα και για μια αριστερά μου ‘παν για κάποιες χαμένες πατρίδες και 400 χρόνια σκλαβιά .
Μου ‘παν ότι ήμουν τυχερός γιατί τώρα έχουμε δημοκρατία, για κάτι που το ‘λεγαν σοσιαλισμό και έμοιαζε μ’ ελευθερία.
Μου ‘παν τα πράγματα έχουν αλλάξει για τη δική μου τη γενιά κι αφού έχουμε ένα πιάτο να φάμε όλα είναι μια χαρά.
Μου ‘παν να βάλω γρήγορα μυαλό και να συμβιβαστώ γιατί κάπου εκεί είναι το νόημα της ζωής, αν το ψάξω θα το βρω!

Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι ,
μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη.
Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν διδάξει μια ιστορία,
τώρα μου την λένε αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία.

Τώρα όμως που μεγάλωσα το παραμύθι έχει αλλάξει, δε φοβάμαι πια τους εχθρούς γιατί οι φίλοι μ’ έχουνε κάψει
κι εκείνο το σπουδαίο που το λέγανε ιδεολογία έχει καταντήσει γραφικό κι ανήκει πια στην ιστορία
κι όσο για την επανάσταση που θα έκανε η δική μου η γενιά, την κάνει μέσα από ακριβά αμάξια, ρούχα, μόδα και λεφτά,
κι αυτοί οι παράξενοι που λέγονται αστυνομικοί είναι οι περισσότεροι ίδιοι κλέφτες κι επικίνδυνα κομπλεξικοί.
Τώρα όλες οι πολεμικές παρατάξεις έχουνε γίνει ένα, η εξουσία είναι γλυκιά κι ελκυστική για τον καθένα ,
εμείς δε βιώσαμε τον πόλεμο ούτε τη δικτατορία, ίσως φταίει τελικά αυτό που ακόμα δε νιώθω ελευθερία
κι αμφισβητώ ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για μας έχουμε υλικά αγαθά άλλα μας λείπουνε άλλα πολλά,
μου λείπει κάτι αληθινό να μπορώ να πιστέψω ακόμα σ’ αυτό, νιώθω πως έχω γεράσει πριν ακόμα μάθω να ζω!

Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι ,
μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη.
Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν διδάξει μια ιστορία,
τώρα μου την λένε αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία.

Δώσε μου φώτιση Θεέ μου υπάρχει εθνική συσκότιση χιλιάδες τα χτυπήματα σε κάθε μου ανόρθωση
ή ο κόσμος έχει αλλάξει ή δεν τον έμαθα ποτέ, πουτανιά, ψέμα και απάτη θεωρούνται κυριλέ.
Κάποτε πίστεψα σε κάτι σε μια ιδεολογία, πίστεψα στη μουσική μου σαν να ήτανε θρησκεία τώρα πια με το hip-hop κάνω στριπτήζ μες στα πορνεία,
ζούσα χρόνια μέσα στο ψέμα, τώρα νιώθω αηδία,
ένα μάτσο εγωπαθείς και επιεικώς κωλόπαιδα, μια παράσταση κλισέ αρνητικά όλα τα πρότυπα,
άμα κάτι δεν μου κάνει απλώς φεύγω μακριά δεν ανήκω σε κανέναν δεν ανήκω πουθενά
ο κόσμος έχει φοβηθεί δεν τον νοιάζει πια η αλήθεια είναι λέξη ντεμοντέ, η ψευτιά του έγινε συνήθεια,
η παράδοση πεθαίνει, η Ελλάδα που να ζει, βάλανε στο φέρετρο της ευρωπαϊκή επιγραφή,
η Μασονία αλωνίζει μέσα στην ελληνική βουλή, σοσιαλισμός και χούντα τώρα ‘γιναν ασορτί, ψεύτικες δημοσκοπήσεις και αλλοδαποί σ’ απογραφή,
μα η κυβέρνηση θέλει ψήφους θέλει από κάπου να τους βρει,
σάπια λόγια και ιδέες κι η πουτανιά σαν αρετή και μετά τα 15 η παρθενιά είναι ντροπή,
τι πειράζει όμως αυτό τώρα είμαστε Ευρωπαίοι , ψάξε να βρεις τον ανδρισμό σου, σ’ ένα αμάξι που να λέει,
βρες κι ένα καλό τσουλί για να συμπληρώσεις την εικόνα, γίνε λίγο κουνιστός στην Ευρώπη είναι μόδα,
ας χαρούμε χωρίς λόγο έχουμε 21ο αιώνα,
αν το ήξερε ο Σωκράτης θα είχε αλλάξει χώρα

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ιατρικό επίτευγμα στο 401 ΓΣΝΑ …

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Νοεμβρίου 1, 2012

Πίσω και πέρα από τα Μνημόνια και την αναλγησία του κράτους, υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, που όσο και να την χτυπάνε κάποιοι ξεχωρίζει κι αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τον Κόσμο. Το κακό είναι ότι μένει κρυμμένη εκεί, «φοβούμενη» πως αν βγει στο φως θα «καεί» από το τέρας της γραφειοκρατίας και του φθόνου που έχει μπει για καλά στο DNA μας. Μένει εκεί και με ευθύνη των δημοσιογράφων, και του δόγματος που μας κατατρέχει ότι «ειδήσεις είναι μόνο οι κακές ειδήσεις».

Πριν λίγο καιρό το Onalert, παρουσίασε τρεις Έλληνες Αεροπόρους οι οποίοι «έβαλαν τα γυαλιά» στη Τρόικα μ´ένα πρόγραμμα κωδικοποίησης φαρμάκων που έφτιαξαν. Σήμερα θα σας γράψουμε για το «θαύμα» τού 401:

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του onalert.gr, στο 401 εδώ και αρκετά χρόνια -από το 2008- γίνεται μια πρωτοποριακή για την Ελλάδα χειρουργική επέμβαση, σε περιπτώσεις ανευρύσματος στον εγκέφαλο. Ένας στρατιωτικός γιατρός μας εκπαιδεύτηκε με δική του πρωτοβουλία και με τη βοήθεια της υπηρεσίας στην Αγγλία. Επιστρέφοντας δυσκολεύτηκε πολύ να πείσει το σύστημα να του επιτρέψει να χειρουργεί ανευρύσματα στον εγκέφαλο, χωρίς να αγγίζει καν το κεφάλι του ασθενούς. Η μέθοδος αυτή προβλέπει την εισαγωγή κάποιων «ελλατηρίων» μέσα στο ανεύρυσμα,τα οποία εξασφαλίζουν ότι αυτό δεν πρόκειται να σπάσει. Φθάνουν εκεί μέσω μιας μικρής τομής που γίνεται, όχι στο κεφάλι, αλλά ψηλά στον μηρό του ασθενούς!

Με συμπαραστάτη έναν παλαιότερο νευροχειρουργό, ο νέος γιατρός ξεκίνησε τη νέα μέθοδο στο 401. Κάθε χρόνο το νοσοκομείο κάνει περίπου 100 τέτοια χειρουργεία, με τους ασθενείς να αποχωρούν υγιέστατοι από το νοσοκομείο 24 ώρες μετά την επέμβαση ! Όλα τα δημόσια νοσοκομεία στέλνουν τέτοια περιστατικά στο 401, το οποίο «χρεώνει» τα ταμεία με κόστος από 3000 έως 5000 ευρώ. Είναι το κόστος των υλικών ανάλογα με το μέγεθος τος ανευρύσματος.Το νοσοκομείο χρεώνει, αλλά εννοείται πως δεν πληρώνεται. Παρόλ’ αυτά συνεχίζει να παρέχει ουσιαστικό κοινωνικό έργο, γιατί αν ένας ασθενής κάνει αυτή την επέμβαση σε κάποιο ιδιωτικό θεραπευτήριο θα πρέπει να πληρώσει 50.000 ευρώ …

Αυτό είναι το μικρό αλλά πολύ ουσιαστικό «θαύμα» του 401.Το μάθαμε τυχαία και εκπλαγήκαμε όταν διαπιστώσαμε ότι κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν επιθυμούσε τη δημοσιότητα. Οι άνθρωποι του νοσ0κομείου επειδή «θέλουν να κρατήσουν χαμηλούς τόνους» και από το ΓΕΣ για να «μην θεωρηθεί ότι «διαφημιζόμαστε»!

Γι’ αυτό και δεν αναφέρουμε ονόματα γιατρών αλλά και του προσωπικού του νοσοκομείου, το οποίο αγόγγυστα και χωρίς κανένα όφελος υποστηρίζει το χειρουργείο κάθε μέρα, ακόμη και στις αργίες.

Υπάρχει λοιπόν πολλή «άλλη Ελλάδα». Ακόμη και μέσα σ’ αυτόν τον διαρκώς κατηγορούμενο δημόσιο τομέα. Ας την ανακαλύψουμε και ας την αναδείξουμε. Κυρίως βέβαια ας της επιτρέψουμε να συνεχίσει να δουλεύει …

http://www.lay-out.gr/epemvasi-egkefalos-chirourgio/

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον, ΥΓΕΙΑ | Leave a Comment »

Η Ακρίτα απαντά σε Δημουλίδου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 31, 2012

Με ένα πύρινο άρθρο απάντησε στη συγγραφέα Χρυσηίδα Δημουλίδου η Έλενα Ακρίτα, αναφορικά με το σχόλιο που ανάρτησε η συγγραφέας στο Facebook.

Η γνωστή δημοσιογράφος με άρθρο της στα «ΝΕΑ» αποφάσισε να απαντήσει σημείο προς σημείο στη δημοσίευση της κυρίας Δημουλίδου στο Facebook με τη οποία ούτε λίγο ούτε πολύ… κατηγορούσε τις δημόσιες βιβλιοθήκες και τους αναγνώστες που δανείζουν βιβλία της!

Αναλυτικά το άρθρο της Έλενας Ακρίτα έχει ως εξής:

«Προς την κυρία Χρ(υσούλα;) Χρ(ύσα;)
Χρ(υσηίδα;) Δημουλίδου.

Κυρία μου,

Διάβασα με προσοχή την οργισμένη επιστολή με την οποία επιτίθεστε στις δανειστικές βιβλιοθήκες που έχουν το ………«θράσος» (δικός σας ο χαρακτηρισμός) να σας ζητούν βιβλία για τους αναγνώστες τους. Με αποτέλεσμα εσείς να χάνετε χρήματα από το κάθε αντίτυπο που διατίθεται δωρεάν.

Κατ’ αρχάς, διευκρινίζω: Εγώ συγγραφέας δεν είμαι. Ενα θεατρικό έργο έχω γράψει όλο κι όλο. Τα βιβλία μου είναι σταχυολόγηση κειμένων που έχουν ήδη δημοσιευθεί στην εφημερίδα. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε «συνάδελφοι». Ως αναγνώστρια και μόνο σας απευθύνομαι, λοιπόν.

Ομολογώ ότι αγνοώ τη συγγραφική σας δεινότητα. Δεν έχω διαβάσει ποτέ κανένα βιβλίο σας. Τώρα που δημιουργήθηκε αυτό το θέμα μπήκα στο προφίλ σας στο facebook. Είδα φωτό σας με μαγιό σε αισθησιακές πόζες. Είδα το σπίτι σας πνιγμένο στα τιγκρέ μαυροχρυσοκόκκινα… Δικό μου το πρόβλημα αλλά, όσο να πεις, όλο αυτό το πακέτο δεν με προδιαθέτει να τρέξω στο πρώτο βιβλιοπωλείο και να εντρυφήσω στο έργο σας. Ισως μια άλλη φορά… Σε μια άλλη ζωή…

Για να γίνει κατανοητό το όλο θέμα, παραθέτω αποσπάσματα της επιστολής σας (ορθογραφία+σύνταξη κειμένου τα αφήνω ανέπαφα):

Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες. Κάποια στιγμή θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε μερικά πράγματα και επειδή το κακό παράγινε, θα το κάνω θέμα. Πρέπει λοιπόν να μάθετε πως η συγγραφή, τουλάχιστον από την πλευρά μου, είναι επάγγελμα και όχι χόμπι. Επομένως αφού είναι επάγγελμα και ο άλλος μοχθεί για αναπαράγει έργο, θα πρέπει και να αμείβεται γι αυτό.

Γράφει μια σχολιάστρια κάτω από την επιστολή: «Ο Καβάφης εργάστηκε 30 χρόνια στο γραφείο Αρδευσης, ο Καρκαβίτσας ήταν γιατρός, ο Βάρναλης καθηγητής, ο Βρεττάκος δούλεψε σαν ιδιωτικός και σαν δημόσιος υπάλληλος, ο Εμπειρίκος εργαζόταν και αυτός και μάλιστα ήταν ο πρώτος έλληνας ψυχαναλυτής, ο Καββαδίας ασυρματιστής, ο Καραγάτσης δούλευε σε διαφημιστική εταιρεία. Και η λίστα δεν έχει τελειωμό με όλους τους λογοτέχνες που ευτυχώς δεν ήταν επαγγελματίες συγγραφείς, όπως η κυρία Δημουλίδου».

«Ενα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να έχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, ή να βρίσκεται στα αζήτητα. π.χ. ένας Καζαντζάκης, ένας Ντοστογιέφσκι, μια Λιλίκα Ζωγράφου κλπ που τα βιβλία τους έχουν εκδοθεί εδώ και πολλά χρόνια».

Απάντηση 1: Δεν υπήρξε ποτέ συγγραφέας με το όνομα «Λιλίκα Ζωγράφου». Υπήρξε η ΛΙΛΗ Ζωγράφου («Η αγάπη άργησε μια μέρα», «Νίκος Καζαντζάκης ένας τραγικός» και πολλά άλλα), μητέρα της αξιόλογης ποιήτριας Ρένας Χατζηδάκη που με το ψευδώνυμο «Μαρίνα» υπέγραψε την έξοχη ποίηση στο μεγαλειώδες έργο του Μίκη Θεοδωράκη «Κατάσταση πολιορκίας»… Σε «Λιλίκα» μόνο σε Νάκου θα βρείτε κάτι.

Απάντηση 2: Αναφέρεστε στον Καζαντζάκη και στον Ντοστογιέφσκι που βρίσκονται στα «αζήτητα». Αυτά τα «αζήτητα» εμάς μας έκαναν ανθρώπους με γνώση, γνώμη, ευαισθησία, άποψη. Μέσα από αυτά τα «αζήτητα» γνωρίσαμε Ιούλιο Βερν και Ντοστογιέφσκι, τις «Μικρές κυρίες» και την Περλ Μπακ, την «Πολυάννα», τον Στάινμπεκ, την Πηνελόπη Δέλτα, τον Φόκνερ… Την «Αννα Καρένινα», τον «Μάγκα» και τον «Τρελλαντώνη», τη «Νανά» του Ζολά, το «Τρίτο στεφάνι» του Ταχτσή…

«Επίσης σχολεία και αναγνώστες μου ζητούν να τους χαρίσω βιβλία. Δηλαδή να πληρώσω για να τα αγοράσω, και μετά να χρεωθώ τα έξοδα αποστολής και να τους τα στείλω. Χώρια το πήγαινε έλα. Τόσο θράσος».

Οπως είπα, δεν έχω διαβάσει βιβλία σας και δεν γνωρίζω γιατί καθηγητές και δάσκαλοι σας τα ζητάνε. Προφανώς τα θεωρούν εξαιρετικά πολιτιστικά οχήματα για μυαλά που τώρα διαμορφώνονται. Μπορεί εμείς που μεγαλώσαμε με Βίκτορα Ουγκό να μετρηθήκαμε και να βγήκαμε λειψοί στο ζύγι.

«Ο συγγραφέας εργάζεται σκληρά και πληρώνει ένα απίστευτο τίμημα μοναξιάς και σωματικής υγείας γιατί καταπονείται όχι μόνο το σώμα του, αλλά και ο εγκέφαλος του».

Πρώτον, αυτό το «ο συγγραφέας» συλλήβδην είναι για πολλά χαστούκια, συγγνώμη κιόλας. Ας μην τσουβαλιάσουμε βασανισμένα μυαλά, κυνηγημένες ψυχές, κατεστραμμένες ζωές που άφησαν πίσω τους κληρονομιές πολύτιμες, με βιβλιαράκια ξαπλώστρας δίπλα στο κύμα. Χρήσιμα κι αυτά – άλλωστε υπάρχουν διεθνώς – αλλά μην τρελαθούμε και τελείως!

Και για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, γιατί σαν να το έχουμε παραξεφτιλίσει, μου φαίνεται – κι ο καθένας σε αυτόν τον τόπο λέει ό,τι του κατέβει: Δεν ξέρω τι διεύθυνση δηλώνετε ως μόνιμη κατοικία. Δεν ξέρω πού ζείτε, σε ποια ήπειρο, σε ποιον πλανήτη, σε ποιο ηλιακό σύστημα. Γιατί εδώ ο κόσμος πεινάει, κυρία μου.

Υπάρχει κάτι που λέγεται «κρίση», υπάρχει κάτι που λέγεται «ύφεση», υπάρχει κάτι που λέγεται «απελπισία». Ο κόσμος πεινάει – και βγαίνετε εσείς ΤΩΡΑ να του κουνήσετε το δάχτυλο; Βγαίνετε εσείς ΤΩΡΑ να του πείτε να αγοράσει το βιβλίο σας; Μήπως είναι καιρός να προσγειωθείτε την ελληνική πραγματικότητα του 2012; Μήπως είναι καιρός να μπείτε το τιγκρέ διαστημόπλοιό σας και να διακτινιστείτε τον ίδιο πλανήτη με τους αναγνώστες σας; Ετσι – μια τρελή ιδέα ρίχνω κι εγώ!

Τέλος, να σας συγχαρώ ολόψυχα: Μέσα σε ένα απόγευμα, κατορθώσατε να γκρεμίσετε μια καριέρα χρόνων. Αθλος, κυρία Χρυσούλα μου, άθλος! Πάντα τέτοια σας εύχομαι… Και μην ιδρώνει το αυτί σας… Αν ζούσε ο Τολστόι ή ο Δουμάς ή ο Κάφκα θα σκάγαν από τη ζήλεια τους. Αντε μωρέ, εκεί χάμω! Που μας πουλάει και μούρη ο κάθε αζήτητος!»

kafeneio-gr.blogspot.com

http://troktiko.eu/2012/10/h-akrita-apanta-se-dhmoulidou/?fb_comment_id=fbc_406461582757433_3429208_407638689306389

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΓΛΥΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ!!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 31, 2012

Του Στάθη Κατσούλα.

Στην δημοσιότητα δόθηκε σήμερα λίστα με μεγάλες επιχειρήσεις που απαλλάχτηκαν από το χαράτσι μετά την ευνοϊκή ρύθμιση Βενιζέλου. Η λίστα των απαλλαγέντων δεν δόθηκε από κανέναν Υπουργό και από καμιά κυβέρνηση. Και όπως είναι προφανές την συγκεκριμένη είδηση δεν θα την δείτε σε κανένα ΜΜΕ. Δεν θα ακούσετε τον ΣΚΑΙ να λέει πώς απαλλάχτηκε από το χαράτσι. Δεν θα διαβάσετε στο ΕΘΝΟΣ πώς επίσης απαλλάχτηκε. Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Ο τότε Υπουργός Οικονομικών και νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ.Βενιζέλος, αυτός που του ξεφεύγουν λίστες μεγαλο-φοροφυγάδων, κυνηγώντας ανελέητα συνταξιούχους, μισθωτούς και άνεργους, τις μέρες που το χαράτσι συζητούνταν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, πέρασε νομοθετική ρύθμιση εν κρυπτώ. Με τη ρύθμιση αυτή απάλλασσε κατά ένα μεγάλο μέρος από το χαράτσι μεγαλοιδιοκτήτες ακινήτων. Συγκεκριμένα για κατόχους ακινήτων άνω των 1.000 τ.μ. τους χάριζε το 30%, ενώ για κατόχους ακινήτων άνω των 2.000 τ.μ. τους χάριζε το 60% του χαρατσιού. Φυσικά, ο χρόνος στον οποίο κατέθεσε την νομοθετική ρύθμιση δεν ήταν τυχαίος, ούτε ήταν τυχαίο το ότι την συγκεκριμένη ρύθμιση δεν την περιείχε ο αρχικός νόμος.Οι αποκαλύψεις έγιναν σήμερα το απόγευμα σε συνέντευξη τύπου από τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ κ. Φωτόπουλο. Έτσι εξηγείται η ζέση με την οποία η Κομαντατούρα της τρικομματικής κυβέρνησης έσπασε την κατάληψη της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ στο κέντρο πληροφοριακών συστημάτων της ΔΕΗ και τα ΜΜΕ άφριζαν εναντίον των συνδικαλιστών. Τα στοιχεία βγήκαν στην δημοσιότητα από τους καταληψίες της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και φυσικά όχι από την διοίκηση της επιχείρησης ή από το Υπουργείο Οικονομικών. Τα δε ΜΜΕ αφού κατήγγειλαν ως ανήκουστη την κατάληψη την Κυριακή, έδωσαν εντολή στους δημοσιογράφους να αποχωρήσουν κατά την διάρκεια της σημερινής συνέντευξης τύπου.
Ενδεικτικά παρατίθενται παρακάτω κάποια στοιχεία:

1. Το Athens Mall (Lamda Olympia Village) γλύτωσε 714.853 ? το 2011 και 714.853 ? το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 1.429.706 ? λιγότερα απ’ ότι πρέπει.

2. Το Kifissos Mall (River West) γλύτωσε 405.666 ? το 2011 και 405.666 ? το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 811.332 ?λιγότερα απ’ ότι πρέπει.

3. Η Lamda Estate Development Μαρούσι, γλύτωσε 81.062 ? το 2011 και 81.062 ? το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 162.124 ? απ’ ότι πρέπει.

4. Η ΚΑΡΦΟΥΡ – ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ (Λ. Αθηνών 93 – 97) γλύτωσε 125.693,85 ? το 2011 και 125.693,85 ? το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 251.387,70 ? λιγότερα απ’ ότι πρέπει.

5. Το Διαγνωστικό Θεραπευτικό κέντρο ΥΓΕΙΑ ΑΕ γλύτωσε 105.744 ? το 2011 και 105.744 ? το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 211.488 ? λιγότερα απ’ ότι πρέπει.

6. Η ΠΟΡΤΟ ΚΑΡΡΑΣ ΑΕ γλύτωσε 149.767,2 ? το 2011 και 149.767,2 ? το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 299.534,4 ? λιγότερα απ’ ότι πρέπει.

7. Η MEDIA MARKT γλύτωσε 38.710,8 ? το 2011 και 38.710,8 ? το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 77.421,6 ? λιγότερα απ’ ότι πρέπει.

8. Η ΠΡΟΚΤΕΡ & ΓΚΑΜΠΛ ΕΛΛΑΣ ΕΠΕ γλύτωσε 75.575,52 ? το 2011 και 72.426,54 ? το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 148.002,06 ? λιγότερα απ’ ότι πρέπει.

9. Η ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ ΑΕ γλύτωσε 36.258,2 ? το 2011 και 36.258,2 ? το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 72.516,4 ? λιγότερα απ’ ότι πρέπει.

10. Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος, γλύτωσε 35.272,8 το 2011 και 35.272,8 το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 70.545,6 λιγότερα απ’ ότι πρέπει.

11. Ο ΔΟΛ γλύτωσε 79.722 ? το 2011 και 79.722 ? το 2012. Συνολικά θα πληρώσει 159.444 ? λιγότερα απ’ ότι πρέπει.

Μόνο από τις παραπάνω 11 περιπτώσεις τα αρπακτικά επί της ουσίας φοροαπλάσσονται αρκετών εκατομμυρίων ευρώ. Την ίδια στιγμή που χιλιάδες Έλληνες αυτοκτονούν για 50 και 100 ευρώ.
Στην δεύτερη ενότητα της συνέντευξης τύπου της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ παρουσιάστηκαν στοιχεία κραυγαλέων παρανομιών από πλευράς επιχειρηματιών, βιομηχάνων, καναλαρχών.
Ο Μπάμπης Βωβός μόλις μπήκε το χαράτσι σε 4 διαφορετικά ακίνητα που διαθέτει (όλα στην οδό Κηφισίας) εκεί που δήλωνε ιδιοκτησία (15.578 + 33.705 + 20.956 + 22.173 = 92.412 τ.μ.) ξαφνικά δήλωσε ιδιοκτησία (9.985 + 19.981 + 9.728 + 12.844 = 52.538 τ.μ.) με αποτέλεσμα να γλυτώσει συνολικά (196.585 + 446.626 + 310.364 + 296.891) 1.250.000 ευρώ.
Το REGENCY καζίνο στην Θέρμη Θεσσαλονίκης ενώ το το 2011 χρεώνεται με βάση τα τετραγωνικά του, το 2012 μηδενίζονται τα τετραγωνικά του με αποτέλεσμα να του επιστρέφεται και ποσό που είχε χρεωθεί το 2011
Ούτε το ΚΑΖΙΝΟ ΠΑΡΝΗΘΑΣ έχει κληθεί το 2012 να πληρώσει το χαράτσι.
Ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ δεν πληρώνει χαράτσι.
Τα εκπαιδευτήρια ΓΕΙΤΟΝΑ δεν πληρώνουν χαράτσι.
Μετά το δωράκι Βενιζέλου, ο ΔΟΛ και η Ελευθεροτυπία πλήρωσαν μειωμένο χαράτσι ενώ ο δημοσιογραφικός οργανισμός ΠΗΓΑΣΟΣ (βλέπε Μπόμπολας) δεν πλήρωσε καθόλου χαράτσι.
Ούτε τα ΙΚΕΑ, ούτε η ΜΙΣΕΛΕΝ πληρώνουν χαράτσι.
Θυμόμαστε όλοι τις ανεκδιήγητες δηλώσεις του απατεώνα Βενιζέλου για τους «μπατακτσήδες του δεν πληρώνω».
Ποιοι είναι τελικά οι μπατακτσήδες;
Πόσες μίζες άλλαξαν χέρια και προς ποιους ώστε να χαρατσο-απαλλαγούν οι μεγαλοκαρχαρίες της Ελληνικής οικονομίας, την ώρα που η κοινωνία εξοντώνεται;

 

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Το πολύ το Βαξεβάνι κάνει το παιδί χαϊβάνι

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 30, 2012

Μία άλλη ενδιαφέρουσα άποψη για την υπόθεση Βαξεβάνη – λίστα Λαγκάρντ. 

Ωραία πέρασε το Σαββατοκύριακο. Με υπερθέαμα, σασπένς και αγωνία.

Το έργο “Ο Βαξεβάνης ήρωας” παίχτηκε με εξαιρετικά κοστούμια, σκηνικά και σκηνοθεσία.

Ο Βαξεβάνης ανήκει στην κατηγορία των δημοσιογράφων που “από το υστέρημά τους” έγιναν εκδότες. Δηλαδή στην κατηγορία Μάκη, Θέμου, Τράγκα και Χατζηνικολάου. Και ο νοών νοείτω.

Όλη η πιάτσα ξέρει οτι μέχρι πριν λίγο καιρό κάθε “αποκάλυψη” του Βαξεβάνη το μόνο που “αποκάλυπτε” με ποιόν τα έχει βάλει ο Κοντομηνάς.

Και λοιπόν; Το θυμάται κανείς; Και πως να το θυμηθεί δηλαδή; Τί να θυμηθεί κανείς όταν η κοινωνία έχει σαπίσει ως το μεδούλι και είναι έτοιμη να ηρωποιήσει τον κάθε τυχάρπαστο.

Ο Βαξεβάνης δεν νοιάζεται για την ελεύθερη πληροφόρηση, νοιάζεται για την τσέπη του.

Αν νοιαζόταν για την πληροφόρηση θα διοχέτευε τη λίστα σε ανώνυμη πηγή μέσω διαδικτύου και όχι στο περιοδικό του. Και όλο αυτό το σόου δεν θα είχε γίνει.

Γιατί ο Βαξεβάνης γνώριζε οτι η δημοσιοποίηση μιας τέτοιας λίστας που είναι προϊόν εγκλήματος, δεν υπήρχε περίπτωση να μην έφερνε άμεση δικαστική αντίδραση. Και έστησε όλο αυτό το σώου για την προσωπική του προβολή και την προβολή κάποιων κολλητών.

Επιπλέον αυτή καθ’ αυτή η λίστα που εμφανίστηκε είναι ο ορισμός της φούσκας. Ονόματα χωρίς ποσά, χωρίς στοιχεία, τίποτα. Διότι το “Nikolaos Papandreou, Chairman” χωρίς κανένα άλλο στοιχείο, δεν είναι “ντοκουμέντο”, είναι μια παπαριά καμαρωτή. Δεν “αποκαλύπτει” απολύτως τίποτα.

Και πρωτοετής φοιτητής της Νομικής καταλαβαίνει οτι η λίστα, έτσι όπως παρουσιάστηκε στο περιοδικό του Βαξεβάνη, είναι η χαρά της αγωγής. Ακόμα και αν υπάρχει κάποιος φοροφυγάς, με τον τρόπο που εμφανίστηκε η λίστα, τελικά μάλλον θα τον “αθωώσει” παρά θα τον φέρει ενώπιον της δικαιοσύνης.

Αν η λίστα ήταν όπως παρουσιάστηκε, ο Βαξεβάνης θα έπρεπε να βγει και να πει “κύριοι έχουμε τη λίστα αλλά είναι τόσο ελλειπής που η δημοσιοποίησή της θα είναι ένα ανέκδοτο”

Αν πάλι – όπως ακούγεται – η λίστα περιείχε και ποσά τα οποία “έσβησε” ο Βαξεβάνης τότε είναι διπλά υπόλογος.

Όσο για το απερίγραπτο σόου με την Δούρου στο πλευρό του φέρνει σημειολογικά στο νου το ιστορικό νεύμα του Ανδρέα στη Μιμή.

Στο πιο γελοίο του όμως.

Υπενθυμίζεται οτι όταν ζητήθηκε στη Βουλή να υπογραφεί το αίτημα για συνδρομή της Γαλλίας για να έρθει επίσημα  η λίστα Λαγκάρντ στην Ελλάδα, οι βουλευτές του Σύριζα  – ανάμεσά της και η πασιονάρια Ρένα – αρνήθηκαν να υπογράψουν.

Και ο Βαξεβάνης τουλάχιστον αυτό θα πρέπει να το ήξερε.

Τί διάολο δημοσιογραφάρα είναι;

http://amantomatimou.wordpress.com/2012/10/29/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%8D-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%B1%CE%BE%CE%B5%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%B9-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF-%CF%87%CE%B1%CF%8A%CE%B2/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Πώς κατακτάται η σοβαρότητα του Χρήστου Γιανναρά

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 29, 2012

 

Mε την ψυχραιμία κάποιας απόστασης από τον δημοσιογραφικό σάλαγο, οι παιδαριωδίες που εκτυλίχθηκαν έξω από θέατρο της Aθήνας, πριν από δύο εβδομάδες περίπου, με αφορμή έργο του Terrens Mc Nally, βεβαιώνουν απαγοητευτικές εκτιμήσεις για τη σοβαρότητά μας των βυθισμένων σε απόγνωση Eλληνωνύμων σήμερα.

Aν ήμασταν σοβαροί, η δημοσιογραφία μας δεν θα έπαιζε στο γήπεδο των συντελεστών της παιδαριωδίας και με τους όρους που αυτοί επιθυμούσαν: Oσοι ανέβασαν το έργο περίμεναν ως μάννα εξ ουρανού το σκάνδαλο και τον σάλαγο, για να κόψουν εισιτήρια. Oι ψυχοπαθείς θρησκευόμενοι ποθούσαν μανιασμένα να βγει η «διαμαρτυρία» τους στη δημοσιότητα, κυρίως την τηλεοπτική, γιατί μόνο έτσι θα κέρδιζε αξιομισθία η υστερία τους, θα τους προσπόριζε ηδονή ο ψυχολογικός μαζοχισμός τους. Tέλος, η Xρυσή Aυγή ζητούσε μια διευρυμένης δημοσιότητας ευκαιρία για να εμφανιστεί προστάτις και της «θρησκείας μας», αφού ήδη εμφανίζεται να προστατεύει τη φυλετική μας καθαρότητα και να αντιμάχεται όσους επιβουλεύονται «πατρίδα» και «οικογένεια».

Δεν είναι η πρώτη φορά που η δημοσιογραφία μας στρατεύεται, με ζηλωτικό πάθος, για να υπηρετήσει όχι την πληροφόρηση των πολιτών, αλλά τον εντυπωσιασμό τους, αποβλέποντας απροκάλυπτα σε κερδοφόρα αύξηση της τηλεθέασης ή της πώλησης φύλλων. Eγινε διαβόητη η άκρως εκσυγχρονισμένη κανονιστική αρχή: «Δημοσιογραφία δεν είναι να παρουσιάσεις την αναδρομική έκθεση μεγάλου ζωγράφου, δημοσιογραφία είναι να βρεις, πόσες ερωμένες είχε στον βίο του ο μεγάλος ζωγράφος»! H ελληνική παρουσία σήμερα τελειώνει ιστορικά, επειδή ο ατοκεντρικός πρωτογονισμός της κερδολαγνείας έγινε το μοναδικό περιεχόμενο και «νόημα» ζωής στην ελλαδική κοινωνία, με πρωτοπόρους στη «μετάλλαξη» τους καπήλους της πολιτικής και τα MME.

Kαι όχι μόνο. Oι παιδαριωδίες έξω από το θέατρο, με αφορμή το έργο του Mc Nally, είχαν κορύφωμα την προσέλευση στον εισαγγελέα επισκόπου της ελλαδικής Eκκλησίας, με ευθύνες και τίτλο μητροπολίτη μεγάλου αστικού κέντρου. Συνοδευόταν ο επίσκοπος από τέσσερεις βουλευτές της Xρυσής Aυγής και κατέθεσε μήνυση ζητώντας τον ποινικό κολασμό των συντελεστών της θεατρικής παράστασης. Στο ενέργημα του επισκόπου δεν αντέδρασε ούτε η Σύνοδος των ελλαδικών επισκόπων ούτε ο πρόεδρος της Συνόδου αρχιεπίσκοπος.

Συζητούσαμε με καλό μου φίλο, πόσο σημαντικό θα ήταν (αυτή την ώρα του γενικευμένου πανικού για τη διάλυση της χώρας, την κατάρρευση κάθε ραχοκοκαλιάς θεσμών ευθύνης, αξιωμάτων διακονίας του λαϊκού σώματος) να υπήρχε μια ελάχιστη παρέμβαση του αρχιεπισκόπου στη σοβαροφανή και θορυβώδη παιδαριωδία. Mια τηλεγραφική δήλωσή του, μία και μοναδική φράση του: «Tα όσα νομίζουν ότι υπερασπίζουν η Xρυσή Aυγή και τα δυστυχή θύματα της ψυχοπαθολογικής θρησκοληψίας, δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την Eκκλησία – η Eκκλησία δεν είναι ιδεολογία ούτε θρησκεία».

O φίλος, σύννους, απάντησε: «O σημερινός αρχιεπίσκοπος δεν μπορεί να κάνει τέτοια δήλωση, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν την καταλαβαίνει. Δεν υποψιάζεται τη διαφορά του εκκλησιαστικού γεγονότος από τη θρησκεία, το γιατί οι Iσλαμιστές οφείλουν να εκδικηθούν κάθε προσβολή και χλευασμό του ονόματος του Mωάμεθ, ενώ το σώμα της Eκκλησίας βεβαιώνει την πίστη-εμπιστοσύνη του στον Xριστό όταν το δικό του όνομα ατιμάζεται και βλασφημείται. Aυτό που καταλαβαίνει και προσπαθεί ο αρχιεπίσκοπος είναι να αποδείξει ότι “η επικρατούσα εν Eλλάδι θρησκεία” (όπως λέει και το ανυποψίαστο για τα στοιχειώδη της ελληνικότητας Σύνταγμά μας) έχει χρησιμότητα, μετρητή με νούμερα ωφελιμότητα: Oργανώνει συσσίτια, χτίζει αγαθοεργά ιδρύματα, προπαγανδίζει τη λυσιτελή φιλαλληλία, τον τελεσφόρο αλτρουισμό, τη χρηστική ηθικολογία.

Tο αν “ο θάνατος πατείται θανάτω” που τραγουδάει η Eκκλησία, είναι ρεαλισμός και όχι ψευδαίσθηση, δεν απασχολεί τον αρχιεπίσκοπο. Oύτε το γιατί η πραγμάτωση της Eκκλησίας είναι γιορτή και η αγάπη άθλημα ελευθερίας, “περισσόν ζωής”. Oποιος ακούσει το κήρυγμα που εκπέμπει η ελλαδική Eκκλησία κάθε Kυριακή πρωί από την τηλεόραση, καταλαβαίνει το γιατί ο αρχιεπίσκοπος είναι ανύπαρκτος για την ελληνική κοινωνία, τη βυθισμένη στον πανικό και στην απόγνωση».

H σοβαρότητα δεν είναι ιδίωμα ατομικής συμπεριφοράς ή συμπτωματικό γνώρισμα μιας συλλογικότητας. Eίναι κατάκτηση, που κερδίζεται με πάλη αιώνων για κατά κεφαλήν καλλιέργεια, αλλά χάνεται μέσα στον ελάχιστο χρόνο ενός «κοινωνικού μετασχηματισμού» παπανδρεϊκά μεθοδευμένου. H χαμένη πια ικανότητα να ξεχωρίζουμε τις παιδαριωδίες από την κοινωνική διαμαρτυρία, έδωσε τη δυνατότητα στον τραμπουκισμό να διεκδικεί ρόλο στην αποκρατικοποίηση της έννομης τάξης. Mε τρόπο γκροτέσκο, κωμικό, εκφέρει απαιτήσεις ύψιστης σοβαρότητας, αυτής που απαιτείται για την προάσπιση ιερών και οσίων: Kάποιες χιλιάδες Eλλήνων έδωσαν την ψήφο τους για να είναι βουλευτής σήμερα ο άνθρωπος, που υπερασπιζόταν τη «θρησκεία» από την απειλή Mc Nally με χυδαιολογίες και βωμολοχίες επιπέδου Mεϊμαράκη. Aυτό σημαίνει Eλλαδιστάν.

Bυθιζόμαστε όλο και πιο βαθιά στην καταστροφή και ο βυθισμός μας μετριέται με βαθμούς απουσίας σοβαρότητας, δείχτες ακατάσχετης γελοιοποίησης. Θα μπορούσε η Xρυσή Aυγή να είναι ένα κόμμα έστω ακροδεξιών πεποιθήσεων, όπως θα μπορούσε και το KKE να είναι κόμμα έστω κομμουνιστικών πεποιθήσεων. Kάτι τέτοιο στο Eλλαδιστάν αποδείχνεται ανέφικτο: Kαι οι μεν και οι δε επιλέγουν να εκπροσωπούν και να μιμούνται εκείνα τα γνωρίσματα και των δυο ακροτήτων, που ολόκληρη η ανθρωπότητα, κάθε νουνεχής σε οποιοδήποτε έθνος, τα θυμάται με φρίκη, τρόμο, αποτροπιασμό. Δεν έχουν άραγε τη στοιχειώδη νοημοσύνη, ούτε η Xρυσή Aυγή ούτε το KKE, να διακρίνουν την πολιτική πρόταση που θέλουν να εκπροσωπήσουν, από το οργανωμένο έγκλημα του Xιτλερισμού και του Σταλινισμού; Eπιμένουν με τον τραμπουκισμό και τη φρίκη, τις σβάστικες και τα σφυροδρέπανα, να γοητεύσουν οπαδούς και να πετύχουν κοινωνικές κατακτήσεις;

Aπό τη γελοιοποίηση αλλοτρίωσης της Eκκλησίας σε «επικρατούσα θρησκεία» ώς τη γελοιοποίηση της πολιτικής από τη ψυχανωμαλία των άκρων, η πραγματικότητα κραυγάζει την ανάγκη για σοβαρότητα. Δηλαδή για καινούργιο Σύνταγμα. Eξ υπαρχής καινούργιο.

 

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_27/10/2012_467623

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ «ΠΡΩΙΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 29, 2012

ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗ
ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ «ΠΡΩΙΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ»
ΤΩΝ ΚΩΣΤΑ ΑΡΒΑΝΙΤΗ ΚΑΙ ΜΑΡΙΛΕΝΑΣ ΚΑΤΣΙΜΗ

Σήμερα το πρωί «κόπηκε» ακαριαία η εκπομπή «Πρωϊνή Ενημέρωση» των Κώστα Αρβανίτη και Μαριλένας Κατσίμη από τη Γενική Διεύθυνση του Τομέα Ενημέρωσης της ΕΡΤ μετά από σχόλιο των δύο παρουσιαστών: Σχετικά με τα ιατροδικαστικά πορίσματα, που διαπιστώνουν βασανισμούς μεταξύ των 15 συλληφθέντων διαδηλωτών στη ΓΑΔΑ την 30η Σεπτεμβρίου, και τη στάση του Υπουργού Δημοσίας Τάξης κ.Δένδια, που είχε σπεύσει να διαψεύσει και ν΄ αναγγείλει μήνυση σε βάρος της GUARDIAN για το σχετικό δημοσίευμα χωρίς να περιμένει καν την ολοκλήρωση των τυπικών, σε τέτοιες περιπτώσεις, διαδικασίων. Ας θυμηθούμε ότι είχε προηγηθεί η «μείωση» στο μισό της εξαιρετικά επιτυχημένης 4ωρης εκπομπής. Αποδεικνύεται έτσι ότι η τρικομματική κυβέρνηση θεωρεί τα δημόσια μέσα ενημέρωσης, και πριν απ’ όλα τα τηλεοπτικά, κυβερνητικό «τσιφλίκι» και εκπομπές δρομολογούνται 

ή κόβονται χωρίς να τηρούνται ούτε τα προσχήματα. Όχι με βάση την ενημερωτική τους αξία, αλλά ανάλογα με το αν «ενοχλούν» ή προπαγανδίζουν την κυβερνητική πολιτική. 
Έχοντας φιλοξενηθεί στην εκπομπή περισσότερες από μια φορά κι έχοντας έτσι διαπιστώσει την εξαιρετική της ποιότητα, την ενημερωτική της αξία και την πολύπλευρη ερευνητική προσέγγιση των ζητημάτων που έθιγε όχι μόνο από τη θέση του θεατή, θα ήθελα να εκφράσω την προσωπική μου διαμαρτυρία. Οι δύο παρουσιαστές πρέπει άμεσα να επιστρέψουν στην εκπομπή τους, αν μη τι άλλο για ν’ αποδειχθεί απ’ όσους έχουν ακόμα κάποιες πολιτικές ευαισθησίες ότι στη σημερινή Ελλάδα σε κάποιες περιπτώσεις τηρούνται ακόμα τουλάχιστον τα προσχήματα της ελεύθερης διατύπωσης της δημοσιογραφικής άποψης, πολύ περισσότερο όταν υπάρχουν και ιατροδικαστικές εκθέσεις…
Αθήνα, 29.10.2012

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οι Ένοπλες Δυνάμεις ως το στρατευμένο τμήμα του Λαού για την υπεράσπιση της Ελευθερίας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 25, 2012

Οπωσδήποτε δεν είναι εύκολο σε έναν στρατιωτικό να αναφερθεί στις θετικές ή και τις αρνητικές όψεις του στρατού . Θα υπάρχει οπωσδήποτε το υποκειμενικό στοιχείο  το οποίο θα προσπαθήσουμε να υπερβούμε.

Άλλωστε η κοινωνία έχει  πάντοτε την δική της γνώμη και στην περίπτωση του στρατού, ιδιαίτερα στην Πατρίδα μας, όπου λογω της κληρωτής θητείας το άρρεν και εσχάτως λόγω της εισόδου του , έστω και μέσω επαγγελματισμού και ,σε ένα τμήμα του θήλεος  πληθυσμού, ζει την στρατιωτική ατμόσφαιρα και είναι και αδυσώπητος κριτής. Η γνώση  αυτή είναι και η δύναμη του στρατού και θα υπενθυμίσω ότι στις κατά καιρούς επιστημονικές δημοσκοπήσεις στην  Πατρίδα μας ένα τεράστιο  τμήμα της κοινωνίας έχει θετική γνώμη για τις Ε.Δ. παρ ότι αυτές τραυματίσθηκαν βάναυσα λογω της επτάχρονης δικτατορίας η οποία εκτός των άλλων αποτέλεσε και ύβρη για τις Ε.Δ. 

Δεν θα αναφερθώ βέβαια στην αποστολή του στρατού όπως αυτή περιγράφεται στο Σύνταγμα και τους Νόμους αλλά στην λειτουργία του, ως στρατευμένο τμήμα του Λαού για την υπεράσπιση της Ελευθερίας της Πατρίδας μας .

Θα αρχίσω λέγοντας το αυτονόητο ότι η αποτρεπτική δύναμη ενός κράτους είναι το γινόμενο [η κατά μια πιο επιεική άποψη ] το άθροισμα, της Παιδείας που παρέχεται[αυτονόητο ότι ενυπάρχει και το στοιχείο του πολιτισμού], της Εξωτερικής πολιτικής που ασκείται, της  ικανότητας για την ασφάλεια [όπου κυριαρχούν οι Ένοπλες  Δυνάμεις] και φυσικά της Οικονομίας,

Όλες αυτές οι παράμετροι έχουν πολλά επί μέρους στοιχεία τα οποία εκφεύγουν του σκοπού αυτής της  εισήγησης αλλά θα σημειώσω ότι η εξωτερική πολιτική έχει αμφίδρομη σχέση και με την γεωστρατηγικη, όπου  η  αξία ενός γεωγραφικού χώρου αυξομοιουται από την δυνατότητα άσκησης κυριαρχίας η όχι επ’ αυτού.[Ένα απλό παράδειγμα η γεωστρατηγικη αξία της Ελληνικής χερσονήσου,

Γεωγραφικά ο Ελληνικός χώρος έχει τεραστία στρατιωτική αξία λογω θέσεως στο κρίσιμο σημείο της ένωσης των δυο Ηπείρων, της θέσης της στην Μεσόγειο  θάλασσα  και της γειτνίασης της με την Μέση  Ανατολή.

Η ισχυροποίηση του χώρου με τις ανάλογες στρατιωτικές δυνάμεις και την ανάλογη άσκηση πολιτικής δίνει το μέγεθος της γεωστρατιωτικής αξίας,

Αρνητική περίπτωση είναι η απώλεια της Μικρας Ασίας και η κατάληψη του βορείου τμήματος της Κύπρου, ενώ π.χ. θα ήταν θετική μια συμμαχία των Βαλκανικών χωρών]

 

Θα σημειώσω επίσης ότι κυρίαρχος παράμετρος όλων των παραπάνω συνιστωσών της αποτρεπτικής δύναμης ,είναι η δυνατότητα αύξησης του ειδικού βάρους μιας χώρας και κυρίαρχο στοιχείο αυτού είναι το υπάρχον ή -μη υπάρχον- ηθικό των πολιτών της,

Εδώ ερχόμαστε στο κεντρικό στόχο αυτής της ημερίδας όπου ένα από τα στοιχεία αύξησης αυτού του ηθικού των πολιτών  πρέπει   να είναι η σύγκλιση των επί μέρους συνισταμένων σε έναν ανώτερο κοινό σκοπό ο οποίος  να οδηγεί στην ευημερία των πολιτών της και όταν λέμε ευημερία είναι αυτονόητο ότι εννοούμε οι πολίτες να απολαμβάνουν τις αξίες της Ελευθερίας-ανθρώπινης αξιοπρέπειας ,Αλήθειας και, Δικαιοσύνης.

Θα σημειώσω επίσης ότι και στις μέρες μας εξακολουθεί όπως στη Πολιτική έτσι και στον Στρατό να έχει αξία η ηγετική μορφή όχι με την έννοια του «πατερούλη» αλλά με την έννοια της ικανότητας του ηγέτη να αφουγκράζεται και στη συνέχεια να ερμηνεύει με πολιτικούς χειρισμούς  τον παλμό και τα οράματα των πολιτών, όπως πιο πάνω τα παραθέσαμε , στον δε στρατό να έχει την ικανότητα της συνένωσης  ανδρών και γυναικών στην στρατιωτική νίκη.

Δεν θα σας παρασύρω σε λεπτομέρειες που ίσως κουράσουν. Μία θαυμάσια σύνθεση αυτών των παραμέτρων θα συναντήσουμε  στο περίφημο βιβλίο  του Αλεξάντερ Μπεκ «Η δημοσιά του Βολοκολάμσκ» [αναφέρεται στη αντίσταση των Σοβιετικών στρατευμάτων στην Μόσχα εναντίον των ναζιστικών στρατευμάτων το 1941.Είναι εκπληκτικό βιβλίο  που  αναδεικνύει τη σχέση  ηγεσίας –ηθικού στρατιωτών

Επειδή το θέμα της ύπαρξης ηθικού είναι τεράστιο θα μου επιτραπεί να παραθέσω μόνον δυο παραδείγματα  που έχουν σχέση με αυτό που λέμε ένοπλη αντίσταση για την πατρίδα,

Το πρώτο το  περιγράφει ο Ζ.Πωλ Σαρτρ και αναφέρεται στην αντίσταση των Γάλλων στον ΒΠΠ, το οποίο πιστεύω ταιριάζει απόλυτα στο πνεύμα της σημερινής εκδήλωσης.

 « Η Δημοκρατία της σιωπής».

«….Σ ‘ όλο τον κόσμο, λέει ο Σαρτρ, δεν υπάρχει στρατός όπου συναντάει κανείς τέτοιαν ισότητα κινδύνων απ’ τον φαντάρο κι ως τον αρχιστράτηγο. Γι’ αυτό ακριβώς, η Αντίσταση υπήρξε μια πραγματική Δημοκρατία. για τον στρατιώτη όπως και για τον ηγέτη, ο ίδιος κίνδυνος, η ‘ίδια ευθύνη, η ίδια απόλυτη ελευθερία μέσα στην πειθαρχία.

Έτσι , μέσα στη σκιά και μεσ’ το αίμα, συγκροτήθηκε τότε η πιο δυνατή απ ‘ όλες τις Δημοκρατίες. Καθ’ ένας απ’ τους Πολίτες της ήξερε πως χρωστούσε τον εαυτό του σ’ όλους και πώς, ταυτόχρονα, δεν μπορούσε να υπολογίζει παρά μόνο στον εαυτό του’ καθένας τους πραγματοποιούσε , μέσα στην πληρέστερη εγκατάλειψη, τον ιστορικό του ρόλο.

Καθένας τους, κόντρα στους δυνάστες , επιχειρούσε να γίνει ο εαυτός του, αναπόδραστα και, διαλέγοντας ο ίδιος τον εαυτόν του μέσα στην ελευθερία του , διάλεγε την ελευθερία όλων»]

 

Το δεύτερο  είναι του δικού μας ποιητή, του Μανόλη Αναγνωστάκη όπως το περιγράφει στο περίφημο ποίημα του « Χάρης 44» που αναφέρεται  στην Ελληνική Εθνική Αντίσταση κατά την διάρκεια της ναζιστικής κατοχής.

               

                «Δεν ξέρανε πατέρα , μάνα , σπίτι,

                 έναν δεν δίνανε για το σήμερα παρά,

                 Δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη,

                 Δεν ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά»

 

Αυτά τα αγεωμέτρητα νιάτα, διάλεξαν τον παράτολμο δρόμο «…παίζοντας το κρυφτούλι με τον θάνατο σε κάθε γωνιά και σοκάκι».

                                           *******

Η ύπαρξη των Ενόπλων Δυνάμεων, σε οποιαδήποτε χώρα, ενώ δεν αμφισβητείται ως αναγκαία σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι ταυτόχρονα και ο μόνος  σχεδόν οργανισμός  ο οποίος συγκεντρώνει πάντα ή σχεδόν πάντα την αυστηρή κριτική, την μετρημένη έως την σφοδρή αντιπάθεια, το θαυμασμό αλλά και το δέος,

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί θεωρούν τον στρατιωτικό a priori ξεκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία, τον στρατό έναν μηχανισμό καταπίεσης και στην καλλίτερη τέλος περίπτωση «αναγκαίο κακό»..

Αντίθετα σε απελευθερωτικούς αγώνες, σε  αποτίναξη δικτατορικών καθεστώτων σχεδόν λατρεύεται[1821-1912/13- κυβερνητικός στρατός στον εμφύλιο στην Ισπανία, επανάσταση γαρυφάλλων στην Πορτογαλία το 1974] ενώ σε περιόδους δικτατορικών καθεστώτων η υφέσεων , ή μισείται ή στην καλλίτερη περίπτωση δέχεται σκληρή κριτική[Δικτατορία 67, όποια άλλη δικτατορία, στρατιωτικοί μηχανισμοί αποικιοκρατών-υπερδυνάμεων]

Χαρακτηριστική , κατά την άποψη μου είναι η περίπτωση στην διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης όπου τον Σεπτέμβριο του 1792, στο οροπέδιο του Βαλμυ, οι «σαν κυλοτ» Γάλλοι στρατιώτες υπό τον Στρατηγό Κέλλερμαν και με την ιαχή «Ζήτω το Έθνος» κατατρόπωσαν την τέλεια πρωσική μηχανή,

Είχε πει τότε ο Γκαίτε ότι «Τέλειωσαν οι στρατοί των Βασιλιάδων και αρχίζουν οι στρατοί των  Λαών»

Η κριτική λοιπόν που ασκείται στον στρατό είναι ίδια ‘ή σχεδόν  ίδια από την εποχή του Ηρακλείτου[‘Πόλεμος πάντων πατήρ»], αλλά και πιο πριν, την εποχή του Κλαουζεβιτς [« πόλεμος συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα »] ως τις μέρες μας.

Ως Λαός ενός Ελευθέρου και δημοκρατικού Κράτους πρέπει να απαιτούμε    την λειτουργιά του Στρατού ως υπερασπιστή  των αρχών που έχουν αναφερθεί και πρέπει να αγωνιζόμαστε για την υποχρέωση της πολιτείας να διατηρεί έναν τέτοιο στρατό.

Στρατό στην υπηρεσία της προάσπισης της Πατρίδας και συνεπώς του Λαού της ,

Δεν θέλουμε έναν στρατό με ειδικά προνόμια αλλά θέλουμε έναν στρατό να υπηρετεί και να προστατεύει την Πατρίδα και τον Λαό

Θα κλείσω με κάτι που μας έλεγαν στη Σχολή Ευελπίδων και που διδάσκεται και σήμερα στους Ευέλπιδες « Πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν διαφέρετε σε τίποτα από τους άλλους νέους σήμερα και τους αυριανούς υπεύθυνους πολίτες   της αύριο,

Η μόνη διαφορά που έχετε, ακριβώς επειδή η πολιτεία σας έχει εμπιστευτεί τα όπλα της , είναι ότι στον κώδικα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων το μόνο δικαίωμα μας είναι να έχουμε υποχρεώσεις.

Αυτά για τους Ευέλπιδες- Αξιωματικούς , Η Πολιτεία οφείλει να στηρίζει αυτή τη φιλοσοφία παρέχοντας εκείνα τα εφόδια όπως αυτά περιγράφονται  παρακάτω στην Πολιτεία του Πλάτωνος.

«….Πρόσεξε λοιπόν, αν πρόκειται  οι φύλακες[εδώ ο Πλάτων αναφέρεται σε όλους του φύλακες κι όχι μόνον στους στρατιωτικούς] να γίνουν άριστοι, μήπως πρέπει να ζουν και να κατοικούν κατά τον εξής τρόπο.

Κατ αρχάς να μην έχει κανένας φύλακας καμιά δική του περιουσία, εκτός από τα απολύτως αναγκαία,  Έπειτα να μην έχει κανένας τους τέτοιο σπίτι και τέτοια αποθήκη ώστε να μπορεί ο οποιοσδήποτε να εισέρχεται, τρόφιμα θα παίρνουν από τους άλλους πολίτες αντί μισθού για τη φύλαξη πού θα τους κάνουν και τόσα όσα έχουν ανάγκη άνθρωποι αθλητές στον πόλεμο, φρόνιμοι και ανδρείοι, ώστε για έναν χρόνο μήτε να τους περισσεύει τίποτα μήτε να τους λείπει, να τρώνε όλοι μαζυ στα συσσίτια, σαν να ήταν σε στρατόπεδο, να τους πούμε ότι χρυσάφι και ασήμι έχουν θεϊκό μέσα στην ψυχή τους από τους Θεούς βαλμένο, ώστε δεν έχουν ανάγκη από ανθρώπινο και δεν είναι ευσέβεια να μολύνουν το θεϊκό δώρο ανακατεύοντας το με ανθρώπινο θνητό χρυσάφι, γιατί, με το συνηθισμένο νόμισμα γίνονται πολλά άσχημα πράγματα, ενώ το δικό τους είναι άφθαρτο και αμόλυντο, Μόνο σε αυτούς , από όλους τους άλλους πολίτες, δεν θα επιτρέπεται να μεταχειριστούν και να αγγίζουν χρυσό και άργυρο, ούτε να διαμένουν στο ίδιο σπίτι, ούτε να στολίζονται με αυτά και να πίνουν με χρυσά ή ασημένια ποτήρια. Έτσι θα σώζονται και οι ίδιοι και την πόλιν θα σώζουν.

Άμα αυτοί αποκτήσουν δική τους Γή και σπίτια και χρήματα , τότε αντί για σύμμαχοι των άλλων πολιτών θα γίνουν εχθροί και τύραννοι, θα ζήσουν όλη τους τη ζωή μισώντας τους άλλους και μισούμενοι από αυτούς, κακοποιώντας και κακοπαθώντας, θα φοβούνται περισσότερο τους εσωτερικούς παρά τους εξωτερικούς εχθρούς και έτσι θα πάρουν τον κατήφορο της καταστροφής και οι ίδιοι και η πόλις…»[ελεύθερη απόδοση χωρίου της Πολιτείας του Πλάτωνος Γ’ 416 Δ].

                                               ******

Στη σημερινή  εκδήλωση του Πανεπιστημίου Αθηνών παριστάμεθα ως ομιλητές άτομα από διαφορετικούς χώρους και αυτή η παρουσία αποδεικνύει πιστεύω  την δυνατότητα σύγκλισης και την αποφυγή αντιπαλότητας , η οποία στη καλλίτερη περίπτωση είναι αμοιβαία αντιπάθεια-καχυποψία και φτάνει στην χειρότερη σε εμφύλιες διαμάχες [το πανάρχαιο εθνικό μας σπορ..]

Είναι σημαντικό πιστεύω ότι η γενίκευση αστοχιών των επί μέρους κλάδων είναι επικίνδυνη όπως επίσης είναι επικίνδυνη και η αποφυγή πάταξης κάθε αστοχίας εν ονόματι της προστασίας του κάθε κλάδου,

Το ότι ΑΝΑξιωματικοι ενεπλάκησαν στην επάρατο δικτατορία του 1967 δεν σημαίνει ότι όλες οι Ένοπλες Δυνάμεις ήταν υπεύθυνες για  τη δικτατορία , όπως επίσης δεν ήταν δυνατόν να μην στηλιτευθουν και τιμωρηθούν εκείνοι που οδήγησαν την χώρα σε αυτή την καταστροφή κυριότερη της οποίας ήταν η απώλεια της μισής Κύπρου.

 

Ευχαριστώ την οργανωτική επιτροπή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και ιδιαίτερα την Καθηγήτρια Κυρία Πέπη Ρηγοπούλου που είχε την ευγένεια να με προσκαλέσει και εσάς Κυρίες και Κύριοι που είχατε την υπομονή να με ακούσετε

 

Αθήνα 24 Οκτωβρίου 2012

Δημήτριος Αλευρομάγειρος

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

ΣΥΡΙΖΑ (κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 25, 2012

 

 

 

 

Οι ξένοι δημοσιογράφοι με τους οποίους μίλησα το τελευταίο διάστημα με ρώτησαν αν πιστεύω πως η κυβέρνηση Σαμαρά θα βγάλει τον μήνα. Τους απάντησα πως δεν ξέρω αν η κυβέρνηση θα βγάλει τον μήνα αλλά είναι σχεδόν βέβαιο πως πλησιάζει η ώρα που πρωθυπουργός θα γίνει ο Αλέξης Τσίπρας.

Δεν έκανα καμιά φοβερή πρόβλεψη. Η πλειοψηφία των Ελλήνων – ανεξάρτητα από την πολιτική τους τοποθέτηση- πιστεύουν πως το κόμμα που θα νικήσει στις επόμενες εκλογές θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και τι θα σημάνει μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές; Ίσως, πολλά. Αλλά μπορεί και απολύτως τίποτα.

Πιστεύω πως οι Έλληνες έχασαν την ευκαιρία να αλλάξουν την πορεία και τη μοίρα της χώρας -και τη δική τους- στις εκλογές του Ιουνίου.

Φοβήθηκαν; Δείλιασαν; Έπεσαν θύματα εκβιασμού; Αυτό που έχει σημασία είναι πως έκαναν πάλι κυβέρνηση εκείνα τα διεφθαρμένους κόμματα και εκείνους τους διεφθαρμένους πολιτικούς που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία.

Και έστειλαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα στο εξωτερικό και στο εσωτερικό για την ποιότητα και την ηθική της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Δεν έχουν μόνο οι πολιτικοί ευθύνες, έχουν και οι πολίτες.

Κι αυτή τη φορά δεν μπορεί κανένας Έλληνας να πει ότι δεν ήξερε. Τα ξέραμε όλοι όλα.

Κάποιοι φίλοι μου γράφουν πως έχω γίνει Συριζαίος – βέβαια, αρκετοί άλλοι δεν με βρίσκουν αρκετά αριστερό, ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως κάνω κακό στην Αριστερά με τα κείμενά μου (λες και είμαι ο Τρότσκι).

Κατά καιρούς, με έχουν βαφτίσει δεξιό, νεοφιλελεύθερο, κομμουνιστή, φασίστα, αριστεριστή, αναρχικό, απολιτίκ και διάφορα άλλα. Εγώ προσπαθώ να γίνω άνθρωπος. Επίσης, προσπαθώ να χρησιμοποιώ τη λογική.

Ναι, πιστεύω πως ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να είχε νικήσει στις εκλογές του περασμένου Ιουνίου. Αλλά όχι επειδή είμαι οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ – δεν είμαι. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είχε νικήσει επειδή σε μια χρεοκοπημένη χώρα που η Δικαιοσύνη αγνοείται –και κανένας πολιτικός δεν οδηγήθηκε στο δικαστήριο για την χρεοκοπία της χώρας-, θα έπρεπε οι πολίτες να αποδώσουν δικαιοσύνη ή να αποδείξουν πως επιθυμούν να υπάρξει δικαιοσύνη. Και οι εκλογές του Ιουνίου ήταν η τέλεια ευκαιρία. Μπορεί και η τελευταία.

Οι πολίτες επέλεξαν Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, ενώ έβαλαν στη Βουλή και την Χρυσή Αυγή. Ο λαός εμίλησε.

Και δεν μπορεί να πει κάποιος πως δεν είχε επιλογές. Οι «αριστεροί» είχαν την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ και οι «δεξιοί» τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Η δικαιολογία πως τα δυο αυτά κόμματα δεν θα έκαναν κυβέρνηση συνεργασίας δεν στέκει. Κάτω από την πίεση των πολιτών, θα συνεργάζονταν μια χαρά. Η χρεοκοπία και το Μνημόνιο δεν θα άφηναν περιθώρια ούτε στον Τσίπρα, ούτε στον Καμμένο. Θα αναγκάζονταν να συνεργαστούν. Δεν είναι χαζοί.

Οι διαφορές ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητων Ελλήνων στο μεταναστευτικό δεν θα αποτελούσαν πρόβλημα, αφενός επειδή ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη παραδεχτεί πως η Αριστερά έκανε λάθη και δεν εκτίμησε την έκταση του μεταναστευτικού προβλήματος και αφετέρου επειδή τα δυο κόμματα θα μπορούσαν να συμφωνήσουν πως οι μετανάστες –αντί να οδηγούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης- θα χρησιμοποιηθούν ως μοχλός πίεσης προς τις βόρειες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν τους θέλουν στο έδαφός τους αλλά τους προτιμούν καθηλωμένους στην Ελλάδα.

Να θυμίσω πως ο Αντώνης Σαμαράς, πριν από τρεις εβδομάδες στο Παρίσι, είπε –αναφερόμενος στους μετανάστες- πως «Στην Ελλάδα, όμως, είναι σαν όμηροι (οι μετανάστες), αφού στην ουσία αλλού θέλουν να πάνε». (Αλλά αν πάνε αλλού, πώς θα υπάρχει η Χρυσή Αυγή που την έχουν ανάγκη το πολιτικό κατεστημένο και η οικονομική ελίτ για να την χρησιμοποιούν σαν μπαμπούλα; Αλήθεια, πότε θα δείρει κανέναν πλούσιο η Χρυσή Αυγή; Μόνο φτωχούς και εξαθλιωμένους δέρνει. Εγώ περίμενα ο αρχηγός και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής να πλακώσουν τον Αλαφούζο αλλά αυτοί έχουν πλακωθεί στις συνεντεύξεις στο κανάλι του. Αντί για φίδια, ο ΣΚΑΪ δείχνει πια χρυσαυγίτες. Εντάξει, το ίδιο είναι.)

Και γιατί χάθηκε η ευκαιρία στις εκλογές του Ιουνίου; Γιατί να μην μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει την κατάσταση μετά τις επόμενες εκλογές;

Αφενός γιατί οι πολίτες νομιμοποίησαν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ και, ουσιαστικά, τους έδωσαν άφεση αμαρτιών για την χρεοκοπία της χώρας. Στο δίλημμα «Δικαιοσύνη ή ευρώ», οι πολίτες επέλεξαν το ευρώ – με κίνδυνο να τα χάσουν και τα δυο. Τώρα οι πολίτες θα ζητήσουν να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη αυτοί τους οποίους ψήφισαν πριν από τέσσερις μήνες; Το πουλάκι πέταξε. Είπαμε ο λαός να είναι πάντα αθώος αλλά έχει και η αθωότητα το όριά της – που είναι κοντά στα όρια της βλακείας.

Αφετέρου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σήμερα το κόμμα που ήταν τον περασμένο Ιούνιο – τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ «δικτυώνεται». Και γι’ αυτό δεν ευθύνεται μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται πως οι πολίτες ενδιαφέρονται μόνο για την τσεπούλα τους, εσείς περιμένετε ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τις ανατροπές, τις ρήξεις και την επανάσταση;

Τις ανατροπές, τις ρήξεις και τις επαναστάσεις τις κάνουν οι πολίτες, όχι τα κόμματα. Τα κόμματα ακολουθούν.

Στην πρόσφατη συνέντευξή του στο Unfollow, ο Αλέξης Τσίπρας μας είπε: «Πρέπει να αλλάξουν όμως πολλά και στην αντίληψη που έχει ο κόσμος για το πώς θα βγούμε από την κρίση. Διότι εγώ βλέπω ότι υπάρχει μια βεβαιότητα στο κόσμο ότι ερχόμαστε εμείς κι ένα κύμα το οποίο διευρύνεται – αλλά σε μια λογική ανάθεσης. Σου αναθέτω την εργολαβία να μας σώσεις. Εγώ θα κάθομαι στον καναπέ. Εσύ να μας σώσεις. Αυτή είναι η λογική της ανάθεσης. Αυτό είναι τελείως λάθος κι αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για μας. Ν’ αλλάξουμε αυτήν τη νοοτροπία του κόσμου».

Δύσκολο να αλλάξει η νοοτροπία του κόσμου και η λογική της ανάθεσης.

Στις τελευταίες διαδηλώσεις, διαπίστωσα πως το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγαλώσει αλλά, οπωσδήποτε, υπολείπεται ακόμα αρκετά του μπλοκ του ΠΑΜΕ. Κρίνοντας από τη συμμετοχή των πολιτών στις διαδηλώσεις, θα νόμιζες πως νικητής των επόμενων εκλογών δεν θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά το ΚΚΕ.

Η πλειοψηφία αυτών που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές δεν δείχνουν ιδιαίτερη αγωνιστικότητα. Λογικό είναι, αφού πρόκειται –κυρίως- για πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που είναι μαθημένοι να είναι αραχτοί στους καναπέδες και να καθαρίζει για αυτούς το μέσο, ο γνωστός, ο πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης κοκ. Πού να τρέχεις τώρα στις διαδηλώσεις; Τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους – έγινε η ζωή τους άνω κάτω.

Ένας ακόμα λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ προβληματίζει πολύ είναι ο Φώτης Κουβέλης. Ο Φώτης Κουβέλης μέχρι πριν δυόμισι χρόνια ήταν στέλεχος του Συνασπισμού και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ. Την συνέχεια την ξέρετε. Έγινε η «αριστερά της ευθύνης» στην κυβέρνηση του Μνημονίου, χωρίς καν να θέσει ούτε ένα αίτημα απονομής δικαιοσύνης, αν και είναι δικηγόρος.

Τι είναι αυτό που μπορεί να σε πείσει πως ο Φώτης Κουβέλης αποδείχτηκε συστημικός και ανώδυνος –για να μην πω τίποτα χειρότερο- και ο Γιάννης Δραγασάκης, για να αναφέρω ένα τυχαίο παράδειγμα, θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεν θα γίνει ένα ακόμα αριστερό πιόνι των τραπεζιτών, των εφοπλιστών των εκδοτών και των καναλαρχών;

Τίποτα δεν μπορεί να σε πείσει για αυτό –ειδικά, όταν βλέπεις κάποιους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να κωλοτρίβονται διαρκώς στα παράθυρα των καθεστωτικών ΜΜΕ- αλλά δεν υπάρχουν άλλες επιλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα νικήσει στις εκλογές επειδή δεν υπάρχουν άλλες επιλογές, όχι επειδή έχει εμπνεύσει τους πολίτες και τους έχει ενθουσιάσει. Αυτό δεν είναι κολακευτικό για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά ακόμα περισσότερο δεν είναι καθόλου κολακευτικό για τους πολίτες.

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι περιμένουν οι Έλληνες από τον Αλέξη Τσίπρα, εκτός βέβαια από το ότι θα γίνει ο δεύτερος νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους.

Επίσης, δεν καταλαβαίνω από πού προκύπτει πως οι πολίτες μιας χώρας μπορούν να είναι κότες, ανήθικοι, διεφθαρμένοι, αμόρφωτοι, παρτάκηδες, φθονεροί, ψεύτες, υποκριτές και για τα μπάζα αλλά αυτοί οι ίδιοι πολίτες να έχουν την απαίτηση ο πρωθυπουργός της χώρας να είναι γενναίος, ηθικός, αξιοπρεπής, τέρας μόρφωσης, αλτρουιστής, σπαθί στο λόγο του, μάγκας και λεβεντιά.

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οι πολιτικοί.

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι Έλληνες.

Και οι Έλληνες έχασαν την ευκαιρία να αλλάξουν –ή να δείξουν πως θέλουν να αλλάξουν- τον περασμένο Ιούνιο.

Όποιος φοβάται δεν αλλάζει ποτέ.

(Επειδή η ζωή είναι πολύ ωραία για να την περνάς απαντώντας σε μέιλ, να πω στους λίγους φίλους που ενοχλήθηκαν επειδή μίλησα στη δημοσιογράφο των New York Times –κάτι παρόμοιο είχε συμβεί πριν από μερικούς μήνες με τον Guardian αλλά εκεί κάποιοι είχαν ενοχληθεί από την απάντησή μου- πως είναι δικαίωμά μου να μιλάω όπου θέλω. Υπενθυμίζω πως τα τελευταία δυόμισι χρόνια επέλεξα να μην μιλήσω σε κανένα ελληνικό ΜΜΕ –με μία και μοναδική εξαίρεση τον Real FM και, ειδικά, την Ελληνοφρένεια-, αλλά δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα ξένα ΜΜΕ. Παιδιά, εσείς, αν σας ρωτήσουν την γνώμη σας οι New York Times, να αρνηθείτε να τους την πείτε.)

http://pitsirikos.net/2012/10/%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B7-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AF%CE%B1/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Διαμαρτυρία στις Σκουριές Χαλκιδικής: Οι γυναίκες απέναντι από τα ΜΑΤ (βίντεο, 21-10-12)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 24, 2012

Αντιγράφουμε από το antigoldgreece.wordpress.com:
“Για να μην προκαλέσουμε επίθεση των ΜΑΤ μπήκαμε μπροστά οι γυναίκες και τους ζητήσαμε να μας αφήσουν να περάσουμε. Απόλυτη άρνηση. Είμασταν εκεί μπροστά στις ασπίδες φωνάζοντας συνθήματα και προσπαθώντας να μιλήσουμε στους ανέκφραστους αστυνομικούς. Είμαστε οι γυναίκες, οι μανάδες, οι αδελφές και οι κόρες σας και είμαστε εδώ για να προστατεύσουμε τον τόπο μας. Αγωνιζόμαστε για παιδιά μας και για το αύριο. Γιατί μας χτυπάτε; Εσείς τι θα πείτε στα δικά σας παιδιά;
Η καταστολή που ζήσαμε ήταν απίστευτης αγριότητας, μοναδική στα Ελληνικά χρονικά. Περισσότερα στο http://antigoldgreece.wordpress.com”

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Λάζαρος Μαύρος: «Αν τα κόμματα είναι κύτταρα δημοκρατίας, η δημοκρατία πάσχει από καρκινογόνο κυτταρίτιδα»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 24, 2012

Συνέντευξη του Λάζαρου Μαύρου στο Θανάση Αθανασίου στο Sigmalive

Τον αποκάλεσαν «φασίστα» και «σοβινιστή». Του απέδωσαν δεκάδες άλλους χαρακτηρισμούς που κάποιες φορές «τον κάνουν να γελά». Ο Λάζαρος Μαύρος, με τρεις δεκαετίες στη δημοσιογραφία, αποκαλύπτει και αποκαλύπτεται, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο Sigmalive. Μιλά για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Σχολιάζει τα κόμματα, κάνοντας λόγο για «καρκίνωμα της δημοκρατίας», αναφερόμενος σε όλους όσοι επιζητούν δόξα και «καρέκλες». Στρέφει παράλληλα τα πυρά του εναντίον της «ναζιστικής συμμορίας» Χρυσής Αυγής, που «παρέσυρε τον Ελληνικό λαό» και τονίζει ότι «όποιος ντύνεται τη γαλανόλευκη, δεν σημαίνει ότι είναι και πατριώτης». Αναφέρεται επίσης στο ρόλο και τη δράση της ΕΟΚΑ ΄Β. Μιλά για την εποχή που έχασε το διαβατήριο του, το οποίο βρέθηκε στα χέρια του Οτσαλάν. Θυμάται παράλληλα το φίλο του Θεόφιλο Γεωργιάδη και τη δράση του υπέρ του κουρδικού κινήματος. Ξεκαθαρίζει δε τη θέση του, σχετικά με τον πόλεμο και τον ρόλο που θα πρέπει να έχει ο στρατός και ο στρατιωτικός εξοπλισμός.

  • Κάποτε οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί με κάνουν να γελώ

  • Με κατηγόρησαν για «μπανάλ φασισμό»

  • Κοινωνία: Νοιώθω ντροπή να βρίσκεται στο γήπεδο η γαλανόλευκη

  • Η «Χρυσή Αυγή» είναι μια συμμορία ναζιστών

  • Το χειρότερο είδος από την εποχή της λαίλαπας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

  • Παρόλο που λένε ότι καλό είναι να συζητούμε τα πάντα, δεν μπορώ να συζητώ για το αν είναι σωστός, π.χ., ο κανιβαλισμός ή η παιδεραστία

ΕΡ. Σου αποδίδονται από μια μερίδα κόσμου, κάποια αρνητικά χαρακτηριστικά. Σε αποκάλεσαν από φασίστα, μέχρι σοβινιστή. Πώς απαντάς σε αυτούς τους ισχυρισμούς και γιατί υπάρχουν;

Όταν είσαι στη δημοσιογραφία, καθημερινά εκτεθειμένος και διατυπώνεις τις απόψεις σου, απόψεις οι οποίες φυσιολογικά έχουν και διαφωνούντες, ειδικά όταν είσαι επικριτικός εναντίον συγκεκριμένων πολιτικών(γραμμών), τότε είναι φυσιολογικό και είναι μια εύκολη καταφυγή του καθενός να σου αποδίδει τον χαρακτηρισμό εκείνο τον οποίο θεωρεί ως το χειρότερο. Δηλαδή, εάν για παράδειγμα, μέσα στο νου κάποιων του ΑΚΕΛ, το χειρότερο που θα μπορούσαν να σε αποκαλέσουν είναι «φασίστας», θα σε πουν φασίστα, εάν για κάποιον του ΔΗΣΥ το χειρότερο είναι να σε πουν κομμουνιστή, θα σε πουν κομμουνιστή.

Εάν για κάποιους του «ΝΑΙ», το χειρότερο είναι να αποκαλέσουν κάποιον σοβινιστή, θα το κάνουν. Είναι φυσιολογικά προϊόντα της καθημερινής δουλειάς που κάνει ένας δημοσιογράφος, ότι θα αντιμετωπίσει τέτοιες ρετσινιές. Σε άλλες εποχές μπορούσε να ήταν κάτι άλλο.

Σε ενόχλησε ποτέ;

Εάν πω ευθέως «ναι» ή «όχι», δεν θα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, διότι δεν μπορώ να θυμηθώ όλες τις περιπτώσεις, αυτές τις 10ετίες που βρίσκομαι στο επάγγελμα. Κάθε φορά όμως είχα εμπιστοσύνη στη συγκεκριμένη μου δουλειά. Έχω συγκεκριμένο πλάνο, καθημερινά, γραμμένο με προσοχή ακόμα και στα σημεία στίξεως. Η δουλεία μου στο ραδιόφωνο εδώ και 22 χρόνια είναι γνωστή σε όλους. Το τι θα σκεφθεί ο καθένας και το τι θα μου αποδώσει, μερικές φορές με κάνει και γελώ.

Κάποτε έκανα κριτική σε ένα βιβλίο που εξέδωσε ο φίλτατος Νιαζί Κιζίλγιουρεκ για τον πρόεδρο Κληρίδη. Του έκανα συγκεκριμένη κριτική στο βιβλίο, όχι μόνο στον Νιαζί αλλά και στον τότε πρόεδρο Κληρίδη. Τότε, ο φίλος μου ο Νιαζί, έγραψε σχόλιο σε μια εφημερίδα και αναφερόταν σε «μπανάλ φασισμό» και προσπαθούσα να καταλάβω τι εννοούσε με αυτό τον χαρακτηρισμό. Δεν κατάλαβα τελικά τι έννοια προσέδιδε τότε ο Κιζίλγιουρεκ στο φασισμό. Εγώ έχω διαβάσει για το φασισμό και ιδιαιτέρα τη μαζική ψυχολογία του φασισμού του Βίλχεμ Ράιχ. Θα μπορούσε να τους απαλλάξει από πολλά φασιστικά σύνδρομα, τα οποία έχουν μέσα τους χωρίς να το ξέρουν.

EP. Πώς διαχωρίζεται ο εθνικισμός, από τον πραγματικό πατριωτισμό και την πραγματική αγάπη προς τον τόπο; Γιατί οι ακροδεξιές-εθνικιστικές ομάδες «κολλούν» παντού και ένα «Ελλάδα»; Τέτοιες συμπεριφορές είναι ζημιογόνες;

Βεβαίως. Η κάθε περίπτωση όμως θα πρέπει να εξετάζεται ανάλογα με το περιεχόμενο της. Όποιος φέρει μια ελληνική σημαία σημαίνει άραγε ότι είναι Έλληνας και όποιος πιάσει ένα Τσε Γκεβάρα είναι επαναστάτης; Μέχρι και πάνω στα πούρα τους έχουν τον Τσε. Τον έχουν εξευτελίσει εντελώς. Νοιώθω ντροπή να εξευτελίζεται  στα γήπεδα η γαλανόλευκη, για την οποία έχουν θυσιαστεί τόσοι ήρωες μας και να είναι ένα πανί ανάμεσα στις ποδοσφαιρικές συγκρούσεις. Λοιπόν, όποιος ντύνεται τη γαλανόλευκη δεν σημαίνει ότι είναι και φιλόπατρης.

  • Ο ρόλος των «χρήσιμων ηλιθίων»

  • Η εοκαβήτα χρησιμοποιήθηκε από εκείνους που σχεδίαζαν την τουρκοποίηση της Κύπρου

  • Πολιτική: Η Κυβέρνηση προκάλεσε την έξαρση του ακραίου εθνικισμού

  • Τα κόμματα σκέφτονται τη συμμετοχή τους στα λάφυρα της εξουσίας

  • Σχέσεις ε/κ-τ/κ

ΕΡ. Ποιοι έχουν μετατρέψει τον εθνικισμό και το εθνικιστικό φρόνημα, σε «προϊόν»προς εκμετάλλευση;

Η ιστορία για το τι είναι εθνισμός και εθνικισμός και πώς προέκυψε να προβάλλεται ως αρνητική έννοια, είναι από μόνη της ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο.

Όταν ήμουν μικρός και παρακολουθούσα ραδιόφωνο (είχαμε τότε μόνο το Ρικ), ήταν οι εποχές που βρίσκονταν σε ανάπτυξη τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στον κόσμο. Οι ηγέτες των εθνικών απελευθερωτικών κινημάτων, λέγονταν επισήμως «εθνικιστές ηγέτες». Ο όρος που απέδιδαν στον Φιντέλ Κάστρο ήταν «ο εθνικιστής ηγέτης της Κούβας». Δεν είχε την έννοια που προσδίδουν οι σημερινοί στο «εθνικιστής». Θα μπορούσες να το ακούσεις και για κομμουνιστικά κινήματα όπως στο Βιετνάμ και εννοούσαν τους Βιετγκόγκ. Εννοούσαν, δηλαδή, αυτούς που υπεράσπιζαν το έθνος τους έναντι της ξενικής αποικιοκρατικής κατάκτησης. Ο όρος αυτός εμφανίστηκε με αρνητικό περιεχόμενο, εσχάτως, μετά το 1974 ιδίως. Αν ψάξεις στη «Χαραυγή» πριν το ΄74 δεν θα βρεις τον όρο«εθνικιστής». Δεν κατηγορούσε τους αντιπάλους της η «Χαραυγή» σαν εθνικιστές. Στην Κύπρο ευδοκίμησε η κατηγορία εναντίον εθνικιστών από όταν παρουσιάστηκε η εναντίωση στον συμβιβασμό. Από το 1977 και εντεύθεν, ως εθνικιστής κατηγορήθηκε, για παράδειγμα, ο Βάσος Λυσσαρίδης. Ήταν τότε, το ’77-‘78, που υπήρξε μια μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στο ΑΚΕΛ και στην ΕΔΕΚ, όπου κατηγόρησαν τον Λυσσαρίδη και σαν πολεμοκάπηλο και σαν τυχοδιώχτη, διότι εναντιωνόταν στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Λόγω της καταστροφής του ‘74, το μίσος εναντίων της χούντας διευρύνθηκε σε μίσος κάθε τι ελληνικού.

..και σε εκείνη την περίοδο είχαμε την άνοδο του κυπριωτισμού

Ακριβώς. Εγώ δεν αφαίρεσα από το αυτοκίνητο ή τη μοτοσικλέτα μου τη γαλανόλευκη και θα μπορούσε, αν με έβλεπε κάποιος από τους τότες φίλους μου της ΕΔΟΝ και του ΑΚΕΛ, με τη σημαία πάνω στο κράνος της μοτοσικλέτας, να με βρίσει κιόλας ότι είμαι φασίστας επειδή έχω τη σημαία. Βεβαίως αυτές οι κατηγορίες έχουν μειωθεί με την πάροδο του χρόνου.

Βάζω τον ύμνο των εθελοντών του ΑΚΕΛ του 1943. Τον έγραψε ο Τεύκρος Ανθίας: «εμείς όλοι της Κύπρου μας παιδιά, του ΑΚΕΛ πάντα πιστοί σημαιοφόροι, για της Ελλάδας μας τη λευτεριά ριχτήκαμε στη μάχη πρωτοπόροι». Ήταν εθνικιστές; Όχι βεβαίως. Η υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας των ανθρώπων, είναι υπεράσπιση του αυτονόητου. Έγιναν προσπάθειες να εξαλειφθεί ο ελληνικός εθνισμός των Κυπριών, από την εποχή της αγγλοκρατίας, και μέσα από την παιδεία. Το υιοθέτησαν και οι φίλοι μας από τον νεοκυπριακό σύνδεσμο σε κάποια φάση, και μέσα στο ΑΚΕΛ σε πολλές περιπτώσεις. Δεν είδα ποτέ μου σε μια εκδήλωση του ΑΚΕΛ ή της ΕΔΟΝ μια ελληνική σημαία που να την έχουν πάρει οι ίδιοι, εκτός άμα γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου. Παλαιότερα, στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου έβλεπες στη πρώτη σελίδα της «Χαραυγής» και μια μικρή ελληνική σημαία. Τώρα εξαφανίστηκε.

  • Οι τ/κ χρησιμοποιήθηκαν από την Τουρκία για την υλοποίηση των επεκτατικών της σχεδίων

  • Πόλεμος: Έχασα πολλούς μέσα από τα χέρια μου, έκλαιγαν μανάδες. Και οι Τούρκοι απέναντι. Και εκείνους μανάδες τους έκλαιγαν

  • Υπόθεση Οτσαλάν: Ήταν μια εποχή που έχασα το διαβατήριο μου

  • Ο Σημίτης και ο Πάγκαλος «χάρισαν»στους Τούρκους τον Οτσαλάν

  • Σχέδιο ΑΝΑΝ: Αν πλειοψηφούσε το«Ναι» στο δημοψήφισμα, θα έφευγα από την Κύπρο

ΕΡ. Ποια η γνώμη σου για ΧΑ και ΕΛΑΜ. Μπορούν να βοηθήσουν τον τόπο ή μόνο περαιτέρω ζημιά μπορούν να προκαλέσουν;

Για το ΕΛΑΜ δεν ξέρω, δεν ασχολήθηκα μαζί τους. Όσο αφορά τη «Χρυσή Αυγή», έχω να πω ότι είναι ναζιστές! Πρόκειται περί μιας ναζιστικής συμμορίας. Το χειρότερο είδος από την εποχή της λαίλαπας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σου λένε ότι «κύριε δικαιούμαστε να συζητούμε τα πάντα». Να κουβεντιάσεις με ποιους όμως; Δεν μπορώ να συζητώ, για παράδειγμα, αν είναι σωστός ο κανιβαλισμός ή να έχουν ίσο δικαίωμα λόγου και οι παιδεραστές. Δέχεσαι να συζητήσεις με κανίβαλους για τον κανιβαλισμό, υιοθετώντας τη θέση ότι «πρέπει να συζητούμε τα πάντα»; Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι αυτή η συμμορία, διότι περί συμμορίας πρόκειται, κατάφερε να παρασύρει τόσα ποσοστά του ελληνικού μας λαού και κατάφεραν να μπουν και μέσα στη βουλή. Υπήρξε και προηγούμενο βεβαίως και ο ίδιος ο Χίτλερ το κατάφερε αυτό και ο Μουσολίνι. Δεν ήταν άραγε με τις ψήφους των χρήσιμων ηλιθίων Γερμανών και Ιταλών που βγήκαν στην εξουσία;

ΕΡ. Στην Κύπρο βλέπεις να υπάρχει «ανοικτή οδός» που να προσφέρεται για να περάσει και να αναπτυχθεί ο εθνικισμός ή ο «νεοναζισμός», αν το θέτεις έτσι;

Δεν είναι δύσκολο να σπρωχτούν κάποιοι άνθρωποι στις ακρότητες και να παρασυρθούν από την προπαγάνδα των νεοναζιστών, είτε αυτοί οι νεοναζιστές τυλίγονται με ελληνικές σημαίες είτε με οτιδήποτε άλλο. Μάλιστα, έχω προσέξει, φαντάσου προσβολή και λίβελος για την ελληνική σημαία, να χρησιμοποιείται ως επικάλυψη, ως ντύσιμο ροπάλου. Κρατάνε ρόπαλα, σαν στελίφια κούσπων, για να χτυπούνε. Προσπαθούν κάποιοι πίσω από τη σημαία να κρύψουν το ρόπαλο τους, αν τους δεις αυτούς τους μαυροντυμένους της Χρυσής Αυγής, μιλάμε μέχρι αυτό το ρεζιλίκι η ελληνική σημαία. Όλα αυτά είναι επικαλύψεις. Ναζισμός, η λαίλαπα για την ανθρωπότητα.

ΕΡ. Ευνοείται από κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές ή ενέργειες, αυτή η κατάσταση;

Κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης διακυβέρνησης του κ. Χριστόφια πρόσεξα ότι ορισμένες κυβερνητικές συμπεριφορές, έπαιξαν το ρόλο ουσιαστικής ενίσχυσης τέτοιων καταστάσεων στην Κύπρο. Όταν ο κόσμος διαμαρτυρόταν στη Λάρνακα σε εκείνες τις εκδηλώσεις και έβγαινε ο κ. Συλικιώτης και η κ. Χαραλάμπους και έλεγαν ότι επρόκειτο για εθνικιστές, ωθούσαν τον, αγανακτισμένο από τη δική τους πολιτική, κόσμο προς τα εκεί, από αντίδραση και μόνο. Πώς ο κόσμος πήγε προς τη Χρυσή Αυγή; Ως αντίδραση προς τους παρακμασμένους και ένοχους για την καταστροφή της χώρας ΠΑΣΟΚτζήδες, Νεοδημοκράτες κλπ.

ΕΡ. Ποιος ο ρόλος των κομμάτων στα οποία απέδωσες το χαρακτηρισμό «Ολιγαρχική κομματική ηγετοκρατία»;

Ολιγαρχική κομματική ηγετοκρατία. Το  τονίζω διαρκώς ως αντίθετο με αυτό που διατείνονται τα ίδια τα κόμματα ότι είναι, δηλαδή «κύτταρα της δημοκρατίας».
Αν είναι κύτταρα, τότε αυτή η δημοκρατία έχει πάθει καρκινογόνο κυτταρίτιδα, διότι έφθασαν σε αυτή την παρακμή τα κόμματα. Δημοκρατία δεν σημαίνει να δίνεις τη ψήφο σου μια φορά στα πέντε χρόνια σε κάποιον να κάνει ότι θέλει και συ στο τέλος των 5 χρόνων να ξαναπηγαίνεις στις κάλπες. Αυτό το πράγμα δεν είναι δημοκρατία. Οι εκλογές βεβαίως είναι δημοκρατικές. Όμως το πολίτευμα δεν είναι δημοκρατικό απλά επειδή έχει δημοκρατικές εκλογές.
Για να ξεκινήσουμε να συζητάμε το τι είναι δημοκρατία, πρέπει να πάμε πίσω στην αρχαία Αθήνα. Είναι το κράτος του λαού, η εξουσία του λαού. Ο λαός θα πρέπει διαρκώς να αποφασίζει και να ελέγχει για την εκτέλεση των αποφάσεων. Πολύ δημοκρατικότερη είναι η πρόταση για το διαρκές άμεσα ανακλητό των εκλελεγμένων. Να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα του λαού, εάν για παράδειγμα ο τάδε πρόεδρος που θα βγει είναι άχρηστος και έχει πειστεί ο λαός για αυτό, να μπορεί ο λαός να τον αντικαταστήσει

Έχει ο κόσμος αυτό το κριτήριο;

Η δημοκρατική συνειδητοποίηση και συμμετοχή του λαού είναι ένα «άθλημα» το οποίο μπορεί να αναπτυχθεί και η ανάπτυξη της δημοκρατικής συμμετοχής δεν κατακτιέται με το πέρας της σχολικής εκπαίδευσης. Είναι και θέμα εμπειρίας. Οι Αθηναίοι πολίτες δεν είχαν όλοι το ίδιο επίπεδο μόρφωσης, αλλά μέσα από τη διαρκή συμμετοχή τους στην Εκκλησία του Δήμου, στα λαϊκά δικαστήρια, στα διάφορα αξιώματα τα οποία τους αναθέτονταν, εκπαιδεύονταν στο πολιτεύειν. Για αυτό ο Αριστοτέλης είπε ότι«εν μέρει κυβερνούμεθα και εν μέρει κυβερνούμε». Η συμμετοχή του λαού μέσα στις διαδικασίες ανεβάζει το επίπεδο μας. Και εμείς που το λέμε αυτό δεν είμαστε πανέξυπνοι, ούτε πέσαμε από τον ουρανό. Η καθημερινή συμμετοχή μας, ως δημοσιογράφων, στο πολιτικό γίγνεσθαι, μας έφερε σε αυτό το επίπεδο πολιτικοποίησης.

Γιατί δεν καταφέρνουν, τα κόμματα, να συμφωνήσουν σε σημαντικά θέματα όπως το εθνικό και την οικονομία και η αίσθηση που μένει σε αρκετό κόσμο είναι ότι… την ώρα που πρέπει να πολεμήσουν δίπλα-δίπλα και να συμπαραταχθούν για το καλό του τόπου, η μόνη τους έγνοια είναι να λασπολογίσουν το ένα το άλλο;

Διότι εκείνο που προέχει για το κάθε κόμμα είναι η δική του ανάδειξη στην εξουσία. Η δική του συμμετοχή στα λάφυρα της εξουσίας. Ο τρόπος που σκέφτεται το κάθε κόμμα είναι «τι είπαν» τα υπόλοιπα για να πει το αντίθετο, έτσι ώστε να υπάρξει διαφοροποίηση.

Ο κόσμος είναι μορφωμένος πλέον και αντιλαμβάνεται…

Ναι, αλλά με την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου, θα αναμέναμε από τους μορφωμένους, συνειδητοποιημένους κομματικούς που έχουν έστω και κάποια ανιδιοτέλεια, μέσα στα κόμματα τους όπου είναι οργανωμένοι, να σπρώξουν τις κομματικές ηγεσίες στην αναμόρφωση και αναγέννηση των κομμάτων, ώστε να γίνουν περισσότερο δημοκρατικά. Τη δημοκρατία δηλαδή που ζητούμε για το πολίτευμα, να την διδάξουν, να την εφαρμόσουν και να την υποστούν τα ίδια τα κόμματα. Διότι υπάρχει και κόστος για τους ιδιοτελείς.

Δεν είναι διατεθειμένα να το κάνουν αυτό. Οι άνθρωποι έχουν μάθει να δουλεύουν με αυτό τον τρόπο. Δεν ξέρω τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ στη διάλυση που βρέθηκε και τι θα κάνει, για παράδειγμα, αύριο- μεθαύριο με το ΑΚΕΛ. Τα ποσοστά του ΑΚΕΛ την πρώτη Κυριακή των εκλογών του 2008 ήταν 33,29%. Στις δημοτικές εκλογές του 2011 είχε 18%. Στη δημοσκόπηση του Ιουνίου του 2012 είχε 17,4%. Σε άλλες δημοσκοπήσεις με τον κ. Μαλά είχε 18-19% . Εάν στις Προεδρικές του 2013 πάει με το Μαλά και την πρώτη Κυριακή πάρει 18-19 %, τι θα γίνει μέσα στο ΑΚΕΛ για την απώλεια των ποσοστών του; Κάποιοι θα ζητήσουν εξηγήσεις.

Δικοινοτικές σχέσεις

ΕΡ. Ποια η γνώμη σου για τη σχέση την οποία θα πρέπει να έχουν οι δύο κοινότητες; Υπό ποιες προϋποθέσεις θα πετύχει η συμβίωση και θεωρείς ότι υπάρχει αυτή η δυνατότητα και η θέληση από πλευράς ε/κ– τ/κ;

Διατύπωνα επί χρόνια γραπτώς την άποψη μου, με πλήθος άρθρα, πάνω σε αυτό το θέμα. Ο όρος κοινότητες είναι και λανθασμένος και πλαστός. Στις τουρκοκρατούμενες περιοχές δεν έχουμε καμιά κοινότητα. Έχουμε ένα κατοχικό καθεστώς του Αττίλα, ελεγχόμενο πλήρως από την Άγκυρα, η οποία ελέγχει το κατοχικό καθεστώς περισσότερο από όσο ελέγχει τον πληθυσμό της. Αυτός ο πληθυσμός είναι τ/κ προέλευσης και τουρκικής προέλευσης, οι έποικοι. Σε ότι αφορά τους τ/κ, θα έπρεπε να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε ποιοι είναι και πόσοι είναι τοποθετημένοι, με τη μια ή την άλλη κατάσταση.

Ένας κατεξοχήν αντικατοχικός δημοσιογράφος, που έπαιζε το κεφάλι του κορώνα γράμματα, ο Σενέρ Λεβέντ, δεν έχει καμιά σχέση με το καθεστώς αυτό. Μπορεί ο ίδιος να λέει ότι ανήκει στην τ/κ κοινότητα, με την αντίληψη που έχει για τον όρο «κοινότητα», αλλά τα ζητήματα των σχέσεων θα πρέπει να τα δούμε με βάση την εξουσία. Βλέποντας και ιστορικά τα πράγματα, έχουμε μια τ/κ μειονότητα η οποία σε παλαιότερες καταγραφές κρίθηκε κάπου στο 18%. Αυτή η μειονότητα αξιοποιήθηκε και χρησιμοποιήθηκε πρώτα από τους Εγγλέζους για το διαίρει και βασίλευε και μετά από την Τουρκία ως στρατηγική μειονότητα, προγεφύρωμα για την υλοποίηση των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων. Για αυτό το λόγο, το Τουρκικό Γενικό Επιτελείο σχεδίασε, οργάνωσε, εξόπλισε, εκπαίδευσε και επέβαλε πάνω στον τ/κ πληθυσμό, την τ/κ οργάνωση ΤΜΤ, η οποία με τρομοκρατικές μεθόδους κατάφερε να επιβληθεί στον τ/κ πληθυσμό και να εξοντώσει οποιεσδήποτε φωνές διαφωνούσαν μαζί της. Ο γιατρός ο Ιχσάν Αλι , ο Αχμέτ Μουζαφέρ Γκουρκάν και ο Αιχάν Χικμέτ, οι δολοφονηθέντες δημοσιογράφοι του1962, ο Ντερβίς Αλι Καβάζογλου, όλοι αυτοί εξοντώθηκαν από την ΤΜΤ επειδή ήταν οι διαφωνούντες μέσα στην τ/κ μειονότητα και καταλήξαμε να έχουμε το 1963 την τουρκαντραρσία, έτσι όπως την είχε σχεδιάσει η Τουρκία.
Τους τ/κ τους είχαν κλειδώσει δια της βίας μέσα στους θυλάκους. Με τη μέθοδο του πιστολιού, λέει ο Καβάζογλου, οδηγούσαν την τ/κ μειονότητα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Χιτλερικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Ο Καβάζογλου έλεγε ότι μια «δράκα φασιστών», και εννοούσε το Ντεκτάνς, «έκλεψαν την ηγεσία της τ/κ κοινότητας».

ΕΡ. Ποιος ο ρόλος που διαδραμάτισε η εοκαβήτα  στην πορεία των εξελίξεων και στην σημερινή κατάληξη;

Για να εξετάσουμε το θέμα εοκαβήτα θα πρέπει να πάμε στους όρους γέννησης και ανάπτυξης των εμφυλίων παθών. Ίσως θα πρέπει να ξεκινήσεις από το Γ’82 του Θουκυδίδη. Η εοκαβήτα ήταν προϊόν και αποτέλεσμα της έξαρσης των εμφυλίων παθών. Ήταν αποτέλεσμα της σύγκρουσης της αρχομανίας. «Γιατί ο Μακάριος και όχι εμείς». Αυτά τα πάθη υπάρχουν στην ιστορία του ελληνισμού σαν λαίλαπα. Ο«καρκίνος» που έχουμε στο DNA μας. Η ΕΟΚΑ Β αξιοποιήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από εκείνους που σχεδίαζαν την τουρκοποίηση της Κύπρου. Για αυτό και ο Σπύρος ο Παπαγεωργίου, ο οποίος ήταν και ένας από τους θεωρητικούς της εοκαβήτα, συνεργάτης και του στρατηγού Γρίβα, είχε πει σε συνέντευξη του σε μένα ότι οι ενωτικοί της Κύπρου (και εννοούσε όλη την παράταξη των αγνών ιδεαλιστών ενωτικών αντιμακαριακών), χρησιμοποιήθηκαν ως οι χρήσιμοι ηλίθιοι για να πετύχουν οι Αμερικανοί και οι άλλοι σχεδιαστές την εισβολή της Τουρκίας και την κατάκτηση της Κύπρου.

Άλλο όμως κεφάλαιο είναι το τι οδήγησε στη δημιουργία της παράνομης ένοπλης οργάνωσης εναντίον του Προέδρου Μακαρίου. Αυτό έχει να κάνει και με τις ευθύνες του Μακαρίου και με τον τρόπο με τον οποίο κυβερνούσε. Δηλαδή, η καταπίεση της όποιας φωνής που διαφωνούσε, οδήγησε στην παράνομη οδό του Γρίβα του 1971.

Το 1968 είχαμε προεδρικές εκλογές. Ο Μακάριος υποστηριζόταν από την καταπληκτική πλειοψηφία του Κυπριακού λαού. Υπήρχε και μια διαφωνούσα μικρή παράταξη. Απαρτιζόταν από το γιατρό τον Δέρβη, ο οποίος ήταν πρώην δήμαρχος Λευκωσίας, τον Πολύκαρπο Ιωαννίδη, το γιατρό Τάκη Ευδόκα και αποφάσισαν να κατεβάσουν τον Τ. Ευδόκα ως ανθυποψήφιο του Μακαρίου.
Ήμουν 15χρονος τότε, τυχαία παρόν. Θα έκανε μια προεκλογική ομιλία στην πλατεία Ηπείρου, απέναντι από το άγαλμα του Σολωμού. Έστησαν μια εξέδρα για να μιλήσει ο Ευδόκας και επέλασαν στίφη μακαριακών, με γιαούρτια, αυγά, ντομάτες και διέλυσαν την προεκλογική του. Υποψήφιος πρόεδρος της δημοκρατίας και δεν τον άφησαν να μιλήσει. Το ΡΙΚ δεν του επέτρεψε να πει ούτε ένα «γεια» από το μικρόφωνο.

Παρόλο που κατηγορείτο και το καθεστώς Μακαρίου για δικτατορικές τάσεις, δεν ήταν φασισμός. Οι συλλήψεις, τα βασανίστρια από το CID της Πύλης Πάφου κ.λπ., δημιούργησαν τόση απέχθεια, με αποτέλεσμα, κατέληξε η ΕΟΚΑ Β΄ να έχει περισσότερους οπαδούς παρά οποιοσδήποτε άλλος.

Η δολοφονία του Θεόφιλου

ΕΡ. Πώς ακριβώς εκτυλίχθηκε η υπόθεση της δολοφονίας του Θεόφιλου Γεωργιάδη;

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης δολοφονήθηκε γιατί αυτό διέταξαν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, επειδή ο ρόλος του στην ανάπτυξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κούρδων ήταν κρίσιμης σημασίας. Ο Θεόφιλος, άρτιος εθνιστής και για αυτό διεθνιστής, ήταν επικεφαλής της επιτροπής αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν. Συμμετείχαμε πολλοί στην επιτροπή αυτή. Ήταν εν σπέρματι η αντικατοχική ελληνοκουρδική συμμαχία. Αυτό το πράγμα η Τουρκία ήθελε να το εξοντώσει. Ήταν ταυτόχρονα ο Θεόφιλος και η προοπτική του Κουρδικού Κινήματος για να διεθνοποιηθεί το κουρδικό πρόβλημα. Κατάφερε να οργανώσει και διεθνές συνέδριο στις Βρυξέλλες, δύο βδομάδες πριν τον δολοφονήσουν. Ο αγώνας του ήταν καθημερινός, διαρκής, ατρόμητος και με σοφία. Αποτελεσματικός και ανιδιοτελής αγώνας. Το τουρκικό καθεστώς τον θεώρησε ως σημαίνοντα στόχο να τον εξοντώσει, ώστε να τρομοκρατήσει κάθε Έλληνα.

ΕΡ. Το κλεμμένο διαβατήριο του Λάζαρου Μαύρου στα χέρια του Οτσαλάν

Χαρακτηρίστηκες ως «πολύτιμος συμπαραστάτης των Κούρδων». Ποια ήταν η σχέση σου με τον Αμπτουλλάχ Οτσαλάν και πώς βρέθηκε στα χέρια του κυπριακό διαβατήριο, πάνω στο οποίο αναγραφόταν το όνομα σου; Ήταν πλαστό ή ήταν πράγματι το δικό σου;
Ήταν μια εποχή που έχασα το διαβατήριο μου.

Προσωπικά δεν τον γνώρισα αλλά τον γνώριζαν άλλοι που βρίσκονταν στη επιτροπή αλληλεγγύης. Δεν τον ήξερα τον άνθρωπο. Τις καλές εποχές τους πείραζα κιόλας διότι έβλεπα έντονα προσωπολατρικά φαινόμενα.

Το PΚΚ ξεκίνησε από μαρξιστικές ιδεολογίες. Τη δεκαετία του ’70 στην Τουρκία αναπτύχθηκε έντονα η εξωκοινοβουλευτική αριστερά η οποία ήταν πολύ-διασπασμένη. Η πιο μικρή οργάνωση ήταν η σοβιετοφιλοι. Υπήρχαν οργανώσεις μαοϊκές, τσεγκεβαρικές, ομάδες που λάτρευαν τον Χο Τσι Μινχ. Ξεκίνησαν να αντιγράψουν πρακτικές του αγώνα εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων του τρίτου κόσμου με στυλ λαϊκού στρατού. Είχαν ηρωικές μορφές. Αναπτύχθηκε σε έντονο βαθμό η δράση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς η οποία, σε ένα βαθμό, ήταν εναντίον της σοβιετοφιλης τουρκικής αριστεράς και από εκείνη την αριστερά προέκυψαν τα στελέχη του PΚΚ και αναπτύχθηκε το κίνημα των Κούρδων, το οποίο είναι ανίκητο μέχρι τώρα, παρόλο που ο Σημίτης και ο Πάγκαλος τους χάρισαν τον Οτσαλάν για να τον έχουν στις φυλακές. Ο ρόλος του Οτσαλάν ήταν μεγάλος στην ανάπτυξη του κουρδικού κινήματος.

Δημοψήφισμα 2004

ΕΡ. Καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του δημοψηφίσματος του 2004, διαδραμάτισες εσύ και η εκπομπή σου. Ποιες θα ήταν,κατά τα γνώμη σου, οι συνθήκες σήμερα, αν η πλειοψηφία τότε ψήφιζε διαφορετικά;

Φοβούμαι να το φανταστώ αλλά είχα πει, πριν από τις 24 Απριλίου 2004, ότι αν πλειοψηφούσε το «ναι», θα άφηνα τα πάντα, είχα έτοιμη την παραίτηση μου και θα μετανάστευα στην Ελλάδα. Θα άλλαζα και δουλειά. Οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές. Θα καταλήγαμε όπως τα αδέλφια μας στην Καρπασία. Ένα καθεστώς ελεγχόμενο από την Άγκυρα. Μελετούσα το Σχέδιο ΑΝΑΝ από τις 2μιση το μεσημέρι μέχρι τις 4μισι το πρωί, μόλις το δημοσίευσε πρώτη στα ελληνικά η «Καθημερινή» των Αθηνών. Ή γυναίκα μου έλεγε «θα πάθεις κανένα εγκεφαλικό». Ήταν ολοφάνερο ότι με εκείνο το εκπληκτικής δολιότητας σχέδιο, οι Έλληνες- Κύπριοι θα χάναμε το κράτος της ΚΔ και δημιουργείτο ένας, όχι συνεταιρισμός όπως αυτός που συμφώνησε ο Χριστόφιας που είναι ακόμα χειρότερος, αλλά ένα common state, που ουσιαστικά θα ήταν υπό τον έλεγχο δύο δυνάμεων. Περισσότερο της Τουρκίας και λιγότερο της Αγγλίας λόγω των βάσεων.

ΕΡ. «Ηττημένα μυαλά», ένας δικός σου όρος. Πώς κατέληξαν;

Ήμουν εναντίον της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας από την εποχή που ζούσε ακόμα ο Πρόεδρος Μακάριος.
Κάθε φορά που λέγαμε: «ρε κύριοι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με αυτό το πράγμα που λέγεται ΔΔΟ», μας έλεγαν «είμαστε οι ηττημένοι και πρέπει να πορευτούμε με βάση αυτό». Αν δεις όλες τους τις εισηγήσεις, δεν υπήρχε κανένας που να έχει δημιουργήσει ένα σχέδιο πολιτικό που να λέει πώς θα νικήσουμε. Αφού ηττηθήκαμε το 1974, πρέπει να σχεδιάσουμε πώς θα νικήσουμε. Όλοι σκέφτονταν τρόπο με τον οποίο να συμβιβαστούμε, να συνθηκολογήσουμε και πώς θα ήταν λιγότερο οδυνηρή η ήττα. Άρα ο τρόπος που δουλεύει αυτό το μυαλό είναι ηττημένος. Αν, για παράδειγμα, σου επιτεθεί ο εχθρός και καταλάβει ένα ύψωμα, πρέπει να σκεφτείς τον τρόπο να προχωρήσεις στην αντεπίθεση για να ανακαταλάβεις το ύψωμα σου. Ο όρος αποδίδει αυτό που οι ίδιοι λένε. Όποιος λέει ότι είμαστε ηττημένοι και πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα, είναι ηττημένο μυαλό.

ΕΡ. Είσαι υπέρ της απελευθέρωσης των κατεχομένων με στρατιωτικά μέσα;

Αν είχαμε τη δυνατότητα μιας νικηφόρας στρατιωτικής μορφής απελευθέρωσης, βεβαίως. Τέτοια δυνατότητα, επί του παρόντος, είναι ανύπαρκτη. Για κάθε κράτος, η στρατιωτική ισχύς είναι απαραίτητη, για να αποφεύγεις τον πόλεμο. Εγώ είμαι ο τελευταίος που θα μπορούσα να πω «ναι» στον πόλεμο. Διότι έχω ζήσει τον πόλεμο. Έχασα πολλούς μέσα από τα χέρια μου, δίπλα μου, μέσα στην αγκαλιά μου. Και πλήθος Τούρκοι απέναντι. Και εκείνοι νεκροί ήταν. Και εκείνους μανάδες τους έκλαιγαν. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον πόλεμο. Άρα, για να τον αποφύγεις θα πρέπει να έχεις τόση ισχύ ώστε ο αντίπαλος να μην τολμήσει να επιτεθεί. Αυτή είναι η λογική της δικής μου υποστήριξης προς τις ένοπλες δυνάμεις. Να έχουμε τόσες ένοπλες δυνάμεις, μόνες να αποτρέπουν τον πόλεμο. Να παρέχουν την ασφάλεια ότι δεν θα μας χτυπήσει ο εχθρός.

Πάσχει σήμερα το επάγγελμα μας ή βρισκόμαστε σε καλό δρόμο; Πώς βλέπεις τα πράγματα, ως ένας από τους παλαιούς και πόσο αισιόδοξος είσαι για το μέλλον της δημοσιογραφίας στην Κύπρο;

Για το επίπεδο της δημοσιογραφίας, πρέπει να σου πω ότι τα τελευταία χρόνια είμαι όλο και πιο ευχαριστημένος, συγκρίνοντας με παλαιότερα. Είναι όλο και πιο ανεβασμένο το επίπεδο. Για το ρόλο της δημοσιογραφίας δεν είμαι σίγουρος, διότι διαφορετικός ήταν ο ρόλος της δημοσιογραφίας όταν υπήρχαν μόνο οι εφημερίδες και διαφορετικός σήμερα που βρισκόμαστε στο απόγειο των Μέσων συλλογικής ενημέρωσης, με το διαδίκτυο κ.λπ., όπου πλέον υπάρχουν και σοβαρότατες ευκαιρίες και ευχέρειες αλλά και σοβαρότατοι κίνδυνοι.

Επήλθε κορεσμός;

Ο κορεσμός αυτός, με την ανάπτυξη της ανθρωπότητας, σιγά -σιγά ξεδιαλύνει. Έλεγαν ότι με την τηλεόραση θα καταστραφεί ο κινηματογράφος. Σήμερα υπάρχει και η τηλεόραση υπάρχει και ο κινηματογράφος. Τι είναι η δημοσιογραφία στην Κύπρο; Νομίζω ότι δεν πρέπει να είμαστε παραπονεμένοι για το επίπεδο των σημερινών δημοσιογράφων. Έχουμε πιο μορφωμένους δημοσιογράφους και πολύ πιο ελεύθερους από ότι στο παρελθόν. Στις μέρες μας μόνο μια κομματική εφημερίδα απέμεινε, που είναι εντεταλμένη.

Έχουν όλες όμως τις γραμμές τους…

Ναι, αλλά έχουν και περιθώρια να πουν κάποια πράγματα. Υπάρχει περισσότερη πολυφωνία. Μπορεί μέσα στην πολυφωνία να χάνουμε το κύριο και να το καπελώνει το ασήμαντο, όμως, ως προοπτική, δεν είμαι απαισιόδοξος. Διανύουμε όμως περίοδο οικονομικής κρίσης, όπου δεν ξέρω πόσοι θα απομείνουμε. Φοβούμαι ότι θα έχουμε απώλειες στη δημοσιογραφία, απώλειες μέσων ενημέρωσης, απώλειες πολυφωνίας.

ΕΡ. Μετανιώνεις για κάτι στη μέχρι τώρα επαγγελματική σου πορεία;

Κρίνοντας τον εαυτό μου, παρατηρώ ότι στο παρελθόν, κάνοντας δημοσιογραφία, πιθανόν να έθιξα κάποιους προσωπικά. Δηλαδή, αντιμετωπίζεις ένα γεγονός. Υπάρχει πιθανότητα να ξεφύγεις και να θίξεις κάποιον προσωπικά και να τον προσβάλεις. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις νοιώθω ότι θα έπρεπε να ήμουνα πολύ πιο προσεκτικός. Ανεξάρτητα με το αν πιστεύουμε ότι ο ρόλος του άλλου είναι κακός, πρέπει να βρίσκουμε τον τρόπο να το λέμε χωρίς να τον προσβάλλουμε.

Άγγιξες τους στόχους που έθεσες στον εαυτό σου σε ότι αφορά την επαγγελματική σου πορεία ή θεωρείς ότι έχεις ακόμη μεγάλο δρόμο να διανύσεις; Είχες ποτέ οποιουδήποτε τύπου φιλοδοξίες;

Αφότου ήρθα στο συγκρότημα, το 1990, μου τέθηκε πολλές φορές η πρόταση να αναλάβω διευθυντικό στέλεχος και πάντα είχα μια έτοιμη απάντηση. Εγώ θέλω να είμαι δημοσιογράφος και όχι διευθυντής- διοικητής οποιουδήποτε. Κάνω δημοσιογραφία και όχι διοίκηση. Δεν ήμουν ποτέ γεννημένος για διοικητής. Δεν έχω φιλοδοξίες τέτοιου επιπέδου, ανόδου δηλαδή σε κάποιο άλλο ρόλο.
Έχω όμως διαρκή στόχο να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας και νομίζω ότι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο καθήκον που δεν αφήνει χρόνο για κάτι άλλο.
Εδώ και τόσο καιρό βρισκόμαστε κάτω από αυτή την πίεση της οικονομικής κρίσης και της τρόικας και όσοι παρακολουθούσαν την εκπομπή μου ξέρουν ότι τα προηγούμενα χρόνια πολύ λίγο ασχολούμουν με τα θέματα της οικονομίας. Δεν είναι από τα αγαπημένα μου. Αλλά για να κάνω σωστά τη δουλειά μου, αφού το κύριο πρόβλημα είναι η οικονομία, θα πρέπει να δώσω βάση σε αυτό. Ακούμε κάθε μέρα πολλές απόψεις πάνω στα θέματα. Με βάση ποιο δικό μας υπόβαθρο κρίνουμε το τι μας λεν; Άρα πρέπει να μελετούμε και εμείς και βρίσκομαι σε μια τέτοια διαδικασία και πρέπει διαρκώς να μελετήσω πολλά βιβλία διότι πρέπει να είμαι σε ένα επίπεδο γνώσεων για να μπορώ να χειριστώ δημοσιογραφικά τα θέματα τούτα.

Ένα καταληκτικό σχόλιο προς όλους εκείνους που μας κοίμισαν και μας έπεισαν ότι οι λαοί είναι εχθροί και πρέπει να πολεμάμε συνεχώς για την επιβίωση μας;

Αυτό που μου λες το σκεφτόμουν πρόσφατα, ακούγοντας το δελτίο ειδήσεων από τη Γιώτα την Αποστολίδου.

Σκεφτόμουν λοιπόν, να στείλουμε στον Κάμερον, τώρα που έχει προβλήματα με τους Σκωτσέζους οι οποίοι θέλουν να αυτονομηθούν, αυτόν που έγραψε το σχέδιο ΑΝΑΝ, τον λόρδο Χάνευ, για να του φτιάξει ένα σχέδιο ΑΝΑΝ για μια Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με τους Σκοτσέζους.

http://ardin-rixi.gr/archives/9397

Posted in Ελλάδα, Κύπρος, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο Στέλιος Ράμφος στο Γκάζι προβληματίζεται και προβληματίζει, σχετικά με την κατανόηση του Ελληνικού προβλήματος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 24, 2012

Η ψυχαναλυτική Ανθρωπολογία μας δίδαξε, ότι το σύστημα των κοινωνικών θεσμών, αυτό δηλαδή που διακρίνει τον άνθρωπο από την εικόνα που είχαμε γι αυτόν τον 19ο αιώνα και που τον θεωρούσαμε απλό προϊόν της φύσεως η υποκείμενο σχέσεων, ιστορικών, νομοτελειακών, που έδωσαν τα αποτελέσματα τους όπου εφαρμόστηκαν, αυτό που μάθαμε, είναι ότι τελικά, το σύστημα των θεσμών και η κρατική υπόσταση, δεν έχει να κάνει υποχρεωτικά με τις αρνητικές εκδοχές. Έχει να κάνει, με το τι πολλές φορές ζητάνε από μέσα τους οι κοινωνίες, μέσα από την πραγματικότητα τους η τις φαντασιώσεις τους, χωρίς να αποκλείονται τα άλλα πράγματα.

 Κατά τη γνώμη μου, όπως αρρωσταίνει ένας άνθρωπος έτσι αρρωσταίνει και ένας λαός, μια κοινωνία.

Όπως ένα άτομο διχάζεται μέσα του, όπως το εγώ του και η εικόνα του διασπώνται έτσι και μια κοινωνία μπορεί να μην αναγνωρίζεται στην εικόνα της, ας πούμε στους μισητούς θεσμούς, δίκαια η άδικα δεν ενδιαφέρει, και να κάνει ότι μπορεί για να καταστρέψει αυτή την εικόνα, αυτοκαταστρεφόμενη χωρίς να το ξέρει. Γιατί εάν βρίσκεις τον κακό σου εαυτό σε θεσμούς και θες να τον καταστρέφεις, τότε ξεχνάς, ότι ο θεσμός είναι η πολιτική εγγύηση της κοινωνικής συνοχής. Όταν καταστρέφεις αυτόν ως τέτοιον, τότε αντί να κάνεις καλό, αυτοκαταστρέφεσαι. Κοιτάζεται λοιπόν στον καθρέφτη των θεσμών ο άνθρωπος η η ομάδα και αντικρίζει τον χειρότερό του εαυτό, αν δεν καταλαβαίνει τι πράγμα είναι οι θεσμοί, και τότε αντιδρά ανομικά, για να απαλλαγεί από τον αποτυχημένο συλλογικό εαυτό, αντί να ενεργήσει υπεύθυνα και να τον θεραπεύσει. Γιατί άλλο πράγμα να διαμορφώσεις συνθήκες απόλυτης ρήξης και κρίσεως και άλλο συνθήκες συναινέσεως και συνεργασίας. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η ανομία είναι κατά βάθος πάντα μια αδυναμία επαφής, μια άρνηση για επαφή με την πραγματικότητα που δεν είναι πολύ μακριά από αυτό που λέμε σχιζοειδής αντίδραση, η οποία αντί να αποκαθιστά τα πράγματα απομακρύνεται καταστροφικά από την ίδια την πραγματικότητα. Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια επιδιωκόμενη ανισορροπία που μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, επειδή ακριβώς μας πνίγει η κακή μας εικόνα. Και μας πνίγει η κακή μας εικόνα, επειδή δεν δεχόμαστε να κοιταχτούμε οι ίδιοι και πρέπει να τα φορτώσουμε όλα σ αυτό που βλέπουμε, η σ αυτό το οποίο νομίζουμε. ….ο αγωγός που μετατρέπει την παράνοια σε σχιζοφρένεια είναι η νηπιότης. Είναι ο παιδισμός ενός λαού όπως ενός ανθρώπου. Στο μέτρο που αυτά ευσταθούν είμαστε πολύ κοντά στην απάντηση του Ελληνικού γρίφου. Μπορούμε να πούμε ότι είμαστε κοντά στην κατανόηση του Ελληνικού προβλήματος, ως προβλήματος παθολογίας και όχι ως προβλήματος κακών ανθρώπων η μπερμπάντηδων, η δεν ξέρω τι, που βεβαίως με τον τρόπο τους είναι μέρος του προβλήματος.

 

Παρακολουθείστε την ομιλία του στην παρακάτω διεύθυνση:

http://steliosramfosgr.wordpress.com/2012/10/23/%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%81%CE%AC%CE%BC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%BA%CE%AC%CE%B6%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF/

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Έχει δίκιο η Χρυσηίδα Δημουλίδου!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 24, 2012

Η συγγραφέας στην εκπομπή της Μενεγάκη (όλο το βιντεάκι, εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=pi92RbEuSXU)

Η κυρία Χρυσηίδα (τέως Χρύσα) Δημουλίδου, συγγραφέας εμπορικά επιτυχημένων βιβλίων (απ’ αυτά που τα λένε ευπώλητα) έγραψε χτες μια θυμωμένη ανοιχτή επιστολή στη σελίδα της στο Φέισμπουκ, στην οποία απευθύνεται σε όλους εκείνους που διαβάζουν τα βιβλία της χωρίς να τα αγοράζουν, δηλαδή εκείνους που τα δανείζονται από φίλους τους ή από δανειστικές βιβλιοθήκες. Αλλά ας αναδημοσιεύσω όλο το γράμμα, διατηρώντας την ορθογραφία και τη σύνταξη του πρωτοτύπου.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε μερικά πράγματα και επειδή το κακό παράγινε, θα το κάνω θέμα. Πρέπει λοιπόν να μάθετε πως η συγγραφή, τουλάχιστον από την πλευρά μου, είναι επάγγελμα και όχι χόμπι. Επομένως αφού είναι επάγγελμα και ο άλλος μοχθεί για αναπαράγει έργο, θα πρέπει και να αμείβεται γι αυτό. Κάποιοι λοιπόν αναγνώστες, μου δηλώνουν με ιδιαίτερη μάλιστα υπερηφάνεια ότι δανείζονται όλα τα βιβλία μου απο δανειστικές βιβλιοθήκες ή τα ανταλλάσουν γιατί δεν έχουν χρήματα λόγω της οικονομικής κρίσης. Όμως αυτό δεν είναι τωρινό, γινόταν πάντα από τότε που άρχισα να πρωτογράφω. Ως ένα σημείο το καταλαβαίνω, όμως δεν καταλαβαίνω, πως είναι δυνατόν ένα βιβλίο να βρίσκεται στις προθήκες δανειστικών βιβλιοθηκών μια εβδομάδα μετά την έκδοσή του και μάλιστα χωρίς την άδεια του συγγραφέα;  Ένα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να εχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, ή να βρίσκεται στα αζήτητα. π.χ ένας Καζαντζάκης, ένας Ντοστογιέφσκι, μια Λιλίκα Ζωγράφου κλπ που τα βιβλία τους έχουν εκδοθεί εδώ και πολλά χρόνια. Επίσης σχολεία και αναγνώστες μου ζητούν να τους χαρίσω βιβλία. Δηλαδή να πληρώσω για να τα αγοράσω, και μετά να χρεωθώ τα έξοδα αποστολής και να τους τα στείλω. Χώρια το πήγαινε έλα. Τόσο θράσος.
Αγαπητοί αναγνώστες θα πρέπει να μάθετε να σέβεστε τον μόχθο ενός δημιουργού. Ο συγγραφέας εργάζεται σκληρά και πληρώνει ένα απίστευτο τίμημα μοναξιάς και σωματικής υγείας γιατί καταπονείται όχι μόνο το σώμα του , αλλά και ο εγκέφαλος του. Και ενώ παράγει κοινωνικό και επιμορφωτικό έργο, αμείβεται στο κάθε βιβλίο του από 0.20 λεπτά έως 1 ευρώ [καθαρά], δηλαδή ψίχουλα. Τα άλλα πάνε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Επομένως το να ζητάτε εσείς να σας δίνει δωρεάν αυτή την σταγόνα μόχθου του, όχι μόνο τον υποβιβάζει σαν επαγγελματία, αλλά και τον πλήττει οικονομικά. Το ίδιο γίνεται και με τα λαθραία cd και ταινίες , αλλά εκεί τουλάχιστον πληρώνετε ένα ποσό. Στην περίπτωσή μας όχι μόνο δεν δίνετε δεκάρα τσακιστή, αλλά ζητάτε να πληρώσει επιπρόσθετα ο δημιουργός για να έχετε εσείς το έργο του. Μάλιστα κάποιοι αναγνώστες είχαν το θράσος να με βρίσουν και να με στολίσουν με χείριστα κοσμητικά επίθετα επειδή αρνήθηκα να τους χαρίσω βιβλία μου. Οι δε δανειστικές βιβλιοθήκες έμειναν κατάπληκτες που δεν ήθελα να μοιράζω στους Έλληνες τα πνευματικά μου έργα δωρεάν, με πρόσβαλλαν επίσης με τα λεγόμενά τους λες κι εγώ βρίσκω τα προς το ζείν στον δρόμο κι αν αύριο μείνω κουλή η στραβή ή πάθω κάτι σοβαρό και δεν μπορώ να γράψω, αυτοί θα με ταΐσουν. Αν είναι έτσι, τότε να υπάρχει και δανειστική ταινιοθήκη και δανειστική ιματιοθήκη, πινακοθήκη, φαγοποτοθήκη κλπ.

Οι δανειστικές βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν με σκοπό να δανείζουν βιβλία που έκαναν το κύκλο τους και πλέον μένουν στα αζήτητα. Ήδη η δικηγόρος μου που είναι η καλύτερη στα πνευματικά δικαιώματα, ανέλαβε να το ψάξει. Βιβλία μου χαρίζω εκεί που κρίνω εγώ ότι πρέπει να δώσω και το κάνω με όλη μου την καρδιά. Οι υπόλοιποι καλό θα είναι να το σκεφτούν καλύτερα. Ποτέ στην ζωή μου, ακόμη κι όταν σπούδαζα και δεν είχα μια, δεν δανείστηκα βιβλίο. Έκανα οικονομίες και αγόραζα. Απλά ήμουν πολύ επιλεκτική. Πως στο καλό τα κατάφερνα να έχω πάντα βιβλία σπίτι μου; 
Οι οικονομικές απώλειες που έχει ένας συγγραφέας είναι ανυπολόγιστες. Μη τον συγκρίνετε με τους εκδότες ή τους βιβλιοπώλες, εκείνοι είναι επιχειρηματίες θα βρουν την άκρη. Ο συγγραφέας στην Ελλάδα είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά. Εσείς οι ίδιοι αν αγαπάτε πραγματικά το βιβλίο και δεν είστε οι αναγνώστες αλεξιπτωτιστές , θα έπρεπε να συνδράμετε σ αυτή την προσπάθεια. Διαφορετικά καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στον εαυτό μας. 
Η παρούσα επιστολή εγράφη μετά από συζητήσεις με πολλούς συγγραφείς που εξέφρασαν έντονα αυτό το παράπονο. Σας ευχαριστώ πολύ , αν κατανοήσετε αυτή την επιστολή μου.
Χρυσηίδα Δημουλίδου.

Να διευκρινίσω ότι το απόσπασμα που είναι με έντονους χαρακτήρες δεν εμφανίζεται πια, επειδή η κ. Δημουλίδου το έσβησε, κρίνοντας προφανώς ότι την εκθέτει (έγινε άλλωστε στόχος άφθονων δηκτικών σχολίων), και το αντικατέστησε από το: Ένα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να εχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, όχι όμως βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν.

Όπως είπα, η επιστολή της κ. Δημουλίδου προκάλεσε πολλά αρνητικά σχόλια, δηκτικά, σαρκαστικά ή οργισμένα, αν και βέβαια πολλοί πιστοί αναγνώστες της πήραν το μέρος της. Η συγγραφέας απάντησε λίγο αργότερα με το εξής μεγαλογράμματο σχόλιο (το παίρνω από τη συζήτηση που έγινε στο φόρουμ της Λεξιλογίας): ΜΕΤΑ ΛΥΠΗΣ ΜΟΥ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΑΝ ΤΙ ΕΓΡΑΨΑ ΚΑΙ ΠΙΟ (sic) ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΠΟΒΛΕΠΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕ ΜΕΙΩΣΟΥΝ. ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΩ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΗΣΩ. ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΛΩΣΣΑ. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟ. ΑΠΛΑ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΩ ΤΑ ΚΩΝΕΙΟΦΟΡΑ (sic) ΣΧΟΛΕΙΑ (sic) ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΤΟΥΜΕ ΕΔΩ ΜΕΣΑ…ΕΠΙΣΗΣ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΟΦΙΛ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΤΙΚΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΟΥΤΕ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΟΠΩΣ ΕΓΩ. Σημειώνω ότι η λέξη “κωνειοφόρα” είναι νεολογισμός της κ. Δημουλίδου, προσφορά της στον αγώνα για εμπλουτισμό της ελληνικής γλώσσας: κωνειοφόρος, από το κώνειο και το φέρω, παναπεί δηλητηριώδης, φαρμακερός, ιοβόλος, πικρόχολος, δηκτικός, δριμύς, οξύς,  που θα έλεγε κι ένας κοινός θνητός.

Πρέπει να πω ότι δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο της κυρίας Δημουλίδου, κι έτσι δεν «ξέρω το έργο της», όπως λέει. Όχι μόνο αυτό, αλλά δεν ξέρω και κανέναν που να έχει διαβάσει βιβλίο της. Ίσως μάλιστα να είμαι και αρνητικά προδιατεθειμένος απέναντι σε αυτό το είδος λογοτεχνίας (εδώ ίσως πρέπει να μπουν εισαγωγικά) που φαίνεται να συγκινεί κυρίως τις γυναίκες, αφού από γυναίκες ως επί το πλείστον γράφεται και διαβάζεται, όσο κι αν η κυρία Δημουλίδου δεν περιορίζεται σε ένα λογοτεχνικό είδος, όπως η Πασχαλία Τραυλού (άλλη επιφανής μπεστσελερού, που μάλιστα ζήτησε να γίνει και μέλος στην Εταιρεία Συγγραφέων) η οποία υπηρετεί κατά δήλωσή της το «κοινωνικό ερωτικό μυθιστόρημα». Ομολογώ βέβαια ότι μου γεννήθηκε η (νοσηρή;) περιέργεια να διαβάσω μερικές σελίδες της κυρίας Δημουλίδου, αλλά μάλλον με την περιέργεια θα μείνω γιατί στην ηλικία μου δεν μου πάει να κλέβω βιβλία, δεν ξέρω κανέναν που να έχει στη βιβλιοθήκη του και να το ομολογεί, και βέβαια ύστερα από το παραπάνω γράμμα αποκλείεται να αγοράσω βιβλίο της. Κι έτσι δεν θα κρίνω το έργο της ή την αξία της, αλλά θα σχολιάσω μερικά σημεία στην επιστολή της.

Το ένα είναι ότι η κυρία Δημουλίδου πιθανόν να έχει δίκιο σε σχέση με τις δανειστικές βιβλιοθήκες. Βάσει του νόμου, που τον συνοψίζει εύληπτα ένα σχόλιο στη Λεξιλογία, στην Ελλάδα οι βιβλιοθήκες που δανείζουν βιβλία στο κοινό πρέπει προηγουμένως να ζητήσουν την άδεια από τους δικαιούχους (συνήθως τον εκδότη και τον συγγραφέα), και τούτο ανεξάρτητα από τον χρόνο έκδοσης του βιβλίου. Δηλαδή, ενώ πράγματι η κυρία Δημουλίδου έχει δίκιο να διαμαρτύρεται αν οι δανειστικές βιβλιοθήκες διαθέτουν βιβλία της χωρίς άδεια από τον εκδότη, η διάκριση που κάνει ανάμεσα σε βιβλία «που έχουν κάνει τον κύκλο τους» και σε νέες εκδόσεις δεν έχει αντίκρισμα στον νόμο αλλά μόνο στην κοινή λογική.

Και η κοινή λογική είναι με το μέρος της κυρίας Δημουλίδου σ’ αυτό το σημείο, με την έννοια ότι ένα βιβλίο που μόλις εκδόθηκε το λογικό και το αναμενόμενο είναι να διατεθεί στα βιβλιοπωλεία, όχι από τις δανειστικές βιβλιοθήκες. Με την ίδια λογική, παλιότερα, που υπήρχε το βίντεο, μια κινηματογραφική ταινία δεν έβγαινε σε βιντεοταινία αν δεν περνούσε ένας χρόνος ή και παραπάνω από την κυκλοφορία της στις αίθουσες. Πάντως, στην Εθνική Βιβλιοθήκη, απ’ όσο ξέρω, τα καινούργια βιβλία δεν διατίθενται στο κοινό, ενώ οι βιβλιοθηκάριοι δεν σε αφήνουν να φωτογραφίσεις ολόκληρα βιβλία παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό των σελίδων (βέβαια, δεν κάθονται κι από πάνω σου). Βέβαια, ένας συγγραφέας που έχει γράψει δεκάδες βιβλία, όπως η κ. Χρυσηίδα, μπορεί και να ωφεληθεί εμπορικά από τη διάθεση βιβλίων της σε δανειστικές βιβλιοθήκες, αφού περισσότεροι αναγνώστες θα τη μάθουν και, αν βρουν ότι αξίζει, τίποτα δεν αποκλείει να αγοράσουν κάποιο άλλο βιβλίο της.

Από την άλλη, βρίσκω εντελώς άτοπο και άκομψο να διαμαρτύρεται η κ. Δημουλίδου, μια συγγραφέας που έχει πουλήσει εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα,  επειδή οι αναγνώστες της ανταλλάσσουν τα βιβλία της ο ένας με τον άλλο, αντί να αγοράζει ο καθένας το δικό του αντίτυπο. Ο δανεισμός ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς είναι βασική κοινωνική αξία ανέκαθεν, πολύ δε περισσότερο σήμερα, που πάρα πολλοί στην πατρίδα μας μετράνε και το ευρώ. Βέβαια, η κ. Δημουλίδου λέει ότι η ίδια ποτέ δεν δανείστηκε βιβλίο, και την πιστεύω, αλλά αναρωτιέμαι, δεν της έχει τύχει ποτέ να δανειστεί κάποιο σκεύος για την κουζίνα, ένα πανωφόρι, μια ομπρέλα, το αυτοκίνητο ενός φίλου; Ή η «απαγόρευση δανεισμού» ισχύει μόνο για τα βιβλία; Εκτός αυτού, υπάρχει ένας οργανισμός συλλογικής διαχείρισης, ο ΟΣΔΕΛ, ο οποίος καταβάλλει κάθε χρόνο σε όλους τους συγγραφείς ένα (μικρό) ποσό ως «αποζημίωση λόγω της επιτρεπόμενης ιδιωτικής αναπαραγωγής, η οποία δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί». Φαντάζομαι ότι η κ. Δημουλίδου, ως επαγγελματίας, θα το ξέρει.

Η διαμαρτυρία για το δανεισμό των βιβλίων μεταξύ φίλων, μού θύμισε έναν γνωστό μου ταξιτζή, ο οποίος μου έλεγε ότι τώρα με την κρίση έχουν αυξηθεί πολύ οι ιδιώτες που πηγαίνουν με το αυτοκίνητό τους στο αεροδρόμιο για να παραλάβουν συγγενείς και φίλους τους, με αποτέλεσμα να έχουν λιγοστέψει οι δικοί του πελάτες. Βρίσκω ότι ο γνωστός μου έχει περισσότερο δίκιο να θυμώνει απ’ ό,τι η κυρία Δημουλίδου, διότι εκείνος πράγματι χάνει πελάτες (όσοι φτάνουν στο αεροδρόμιο πρέπει με κάποιον τρόπο να πάνε σπίτια τους), ενώ η κυρία Δημουλίδου δεν είναι σίγουρο ότι χάνει πωλήσεις εξαιτίας του δανεισμού. Θέλω να πώ, είναι πλάνη να πιστεύει η κ. Χρυσηίδα ότι ο δυνητικός αναγνώστης θα αγόραζε σίγουρα το βιβλίο της αν δεν το έβρισκε δανεικό. Κάποιοι θα το αγόραζαν, κάποιοι άλλοι θα σκέφτονταν το εικοσάρικο και θα έλεγαν ‘όχι’. Την ίδια πλάνη καλλιεργούν και οι μεγάλες δισκογραφικές και κινηματογραφικές εταιρείες, που ισχυρίζονται ότι κάθε δίσκος/ταινία που πουλιέται ή λαμβάνεται πειρατικά αποτελεί διαφυγόν κέρδος· στην πραγματικότητα, το αληθινό διαφυγόν κέρδος είναι αρκετά μικρότερο γιατί δεν θα αγόραζαν όλοι τον δίσκο/ταινία αν δεν τον έβρισκαν δωρεάν ή έστω πάμφθηνα.

Αυτό που σίγουρα συμβαίνει είναι ότι εξαιτίας της κρίσης η αγορά του βιβλίου έχει υποστεί καθίζηση. Βλέπετε, το βιβλίο δεν ανήκει στα είδη πρώτης ανάγκης κι έτσι είναι από τα πρώτα που κόβονται όταν δεν βγαίνει ο οικογενειακός ή ατομικός προϋπολογισμός. Εικάζω λοιπόν ότι οι πωλήσεις των βιβλίων της κ. Δημουλίδου πρέπει να έχουν πέσει πολύ, πράγμα που την έσπρωξε να γράψει το απονενοημένο αυτό γράμμα -άρα δεν είναι μόνο τα «δυσπώλητα» βιβλία που πλήττονται από την κρίση. Αν μάλιστα αληθεύει αυτό που λέει, ότι έχει προηγουμένως συζητήσει το θέμα με πολλούς συγγραφείς (υποθέτω του ίδιου λογοτεχνικού προσανατολισμού), μπορούμε να συμπεράνουμε ότι γενικά οι πωλήσεις των παραλογοτεχνικών βιβλίων έχουν μειωθεί αισθητά.

Βέβαια, η κ. Δημουλίδου, έχοντας στο ενεργητικό της σχεδόν είκοσι τίτλους είναι σε προνομιακή θέση για να αντιμετωπίσει τη μπόρα, αφού εξακολουθεί να εισπράττει όχι ευκαταφρόνητα συγγραφικά δικαιώματα· κι επειδή τυχαίνει να γράφω κι εγώ βιβλία και να πληρώνομαι συγγραφικά δικαιώματα, έχω να σχολιάσω ότι το ποσό που αναφέρει ότι εισπράττει η κ. Δημουλίδου (0,2 έως 1 ευρώ, από βιβλία που πουλιούνται πάνω από 15 ευρώ) μου φαίνεται πολύ μικρό: ή θυμάται λάθος ή την έχουν πιάσει κορόιδο,όπως έγραψε στη Lifo ο Άρης Δημοκίδης. (Η φίλη μου η Σοφία βρήκε μια ευτράπελη εξήγηση: αν κρίνουμε από το ανοιχτό της γράμμα και τα σχόλιά της, η κ. Δημουλίδου εισπράττει λίγα, επειδή τα υπόλοιπα πηγαίνουν στους διορθωτές!).

Να σημειωθεί επίσης ότι η κυρία Δημουλίδου δεν αναφέρεται καθόλου σε απώλειες εσόδων της που οφείλονται στη νέα τεχνολογία (π.χ. λαθραία pdf των βιβλίων της, που μάλλον δεν κυκλοφορούν), αν και θίγει παρεμπιπτόντως τα λαθραία σιντί και ντιβιντί (χωρίς ωστόσο να έχει αντιληφθεί ότι κάποιοι τα κατεβάζουν από το Διαδίκτυο, άρα δεν πληρώνουν τίποτε). Έτσι, το παράπονό της δεν αφορά το πολύ ευρύτερο θέμα, του πώς μπορεί ένας δημιουργός να βγάζει το ψωμί του αξιοπρεπώς στην ψηφιακή εποχή, ειδικά ένας συγγραφέας που δεν μπορεί να δίνει παραστάσεις όπως ο μουσικός.

Συνολικά πάντως βρίσκω πολύ άστοχη ενέργεια αυτό το γράμμα. Χωρίς να λύνει κανένα πρακτικό ζήτημα (ο εκδοτικός οίκος, ένας από τους μεγαλύτερους της Ελλάδας, σίγουρα θα μπορούσε να χειριστεί τις επαφές με τις δανειστικές βιβλιοθήκες, αν όντως υπάρχει τέτοιο θέμα), το διάγγελμά της δίνει μια πολύ κακή εικόνα για τη συγγραφέα, την εικόνα ενός ανθρώπου χωρίς παιδεία, που, όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο για επαγγελματία συγγραφέα, δεν αγαπάει ούτε τη λογοτεχνία ούτε το βιβλίο. Μπορεί να είναι λαθεμένη η εντύπωση, αλλά αυτήν αποκόμισα. Και βέβαια τη χειρότερη εντύπωση την προκαλεί η παράγραφος που σβήστηκε, όπου η συγγραφέας, άσχετα με το τι εννοεί, εμφανίζεται να βάζει τον Καζαντζάκη και τον Ντοστογιέφσκι στα αζήτητα και να μην ξέρει ότι άλλη ήταν η Λιλίκα Νάκου και άλλη η Λιλή Ζωγράφου. Εδώ, ξεπερνάει τα όρια του γκροτέσκου.

Αποκρουστικός είναι επίσης ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται στους ανάπηρους, που δείχνει βέβαια και παντελή έλλειψη παιδείας. Όπως επισήμανε η φίλη συγγραφέας Σοφία Κολοτούρου, η κυρία Δημουλίδου θεωρεί ότι ένας τυφλός (στραβός επί το λογοτεχνικότερο) δεν είναι ικανός να γράφει βιβλία, ξεχνώντας ή μάλλον αγνοώντας ότι «στραβοί» ήταν ο Όμηρος και ο Μπόρχες και «κουλός» ο Θερβάντες. Αλλά βέβαια τι αξίζει ο Δον Κιχώτης μπροστά στο Κεράτωσε τον άντρα σου και μάγια μην του κάνεις.

Κλείνοντας όμως, θα συμφωνήσω ανεπιφύλακτα με την Χρυσηίδα Δημουλίδου σε ένα πράγμα: ότι κακώς, κάκιστα, υπάρχουν βιβλία της (αν υπάρχουν) σε δανειστικές βιβλιοθήκες. Εδώ η συγγραφέας έχει απόλυτο δίκιο. Οι δανειστικές βιβλιοθήκες, τις οποίες αφειδώς χρησιμοποιούσα όταν ήμουν έφηβος, βοηθούν τον αναγνώστη να διαπλάσει το γούστο του, να εξερευνήσει μη οικεία είδη γραφής, να ανακαλύψει ελάχιστα γνωστούς συγγραφείς, να αγαπήσει το διάβασμα. Το βρίσκω λοιπόν απαράδεκτο να έχουν οι δανειστικές βιβλιοθήκες τα έργα της κ. Δημουλίδου, ιδίως οι σχολικές βιβλιοθήκες.

ΥΓ

Είπα παραπάνω ότι δεν έχω διαβάσει τίποτε δικό της, παρόλο που έχω τη νοσηρή περιέργεια, αλλά στο μεταξύ βρήκα το απόσπασμα από ένα ποίημά της (ναι, γράφει και ποιήματα) και σκέφτηκα πως θα ήταν εγωιστικό να το κρατήσω για τον εαυτό μου. Είναι οι τέσσερις πρώτες στροφές από τις 20 του ποιήματος, αλλά αρκούν θαρρώ:

Με το Θεό κι απόψε μίλησα
του ζήτησα βοήθεια
κι εκείνος δε μ’ αρνήθηκε 
όπως πολλοί το ‘κάναν
γιατί πιστέψαν στ’ άδικο 
πιστέψαν στην κατάρα
που ‘χει καθίσει πάνω τους 
σαν σύννεφο που βρέχει.

Βρέχει κατάρες και οργή,
βρέχει θυμό και λάβα,
μίσος, κατάντια και βροχή,
βροχή που σε ματώνει,
τον πόνο μεγαλώνει…

Και ο Θεός με χάιδεψε 
μ’Αγάπη και Σοφία.

“Μην τους μισείς όλους αυτούς
και μην τους εκδικείσαι
κι εσένα αν αρνήθηκαν
εμένα με μισούνε,
όμως εγώ τους αγαπώ 
και τους καλώ σιμά μου,
κάθε στιγμή, κάθε λεπτό,
μα εκείνοι δε με βλέπουν
δε με θωρούν στο διαβα τους και ούτε με ακούνε…”

Κοινώς, Θεέ μου φύλαγε!

http://sarantakos.wordpress.com/2012/10/24/xrysadhm/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | 2 Comments »

Πλάτωνα περί εξουσίας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 23, 2012

Πλάτωνας, Πολιτεία 347 c-d

“… Παρά το ότι η εξουσία προσφέρει και χρήματα και δόξα, οί αγαθοί δεν την επιθυμούν και δεν την επιδιώκουν. Γιατί δεν θέλουν να τους αποκαλούν ´μισθοδοτούμενους´, επειδή θα δέχονται κάποια νόμιμη και φανερή αποζημίωση, ούτε φυσικά θα δεχόντουσαν να ‘τα πιάνουν´ στα κρυφά και να είναι κλέφτες. Ούτε πάλι τους αρέσουν οι τιμές. Δεν έχουν τέτοιες φιλοδοξίες. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει κάποιου
είδους πίεση προς αυτούς και κάποια τιμωρία γιά να δεχθούν να κυβερνήσουν. Και μάλιστα έτσι, ώστε να είναι ντροπή να κυνηγάς εσύ την εξουσία και να μην σε αναγκάζουν να την αναλάβεις. Μιά τέτοια τιμωρία είναι η εξής: να σε κυβερνάει ένας χειρότερός σου, αφού δεν θέλεις να κυβερνάς εσυ! Αυτός είναι ο κύριος λόγος που κάποιες φορές οι άξιοι και αγαθοί δέχονται να κυβερνήσουν. Επειδή είναι ανάγκη και επειδή δεν υπάρχει κανείς που να μπορούσε να κάνει τη δουλειά (να διοικήσει την πόλη) καλύτερα. Και όχι επειδή προσβλέπουν σε κάποιο όφελος και καλοπέραση γιά την πάρτη τους! Δηλαδή, αν υπήρχε μια πολιτεία που να λειτουργούσε σωστά, τότε γιά τους αγαθούς το πιό επιθυμητό και “περιμάχητον άν είναι τό μή άρχειν”!… Από τη φύση του ο “αληθινός άρχων ού τώ αυτώ συμφέρον σκοπείσθαι αλλά τό τώ αρχομένω”. Δηλ. Γιά τους αγαθούς, η πιό επιθυμητή κατάσταση είναι το να μην εξουσιάζουν και το να μην κοιτάνε το δικό τους συμφέρον αλλά των συμπολιτών τους….”

 

http://olympia.gr/2012/10/23/%CF%80%CE%BB%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82/

 

 

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ Γ’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ!!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 23, 2012

ΒΙΒΛΙΟ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ Γ’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ 
Η μεταλλαγμένη σελίδα 124 

Της ΤΑΝΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν έχει σημασία αν είμαστε υπέρ ή κατά των γενετικώς τροποποιημένων προϊόντων, σημασία έχει ότι η επιστημονική κοινότητα δεν έχει αποφανθεί όσον αφορά την ασφάλειά τους. Οσο για τις επαγγελίες των εταιρειών που τα παράγουν για τα καλά που θα φέρουν, στις περισσότερες περιπτώσεις διαψεύσθηκαν πλήρως. Γι’ αυτό, το βιβλίο της βιολογίας της Γ’ Γυμνασίου πρέπει να θεωρηθεί απαράδεκτο και αντιεπιστημονικό (κάποιοι θα μπορούσαν να το χαρακτηρίσουν έως και ύποπτο) αφού, ούτε λίγο ούτε πολύ, τα παρουσιάζει σαν το «θαύμα» της επιστήμης που θα λύσει όλα μας τα προβλήματα -από την αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων έως την πείνα του πλανήτη…
ΒΙΒΛΙΟ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ Γ’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
Τι λέει το βιβλίο και τι η επιστήμη
Πριν από λίγες μέρες, μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η Γαλλία, στηριζόμενη στην ανεπάρκεια επιστημονικών στοιχείων που να αποδεικνύουν την ασφάλεια των γενετικώς τροποποιημένων απαγόρευσε την καλλιέργειά τους. Την ίδια ώρα, οι συγγραφείς του ελληνικού βιβλίου Βιολογίας της Γ΄ Γυμνασίου (Ευαγγελία Μαυρικάκη, επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στον τομέα των Παιδαγωγικών, και οι κυρίες Μαριάννα Γκούβρα και Αναστασία Καμπούρη, βιολόγοι, εκπαιδευτικοί Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης) φαίνεται να έχουν διαφορετική γνώμη – και μάλιστα να τη μοιράζονται χωρίς αντίλογο με όλους τους Ελληνες εφήβους.
Στο έκτο κεφάλαιο του σχολικού εγχειριδίου, με τον τίτλο «Γενετική μηχανική και βιοτεχνολογία» αναπτύσσονται οι εφαρμογές της βιοτεχνολογίας όσον αφορά την αντιμετώπιση ασθενειών, στην παραγωγή φαρμάκων, ορμονών και εμβολίων αλλά και στην παραγωγή γενετικώς τροποποιημένων φυτών.
Είναι ολοφάνερο ότι οι συγγραφείς του βιβλίου, για δικούς τους λόγους, είναι σαφώς υπέρ όχι μόνο των εφαρμογών της βιοτεχνολογίας αλλά και οποιασδήποτε σχετικής προσπάθειας που πραγματοποιείται στο εργαστήριο. Και αντίθετα απ’ ό,τι μας απάντησε κάποιος από τους υπεύθυνους για τη σύνταξη του βιβλίου, πως «πρόκειται για θέμα μικρής σημασίας με το οποίο δεν έχουμε την πολυτέλεια να ασχοληθούμε», το ΟΙΚΟ θεωρεί ότι ο τρόπος που παρουσιάζονται ζητήματα τα οποία αποτελούν αντικείμενο επιστημονικού διαλόγου και έχουν αναδειχθεί ως ηθικά διλήμματα του καιρού μας, ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο, την εξέλιξη, τη Φύση δεν είναι καθόλου δευτερεύουσας σημασίας. Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι.

 ΔΕΙΤΕ TΗ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ 124 
 

1. «Τα φυτά αυτά (σ.σ. που έχουν υποστεί γενετική τροποποίηση) περιέχουν γονίδια άλλων οργανισμών με αποτέλεσμα να εμφανίζουν νέες επιθυμητές ιδιότητες και να παράγουν διάφορες χρήσιμες ουσίες.» – Σελίδα 124, στην παράγραφο περί της παραγωγής φαρμάκων, ορμονών και εμβολίων.
«Επιθυμητά» και «χρήσιμα» χαρακτηριστικά σε ποιους; Ασφαλώς όχι στο φυσικό περιβάλλον ή σε όλους τους ανθρώπους, αλλά σε εκείνους που θα χρησιμοποιήσουν το συγκεκριμένο φυτό σαν να πρόκειται για οποιοδήποτε προϊόν, που φτιάχτηκε προς εξυπηρέτησή μας. Ωστόσο, όταν «βάζεις» ένα ξένο γονίδιο σε έναν οργανισμό, δεν ξέρεις ποια άλλα χαρακτηριστικά θα εκφραστούν εκτός από τα «επιθυμητά», καθότι η σχέση των γονιδίων είναι γραμμική. Στην «Καθημερινή» της Κυριακής στις 19 Μαΐου 2002 ο αναπληρωτής καθηγητής κ. Τάσος Κουράκης εξηγούσε: «Θα πρέπει να ξέρει ο κόσμος ότι ο τρόπος ενσωμάτωσης ξένων γονιδίων στα φυτά, στο γενετικό τους υλικό είναι τυχαίος, δεν ξέρουμε πού κολλάει το νέο γονίδιο. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να διαταράξει τη λειτουργία άλλων γονιδίων με απρόβλεπτες συνέπειες. Είναι όπως ένα διαστημόπλοιο που μεταφέρει ανθρώπους σε έναν πλανήτη και δεν ξέρουμε αν θα πέσει σε μια πεδιάδα, σ’ έναν κρατήρα ή σε κάποιο ζωτικό κέντρο. Ο καρκίνος τι είναι; Eνα γονίδιο που αρχίζει και δουλεύει σε λάθος τόπο, χρόνο και ποσότητα».
Ο Richard Lewontin, επίσης καθηγητής Γενετικής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ είπε χαρακτηριστικά: «Διαθέτουμε μια τόσο περιορισμένη γνώση και κατανόηση του πώς ένας οργανισμός αναπτύσσεται από το DNA του, που θα μου προκαλούσε έκπληξη εάν δεν έχουμε απανωτά σφάλματα».
Αρκεί να σκεφθούμε ότι το DNA του πιθήκου από το DNA του ανθρώπου είναι ίδια σε ποσοστό 99,8% Φυσικά, για όλα αυτά δεν γίνεται καμία νύξη στο βιβλίο αλλά αντίθετα η γενετική τροποποίηση παρουσιάζεται σαν μια «απλή» διαδικασία κατά την οποία ένας μικρός θεός βγάζει από έναν οργανισμό τα γονίδια που δεν τον βολεύουν και τοποθετεί εκείνα που δίδουν στον οργανισμό βολικότερα χαρακτηριστικά…
2. «Για να αντιληφθούμε τη σημασία αυτών των εφαρμογών, αρκεί να φανταστούμε ότι στο μέλλον μπορεί κάποιος να εμβολιάζεται κατά μιας συγκεκριμένης ασθένειας, καταναλώνοντας γενετικώς τροποποιημένες πατάτες.»
Πρόκειται ασφαλώς για μελλοντικά σενάρια-υποσχέσεις των εταιρειών που παράγουν τα συγκεκριμένα προϊόντα, γεγονός που αποδεικνύει ότι οι γράφοντες παίρνουν σαφώς θέση υπέρ των προϊόντων της βιοτεχνολογίας. Ενα σχολικό εγχειρίδιο αποτελεί ένα εκπαιδευτικό εργαλείο και κατά συνέπεια πρέπει να παρουσιάζει πληροφορίες ισορροπημένα και όχι να υμνεί επιστημονικά επιτεύγματα του μέλλοντος προκαταβάλλοντας ασφαλώς τη θετική διάθεση των αναγνωστών-μαθητών, για θέματα στα οποία η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταφέρει να έχει ακόμα σαφή και ολοκληρωμένη θέση.
3. Δύο φωτογραφίες παρουσιάζονται στην ίδια σελίδα, η μία με ντομάτες «όμορφες» και κατακόκκινες και η άλλη με σάπιες ντομάτες, με τη λεζάντα «ντομάτες γενετικώς τροποποιημένες και μη».
Οι συγγραφείς του βιβλίου παρουσιάζουν ως επιτεύγματα της βιοτεχνολογίας προϊόντα που στην πράξη έχουν ακυρωθεί ή και έχει απαγορευθεί η κυκλοφορία τους. Χαρακτηριστικό -και εξοργιστικό- το παράδειγμα της συγκεκριμένης φωτογραφίας.
Η συγκεκριμένη λεζάντα είναι λάθος και θα πρέπει να συμπληρωθεί, σύμφωνα με τον κ. Νικόλαου Μοσχονά, καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών, ο οποίος αναφέρεται ως ένας από τους αξιολογητές κριτές του βιβλίου. Θα έπρεπε λοιπόν να διαμορφωθεί τουλάχιστον ως εξής: Ντομάτες που έχουν υποστεί γενετική τροποποίηση ώστε να μη σαπίζουν και άλλες που δεν έχουν. Με αυτή την προσθήκη τουλάχιστον οι γενετικώς τροποποιημένες ντομάτες δεν παρουσιάζονται έως οι μόνες ντομάτες που τρώγονται. Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει, καθώς η συγκεκριμένη γενετική τροποποίηση δεν έχει λάβει άδεια κυκλοφορίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση – με λίγα λόγια η φωτογραφία διαφημίζει ένα ουσιαστικά παράνομο προϊόν! Συγκεκριμένα, οι ντομάτες που έχουν υποστεί γενετική τροποποίηση ώστε να ωριμάζουν με βραδύτερο ρυθμό κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά το 1995, αλλά δεν συνάντησαν και μεγάλη αποδοχή από το κοινό, καθώς «είχαν γεύση αλουμινίου». Αποσύρθηκαν από την αγορά στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έκτοτε δεν ξανακυκλοφόρησαν.
4. «Στα φυτά αυτά έχουν προστεθεί γονίδια που, για παράδειγμα, τα καθιστούν ανθεκτικά σε ορισμένα παράσιτα. Οταν καλλιεργούμε τέτοια φυτά, δεν χρειάζεται να κάνουμε χρήση παρασιτοκτόνων.» – Παράγραφος με τίτλο «Γενετικά τροποποιημένα φυτά»
Αυτό δεν ισχύει επιστημονικά όπως έχει αποδειχθεί. Κατ’ αρχάς δεν είναι σαφές τι εννοούν οι συγγραφείς με τον όρο «παράσιτα». Τα έντομα, τους μύκητες, τα βακτήρια ή τα ζιζάνια, τα άγρια χόρτα που αναπτύσσονται δίπλα στα φυτά;
Οι γενετικές τροποποιήσεις που έχουν εφαρμοστεί στα φυτά είναι ουσιαστικά δύο «ειδών». Η μία αφορά την εισαγωγή γονιδίου ώστε τα συγκεκριμένα φυτά -σόγια κυρίως- να είναι ανθεκτικά στα ζιζανιοκτόνα και οι αγρότες να μπορούν με την ησυχία τους να ρίχνουν ζιζανιοκτόνα χωρίς να πλήττεται το φυτό. Μάλιστα, η εταιρεία που παράγει τα συγκεκριμένα φυτά τα οποία έχουν ανθεκτικότητα στο ζιζανιοκτόνο, παρασκευάζει και το ζιζανιοκτόνο. Οπως είναι φυσικό, η ανθεκτικότητα αυτή έφερε αύξηση της χρήσης των ζιζανιοκτόνων. Ερευνα που έγινε σε 8.200 πειραματικές καλλιέργειες μεταλλαγμένης σόγιας στις ΗΠΑ (1998) έδειξε ότι αυτές παρουσίασαν μειωμένη παραγωγή κατά 4% – 6% και χρειάστηκαν μεγαλύτερη ποσότητα ζιζανιοκτόνου από τις αντίστοιχες συμβατικές καλλιέργειες.
Η δεύτερη αφορά την εισαγωγή ενός γονιδίου ώστε τα ίδια τα φυτά -κυρίως καλαμπόκι και βαμβάκι- να έχουν τα ίδια εντομοκτόνο δράση, αφού παράγουν μια τοξίνη. Οπως αποδείχθηκε τα έντομα έπειτα από λίγο καιρό αποκτούσαν ανθεκτικότητα, ενώ αντίθετα τα εντομοκτόνα φυτά έχουν κακή επίδραση και σε είδη τα οποία δεν θα έπρεπε όπως την πεταλούδα-μονάρχης. Υπάρχουν, εδώ και χρόνια, ενδείξεις ότι μεταλλαγμένα φυτά με εντομοκτόνο δράση μπορούν να σκοτώσουν ωφέλιμα έντομα (Περιοδικό Nature, 399, σ. 214, 20 Μαΐου 1999).
Μεγάλο είναι το πρόβλημα και με την επιμόλυνση του γενετικού υλικού των μη μεταλλαγμένων ποικιλιών. Οπως έδειξε έρευνα στις ΗΠΑ, την κατ’ εξοχήν χώρα που έχουν εφαρμοστεί οι γενετικώς τροποποιημένες καλλιέργειες, οι αγρότες σκοπεύουν να μειώσουν τις καλλιεργούμενες εκτάσεις με γενετικώς τροποποιημένα φυτά.
5. «Η σοδειά μας δεν κινδυνεύει, τουλάχιστον από τα παράσιτα, το κόστος παραγωγής μειώνεται και το προϊόν φτάνει στον καταναλωτή σε χαμηλότερη τιμή.»
Πάλι λάθος. Το κόστος παραγωγής δεν είναι μικρότερο, καθώς τα νέα φυτά κοστίζουν πολύ, οι αγρότες υποχρεώνονται να υπογράψουν συγκεκριμένα συμβόλαια με τις εταιρείες και, βέβαια, το όποιο όφελος δεν μετακυλίεται στον καταναλωτή. Τα περισσότερα γενετικώς τροποποιημένα προϊόντα πηγαίνουν στις ζωοτροφές και κανένα από τα έως τώρα παραγόμενα «μαγικά» φυτά δεν έγινε προς όφελος του τελικού χρήστη, δηλαδή του καταναλωτή. Μια τέτοια προσπάθεια ήταν η δημιουργία του Golden rice, του μεταλλαγμένου ρυζιού που έχει προβιταμίνη Α και θα έσωζε τον Τρίτο Κόσμο από την πείνα. Ομως, αποδείχθηκε ότι για να πάρει κάποιος ικανή ποσότητα βιταμίνης έπρεπε να καταναλώσει 9 κιλά ρυζιού.
Οι γενετικές τροποποιήσεις έχουν στόχο την διευκόλυνση του παραγωγού ‘(ανθεκτικότητα στα ζιζανιοκτόνα) ή του μεσάζοντα (αργή ωρίμαση) ώστε ένα προϊόν να μπορεί να μεταφερθεί χωρίς να αλλοιωθεί.
6. «Οι ερευνητές βιολόγοι έχουν δημιουργήσει ποικιλίες φυτικών και ζωικών οργανισμών με στόχο τη βελτίωση της εξασφάλισης μεγαλύτερης ποσότητας προϊόντων. Με τον τρόπο αυτόν προσφέρονται λύσεις σε πολλά κοινωνικά προβλήματα όπως αυτά του υποσιτισμού, της υποβάθμισης του περιβάλλοντος και της βελτίωσης της υγείας του ανθρώπου. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι ποικιλίες καλαμποκιού και σιταριού που είναι ανθεκτικές σε διάφορα έντομα και μικροοργανισμούς με αποτέλεσμα οι καλλιέργειες να έχουν μεγαλύτερη απόδοση.» – Σελίδα 13
Εμμέσως πλην σαφώς οι συγγραφείς αναφέρονται και πάλι στα γενετικώς τροποποιημένα φυτά και στα καλά που προσφέρουν. Χρειάζομαστε σήμερα περισσότερα τρόφιμα; Μα τότε γιατί μέχρι πριν από λίγα χρόνια γέμιζαν οι χωματερές, γιατί η Ε.Ε. δεν ήξερε τι να κάνει τα γνωστά βουνά από βούτυρο και γιατί επιβάλλει όλο και περισσότερους περιορισμούς στις ποσότητες των παραγόμενων προϊόντων. Εχουμε πρόβλημα παραγωγής τροφίμων ή πρόβλημα δίκαιης κατανομής των τροφίμων που παράγονται; Δεν χρειάζεται να έχει κάποιος ιδιαίτερες επιστημονικές γνώσεις για να απαντήσει. Αντίθετα, η συνάφεια των επιχειρημάτων των τριών επιστημόνων που έγραψαν το βιβλίο, με εκείνα που χρησιμοποιούν οι εταιρείες που παράγουν τα γενετικώς τροποποιημένα προϊόντα όπως η θεραπεία της πείνας, είναι τουλάχιστον παράξενη.
Γιατί δεν έχει σημασία αν ιδεολογικά είμαστε υπέρ ή κατά των γενετικώς τροποποιημένων προϊόντων. Αλλωστε, ο καθένας μας έχει και θα έπρεπε να έχει μια ιδεολογική προσέγγιση σε ζητήματα που αφορούν το μέλλον της τροφής στον πλανήτη ή στο κατά πόσον και έως πού και με τι στόχο, έχουμε δικαίωμα να παρέμβουμε στη Φύση. Σημασία έχει να μην αφήνουμε αυτή την ιδεολογία να επισκιάζει τα επιστημονικά δεδομένα…

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathcommon_0_06/11/2007_1287042

http://olympia.gr/2012/10/22/%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B3%CE%BA-%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Πώς έχασα ένα φίλο και κέρδισα ένα φασίστα;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 23, 2012

Σκέτη βόμβα, γραμμένο από μαθητές της Ηλιούπολης.

Αξίζει να διαβαστεί από όλους…!

Πώς έχασα ένα φίλο και κέρδισα ένα φασίστα;

Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές κατηγορίες ανθρώπων, πλούσιοι, μεσαίοι, φτωχοί. Πολλοί πλούσιοι κλέβουν, εξαπατούν, φοροδιαφεύγουν, βάζουν τους φτωχότερους να δουλεύουν για λογαριασμό τους για λίγα ευρώ. Πολλοί φτωχοί, Έλληνες και ξένοι δουλεύουν απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ για ένα κομμάτι ψωμί.

Κάποιοι απ’αυτούς κλέβουν, σκοτώνουν για να ληστέψουν και πουλούν ναρκωτικά. Εγώ δε γουστάρω τους εγκληματίες, όπως δεν γουστάρω και τους πλούσιους που βγάζουν τα λεφτά τους στην Ελβετία για να μην φορολογηθούν. Οι φασίστες τα βάζουν μόνο με τους μετανάστες γιατί λέει είναι ξένοι και φταίνε αυτοί. Εγώ λέω ότι τα βάζουν μαζί τους γιατί είναι ο εύκολος στόχος και δε μπορούν να τα βάλουν με τους ισχυρούς. Άλλωστε ξέρω καλά ότι να χτυπάς το συμμαθητή σου δεν δείχνει δύναμη, αλλά αδυναμία. Η καημένη η γιαγιά δεν κέρδισε καμιά παρηγοριά από αυτή τη πράξη εκδίκησης και ο συμμαθητής μου μας κοιτάει πια όλους με καχυποψία.

Κι έτσι, έχασα έναν Έλληνα φίλο και κέρδισα έναν φασίστα.

Οι φασίστες όλο μιλάνε για την ένδοξη ελληνική φυλή και τον ελληνικό πολιτισμό. Οι ίδιοι όμως δεν ξέρουν καλά την ιστορία μας και δεν γνωρίζουν τίποτα απ’τα έργα των αρχαίων Ελλήνων. Η καλύτερη απόδειξη ότι αγαπάς την χώρα σου είναι να την υπερασπίζεσαι όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με πράξεις. Έχω διαβάσει πως στον τελευταίο πόλεμο που έζησε η χώρα μας κάποιοι χωρίς χρήματα, οπλισμό και βοήθεια από κανέναν στήσανε αντάρτικο στρατό εναντίον των κατακτητών Γερμανών.

Κάποιοι άλλοι, οι λεγόμενοι ταγματασφαλίτες, μπήκανε στην υπηρεσία των Χιτλερικών, πήρανε όπλα και λεφτά, φόρεσαν κουκούλες, ρουφιανέψαν και πολέμησαν τους Έλληνες.

Οι φασίστες σήμερα θεωρούν τους ταγματασφαλίτες πατριώτες και κάνουν εκδηλώσεις στη μνήμη τους.

Τις προάλλες στο σχολείο συνέβη κάτι άλλο. Η Ελένη η συμμαθήτρια μου, είναι φωνακλού και τα ”χώνει”, η μάνα της είναι αριστερή.

Ο φασίστας συμμαθητής μου την χτύπησε εγώ όμως δεν αντέδρασα. Είναι που η Ελένη καμιά φορά γίνεται εκνευριστική και μέσα μου σκέφτηκα (καλά της έκανε). Μετά το ξανασκέφτηκα, αλλά ήταν αργά πια, αργά και αισθάνομαι ότι έχω πέσει στα μάτια της.

Κι έτσι, έχασα μια φίλη και κέρδισα έναν φασίστα.

Στο γήπεδο οι φασίστες φωνάζανε πίθηκο τον καλύτερο παίκτη της ίδιας μας της ομάδας, γιατί είναι από την Αφρική. Ο καλύτερος μας παίκτης πικράθηκε και ζήτησε μεταγραφή.

Κι έτσι, έχασα τον παικταρά μας και κέρδισα έναν φασίστα.

Οι φασίστες προωθούν το μίσος και την απανθρωπιά. Μισούν και χτυπούν τους ξένους, τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τους μορφωμένους, τους δημοκράτες, τους ελεύθερους ανθρώπους. Μισούν ότι τους ξεπερνά και ότι δεν καταλαβαίνουν. Όποτε όμως βρεθούν απέναντι σε αντιφασίστες το βάζουν στα πόδια. Τον τελευταίο καιρό με τόσους φασίστες που μ’έχουν κερδίσει, έχω αρχίσει να προσέχω τι λέω και να διστάζω να πάρω θέση. 

Κι έτσι, πριν χάσω το θάρρος μου για πάντα με αντάλλαγμα το φόβο του φασίστα, ΣΟΥ ΦΩΝΑΖΩ:

ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ,

ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ!

Κι έτσι, ξανακέρδισα τον εαυτό μου,χάνοντας μόνο έναν φασίστα.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΘΗΤΩΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ

http://www.alfavita.gr/arthra/%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%82-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%AD%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%B1-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CE%AF%CE%BB%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%B1-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B1

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

«Στυμμένη λεμονόκουπα» ο λαός

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 22, 2012

«Στυμμένη λεμονόκουπα» ο λαός

Ωμή αλλά ρεαλιστική η εκτίμηση αξιωματούχου, «γνώστη του θέματος» της Ελλάδας, που μεταφέρει το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ: «Το λεμόνι έχει ήδη στυφτεί για πολλοστή φορά, δεν υπάρχει πια τίποτα μέσα»! Μια στυμμένη λεμονόκουπα πλέον ο ελληνικός λαός. «Ακόμη και οι σκληροπυρηνικοί της γερμανικής κυβέρνησης παραδέχονται ανοιχτά ότι είναι μη ρεαλιστικά περαιτέρω πακέτα λιτότητας στην Ελλάδα», ομολογεί το Σπίγκελ και διευκρινίζει ότι «η γερμανική κυβέρνηση θέλει να αποτρέψει να καταστεί αναγκαίο ένα τρίτο πακέτο βοήθειας για την Ελλάδα».

 

του Γιώργου Δελαστίκ

 

Έχουμε ήδη τονίσει ότι εδώ και πάνω από ένα μήνα η Γερμανία έχει αποφασίσει να μην αφήσει να οδηγηθεί η Ελλάδα σε χρεωκοπία. «Δεν θα υπάρξει κρατική χρεωκοπία στην Ελλάδα», υπογράμμισε την περασμένη Κυριακή με κατηγορηματικό τρόπο ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Η γραμμή αυτή, η οποία φυσικά ισχύει μόνο για την παρούσα φάση, ήταν σαφής και στις δηλώσεις που έκανε η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ τα χαράματα της Παρασκευής στις Βρυξέλλες, όταν τελείωσε η σύνοδος κορυφής της ΕΕ, αν και χρησιμοποίησε πιο προσεκτικές διατυπώσεις αναφερόμενη στη δήλωση των ηγετών των κρατών της ευρωζώνης για την Ελλάδα. «Αναμένουμε ότι η Ελλάδα θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της και με τη δήλωση θέλουμε να διαβεβαιώσουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει στην ευρωζώνη», δήλωσε. Η δήλωση της καγκελαρίου μάλιστα ήταν ισχυρότερη από τη δήλωση που έκανε στις Βρυξέλλες ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος είπε ότι «δεν έχουμε καμιά τελική απάντηση αν η Ελλάδα θα εγκαταλείψει την ευρωζώνη, πιθανόν θα παραμείνει». Μια μέρα νωρίτερα, σε συνέντευξή του σε έξι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες (τη γαλλική Μοντ, τη βρετανική Γκάρντιαν, τη γερμανική Ζίντοϊτσε Τσάιτουνγκ, την ιταλική Στάμπα, την ισπανική Ελ Παΐς και την πολωνική Γκαζέτα Βιμπόρτσα), ο Ολάντ εμφανιζόταν ως αποφασισμένος υποστηρικτής της χώρας μας.

 

«Θα κάνω τα πάντα για να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη και να διαθέτει τους αναγκαίους πόρους από τώρα μέχρι το τέλος του χρόνου χωρίς να είναι αναγκαίο να επιβάλουμε νέους όρους πέρα από αυτούς που έχουν γίνει δεκτοί από την κυβέρνηση Σαμαρά», έχει υποστηρίξει ο Γάλλος πρόεδρος. Υποκριτικά λόγια του αέρα, όπως διαπιστώνει αμέσως κανείς ρίχνοντας μια ματιά στη δήλωση των ηγετών της ευρωζώνης. «Επιδοκιμάζουμε τις αξιοσημείωτες προσπάθειες του ελληνικού λαού» αναφέρεται εκεί. Ούτε λέξη για «θυσίες», για «οδυνηρά μέτρα», για «επώδυνες προσπάθειες», λες και …πετύχαμε κάποιους θεαματικούς πόντους στο τένις! Αφού βρήκαν την εθελόδουλη συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη και προωθεί τυφλά τη γραμμή των κατοχικών δυνάμεων και των πιο επιθετικών κύκλων του ελληνικού κεφαλαίου, οι ευρωπαίοι επικυρίαρχοι αισθάνονται ότι μπορούν να σφίξουν και άλλο τη βίδα στον τροχό του μαρτυρίου του ελληνικού λαού.

Βλέποντας τη στάση του Σαμαρά και των κυβερνητικών εταίρων του, οι Γερμανοί προωθούν ακόμη περισσότερο την κατάλυση της οικονομικής κυριαρχίας της χώρας μας. Τη δόση των 31,5 δισεκατομμυρίων ευρώ του δανείου έχει ήδη αποφασίσει το Βερολίνο να την δώσει. Όπως όμως αποκαλύπτει το Σπίγκελ στην ηλεκτρονική του έκδοση, σκοπεύει να αποκλείσει κάθε δυνατότητα του Σαμαρά να ρίξει έστω και ένα ευρώ στην πραγματική οικονομία από τα λεφτά αυτά. Προτίθενται οι Γερμανοί λοιπόν να βάλουν τα 31,5 δισ. σε δεσμευμένο λογαριασμό για να πηγαίνουν μόνο για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και για την αποπληρωμή τοκοχρεωλυσίων και εντόκων γραμματίων. Αυτό λίγο – πολύ γίνεται και τώρα, έστω και με λιγότερο επίσημο τρόπο, καθώς οι Ευρωπαίοι χρησιμοποιούν το κόλπο της καθυστέρησης κατά τη βούλησή τους των δόσεων ώστε όταν δίνουν τα λεφτά, υπάρχουν τόσες ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις δανείων που όλα τα χρήματα που δίνουν πηγαίνουν για να καλύψουν τις ανάγκες αυτές  και δεν περισσεύει τίποτα. Το νέο στοιχείο όμως είναι ότι οι Γερμανοί θα επιδιώξουν σε αυτόν το νέο δεσμευμένο λογαριασμό να μην έχει καν …πρόσβαση η κυβέρνηση Σαμαρά!!! Θα χρεώνεται δηλαδή ο ελληνικός λαός τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά η κυβέρνηση των «γερμανοτσολιάδων» δεν θα μπορεί καν να τα διαχειριστεί! Θα τα διαχειρίζονται εξ ονόματός της οι Ευρωπαίοι και θα τα παίρνουν πίσω για τα διαρκώς αυξανόμενα δάνεια που απαιτεί η πολιτική του Μνημονίου, την οποία υπηρετούν δουλικά η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ. Μιλάμε για την απόλυτη καταρράκωση κάθε έννοιας κυριαρχίας του αστικού ελληνικού κράτους.

Κάθε ανάγκη, κάθε τρύπα του προϋπολογισμού που αφορά τη ζωή των Ελλήνων ή τη λειτουργία της οικονομίας, η κυβέρνηση θα πρέπει να την καλύπτει με εγχώρια μέσα – με άλλα λόγια, ληστεύοντας αενάως τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων και εξαθλιώνοντας πλήρως τον δημόσιο τομέα στην υγεία, στην παιδεία, στην κοινωνική πρόνοια κ.λπ. Διαρκής φτώχεια, όλο και περισσότερη μιζέρια και δυστυχία, συνεχής εξαθλίωση του ελληνικού πληθυσμού – αυτό είναι το μέλλον που επιφυλάσσει στη χώρα η συνέχιση της διακυβέρνησής της από τους αδίστακτους πολιτικούς απατεώνες που ο λαός επέλεξε τον Ιούνιο, αν δεν αποφασίσει ο ίδιος να τους ανατρέψει.

http://prin.gr/?p=130

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Χαράτσι: Τελικά μόνο οι φτωχοί πλήρωσαν

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 22, 2012

Μερική ή ακόμα και ολική απαλλαγή του μεγάλου κεφαλαίου από το χαράτσι του Έκτακτου Ειδικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (ΕΕΤΗΔΕ), είχε φροντίσει να δώσει με χαριστική απόφαση η κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία και ενεργοποιήθηκε αμέσως μετά τις πρόσφατες εκλογές. Όπως κατήγγειλε η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ παρουσιάζοντας τα στοιχεία που συνέλεξε στη διάρκεια της κατάληψης που πραγματοποίησε την περασμένη Κυριακή στο κέντρο Πληροφοριακών Συστημάτων της ΔΕΗ για την εφαρμογή της συγκεκριμένης απόφασης, δεκάδες μεγάλες επιχειρήσεις δεν πλήρωσαν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Την ίδια ώρα, οι λαϊκές οικογένειες βιώνουν την πλήρη εξαθλίωση, εξαιτίας της συνεχούς οικονομικής αφαίμαξής τους από χαράτσια, έκτακτες εισφορές, άμεσους και έμμεσους φόρους.

του Κυριάκου Νασόπουλου

Συγκεκριμένα, μετά την ψήφιση του νόμου για την επιβολή του τέλους στις 10 Οκτωβρίου 2011, το υπουργείο Οικονομικών επί θητείας Ευ. Βενιζέλου, με νέα του απόφαση στις 16 Δεκεμβρίου 2011, πρόσθεσε μια ακόμη παράγραφο η οποία προέβλεπε ότι «για τα ακίνητα τα οποία δεν έχουν οικιακή χρήση και εμβαδόν δομημένης ηλεκτροδοτούμενης επιφάνειας άνω των χιλίων τετραγωνικών μέτρων, ο συντελεστής προσδιορισμού του τέλους του πίνακα θα υπολογίζεται μειωμένος κατά τριάντα τοις εκατό για το άνω των χιλίων τετραγωνικών μέτρων τμήμα και εξήντα τοις εκατό για το άνω των δύο χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων τμήμα του ακινήτου». Μάλιστα, η επίμαχη αλλαγή έγινε την τελευταία μέρα της συνεδρίασης του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) επί προσφυγής κατά της παλαιάς απόφασης του υπουργείου, την οποία και έκρινε τελικά συνταγματική και αναλογική, ενώ είχε αναδρομική ισχύ και για τον υπολογισμό του τέλους για το 2011.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, η λίστα των κορυφαίων επιχειρήσεων που αποκόμισαν οφέλη από την χαριστική απόφαση είναι μεγάλη. Η Λάμδα Ολύμπια Βίλατζ στην οποία ανήκει το Mall στο Μαρούσι γλίτωσε 1,43 εκατ. ευρώ, η Λάμδα Εστέιτ έδωσε 163.000 ευρώ λιγότερα, η Λάμδα Εστέιτ Ντιβέλοπμεντ 162.000 ευρώ λιγότερα, το Θεραπευτήριο Υγεία 211.000 ευρώ, η εταιρεία Πόρτο Καρράς επωφελήθηκε κατά 406.000 ευρώ, η Καρφούρ Μαρινόπουλος κατά 251.000 ευρώ, η Μίντια Μάρκτ κατά 77.000 ευρώ, η Πρόκτερ και Γκαμπλ Ελλάς κατά 148.000 ευρώ, ο εφοπλιστής Θεόδωρος Αγγελόπουλος κατά 70.000 ευρώ, η Αττική Οδός κατά 72.500 ευρώ και ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη κατά 160.000 ευρώ. Επίσης, σύμφωνα με τα όσα παρουσίασε η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, εμφανίζεται ο επιχειρηματίας Μπάμπης Βωβός για τέσσερις παροχές ρεύματος επί των οδών Κηφισίας να πληρώνει χαράτσι που αναλογεί σε λιγότερα τετραγωνικά μέτρα από τα πραγματικά, το καζίνο Ρίτζενσι στη Θέρμη Θεσσαλονίκης να χρεώνεται το ΕΕΤΗΔΕ το 2011 βάσει των τετραγωνικών του, ενώ το 2012 να μηδενίζονται τα τετραγωνικά και να του επιστρέφεται το ποσό χρέωσης για το 2011 και ο Οργανισμός Λαμπράκη και η εφημερίδα Ελευθεροτυπία να πληρώνουν μειωμένο χαράτσι. Τέλος, ο τηλεοπτικός σταθμός Σκάι, τα ελαστικά Μισελέν, το Ικέα στα Σπάτα, το Καζίνο της Πάρνηθας και ο εκδοτικός οίκος Πήγασος παρουσιάζονται να μην πληρώνουν καθόλου το χαράτσι.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση προσπάθησε να κουκουλώσει το θέμα και να επιβάλλει ένα κλίμα πλήρους τρομοκρατίας στην προσπάθειά της να αποφύγει ανάλογα περιστατικά στο μέλλον. Ενδεικτική των προθέσεών της αποτέλεσε και η βίαιη επέμβαση των ΜΑΤ το βράδυ της περασμένης Κυριακής στο κτίριο Πληροφοριακών Συστημάτων της ΔΕΗ και η σύλληψη 18 συνδικαλιστών της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ με την κατηγορία και τελικά την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον τους για διατάραξη οικιακής ειρήνης.

Η εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Φ. Γεννηματά, μετά την κατάθεση στη Βουλή επίκαιρης ερώτησης για το θέμα πριν λίγες μέρες από τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Σ. Σακοράφα, είχε υπερασπιστεί χωρίς κανένα ενδοιασμό τη χαριστική απόφαση, θέλοντας να πείσει και από πάνω πως πάρθηκε με κριτήριο το κοινωνικό καλό.«Η εξαίρεση από το ειδικό τέλος της παραγωγικής υποδομής της χώρας έγινε προκειμένου να στηριχθούν οι επιχειρήσεις και άρα οι εργαζόμενοι σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, με κριτήριο τη διατήρηση της λειτουργίας τους και άρα την προστασία των θέσεων εργασίας», είχε σχολιάσει προκλητικά.

Από την πλευρά των επιχειρηματιών, σχεδόν στο σύνολό τους κατήγγειλαν τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και προσωπικά τον πρόεδρό της, Ν. Φωτόπουλο, ως συκοφάντες, ενώ σφοδρή ήταν η επίθεση της εταιρείας Ειδήσεις Ντοτ Κομ, που εκμεταλλεύεται τον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι, η οποία και ανακοίνωσε πως θα προβεί σε μηνύσεις καθώς όπως ισχυρίζεται είναι ενοικιάστρια του κτιρίου στο οποίο στεγάζεται και όχι ιδιοκτήτρια. Από την πλευρά της η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ανακοίνωσε πως θα δώσει τα στοιχεία που συνελεξε στον εισαγγελέα, ευελπιστώντας να αποδειχθεί η αλήθεια.

 

http://prin.gr/?p=89

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Χυτήριο, ναζιστικά αίσχη και αποπροσανατολισμός

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 15, 2012

Τα χθεσινοβραδινά αίσχη της Χρυσής Αυγής έξω από το θέατρο Χυτήριο είναι εξόχως αποκαλυπτικά για την πραγματική ιεράρχηση των ζητημάτων και των προτεραιοτήτων που έχει η οργάνωση. Την Τρίτη στην Ελλάδα βρισκόταν η Μέρκελ, μια από τις κύριες υπεύθυνους για την κατάντια μας, αλλά η Χρυσή Αυγή δεν έκανε τίποτα.Την Τετάρτη, ήρθε ο Νταβούτογλου, επιβεβαιώνοντας τις ιμπεριαλιστικές προθέσεις της κυβέρνησής του έναντι της χώρας μας -ενώ οι τεμενάδες που του έκαναν οι Έλληνες πολιτικοί ήταν σε βαθμό αηδίας. Κι όμως, πάλι η Χρυσή Αυγή δεν έκανε τίποτα.

Αντίθετα, επέλεξε να παρέμβει και προσχεδίασε τα χθεσινά έξω από το Χυτήριο, για να καλύψει την μεγάλη της απουσία από το προσκήνιο των τελευταίων δύο ημερών, να προβοκάρει και να βγει και πάλι πρώτο θέμα στη δημοσιότητα. Είναι σαφές δηλαδή το τι κάνει πλέον αυτή η οργάνωση:

Κατ’ αρχάς, προσπαθεί συστηματικά να αποπροσανατολίσει τον κόσμο και την κοινή γνώμη: Από την Μέρκελ και τον Νταβούτογλου, και τις επαίσχυντες συμφωνίες καταλήξαμε να συζητούμε για το θέατρο Χυτήριο και τις τραμπούκικες επιδρομές των ναζί. Η συστηματικότητα τέτοιου τύπου αποπροσανατολιστικών δράσεων δημιουργεί πολλά ερωτηματικά σε σχέση με τα πραγματικά της κίνητρα, καθώς συχνά δρα λες και είναι σε εντεταλμένη υπηρεσία, πράγμα που στο παρελθόν έχουν υπαινιχθεί ή καταγγείλει ακόμα και ανοικτά πολλά πρώην μέλη της.

Ύστερα, οι τελευταίες αποκαλύψεις που έρχονται στο φώς της δημοσιότητας, και που έχουν να κάνουν με περιστατικά αποδεδειγμένης συνεργασίας των ΜΑΤ με των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής ενισχύουν ακόμα περισσότερο αυτό το σενάριο. Ίσως, η παλιά παράδοση που θέλει τους κατώτερους και τους μεσαίους αξιωματικούς των δυνάμεων καταστολής να αυτονομούνται και να διαμορφώνουν θύλακες παρακράτους μέσα στους κόλπους των επίσημων μηχανισμών να επιστρέφει δριμύτερη, μαζί με το σύνολο φαινόμενο του τέλους της μεταπολίτευσης και της εγκαθίδρυσης της ακροδεξιάς στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας μας.

Εδώ υπάρχει κι ένα ακόμα ζήτημα. Μέχρι πρότινος ο Δένδιας είχε υιοθετήσει μια φρασεολογία καταπολέμησης της Χρυσής Αυγής, στο πλαίσιο του γνωστού ιδεολογικού σχήματος για τα δύο άκρα που θρυμματίζουν την ‘δημοκρατία του κέντρου’. Τις τελευταίες ημέρες, όμως, κάνει τα στραβά μάτια για τα αλλεπάλληλα κρούσματα συνεργασίας, ή ακόμα και βίας από ΜΑΤ που φέρουν επάνω τους διακριτικά που παραπέμπουν στην οργάνωση, τις ιδέες και τη λογική της. Εδώ, προφανώς, υφίσταται ένα ζήτημα: Διότι είναι σαφές, πως Συνταγματική νομιμότητα και η νομιμότητα της κυβέρνησης του μνημονίου είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Και πάνω σ’ αυτή την διάκριση, όσο κι αν θέλει να το αποκρύψει ο Δένδιας, δημιουργείται κοινό έδαφος δραστηριοτήτων μεταξύ του ενός «άκρου» και της «τρόικας εσωτερικού», σε ό,τι αφορά στην αποκατάσταση της τάξης. Ακόμα, αυτό δεν έχει εκφραστεί στον πολιτικό λόγο της Χρυσής Αυγής, ή διαφαίνεται μόνο έμμεσα, από την εμφυλιοπολεμική της διάθεση, την ανάδειξη της «αριστεράς» σε υπ’ αριθμόν ένα εχθρό -τη στιγμή που τα δρεπανηφόρα άρματα της ξένης εξάρτησης επελαύνουν. Ωστόσο, είναι και εκλογικά επιβεβαιωμένη η σχέση που διατηρεί με τις πιο “σκληρές” μονάδες αποκατάστασης της τάξης στην Αθήνα, και δεν εξαντλείται στα μπλουζάκια που τους προμηθεύει ο Παναγιώταρος από το μαγαζί του.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Προφανώς, όχι ότι η Χρυσή Αυγή δέχεται εντολές από τον γραφείο του υπουργού. Αλλά, το ότι υφίστανται πολλές σχέσεις σε κατώτερο και μεσαίο επίπεδο, τις οποίες ενίοτε οι πολιτικές ηγεσίες ή άλλα κέντρα χρησιμοποιούν ή κάνουν τα στραβά μάτια, προκειμένου «να γίνει η δουλειά». Και αυτή η πρακτική εντάσσεται στην παράδοση των «μαθητευόμενων μάγων» του ΠΑΣΟΚ που ενίσχυαν συστηματικά την άκρα δεξιά για να υπονομεύσουν την Νέα Δημοκρατία, ή ακόμα και την ΔΑΠ που χρησιμοποιούσε ενίοτε τους Χρυσαυγίτες ως προστασία στα πανεπιστήμια έναντι των αντιπάλων της.

Τέλος, και ανεξάρτητα απ όλα τα παραπάνω, μέσα από τέτοια περιστατικά φαίνονται πολύ ξεκάθαρα οι πραγματικές συνέπειες της δράσης της. Η Χ.Α. διαθέτει τη δική της ατζέντα που την προωθεί, αδιάφορη αν χαλάει ο κόσμος στην Ελλάδα. Και η ατζέντα αυτή είναι μισαλλόδοξηφαιάεμφυλιακή. Είναι σαφές πως αυτός ο αποκρουστικός διχασμός είναι η ταφόπλακα κάθε απόπειρας του ελληνικού λαού να απελευθερωθεί από τα σκληρά δεσμά στα οποία έχει περιπέσει. Είναι το μίσος του δούλου, το οποίο στρέφει έναντι των ομοίων του, για να εκτονωθεί από την ψυχολογική καταρράκωση της ήττας. Και προφανώς, αυτό το σύμπλεγμα λειτουργεί ως αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, καθώς όσο περισσότερο δυναμώνει η Χρυσή Αυγή, άλλο τόσο θα παίρνει το πάνω χέρι αυτή η προοπτική διαλύοντας κάθε δυνατότητα συγκρότησης ενός πραγματικού κινήματος απελευθέρωσης.

Υ.Γ. Πρόσφατα, ήλθε στο φως της δημοσιότητας το βαρόμετρο του ΣΚΑΪ για τον μήνα Οκτωβρίου. Σε ό,τι έχει να κάνει με τα σχετικά με τη Χρυσή Αυγή ευρήματα, είναι εντυπωσιακή η απήχηση που έχει στους ψηφοφόρους κάτω των 44 ετών, σε όσους δηλαδή γεννήθηκαν από το 1968 κι έπειτα – και άρα δεν έζησαν και δεν θυμούνται τι ήταν η Χούντα και το μετεμφυλιακό κράτος. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η χρεοκοπία της μεταπολίτευσης, η αποτυχία της να διαμορφώσει μια δημοκρατική κουλτούρα εθνικής μνήμης, που να αποτρέπει τέτοιου τύπου παλινορθώσεις. Αντ’ αυτής, κατασκεύασε ένα εθνομηδενιστικό ψευδοαριστερό επιφανειακό λάιφ στάιλ που επιτάχυνε αυτήν την προοπτική, αντί να την εκμηδενίσει.

http://ardin-rixi.gr/archives/8817

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οι νέες επικίνδυνες τάξεις

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 10, 2012

Μια απειλή πλανιέται πάνω από την Ελλάδα, όπως φαίνεται από πρόσφατα δημοσιεύματα και δηλώσεις πολιτικών, ύστερα από τα γνωστά γεγονότα με τους εργαζόμενους των ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Είναι η απειλή της ανομίας, της κατάλυσης του κράτους και της δημοκρατίας. Δεν είναι η απειλή της πείνας, του παγερού χωρίς πετρέλαιο χειμώνα, της ανεργίας, της κατάθλιψης, των αυτοκτονιών.

 

 

 

 

της Μαριάννας Τζιαντζή 

 

Την απειλή αυτή δεν την αντιπροσωπεύουν οι πεινασμένοι, που ίσως αρχίσουν να εισβάλλουν σε φούρνους και σούπερ μάρκετ. Την αντιπροσωπεύουν –πάντα σύμφωνα με την καθεστωτική εκδοχή– κάποιες συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες που (έμμεσα ή ανοιχτά) προτρέπουν σε στάση. Γιατί το κάνουν; Προφανώς γιατί είναι άμυαλοι, ζημιάρηδες, γεννημένοι για την καταστροφή, όπως η μοιραία γυναίκα του παλιού λαϊκού τραγουδιού. Η διαχωριστική γραμμή δεν χαράζεται πια ανάμεσα σε δεξιούς και αριστερούς, ούτε ανάμεσα σε εκσυγχρονιστές και βολεμένους, σε φίλους του ευρώ ή της δραχμής, ούτε βεβαίως ανάμεσα σε φασίστες και αντιφασίστες, αλλά ανάμεσα στους νομοταγείς και τους άνομους.

 

Όπως τονίζει ο Θανάσης Γιαλκέτσης στο πολύτιμο βιβλίο του Σημειωματάριο ιδεών, που μόλις εκδόθηκε, τον 19ο αιώνα ο «αντεργατικός ρατσισμός» ήταν ευρέως διαδεδομένος στην αστική τάξη της Γαλλίας. «Η εξίσωση “εργαζόμενες τάξεις = επικίνδυνες τάξεις” (classes laborieuses = classes dangereuses) κυριαρχούσε στο συλλογικό φαντασιακό των αστών, οι οποίοι συνέδεαν την υλική εξαθλίωση των εργατών με την εγκληματικότητα, με ένα νέο είδος βαρβαρότητας που απειλούσε την  “ασφάλεια” των πόλεων και τα θεμέλια του “πολιτισμού”».

 

Στην Ελλάδα σήμερα, οι «επικίνδυνες τάξεις» παίρνουν τη μορφή των απλήρωτων, των μισθο-πετσοκομένων, των εργαζόμενων χωρίς δουλειά κι ελπίδα, των νέων χωρίς μέλλον. Αυτοί είναι η νέα «απειλή» που για να εξουδετερωθεί θα πρέπει να συκοφαντηθούν, να εξευτελιστούν όσοι με διάφορες μορφές (τυπικά, ουσιαστικά ή και δυνητικά) συνδέονται με αυτές τις τάξεις ή αγωνίζονται για την αυτο-έκφραση, την αυτο-οργάνωση και τη χωρίς διαμεσολαβητές αυτο-εκπρόσωπησή τους. Η πολιτική, η ιδεολογική, η πολιτιστική χειραφέτηση των «επικίνδυνων τάξεων» είναι η πραγματική απειλή. Η ειρωνεία, το σνομπάρισμα, ο φόβος και τελικά το μίσος απέναντι στους «επικίνδυνους» είναι το κοινό νήμα της στάσης κυβέρνησης, δικαιοσύνης και επίσημων ΜΜΕ απέναντι και στο παραμικρό σκίρτημα χειραφέτησης.

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

A Seed for Change

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 8, 2012

A Seed for Change (background of the film)

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον, Ταινιοθήκη | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Όχι άλλη «ανάπτυξη»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 8, 2012

Δεν είναι ανάπτυξη το να φυτεύεις φωτοβολταϊκά στην ύπαιθρο χώρα. Αυτό είναι υπανάπτυξη, αρπαχτή της οποίας τα βραχυπρόθεσμα κι επιδοτούμενα οφέλη δεν συγκρίνονται με την ζημιά που προκαλείται στο δομημένο και στο φυσικό περιβάλλον.

Στο όνομα της «ανάπτυξης» έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα στον τόπο μας. Εγκλήματα ιστορικά, κοινωνικά, περιβαλλοντικά, και οικονομικά. Στο όνομα της «ανάπτυξης» απαλλοτριώθηκε ο εθνικός μας πλούτος.  Στο όνομα της «ανάπτυξης» δόθηκε αντιπαροχή η εθνική μας κληρονομιά. Στο όνομα της «ανάπτυξης»  τσιμεντώθηκε  η ίδια η συλλογική και προσωπική μας μνήμη.

Και τώρα ακόμη η διαχειριστική τάξη που ενορχήστρωσε όλα αυτά φλυαρεί για «ανάπτυξη», εννοώντας  ως ανάπτυξη, (εκτός από την αδιαπραγμάτευτη διαιώνιση της δημοσιοϋπαλληλικής ασυλίας), το μπετόν αρμέ. Δεν υποψιάζονται οι αναλφάβητοι της πολιτικής και της αισθητικής  ότι αυτό απαξιώνει και ευτελίζει, δεν υποψιάζονται καν την ασχήμια που κομίζουν, την ανήκεστο πολλές φορές  βλάβη που προξενούν. Δεν τους ενδιαφέρουν τα καμένα δάση, οι χτισμένες παραλίες. Το σημαντικό είναι να μην κακοκαρδίσουν την εκλογική τους  πελατεία. Οι εργολάβοι άλλωστε πάντοτε φιλοδωρούν γενναιόδωρα τους παραγιούς τους.

Η τελευταία «αναπτυξιακή» τους πρόταση είναι τα φωτοβολαταϊκά. Όχι η παραγωγή προϊόντων. Τα φωτοβολταϊκά. Είναι όμως ανάπτυξη το να φυτεύεις φωτοβολταϊκά στην ύπαιθρο χώρα; Αυτό είναι υπανάπτυξη, αρπαχτή της οποίας τα βραχυπρόθεσμα κι επιδοτούμενα οφέλη δεν συγκρίνονται με την ζημιά που προκαλείται  στο δομημένο και στο φυσικό περιβάλλον.

Αλλά όπως δεν τρώγονται τα τσιμέντα, έτσι δεν τρώγονται κι οι λαμαρίνες. Υπ’ αυτή την προϋπόθεση, που δεν είναι τόσο αυτονόητη όσο νομίζουμε, η κρίση έχει κι ένα -τουλάχιστον-  καλό. Ολοένα και περισσότεροι πολίτες προσανατολίζουν τις δραστηριότητές τους στην παραγωγή προϊόντων,  όπως κι ολοένα και περισσότεροι καταναλωτές προσανατολίζουν τις αγορές τους σε ελληνικά προϊόντα, καταλαβαίνοντας ότι η ενίσχυση της ελληνικής παραγωγής έχει πολλά βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα ανταποδοτικά οφέλη για όλους μας.

Γι’ αυτό ακόμα και οι ξένες εταιρίες, που δραστηριοποιούνται στην χώρα μας, θορυβημένες από αυτή την καινοφανή αγοραστική τάση, στην διαφημιστική προβολή τους ενισχύουν τα όποια ελληνικά χαρακτηριστικά των προϊόντων τους στην προσπάθειά τους να συγκρατήσουν τις απώλειές τους όχι μόνον από την κρίση αλλά και από τις αντίστοιχες ελληνικές επιχειρήσεις.

Το ζήτημα όμως είναι ότι είναι ακόμη ελάχιστα τα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα κι ακόμα λιγότερα αυτά που παράγονται από ελληνικές πρώτες ύλες κι έλληνες εργαζόμενους.

Αλλά γι’ αυτό ακριβώς αξίζει να ενισχύσουμε τους παραγωγούς και τους μάστορες εκείνους που επιμένουν να χρησιμοποιούν τοπικά υλικά και γηγενές εργατικό δυναμικό ακόμα κι όταν τα προϊόντα τους είναι κατά τι ακριβότερα (αλλά και σαφώς καλύτερα) από τα αντίστοιχα εισαγωγής.

Δύο τομείς στους οποίους η ελληνική παραγωγή είχε αξιόλογες επιδόσεις τις οποίες μπορεί σχετικά εύκολα να επανεύρει είναι ο αγροδιατροφικός και ο βιοτεχνικός.

Η καταγεγραμμένη τάση επανακατοίκησης της υπαίθρου θα πρέπει συστηματικά να ενισχυθεί αλλά και να προσανατολιστεί σε παραγωγή ποιοτικών προϊόντων που θα συνδυάζουν την ανάκτηση  των τοπικών παραγωγικών δεξιοτήτων με τις σύγχρονες τεχνικές που διευκολύνουν και πολλαπλασιάζουν την παραγωγή. Παράλληλα θα πρέπει τα προϊόντα αυτά να πιστοποιηθούν ώστε ν’ αναδειχθούν τα μοναδικά χαρακτηριστικά τους, αυτά ακριβώς που τα καθιστούν ασυναγώνιστα.

Δεν ξέρουμε ποιος θα τα κάνει όλα αυτά. Ξέρουμε όμως ότι μόνο αν στηρίξουμε τις τοπικές παραγωγές, θα έχουμε σοβαρές πιθανότητες να μην μας πνίξουν τα βοθρολύματα της παγκοσμιοποίησης.

Μόνο που αυτό δεν είναι μια ακόμη ανέξοδη χειρονομία εκτόνωσης της αγανάκτησής μας αλλά μια πράξη δημιουργίας.

http://manifestomag.wordpress.com/2012/10/08/%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%80%CF%84%CF%85%CE%BE%CE%B7/

 

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 4, 2012

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ»

του Κώστα Βαξεβάνη

 

Magnify Image

Φωτογραφία: Γεράσιμος Δομένικος

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

 

 

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου- με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

 

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

 

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

 

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

 

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

 

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

 

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

 

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

 

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

 

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Οι σπόνσορες της Χρυσής Αυγής

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Οκτωβρίου 2, 2012

του Γιώργου Καραμπελιά από το Άρδην τ. 90 που κυκλοφορεί με αφιέρωμα στη Χρυσή Αυγή

Όλοι όσοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την εκτίναξη ενός ναζιστικού γκρουπούσκουλου στο επίκεντρο της ελληνικής πολιτικής ζωής, θα πρέπει να μας προσφέρουν και κάποιες ικανοποιητικές εξηγήσεις, ερμηνεία αυτού του φαινομένου.
Σωστά έχει επισημανθεί από πολλούς ότι η ανομία, η ατιμωρησία των κλεπτοκρατικών αρχουσών τάξεων, η ανυποληψία των πολιτικών, η παρασιτική μετεξέλιξη της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, η εξάρτηση από τους δυτικούς τραπεζίτες, βρίσκονται στη βάση μιας πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, απέναντι στην οποία οι Έλληνες εγκαταλείπουν τα παραδοσιακά πολιτικά σχήματα και αναζητούν νέες και συχνά ρηξικέλευθες λύσεις προκειμένου να εκφράσουν την πολιτική τους διαμαρτυρία. Ωστόσο, αυτή η κοινωνιολογική και κάποτε κοινωνιολογίστικη ερμηνεία δεν είναι αρκετή για να ερμηνεύσει την άνοδο της «Χρυσής Αυγής». Διότι το ερώτημα παραμένει ακέραιο. Για ποιο λόγο η διαμαρτυρία δεν εκφράζεται αποκλειστικά με την ενίσχυση αριστερών δυνάμεων, όπως εν μέρει συμβαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ, και κατευθύνεται και σε μια μέχρι χτες ασήμαντη ναζιστική ομαδούλα; Γιατί δεν ενισχύονται έστω οι δυνάμεις της αντισυστημικής Αριστεράς και των αντιεξουσιαστών, που τον Δεκέμβρη του 2008 έμοιαζαν τόσο ισχυρές ώστε να απειλούν το ίδιο το καθεστώς; Γιατί οι Έλληνες δεν στρέφονται προς μια αριστερή εξωκοινοβουλευτική βία, όπως συνέβαινε στη δεκαετία του 1980, όταν επικροτούσαν μαζικά την «17 Νοέμβρη»; Επομένως, δεν αρκεί η γενική κοινωνιολογική ερμηνεία, αλλά θα πρέπει να στραφούμε σε τομείς όπως η πολιτική, η ιδεολογία και τα πολιτισμικά-κοινωνικά φαινόμενα για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει. Και ο κεντρικός ιδεολογικός άξονας για την ερμηνεία του συναρτάται με το ζήτημα της κρίσης του έθνους-κράτους συνολικά, και τις απειλές στην ελληνική ταυτότητα κατ’ εξοχήν.
Πώς και γιατί, σε μια χώρα στην οποία –τουλάχιστον από τον πόλεμο και μετά– η ακροδεξιά είχε ταυτιστεί με την εθνοπροδοσία και τις παρακρατικές δραστηριότητες, ενώ αντίθετα η «δημοκρατική παράταξη» και η αριστερά με την εθνική ανεξαρτησία και τον αντιιμπεριαλισμό, κατόρθωσε ένα σχήμα, που προβάλλει ανοικτά τον Χίτλερ και τον Παπαδόπουλο, να μεταβληθεί σε υπερασπιστή της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων;!
Θα πρέπει να μας τα εξηγήσουν εκείνοι που, από το «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», πέρασαν στο «ευχαριστούμε τους Αμερικανούς» του Σημίτη, και στη λυσσαλέα υπεράσπιση του σχεδίου Ανάν. εκείνοι που, από τα αντάρτικα τραγούδια και τον Άρη Βελουχιώτη αναρτημένο στα γραφεία τους, πέρασαν στο «Αιγαίο που ανήκει στα ψάρια του» και στα «ανοικτά σύνορα» των αντιεξουσιαστών, της «επαναστατικής αριστεράς» και των οικολόγων.
Θα πρέπει να μας τα εξηγήσουν όσοι από τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, ως πρότυπα της νεολαίας, πέρασαν στην άρνηση της εθνικής παράδοσης και τη λυσσαλέα υπεράσπιση της αμερικάνικης κουλτούρας.
Αυτές οι βαθύτατες μετατοπίσεις που συνέβησαν τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, δηλαδή η εγκατάλειψη του πατριωτισμού, επέτρεψαν στην προδοτική και γερμανόφιλη ακροδεξιά να τον καπηλευτεί και να τολμά να εμφανίζεται σήμερα ως ο υπερασπιστής του.

 

Η «προδοσία» της Αριστεράς

Όλα άρχισαν με την ενσωμάτωση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς στο κράτος και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, δηλαδή σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα γνώριζε μια σαρωτική «διεθνοποίηση»: Ένταξη στην ΕΟΚ και την ΕΕ, κατάργηση των δασμών, προσχώρηση στο ευρώ και εγκατάλειψη του εθνικού νομίσματος, πολιτισμική αφομοίωση στη Δύση –κατεξοχήν μέσω της τηλεόρασης– τέλος και προπαντός, προσχώρηση των Ελλήνων στο παγκοσμιοποιημένο δυτικό καταναλωτικό μοντέλο. Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια μια κυριολεκτική ανατροπή των πολιτιστικών και πολιτικών παραμέτρων της ελληνικής κοινωνίας. Δηλαδή, η ταχύτατη μετάβαση από ένα μοντέλο λιτότητας και αποταμίευσης, στον αντίποδά του, κατανάλωσης και σπατάλης, πραγματοποιήθηκε μέσα σε συνθήκες πολιτικο-ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς και της κεντροαριστεράς.
Οι αριστεροί διανοούμενοι, διωκόμενοι απηνώς σε όλη τη μετεμφυλιακή περίοδο μέχρι το 1974, καταλαμβάνουν, ιδιαίτερα μετά το 1981, το κράτος και τους θεσμούς της «κοινωνίας των πολιτών». Εφημερίδες, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, τηλεοράσεις, εκπαίδευση, ηγεμονεύονται πλέον από αυτήν την αριστερά και τη νέα ιδεολογία της. Αυτή η αλλαγή σηματοδότησε παράλληλα και τη βαθύτατη μετάλλαξη των ιδεολογικών συντεταγμένων της: Στο παρελθόν προέβαλλε την εθνικοαπελευθερωτική επαναστατική παράδοση, σε αντίθεση με την ξενοδουλεία των «κοτζαμπάσηδων» και του ελληνικού μεταπρατικού κεφαλαίου, διεκδικώντας έτσι μια αντιστασιακή αντιιμπεριαλιστική συνέχεια. Στο εξής, ιδιαίτερα μετά το 1989 και την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, προσχωρεί ομοθυμαδόν στην αποδοχή της αυτοκρατορικής κουλτούρας της Δύσης και στην καταδίκη κάθε πατριωτικής ανάμνησης ως παρελθοντολογία και συντηρητισμό.
Σε αυτά τα πλαίσια, θα συγκρουστεί μετωπικά με την Εκκλησία και την ορθόδοξη παράδοση, ως «καθυστέρηση», αντικαθιστώντας την από ένα κράμα ελευθεριακής και παγκοσμιοποιημένης καταναλωτικής ιδεολογίας. Ανάλογες εξελίξεις είχαν συμβεί, βέβαια, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες όπου η παραδοσιακή προτεσταντική και καθολική ιδεολογία είχε ανατραπεί βίαια, ιδιαίτερα μετά το 1968, από την εισβολή ενός ατομοκεντρικού αμερικανισμού.
Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας, όμως, συνίσταται σε δύο στοιχεία. Πρώτον, στην Ελλάδα, σχεδόν αποκλειστικοί φορείς αυτής της ιδεολογικής μετάλλαξης ήταν οι προερχόμενοι από την αριστερά και την κεντροαριστερά και δεύτερο και κυριότερο… η Ελλάδα δεν είναι μια τυπική δυτική χώρα, αν είναι καν «δυτική».
Σε μας η ανατροπή του πολιτισμικού υποδείγματος δεν αφορούσε απλώς ή κύρια στον τύπο ανθρώπου που δημιουργούσε και προωθούσε η καταναλωτική παγκοσμιοποιημένη μορφή του καπιταλισμού, αλλά συνδεόταν και με ζητήματα που αφορούν στην ίδια την εθνική ανεξαρτησία και επιβίωση της χώρας. Και για να το κάνουμε σαφέστερο: Στη δυτική Ευρώπη, μετά την δεκαετία του 1960, οι παραδοσιακές αξίες της θρησκείας και της αποταμίευσης αντικαθίστανται από τη «σεξουαλική επανάσταση», τον καταναλωτισμό και τον… δανεισμό. Το ιδιωτικό αυτοκίνητο, η τηλεόραση και η αγορασμένη με δάνειο κατοικία, γίνονται τα νέα ενιαία πολιτισμικά πρότυπα του δυτικού κόσμου, σε συνδυασμό με την πολυπολιτισμικότητα και την άρνηση της «στενής» εθνικής ταυτότητας. Στην Ελλάδα, η εισβολή του ανάλογου μοντέλου είναι επίσης πραγματικότητα, από την άποψη του τρόπου ζωής, μόνο που, εδώ, απόρριψη της εθνικής ταυτότητας σημαίνει και ταυτόχρονη αποδοχή της ξένης κυριαρχίας και της υποταγής. πολυπολιτισμός σε μια χώρα των συνόρων σημαίνει μεσοπρόθεσμα την απειλή της κυριολεκτικής εξαφάνισής της.
Στην Ελλάδα, οι υπερασπιστές του νέου ηγεμονικού πολιτιστικού μοντέλου δεν θα μπορούσαν να αρκεστούν μόνο στην καταδίκη του παλαιού συντηρητικού προτύπου, αλλά θα ήταν υποχρεωμένοι να προσχωρήσουν και στην ανοικτή εθελοδουλία και το μίσος ενάντια σε μια απειλούμενη εθνική ταυτότητα. Γι’ αυτό, στη Γαλλία, ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί μπορεί να είναι ταυτόχρονα εκφραστής αυτού του νέου καταναλωτικού πολιτισμικού προτύπου, αλλά και υπερασπιστής των επιθέσεων της Γαλλίας εναντίον της Λιβύης και των Αμερικανών εναντίον του Ιράκ, ενώ ο πολυπολιτισμικός Ολάντ απειλεί καθημερινά με επέμβαση τη Συρία. Στην Ελλάδα, αντίθετα, οι ιδεολογικοί κλώνοι τους, για να υπερασπιστούν το ίδιο πολιτισμικό μοντέλο, θα έπρεπε να στραφούν και ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού έθνους-κράτους! Γι’ αυτό και είναι οι ίδιοι που θα υπογράφουν ταυτόχρονα υπέρ των «Μακεδόνων», του σχεδίου Ανάν, της ελληνοτουρκικής φιλίας και της κυρίας Ρεπούση, παράλληλα με την υπεράσπιση της «ανοικτής κοινωνίας». Κατά συνέπεια, η εκσυγχρονιστική αριστερά και κεντροαριστερά στην Ελλάδα, για να είναι πολυπολιτισμική, θα έπρεπε να είναι και ενδοτική.
Γι’ αυτό και η υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας, της «πατρίδας», της Κύπρου, που ανήκε παραδοσιακά στο οπλοστάσιο της αριστεράς, μιας και η δεξιά και η άρχουσα τάξη ήταν ξενόδουλη και εξαρτημένη, θα εγκαταλειφθεί σταδιακά. Για αρκετά χρόνια, η εναπομείνασα «πατριωτική αριστερά» κάλυπτε κουτσά-στραβά το κενό∙ ωστόσο, τα ακροδεξιά ρεύματα θα κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους από τη δεκαετία του ’80, και θα ενισχύονται όσο περισσότερο η κυρίαρχη κουλτούρα θα βαδίζει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Όταν λοιπόν θα έλθει η στιγμή της κρίσης, η ακροδεξιά θα εμφανιστεί αίφνης στο προσκήνιο, ως ο παρά φύση εκφραστής των αξιών που οι άλλοι όχι απλώς είχαν εγκαταλείψει αλλά είχαν συκοφαντήσει και εξουθενώσει.
Εδώ και είκοσι πέντε χρόνια τουλάχιστον, η κυρίαρχη αριστερή μιντιακή και ακαδημαϊκή κουλτούρα αγωνιζόταν να απομονώσει εκείνους που, όπως εμείς, επέμεναν στη σύνδεση των δημοκρατικών και επαναστατικών ιδεών και αξιών με την πραγματικότητα της χώρας. Και γι’ αυτό σήμερα εισπράττουν τους νεαντερντάλιους που επιζητούσαν.
Εξάλλου, πολλοί απ’ αυτούς, ανάμεσά τους ο Σωμερίτης και ο θλιβερός «Ιός», έχουν επαναλάβει επανειλημμένα ότι θα προτιμούσαν να αναπτυχθεί στην Ελλάδα ένας Έλληνας Λεπέν, ώστε να πάψουν να έχουν λόγο ύπαρξης οι «αριστεροί πατριώτες». Όλα αυτά με την βλακώδη σκέψη, ότι με έναν ακροδεξιό μπαμπούλα, θα μπορούσαν να ενισχύουν την καταναλωτική βολή τους, ανενόχλητοι από κριτικές που τους υπενθύμιζαν ότι οι ίδιοι είχαν ταυτιστεί με τον… Μπους στη Γιουγκοσλαβία και την Κύπρο.
Όμως, αντί για τον Λεπέν ή τον Καρατζαφέρη, τους βγήκε… ο ανοικτός θαυμαστής του Χίτλερ, Μιχαλολιάκος. Και επειδή οι ίδιοι είναι θύματα της μπαρόβιας δυτικοκεντρικής ιδεολογίας τους, δεν κατανοούν ότι, στην απειλούμενη από τους δυτικούς τραπεζίτες και τον νεοθωμανισμό, Ελλάδα, το ζήτημα του πατριωτισμού δεν είναι δευτερεύον αλλά το κύριο αίτημα της κοινωνίας μας∙ το δε μεταναστευτικό, σε μια χώρα των συνόρων, δεν αφορά απλώς στην καταπολέμηση των ρατσιστικών συνδρόμων, αλλά αποτελεί ζήτημα ζωής ή θανάτου. Κατά συνέπεια, την ώρα που καταρρέει το παγκοσμιοποιημένο καταναλωτικό μοντέλο, δύο λύσεις απομένουν. Είτε η αναβάπτιση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς στην πατριωτική παράδοση, και η απολάκτιση του παρασιτικού ψευδοελευθεριακού μοντέλου, είτε η ενίσχυση των αυταρχικών ή και φασιστικών λύσεων και δυνάμεων. Τα πράγματα έχουν γίνει σοβαρά, γι’ αυτό και ιδεολογίες και σχήματα, που ταίριαζαν στην παλιά καλή συμπόρευση Κολωνακίου και Εξαρχείων, δεν έχουν πλέον καμιά δυνατότητα μακροημέρευσης. Μπορούν να επιβιώσουν μόνο ως ανοικτοί Κουίσλινγκ της Δύσης – όπως όλοι εκείνοι που μας καλούν να δεχτούμε Γερμανό κυβερνήτη, όπως ο… Ράμφος– ή των νεοθωμανών, όπως οι σπόνσορες του… Σουλεϊμάν.

χαρακτηριστικό εξώφυλλο του Δαυλού

Η μακρά πορεία της φασιστικής δεξιάς

Πολλοί από όσους σήμερα διαπορούν για το πως και γιατί ήρθε στο προσκήνιο η ναζιστική ακροδεξιά, μας λοιδορούσαν στο παρελθόν όταν ασχολιόμασταν με ιδεολογικά φαινόμενα που οι ίδιοι αγνοούσαν και προσπερνούσαν. Για χρόνια τονίζαμε πως φαινόμενα όπως η αρχαιολατρία, η ουφολογία και η συνωμοσιολογία αποτελούν τα οχήματα μέσω των οποίων η ακροδεξιά δοκίμαζε να επανέλθει στο προσκήνιο, μετά την ιστορική της ήττα εξαιτίας της ταύτισής της με την Χούντα. Ο Πλεύρης, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, θα ξεκινήσει την ιδεολογική αναβάπτιση της φασιστικής Δεξιάς στην αρχαιοελληνική παράδοση. Δεκάδες περιοδικά, από τον Δαυλό έως το Απολλώνειο Φως περνώντας από την Ελληνική Αγωγή του Άδωνι Γεωργιάδη, θα προβάλλουν μια φασίζουσα ή ανοικτά φυλετιστική εκδοχή της αρχαίας Ελλάδας, κατεξοχήν της Σπάρτης, ενάντια στον «εβραϊκό χριστιανισμό», και θα δημιουργήσουν ένα πλατύ ιδεολογικό ρεύμα που εξαπλώθηκε με εκατοντάδες εκδόσεις, κανάλια, εκπομπές, και… ταξιτζήδες, σε ευρύτατα λαϊκά στρώματα. Εκείνα τα λαϊκά στρώματα, που οι κυριλέ διανοούμενοι του «σοβαρού τύπου» και των πανεπιστημίων είχαν οριστικά εγκαταλείψει, συναγελαζόμενοι με τα ποικίλα ιδρύματα τραπεζών και άλλων εφοπλιστών. Και όσο αυτοί νόμιζαν πως διατηρούν ακλόνητη την ιδεολογική τους ηγεμονία, ο Πλεύρης πουλούσε ίσως εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, για δεκαετίες ολόκληρες, στα ευρύτερα ημιμαθή λαϊκά στρώματα, ενώ ο Λιακόπουλος έχει πουλήσει εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία που συνδέουν ουφολογία, ομάδες Έψιλον και φυλετική καθαρότητα. Καθόλου τυχαία, στο ίδιο ιδεολογικό ρεύμα συνέπλεαν οι Βελόπουλοι και οι Γεωργιάδηδες του κάποτε ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου.
Και όμως, οι τόσο «οξυδερκείς» διανοούμενοί μας δεν αντελήφθησαν τίποτα, όχι μόνο γιατί περιφρονούσαν το αγράμματο «πόπολο», αλλά και για έναν ακόμα σοβαρό λόγο. Το γεγονός ότι το ρεύμα της αρχαιολατρίας και ουφολογίας βρισκόταν σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με την ορθοδοξία. Και επειδή ο μεγαλύτερος εχθρός των «εκσυγχρονιστών», ως εκφραστής της παραδοσιακής ταυτότητας των Ελλήνων, υπήρξε η ορθοδοξία και ο «Χριστόδουλος», τι… Καστοριάδης τι… Πλεύρης! Τόσο η αυτόνομη αντιαυταρχική αριστερά όσο και η αρχαιολατρική αυταρχική δεξιά είχαν ως κύριο αντίπαλο την Ορθοδοξία. Οι μεν πρώτοι, διότι η Εκκλησία, κατά την άποψή τους, γκρέμισε το οικοδόμημα της άμεσης δημοκρατίας της αρχαίας Ελλάδας, οι δε δεύτεροι διότι ο «εβραιοχριστιανικός» οικουμενισμός έθεσε τέλος στον αρχαιοελληνικό φυλετισμό. Καθόλου τυχαία δε, η προσπάθεια του Καρατζαφέρη να ενοποιήσει συντηρητικούς ορθόδοξους και αρχαιολάτρες οδηγήθηκε εν τέλει σε αποτυχία και οι πρώην αρχαιολάτρες εγκατέλειψαν το κόμμα του.
Στη συνέχεια, το εναπομείναν αρχαιολατρικό ρεύμα συνδέθηκε όλο και πιο επίμονα με τον αποκρυφισμό, την συνωμοσιολογία, τις ιστορίες περί «κούφιας γης» και των «Έψιλον» που θα μας σώσουν, συναντώντας τις αντίστοιχες χιτλεροφασιστικές θεωρίες περί Κελτών, υπερβορείων και Ινδοευρωπαίων. Στα περιοδικά της Χ.Α. και στις ιστοσελίδες της, περίοπτη θέση κατέχουν ο παγανιστής φασίστας θεωρητικός, Τζούλιους Έβολα, και η ελληνικής καταγωγής οπαδός του Χίτλερ, υμνήτρια των Ινδοευρωπαίων της Ινδίας, Σαβίτρι Ντέβι.
Καθόλου τυχαία δε, μόνο το Άρδην αφιέρωσε τέσσερα ή πέντε τεύχη του στην αρχαιολατρία, τη συνωμοσιολογία και τις συνωμοσιολογικές ρίζες του χιτλερισμού κ.λπ., την ώρα που οι Κολωνοεξαρχειώτες ασχολούνταν με την «αυτοκρατορία» του Νέγκρι και τη συνταρακτική ανακάλυψη των ουρανοξυστών της Νέας Υόρκης από τον Ράμφο! Έτσι, όσοι προσπαθούσαμε να κτίσουμε μια δημοκρατική εναλλακτική εκδοχή του πατριωτισμού, στη σύγχρονη Ελλάδα, συναντούσαμε καθημερινά απέναντί μας δύο αντιπάλους: Από την μία πλευρά τους εθνομηδενιστές καραγκιόζηδες και από την άλλη αυτή την εντεινόμενη και πολυπλόκαμη ανορθολογική προπαγάνδα που μόλυνε και αποπροσανατόλιζε τα αγανακτισμένα και εγκαταλελειμμένα από τις ελίτ λαϊκά στρώματα. Συναντούσαμε καθημερινά τον πατριωτισμό αναμεμειγμένο με τη συνωμοσιολογία και τις αυταρχικές λύσεις. την ανάδειξη της σημασίας του μεταναστευτικού να μεταβάλλεται σε ρατσισμό. την απέχθεια για το πολιτικό σύστημα να μετασχηματίζεται σε προσμονή του ουρανοκατέβατου ηγέτη. την καταδίκη της άρχουσας τάξης και του σιωνισμού να μεταπίπτει σε αντισημιτισμό, κ.ο.κ.
Για τις κυρίαρχες ελίτ δεν υπήρχε πρόβλημα. Ο πατριωτισμός ήταν ούτως ή άλλως εθνικισμός, ο αντισιωνισμός αντισημιτισμός, η επιμονή στην εθνική ταυτότητα, ρατσισμός! Γι’ αυτό και τα κυριότερα βέλη τους στρέφονταν ενάντια σε μας και στο ίδιο το λαϊκό σώμα, που ήθελαν να το ταυτίσουν με τους φασίστες. Να λοιπόν, σήμερα, που μπροστά τους έχουν αυτό που δημιούργησαν ή άφησαν να αναπτυχθεί. Μια ναζιστική ομάδα που, μπρος στο απόλυτο κενό ιδεολογίας, κομμάτων, πνευματικών ελίτ, αναδεικνύεται στο προσκήνιο της πολιτικής με το πιο αποτρόπαιο φαιό πρόσωπο του ρατσιστικού ναζισμού.

 

Οι «μέθοδοι πάλης» και οι αντιεξουσιαστές

Ένα από τα κυριότερα στοιχεία στα οποία αναφέρονται οι δημοκράτες μας είναι η συστηματική βία που ασκούν οι Νεαντερντάλιοι της Χ.Α. σε όλες τις εκδηλώσεις τους, από τις επιθέσεις στους αλλοδαπούς μικροπωλητές μέχρι τη θεαματική τηλεοπτική βία.
Είναι τουλάχιστον υποκρισία να μιλούν για βία και κουλτούρα της βίας, στην πολιτική και τον αθλητισμό, όλοι εκείνοι που καθημερινά προωθούν και επιβραβεύουν μια διάχυτη κοινωνική βία, την αδιάκριτη και συχνά ανεξέλεγκτη βία του κρατικού μηχανισμού και ειδικά της αστυνομίας, την χωρίς τέλος βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο, τα διαδικτυακά παιγνίδια. Όλα αυτά έχουν εθίσει την κοινωνία και τη νεολαία σ’ ένα καθολικό πρότυπο γενικευμένης βίας, η οποία έχει διαχυθεί στα γήπεδα και την ίδια την πολιτική. Ο όμιλος Αλαφούζου, π.χ. –η Καθημερινή και ο Σκάι που εξανίστανται για τη βία της ακροδεξιάς και αναζητούν τις ρίζες της μόνο στην Αριστερά–, καθημερινά, ασταμάτητα, όχι μόνο προβάλλει στην τηλεόραση αναρίθμητες και ατελείωτες σειρές βίας, αλλά ακόμα και τα «οικολογικά» ντοκιμαντέρ είναι γεμάτα από καρχαρίες, πύθωνες και σαρκοβόρους τυραννόσαυρους. Όλα τα κινηματογραφικά έργα και οι τηλεοπτικές σειρές, που απευθύνονται ιδιαίτερα στο νεανικό κοινό, είναι γεμάτα από σίριαλ κίλερ και βασανισμούς. Οι νεαροί αστυνομικοί της ομάδας Δίας, οι χούλιγκαν των γηπέδων και οι λάτρεις της χωρίς τέλος πολιτικής βίας, εμπνέονται από τα ίδια πρότυπα, από την ίδια κουλτούρα μιας ανάλγητης κοινωνίας, συχνάζουν στα ίδια γυμναστήρια και ορχούνται με τις ίδιες ανελέητες και κραυγαλέες μουσικές.
Ωστόσο, αν αυτά είναι τα κατ’ εξοχήν κοινωνικά και πολιτισμικά θεμέλια της επέκτασης και της εξοικείωσης με τη βία, δεν αρκούν από μόνα τους να την ερμηνεύσουν. Γι’ αυτό και, στη διαμάχη ανάμεσα στους μνημονιακούς και την κοινοβουλευτική αριστερά, παίχτηκε ένα κυριολεκτικό θέατρο του παραλόγου, τόσο στο Κοινοβούλιο όσο και στον ευρύτερο δημόσιο χώρο. Οι μνημονιακοί (Σαχινίδης, και άλλοι) προσπαθούν να ταυτίσουν τη λεκτική ή και συμβολική αντιβία των διαδηλωτών, ιδιαίτερα των «αγανακτισμένων» –την οποία εισέπραξαν εν μέρει και οι μνημονιακοί βουλευτές τα προηγούμενα χρόνια–, με την βία της Χ.Α. Τα παπαγαλάκια του καθεστωτικού τύπου, Μανδραβέληδες κ.ά. Μητρόπουλοι, στην Καθημερινή, τα Νέα, το Βήμα, και τα κανάλια «των νταβατζήδων», θέλουν να παρουσιάσουν την «επάνω πλατεία» του Συντάγματος ως ελεγχόμενη από τους ακροδεξιούς και την κάτω από τους ακροαριστερούς, συκοφαντώντας έτσι το πιο αγωνιστικό και πατριωτικό τμήμα των αγανακτισμένων. Επιχειρούν, δηλαδή, να ταυτίσουν τη βία της Χ.Α. με ένα πλατύ λαϊκό κίνημα στο οποίο συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια Έλληνες.
Η επίσημη αριστερά, από την πλευρά της, ενώ σωστά αποκρούει αυτές τις αιτιάσεις ως συκοφαντικές, κουκουλώνει ταυτόχρονα ένα υπαρκτό ζήτημα. Ότι δηλαδή, σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και κατεξοχήν από τη δεκαετία του ’90 και μετά, εμφανίζονται ομάδες και δυνάμεις με αριστερό πρόσημο οι οποίες απαλλοτριώνουν ή διαστρέφουν την αντίσταση και την αντιβία των λαϊκών κινημάτων και ασκούν μόνιμα και συστηματικά μορφές βίας, ενισχύοντας τον συντηρητισμό ευρύτερων στρωμάτων και την αύξηση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους. Γράφουμε και μιλάμε γι’ αυτό το φαινόμενο ήδη από την δεκαετία του ’70, διότι, όταν ο οιοσδήποτε μεταβάλλεται σε «ειδικό της βίας», αναπόφευκτα την αποσπά από το ίδιο το λαϊκό σώμα και την χρησιμοποιεί άσχετα από την πολιτική συγκυρία. Η χρήση ένοπλων μορφών σύγκρουσης σε μια χώρα η οποία μόλις είχε κατακτήσει μορφές πάλης που ανήκουν στην τυπική δημοκρατία, όπως συνέβη μετά τη Χούντα, όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά και ενισχύει τον συντηρητισμό της κοινωνίας.
Παράλληλα, στο εσωτερικό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αναπτύχθηκε μια μορφή μισαλλοδοξίας, από την ΚΝΕ μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, από ομάδες της άκρας αριστεράς εν συνεχεία, και των αντιεξουσιαστών στο τέλος, που έτεινε να αποκλείσει την ελεύθερη έκφραση μέσα σ’ αυτά. Σταδιακώς κατέληξε να καταστεί αδύνατη η οργάνωση εκδηλώσεων του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου στα πανεπιστήμια και να μπορούν μέσα σ’ αυτά να δρουν μόνο οι μεγάλες παρατάξεις –Δεξιά, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ– και τα γκρουπούσκουλα της ακροαριστεράς και των αντιεξουσιαστών.
Οι πρακτικές μιας ασυνάρτητης βίας έφτασαν στο απόγειό τους στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος, το 2007, με αποκορύφωμα τη μηδενιστική «επανάσταση» του 2008. Είμαστε οι μόνοι που είχαμε καταγγείλει τη δράση των ομάδων που κατέστρεφαν συστηματικά τράπεζες, καταστήματα και δημόσια κτίρια, με την ανοχή και την κάλυψη όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αρχής γενομένης από τον Αλέκο Αλαβάνο, αλλά και του ΠΑΣΟΚ και των ΜΜΕ, που έβλεπαν τις «ταραχές» ως ευκαιρία για την ανατροπή της κυβέρνησης της Δεξιάς. Οι επαναλαμβανόμενες κάθε Πέμπτη, επί μήνες, καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας, στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος, τον χειμώνα του 2007, τις οποίες ενίσχυαν κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις, οδήγησαν στον Δεκέμβριο του 2008. Τότε, σε ένα κείμενο που αναδημοσιεύεται σ’ αυτό το αφιέρωμα, τονίζαμε πως η μηδενιστική χρήση της βίας θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε άνοδο της ακροδεξιάς.
Ήταν λοιπόν αναπόφευκτο ότι, κάποια στιγμή, όταν θα πληρούνταν οι ιδεολογικοί όροι γι’ αυτό, τη βία των αντιεξουσιαστών θα την αντικαθιστούσε η πιο συστηματική και αποτρόπαια φασιστική βία. Και είναι χαρακτηριστικό πως, σε μια συγκυρία σαν αυτή της παρούσας κρίσης, οι «κουκουλοφόροι» έδρασαν αποσυνθετικά για το κίνημα των Αγανακτισμένων του Συντάγματος, αφήνοντας έτσι ελεύθερο το πεδίο για την απαλλοτρίωση της αγανάκτησης του ελληνικού λαού από μια ναζιστική ομάδα.
Έτσι, ενώ οι ακροαριστεροί και οι αντιεξουσιαστές τα προηγούμενα χρόνια είχαν αποκτήσει μεγάλη δύναμη στη νεολαία, τη στιγμή που θεωρητικά θα έπρεπε να έλθει η «ώρα» τους, περιθωριοποιήθηκαν ιδεολογικά και καθημερινά συρρικνώνονται. Διότι δεν είναι δυνατό να φαντάζεσαι ότι ζεις στο Βερολίνο ή το Μπρονξ και αιφνιδίως να ξυπνάς στα Βαλκάνια και τη Μ. Ανατολή. Δεν είναι δυνατόν να γεμίζεις τους τοίχους με συνθήματα του τύπου «οι Έλληνες είναι οι Αμερικανοί των Βαλκανίων» και «ανοικτά τα σύνορα για όλους τους μετανάστες» και να βρίσκεσαι σε συνθήκες όπου η Ελλάδα καταστρέφεται οικονομικά και κοινωνικά ως το αποπαίδι της Δύσης. Γι’ αυτό βρέθηκαν εντελώς έξω από τα νερά τους, όταν ήρθε η περιβόητη κρίση την οποία ευαγγελίζονταν, και αντικαταστάθηκαν αιφνίδια, σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας, από τους δήθεν πατριώτες ναζί. Το γεγονός ότι επί τόσα χρόνια είχαν δαιμονοποιήσει τον πατριωτισμό και λοιδορούσαν την έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας, μεταβλήθηκε σε μπούμερανγκ, σε μια στιγμή όπου οι μόνες αξίες είναι η εθνική ανεξαρτησία και η κοινωνική συνοχή.
Οι ευθύνες της αριστεράς λοιπόν είναι υπαρκτές, όχι γιατί δήθεν δημιούργησε το κίνημα των Αγανακτισμένων ή προώθησε τα «γιαουρτώματα» ενάντια στους επίορκους βουλευτές. Αυτό το πράγμα εξάλλου δεν είναι αλήθεια, διότι το κίνημα των Αγανακτισμένων ούτε ξεκίνησε, ούτε εκφράστηκε από τα κόμματα και τις δυνάμεις της Αριστεράς, όπως γνωρίζουμε όσοι συμμετείχαμε σε αυτό από την αρχή του. Οι ευθύνες της Αριστεράς βρίσκονται αλλού, στο ότι, επειδή την βόλευε τακτικά και κυρίως επειδή η βία των ομάδων ήταν ιδεολογικά ταυτισμένη με τον εθνομηδενισμό και τον πολυπολιτισμό τους, και εν τέλει απέκλειε μόνο την πατριωτική αριστερά, την άφησαν να εξελιχθεί και να γιγαντωθεί.


Γερμανοί ναζί λίγο πριν το αποτυχημένο πραξικόπημα της Μπυραρίας (8-9 Νοεμβρίου 1923)

Είναι ήδη αργά;

Είναι άραγε αργά, είναι τελεσίδικη αυτή η ταύτιση, τουλάχιστον για αρκετά χρόνια, των πατριωτικών ιδεωδών με τους φασίστες; Βρισκόμαστε ήδη σε μια Βαϊμάρη χωρίς επιστροφή; Θέλουμε να πιστεύουμε πως όχι. Και αυτό για αρκετούς λόγους.
Πρώτον, διότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει πραγματικό πρόβλημα εξάρτησης και κίνδυνο ιστορικής έκλειψης, πράγμα που σημαίνει πως, πολύ σύντομα, δημοκρατικές δυνάμεις θα υποχρεωθούν να εκφράσουν και πάλι τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού και δεν θα τα αφήσουν στα χέρια των ναζί. Για να το διευκρινίσουμε, η εθνική διεκδίκηση, ιστορικά, απέκτησε φασιστικό χαρακτήρα μόνο σε χώρες ιμπεριαλιστικές ή επεκτατικές, χώρες με αποικίες ή με αποικιακή παράδοση (Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία). Και αυτό γιατί ο φασισμός είναι ένα κοινωνικό κίνημα και μια ιδεολογία που, παρ’ ότι ενσωματώνει πληβειακά στρώματα, γύρω από μια μονοδιάστατη αντίθεση, την αντίθεση της «φυλής» μας με όλους τους άλλους, δρα πάντα –για να φτάσει και όταν φτάνει στην εξουσία– ως εντολοδόχος των κυρίαρχων τάξεων. Αντίθετα, σε όλες τις χώρες που αντιμετωπίζουν πραγματικό εθνικό πρόβλημα ή εθνική καταπίεση, το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα συνδέεται με δημοκρατικές και επαναστατικές δυνάμεις ως άμεση έκφραση των πληβειακών στρωμάτων. Αρκεί να δούμε την παγκόσμια ιστορία από την Κίνα μέχρι την Κατοχή στην Ελλάδα, το ΡΚΚ σήμερα στο Κουρδιστάν, τον Τσάβες στη Βενεζουέλα κ.ο.κ. Στην Ελλάδα, το πατριωτικό και εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα είχε πάντα δημοκρατικό πρόσημο: Ρήγας, Φιλική Εταιρεία και επανάσταση του 1821, κίνημα του 1909 και Βενιζέλος, Αντίσταση στην Κατοχή.
Δεύτερο, διότι, ακόμα, η Χ.Α. και η ακροδεξιά στην Ελλάδα δεν εκπροσωπεί ένα ιδεολογικό πολιτιστικό ρεύμα ικανό να αποτελέσει τον φορέα ενός πολιτικού φαινομένου με διάρκεια. Αρκεί να ανοίξει κανένας τα έντυπα και τις ιστοσελίδες των φασιστών και της Χ.Α. για να διαπιστώσει ότι είναι γεμάτα από κείμενα του Χίτλερ, του Γκέμπελς, του Έβολα, του Ρουμάνου Κοντρεάνου κ.ά. Ο Πλεύρης και ο Γεωργαλάς δεν αποτελούν ικανές ιδεολογικές βάσεις για τη συγκρότηση ενός ισχυρού πολιτικο-ιδεολογικού ρεύματος. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο φασισμός είχε μαζί του διανοουμένους όπως τον Μαρινέτι και τον Ντ’ Ανούντσιο στην Ιταλία, ο Χίτλερ τον Έζρα Πάουντ και τον Χάιντεγκερ, ο Φράνκο τον Σαλβατόρ Νταλί – ακόμα και ο πιο αδύνατος γαλλικός φασισμός, τον Σελίν και τον Μωράς. Στην Ελλάδα ακόμα δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο παρά τις ευγενείς προσπάθειες των εθνομηδενιστών. Και σε αυτό έχει παίξει μεγάλο ρόλο η ύπαρξη όλων εκείνων, που τα προηγούμενα χρόνια, εξέφραζαν τη δημοκρατική πατριωτική αριστερά και δεν επέτρεψαν στους φασίστες να μονοπωλήσουν τον πατριωτισμό. Και εδώ η δική μας συμβολή, του Άρδην, υπήρξε κεφαλαιώδης.
Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν πως, αν αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν ως έχουν και κυρίως αν επιτρέψουμε στους εθνομηδενιστές να συνεχίζουν απρόσκοπτα την κυριαρχία τους, δεν θα δημιουργηθεί αργά ή γρήγορα και κάποιο ανάλογο ιδεολογικό και πολιτιστικό ρεύμα. Ήδη δείξαμε πως η ακροδεξιά στην Ελλάδα χρησιμοποίησε το αρχαιολατρικό ρεύμα. Αν συνεχίσουν να είναι αποκλεισμένες και περιθωριοποιημένες οι φωνές του δημοκρατικού πατριωτισμού, αναπόφευκτα, θα ενισχυθούν εκείνες του φυλετικού εθνικισμού.

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

25 Σεπτεμβρίου – ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ ΚΟΝΓΚΡΕΣΣΟΥ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Σεπτεμβρίου 27, 2012

Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται, όχι τόσο για το κάλεσμα στην περικύκλωση του ισπανικού κοινοβουλίου, ώς γεγονός, όσο για το απλό, κατανοητό πολιτικό λόγο, που χρησιμοποιεί για να απευθυνθεί στους Ισπανούς πολίτες, πέρα απο ιδεολογικές και κομματικές τοποθετήσεις.

Προσοχή! Αυτή μπορεί να είναι η επόμενη και καθοριστική κίνηση των πολιτών, με την οποία θα ξεκινήσει η διαδικασία της αλλαγής, που θα αφήσει πίσω το ισχύον καθεστώς και θα θέσει τις βάσεις μιας πραγματικής δημοκρατίας.

 

Το κίνημα είναι αποφασιστικό και ξεκάθαρο:

 

Στις 25 Σεπτεμβρίου θα φτάσει στη Μαδρίτη, μαζικά, απ’ όλες τις γωνιές της Ισπανίας, με σκοπό ΤΗΝ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΝΓΚΡΕΣΣΟΥ και την επ’ αόριστον παραμονή του εκεί, μέχρι να επιτευχθεί η διάλυση των Κοινοβουλίων και να ξεκινήσει μια διαδικασία που θα οδηγήσει σε ένα νέο Σύνταγμα, αυτή τη φορά, Σύνταγμα ενός δημοκρατικού κράτους.

 

Όλοι οι πολίτες καλούνται να συμμετάσχουν, είτε ανεξάρτητα, είτε μέσω συνελεύσεων ή ομάδων πολιτών κλπ. Η αλλαγή είναι αναγκαία και τον πρώτο λόγο θα τον έχει ο λαός.

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ.

Εμείς, καθημερινοί άνθρωποι, που δεν αντέχουμε άλλο να πληρώνουμε τις συνέπειες μιας κρίσης που δεν δημιουργήσαμε εμείς, ενωνόμαστε για να συντάξουμε αυτό το μανιφέστο και καλούμε όλους τους πολίτες του κράτους να υποστηρίξουν τις διεκδικήσεις μας που διατυπώνονται εδώ.

Θεωρούμε ότι η παρούσα κατάσταση έχει ξεπεράσει κάθε ανεκτό όριο, ότι είμαστε θύματα μιας επίθεσης χωρίς προηγούμενο, που, χρησιμοποιώντας την κρίση ως πρόφαση, καταστρέφει τις ζωές μας και ότι οι υπέυθυνοι είναι αυτοί που έχουν διαμορφώσει μια ολιγαρχία που βρίσκεται στο απυρόβλητο, με την συνενοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων του Κοινοβουλίου, που χειραγωγεί όλες τις εξουσίες του κράτους για να διατηρήσει τα προνόμια και τον υπέρμετρο και παράνομο πλούτο της. Είναι πια ολοφάνερο ότι ζούμε σε μια γιγάντια κοινωνική απάτη, με κυβερνήσεις που ψεύδονται συστηματικά, κάνοντας ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που δήλωναν προεκλογικά και ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δικαιοσύνη για τους τραπεζίτες, τους πολιτικούς και για τους επιχειρηματίες, τους ενόχους αυτής της κατάστασης.

Απλά παρατηρούμε το πώς αυτή η κάστα δημιουργεί πολιτικές που καταστρέφουν τα δικαιώματα και τις ζωές μας και το πόσο είμαστε θύματα μιας αδικαιολόγητης καταπίεσης, όταν ζητάμε μια αλλαγή της κατάστασης αυτής. Πιστεύουμε ότι πρόκειται για ένα πρόβλημα μεγάλης ευρύτητας και πλέον η λύση του δεν περνά από τους συνηθισμένους μηχανισμούς του πολιτικού συστήματος, που αυτή η κάστα θεμελίωσε για να κάνει ό,τι νομίζει μ’ εμάς, τους πολίτες. Κατά συνέπεια, απαιτούμε:

  • Την πλήρη παραίτηση της κυβέρνησης λόγω εξαπάτησης της χώρας, με ασύλληπτο τρόπο και λόγω της καταστροφής στην αποία μας οδήγησε, καθώς και την διάλυση των Κοινοβουλίων και την άμεση προκήρυξη γενικών εκλογών.

  • Μια συνέλευση με εκλογικά δικαιώματα πρέπει να προκηρύξει αυτές τις γενικές εκλογές με σκοπό την δημιουργία ενός νέου Συντάγματος, με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, καθώς δεν αναγνωρίζουμε κανένα κύρος στο ισχύον Σύνταγμα, που έχει συνταχθεί από μια κλίκα, πίσω απ’ την πλάτη του λαού και προστατεύει την κυριαρχία των κληρονόμων του φρανκισμού και όσων συνεργάστηκαν μαζί τους. Πρέπει να είναι ο λαός αυτός που καθορίσει το πρότυπο του κράτους στο οποίο θέλει να ζήσει, κάτι που δεν συμβαίνει με το σημερινό, έτσι όπως το διαμόρφωσε αυτή η κλίκα και εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντά της.

  • Έλεγχο για το δημόσιο χρέος της Ισπανίας, με μια αναστολή εξόφλησης του χρέους, μέχρι να ορισθούν με σαφήνεια τα ποσά που η χώρα δεν πρέπει να πληρώσει και εξυπηρετούν ιδιωτικά συμφέροντα – και χρησιμοποιούν την χώρα για δικούς τους σκοπούς – και όχι το σύνολο των Ισπανών πολιτών. Επίσης, απαιτούμε τον έλεγχο όλων των ύποπτων προσώπων για τέτοια εγχειρήματα και να δεσμευτούν οι περιουσίες τους, αν βρεθούν ένοχοι.

  • Την αλλαγή του εκλογικού νόμου, με σκοπό να αντιπροσωπεύει πραγματικά την βούληση του κυρίαρχου λαού, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν συμβαίνει με τον σημερινό.

  • Την άμεση ανάκληση όλων των μεταρρυθμίσεων του Λαϊκού Κόμματος (Partido Popular), οι οποίες, δεν συνιστούν καταστροφή μόνο για τη χωρά, αλλά και για την δημοκρατική βούληση του λαού.

  • Μια δίκαιη φορολογική μεταρρύθμιση, σύμφωνα με την οποία θα πληρώνουν περισσότερο όσοι έχουν περισσότερα. Επίσης, απαιτούμε την αναστολή της φορολογικής αμνηστίας που θέσπισε η κυβέρνηση και της οποίας η αδικία είναι μια πραγματική απάτη για τους έντιμους πολίτες.

  • Την κατάργηση όλων των προνομίων όσων έχουν πολιτικές ευθύνες και την δημιουργία μηχανισμών αυστηρού ελέγχου στην εκτέλεση των καθηκόντων τους.

  • Την άμεση παύση όλων των εξώσεων και την διάθεση προς ενοικίαση, σε χαμηλή τιμή, όλων των ακινήτων που ανήκουν σε τράπεζες και ταμεία και δέχθηκαν βοήθεια από δημόσια ταμεία.

  • Την διανομή των διαθέσιμων θέσεων εργασίας σε όλους. Είναι μια μεγάλη πλάνη το ότι πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο, πλάνη που στηρίζεται στην φιλαργυρία των μεγάλων συμφερόντων και στρέφεται κατά των απλών πολιτών.

Για τους παραπάνω λόγους συγκαλούμε τους πολίτες στις 25 Σεπτεμβρίου 2012 να διαδηλώσουν επ’ αόριστον στην είσοδο του Κονγκρέσσου, μέχρι να επιτευχθεί η παραίτηση της κυβέρνησης και η έναρξη της διαδικασίας για νέο Σύνταγμα, κάνοντας έτσι μια έκκληση για μια μαζική συγκέντρωση, για μια κοινωνία πιο δίκαιη.

* To άρθρο στα Ισπανικά

 

Οι αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν στους χιλιάδες συγκεντρωμένους έξω από το ισπανικό κοινοβούλιο στη Μαδρίτη με δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες. Μια ομάδα διαδηλωτών, παρά την επέμβαση της αστυνομίας, κατάφερε να παραμείνει στο σημείο και να πραγματοποιήσει καθιστική διαμαρτυρία.

Το RT έχει ζωνανή σύνδεση και μεταδίδει συνεχώς ζωντανά τη διαδήλωση και τις συγκρούσεις των διαδηλωτών με την ισπανική αστυνομία.

Δείτε στο παρακάτω link αναλυτική περιγραφή, φωτογραφίες και video.

‘DEMOCRACY KIDNAPPED!’ MADRID POLICE FIRE RUBBER BULLETS AS THOUSANDS SURROUND SPANISH CONGRESS (VIDEO, PHOTOS)

 

 

A man holds a placard reading "Spain on sale" during a demonstration by Spain′s "indignant" protesters to decry an economic crisis they say has "kidnapped" democracy, on September 25, 2012 in Madrid. (AFP Photo / Dominique Faget)

A man holds a placard reading «Spain on sale» during a demonstration by Spain’s «indignant» protesters to decry an economic crisis they say has «kidnapped» democracy, on September 25, 2012 in Madrid. (AFP Photo / Dominique Faget)

 

 

Πηγές: rt.com
           eagainst.com
           tvxs.gr
           rtve.es
           itabloid.gr

Posted in Ευρώπη, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οδεύοντας προς την 5η Νοεμβρίου: Ναι. Μπορούμε να γίνουμε Ελβετία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Σεπτεμβρίου 21, 2012

του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου

Ειρωνικά μειδιάματα, χαμόγελα με υπονοούμενα κάτω από το… μουστάκι, «σιγά μην γίνονται αυτά στην Ελλάδα», «είμαστε ανώριμος Λαός» και λοιπά παρόμοια, είναι η…

αντιμετώπιση – εδώ και χρόνια – της αταλάντευτης θέσης (μας), ότι «η Ελλάδα, θα έπρεπε από το 1827, να έχει το πολιτικό σύστημα που είναι δικό της παιδί: την Άμεση Δημοκρατία». Ένα σύστημα που από το 1848, έχει η Ελβετία του Ιωάννη Καποδίστρια, μετατρέποντάς την, στην πιο ευνομούμενη χώρα στον κόσμο, με ικανοποιημένους και αξιοπρεπείς πολίτες.

Οδεύοντας λοιπόν προς την 5η Νοεμβρίου, ας επιχειρήσουμε, όσο πιο απλουστευμένα γίνεται να δούμε, αν μπορούμε «να γίνουμε Ελβετία» από την επόμενη κιόλας μέρα της ολοκλήρωσής των κινητοποιήσεών μας στο Σύνταγμα.

Και πρώτα απ’ όλα, ας δούμε κάποιους «αστικούς μύθους» για την Ελβετία. (Σαν αυτόν που κυκλοφορά πια σε κάθε γειτονιά ανά την Επικράτεια, όπου κάποιοι «υπερπατριώτες», διώχνουν τον κακοπληρωτή ενοικιαστή λαθρομετανάστη από το σπίτι της κυρίας Ταδοπούλου, το βάφουν με Α΄ ποιότητας υδατόχρωμα, και της παραδίδουν τα κλειδιά μαζί με τα νοίκια, – κούνια που μας κούναγε, παλαβώσαμε εντελώς σε αυτόν τον τόπο).

1. ΜΥΘΟΣ ΠΡΩΤΟΣ: Η Ελβετία είναι μια πλούσια χώρα.

ΨΕΜΜΑ: Η Ελβετία, είναι μια πάμπτωχη ορεινή χώρα, με ελάχιστες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Έως μάλιστα τα τέλη του προπερασμένου αιώνα, οι Ελβετοί ήταν οι «περιπλανώμενοι επαίτες της Ευρώπης», γι’ αυτόν τον λόγο εθεωρούντο, «ενοικιαζόμενοι στρατιώτες-μισθοφόροι».

Η εικόνα αυτή αντιστράφηκε από το 1848, όταν οι Ελβετοί αποφάσισαν να ολοκληρώσουν την πολιτική πρόταση του Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, του «δικού μας» Ιωάννη Καποδίστρια και να προχωρήσουν στο πρότυπο της Άμεσης Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας. (Τον οποίο παρεμπιπτόντως, μέγιστο Καποδίστρια, «εμείς», επιτρέψαμε να δολοφονηθεί, με τον πλέον άνανδρο και αισχρότερο τρόπο).

2. ΜΥΘΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ: Η Ελβετία, στηρίζεται στις καταθέσεις των απατεώνων όλου του κόσμου.

ΨΕΜΜΑ ΜΕΓΙΣΤΟ: Ο χρηματοπιστωτικός τομέας κατέχει μόνο το 11,6% του ΑΕΠ της Ελβετίας στον οποίο και απασχολούνται περίπου 196.000 άτομα (136.000 από τους οποίους εργάζονται στον τραπεζικό τομέα). Αυτό αντιπροσωπεύει μόνον επίσης το 5,6% του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας.

Η αλήθεια είναι ότι η αυτή η φτωχή και ορεινή χώρα, έχει εκτεταμένο βιομηχανικό τομέα, ο οποίος δεν είναι γνωστός – τρομάζει φαίνεται η Άμεση Δημοκρατία της μικρής αυτής χώρας των 8 εκατομμυρίων κατοίκων. Η Ελβετία λοιπόν, διαθέτει βιομηχανικούς κολοσσούς. Οπως στην επεξεργασία τροφίμων πχ η Nestle, στα χημικά προϊόντα για βιομηχανική χρήση η Siga AG, στα φαρμακευτικά η Novartis, στις κατασκευές η Samafil και πάρα πολλές άλλες, γνωστές και άγνωστες στο ευρύ κοινό. Για να γίνουν μάλιστα σαφή τα μεγέθη της εξαγωγικής δραστηριότητας της Ελβετίας, να υπενθυμίσουμε πως σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των Αμερικανών, οι εξαγωγές της το 2011, έφθασαν στο ιλιγγιώδες ποσό των 308.3 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

3. ΜΥΘΟΣ ΤΡΙΤΟΣ: Η Ελβετία είναι μια «συμπαγής» χώρα, γι αυτό και συνεννοούνται μεταξύ τους.

ΑΥΤΟ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΜΑ: Ο ελβετικός Λαός, είναι ένα πολυποίκιλο μίγμα θρησκειών και δοξασιών: Το 39% είναι καθολικοί, το 31% είναι προτεστάντες, το 12% δηλώνει άθρησκο, το 4,5% μουσουλμάνοι, το 1,8% Ορθόδοξοι και πάει λέγοντας με άλλες μικρότερες θρησκευτικές ομάδες, όπως Πεντηκοστιανοί, Μεθοδιστές, Μάρτυρες του Ιαχωβά, Εβραίοι κλπ κλπ.

Σχετικά τώρα με τις γλώσσες που ομιλούνται και είναι μάλιστα επίσημες στη Ελβετία έχουμε επίσης μια «πανσπερμία γλωσσών»: Τις τέσσερις εθνικές γλώσσες της Ελβετίας που είναι τα Γερμανικά, τα Γαλλικά, τα Ιταλικά και τα Romansh. Για την ακρίβεια τα 4,6 εκατομμύρια Ελβετών μιλούν Γερμανικά, τα 1,5 εκατομμύρια μιλούν Γαλλικά, μισό εκατομμύριο Ελβετών μιλούν Ιταλικά, μερικές δεκάδες χιλιάδες μιλούν Romansh, ενώ υπάρχουν αρκετές ακόμη υποομάδες που ομιλούν διαλέκτους, οι οποίες μάλιστα, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ούτε καν για επικοινωνία μεταξύ των Ελβετών.

4. ΜΥΘΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ: Η Ελβετία δεν έχει εχθρικούς γείτονες.

ΨΕΜΜΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟΝ: Μέχρι το 1848, οπότε η Ελβετοί αποφάσισαν να προχωρήσουν σε Ομοσπονδοποίηση της χώρας τους και σε πολιτικό καθεστώς Άμεσης Δημοκρατίας, η ορεινή αυτή περιοχή, ήταν ένα διαρκές πεδίο συγκρούσεων και διεκδικήσεων. Δεν υπήρξε γειτονικός Λαός, που να μην τους επιτεθεί: Γάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Αυστριακοί και πάει λέγοντας. Σαν να μην έφτανε αυτό, είχαν και αλλεπάλληλους εμφύλιους και φονικούς πολέμους, όπως πχ η αιματηρότατη εξέγερση των αγροτών, κατά των γαλλόφωνων Ελβετών, που συμμάχησαν με τον Ναπολέοντα Βονοπάρτη, το 1653.

Από το 1848 που εφάρμοσαν την πρόταση Καποδίστρια και κυρίως από το 1874 που ολοκλήρωσαν το Αμεσοδημοκρατικό Σύνταγμά τους, δεν έχουν δεχθεί καμία επίθεση, ούτε ενεπλάκησαν σε κανέναν πόλεμο. Δεδομένου ότι, η Άμεση Δημοκρατία, παρέδωσε στα χέρια του Λαού, τη σημερινή μορφή Άμυνας, την «Παλλαϊκή». Η οποία κινητοποιεί μέσα σε μερικές ώρες, εως και 4 εκατομμύρια Ελβετούς, ένοπλους πολίτες-μαχητές. (Διασταυρώστε το με όποιον γνώστη τακτικών άμυνας γνωρίζετε: Δεν υπάρχει τρομακτικότερος αντίπαλος, από τον οπλισμένο και αποφασισμένο Λαό, που υπερασπίζεται με το όπλο του, το σπίτι και τη χώρα του).

5. Τελικά τι πολιτικό σύστημα έχει η Ελβετία; Δεξιό ή αριστερό;

ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ: Ούτε δεξιό ούτε αριστερό. Αμεσοδημοκρατικό, όπου τελικός κριτής των πάντων, είναι ο ελβετικός Λαός.

Στην βαριά αρρώστια που κουβαλάνε οι δυτικές κοινωνίες, με το ψευδεπίγραφο νεοχεγκελιανό και μαρξογενές αλλά και αγγλοσαξωνογενές, «αριστερός-δεξιός», απάντησαν – και μάλιστα πολύ χαρακτηριστικά και μόλις πρόσφατα οι Ελβετοί – με δύο δημοψηφίσματα:

Α. Στην πρόταση της κυβέρνησής τους να επιτραπούν οι εξορύξεις χρυσού από τα βουνά τους, είπαν ένα συντριπτικό ΟΧΙ. Χαιρετίστηκε τότε η απόφαση αυτή του ελβετικού Λαού, ως «οικολογική, προοδευτική, αριστερή» και με λοιπούς προσδιορισμούς, που μόνο με τις αγκυλώσεις των «αριστεροδέξιων» κοινωνιών μας, έχουν να κάνουν.

Β. Στην πρόταση του Ανώτατου Δικαστηρίου τους, να επιτραπούν οι μουσουλμανικοί μιναρέδες στη χώρα τους, οι Ελβετοί, είπαν πάλι ένα μεγαλόπρεπο και ξερό ΟΧΙ. Πάλι οι «διεθνείς κύκλοι», αυτήν την φορά, χαρακτήρισαν τους Ελβετούς ως «ακροδεξιούς, εθνικιστές» και λοιπές νεοταξίτικες ανοησίες.

Οι Ελβετοί απάντησαν από την πλευρά τους: Δεν παίρνουμε αποφάσεις με τη μεζούρα σας, δεξιές ή αριστερές. Οι αποφάσεις μας, έχουν ένα και μόνο παρανομαστή: Το συμφέρον της κοινωνίας μας. Εσείς μπορείτε να χωρίζεστε σε κομμουνιστές, σοσιαλιστές, νεοφιλελευθεριστές, ναζιστές, εθνικοσοσιαλιστές, σταλινιστές, χιτλεριστές και ότι εν πάση περιπτώσει τραβάει η ψυχή σας. Εμείς, είμαστε απλά, Ελεύθεροι, Αξιοπρεπείς και πάνω απ’ όλα Ανθρωποκεντρικοί, ΕΛΒΕΤΟΙ.

Αναφερθήκαμε στους πέντε κύριους «αστικούς μύθους», που επικρατούν διεθνώς για την Ελβετία, για να περάσουμε στο κυρίως ερώτημά μας: Μπορούμε να γίνουμε Ελβετία; Όχι φυσικά με τη λογική του «να γίνουμε Ελβετοί», αλλά με αυτήν, του να διαμορφώσουμε επιτέλους τη χώρα μας, σε αυτό που από την επανάσταση του ’21 και τον αγώνα του Ιωάννη Καποδίστρια, έπρεπε να έχουμε ως πολίτευμα: Την Άμεση Δημοκρατία. Δηλαδή πολύ απλά και για να έχουμε και επίγνωση της ιστορίας μας: Την Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία.

Στα πέντε ζητούμενα που τέθηκαν παραπάνω για την Ελβετία, οι απαντήσεις είναι ευκολότατες και γνωστές σε όλους εμάς, που συγκατοικούμε σε τούτον τον τόπο τον δοξασμένο στο φως και τον αρωματισμένο με μυρτιά:

1. Η Ελλάδα, είναι μια πλούσια χώρα. Διαθέτει τα πάντα. Κορυφαία πρωτογενή αγροτική παραγωγή, σπουδαία μεταποίηση, πανέξυπνα και πρωτοποριακά μυαλά (το βλέπουμε σε ολάκερη την υφήλιο όπου η Ελλάδα «πονάει και εξορίζει τα παιδιά της»), άφθονες πλουτοπαραγωγικές πηγές, ενέργεια, τουρισμό, υπέδαφος κλπ κλπ γνωστά, για να μην τα επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά.

2. Η Ελλάδα μπορεί να αναπτύξει αυτόνομη και ανεξάρτητη οικονομία. Πριν την ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ και τα δάνεια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που μας χαντάκωσαν, η Πατρίδα μας, ήταν «τιγκαρισμένη» στις παραγωγές και «στο φούλ» στις εξαγωγές.

3. Η Ελλάδα είναι μια «συμπαγής» χώρα. Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού Λαού, έχει μία θρησκεία και ομιλεί μία γλώσσα. Ένα χαρακτηριστικό το οποίο θα έπρεπε και θα μπορούσε να είναι πλατφόρμα απογείωσης του Έθνους και του Λαού μας, σε διεθνές μάλιστα επίπεδο.

4. Η Ελλάδα έχει εχθρικούς γείτονες: Και φυσικά έχει. Αν όμως έκανε ότι έπραξε το 1874 η Ελβετία, παρέδιδε δηλαδή την Άμυνα της στα χέρια του Λαού της, θα είχαμε στο πλαίσιο της Αμεσοδημοκρατικής Παλλαϊκής Άμυνας, 5 εκατομμύρια ένοπλους Έλληνες Πολίτες. Έτοιμους ανά πάσα να υπερασπιστούν την Πατρίδα και το σπίτι τους. Και να είστε σίγουροι ότι, κανένας Νταβούτογλου δεν θα τολμούσε, ούτε καν να σκεφθεί να παραβιάσει τον εθνικό μας εναέριο χώρο, κανένας γελοίος φασίστας Γκρουέφσκυ δεν θα μπορούσε να μας περιγελά, κλέβοντας το όνομά και την ιστορία μας. Κανένας δεν θα μας θεωρούσε «σούργελο του κόσμου» επειδή έτσι «γούσταραν» οι Παπανδρέηδες οι Καραμανλήδες και τα «τσανάκια» τους.

5. Η Ελλάδα έχει σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα: Βεβαίως. Μόνο που εμείς του επιτρέψαμε να υπάρχει, στο δικό μας χέρι είναι να το αλλάξουμε.

Στις 5 Νοεμβρίου, οπότε και το Πατριωτικό Μέτωπο σας καλεί να περάσουμε από το τουρκομπαρόκ αριστερά-δεξιά, στην Άμεση Δημοκρατία, θεωρητικά, τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά και στην απόλυτη κρίση και διάθεσή μας.

Χωρίς να ανοίξει μύτη, ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ.

Όλα τα υπόλοιπα, είναι τόσο εύκολα, όσο μάλιστα δεν φαντάζεστε. (Κάτι το οποίο απέδειξαν πρόσφατα εξ’ άλλου και οι Ισλανδοί).

Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι απλό:

Να διώξετε την ηττοπάθεια και την κατάθλιψη από την σκέψη σας.

Να σταματήσετε το ανηπόφορο πια «κλαψούρισμα: ωχ τι μας έκαναν οι αλήτες».

Να εγκαταλείψετε τα «επαναστατικά like» στο πληκτρολόγιό σας.

Να πετάξετε από το παράθυρο το «χαζοκούτι» και τα ΜΕΓΑΑΝΤΕΝΑΑΛΦΑΣΤΑΡΣΚΑΙκάναλα.

Να αφήσετε για μερικές μέρες τις δουλειές σας και να κατεβείτε στις 5 Νοεμβρίου στο Σύνταγμα.

Να γυρίσετε την πλάτη, σε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, Χ.Α., Α.Ε., ΚΚΕ και όλα τα εξωκοινοβουλευτικά δεκανίκια τους.

Με το Νέο Σύνταγμα, περνάει η εξουσία σε εσάς, στο Λαό:

ΕΣΕΙΣ ΔΙΩΧΝΕΤΕ ΤΡΟΙΚΑ, ΔΝΤ, ΧΡΕΟΣ, ΜΝΗΜΟΝΙΑ.

ΕΣΕΙΣ ΔΙΚΑΖΕΤΕ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΣΑΣ.

ΕΣΕΙΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΣΤΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΑΣ.

ΕΣΕΙΣ ΚΑΘΟΡΙΖΕΤΕ ΤΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ, ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ, ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΑΣ.

ΕΣΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΑΣ.

Εμπρός λοιπόν.

Ετοιμασθείτε να σηκωθείτε από τον καναπέ του σαλονιού, την καρέκλα του καφενείου, το «σκαμπό» της καφετέριας.

Αφήστε το πληκτρολογιο. Επανάσταση δεν γίνεται στα blogs, το facebook, το tweeter, το linkedin.

Καλέστε τον εργοδότη ή τον εργαζόμενό σας να έλθει στο μεγάλο «ραντεβού» της 5ης Νοεμβρίου.

Σηκώστε το κεφάλι. Θυμηθείτε ποιών παππούδων και πατεράδων απόγονοι είστε.

Πάρτε κουράγιο από το απορημένο-θυμωμένο βλέμμα της οικογένειάς σας.

Κάντε την ανάγκη φιλοτιμία. Μερικές μόνο μέρες είναι, μέχρι οι 300 να ψηφίσουν το Νέο Σύνταγμα Άμεσης Δημοκρατίας.

Οπλιστείτε με υπομονή, μέχρι να αποφασίσετε εσείς, ο Λαός, γιά όλα όσα σας καίνε και σας βασανίζουν. Αν το πάρετε απόφαση, η μέρα σας, η μέρα του Λαού, η μέρα της Ελλάδας, είναι κοντά. Πολύ κοντά.

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΩΛΕΤΗΔΕΣ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ. ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Διακήρυξη της Ελευθερίας των Σπόρων – από την Dr. Vandana Shiva

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Σεπτεμβρίου 20, 2012

19 Σεπτεμβρίου 2012

Αγαπητοί φίλοι σας στέλνουμε την

Διακήρυξη της Ελευθερίας των Σπόρωναπό την Dr. Vandana Shiva

 

1. Ο σπόρος είναι η πηγή της ζωής, είναι ο αυθορμητισμός της ζωής να εκφράζεται, να αυτοανανεώνεται, να πολλαπλασιάζεται, να εξελίσσεται στο διηνεκές σε καθεστώς ελευθερίας.

 

2. O σπόρος είναι η ενσάρκωση της βιο-πολιτιστικής ποικιλομορφίας. Περιέχει εκατομμύρια χρόνια βιολογικής και πολιτιστικής εξέλιξης από το παρελθόν καθώς επίσης και τις δυνατότητες χιλιετιών ενός μέλλοντος που εκτυλίσσεται.

 

3. Η Ελευθερία των Σπόρων είναι εκ γενετής δικαίωμα κάθε μορφής ζωής και αποτελεί τη βάση για την προστασία της βιοποικιλότητας.

 

4. Η Ελευθερία των Σπόρων είναι εκ γενετής δικαίωμα κάθε γεωργού και παραγωγού τροφίμων. Το δικαίωμα των γεωργών να φυλάνε, να ανταλλάσσουν, να αναπτύσσουν, να διασταυρώνουν και να εμπορεύονται σπόρους είναι ο πυρήνας της Ελευθερίας των Σπόρων. Όταν αυτή η ελευθερία υφαρπάζεται, οι γεωργοί παγιδεύονται στα χρέη και σε ακραίες περιπτώσεις αυτοκτονούν.

 

5. Η Ελευθερία των Σπόρων είναι η βάση της Ελευθερίας της Τροφής, εφόσον ο σπόρος αποτελεί τον πρώτο κρίκο στην τροφική αλυσίδα.

 

6. Η Ελευθερία των Σπόρων απειλείται από τους σπόρους ευρεσιτεχνίας, οι οποίοι δημιουργούν μονοπώλια σπόρων και καθιστούν παράνομη τη φύλαξη και ανταλλαγή σπόρων από τους γεωργούς. Οι ευρεσιτεχνίες σπόρων είναι ηθικά και οικολογικά αδικαιολόγητες, αφού οι ευρεσιτεχνίες είναι αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης τα οποία χορηγούνται για τις εφευρέσεις. Ο σπόρος δεν είναι εφεύρεση. Η Ζωή δεν είναι εφεύρεση.

 

7. Η Ελευθερία των Σπόρων διαφόρων πολιτισμών απειλείται από τη Βιοπειρατεία και την κατοχύρωση ευρεσιτεχνιών οι οποίες βασίζονται σε εγχώρια γνώση και βιοποικιλότητα. Η Βιοπειρατεία δεν είναι καινοτομία – είναι κλοπή.

 

8. Η Ελευθερία των Σπόρων απειλείται από γενετικά κατασκευασμένους σπόρους οι οποίοι μολύνουν τους αγρούς μας, αποκλείοντας για όλους τη δυνατότητα επιλογής μη γενετικά τροποποιημένης τροφής. Η Ελευθερία των Σπόρων των γεωργών απειλείται όταν (έχοντας ήδη μολύνει τις καλλιέργειες μέσω διασταυρώσεων) οι εταιρίες μηνύουν τους γεωργούς για «κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας».

 

9. Η Ελευθερία των Σπόρων απειλείται από τη σκόπιμη μετατροπή των σπόρων από ανανεώσιμη αυτοδημιούργητη πηγή σε μη ανανεώσιμο προϊόν ευρεσιτεχνίας. Η πλέον ακραία περίπτωση μη ανανεώσιμων σπόρων είναι η «Τεχνολογία Εξολοθρευτής» η οποία αναπτύχθηκε με σκοπό τη δημιουργία στείρων σπόρων.

 

10. Δεσμευόμαστε για την υπεράσπιση της Ελευθερίας των Σπόρων, ως την ελευθερία των ποικιλόμορφων ειδών στην εξέλιξη, ως την ελευθερία των ανθρώπινων κοινοτήτων να επανακτήσουν ένα κοινό αγαθό όπως είναι οι ελεύθεροι σπόροι.

 

Με αυτό τον σκοπό, θα αποθηκεύουμε σπόρους.

Θα δημιουργήσουμε κοινοτικές τράπεζες σπόρων και βιβλιοθήκες σπόρων.

Δε θα αναγνωρίζουμε κανένα νόμο ο οποίος παράνομα καθιστά τους σπόρους πνευματική ιδιοκτησία των εταιριών.

Θα σταματήσουμε τις ευρεσιτεχνίες σπόρων.

 

 

Στη σελίδα του Πελίτι www.peliti.gr μπορείτε να βρείτε τις Προτάσεις για την Ελευθερία των Σπόρων

http://www.peliti.gr/pages/protasis_vandana.htm

 

Από τις 20-23 Σεπτεμβρίου 2012 το Πελίτι συμμετέχει στη 12η Οικολογική Γιορτή Καρδίτσας στο Άλσος Παυσιλύπου http://www.oikologikigiorti.gr/portal

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Πώληση βιβλίων, χαρτικών και άλλων ειδών απο σχολεία, σχολές & φροντιστήρια ξένων γλωσσών

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Σεπτεμβρίου 17, 2012

Τα τελευταία χρόνια ιδιωτικά σχολεία, σχολές και φροντιστήρια ξένων γλωσσών και εκδότες κυρίως ξενόγλωσσου σχολικού βιβλίου, αρχικά για να αυξήσουν τα κέρδη τους και τελικά να διατηρήσουν ή να ανακόψουν την οικονομική πτώση, στρέφονται στην απευθείας διάθεση στους μαθητές τους βιβλίων, χαρτικών, σακκιδίων και άλλων ειδών.

Η πράξη αυτή είναι παράνομη και υπάρχει σχετική γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (βλέπε παρακάτω). Η παρανομία καταρχήν έγκειται στο γεγονός πώς οι ιδιοκτήτες σχολείων και σχολών παραβιάζουν το νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας των επιχειρήσεων τους, που ίδρυσαν και αδειοδοτήθηκαν με σκοπό την παροχή εκπαιδευτικών και μορφωτικών υπηρεσιών. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός, η κατευθυνόμενη πώληση, η παράνομη διακίνηση και άλλες περιπτώσεις, που προκαλούνται απο την παράνομη αυτή διαδικασία είναι επίσης πράξεις που επισύρουν ποινές και στοιχειοθετούν αποζημιώσεις για όσουν ασκούν εμπορική δραστηριότητα και βλάπτονται άμεσα.

Πρέπει όμως να επισημάνουμε όμως πως η διαδικασία πώλησης βιβλίων και σχολικών ειδών σε σχολεία και φροντιστήρια έχει ή μάλλον δεν έχει σχέση με την ηθική και καταδικνύει μία σαφέστατη αντικοινωνική συμπεριφορά, με βραχυπρόθεσμα οφέλη για τον παραβάτη και τους συνεργούς του, αλλά μακροχρόνιες συνέπειες για τους οικονομικά και ηθικά θιγόμενους, κυρίως ιδιοκτήτες βιβλιοπωλείων. 

 

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΒΟΗΘΗΤΙΚΟΥ ΕΠΟΠΤΙΚΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ

ΑΔΑ: 4ΑΣΒΟΡΡΕ-ΗΣΛ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
ΝΟΜΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Αριθμός Γνωμοδοτήσεως 336/2010

ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Β’ ΤΑΚΤΙΚΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ
Συνεδρίαση της 14ης Οκτωβρίου 2010

Σύνθεση: (…)

Αρ. Ερωτήματος: Α.Π. 2159/Δ5/2010 του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Διεύθυνση Ιδιωτικής Εκπαίδευσης, Τμήμα Γ’ Φροντιστηρίων, του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Περίληψη ερωτήματος: Ερωτάται αν επιτρέπεται η πώληση εποπτικού βοηθητικού υλικού, εντύπου ή ηλεκτρονικής μορφής (περιοδικά, φωτοτυπίες, CD, CD-ROM, DVD, κλπ), από τα φροντιστήρια (συμπεριλαμβανομένων και των Κέντρων Ξένων Γλωσσών) στους μαθητές

Επί του ανωτέρω ερωτήματος, που εισάγεται στη Β’ Τακτική Ολομέλεια κατά παραπομπή από το Γ’ Τμήμα του Ν.Σ.Κ., λόγω μείζονος σπουδαιότητος, εν όψει και της 171/2005 γνωμοδοτήσεως του Ε’ Τμήματος που έχει εκδοθεί επί παρεμφερούς θέματος, η Β’ Τακτική Ολομέλεια εγνωμοδότησε ως ακολούθως:

I. α) Στα άρθρα 63 παρ.1, 2, και 5, 65 παρ.1 και 3, 66 παρ.1, 68, 69, 70 παρ.1, 71 παρ.1, 74 παρ.1 και 77 του Α.Ν. 2545/1940 «Περί Ιδιωτικών Σχολείων, Φροντιστηρίων και Οικοτροφείων)) (Α’ 287) ορίζονται τα ακόλουθα:

«Άρθρον 63. – Έννοια – Ορισμός.

1. Ως φροντιστήριον υπό την έννοιαν του παρόντος νόμου λογίζεται η εν τω αυτώ χώρω διδασκαλία μαθημάτων εις ομάδα προσώπων πλειόνων ιων πέντε εν συνόλω ή ασχέτως αριθμού ομάδων εις πλείονα των δέκα προσώπων εν συνόλω καθ’ εβδομάδα, προς συμπλήρωσιν και εμπέδωσιν γνώσεων αναγομένων εις τον κύκλον των μαθημάτων της στοιχειώδους, μέσης, ανωτέρας και ανωτάτης εκπαιδεύσεως ή προς εκμάθησιν ξένων γλωσσών ή μουσικής ή γενικών μαθημάτων αναφερομένων εις ελευθέρας σπουδάς, επί τρεις το πολύ ώρας ημερησίως ως προς τας εκ των αυτών προσώπων αποτελούμενος ομάδας.

2. Τα φροντιστήρια διακρίνονται εις: α) Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως …, β) Μέσης Εκπαιδεύσεως …, γ) Ανωτάτης Εκπαιδεύσεως …, δ) Ξένων Γλωσσών …, ε) Μουσικής και στ) ελευθέρων σπουδών, ως λογιστικής, στενογραφίας, εμπορικής αλληλογραφίας κλπ., ζ) Διδασκαλίας της Ελληνικής ως ξένης ή δεύτερης γλώσσας

3….4. …5. Συλλειτουργία και συστέγασις των υπό στοιχ. α’. β’και γ’ της παρ. 2 του παρόντος άρθρου φροντιστηρίων δεν επιτρέπεται. Φροντιστήρια των λοιπών εν τη αυτή παραγράφω κατηγοριών δεν επιτρέπεται να συστεγάζονται ουχί πλείονα των δύο.»

Άρθρον 65. – Όροι και προϋποθέσεις ιδρύσεως.

1. Δεν επιτρέπεται η ίδρυσις φροντιστηρίων άνευ ειδικής αδείας, παρεχομένης υπό του Υπουργού Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας κατόπιν γνωμοδοτήσεως του οικείου Εποπτικού Συμβουλίου, αποφασίζοντος επί σχετικής αιτήσεως του ενδιαφερομένου, υποβαλλομένης προς τον αρμόδιον Επιθεωρητήν.

2.  …3. Με την χορήγησιν αδείας ιδρύσεως δεν δύναται να λειτουργήσει φροντιστήριον άνευ πιστοποιήσεως του οικείου σχολίατρου, περί της καταλληλότητας των αιθουσών διδασκαλίας .

Άρθρο 66. – Ανανέωσις αδείας.

1. Η άδεια ιδρύσεως φροντιστηρίου πρέπει να ανανεούται κατ’ έτος, άλλως παύει ισχύουσα .

Άρθρο 68. – Προσόντα ιδρυτών – Περιορισμοί.

1. Άδεια ιδρύσεως φροντιστηρίων χορηγείται εις φυσικά πρόσωπα κεκτημένα τα δια την κατάληψιν θέσεως δημοσίου εκπαιδευτικού λειτουργού στοιχειώδους ή μέσης εκπαιδεύσεως απαιτούμενα αντίστοιχα προς το είδος του φροντιστηρίου προσόντα, παρέχοντα το δικαίωμα διδασκαλίας εν αυτοίς, ή αντιστοίχους τίτλους σπουδών.

2. Το εν τη παραγράφω 1 του άρθρου 11 του παρόντος νόμου οριζόμενον ασυμβίβαστον ισχύει και ως προς τους ιδιοκτήτας φροντιστηρίων.

3. Το αυτό πρόσωπον δεν δύναται να ιδρύη και διατηρή φροντιστήρια πλείονα του ενός εκ των εν ταις παραγράφοις 2 και 3 του άρθρου 63 του παρόντος νόμου αναγραφομένων ειδών, ουδέ ασχέτου προς την ειδικότητα των σπουδών αυτού.

4. Δεν χορηγείται άδεια ιδρύσεως και λειτουργίας αυτοτελούς φροντιστηρίου εις σύζυγον ή συγγενή εξ αίματος ή αγχιστείας πρώτου βαθμού ιδιοκτήτου ή διευθυντού ιδιωτικού σχολείου ή φροντιστηρίου, οπουδήποτε λειτουργούντος ουδ’ εις σύζυγον ή συγγενή εξ αίματος ή αγχιστείας πρώτου βαθμού δημοσίου εκπαιδευτικού λειτουργού υπηρετούντος εν τη αυτή πόλει, εν η πρόκειται να λειτουργήση το ζητούμενον να ιδρυθή φροντιστήριον.

5. Η χορηγηθείσα εις εν πρόσωπον άδεια προς ίδρυσιν φροντιστηρίου δεν δύναται να μεταβιβασθή εις έτερον πρόσωπον.

6. Εις λειτουργούς ιδιωτικής εκπαιδεύσεως υπηρετούντος εν σχολείοις δεν επιτρέπεται να ιδρύουν και διατηρούν φροντιστήρια.

Άρθρο 69. Αρσις αδείας.

Αι διατάξεις των παρ. 2 και 3 του άρθρου 20 του παρόντος νόμου ισχύουν και ως προς τα φροντιστήρια.

Άρθρο 70. – Προσόντα διδακτικού προσωπικού.

1. Οι διδάσκοντες εν φροντιστηρίοις πρέπει να έχουν τα ειδικά προσόντα τα απαιτούμενα δια τον διορισμόν εις αντίστοιχον θέσιν δημοσίου σχολείου. . .

Άρθρο 71. Δίδακτρα – Μισθοδοσία.

1. Δι’ Υπουργικής αποφάσεως δύναται να ορισθή ανώτατον όριον των καταβαλλομένων διδάκτρων υπό των εις τα φροντιστήρια φοιτώντων .

(Σημειώνεται ότι, με το άρθρο 1 της Αγορανομικής Διατάξεως 4/ 17-5-2010 του Υπουργού Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (Β’ 745) ορίστηκε ότι τα κάθε είδους Φροντιστήρια … υποχρεούνται να καταθέτουν σε ηλεκτρονική μορφή στη Δ/νση Παρατηρητηρίου Τιμών και Τιμολογίων της ΥΠ Ε Α. της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου το αργότερο μέχρι την 31η Μαΐου εκάστου έτους τιμοκατάλογο των παρεχομένων υπηρεσιών τους).

Άρθρο 74. – Έλεγχος φροντιστηρίων.

1. Ο Υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας ασκεί έλεγχον επί της συντελούμενης εκπαιδευτικής και εν γένει μορφωτικής εν τοις Φροντιστηρίοις εργασίας, των προσόντων των διδασκόντων, της επάρκειας του χώρου και της εν γένει καταλληλότητος των αιθουσών διδασκαλίας ως και του νομίμου ή μη της λειτουργίας των …

Άρθρο 77. – Ποιναί

Ο ιδιοκτήτης και το λοιπόν διδακτικόν προσωττικόν των φροντιστηρίων υπόκειται εις τας υπό των διατάξεων των άρθρων 44 και 49 οριζομένας ποινάς επιβαλλόμενος καθ’ ην διαδικασίαν επιβάλλονται τοιαύται εις τους ιδιόκτητος και το προσωπικόν των ιδιωτικών σχολείων».

β) Εξ άλλου, εις το άρθρο 41 του υπό τον τίτλο «Παραβάσεις – Ποιναί»ΣΤ’ Κεφαλαίου (περιλαμβάνοντας τα άρθρα 41-45) του Ν. 682/1977 «Περί Ιδιωτικών Σχολείων Γενικής Εκπαιδεύσεως και Σχολικών Οικοτροφείων»(Α’ 244) ορίζεται ότι:

Άρθρο 41. – Είδη παραβάσεων.

1. Πάσα δί υπαιτίου πράξεως ή παραλείψεως παράβασις των κειμένων διατάξεων περί ιδιωτικής εκπαιδεύσεως εκ μέρους των ιδιοκτητών σχολείων, των διευθυντών και του διδακτικού προσωπικού τούτων, εκάστου εις τον τομέα αρμοδιότητος του, αποτελεί πειθαρχικόν αδίκημα, τιμωρούμενον δια των εν τω επομένω άρθρω προβλεπομένων ποινών.

2. Μεταξύ των παραβάσεων καταλέγονται ιδία:

α).. . ιθ) Πώλησις βιβλίων και γραφικής ύλης εις τους μαθητάς.»

II. Κατά την ενώπιον της Β’ Τακτικής Ολομελείας συζήτηση επί του ως άνω ερωτήματος διεμορφώθησαν δύο γνώμες:

Α. Κατά τη γνώμη της πλειοψηφίας, την οποία αποτέλεσαν ο Πρόεδρος Φ. Γεωργακόπουλος, οι Αντιπρόεδροι Ν. Μαυρίκας, Β. Σουλιώτης και οι Νομικοί Σύμβουλοι Χ. Παπαδόπουλος, Η. Ψώνης, Α. Κλαδιάς, Π. Βαρελάς, Α. Γραμματικός, Κ. Γεωργάκης, Π. Σπανός, Β. Πανταζή, Σ. Χαριτάκη, Ευ. Μπερνικόλα, Α. Κουτούκη, Ν. Πολιτικού (ψήφοι δέκα πέντε, 15), από τις προαναφερθείσες διατάξεις συνάγονται τα ακόλουθα:

1. Η δραστηριότητα που ασκείται από τα φροντιστήρια συνίσταται στην συμπλήρωση και εμπέδωση γνώσεων που ανάγονται στον κύκλο των μαθημάτων της μέσης, ανώτερης, ανώτατης εκπαιδεύσεως, ξένων γλωσσών κλπ. και εκδηλώνεται δια των αντιστοίχων τύπων τους. Η δραστηριότητα αυτή είναι μορφωτικού και εκπαιδευτικού χαρακτήρος. Για την εξασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας των φροντιστηρίων και την εκπλήρωση της μορφωτικής και εκπαιδευτικής αποστολής τους διαγράφεται συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο για την ίδρυση και τη λειτουργία τους. Ειδικότερα, καθιερώνεται σύστημα διοικητικού ελέγχου που ασκείται από τον Υπουργό Παιδείας, στο οποίο, μεταξύ των άλλων, προβλέπονται η έκδοση ειδικής διοικητικής άδειας για την ίδρυση και λειτουργία τους, ειδικά προσόντα για τον ιδιοκτήτη, τον διευθυντή και τους διδάσκοντες, πλήρης απαγόρευση ή περιορισμός της συλλειτουργίας και συστεγάσεως των φροντιστηρίων Μέσης και Ανώτατης Εκπαιδεύσεως καθώς και άλλοι περιορισμοί που αποβλέπουν στην εύρυθμη λειτουργία τους (σχετ. ΣτΕ. 2185/1991, 1000/2000).

Προς διασφάλιση τηρήσεως του προεκτεθέντος νομικού πλαισίου λειτουργίας των φροντιστηρίων θεσπίζεται σύστημα πειθαρχικής (και ποινικής) ευθύνης και ελέγχου των ιδιοκτητών και του διδακτικού προσωπικού (άρθρο 77) με παραπομπή στις αντίστοιχες διατάξεις που διέπουν τους ιδιοκτήτες, διευθυντές και διδακτικό προσωπικό των ιδιωτικών σχολείων (άρθρα 44-49). Από το σύνολο των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι οι εκπαιδευτικές υπηρεσίες που παρέχονται από τα φροντιστήρια προσομοιάζουν προς εκείνες των ιδιωτικών σχολείων και για την ταυτότητα του λόγου ανάλογοι είναι οι περιορισμοί και οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες τελεί η παροχή των υπηρεσιών αυτών.

Ήδη τα θέματα που αφορούν στα ιδιωτικά σχολεία γενικής εκπαιδεύσεως ρυθμίζονται με το ν.682/1977, στις διατάξεις του οποίου (άρθρα 41-45) δέον να θεωρηθεί ότι παραπέμπει πλέον το άρθρο 77 Α.Ν. 2545/1940 (Σ.τ.Ε. 1608/1995 επτ, 821/2006). Μεταξύ των προβλεπομένων στον ν.682/1977 παραβάσεων καταλέγεται και η πώληση βιβλίων και γραφικής ύλης εις τους μαθητές, για την οποία προβλέπονται πειθαρχικές κυρώσεις.

2. Εν όψει του προειρημένου σκοπού και αντικειμένου των φροντιστηρίων, που συνίσταται, στη διδασκαλία μαθημάτων, όπως περιοριστικώς αναφέρονται στο άρθρο 63 του νόμου, αλλά και του όλου νομοθετικού πλαισίου που διέπει αυτά, οποιαδήποτε άλλη μη εκπαιδευτικού και μορφωτικού χαρακτήρα δραστηριότητα, όπως η διάθεση εποπτικού κλπ. υλικού με αντάλλαγμα, κείται εκτός του πλαισίου τούτου και στερείται νομιμότητος. Εντεύθεν και η πώληση, η διάθεση δηλ. αντί τιμήματος, εποπτικού βοηθητικού υλικού, εντύπου ή ηλεκτρονικής μορφής, είτε αλλότριας είτε ιδίας παραγωγής – εκδόσεως προς τους μαθητές τους αποτελεί μη επιτρεπτή δραστηριότητα ασυμβίβαστη προς το σκοπό τους, η άσκηση της οποίας δεν είναι νόμιμη και υπόκειται στις κυρώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 42 του ν.682/1977.

Β. Κατά τη γνώμη της μειοψηφίας, που αποτέλεσαν ο Αντιπρόεδρος I. Σακελλαρίου και οι Νομικοί Σύμβουλοι Α. Φυτράκης, Μ. Απέσσος, Α. Καραγιάννης, I. Διονυσόπουλος, Θ. Ψυχογυιός (ψήφοι έξ – 6), κατά τη σαφή έννοια των ως άνω διατάξεων του α.ν. 2545/1940 τα φροντιστήρια, τα οποία ιδρύονται και λειτουργούν κατόπιν αδείας του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, έχουν αποκλειστικό αντικείμενο και σκοπό την παροχή διδασκαλίας σε μαθήματα μέσης, ανώτερης, ανώτατης εκπαιδεύσεως, μουσικής, ξένων γλωσσών κλπ., όπως αυτά περιοριστικούς αναφέρονται στο άρθρο 63 παρ. 1-3 του α.ν. 2545/1940. Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η πώληση από τα φροντιστήρια εποπτικού βοηθητικού υλικού, εντύπου ή ηλεκτρονικής μορφής, ιδίας παραγωγής – εκδόσεως στους μαθητές τους δεν αντίκεινται στις ρυθμίζουσες την ίδρυση και λειτουργία φροντιστηρίων διατάξεις του α.ν. 2545/1940, ούτε αποτελούν ασυμβίβαστον ή κώλυμα για την ίδρυση και λειτουργία αυτών, εφόσον εντάσσονται στην κατ’ άρθρο 63 του ως άνω νόμου εκπλήρωση του διδακτικού σκοπού αυτών.

III. Εν όψει των ανωτέρω, εις το τεθέν ερώτημα προσήκει αρνητική, κατά πλειοψηφία, απάντηση.-

ΘΕΩΡΗΘΗΚΕ Αθήνα, 26/11/2010

 

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Ποιος βάζει τις φωτιές;Μια ερώτηση που με καίει-Κώστας Βαξεβάνης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Αυγούστου 26, 2012

Ποιός βάζει αλήθεια τις φωτιές;Τα 25 χρόνια που κάνω ρεπορτάζ,εχω καλύψει εκατοντάδες φωτιές και μοιραία έχω διατυπώσει το ερώτημα αυτό χιλιάδες φορές.Ποιός τις βάζει λοιπόν;Το πορτραίτο του εμπρηστή όπως σκιαγραφείται από τις έρευνες της Πυροσβεστικής,είναι ένας συνηθισμένος υπερήλικας που κάνει το μοιραίο λάθος.Το σκοτεινό προφιλ ωστόσο που σκιαγραφείται από τα κανάλια,περιλαμβάνει από οικοπεδοφάγους έως τούρκους πράκτορες.

Έχω δει βεβαίως,όπως και οι περισσότεροι,κάποιον να πετάει το τσιγάρο από το παράθυρο του αυτοκινήτου (όπως και στάχτη στο πρόσωπο του οδηγού μηχανής που ακολουθεί) αλλά όχι κάποιον οικοπεδοφάγο ή πράκτορα.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν.Αλλά μου κάνει εντύπωση, που αυτά τα κανάλια,τα έτοιμα για όλα και κυρίως για σενάρια,έχουν αφήσει να τους διαφύγει ένα πραγματικό σενάριο για τις φωτιές.

Για πρώτη φορά, τρείς εισαγγελικές έρευνες (εισαγγελείς Παπανδρέου, Ελευθεριάνος),έχουν γίνει για το θέμα της δασοπυρόσβεσης.Με αφορμή αυτές τις έρευνες το HOT DOC κυκλοφορεί με ένα αφιέρωμα για το ίδιο θέμα.Πάνω από 10 χρόνια, έλληνες υπουργοί,υπογράφουν συμβάσεις για δασοπυρόσβεση με ελικόπτερα,σε τιμές πενταπλάσιες των πραγματικών.Οι ΗΠΑ πλήρωναν την ώρα δασοπυρόσβεσης με ελικόπτερο 4.500 ευρώ και η Ελλάδα 20.000 ευρώ.Οι διαγωνισμοί για την επιλογή των πυροσβεστικών ελικοπτέρων ήταν φωτογραφικοί.Ανάμεσα σε δεκάδες τύπους πυροσβεστικών ελικοπτέρων, μόνο ένας, με χωρητικότητα δεξαμενής 9.000 λίτρων (ούτε 7.000 αλλά ούτε 13.000),προδιαγραφόταν ως αναγκαίος για δασοπυρόσβεση στην Ελλάδα.

 

Επιλέον πληρώναμε πολλαπλάσια ποσά για κάθε «υπερωριακή» πτήση πυρόσβεσης.Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο HOT DOC,οι ίδιοι οι πιλότοι υποστηρίζουν πως τους δίνονταν εντολές να ρίχνουν νερό ακόμη και όταν δεν χρειαζόταν, στα βράχια για να γράφονται ώρες πτήσης

Το χειρότερο;Πέντε ιδιόκτητα ελικόπτερα της πυροσβεστικής αφέθηκαν να ρημάζουν για να νοικιάζουμε ιδιωτικά.Το 2007 που κάηκε η Ελλάδα,αυτά τα ελικόπτερα,παρότι έτοιμα για απογείωση,δεν πήραν ποτέ εντολή να πετάξουν για τη φωτιά
Ένα διακομματικό επιτελείο της Πυροσβεστικής (ανάμεσά τους 3 αρχηγοί) και βέβαια οι πολιτικοί τους προιστάμενοι,υπέγραφαν συμβάσεις που ζήμιωναν το ελληνικό κράτος.Για την ακρίβεια έκαναν κάποιους πλούσιους την ώρα που καιγόταν η Ελλάδα

Ας βάλουμε τώρα δύο εύλογα ερωτήματα.Το πρώτο είναι γιατί αυτό το σκάνδαλο θάφτηκε από τα ΜΜΕ,την ώρα που υπάρχουν δικογραφίες και στη Βουλή έχουν διαβιβαστεί ερωτήματα από την εισαγγελία για διερεύνηση ευθυνών 3 υπουργών (διώκεται και ένας γενικός γραμματέας Υπουργείου)

Το δεύτερο ερώτημα είναι το εξής:αφού όλοι αυτοί κερδοσκοπούσαν με την καταστροφή της Ελλάδας,χωρίς ντροπή,πλούτιζαν ανήθικα πάνω στα αποκαίδια της,έχει δικαίωμα κάποιος να αναρωτηθεί μήπως δημιουργούσαν ακριβώς αυτή την καταστροφή οι ίδιοι;

Υπάρχει ένα σοβαρό παράδειγμα που ενισχύει το ερώτημα.Μια από τις εταιρείες πυρόσβεσης,έπρεπε να πληρώσει ρήτρες στο ελληνικό κράτος,γιατί παρουςσίαζε αδυναμία πτήσης.Οι ρήτρες ήταν περίπου 900.000 ευρώ.Η εταιρεία δεν πλήρωσε.Αντιθέτως,εγκρίθηκε η επέκταση της σύμβασης της εταιρείας για δασοπυρόσβεση Νοέμβρη μήνα, (χειμώνα δηλαδή) για την Κρήτη.Ετσι η σύμβαση ισοφάρισε τις ρήτρες.Όταν έγινε γνωστή η επέκταση της σύμβασης δημιουργήθηκε μεγάλος θόρυβος στην πυροσβεστική.»Πού ακούστηκε σύμβαση Πυρόσβεσης το χειμώνα» έλεγαν.Και ήταν τότε ακριβώς που μια φωτιά ξέσπασε στην Κρήτη και «δικαιολόγησε» την σύμβαση

Στις εγκληματολογικές έρευνες λένε πως αν θες να δεις ποιός κάνει το έγκλημα,δες ποιός έχει κίνητρο.Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ,είναι κίνητρο για πολλούς και για πολλά εγκλήματα.Πόσο μάλλον για μερικές φωτιές.Ίσως πρέπει να το ψάξει η εισαγγελία.

http://www.koutipandoras.gr/?p=24333

http://contramee.wordpress.com/2012/08/25/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%AD%CF%82%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CF%85/

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Ο παράδεισος της ανάπτυξης και της προόδου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Αυγούστου 23, 2012

Από το βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο ” Ένας κόσμος ανάποδα”.

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο apergospastis.blogspot.gr
 
Μία γέφυρα δίχως ποτάμι.
Ψηλές προσόψεις κτιρίων δίχως τίποτε από πίσω. Ο κηπουρός ποτίζει το πλαστικό γρασίδι.
Κυλιόμενες σκάλες που δεν οδηγούν πουθενά. Ο αυτοκινητόδρομος που μας δίνει την δυνατότητα να γνωρίσουμε τόπους, που εξ αιτίας του έχουν καταστραφεί. Η οθόνη της τηλεόρασης δείχνει μία τηλεοπτική συσκευή που περιέχει μίαν άλλη τηλεοπτική συσκευή μέσα στην οποία υπάρχει μία τηλεοπτική συσκευή.. 

Αυτός ο πολιτισμός δεν αφήνει κανέναν να κοιμηθεί, ούτε τα λουλούδια, ούτε τις κότες ούτε τους ανθρώπους. Το χειμώνα τα λουλούδια τοποθετούνται κάτω από συνεχή φωτισμό, ώστε να μεγαλώνουν πιό γρήγορα. Στα ορνιθοτροφεία η νύχτα είναι απαγορευμένη για τις κότες. Και οι άνθρωποι είναι καταδιακσμένοι στήν αϋπνία, λόγω της αγωνίας τους να αγοράσουν και του άγχους τους να πληρώσουν.

Εδώ ο ουρανός ποτέ δεν συννεφιάζει, εδώ δεν βρέχει ποτέ. Σ’αυτή τη θάλασσα κανείς δεν διατρέχει τον κίνδυνο να πνιγεί, αυτή η πλάζ προστατεύεται από την κλοπή. Δεν υπάρχουν μέδουσες να σε τσιμπήσουν, ούτε αχινοί να σου καρφώνονται στο πόδι, ούτε κουνούπια να σε τρελαίνουν. Με τον αέρα πάντα στην ίδια θερμοκρασία και το νερό θερμαινόμενο αποφεύγονται τα κρυώματα και οι πνευμονίες.

Τα βρομερά νερά των λιμανιών θα φθονούσαν αυτά τα διάφανα νερά, αυτός ο αμόλυντος αέρας χλευάζει το δηλητήριο που αναπνέουν οι ανθρωποι στην πόλη.
Η είσοδος δεν είναι ακριβή, 30 δολάρια το άτομο, αν και πρέπει να πληρώσεις επί πλέον τις καρέκλες καί τίς ὀμπρέλλες. Στο ίντερνετ λέει : « Τα παιδιά σας θα σας μισήσουν αν δεν μας τα φέρετε…» Wild blue, ή κλειστή με κρυστάλλινους τοίχους πλάζ της Γιοκοχάμα είναι ένα μεγαλειώδες έργο της γιαπωνέζικης βιομηχανίας. Τα κύματα έχουν το ύψος που τους δίνουν οι κινητήρες. Ο ηλεκτρονικός ήλιος βγαίνει και κρύβεται σύμφωνα με τη θέληση της επιχείρησης, προσφέροντας στην πελατεία εντυπωσιακά τροπικά ξημερώματα και κατακόκκινα δειλινά πίσω από τις φοινικιές. Είναι τεχνητό –λέει ένας επισκέπτης. Γι’ αυτό μας αρέσει.

 
Λιχουδιές από πλαστικό, όνειρα από πλαστικό. Πλαστικός είναι και ο παράδεισος που υπόσχεται η τηλεόραση σε όλους αλλά παρέχει σε λίγους. Είμαστε όλοι στις διαταγές της. Σ’αυτόν τον πολιτισμό όπου τα πράγματα αποκτούν συνεχώς μεγαλύτερη αξία και οι άνθρωποι μικρότερη, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας καθορίζουν τους κανόνες: δεν αγοράζεις εσύ τα πράγματα, αυτά σε αγοράζουν, το αυτοκίνητο σε χρησιμοποιεί., ο υπολογιστής σε προγραμματίζει, η τηλεόραση σε παρακολουθεί. 

Η έκρηξη της κατανάλωσης στον σύγχρονο κόσμο δημιουργεί μεγαλύτερο θόρυβο από όλους τους πολέμους και προκαλεί μεγαλύτερο πανδαιμόνιο από όλα τα καρναβάλια. Όπως λέει μία παλιά τουρκική παροιμία, όποιος πίνει με πίστωση μεθάει διπλά. Το γλέντι ζαλίζει και θολώνει την όραση, αυτό το μεγάλο παγκόσμιο μεθύσι μοιάζει να μην έχει ούτε χρονικά ούτε χωρικά όρια. Αλλά ο πολιτισμός της κατανάλωσης είναι κενός σαν το ταμπούρλο γι’ αυτό και κάνει τόση φασαρία. Την ώρα της αλήθειας, όταν ο σαματάς σταματήσει και τελειώσει η γιορτή, ο μεθυσμένος ξυπνάει μόνος, συντροφιά με τη μοίρα του και τα σπασμένα που οφείλει να πληρώσει.

 
 
Οι καταναλωτικές μάζες δέχονται τις εντολές σε παγκόσμια γλώσσα. Η διαφήμιση κατάφερε να κάνει αυτό που ήθελε να κάνει η εσπεράντο αλλά δεν μπόρεσε. Όπου και να βρεθούμε όλοι καταλαβαίνουμε τα μηνύματα που μεταδίδει η τηλεόραση. Το τελευταίο τέταρτο του αιώνα οι δαπάνες για την διαφήμιση έχουν διπλασιαστεί. Χάρη στις διαφημίσεις τα φτωχά παιδιά πίνουν ολοένα περισσότερη coca cola και ολοένα λιγότερο γάλα και ο χρόνος της σχόλης γίνεται σιγά σιγά χρόνος υποχρεωτικής κατανάλωσης. Ελεύθερος χρόνος, φυλακισμένος χρόνος. Στά σπίτια των πολύ φτωχών μπορεί να μην υπάρχει κρεβάτι, υπάρχει όμως τηλεόραση και η τηλεόραση έχει τον πρώτο λόγο.Αγορασμένο με δόσεις, αυτό το ζωάκι, αποδεικνύει τή δημοκρατική ροπή της προόδου. Δεν ακούει κανέναν αλλά μιλάει γιά όλους. Έτσι πλούσιοι και φτωχοί γνωρίζουν τα προσόντα του τελευταίου μοντέλου των αυτοκινήτων και, πλούσιοι και φτωχοί, ενημερώνονται για τα πλεονεκτικά επιτόκια που προσφέρει κάθε τράπεζα.
 
Εκσυγχρονισμός, μηχανοκρατία: Ο θόρυβος από τους κινητήρες των μηχανών σκεπάζει τις φωνές που καταγγέλουν αυτό τον τεχνητό πολιτισμό, ο οποίος μας κλέβει την ελευθερία κι ύστερα έρχεται να μας την πουλήσει. Εξασθενίζει τα πόδια μας για να μας υποχρεώσει στη συνέχεια να αγοράσουμε αυτοκίνητα και μηχανήματα γυμναστικής. Ο εφιάλτης των πόλεων, όπου τα αυτοκίνητα έχουν τον πρώτο λόγο, έχει επιβληθεί στον κόσμο σαν το μοναδικό δυνατό πρότυπο ζωής. Οι πόλεις της Λατινικής Αμερικής ονειρεύονται να γίνουν σαν το Λός Άντζελες, όπου οκτώ εκατομμύρια αυτοκίνητα ορίζουν τους ανθρώπους. Ελπίζουμε να γίνουμε κάποτε μία γκροτέσκα απομίμηση αυτής της τρέλλας. Πέντε αιώνες τώρα, αντί να δημιουργούμε εξασκούμαστε στην απομίμηση. Αφού λοιπόν είμαστε καταδικασμένοι στην απομίμηση, ας επιλέγουμε με λίγο μεγαλύτερη προσοχή τα πρότυπά μας.
 
Αν συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις τότε εγγυημένα θα βλέπουμε όλοι τις ίδιες εικόνες, θα ακούμε όλοι τους ίδιους ήχους, θα φοράμε τα ίδια ρούχα, θα τρώμε όλοι τα ίδια χάμπουργκερ και θα είμαστε όλοι μόνοι μες στην ίδια μοναξιά, μέσα σε σπίτια ίδια, σε γειτονιές ίδιες, σε πόλεις ίδιες, όπου όλοι θα αναπνέουμε την ίδια βρώμα και θα υπηρετούμε τα αυτοκίνητά μας με την ίδια προσήλωση και θα ανταποκρινόμαστε στις διαταγές των ίδιων μηχανών σε έναν κόσμο που θα είναι θαυμαστός για όποιον δεν έχει πόδια, ούτε φτερά, ούτε ρίζες….
Οι περισσότεροι άνθρωποι χρεώνονται για να αποκτήσουν αγαθά και τελικά δεν τους μένουν παρά χρέη, για να πληρώσουν άλλα χρέη τα οποία δημιουργούν καινούργια χρέη. Καταλήγουν να καταναλώνουν φαντασιώσεις, που για να τις πραγματοποιήσουν καμιά φορά καταφεύγουν στο έγκλημα. Η μαζική διάδοση της πίστωσης, προειδοποιεί ο κοινωνιολόγος Τόμας Μούλιαν, έδωσε την δυνατότητα στην καθημερινή ζωή της Χιλής, να περιστρέφεται γύρω από τα σύμβολα της κατανάλωσης δηλαδή, την εξωτερική εμφάνιση ως πυρήνα της προσωπικότητας, το τεχνητό τρόπο ζωής, την ουτοπία σε σαρανταοκτάμηνες δόσεις. 

Η καταναλωτική κοινωνία είναι μια παγίδα για τους κουτούς. Αυτοί που κρατάνε τα ηνία παριστάνουν ότι το αγνοούν αλλά όποιος έχει μάτια μπορεί να δεί ότι η ύπαρξη της λίγης φύσης που μας έχει απομείνει διασφαλίζεται επειδή η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων καταναλώνει λίγο, πολύ λίγο, και μόνο τα αναγκαία. Η κοινωνική αδικία δεν είναι πλέον ένα σφάλμα που πρέπει να διορθωθεί, ούτε ένα ελάττωμα που πρέπει να ξεπεραστεί: έχει γίνει θεμελιώδης αναγκαιότητα. Δεν υπάρχει φύση που να μπορεί να θρέψει ένα shopping center στο μέγεθος του πλανήτη. Αυτό το μοντέλο ζωής το οποίο μας παρουσιάζουν σαν τον οργασμό της ζωής κι’ αυτή η καταναλωτική φρενίτιδα που λένε ότι είναι η φρενίτιδα της ευτυχίας, αρρωσταίνουν το σώμα μας, δηλητηριάζουν τη ψυχή μας και μας αφήνουν ανέστιους: χωρίς εκείνη την εστία που κάποτε ήθελε να γίνει ο κόσμος μας.

http://ardin-rixi.gr/archives/7039

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Ψυχολογικές διαστάσεις της παρούσας κρίσης του Νίκου Σιδέρη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Αυγούστου 22, 2012

 

  «Είμαστε κορόιδα και παρασυρόμαστε σε περιπέτειες»

Οι καταστάσεις που ζούμε είναι πρωτόγνωρες για εμάς τους Έλληνες. Η ιδιοσυγκρασία μας επίσης είναι τέτοια που απαιτεί ειδικούς χειρισμούς. Για να μην πέσουμε λοιπόν στην παγίδα της μόνιμης κατάθλιψης, ζητήσαμε συμβουλές… πλεύσεως σε κακοκαιρία (για μεγάλους και μικρούς ) από τον αναγνωρισμένο ψυχίατρο, ψυχαναλυτή και συγγραφέα Νίκο Σιδέρη.

Σε ποια ψυχολογική κατάσταση βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο Έλληνας και πώς μπορεί να θωρακίσει την ψυχή του για να μην φτάσει σε επικίνδυνα μονοπάτια;

«Αυτό που χαρακτηρίζει τη σημερινή κατάσταση είναι μια τεράστια απορία. Στην πραγματικότητα κανείς δεν έχει ιδέα τι ακριβώς συμβαίνει – όλοι τα έχουν χαμένα. Αυτό δίνει μια τεράστια τροφή στη φαντασία, που πλάθει διάφορες ιστορίες γεννώντας μεγάλες συναισθηματικές αναταράξεις. Σε γενικές γραμμές ο Έλληνας σήμερα βιώνει:

• Ένα πένθος και μια κατάθλιψη, που σχετίζονται με την απώλεια του παρελθόντος του. Δεν έχει χάσει μόνο τα υλικά αγαθά και τα προνόμια που μπορεί να διέθετε, αλλά και την ιδέα που είχε για τον κόσμο. Η ιδέα αυτή έγινε κομμάτια μαζί με τις προσδοκίες και τα όνειρά του. Από ψυχαναλυτική άποψη, το να σου αφαιρούν συνέχεια κομμάτια των αγαθών σου είναι σαν να σου κόβουν κομμάτια από την ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου, δημιουργώντας σου το άγχος του ευνουχισμού.

• Την απόγνωση που γεννάει το παρόν. Ενώ νιώθει να πιέζεται από παντού, δεν μπορεί να βγάλει άκρη ούτε να πιαστεί από κάπου. Ταυτόχρονα έχει μια απόλυτη δυσπιστία σε ό,τι του προτείνεται.

• Μια τεράστια αβεβαιότητα για το μέλλον, η οποία γεννάει άγχος. Μια αφόρητη αίσθηση επικείμενου κινδύνου από άγνωστη αιτία και αφορμή, ένα φόβο ότι το κάθε τι θα μπορούσε να τον απειλήσει, να τον πάρει από κάτω και να τα διαλύσει όλα.

Υπάρχουν βέβαια μερικοί που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση, βγάζουν τεράστια χρηματικά ποσά και γίνονται υπουργοί από εκεί που δεν τους ήξερε κανείς. Για την πλειονότητα όμως του ελληνικού λαού, η κατάσταση είναι όπως την περιγράψαμε.

Καταναλωτικός ναρκισσισμός

Ο κ. Σιδέρης πιστεύει ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι μια βαθύτατη κρίση του διανοητικού, πολιτισμικού και κοινωνικού μοντέλου που βασίλευε ως τώρα στην Ελλάδα, το οποίο βασιζόταν στον καταναλωτικό ναρκισσισμό: Δηλαδή υπάρχω εφόσον καταναλώνω, είμαι αυτό που καταναλώνω – και όλο αυτό για να φαίνομαι (το περίφημο ίματζ ή φιγούρα).

Ποια είναι η λέξη που μας χαρακτηρίζει και τι είναι αυτό που μας έχει φτάσει έως εδώ;

Οι Έλληνες, ως κουλτούρα, διψούν για αναγνώριση και αγάπη – γι’ αυτό το λόγο γίνονται ευάλωτοι και εύπιστοι. Ενώ από τη φύση τους είναι δύσπιστοι, εν τούτοις γίνονται τρομακτικά εύπιστοι όταν τους λες ότι τους αγαπάς και τους αναγνωρίζεις (λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτό εκμεταλλεύονται οι πολιτικοί μας). Το αποτέλεσμα είναι οι Έλληνες να τσιμπάνε σε διάφορα δολώματα και να παρασύρονται κάθε τόσο σε περιπέτειες. Εδώ χρειάζεται αυτογνωσία και να μην πιστεύεις την κάθε φούσκα σαν πραγματικότητα. Πρέπει λοιπόν να δεχτούμε ότι η λέξη «κορόιδο» μας χαρακτηρίζει – όποιος θέλει, ας εξαιρέσει τον εαυτό του. Διότι για να αλλάξεις, θα πρέπει πρώτα να παραδεχτείς το λάθος που έχεις κάνει.

Μπορούμε να ξαναφτιάξουμε τη ζωή μας σε νέες βάσεις;

Το να διαμορφώσεις σήμερα μια νέα τέχνη του ζην δεν είναι και τόσο απλό, γιατί αυτός ο τρόπος σκέψης είχε εμπεδωθεί βαθύτατα τα τελευταία 30 χρόνια σε μια κοινωνία πεινασμένη για υλικά αγαθά και για αναγνώριση. Η ίδια κοινωνία καλείται τώρα να πραγματοποιήσει μια διανοητική και ηθική μεταρρύθμιση, ένα τεράστιο έργο ψυχής και πολιτισμού, αρχίζοντας από το προσωπικό επίπεδο και τον στενό κύκλο του καθενός. Κατ’ εμένα, η νέα τέχνη του ζην συνοψίζεται σε τέσσερα πράγματα: Να είσαι αληθινός, να είσαι απλός, να αγαπάς, να εργάζεσαι. Αυτό το τετράπτυχο, αντί να δίνει έμφαση στον καταναλωτισμό, προτάσσει τη δημιουργική δραστηριότητα και την εργασία. Αντί να τονίζει τον ναρκισσισμό, τονίζει την αλήθεια, την απλότητα και την αγάπη.

Η νέα τέχνη του ζην σε 5 βήματα

Ο καθένας μας λοιπόν μπορεί να συμβάλει σε αυτό. Ο κ. Σιδέρης μας λέει πώς θα το κάνουμε:

Λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους. Αναγνωρίζουμε ότι από το παρελθόν έρχεται πένθος και κατάθλιψη, από το παρόν απόγνωση και από το μέλλον άγχος. Κανείς δεν αντέχει να αναγνωρίσει ολόκληρη την πραγματικότητα, αλλά τουλάχιστον ας πούμε χονδρικά τα πράγματα με το όνομά τους, γιατί αλλιώς μας περιμένουν χειρότερα.

Κάνοντας μια θεραπεία αλήθειας σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο. Αυτό απαιτεί να πάει ο καθένας από εμάς μπροστά στον καθρέφτη και να πει στον εαυτό του, χωρίς τον ακούνε οι άλλοι: «Πόσο κορόιδο υπήρξα – εγώ και τόσοι άλλοι, που πίστεψα σε αυτό το κούφιο πράγμα, σε αυτό το δόλωμα – φούσκα και ξέχασα μια βαθιά τέχνη του ζην που υπήρχε επί δεκαετίες σε αυτή τη χώρα παρά τη φτώχεια της και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε».

Επιστρέφοντας στους ανθρώπους και στις αξίες της ανθρωπιάς. Η λέξη ανθρωπιά μπορεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό για τον καθένα, αλλά υπάρχει στην ελληνική γλώσσα και μπορεί κάποιος να την αναζητήσει σε όσα έχει διαβάσει ή έχει ακούσει ή να ρωτήσει να μάθει. Οι άρχοντες αυτού του κόσμου (μαζί και οι διαμορφωτές της γνώμης που τους υπηρετούν) προωθούν συστηματικά την τακτική «Φάε πρώτος εσύ τους άλλους προτού σε φάνε εκείνοι».Αντίθετα σε αυτό, εμείς ας πάμε κοντά στους δικούς μας ανθρώπους, σε όσους μας αγαπούν και τους αγαπάμε, ώστε να καλλιεργηθεί ξανά η ανθρώπινη σχέση οικογένειας, φίλων, γνωστών, συγγενών, γειτονιάς. Στη δύσκολη ώρα ας μη διστάσουμε να απευθυνθούμε στον κύκλο μας για να μας υποστηρίξει και να μας συμπαρασταθεί, χωρίς να φοβόμαστε (λόγω εγωισμού) ότι θα ταπεινωθούμε.

Μαθαίνοντας να ζούμε «ομολογουμένως», όπως έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι (σ.σ. σε απόλυτη συμφωνία με τη φύση και με κάποιον ανώτερο ηθικό προορισμό). Να μη γίνουμε δηλαδή μια εικόνα που ζωγραφίζουν κάποιοι άλλοι για τον καθένα, ακολουθώντας το λάιφ-στάιλ.

Ούτε χαζοχαρούμενοι ούτε σε απόγνωση

Εν ολίγοις αυτό που πιστεύω είναι ότι τα εργαλεία που προανέφερα σου επιτρέπουν να κρατήσεις μια ισορροπία, χωρίς να είσαι χαζοχαρούμενος ή να κάνεις ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Καλό θα είναι να γνωρίζεις σε γενικές γραμμές τι συμβαίνει και να κάνεις μια ρεαλιστική προσπάθεια, χωρίς να σταυρώνεις τα χέρια και να σκύβεις το κεφάλι στην απόγνωση, η οποία καλλιεργείται το τελευταίο διάστημα.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να μιλήσουμε στα παιδιά μας για την κρίση;

Να αντιμετωπίσουμε σωστά τους μικρότερους, που περιμένουν από τους μεγαλύτερους να τους δώσουν κάποιες εξηγήσεις για όσα συμβαίνουν: Κάποια παιδιά ζούσαν π.χ. σε ένα σπίτι τεσσάρι και ξάφνου βρίσκονται σε δυάρι, οι γονείς είχαν τρία αυτοκίνητα και πουλούν τα δύο, ο πατέρας χάνει τη δουλειά του. Τα παιδιά, πέρα από το ότι ακούνε γύρω-γύρω διάφορα, σίγουρα βλέπουν ότι εδώ υπάρχει κάτι που μας τα χαλάει, μας τα κάνει αλλιώς. Νομίζω ότι εδώ η στάση των γονιών θα πρέπει να είναι η εξής: Αν μεν ο τρόπος ζωής του παιδιού δε θίγεται και τα βασικά του αγαθά (τροφή, ένδυση, σχολείο) παραμένουν περίπου ίδια, δεν υπάρχει κανένας λόγος οι γονείς να φορτώσουν το παιδί με τα δικά τους βάσανα. Θα πρέπει να αντέξουν την κατάσταση με αξιοπρέπεια, αντιμετωπίζοντάς την ως αποκλειστικό θέμα των μεγάλων που ψάχνουν να δουν πώς θα τα καταφέρουν. Αν ερωτηθούν, ας πουν: «Άσε παιδί μου, αυτά είναι θέματα των μεγάλων, θα τα καταφέρουμε εμείς, θα βρούμε τρόπο». Αν όμως ο τρόπος ζωής του παιδιού αλλάξει αισθητά, τότε οι γονείς θα πρέπει να του μιλήσουν με απλά λόγια: «Ζούμε σε έναν κόσμο που είναι σκληρός και άδικος και πολλές φορές άνθρωποι που δεν φταίνε σε κάτι την πληρώνουν άσχημα – έτσι, αυτή τη φορά συνέβη και σε εμάς μια μεγάλη δυσκολία. Όμως όλοι μαζί θα προσπαθήσουμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε και θα τα καταφέρουμε. Η χώρα μας έχει περάσει και άλλες φορές δύσκολα κλπ.», αναφέροντας άλλες δύσκολες καταστάσεις που τελικά ξεπεράστηκαν.

Καλό θα είναι να εξηγήσουν στο παιδί ότι όλα αυτά δεν οφείλονται σε προσωπικό σφάλμα, αμαρτία ή ελάττωμα του γονιού, αλλά ότι πρόκειται για ένα κοινωνικό φαινόμενο, ώστε να μην πιστέψει το παιδί ότι ευθύνονται οι γονείς του γι’ αυτό που συμβαίνει και αρχίσει να πλέκει περίεργα σενάρια στο μυαλό του. Επίσης να του υπενθυμίσουν ότι θα πρέπει να συνεχίσει να φροντίζει τον εαυτό του, να έχει επαφή με τους φίλους του και να διαβάζει στο σχολείο του. Και το σπουδαιότερο, θα πρέπει τα παιδιά να καταλάβουν ότι η σωστή αντιμετώπιση σε αυτές τις περιστάσεις δεν είναι «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» ούτε ότι «Εγώ είμαι ο τυχεράκιας και δεν θα μου συμβεί ποτέ αυτό».

Έχετε αναφέρει ότι οι γυναίκες, λόγω της ευελιξίας του μυαλού τους, βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην αλήθεια και τη σοφία, ενώ οι άντρες γίνονται ευέλικτοι μόνο σε καιρό πολέμου. Αυτό ισχύει πράγματι;

Ναι, ισχύει – και μάλιστα φοβάμαι ότι μόνο η γυναικεία σοφία έχει τέτοια ευστροφία και επινοητικότητα. Το νέο μου μυθιστόρημα, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε με τίτλο «Ένα τραγούδι για τον Ορφέα» (εκδόσεις Μεταίχμιο), είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στη σοφία των γυναικών. Είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσα να συστήσω στους αναγνώστες, γιατί δείχνει ότι η γυναικεία σοφία έχει τη δυνατότητα, ακόμα και μπροστά σε μια κατάσταση φαινομενικά αδιάβατη, να ανοίξει δρόμο προς την ασύλληπτη υπέρβαση δίνοντας μια λύση που είναι καταπληκτική για όλους.

Άρα στη δεδομένη κατάσταση το βάρος πέφτει στους ώμους των γυναικών;

Πιστεύω ότι αδιέξοδες καταστάσεις δεν υπάρχουν, παρά μόνο όταν ο άλλος είναι πολύ πιο ισχυρός και σου επιβάλλεται δια πυρός και σιδήρου. Όταν το θέμα βρίσκεται σε επίπεδο διανοητικό, ψυχικό ή πολιτισμικό, τότε δεν υπάρχει αδιέξοδο. Απλώς μερικές καταστάσεις σε στριμώχνουν τόσο πολύ στη γωνία, που πρέπει να κάνεις υπέρβαση. Το θέμα είναι οι γυναίκες να εναρμονιστούν με τους άντρες και να δώσουν και να πάρουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Η μαγική λέξη σε όλα αυτά είναι η εναρμόνιση.

 

http://www.siderman.gr/media/53-interviews/182-%CE%9A%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%AC%CE%BC%CF%85%CE%BD%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC.html

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον, ΥΓΕΙΑ | Leave a Comment »

Σ.Χατζάκης:Επιστροφή στην κοινότητα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Αυγούστου 22, 2012

από την Καθημερινή (22.07.12)http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_22/07/2012_489852
Κάθε νέα γενιά πρέπει να εμβιώνει τα έργα με σεβασμό αλλά χωρίς δέος. Oμως δεν περίμενα ξεκινώντας τις πρόβες να βιώσουμε τις αντιδράσεις που ζούμε τώρα», λέει στην «Κ» ο Σωτήρης Χατζάκης. «Από έντονα χειροκροτήματα μέχρι δάκρυα. Oχι γιατί είναι ευσυγκίνητο λόγω ηλικίας το κοινό, αλλά γιατί κάτι του λένε οι αναφορές». Σε πολλές παραστάσεις ο κόσμος σηκώνεται όρθιος, αντιδρά, συμμετέχει. Οι αιτίες είναι πολλές.
«Ζούμε μια κατάσταση δραματικής αντιστοιχίας με την εποχή στην οποία ανέβηκε το έργο. Σήμερα βέβαια έχουμε δημοκρατία, μόνο που είναι δημοκρατία υψηλού κινδύνου και ο κόσμος το νιώθει, επειδή δεν αισθάνεται να προστατεύεται από έννοιες όπως ισονομία, ισοπολιτεία, αξιοκρατία. Μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη ακούει ένα κείμενο που αγγίζει τα προβλήματά του, έχοντας γραφεί πριν από 40 χρόνια. “Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες, ξυρίστηκαν οι Eλληνες μεσίτες”, λέει ένας στίχος. Τι πιο δραματικά επίκαιρο για τον οικονομικό πόλεμο στον οποίο συμμετέχει η Ελλάδα και όλη η υπόλοιπη νότια Ευρώπη αυτή τη στιγμή; Στην πίεση διέξοδος του κόσμου είναι η τέχνη.
Ανυδρη εποχή
»Μια δεύτερη εξήγηση είναι ότι περάσαμε μια εποχή που κυριάρχησε ο προτεσταντισμός στην ελληνική τέχνη. Δεχτήκαμε από τη χαραμάδα αμφισβητούμενα είδη (αποδόμηση, μεταμοντέρνο, άφτερ θίατερ κ.ά.), μόνο που δεν μας ήρθαν τα καλύτερα δείγματα και δεν ήμασταν έτοιμοι να τα υποδεχτούμε σωστά. Και πότε είναι κανείς έτοιμος να υποδεχτεί σωστά; Oταν είναι αυθεντικά τοπικός και βαθιά Eλληνας, δηλαδή ανοιχτός στην παγκοσμιότητα.
»Ζήσαμε μια άνυδρη εποχή στην οποία η τέχνη ήταν ξερή, παγερή, εργαστηριακή με την έννοια της κλινικής ιατρικής και πλήρως αδιάφορη για τον μέσο όρο των πολιτών. Η “πεφωτισμένη πρωτοπορία” απαξίωσε τον μέσο όρο γιατί τον θεωρεί βάρβαρο. Eνας νεοσταλινισμός δηλαδή, που κρύβει μια αναπηρία και έναν επαρχιωτισμό».
Η ανάγκη για το συλλογικό που επανήλθε στη ζωή μας παίζει τον ρόλο της στην επιτυχία τέτοιων θεαμάτων όπως το «Μεγάλο μας τσίρκο» ή το «Ρεμπέτικο» που προηγήθηκε τον χειμώνα, τα οποία στηρίζονται στην ιστορία, το γνώριμο βίωμα, την κοινή εμπειρία. «Ο κόσμος είχε μάθει να ζει συλλογικά, είτε μέσα από την πλατεία του χωριού και τη γειτονιά αργότερα είτε μέσα από τις συναθροίσεις στα σπίτια. Oταν έσπασε η συλλογικότητα -αυτή παράγει τα εθνικά αφηγήματα- περάσαμε σε ένα εγωισμό και μια φιλαυτία η οποία αποθεώθηκε με το φαίνεσθαι του ατόμου. Ο Eλληνας προέβαλε τον εαυτό του σε ένα φαντασιακό επίπεδο το οποίο δεν είχε καμία σχέση με την παραγωγική του βάση και καμία σχέση με την παράδοσή του και την ιστορία του».
Σταθερές αξίες
Τώρα ο κόσμος επαναπροσδιορίζει τη συλλογική του ζωή, τις εξόδους του και αναζητάει τη μικρή κοινότητα ή τη μεγάλη κοινότητα. Δηλαδή την παρέα, την οικογένεια -αξίες σταθερές- και ύστερα τη μεγαλύτερη παρέα που είναι η θεατρική, η μουσική, η χορευτική. «Αναζητάει δηλαδή την εμπιστοσύνη, τη φιλία, τη σιγουριά σε όλα, ακόμη και στον έρωτα».
Ο λόγος και οι στίχοι του Καμπανέλλη αλλά και η μουσική του Ξαρχάκου έδιναν το 1973 την αίσθηση της αντίστασης με γνώριμα στοιχεία από τον Καραγκιόζη, το δημοτικό τραγούδι, την παράδοση, με τους δύο αφηγητές, τον Ρωμιό και το Ρωμιάκι. Ο πρώτος τέως τρόφιμος ψυχιατρείου, ακίνδυνος πια, έχει εμμονή να γίνει πρωθυπουργός, ενώ το Ρωμιάκι, σαν το γνώριμο Κολλητήρι, εκφράζει το πρόσωπο του νεότερου Ελληνα.
Σήμερα, 14 επεισόδια και αντίστοιχα τραγούδια ενώνονται κάτω από μια κοινή αισθητική. Της λαϊκής εικονογραφίας, του Καραγκιόζη και του Θεόφιλου. Κάθε επεισόδιο οδηγεί στο τραγούδι και το τραγούδι στο επεισόδιο.
Θέλουν να ξεχάσουν τα ιδεολογήματα
Αλλά τι είναι αυτό που κάνει τον σημερινό 25άρη να αναφωνήσει «Πω, πω ο δικός σου!», ακούγοντας τον Γ. Αρμένη στο επεισόδιο του Κολοκοτρώνη: «Αφήστε τον αγώνα τον δικό μας! Κοιτάχτε τον δικό σας! Πού είναι οι τρεις του Σεπτέμβρη, πού είναι το Σύνταγμά σας. Πού είναι οι αγώνες των προγόνων σας! Ο Νοέμβρης είναι παιδί του Μάρτη και σεις παιδιά δικά μας… Οι πεθαμένοι με τα πεθαμένα και οι ζωντανοί με τα ζωντανά…».
Το μήνυμα του πρώτου ανεβάσματος ήταν να σπάσει η αδιαφορία. Το σημερινό είναι να δείξουμε πως «υπάρχει δύναμη μέσα σου», λέει ο Σ. Χατζάκης. «Μετά την περίοδο του θυμού, της εθνικής κατάθλιψης, της καταστροφικής διάθεσης, ο κόσμος θέλει να μεταστρέψει την οργή σε δημιουργία».
Στην πορεία από το 1973 ώς σήμερα αλλάξαμε πολλά. «Ξεχάσαμε να αγαπάμε την ιθαγένεια, την εντοπιότητα, διασύραμε -κάποια παλιόπαιδα- τον Καραϊσκάκη και τον Κολοκοτρώνη, αποκαθηλώσαμε χωρίς λόγο τον μυθικό και επικό ορίζοντα του έθνους. Καίγαμε τις σημαίες στον δρόμο και κάποιοι χαίρονταν ξεχνώντας ότι είναι η σημαία του Πολυτεχνείου, του Ρούπελ, των παππούδων και πατεράδων μας… Κάποιοι αγαπάμε λάθος. Εθνικιστής δεν είμαι, άλλωστε έχω αριστερή καταγωγή, όμως έχω απενοχοποιήσει τις λέξεις “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”. Με ρωτάτε γιατί συγκινείται το κοινό; Ο κόσμος θέλει να επαναπροσδιοριστεί, να ξεχάσει τα ιδεολογήματα».

 
 
 

ΑΝΑΡΤΉΘΗΚΕ ΑΠΌ 

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 27, 2012

Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν καιαν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.

Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας – όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον…….

Ενώ η Ελλάδα σύρεται, ερήμην της κυβέρνησης της, στην ελεγχόμενη χρεοκοπία, η οποία θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, οι πολίτες της περιμένουν ήρεμοι τον από μηχανής Θεό – αρνούμενοι να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς συμβαίνει

 

Αναδημοσίευση με παρεμβάσεις

 

Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων, εξοργισμένων ή άλλων πολιτών, εξακολουθούν να φαντασιώνονται μία εκ του ασφαλούς αντίδραση, μία εξέγερση και μία επανάσταση, την οποία θα προκαλέσει ένας απροσδιόριστος «από μηχανής Θεός» – ο οποίος θα τους επιτρέψει να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Δεν είναι όμως ξεκάθαρο ότι η εποχή των Θεών, όπως και των χαρισματικών ηγετών, έχει προ πολλού παρέλθει;

 

Δεν γνωρίζουμε ότι έχουν θυσιαστεί ήδη στο βωμό της αποφυγής της χρεοκοπίας περί τα 30 δις € ιδιωτική περιουσία(συνολικοί νέοι φόροι και μειώσεις μισθών στα νοικοκυριά), 300 δις € χρηματιστηριακή αξία200 δις € από την πτώση των τιμών των ακινήτων κοκ., χωρίς να μειώνεται το δημόσιο χρέος αλλά, αντίθετα, να αυξάνεται ως ποσοστό επί ενός ΑΕΠ, το οποίο συνεχώς συρρικνώνεται;

 

Δεν απειλείται να λεηλατηθεί η περιουσία του κράτους από τους διάφορους ξένους εισβολείς, οι οποίοι θα ζητήσουν εγγυήσεις κατά πολύ μεγαλύτερες, από το 50% του χρέους που θα διαγράψουν – μειώνοντας δραστικά την αξία της δημόσιας περιουσίας (εθνικής κυριαρχίας) που θα τους παραχωρηθεί; Δεν βλέπουμε ότι η Ελλάδα οδηγείται στο δρόμο της υποδούλωσης σε νέους αποικιοκράτες;

 

Δεν κατανοούμε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν από τη διαγραφή, οι τράπεζες επίσης, οι συντάξεις θα εξαϋλωθούν, η δημόσια υγεία θα καταργηθεί, η παιδεία θα ιδιωτικοποιηθεί, το νερό, το ρεύμα και τα καύσιμα θα γίνουν είδη πολυτελείας, πολλά τρόφιμα θα «φυλακιστούν» σε θωρακισμένα σουπερμάρκετ, ενώ η ανεργία θα καταστρέψει ότι τελικά απομείνει;   
Για ποιο λόγο, παρά την ανελέητη, ολομέτωπη και κλιμακούμενη επίθεση του νεοφιλελεύθερου «καθεστώτος», η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων και εξοργισμένων πολιτών», εξακολουθεί να μην αντιδράει δυναμικά και συνεχίζει να σκύβει με δουλοπρέπεια το κεφάλι;  Με ποιους τρόπους θα μπορούσε ν’ αντιμετωπιστεί αλήθεια η επίθεση αυτή αποτελεσματικά, ενδεχομένως με την προοπτική της πλήρους ανατροπής του «σαθρού» καθεστώτος και την εκδίωξη της Τρόικας-υπηρέτη των τοκογλύφων;
Εδώ πρέπει να διευκρινίσω ότι, δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας, έτσι ώστε να επεκταθώ σε εκτενείς ανθρωπολογικές αναλύσεις. Διάφοροι ειδικοί άλλωστε έχουν επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι, η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η κατάρρευση της εικόνας του εαυτού (ποιος είμαι; τι κάνω; πού βρίσκομαι σε σχέση με τους άλλους;), οδηγούν αναπόφευκτα σε κατάθλιψη, σε νευρώσεις, σε παθητικότητα και σε αδυναμία αντίδρασης. 

 

Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, δεν διαπιστώνουμε μόνο κατάθλιψη και ηττοπάθεια – αλλά, επίσης, ένα πρωτοφανές φαινόμενο μαζικής «αποχαύνωσης», άρνησης της πραγματικότητας, δημιουργίας ψευδαισθήσεων και, πιθανότατα, «άκρατου μαζοχισμού».
Είναι απορίας άξιο το πώς εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ανέχονται υπομονετικά ένα καθεστώς «ακραιφνώς απολυταρχικό» – το οποίο τους οδηγεί με μαθηματική σιγουριά στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν να πιστεύουν ότι, «κάτι» θα αλλάξει – με τρόπο μαγικό και χωρίς εκείνοι να πάρουν κανένα ρίσκο. Θεωρούν με αφέλεια πως, εάν η σημερινή κυβέρνηση καταρρεύσει (ως διά μαγείας), τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο!
Επιπλέον, αρκετοί έως πολλοί τρέφουν ακόμα την αυταπάτη ότι, οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, στη ΔΕΘ και όπου αλλού,αποτελούν από μόνες τους ένα ισχυρό μέσο πίεσης – ότι μέσω αυτών οι όποιοι κυβερνώντες, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο,θα τρομοκρατηθούν και θα σηκωθούν να φύγουν, επειδή ντρέπονται για όλα όσα έχουν κάνει.

 

Με απλά λόγια, πιστεύουν ότι θα ντραπούν αυτοί που παρέδωσαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ και στους Γερμανούς, αυτοί που ψήφισαν το εγκληματικό μεσοπρόθεσμο την 29η  Ιουνίου – ενώ το κέντρο της Αθήνας κατακλυζόταν από χιλιάδες διαδηλωτές, νέους, ηλικιωμένους και παιδιά, τους οποίους το «σύστημα» χτυπούσε αδιακρίτως, με δολοφονικές προθέσεις.

 

Θα αλλάξουν τακτική αλήθεια ως δια μαγείας και θα ντραπούν αυτοί που απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους καθημερινά, αυτοί που συνεχίζουν να επιβάλλουν ολοένα και σκληρότερα φοροεισπρακτικά μέτρα, αυτοί που διαλύουν την Παιδεία και την Υγεία, αυτοί που ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία, αυτοί που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, χασκογελώντας καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα, αντί να κάνουν τη δουλειά τους; Θα αλλάξουν τακτική αυτοί που υπεξαίρεσαν την ψήφο των συμπατριωτών τους, εκτελώντας εντολές και υποσχόμενοι ότι λεφτά υπάρχουν;

 

Συνεχίζοντας το περίεργο είναι ότι, μέχρι πρόσφατα (ειδικά μέχρι τον Δεκέμβρη του 2008) οι συζητήσεις και οι θέσεις σχετικά με το κράτος καταστολής, με την παθογένεια του κερδοσκοπικού κεφαλαίου καθώς επίσης με τις αδηφάγες βλέψεις του καπιταλισμού, αποτελούσαν, σε μεγάλο βαθμό, σχεδόν «αποκλειστικότητα» του «εναλλακτικού» πολιτικού χώρου.

 

Δηλαδή, η πλειοψηφία των σημερινών αγανακτισμένων πολιτών αντιμετώπιζε όλα τα παραπάνω ως «γραφικά» και υπερβολικά, ως εμμονές ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου – ο οποίος, κατά τους ίδιους, ζούσε μάλλον εκτός πραγματικότητας.Έννοιες όπως η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αυτοδιάθεση, η αλληλεγγύη και πολλές άλλες, ακούγονταν μάλλον εξωτικές και ουτοπικές – στα πλαίσια μιας κοινωνίας «ατομιστών», η οποία ονειρευόταν την καταξίωση και την καριέρα, ενώ«φαντασιωνόταν» παράλληλα ένα λαμπρό μέλλον (American dream), στολισμένο με «χλιδάτα» σπίτια, αυτοκίνητα και ακριβά ρούχα.
Όμως παρά το γεγονός ότι, έννοιες όπως οι παραπάνω δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τόσο «εξωτικές», φαίνεται ότι οι φαντασιώσεις περί λαμπρού μέλλοντος είναι αρκετά ισχυρές, αφού αντιστέκονται στην ίδια την πραγματικότητα. Σε αυτά τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν (από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι σήμερα), η αδιαμφισβήτητη και προκλητική σαθρότητα του συστήματος, σε όλες της τις εκφάνσεις, δεν ήταν αρκετή για να ξυπνήσει μια και καλή τους «ωραίους κοιμωμένους» του καπιταλισμού.

 

Σε αυτά τα τρία χρόνια δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί, ενώ ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του μόλις αποφυλακίστηκε. Σε αυτά τα τρία χρόνια «δολοφονούμαστε» καθημερινά και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση – ενώ οι δολοφόνοι μας κυκλοφορούν ελεύθεροι ή «αποφυλακίζονται», με «αποθρασυσμένες» και γελοίες αιτιάσεις. Σε αυτά τα τρία χρόνια, χιλιάδες δηλώσεις και υποσχέσεις των κυβερνώντων έχουν διαψευστεί, δεκάδες σκάνδαλα έχουν συγκαλυφτεί, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι φυτοζωούν, αφού δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.

 

Εκτός αυτού, δεκάδες χιλιάδες στοιχεία (έγγραφα, φωτογραφίες και βίντεο), τα οποία αποδεικνύουν τη σαθρότητα του συστήματος, έχουν δει το φως της δημοσιότητας ή/και τις εξεταστικές της «Βουλής των Ελλήνων»! Όμως, ακόμα και μετά από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων το σύστημα δείχνει όλο και πιο καθαρά τις προθέσεις του, ο «λαός» αδυνατεί ή δε θέλει να πιστέψει την αλήθεια.
Λυπάμαι για τη διατύπωση, αλλά δεδομένων όλων όσων έχουν συμβεί, ειδικά από τον Μάιο και μετά, πόσο ανόητος πρέπει να είναι κανείς για να πιστεύει ότι, ένα κάλεσμα στο Σύνταγμα από μόνο του θα ανατρέψει την παρούσα κατάσταση; Πόσο ανόητος πρέπει να είναι για να θεωρεί ότι, εάν απλά και μόνο βγει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, κάτι θ’ αλλάξει;

 

Δηλαδή, πόσα τερατώδη νομοσχέδια, ρυθμίσεις και μέτρα πρέπει ακόμη να υπερψηφιστούν, χωρίς καμία αντίδραση;Πόσους νόμους πρέπει να καταπατήσουν οι κυβερνώντες, χωρίς καμία τιμωρία; Πόσο περισσότερο πρέπει να εξαθλιωθούμε, για να καταλάβουμε ότι πλέον οι συγκεντρώσεις, οι διαμαρτυρίες, οι «ακτιβισμοί» και οι συγκρούσεις στο δρόμο, δεν αρκούν για να αλλάξει κάτι;

 

Πόσο ανόητοι είμαστε αλήθεια για να μας πείθουν ότι βγήκαν 600 δις € από Έλληνες στις ελβετικές τράπεζες, όταν οι καταθέσεις μειώθηκαν μόλις κατά 20 δις €; Αυτοί που δήθεν έβγαλαν τα χρήματα τους στο εξωτερικό, φύλαγαν 600 δις € κάτω από τα μαξιλάρια τους; Πόσο ανόητοι είμαστε για να μην καταλαβαίνουμε ότι, εκείνοι οι δημοσιογράφοι που βγάζουν ξαφνικά σκάνδαλα του ΟΠΑΠ ή των άλλων «φιλέτων» του δημοσίου μας, εκτελούν απλά «συμβόλαια» των επίδοξων κατακτητών ;

 

Δεν είναι γνωστή η μέθοδος του διασυρμού της μίας κοινωνικής ομάδας στα μάτια της άλλης, με τη βοήθεια των δικαστών-ρεπόρτερ, οι οποίοι καταδικάζουν όλους όσους τολμούν να απεργήσουν ή να εξεγερθούν; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι, οι πρωταθλητές της φοροδιαφυγής, τους οποίους ξαφνικά μας ανακοινώνουν, εξυπηρετούν μόνο και μόνο την επιβολή νέων φόρων, καθώς επίσης τον εγκληματικό διασυρμό της Ελλάδας στα διεθνή ΜΜΕ και την υποταγή της στην Τρόικα;      
Συνεχίζοντας, πέραν από την προαναφερθείσα άρνηση της πραγματικότητας, εξίσου ενδιαφέρον είναι άλλο ένα φαινόμενο: αυτό του «επαναστάτη» των κοινωνικών δικτύων. Αυτή την στιγμή υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι, μέσω του Facebook, του Twitter ή των άλλων τεχνολογικών δικτύων, βρίζουν αδιαλείπτως την κυβέρνηση – ενώ αναφέρονται σε μία επανάσταση, η οποία θα έρθει από μόνη της.

 

Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ξυπνούν κάθε πρωί, πηγαίνουν στη δουλίτσα τους κανονικά, βρίζουν τους πάντες από τον υπολογιστή του γραφείου τους, ενώ το απόγευμα μπορεί να κάνουν τη βόλτα τους στο Σύνταγμα (αν έχει κάλεσμα και καλό καιρό, φυσικά όχι στις καλοκαιρινές διακοπές, αφού προηγούνται τα μπάνια), για να «αντισταθούν» και να «διαμαρτυρηθούν».

 

Τους τελευταίους μήνες έχω λάβει μέρος σε πάρα πολλές διαμαρτυρίες και αποκλεισμούς, ενώ αρκετές από αυτές τις «επαναστατικές δράσεις» ανακοινώνονται και δημοσιοποιούνται. Το αποτέλεσμα; Οι ίδιοι και οι ίδιοι συναντιόμαστε στα ίδια μέρη, χαιρετιόμαστε και ανταλλάσσουμε προβληματισμούς ή απόψεις. Γύρω μας περνούν εκατοντάδες «εξοργισμένοι» άνθρωποι, οι οποίοι «τουϊτάρουν» και «μπλογκάρουν» καθημερινά την επανάσταση – ενώ όχι απλά δεν σταματούν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους, αλλά πολλές φορές μας επιτίθενται γιατί τους στερούμε το δικαίωμα στην κατανάλωση ή διαταράσσουμε τη νιρβάνα τους.
Μαζί με όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι εξακολουθούν να αναμασούν «το θρίλερ του χρέους», καθώς επίσης τον μάλλον ακατάσχετο βερμπαλισμό των «αντιμνημονιακών κομμάτων»: Θα διαγραφεί το χρέος; Θα αναδιαρθρωθεί το χρέος; Θα χρεοκοπήσουμε επιλεκτικά, ανεξέλεγκτα ή μήπως ελεγχόμενα; Θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Ευρωομόλογα, CDS,spreads…..παρά το ότι μόνο το 1% του πληθυσμού καταλαβαίνει τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι όροι.

 

Δεν πειράζει όμως αν δεν καταλαβαίνουμε όλοι. Ευτυχώς για εμάς, έχει «αναδυθεί» από το πουθενά το star system των «οικονομολογούντων» στα τηλεοπτικά παράθυρα, οι οποίοι τα καταλαβαίνουν όλα και γνωρίζουν ακριβώς τις λύσεις – το σωστό! Όλοι περιμένουν το «φωτεινό παντογνώστη» (κατά προτίμηση οικονομολόγο), ο οποίος θα τους πει την αλήθεια και θα προτείνει τη σωστή λύση – άσχετα αν καταλαβαίνουν ελάχιστα από αυτά που τους λέει.
Κατά την άποψη μου λοιπόν, η σιωπή των «αμνών», πριν από τη σφαγή τους, δεν έχει να κάνει απλά με την κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό, τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε (με επιτυχία προφανώς), επί σειρά δεκαετιών.

 

Ακόμα και στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ο «νομοταγής Έλληνας πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι, για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως, η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν, έστω σε ένα βαθμό, το συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου, ως άξιου σεβασμού – δεδομένο που προσκρούει δυστυχώς στην κλασική ελληνική έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»
Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με μία πρωτοφανή έλλειψη παιδείας, καθώς επίσης με μία συλλογική αυταπάτη/ουτοπία. Και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω του ατελέστατου εκπαιδευτικού συστήματος – όπως επίσης μέσω των «συστημικών» ΜΜΕ, τα οποία επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, τους ακροατές και τους αναγνώστες με σκουπίδια (τώρα τελευταία και με τούρκικες σαπουνόπερες από κάποια κανάλια, τα οποία φαίνεται πως θαυμάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό). Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές «λοβοτομημένων» οι οποίοι, μετά από μία τελική πλύση εγκεφάλου, απλά αναπαράγουν άθλια στερεότυπα και σαθρά πρότυπα – ενώ είναι ανίκανοι για συνδυαστική σκέψη και για απλή λογική.
Τέλος, άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και στην όποια ανατρεπτική δράση, είναι η θυματοποίηση και η προσωπολατρία – πιθανότατα σαν αποτέλεσμα της 400ετούς υποδούλωσης μας από τους Τούρκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό – όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους.

 

Την ίδια στιγμή που οι «χαρισματικοί ηγέτες» απομυθοποιούνται, εξευτελίζονται και «αποκαλύπτονται» καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν «αρχηγό», ο οποίος τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα – αντί να είναι αυτόνομο και να δρα συλλογικά (επειδή έχει πεισθεί ότι, χωρίς ηγέτες θα έλθει το χάος, ενώ ο πολίτης είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το κατάντημα της χώρας του).
Δυστυχώς, εάν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, η επανάσταση (για την οποία μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει «όνειρο θερινής νυκτός». Ακόμα χειρότερα, εάν όντως συμβεί, αυτό θα γίνει μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι, ώστε να αποτελέσουμε «έρμαιο» της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί τη συγκυρία. Κατά την άποψη μου, με πιθανότητες 99%, αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θα αποτελείται από τους χειρότερους δικτάτορες-καπιταλιστές στην ανθρώπινη Ιστορία.
Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και με πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.

 

Για να το πω απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει – αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.

 

Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν καιαν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.
Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας – όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον…….

 

Βασίλης Βιλιάρδος

Αθήνα, 10. Οκτωβρίου 2011

viliardos@kbanalysis.com

ONE Editions     Twitter     You Toube    Casss  Group     Direct Democracy Greece  

http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2449.aspx?ID=2449#.UBJaJWEe4rV

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Καπιταλισμός: Ιστορία Αγάπης…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 23, 2012

Για όσους δεν το έχουν δεί…
Νομίζω ότι αξίζει να διαθέσετε λίγο απο το χρόνο σας !!!
Το ντοκιμαντέρ αποτελεί έναν καυτηριασμό της καταστροφικής επιρροής της καπιταλιστικής κυριαρχίας, πάνω στις καθημερινές ζωές των αμερικανών πολιτών.

tvxs.gr

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η δραχμή είναι η μόνη λύση (#7, Unfollow)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 18, 2012

Δέκα χρόνια μετά την δημιουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι κάτι θεμελιωδώς σάπιο υπάρχει στο (εφήμερο όπως θα αποδειχθεί) βασίλειο της ευρωζώνης. Προς επίρρωση, η πρόσφατη διεύρυνση του μνημονιακού κλαμπ με μια ακόμη χώρα, την Ισπανία. Έτσι, μετά την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία ο κύκλος των χαμένων περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης επεκτείνεται, πλησιάζοντας απειλητικά την Ιταλία ενώ ταυτόχρονα καταρρίπτεται η μυθολογία που σχεδιασμένα αναπτύχθηκε από το Βερολίνο ενοχοποιώντας κάθε έναν λαό της ευρωζώνης ξεχωριστά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ελβετικό ΙΤ: «Ναι, υπάρχει συνωμοσία του χρήματος»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 17, 2012

Οι Τραπεζίτες ελέγχουν τον κόσμο! Αυτό συμβαίνει σύμφωνα με ελβετούς ερευνητές οι οποίοι, μέσα σε μια εξαντλητική επιστημονική έρευνα, εξέθεσαν εμπεριστατωμένα ένα σχέδιο που δείχνει τους αληθινούς αρχιτέκτονες της παγκόσμιας δύναμης

Από τους ελευθεροτέκτονες ως το C.F..R και την Μπιίλντεμπεργκ, η πεποίθηση πως μυστικές ομάδες ελέγχουν το οικονομικό και πολιτικό σύστημα του κόσμου είναι απολύτως πιθανή και παλιά όσο ο ίδιος ο ανθρώπινος πολιτισμός.

Αλλά ενώ οι αγανακτισμένοι της Wall Street υπερέβαλλαν ελαφρώς όταν ονομασαν αυτούς καθαυτούς το “99 %”, μια νέα μελέτη που διεξήχθη από το Ελβετικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στην Ζυρίχη τελικά δείχνει ότι δεν είναι τόσο μακριά (η αλήθεια) από αυτό.

Σχεδιάζοντας από μία βάση δεδομένων του 2007 του Orbis,η οποία περιλαμβάνει 37.εκατομύρια εταιρίες και επενδύσεις που εκτείνονταν παγκόσμια, οι ερευνητές εστίασαν σε 43.000 υπερεθνικές εταιρίες και την κοινη τους ιδιοκτησία, η οποία τις ένωνε. Βασισμένοι στη ανάλυση τους, οι ελβετοί ανακάλυψε ότι ο πυρήνας των εταιριών,η πλειοηφία των οποίων είναι στον τραπεζικό τομέα, αποφέρει τεράστια δύναμη πάνω στην παγκόσμια οικονομία, όπως αναφέρει το εβδομαδιαίο περιοδικό “New Scientist”.

Μέσα σε αυτή την ομάδα, 1.318 εταιρίες με συνυφασμένες ιδιοκτησιακές δομές ήταν κατά μέσο όρο συνδεδεμένες με άλλες 20 εταιρίες. Αντιπροσωπεύοντας περίπου το 20 τοις εκατό των διαχειριζόμενων πόρων , η μελέτη υπέδειξε επίσης ότι αυτή η ομάδα των 1.318 ελέγχει τον όγκο των μεγαλύτερων blue chip και βιομηχανικών εταιριών. Σε αντιστοιχία προς την πραγματική οικονομία- το τμήμα -όπου παραγει πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες- προσλαμβάνουν περίπου το 60 τοις εκατό των παγκόσμιων πόρων.
Η ομάδα κατέστη ικανή να διασπάσει αυτό το γκρουπ σε αυτό που περιγράφουν ως » υπερ-οντότητα» 147 εταιριών που ελέγχουν το 40 τοις εκατό του πλούτου του δικτύου. 
Και όσον αφορά τα 50 κορυφαία γκρουπ μέσα στην υπερ-οντότητα, περισσότερα από τα ελάχιστα θα ήτανε οικεία σε εκείνους που κατασκηνώνουν στο κεντρικό Μανχάταν τον τελευταίο μήνα.

Ο οργανισμός της Εθνικής τράπεζας της Αμερικής, η Morgan Stanley, Goldman Sachs Group Inc, Merrill Lynch & Co Inc, και η JP Morgan Chase & Co περιέχονταν στις κορυφαίες 25 επιχειρήσεις. 

Έτοιμος να αποδιώξει κάθε κριτική ότι αποκλειστικά και μόνο επινόησαν άλλη μία θεωρία συνωμοσίας, ο Glattfelder επιμένει ότι η έρευνά τους βασίζεται σε απτά στοιχεία και αποδείξεις.

» Η πραγματικότητα είναι τόσο πολύπλοκη, που πρέπει να ξεφύγουμε από το δόγμα, είτε είναι θεωρίες συνωμοσίας είτε ελεύθερη αγορά,» ισχυρίζεται ο James Glattfelder. «Η αναλυση μας είναι βασισμένη στην πραγματικότητα » είπε, όπως αναφέρεται στο εβδομαδιαίο περιοδικό.


¬Τα λεφτά δημιουργούνε λεφτά
Η πιο πρόσφατη μελέτη των Ελβετών ερευνητών χτίστηκε πάνω σε παλαιότερες οικονομικές θεωρίες που επίσης αναγνωρίζουν τέτοια συστηματική επικέντρωση πλούτου.
Το 1906, ένας οικονομολόγος με το όνομα Vilfredo

Pareto ανακάλυψε ότι περίπου το 20 τοις εκατό του πληθυσμού στην γενέτειρά του, Ιταλία ελέγχει το 80 τοις εκατό της γης. Αυτή η παρατήρηση έγινε γνωστή ως η αρχή του Pareto.

Ο Παρέτο επίσης ανακάλυψε ότι ενώ η ατομική αναλογία πλούτου και ελέγχου μπορεί να ποικίλλει από χώρα σε χώρα, η πραγματική κατανομή είναι πάντα η ίδια. Τουτέστιν, ο φυσικός πλούτος, ανεξάρτητα από ανθρώπινη προσπάθεια, τείνει να συσσωρεύεται παρά να εξαπλώνεται. Αυτή η συσσώρευση οδηγεί στην συμπύκνωση πλούτου, μια θεωρία ευρύτερα αποδεκτή ως η ιδέα ότι τα χρήματα δημιουργούν χρήματα. Και αν λιγότερο από το ένα τοις εκατό των εταιριών της δημοσκόπησης ελέγχουν το 40 τοις εκατό του πλούτου, φαίνεται ότι ελάχιστοι έχουν καταφέρει να συγκεντρώσουν αστρονομικά ποσοστά πλούτου στα λίγα τους χέρια.

Για τους ερευνητές, ωστόσο, το ζήτημα της συγκέντρωσης του πλούτου ήτανε λιγότερο σημαντικό από το πόσο βαθιά το δίκτυο είναι ενσωματωμένο.
Όπως έδειξε και η οικονομική κρίση του 2008, όταν μια σχετικά μικρή ομάδα αποφέρει τεράστια δύναμη πάνω στην παγκόσμια οικονομία, τα λάθη τους θα επηρεάσουν ολόκληρο τον κόσμο.

Εν τέλει, εκείνοι που έχουν επενδύσει πάνω στην μελέτη του δικτύου που ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας οικονομίας, ελπίζουν ότι μέσω καλύτερης κατανόησης, θα μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα πιο σταθερό οικονομικό σύστημα.

Για παράδειγμα, ο Yaneer Bar-Yam, διευθυντής του Ινστιτούτου New England Complex Systems, έχει προτείνει ρήτρες φορολόγησης εάν η διασύνδεσή τους γίνει υπερβολική για να αποτρέψουν το ρίσκο, όπως αναφέρει και ο New Scientist. Άλλοι έχουνε προτείνει παγκόσμιους αντικοινοπρακτικούς νόμους για την καλύτερη ρύθμιση της κλίμακας σύνδεσης.

Ένα ερώτημα που παραμένει αναπάντητο από την μελέτη είναι πόση πολιτική επιρροή η οικονομική ελίτ μπορεί να ασκεί. Ο John Driffill, ειδήμονας στην μακροοικονομία του πανεπιστημίου του Λονδίνου, ισχυρίστηκε στον New Scientist ότι τα κοινά μερίδια\επιτόκια 147 εταιριών θα ήταν πολύ ανόμοια για να στηρίξουν μια συνωμοσία. that the interests of 147 companies would most likely be too diverse to sustain collusion.

Εντούτοις, ακόμη και αν το καπιταλιστικό δίκτυο που ελέγχει την οικονομία μας μπορεί να μην είναι μια ενεργή συνωμοσία, θα έχουν αναπόφευκτα κάποια ωφέλη που θα συμπίπτουν. Η επιθυμία να πολεμήσουμε κάθε προσπάθεια ρύθμισης του δικτύου βέβαια παραμένει ένα κοινό σημείο αναφοράς που μας βρίσκει όλους σύμφωνους.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

 

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δικαίωση υπερχρεωμένου καταναλωτή από δευτεροβάθμιο δικαστήριο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 17, 2012

«Για πρώτη φορά, δευτεροβάθμιο δικαστήριο της χώρας, (το Πρωτοδικείο Χανίων), δικαιώνει δανειολήπτρια που προσέφυγε σ’ αυτό, ζητώντας βελτίωση της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου (Ειρηνοδικείο Χανίων)», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης.
Η δανειολήπτρια είναι δημόσιος υπάλληλος (εκπαιδευτικός), 46 ετών, μητέρα ενός ανήλικου τέκνου, με μηνιαίο μισθό το 2011 905 ευρώ, με επιπλέον μηνιαίο εισόδημα 100 ευρώ από εκμίσθωση ενός δωματίου. Έχει χρεωθεί σε 7 τράπεζες με αρκετά προϊόντα (πιστωτικές κάρτες, καταναλωτικά δάνεια και χρέος επαγγελματικό σαν εγγυήτρια), με συνολικό χρέος 115.946,11 ευρώ.
Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, συνεκτιμώντας τα υποβληθέντα στοιχεία, εκτίμησε το πραγματικό κόστος (σύμφωνα με αποδεικτικά στοιχεία) διαβίωσης της ίδιας και του ανήλικου τέκνου της στο ποσό των 700 ευρώ, ενώ το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε κρίνει…

ότι αρκεί το ποσό των 500 ευρώ. Επίσης, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε ορίσει περίοδο χάριτος ενός χρόνου, ενώ το δευτεροβάθμιο δύο χρόνια.
Τέλος, ενώ το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε υπολογίσει την εμπορική αξία του ακινήτου στα 120.000 ευρώ, το δευτεροβάθμιο υπολόγισε το ύψος της εμπορικής αξίας της κατοικίας στα 93.500 ευρώ και καλεί τη δανειολήπτρια να καταβάλει το ποσό που χρωστά σε 228 δόσεις των 400 ευρώ/μήνα.
http://www.capital.gr

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

6000 ελληνικές επιχειρήσεις μετακινήθηκαν στην Βουλγαρία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 17, 2012

«Για πέμπτη συνεχή χρονικά η Ελλάδα βρίσκεται σε ύφεση της τάξης του 6,9 τοις εκατό το 2011 και προβλέπεται συρρίκνωση 6,7 τοις εκατό για το 2012», γράφει το αμερικανικό περιοδικό Forbes.

«Οι κρατικές δαπάνες δεν μειώνονται. Τι είναι αυτό που δημιουργεί τη συρρίκνωση στην Ελλάδα;

Οφείλεται σε ένα μέρος στη γενική οικονομική αβεβαιότητα και στην αύξηση του φορολογικού συντελεστή στον ήδη υπερφορτωμένο ιδιωτικό τομέα, λέει η δημοσίευση.

Σχεδόν 6.000 εταιρείες έχουν ήδη μεταφερθεί από την Ελλάδα προς τη γειτονική Βουλγαρία.

Μήπως πρέπει η κυβέρνηση να μειώσει το κόστος- όπως υποσχέθηκε- το οποίο οφείλεται στην αύξηση των φόρων, μέσα σε ένα χαοτικό κλίμα και φόβου για δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας στην Ελλάδα;

Η απώλεια των 6.000 επιχειρήσεων είναι ένα μεγάλο πλήγμα για την οικονομία της Ελλάδας. Αλλά γιατί επέλεξαν οι ελληνικές επιχειρήσεις τη Βουλγαρία;

Πρώτον, επειδή η Βουλγαρία είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης με όλα τα πλεονεκτήματα του ελεύθερου εμπορίου και το βουλγαρικό νόμισμα είναι 
συνδεδεμένο με ασφάλεια με το ευρώ,μέσω ενός νομισματικού συμβουλίου.

Δεύτερον, επειδή η Βουλγαρία έχει ένα σταθερό φορολογικό συντελεστή: 10 τοις εκατό φόρο εισοδήματος και 10 τοις εκατό εταιρικό φόρο.
Με 20 τοις εκατό ο ΦΠΑ είναι αρκετά υψηλός αλλά στην Ελλάδα παραμένει στο 23 τοις εκατό.

Πριν από λίγο καιρό είχε προταθεί να ακολουθήσει η Αθήνα το βουλγαρικό παράδειγμα. Να εισαγάγει ένα σύστημα ενιαίου φόρου. Το δικαιούται εδώ και τώρα.
Όταν η Σόφια το εφάρμοσε, τα φορολογικά της έσοδα αυξήθηκαν κατά 5,4 τοις εκατό στη διάρκεια του πρώτου έτους.

Και αυτό είναι κάτι περισσότερο από την αύξηση των εσόδων που εισπράττει η ελληνική κυβέρνηση με όλες τις προηγούμενες αυξήσεις στο φόρο στο πλαίσιο των «περιοριστικών» προσπαθειών της.

Έτσι, μέρος των 6 χιλιάδων ελληνικών επιχειρήσεων που έχουν καταφύγει στη Βουλγαρία, μπορεί να επιστρέψει στην Ελλάδα, ισχυρίζεται ο συντάκτης του «Forbes».

Στη συνέχεια η Αθήνα πρέπει να μειώσει σημαντικά τις δαπάνες της κυβέρνησης και να υποστηρίξει την επίτευξη των φορολογικών εσόδων.

Αυτή η στρατηγική ονομάζεται «οικονομία της ανάπτυξης» και είχε χρησιμοποιηθεί από τον Ρόναλντ Ρέηγκαν και τη Μάργκαρετ Θάτσερ, τη δεκαετία του ’80 του 20ου αιώνα.

Κοινώς αυτό που μας λέει το περιοδικό είναι ότι θα σωθούμε μόνο με μείωση φόρων. Αλλιώς «χαιρετάμε την Ελλάδα που ξέραμε» παραφράζοντας τον Καβάφη. Μήπως όμως αυτό ζητούν οι δανειστές μας, και όχι να είμαστε ικανοί να τους ξεπληρώσουμε; Ο ορυκτός πλούτος είναι πιο σημαντικός από το λογιστικό «αεροχρήμα».

defencenet.gr 

http://www.xrimanews.gr/oikonomia/37661-6000-ellhnikes-epixeirhseis-metakinhthhkan-sthn-boylgaria

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Αγοράζουμε Ελληνικά: Ο μύθος του κωδικού 520 (EAN Bar Code) και η μεγάλη εξαπάτηση των Ελλήνων καταναλωτών.

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 16, 2012

Όλοι μας λίγο ή πολύ, έχουμε την εντύπωση πως όταν ένα προϊόν φέρει στην συσκευασία του ένα κωδικό αριθμό (EAΝ Bar Code) που αρχίζει από 520 το προϊόν αυτό είτε συσκευάζεται, είτε παράγεται στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα όμως ένα προϊόν μπορεί να παράγεται και να συσκευάζεται  οπουδήποτε εκτός Ελλάδος και εντός ΕΕ  αλλά να πωλείται μέσα στην Ελλάδα  με κωδικό που αρχίζει από 520!

Με άλλα λόγια ο μύθος του κωδικού (EAN Bar Code) που αρχίζει από 520 και (δήθεν) χαρακτηρίζει Ελληνικά προϊόντα είναι μια μεγάλη απάτη Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΜΑΣ!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 16, 2012

Εθνικό έγκλημα περαιτέρω εξυπηρέτηση του χρέους και τήρηση του Μνημονίου!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Βάλαμε αυτόν τον «προκλητικό» τίτλο στο άρθρο μας για τους εξής τρεις λόγους:

– γιατί ανταποκρίνεται πλήρως, κατά τη γνώμη μας, στις σημερινές ανάγκες του έθνους

– για να αναγκάσουμε τους αναγνώστες μας να σκεφτούν ορισμένες δυσάρεστες πραγματικότητες, που δεν τολμούν πολλοί να θίξουν

– γιατί η επίκληση της ανάγκης αποφυγής της χρεωκοπίας, εξόδου από το ευρώ και σωτηρίας από την πείνα είναι το κύριο προπαγανδιστικό-επικοινωνιακό όπλο εις βάρος των ελληνικών ελίτ και, κυρίως, του ελληνικού λαού

Αν υπάρχει ακόμα μια περιορισμένη ελπίδα να γλυτώσουμε τη χρεωκοπία, είναι ακριβώς αν ετοιμαστούμε γι’ αυτή. Και πρέπει να την ετοιμάσουμε γιατί εκεί πάμε με αυτές τις πολιτικές και γιατί μπορεί να γίνει αναπόφευκτη ανεξαρτήτως των επιθυμιών μας.

Στην πραγματικότητα άλλωστε η συνειδητή οργάνωση και προετοιμασία της τεχνικής χρεωκοπίας του ελληνικού κράτους είναι μόνο ένα από τα μέτρα που πρέπει άμεσα, τώρα, να ληφθούν. Η χώρα πρέπει άμεσα να αρχίσει ευρωπαϊκή καμπάνια υπεράσπισης από τις πολιτικές επιθέσεις που δέχεται επί δύο χρόνια, πρέπει επίσης να προετοιμασθεί για την σοβαρή πιθανότητα εξόδου της από την ευρωζώνη ή και διάλυσης της ευρωζώνης, όπως και για την κάλυψη των πιο άμεσων αναγκών επιβίωσης του ελληνικού λαού, ενδεχομένως και με την προσφυγή, αν καταστεί αναγκαίο, σε μεθόδους «οικονομίας έκτακτης ανάγκης» πολεμικής περιόδου.

Φυσικά χρειάζεται παράλληλα να χτυπηθεί αλύπητα το σύστημα κλεπτοκρατίας, διαπλοκής και διαφθοράς που εξακολουθεί, ακόμα και τώρα, να απομυζά το ελληνικό κράτος. Συζητάνε π.χ. για το αν θα κόψουν τους μισθούς των στρατιωτικών ή αμυντικές δαπάνες, ουδείς όμως κουβεντιάζει για τα εικονικά φύλλα πορείας που εξακολουθούν να πληρώνονται, ή για τις εξίσου εικονικές υπερωρίες σε διάφορα σημεία του κρατικού μηχανισμού, ή για μια απειρία άλλων συνεχιζόμενων διαδικασιών λεηλασίας, που αποσυνθέτουν υλικά και ηθικά το κράτος και τη χώρα. Κάθε δεύτερη μέρα αποκαλύπτεται και ένα καινούριο σκάνδαλο στο ΙΚΑ. Στο ΥΕΘΑ π.χ. ο Φράγκος Φραγκούλης έκοψε την τελευταία στιγμή μια αρπαχτή, ύψους τριών εκατομμυρίων ευρώ, υπό τη μορφή προγράμματος ψηφιοποίησης των εκθεμάτων του Πολεμικού Μουσείου, που είχε όμως εγκριθεί προηγουμένως από όλη την ιεραρχία. Λόγοι καθαρά κομματικού συμφέροντος οδήγησαν να υποβάλλονται φορολογικές δηλώσεις τον Αύγουστο! Λόγοι ιδιοτελούς ταξικού συμφέροντος των «εχόντων και κατεχόντων» εξηγούν γιατί δεν έφτασαν στους υπόχρεους οι φόροι ακίνητης περιουσίας από το 2009 και μετά, αν και πολύ λογικότεροι και δικαιότεροι των μεταγενέστερων «χαρατσιών».

Μόνο αν οργανώσουμε και προετοιμάσουμε τάχιστα την επίσημη χρεωκοπία μας, και την ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ, όπως και μέτρα επιβίωσης του ελληνικού λαού, υπάρχει περίπτωση να τα αποφύγουμε, ένα περιθώριο που πλέον εξαντλείται καθημερινά. ‘Η, αν τα υποστούμε, να τα υποστούμε υπό τις λιγότερο κακές συνθήκες. Ολόκληρη σχεδόν η πολιτική τάξη της χώρας ξέρει και αναγνωρίζει, στις ιδιωτικές συζητήσεις της, ότι η χώρα έχει καταστραφεί και πηγαίνει για ολοκληρωτικό φούντο. Κανείς όμως δεν θέλει να το πει και να ενεργήσει ανάλογα και αντίστοιχα με την πραγματικότητα, κι από φόβο μην τον πάρουν με τις πέτρες κι από αμηχανία γιατί δεν καλοξέρει τι να κάνει.

Η απειλή της χρεωκοπίας

Από τον Μάιο του 2010, ο ελληνικός λαός «κανοναρχείται» με το τρομοκρατικό «επιχείρημα» ότι, αν δεν συγκατατεθεί στον κανιβαλισμό της χώρας του, θα αντιμετωπίσει το φάσμα της χρεωκοπίας, στο οποίο, συν τω χρόνω, προστέθηκε η απειλή της εξόδου από το ευρώ και η απειλή της πείνας, της έλλειψης φαρμάκων κλπ. Στο συλλογικό ασυνείδητο, η χρεωκοπία ταυτίζεται με την έννοια του θανάτου. Το επιχείρημα είναι βαθιά εσφαλμένο, εντούτοις «πέρασε» για τρεις λόγους:

– περιέχει μια δόση αλήθειας, πάνω στην οποία στηρίζεται η παραπλάνηση. Η χρεωκοπία είναι όντως πολύ δυσάρεστη εξέλιξη με πολύ άσχημες συνέπειες. Το να ισχυρίζεσαι όμως ότι μπορείς να την αποφύγεις, όταν έχει ήδη ουσιαστικά συμβεί, είναι σαν να αρνείσαι να αποδεχθείς τη διάγνωση και να μην κάνεις την αγωγή που χρειάζεται για να επιζήσεις. Αποφεύγεις τις δυσάρεστες συνέπειες μιας χημειοθεραπείας ή μιας εγχείρησης, αλλά θα υποστείς τις συνέπειες της ανεμπόδιστης εξέλιξης της νόσου (στην περίπτωση του Μνημονίου, τα πράγματα είναι χειρότερα, γιατί πρόκειται για πρόγραμμα καταστροφής της Ελλάδας, δεν αποφεύγουμε μόνο την οδυνηρή αλλά πραγματική θεραπεία, επιδεινώνουμε σημαντικά την ίδια την αρρώστια, που είναι θανατηφόρα!)

– το μνημονιακό πρόγραμμα είναι φτιαγμένο για να προκαλεί καταστροφές και να περιορίζει τις δυνατότητες άμυνας της χώρας, επομένως να καθιστά αξιόπιστη την απειλή και το εκβιασμό, ιδίως σε αυτούς που έχουν ακόμα κάτι να χάσουν. Το κόλπο είναι να πιστεύεις διαρκώς ότι θα χάσεις περισσότερα αντιδρώντας και όχι υπακούοντας.

– οι «αντιμνημονιακοί» καθυστέρησαν τραγικά να αντιληφθούν τις αιτίες και τους μηχανισμούς της κρίσης, αλλά και τη φύση του μνημονίου και δεν βρήκαν την τόλμη να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό τα πραγματικά και οδυνηρά διλήμματα μπροστά του. Μια μερίδα υπαινίσσεται ότι είναι εφικτή μια περίπου επιστροφή στην κατάσταση του 2009, έστω με μερικές «διορθώσεις», μια άλλη ότι μπορούμε χωρίς συνέπειες να μην πληρώσουμε τα χρέη, να βγούμε από την ΕΕ κλπ., κάτι δηλαδή που συγκρούεται με τη στοιχειώδη κοινή λογική. Ποιος νοιώθει αληθινά επαρκής για να επωμισθεί την τεράστια ιστορική ευθύνη να ξεκινήσει τον αληθινό πόλεμο που είναι απαραίτητο να διεξαχθεί για τη σωτηρία της Ελλάδας, και που, κάθε μέρα που περνάει, γίνεται όλο και πιο δύσκολος;

Είναι γνωστό στους ‘Ελληνες ότι οι περισσότεροι πολιτικοί τους τους κοροϊδεύουν συστηματικά. Δυστυχώς όμως κοροϊδεύουν επίσης και τον εαυτό τους και έχουν μάλιστα ζωτική ανάγκη να το κάνουν. Συχνά, εκτός από διεφθαρμένοι, εκβιάσιμοι και εξαρτημένοι, είναι και τραγικά ανεπαρκείς! Ακριβέστερα, δεν έχουν αίσθηση και κατανόηση ούτε του τι συμβαίνει στη χώρα, πόσο μάλλον στο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον, ούτε και των συνεπειών των πράξεών τους. Δεν διάβασαν το Μνημόνιο, δεν διάβασαν το σχέδιο Ανάν, δεν διάβασαν τι υπέγραψαν στη Ζυρίχη και το Λονδίνο, δεν διαβάζουν τώρα τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, ώστε να φωνασκούν, όπως τους έχουν πει να κάνουν, για την ΑΟΖ. Αν η μόρφωση της ελληνικής πολιτικής τάξης είναι μάλλον πολύ περιορισμένη, συνήθως οι πολιτικοί μας δεν είναι κουτοί. Δεν διαβάζουν γιατί διαισθάνονται ότι, αν διαβάσουν, πρέπει να βρουν σπονδυλική στήλη για να πούνε όχι σε αυτά που διαβάζουν. Και το όχι τους έχει απαγορευθεί.

Πρόγραμμα σωτηρίας ή πρόγραμμα καταστροφής

Η Ελλάδα χρεωκόπησε τον Μάιο του 2010 γιατί δεν μπορούσε να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της. Δεν ήταν αναπόφευκτο να φτάσει σε αυτό το σημείο ή τουλάχιστο να φτάσει πρώτη από τις ευρωπαϊκές χώρες. Οι κυβερνήσεις της, ιδίως η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, όχι μόνο δεν έκανε τίποτε για να εμποδίσει μια τέτοια εξέλιξη, αντίθετα, έκανε τα πάντα για να τη διευκολύνει, ενεργώντας ως ασυνείδητος ή συνειδητός πράκτορας της «Διεθνούς του Χρήματος».

Αν δεν υπήρχε η ΕΕ και το ευρώ, μια χώρα (ή μια επιχείρηση) που φτάνει, καλώς ή κακώς, σε αυτή την κατάσταση, φωνάζει τους πιστωτές, εξηγεί την κατάσταση που βρίσκεται και ζητάει διευκολύνσεις, ώστε να μπορέσει να κάνει μια εσωτερική αναδιάρθρωση, να ξαναγίνει βιώσιμη και αξιόχρεη και να αποπληρώσει το χρέος της. Αν δεν τις αποσπάσει, κάνει στάση πληρωμών και κυττάει να εξυπηρετήσει κατά προτεραιότητα τις πιο βασικές κοινωνικές, οικονομικές και εθνικές ανάγκες της, να διατηρήσει όρθιους λαό και κράτος.

Εμείς όχι μόνο δεν το κάναμε αυτό, αλλά καταφέραμε να μετατρέψουμε το πλεονέκτημα της συμμετοχής στην ευρωζώνη σε μειονέκτημα, εγκαθιστώντας ταυτόχρονα, με τη συνδρομή της συνωμοτικής δεινότητας των αγορών και της, ιστορικά επιβεβαιωμένης και ασυναγώνιστης βλακείας των ιθυνουσών τάξεων της Γερμανίας, ένα μηχανισμό ευρωπαϊκής κηδεμονίας (δια του ΔΝΤ) και καταστροφής.

Τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η ΝΔ ισχυρίστηκαν αναληθώς ότι το χρέος που είχαμε μπορούσε να ξαναγίνει βιώσιμο χωρίς αναδιάρθρωση (κάτι που οι ίδιοι διέψευσαν συγκατατιθέμενοι στις αποφάσεις αναδιάρθρωσης του Ιουλίου 2011 και μετά του Οκτωβρίου 2011 που οδήγησαν στο PSI). Και μόνο αυτή η εσφαλμένη παραδοχή ήταν αρκετή για να πριονίσει την «αξιοπιστία» της χώρας στις αγορές και τη δυνατότητα εξωτερικής χρηματοδότησης. Αλλά, σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση Παπανδρέου αρχικά, η ΝΔ μετά τον Οκτώβριο 2011, προσεχώρησαν σε ένα πρόγραμμα καταστροφής της ελληνικής οικονομίας.

Το «πρόγραμμα σωτηρίας», που αποκρυσταλλώθηκε στις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια, διακρίνεται για την εσωτερική συνοχή και τη λεπτομερή δομή του, γι’ αυτό και συνιστά μνημείο άγνοιας και ασχετοσύνης η παρούσα συζήτηση περί ισοδυνάμων μέτρων, επιμήκυνσης κλπ. Αποβλέπει κατ’ αρχήν στο να επιλύσει κατά τον ευνοϊκότερο δυνατό τρόπο για το χρηματιστικό κεφάλαιο το πρόβλημα χρέους χρησιμεύοντας και ως παγκόσμιο παράδειγμα. Οι ‘Ελληνες πρέπει να πληρώσουν κανονικά όλο το χρέος, ή όσο πιο πολύ γίνεται, γεγονός που οδηγεί στην ετήσια εκταμίευση τέτοιων ποσών που καθιστούν μη βιώσιμη την ελληνική οικονομία, υποχρεώνοντας σε διαρκή μείωση των κοινωνικών και κρατικών δαπανών και των αμοιβών εργασίας, τεράστια αφαίρεση ζήτησης και επομένως ύφεση. Ταυτόχρονα, το χρέος «δέθηκε» νομικά, μετατρεπόμενο σε χρέη προς κράτη, ενυπόθηκο, υποχρεωτικά σε ευρώ, μέσω της υπαγωγής στο αγγλικό δίκαιο και διεθνή δικαστήρια, ενώ εγκαταστάθηκε ένας μηχανισμός σχεδόν αυτόματης μεταφοράς δημόσιας, αλλά και ιδιωτικής(μέσω δημευτικής φορολογίας) περιουσίας στους πιστωτές.

Η Ελλάδα μετατρέπεται ταχέως σε Βουλγαρία ή Μπαγκλαντές της Ευρώπης. ‘Όχι μόνο υφίσταται δυσανάλογο κοινωνικό κόστος, αλλά και καταλήγει μια Βουλγαρία ή Μπαγκλαντές με τεράστιο, μη βιώσιμο χρέος. Με άλλα λόγια είναι ένα πρόγραμμα που μακροχρονίως οδηγεί στην καταστροφή του ελληνικού κράτους, από το οποίο θα μείνει μόνο η ταμπέλλα, γεγονός που θα μετατρέψει το ελληνικό έθνος σε κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα, για να παραφράσουμε την ιστορική φόρμουλα του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου για το σχέδιο Ανάν.

Η αποτυχία του προγράμματος, αν υποθέσουμε ότι ο σκοπός του είναι η σωτηρία της Ελλάδας και όχι των τραπεζών που τη δάνεισαν, δεν είναι απλώς δεδομένη, τείνει να γίνει κοινός τόπος της παγκόσμιας οικονομολογίας και πολιτικής. Η ελληνική ύφεση έχει ξεπεράσει όλα σχεδόν τα παγκόσμια ιστορικά δεδομένα, περιλαμβανομένων αυτών του 1929-33 και της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το πρόγραμμα πρέπει να διακοπεί πάση θυσία, περιλαμβανομένων των συνεπειών της στάσης πληρωμών ή και του εξαναγκασμού σε εκδίωξη από το ευρώ. Είναι προτιμότερο να μη γίνουν αυτά τα πράγματα, είναι προτιμότερο να γίνει μια σκληρή και ειλικρινής συζήτηση με τους εταίρους μας, αν όμως επιμένουν δεν υπάρχει άλλη λύση. Κι αφού δεν υπάρχει άλλη λύση, χρειάζεται να την ετοιμάσουμε εμείς, πολύ συστηματικά και προσεκτικά. Μια τέτοια άλλωστε ετοιμασία, θα συνιστά και ισχυρό κίνητρο για τους εταίρους να διαπραγματευθούν σοβαρά την αλλαγή του προγράμματος. Αλλοιώς, πρέπει να κλείσουμε τα νοσοκομεία μας, να σπρώξουμε τον ελληνικό λαό στην πείνα, όλο και περισσότερους συμπολίτες μας να πέφτουν από τα παράθυρα και τις ταράτσες, διακινδυνεύοντας μια εμφύλια σύρραξη.

Konstantakopoulos.blogspot.com

«Η Ελλάδα αύριο», 14.7.2012

Posted in Ευρώπη, Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

ΤΟ ΚΑΡΤΕΛ: Η αληθινή εξουσία, η τέταρτη εντολή, οι ιδιαιτερότητες της απελευθέρωσης των αγορών, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι τιμές καταναλωτή, τα μεγέθη της ΔΕΗ και οι υποψήφιοι αγοραστές της

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 16, 2012

«Νομίζετε ότι ο πρωθυπουργός έχει την παραμικρή εξουσία; Ξυπνήστε, η αληθινή εξουσία είναι το Καρτέλ! Είναι η Microsoft, ηGoogle, η Nestle, η Coca Cola, η WalMart, η Monsanto, η Toyota, η Siemens, η ΑΒΒ, η Exxon, η Shukori, η  Morgan Stanley, ηDeutsche Bank, η Royal Dutch Shell, η Astra Zeneca, η SanofiAventis και όλες οι άλλες πολυεθνικές. Ορίστε, αυτή είναι η αληθινή κυβέρνηση του πλανήτη. Όταν συγκεντρώνονται κάθε τρείς μήνες στο Μπίσκο Κέι, οι “προτάσεις συντονισμού”, στις οποίες συμφωνούν, είναι πολύ πιο σημαντικές από όλα τα κυβερνητικά διατάγματα. Προτάσεις…..Είναι για γέλια.

 

Πρόκειται για εκτελεστικές αποφάσεις, μπροστά στις οποίες όλοι υποκλίνονται – ακόμη Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το θαύμα της Cosco και το δράμα της Χαλυβουργίας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 16, 2012

Ο ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ 9 ΜΗΝΕΣ ΤΡΕΛΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ               

Στην ίδια γειτονιά της Αττικής, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων, συνυπάρχουν δύο επιχειρήσεις που αποτυπώνουν τα δύο πρόσωπα της ελληνικής οικονομίας: από τη μια πλευρά, το οικονομικό επίτευγμα της κινέζικης Cosco στον Πειραιά, που δημιούργησε θέσεις εργασίας, και από την άλλη, ο κίνδυνος να μπει λουκέτο στο ιστορικό εργοστάσιο της Χαλυβουργίας Ελλάδος ελέω κρίσης αλλά και των… συνδικαλιστών.

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ COSCO Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο βουλευτής που αρνήθηκε αυτοκίνητο, φρουρό, κινητό και γραφείο…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 16, 2012

Ως σχόλιο θέλω να επισημάνω την σοβαρότητα και την συνέπεια λόγων και έργων του Γιάννη Πανούση. Στη ΔΗΜ.ΑΡ. με την οποία εκλέχτηκε έχω να πω, πως την θεωρώ την σημαία ευκαιρίας και επιβίωσης (όπως και άλλοι) του πλήθους των στελεχών και ψηφοφόρων του παλαιοκομματικού πολιτικού σκηνικού, κυρίως του ΠΑΣΟΚ.

Δυστυχώς ο Γ. Π. είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα»

Είναι αριστερός , αλλά όχι…ΣΥΡΙΖΑ

 

 Εκτός από τους βουλευτές που αρνήθηκαν να πάρουν το βουλευτικό αυτοκίνητο, υπήρχε -τουλάχιστον- ένας που αρνήθηκε σχεδόν κάθε προνόμιο, αφού δεν πήρε ούτε κινητό, ούτε γραφείο στη Βουλή, αλλά ούτε αστυνομικό. 

Πρόκεται για τον Γιάννη Πανούση, βουλευτή Α’ Αθηνών της ΔΗΜΑΡ, ο οποίος δεν θέλησε να εκμεταλλευτεί κανένα προνόμιο από όσα του δίνει ο νόμος. Και σίγουρα ο καθηγητής εγκληματολογίας σχολιάστηκε με ιδιαίτερα θετικό τρόπο για αυτή του την κίνηση…

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 11, 2012

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Την ίδια ώρα που στη χώρα μας προβάλλεται ως ανάπτυξη και ως «εργαλείο» εξόδου από την κρίση η ιδιωτικοποίηση του νε­ρού μέσα από την πώληση ποσοστού της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ, στον υπόλοιπο πλανήτη η τάση που τα τελευταία χρό­νια έχει παγιοποιηθεί είναι η επιστρο­φή των δικτύων ύδρευσης και αποχέ­τευσης σε δημοτικές ή κρατικές επιχει­ρήσεις.

Και αυτό γιατί το μοντέλο της δεκα­ετίας του ’80 και του ’90, που μέσω του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας προωθήθηκε ή – καλύτερα – επιβλή­θηκε για την εξαγορά των δικτύων από ιδιωτικές εταιρείες, απέτυχε παταγω­δώς, με αποτέλεσμα η νέα αντίληψη, το σύγχρονο μοντέλο για τον 21ο αιώ­να, να απαιτεί τη δημοτική ή κρατική διαχείριση του νερού.

Η λογική μάλιστα της κρατικοποίη­σης δεν στηρίζεται μόνο στην αρχή ότι η διαχείριση του νερού πρέπει να είναι δημόσια, γιατί πρόκειται για δημόσιο αγαθό, αλλά και σε καθαρά οικονο­μικούς και περιβαλλοντικούς όρους, αφού αποδείχθηκε ότι η δημόσια δια­χείριση είναι προς το συμφέρον και των πολιτών και του δημόσιου ταμείου. Ένα άκρως ενδιαφέρον βιβλίο που βγήκε στη δημοσιότητα πρόσφατα διά χειρός του Παρατηρητηρίου της Ευ­ρώπης των Πολυεθνικών (Corporate Europe Observatory – CEO), του Transnational Institute (TNI) και του Municipal Services Project , με τίτλο «Επαναδημοτικοποίηση – Επιστρέ­φοντας το Νερό στα Δημόσια Χέρια» («Remunicipalisation – Putting water back into public hands »), παρουσιάζει με συστηματική ανάλυση την τάση που ισχύει παγκοσμίως για την επιστροφή των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευ­σης στο Δημόσιο. 

 

Επιστροφή στο Δημόσιο

Το «Πράσινο Ποντίκι» είχε μιλήσει τον Απρίλιο του 2012 με τον Martin Pigeon, ερευνητή του CEO και εκ των συγγραφέων του βιβλίου. Όπως μας επισήμανε, «όλες οι μεγάλες δημοτι­κές συμβάσεις για το νερό που βρίσκο­νται σε διαδικασία ανανέωσης αυτές τις μέρες στη Γαλλία δέχονται ισχυρές πιέσεις και αυτό οδηγεί είτε απευθεί­ας στην επαναδημοτικοποίηση της επι­χείρησης ύδρευσης, όπως για παράδειγμα στο Παρίσι, την Γκρενόμπλ, το Μπορντό, τη Βρέστη και το Χερβούρ­γο, ή σε ανατροπή των οικονομικών συμφωνιών σε βάρος των εταιρειών και υπέρ των πόλεων, κι αυτό γιατί οι ιδιωτικές εταιρείες μειώνουν δραστι­κά τα περιθώρια κέρδους τους για να μπορέσουν να ανανεώσουν τα συμβό­λαια με τους δήμους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της εταιρείας Veolia, που έχει ένα από τα μεγαλύτερα συμ­βόλαια στην Ευρώπη, αφού καλύπτει 7 διαμερίσματα της περιφέρειας île-de-France – με εξαίρεση τον Δήμο του Πα­ρισιού – και υποχρεώθηκε να μειώσει δραστικά τα κέρδη της για να ανανεώ­σει το συμβόλαιο».

Όπως επισημαίνεται, τα αίτια της αποτυχίας σε όλες τις χώρες όπου κι αν εφαρμόστηκε η ιδιωτικοποίηση είναι λίγο – πολύ τα ίδια. Συγκεκριμένα, η δι­αχείριση των δικτύων από ιδιώτες, αντί να λύσει, δημιούργησε ακόμα μεγαλύ­τερα προβλήματα στον τομέα της πρό­σβασης των πολιτών σε καθαρό νερό. Η ιστορία αποδεικνύει ότι οι εταιρείες – κολοσσοί που λυμαίνονται παγκοσμί­ως τους υδάτινους πόρους αθετούσαν συστηματικά τις δεσμεύσεις που είχαν αναλάβει για την κατασκευή και επέ­κταση των δικτύων. 

 

Η στρατηγική των εταιρειών

Όπως μας υπογράμμισε ο Martin Pigeon, «σε γενικές γραμμές οι παραδοσιακές δημοτικές συμβάσεις για τη διαχείριση του νερού άρχισαν να γίνο­νται μη ελκυστικές και για τις ιδιωτικές εταιρείες, γιατί τα οικονομικά δεδο­μένα άρχισαν να είναι προβληματικά. Στις πλούσιες χώρες διαπίστωσαν ότι είναι μεγάλο το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ της αύξησης της κατανάλωσης νερού και της πολύ μεγάλης αύξησης που παρατηρείται στα περιβαλλοντικά κόστη. Στις λιγότερο πλούσιες χώρες, οι εταιρείες άρχισαν να έχουν προ­βλήματα, γιατί δεν μπορούσαν να αυ­ξήσουν την τιμή του νερού σε επίπεδα που θα τους συνέφερε. Αυτό θα ήταν πολιτικά απαράδεκτο.

Έτσι μόνο σε αυταρχικές χώρες, όπως η Κίνα ή τα κράτη του Περσικού Κόλπου, τα συμβόλαια εξασφαλίζουν κέρδος για τις ιδιωτικές εταιρείες, αφού οι χώρες αυτές αδιαφορούν για τις αντιδράσεις των πολιτών».

Η κατάσταση που έχει δημιουργη­θεί οδήγησε τις εταιρείες σε αλλαγή στρατηγικής τα τελευταία χρόνια, πο­ντάροντας, πλέον, περισσότερο στον κατασκευαστικό τομέα της ύδρευσης. Όπως μας εξήγησε ο ερευνητής της CEO Martin Pigeon , μια από τις μεγα­λύτερες εταιρείες του κόσμου, η Suez, έκανε εντυπωσιακή στροφή και πλέον δεν ενδιαφέρεται για την πώληση νε­ρού, αλλά για την πώληση υπηρεσιών ύδρευσης. Έτσι πλέον η ιδιωτικοποί­ηση του δημόσιου αγαθού έχει άλλες μορφές εμπορευματοποίησης, όπως η πώληση υψηλής τεχνολογίας, η αγορά των δικαιωμάτων νερού, καθώς και πα­ράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα.

Στο βιβλίο οι ερευνητές του CEO και του ΤΝΙ επέλεξαν να παρουσιάσουν πέντε περιπτώσεις κρατικοποίησης των δικτύων ύδρευσης, καλύπτοντας το πείραμα της ιδιωτικοποίησης και στις πέντε ηπείρους, προκειμένου να καταγράψουν τα κοινά στοιχεία παρά τη διαφορετικότητα των περιπτώσε­ων. Έτσι εξέτασαν την επιστροφή του δικτύου ύδρευσης στον Δήμο του Πα­ρισιού το 2010, στο Μπουένος Άιρες το 2006, στην πόλη Νταρ ες Σαλάμ της Τανζανίας το 2004, στην πόλη Χάμιλτον στον Καναδά το 2004, καθώς και την περίπτωση της Μαλαισίας, όπου η εθνική μεταρρύθμιση βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2006.

Η αποτυχία της πολιτικής ιδιωτικο­ποίησης αποτυπώνεται και στα στοι­χεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, όπου μόνο κατά το 2006 εξαιτίας της ακύ­ρωσης συμβολαίων ή της εμφάνισης προβλημάτων σημειώθηκε μείωση της τάξης του 32% στα συμβόλαια ύδρευ­σης.

Επισημαίνεται ότι οι πέντε πολυεθνι­κές που κάνουν όλο το παιχνίδι παγκο­σμίως είναι οι με έδρα τη Γαλλία Suez, Saur και Veolia Environment , ο γερμα­νικός κολοσσός RWE και η Agbar, ισπα­νική εταιρεία, στην οποία σημαντικό ποσοστό κατέχει η Suez.

 

Η υφαρπαγή στην Ελλάδα

Όλα αυτά τα στοιχεία οδηγούν στο εύλογο ερώτημα πώς είναι δυνατόν τη στιγμή που η ιδιωτικοποίηση του νε­ρού αποτυγχάνει παγκοσμίως, στη χώ­ρα μας να έχει επιβληθεί από την τρόι­κα μνημονιακή υποχρέωση για την πώ­ληση του 40% της ΕΥΑΘ (από το 74% που κατέχει το Δημόσιο) και του 27% της ΕΥΔΑΠ (από το 61% που βρίσκεται στα χέρια του Δημοσίου), καθώς και η ανάθεση του μάνατζμεντ σε ιδιώτη.

Όπως μας επισήμανε ο Martin Pigeon, με αφορμή την οικονομική κρίση παρατηρείται μια νέα προσπάθεια για να ανασχεθεί το κύμα επανακρατικοποίησης των δικτύων. Στο παιχνίδι μπήκε πλέον και η Ευρωπαϊκή Ένωση «με τα θεσμικά της όργανα να δείχνουν ότι δεν κατανοούν την ιδιαι­τερότητα του τομέα ύδρευσης και να ασκούν ισχυρότατες πιέσεις στις χώ­ρες που βρίσκονται στο προσκήνιο της κρίσης – Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία –, προκειμένου να ιδιω­τικοποιήσουν τα δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης».

Η πολιτική αυτή, μας εξήγησε ο ερευνητής της CEO, αποτελεί κλώνο της κυρίαρχης αντίληψης που υπήρχε τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 με έμφαση σε μια αντιπαραγωγική προσέγ­γιση της ανάπτυξης.

Η διαδικασία βέβαια της πώλησης της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ δεν είναι καθό­λου εύκολη υπόθεση, γι’ αυτό και το Τα­μείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου μετέθεσε για το δεύτερο εξάμηνο του 2012 την πώληση.

 

Οι εξελίξεις για το θέμα ανά τον κόσμο 

Παρίσι

Τον Νοέμβριο του 2008 το δημο­τικό συμβούλιο του Παρισιού απο­φάσισε να μην ανανεώσει τη σύμβα­ση με τις ιδιωτικές εταιρείες Veolia και Suez, οι οποίες είναι δυο από τις γαλλικές εταιρείες που κυριαρχούν παγκοσμίως στον τομέα της διαχεί­ρισης των δικτύων ύδρευσης.

Οι δύο εταιρείες είχαν τη διαχεί­ριση του συστήματος ύδρευσης του Παρισιού από το 1985, αλλά ο δή­μος αποφάσισε να δημιουργήσει τη δημοτική εταιρεία Eau de Paris και να θέσει υπό την εποπτεία του τη λειτουργία του συστήματος από το 2010.

Η επιλογή του δημάρχου Μπερτράν Ντελανοέ είχε μεγάλη σημει­ολογική σημασία, αφού δεν υπήρχε προηγούμενο τέτοιου είδους κρατι­κοποίησης στη Γαλλία και ο δήμος είχε να αντιμετωπίσει δύο μεγάλες προκλήσεις, την πολιτική τιμολόγη­σης του νερού που θα ακολουθούσε και τη σχέση με τους καταναλωτές – δημότες.

Τα αποτελέσματα δυο χρόνια με­τά είναι άκρως εντυπωσιακά. Ο Δή­μος του Παρισιού, με το να μην ανα­νεώσει τη σύμβαση με τους ιδιώτες κατάφερε μέσω της δημοτικής επι­χείρησης ύδρευσης να εξοικονομεί 35 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Το όφελος είναι μάλιστα πολλαπλό εάν υπολογίσει κανείς ότι ο δήμος προ­χώρησε σε μείωση των τιμολογίων κατά 8% σε σχέση με το 2009.

Το στοίχημα για τη δημοτική επι­χείρηση ήταν να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του συστήματος που άφησαν πίσω τους οι ιδιώτες. Τελι­κά η ενοποίηση των κατακερματισμένων τμημάτων του συστήματος ύδρευσης οδήγησε σε μια πιο αποτελεσματική, συνεκτική και βιώσιμη οργάνωση, με έμφαση σε πολιτικές προστασίας των υδάτινων πόρων, την έρευνα και την καινοτομία, κα­θώς και σε δράσεις ευαισθητοποί­ησης των πολιτών. Όπως επισημαί­νουν οι ερευνητές της CEO και της ΤNI, αν και τα αποτελέσματα θα πρέπει να εκτιμηθούν μακροπρόθε­σμα, το ντεμπούτο είναι πολλά υπο­σχόμενο.

Ένα ιδιαίτερο αξιοσημείωτο γε­γονός για την προσπάθεια επανακρατικοποίησης της ύδρευσης στο Παρίσι είναι ότι η όλη προσπάθεια ξεκίνησε ως κεντρική πολιτική επιλογή του δήμου και όχι λόγω της πίεσης των πολιτών. Είναι χαρακτη­ριστικό ότι μόνο οι Πράσινοι και το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν υπέρ της επιστροφής του δικτύου στον δήμο, ενώ οι σοσιαλιστές δεν έπαιρ­ναν ανοικτά θέση. Αυτό, δηλαδή, που έκανε τον δήμαρχο του Παρι­σιού να αποφασίσει να αναλάβει ο δήμος το δίκτυο ύδρευσης δεν ήταν ούτε η κοινωνική ούτε η πολιτική πίεση, αλλά η εξονυχιστική έρευ­να και οι εξαντλητικοί έλεγχοι που απέδειξαν ότι το εγχείρημα θα είχε τεράστιες δυνατότητες εξοικονόμη­σης χρημάτων την ίδια ώρα που θα προσέφερε καλύτερες υπηρεσίες στους πολίτες. Αυτό που μέτρησε στην απόφαση της δημοτικής αρχής δεν ήταν η αρχή ότι το νερό πρέπει να το διαχειρίζεται ως «δημόσιο αγαθό», αλλά ότι ήταν μια πολύ κα­λή επένδυση για τον δήμο. 

Βρετανία

Οι ιδιωτικοποιήσεις που έγιναν κατά την περίοδο 1989-1993 είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση της τι­μής του νερού σε πρώτη φάση κατά 50% και συνολικά κατά 245% μέχρι το 2006. Οι παρεχόμενες υπηρεσί­ες ύδρευσης υποβαθμίστηκαν, κα­θώς οι εταιρείες, προκειμένου να μην χάσουν από την κερδοφορία, περιόρισαν στο ελάχιστο δυνατό τις επενδύσεις σε έργα υποδομής.

Θεσπίστηκε Ρυθμιστική Αρχή Υδά­των, η οποία, όμως, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τις τιμές, ενώ δεν μπό­ρεσε να εξασφαλίσει ούτε τις ανα­γκαίες επενδύσεις από τις ιδιωτικές εταιρείες. Το αποτέλεσμα ήταν όταν οι υποδομές άρχισαν να παρουσιά­ζουν σημαντικά λειτουργικά προ­βλήματα να χορηγηθούν κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό. 

Ιταλία

Τον περασμένο Ιούνιο πραγμα­τοποιήθηκε δημοψήφισμα προκει­μένου να κριθεί η νομοθετική πρό­ταση για την ιδιωτικοποίηση του νερού. Οι Ιταλοί σε ποσοστό 95% ψήφισαν κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού και της εκμετάλλευσης των δικτύων. 

Γερμανία

Σχεδόν το σύνολο του τομέα ύδρευσης ανήκει σε δημόσιους φο­ρείς, ενώ ακόμα και όταν σε κάποι­ες περιοχές τη διαχείριση έχουν ιδι­ωτικές εταιρείες, αυτές ελέγχονται από την τοπική αυτοδιοίκηση. 

Αργεντινή

Το 1993 ιδιωτικοποιήθηκε το σύστημα ύδρευσης – αποχέτευσης του Μπουένος Άιρες. Ύστερα από 4 χρόνια διαπιστώθηκε ότι πολυ­εθνική εταιρεία τηρούσε μόνο το

45% των υποχρεώσεών της όσον αφορά στις νέες συνδέσεις, ενώ ζητούσε αλλαγές στη σύμβαση προκειμένου να αυξήσει την τιμή του νερού. Δέκα χρόνια μετά την ανάληψη των δικτύων από ιδιωτι­κή εταιρεία, διαπιστώθηκε ότι μό­λις στο 12% των λυμάτων γινόταν επεξεργασία, ενώ η υπόλοιπη πο­σότητα διοχετευόταν χωρίς καμιά επεξεργασία στον ποταμό Ρίο Ντε Λα Πλάτα. Το δίκτυο επέστρεψε στο Δημόσιο το 2006. 

Βολιβία

Το 1998 το ΔΝΤ εγκρίνει δάνειο υπό την προϋπόθεση της ιδιωτικο­ποίησης όλων των δημοσίων υπηρε­σιών. Έναν χρόνο μετά, παραχωρή­θηκε το δίκτυο ύδρευσης σε όμιλο εταιρειών με επικεφαλής την αμε­ρικανική Bechtel. Το 2000 η αύξη­ση της τιμής του νερού είχε φτάσει σε δυσθεώρητα επίπεδα, με αποτέ­λεσμα να προκληθούν ταραχές και συγκρούσεις των πολιτών με την αστυνομία και τραγικό απολογισμό 7 νεκρούς.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να επανακρατικοποιήσει το δίκτυο και η αμερικανική εταιρεία αξιώνει απο­ζημίωση ύψους 25 εκατομμυρίων δολαρίων.

http://parallhlografos.wordpress.com/2012/07/10/%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%8D-%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7/

http://denplirono.wordpress.com/2012/07/11/%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | 1 Comment »

To δικαίωμα της αντίστασης του Έλληνα πολίτη…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουλίου 11, 2012

Μετά τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας συγκυβέρνησης ένα είναι βέβαιο, το βασικό μέλημα της ληστοσυμμορίας που ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης είναι να ξεπουλήσει, αφενός, ότι έχει και δεν έχει το δημόσιο και, αφετέρου, να βάλει χέρι στην μικρή και μεσαία ιδιοκτησία των ελλήνων πολιτών. Είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα κληθεί να υπερασπιστεί ότι της έχει απομείνει. Όχι μόνο τη δουλειά και το πενιχρό μεροκάματο με το οποίο παλεύει να επιβιώσει, αλλά και την ιδιοκτησία που έτυχε να διαθέτει. Εκτός από την απόλυση και την ανεργία, ήδη ο εφιάλτης της αναγκαστικής κατάσχεσης ακόμη και του πιο πενιχρού περιουσιακού στοιχείου έχει ήδη στοιχειώσει τη μέση ελληνική οικογένεια.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία (eurostat) σχεδόν το 70% των νοικοκυριών στην Ελλάδα έφτασε να δαπανά περί το 40% των μηνιαίων οικογενειακών του εξόδων σε τραπεζικές υποθήκες και δάνεια, ενώ ένα ακόμη 35% πηγαίνει στην εφορία. Με το υπόλοιπο καλείται να τα φέρει βόλτα, όταν οι ανάγκες διατροφής της μέσης οικογένειας στην Ελλάδα απορροφούν πάνω από 30% των μηνιαίων οικογενειακών εξόδων.

Μπορεί να τα βγάλει πέρα κανείς υπό αυτές τις συνθήκες; Όχι. Όμως αυτό δεν πειράζει γιατί η κυβέρνηση έχει ήδη εξαγγείλει μια νέα ευρύτερης κλίμακας φοροεπιδρομή με στόχο, όπως πάντα, την «πάταξη της φοροδιαφυγής». Ο λόγος είναι απλός. Θέλουν να βάλουν χέρι στην μικρή και μεσαία ιδιωτική περιουσία. «Πρέπει να πάψει να υπάρχει αυτή η αναρχία με την σκόρπια ακίνητη ιδιοκτησία», έλεγε τις προάλλες ένας μεγαλοκαρχαρίας, από αυτούς που για χρόνια λυμαίνονται τις κρατικές εργολαβίες και συντηρούν τα χρεοκοπημένα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου. Καταλαβαίνετε τι θα πει αυτό; Θα φροντίσουν με την φορολογία και τις τράπεζες να ξεκληρίσουν την μικρή και μεσαία ιδιοκτησία στο όνομα της φοροδιαφυγής και της καταπολέμησης της αυθαιρεσίας. Η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία ισοδυναμεί με «αναρχία», αλλά οι πολύ μεγάλες ιδιοκτησίες, οι αναπλάσεις ολόκληρων περιοχών με όρους σύγχρονων λατιφούντιων και φέουδων ιδιωτών επενδυτών και «εταιρειών ανάπτυξης», ισοδυναμεί με «εξορθολογισμό».

Με την τρόικα να ζητά άμεσα την ανάκληση της αναστολής κατασχέσεων, ή έστω την μη περαιτέρω ανανέωσή της πέραν του τέλους του τρέχοντος έτους, αλλά και με τις τράπεζες να δηλώνουν έτοιμες να διαχειριστούν τις χιλιάδες κατασχέσεις ακινήτων ανά μήνα, τα πράγματα είναι πια ξεκάθαρα. Άλλωστε η άναρχη και εκτεταμένη ιδιωτική μικρή και μεσαία ιδιοκτησία αποτελεί σοβαρό εμπόδιο στην μετατροπή της Ελλάδας σε Ελ Ντοράντο Βιομηχανικών ΑΠΕ με αυθαίρετα αιολικά πάρκα και εκτάσεις επί εκτάσεων φωτοβολταϊκών. Μπορεί ο μέσος Έλληνας να έχει αποδεχτεί ως αναπόφευκτη την ανεργία του ίδιου και των παιδιών του, να θεωρεί ότι μπορεί να ζήσει με τα μεροκάματα εξαθλίωσης για δουλειές χωρίς μέλλον, να μην τον νοιάζει και πολύ ο αναγκαστικός ξενιτεμός των παιδιών του στα σκλαβοπάζαρα του εξωτερικού, αλλά τώρα καλείται πια να υπερασπιστεί το ίδιο το σπίτι του, το χωράφι και το πατρικό του στο χωριό, τις ίδιες τις ρίζες του σ’ αυτόν τον τόπο όπου κάθε προσφερόμενος κάμπος, οροπέδιο, βουνοκορφή και ακτογραμμή πρόκειται να παραδοθεί σε αετονύχηδες για εκμετάλλευση με πρόσχημα την «ανάπτυξη». Υπάρχει ζωή, αν τα χάσουμε όλα αυτά; 
Βέβαια, το πότε θα αρχίσει η μαζική σφαγή είναι θέμα πολιτικής απόφασης. Όχι τόσο του αυγουλομάτη πρωθυπουργού, αλλά των αφεντικών του από το εξωτερικό. Περιμένουν πότε και το τελευταίο κομπόδεμα των ελληνικών νοικοκυριών θα εξαντληθεί, πότε ο μέσος Έλληνας θα αναφωνήσει «τετέλεσται» σαν Χριστό πάνω στον σταυρό και τότε θα αρχίσει το μεγάλο πλιάτσικο. Μέχρι τότε ετοιμάζουν τον μηχανισμό, σφίγγουν τις βίδες της μέγγενης που ονομάζεται εφορία, λιτότητα, ανεργία οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες στην εξαθλίωση μήνα το μήνα, εθίζουν το θύμα τους στην μόνιμη παρουσία αποικιακών «συμβούλων» σαν τον Ράιχενμπαχ, ή σαν τον Φούχτεν, ώστε να συνηθίζει στην ιδέα ότι η χώρα είναι ευρωπαϊκό προτεκτοράτο και επομένως δεν μπορεί να γίνει τίποτε χωρίς να το θελήσουν οι επικυρίαρχοι και παρατηρούν αντιδράσεις.

Να το δούμε πιο πρακτικά το όλο θέμα. Πόσοι από εμάς έχουμε την δυνατότητα να πληρώσουμε την εφορία φέτος; Με τα επίσημα στοιχεία πάνω από το 40% των φορολογουμένων δεν έχει την δυνατότητα να τακτοποιήσει τις οφειλές του στην εφορία. Η πραγματικότητα είναι ότι το ποσοστό αυτό είναι πολύ ψηλότερο, γιατί με την ανεργία, τις τραγικές μειώσεις του εισοδήματος στην πλειοψηφία των νοικοκυριών και την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας έχει παρουσιαστεί κι ένα νέο είδος νεόπτωχου, αυτού που μπορεί να διαθέτει ακίνητη περιουσία και μάλιστα σχετικά σημαντική, αλλά αδυνατεί να εξασφαλίσει την καθημερινή του επιβίωση. Δεν σας απασχόλησε ποτέ το ερώτημα γιατί συνεχίζουν να επιβάλλουν φορολογικά μέτρα όταν ξέρουν ότι ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό αδυνατεί να ανταποκριθεί; Θα μου πείτε ότι υπάρχει και η διευκόλυνση. ‘Έως πότε; Τι θα γίνει όταν τον επόμενο χρόνο πολλαπλασιαστεί η οφειλή χάρις στις νέες φορολογικές απαιτήσεις; Κι όπως νομίζει ότι θα γλυτώσει, ή ότι κάπου εδώ θα σταματήσει αυτό το βιολί, είναι γιατί δεν έχει αντιληφθεί τι σημαίνει «πρωτογενές πλεόνασμα» στον κρατικό προϋπολογισμό σε συνθήκες τέτοιας ύφεσης και τέτοιας δημόσιας υπερχρέωσης. Όσο κυνηγάνε οι κυβερνώντες το «πρωτογενές πλεόνασμα» σ’ αυτές τις συνθήκες, οι φόροι και οι εκποιήσεις ποτέ δεν θα είναι αρκετοί.

Τι μπορεί να κάνει ο μέσος Έλληνας μπροστά στο άμεσο ενδεχόμενο να τα χάσει όλα; Μπορεί κάλλιστα να το αποδεχτεί ως αναπόφευκτο και να ετοιμάζει τα μπογαλάκια του για άλλη γη. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη λύση: Να ασκήσει το δικαίωμά του στην αντίσταση, που αποτελεί μια από τις πιο θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας στην πράξη.

Τι σημαίνει αυτό; Φανταστείτε ότι κάποιος απειλεί την ζωή τη δική σας και των δικών σας, έχετε το δικαίωμα να αντισταθείτε σε μια τέτοια απειλή; Και βέβαια το έχετε, λέγεται δικαίωμα αυτοάμυνας. Τι γίνεται όμως όταν αυτός που απειλεί τη ζωή σας είναι η ίδια η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί της;

Έχετε δικαίωμα αντίστασης και αυτοάμυνας; Οι οπαδοί του ολοκληρωτισμού και της απολυταρχίας με κοινοβουλευτικό μανδύα ή χωρίς, ισχυρίζονται ότι το κράτος έχει το μονοπώλιο της ασκούμενης βίας. Κι επομένως όταν απειλείται η ζωή του πολίτη από τις αυθαιρεσίες της κυβέρνησης δεν έχει παρά να υποταχτεί, ή έστω να κινηθεί με βάση τη δικαιοσύνη. Η θεωρία αυτή δικαιολόγησε όλες τις χούντες και τα φασιστικά καθεστώτα στη νεότερη πολιτική ιστορία της Ευρώπης. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να κυριαρχεί στις νομικές σπουδές και στις πρακτικές της διακυβέρνησης.
Τι γίνεται όμως όταν η δικαιοσύνη ελέγχεται και μάλιστα στον βαθμό που ελέγχεται η δικαιοσύνη στα ανώτερα κλιμάκιά της στην Ελλάδα; Από πού ξεκινά και που τελειώνει το δικαίωμα στην αντίσταση ενός πολίτη, ιδίως όταν απειλείται η ίδια η ζωή του από την αυθαιρεσία της κυβέρνησης και του κράτους; Τις εποχές που το συνταγματικό δίκαιο αποτελούσε έναν από τους πιο σημαντικούς προμαχώνες της δημοκρατίας, η απάντηση στο ερώτημα αυτό ήταν απλή και διαυγής. Να τι έγραφε στα 1879 ένας από τους επιφανέστερους συνταγματολόγους της Ελλάδας, ο Θεόδωρος Φλογαίτης:

«Αυτή η φύσις, αυτό το αίσθημα της εαυτού σωτηρίας υπαγορεύει εις τον άνθρωπον την προστασίαν της ζωής και της ελευθερίας αυτού (του συνόλου των ατομικών ελευθεριών) κατά της παρανόμου επιθέσεως των άλλων. Αλλά το φυσικόν τούτο δικαίωμα καθιέρωσαν ως νόμιμον του πολίτου δικαίωμα και πάσαι αι ποινικαί νομοθεσίαι υπό το όνομα της αμύνης (ημέτερος ποινικός νόμος δια του αριθμού 99). Αλλ’ αν κατά παντός επιτρέπηται η άμυνα ως μέσον υπερασπίσεως των δικαίων ημών, επιτρέπεται και κατ’ εξουσίας ανόμως επιτιθεμένης. Η εξουσία, ως αντιπροσωπική της κοινωνίας αρχή, αντλούσα την ύπαρξιν και την δύναμιν αυτής εκ του μόνου του πολιτεύματος και των νόμων, είναι ώσπερ εικός σεβαστή, εν όσω εκπληροί τον εφ’ ω ετάχθη σκοπόν, εν όσω δηλονότι εν τω μέτρω της δυνάμεως αυτής προασπίζει τας ατομικάς του πολίτου ελευθερίας εμμένουσα εν τοις διαγραφομένοις αυτή ορίοις υπό του πολιτεύματος και των νόμων. Αλλ’ άμα εξερχομένη των ορίων τούτων, άμα αντιστρατευομένη εις τα υπαγορεύσεις του πολιτεύματος και των νόμων, αποβάλλει και το εξ αυτών αντλούμενον δικαίωμα της υπάρξεως αυτής ως εξουσίας και την δύναμιν αυτής, παρίσταται δε εις τους οφθαλμούς του πολίτου ως επιδρομεύς ληιζόμενος τα νόμιμα αυτού δικαιώματα. Εκ τούτου η ελευθερία της αντιστάσεως, άμυνα δηλαδή κατά παρανόμου επιθέσεως της αρχής.»

Και συνέχιζε:

«Αλλ’ η ατομική αύτη ελευθερία είναι και πλείστου αξία συμπληρωματική πολιτική ελευθερία, διότι συντελεί τα μάλιστα εις την εδραίωσιν των πολιτικών ελευθεριών, του νομίμου δηλονότι χειρισμού των συνταγματικών εξουσιών. Όταν εις την εξουσίαν διατελή εκ των προτέρων γνωστόν, ότι οι πολίται δεν θέλουσι καταβάλει φόρους μη νομίμως εψηφισμένους υπό της νομοθετικής εξουσίας, ότι δεν θέλουσι συγκατατεθη εις την άθεσμον αυτών σύλληψιν και φυλάκησιν, ότι θέλουσιν αποκρούσει την βίαν του χωροφύλακος προς παρμπόδισιν της ασκήσεως του εκλογικού αυτών δικαιώματος, δεν αποτολμά να προβή εις την επιζητουμένην απορρόφησην, ή, αν αποτολμήση, συνετίζεται εγκαίρως και υποστρέφει εις το σημείον της νομιμότητος… Δια της ενασκήσεως της ελευθερίας της αντιστάσεως δεν επιζητείται η ανατροπή των καθεστώτων ή η πτώσις της παρανόμου εξουσίας, αλλ’ η αποτυχία της κατά τινος του πολίτου ή ομάδος πολιτών δικαιώματος, ανήκοντος αυτοίς εκ του νόμου, επιθέσεως της εξουσίας, αθεσμίως ενεργούσης.»[1]

Με άλλα λόγια, το δικαίωμα της αντίστασης, ή αλλιώς – όπως το αναφέρει ο Φλογαίτης – η «ελευθερία της αντιστάσεως», είναι αναφαίρετο από κάθε μεμονωμένο πολίτη, ή ομάδα πολιτών. Πότε ασκείται; Όταν ο πολίτης νιώθει απειλή για την ζωή του από μια κυβέρνηση που αυθαίρετα νομοθετεί και εισπράττει φόρους, ασκεί καταστολή και ποινικοποιεί την διαμαρτυρία, ή την αδυναμία συμμόρφωσης με την αυθαιρεσία των κυβερνώντων. Όταν νιώθει ότι απειλείται όταν μια κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει όρια δικαίου και συνταγματικής τάξης. Όποιος απαρνηθεί το δικαίωμα αυτό, χάνει την ιδιότητα του πολίτη και μετατρέπεται σε υπεξούσιο, σε δούλο.

Ήδη από την εποχή του Τζον Λοκ ήταν καθαρό ότι «ούτε ο άνθρωπος, ούτε η κοινωνία έχουν την εξουσία να παραδώσουν την αυτοσυντήρησή τους, και συνεπώς και τα μέσα αυτοσυντήρησή τους, στην απόλυτη βούληση και την αυθαίρετη κυριότητα κάποιου άλλου. Οποτεδήποτε κάποιος επιχειρήσει να τους υποδουλώσει, θα έχουν πάντοτε το δικαίωμα να διατηρήσουν ό,τι δεν έχουν την εξουσία να απεμπολήσουν και να απαλλαγούν από όσους παραβιάζουν αυτόν τον θεμελιώδη, ιερό και αμετάβλητο νόμο της αυτοσυντήρησης, για χάρη του οποίου εισήλθαν στην κοινωνία.»[2] Και σε κάποιο άλλο σημείο τόνιζε: «Αν ένας ληστής μπει βίαια στο σπίτι μου και την απειλή του μαχαιριού στο λαιμό μου με εξαναγκάσει να θέσω τη σφραγίδα μου σε έγγραφα που του εκχωρούν την περιουσία μου, θα του έδινε αυτό οποιοδήποτε νόμιμο τίτλο; Ακριβώς τέτοιο τίτλο, που αποσπάται με το ξίφος, έχει ο άδικος κατακτητής, όταν με εξαναγκάζει να υποταχθώ. Η αδικία και το έγκλημα είναι ταυτόσημα, είτε διαπράττονται από έναν εστεμμένο είτε από έναν μικροκατεργάρη. Ο τίτλος του εγκληματία και το πλήθος των ακολούθων του δεν διαφοροποιούν το έγκλημα, το κάνουν μόνο σοβαρότερο. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι μεγάλοι ληστές τιμωρούν τους μικρούς για να τους κρατούν υπάκουους, αλλά οι μεγάλοι ανταμείβονται με δάφνες και θριάμβους, διότι είναι πολύ μεγάλοι για τα αδύνατα χέρια της δικαιοσύνης σ’ αυτόν τον κόσμο και έχουν στην κατοχή τους την εξουσία που οφείλει να τιμωρεί τους εγκληματίες.»[3]

Υπάρχει διαφορά όταν οι κυβερνώντες είναι εκλεγμένοι και αυθαιρετούν ψηφίζοντας νόμους που παραβιάζουν ακόμη και το πιο στοιχειώδες δικαίωμα της αυτοσυντήρησης; Δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Δεν έχει σημασία πόσα τυπικά δικαιώματα αναγνωρίζονται στους πολίτες και στο λαό. Κι όπως ο Ελβετός συνταγματολόγος Ντελόμ έλεγε χαρακτηριστικά: «Όμως όλα αυτά τα προνόμια του Λαού, εκτιμώμενα αυτά καθαυτά, δεν είναι παρά αδύναμες άμυνες ενάντια στην πραγματική δύναμη αυτών που κυβερνούν. Όλες αυτές οι διατάξεις, όλα αυτά τα αμοιβαία Δικαιώματα, προϋποθέτουν αναγκαστικά ότι τα πράγματα παραμένουν εντός της νόμιμης και καθιερωμένης πορείας τους: τι θα σήμαινε για την επιβίωση του Λαού, αν κάποτε ο Πρίγκιπας, ξαφνικά απελευθερωνόταν από όλους τους περιορισμούς και εγκαταλείποντας τις διατάξεις του Συντάγματος, δεν θα σεβόταν πλέον ούτε το πρόσωπο, ούτε την περιουσία των υπηκόων του και δεν θα έπαιρνε υπόψη του τις δεσμεύσεις του έναντι του Κοινοβουλίου του, ή επιχειρούσε να του επιβάλει την θέλησή του; Θα σήμαινε αντίσταση.»[4]

Δεν έχει καμιά σημασία αν στη θέση του Πρίγκιπα υπάρχει μια κυβέρνηση που χρησιμοποιεί ως επιχείρημα νομιμοποίησης της αυθαιρεσίας και της απειλής που συνιστά για την αυτοσυντήρηση και την επιβίωση των πολιτών, την ψήφο τους ή την πλειοψηφία του κοινοβουλίου. Το δικαίωμα της αντίστασης είναι αναφαίρετο «φυσ