βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Posts Tagged ‘ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ’

Τρία χρόνια τώρα δεν κάνω τίποτε άλλο από το να φοβάμαι του Κώστα Βεργόπουλου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Οκτωβρίου 2012

 

Τρία χρόνια τώρα δεν κάνω τίποτε άλλο από το να φοβάμαι.

Στην αρχή φοβόμουν μη φτάσει η θύελλα και στη χώρα μας και δε μιλούσα, μέχρι που κάποια νύχτα άκουσα το βουητό της.
Μετά, φοβόμουν μη μας κόψουν τα δώρα και δεν έβγαζα άχνα, μέχρι που ήρθαν τα Χριστούγεννα και τα δώρα κόπηκαν.
Φοβόμουν μη μου μειώσουν το μισθό και δεν έλεγα κουβέντα σε κανέναν, μέχρι που κάποια πρωτομηνιά βρήκα το μισθό κουτσουρεμένο.
Άρχισα να φοβάμαι για τη δόση του στεγαστικού και σφράγιζα το στόμα μου, μέχρι που ήρθε η ειδοποίηση της τράπεζας ότι χρωστάω τρεις δόσεις.
Είχα το φόβο πώς θα τα καταφέρω αν η κόρη μου περνούσε στην επαρχία και κατάπινα την οργή μου αμάσητη μέχρι που της είπα πως δεν θα μπορέσει να πάει στην επαρχία στη σχολή που πέρασε.
Είχα το φόβο πού θα βρει δουλειά ο γιος μου τελειώνοντας τις σπουδές και έτρεχα στα βουλευτικά γραφεία, μέχρι που ένα μεσημέρι μου έδειξε την κάρτα ανεργίας.
Φοβόμουν μη χάσω τη δουλειά μου και ανεχόμουν πολλά, μέχρι που το αφεντικό μου έδωσε το χαρτί της απόλυσης.
Φοβόμουν για το μέλλον και είπα να βγω αμίλητος στη σύνταξη αλλά για δύο χρόνια ζούσα με δανεικά γιατί σύνταξη δεν έβλεπα και όταν τελικά την πήρα σκέφτηκα να τη χαρίσω στο Στουρνάρα για να νιώσει και αυτός τη χαρά του να έχει κάποιος ένα μισθό ή μια σύνταξη.
Φοβόμουν να μη χάσω το εξάπαξ και απέφευγα να μιλάω για την πολιτική, μέχρι που έμαθα πως τελικά θα πάρω το μισό μετά από, ποιος ξέρει, πόσα χρόνια.
Φοβόμουν μη φύγουμε από το ευρώ και πέσουμε στη χρεοκοπία και χειροκροτούσα τους ευρωπαϊστές, μέχρι που χρεοκόπησα μέσα στο ευρώ.
Φοβόμουν μη γυρίσουμε στη δραχμή και δεν έχουμε φάρμακα και έπνιγα το θυμό μου, μέχρι που κατάντησα να μην έχω φάρμακα γιατί δεν έχω τα ευρώ για να τα αγοράσω.
Φοβόμουν μη χάσω το γιατρό μου, την ασφάλισή μου και μούτζωνα οργισμένος τη Βουλή, μέχρι που κατέληξα να μην έχω ούτε γιατρό ούτε ασφάλιση και άρχισα να μουτζώνω τον εαυτό μου που πίστεψε πως με τις μούτζες θα έφερνα αποτέλεσμα.
Φοβόμουν για τη σύνταξη των 500 ευρώ της μάνας μου και το βούλωνα, δήθεν, με αξιοπρέπεια μέχρι που ένα μέρος της σύνταξης μου έγινε απαραίτητο μέσο επιβίωσης.
Φοβόμουν μην τυχόν και δεν έχω να δώσω χαρτζιλίκι στα παιδιά μου και δάκρυζα από θλίψη, μέχρι που τα είδα ένα πρωινό να φεύγουν για το σχολείο με σκυφτό το κεφάλι χωρίς χαρτζιλίκι.
Φοβόμουν να κοιτάξω τους μαθητές μου στα μάτια και έστρεφα από ντροπή, το βλέμμα μου αλλού, μέχρι που κατάλαβα πως ντρεπόμουν τους μαθητές μου επειδή ντρεπόμουν τον εαυτό μου για το μέλλον που τους παραδίδω.
Φοβόμουν να κάνω απεργία και δεν μιλούσα σε κανέναν απεργό, μέχρι που κατάλαβα πως δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι εγώ είχα το άδικο και όχι ο απεργός.
Φοβόμουν τους μετανάστες που ήθελαν να καθαρίσουν το παρμπρίζ του αυτοκινήτου και τους έδιωχνα βάζοντας σε λειτουργία τους υαλοκαθαριστήρες, μέχρι που μια μέρα διαπίστωσα πως τελικά ήθελε όντως καθάρισμα. Όχι το παρμπρίζ αλλά το μυαλό μου.
Άρχισα να φοβάμαι τα ξυρισμένα τάγματα εφόδου με τους επικεφαλής βουλευτές που κρύβονται πίσω από την ασυλία τους, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εμπροσθοφυλακή του ίδιου σάπιου συστήματος.
Φοβόμουν να ακούσω τους μακιγιαρισμένους τηλεπαρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων και έψαχνα να βρω σε ποιο κανάλι έχει αθλητικά, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι όλοι αυτοί, απλώς έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους.
Φοβόμουν μη χάσω το αυτοκίνητό μου και έκανα πως δεν καταλάβαινα τι γίνεται γύρω μου, μέχρι που αναγκάστηκα να παραδώσω τις πινακίδες γιατί δεν είχα να πληρώσω τα τέλη κυκλοφορίας και την ασφάλεια.
Φοβόμουν μη χάσω την οργανική μου θέση και έτρεχα σε Διευθύνσεις και αιρετούς, μέχρι που βρέθηκα κάποιον Οκτώβρη να συμπληρώνω ωράριο σε τρία σχολεία.
Τώρα πια δεν φοβάμαι γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω.
Τώρα έπιασα πάτο. Δεν αντέχω άλλο να φοβάμαι.
Πλέον, το μόνο ενδεχόμενο είναι να αρχίσω να ανεβαίνω. Αρκεί να πατήσω γερά τα πόδια.
Όμως, μόνος μου είναι αδύνατον. Δε μπορεί, σίγουρα θα υπάρχει ένας ακόμα σαν και μένα να του δώσω το χέρι να με τραβήξει και να τον τραβήξω. Ένας μόνος του δεν μπορεί. Δύο όμως είναι πιο εύκολο. Τρεις μαζί μπορούν ακόμα καλύτερα. Τέσσερεις, πέντε έξι, εκατοντάδες, χιλιάδες, τραβώντας ο ένας τον άλλον θα βγουν σίγουρα στην επιφάνεια.
Μπορεί να έπιασα πάτο, μπορεί η απελπισία να βρίσκεται παντού όμως δεν θα τους κάνω τη χάρη να υποκύψω, ούτε να εγκαταλείψω ούτε να αυτοκτονήσω.
Το φως των ματιών μου δεν τους το κάνω θυσία. Το θέλω για να βλέπω τα παιδιά μου, τους φίλους μου, τους μαθητές μου, τους συντρόφους μου, τους δικούς μου ανθρώπους. Όλους αυτούς που αξίζει να τους βλέπω και όχι να τους φτύνω.
Δεν θα θυσιάσω ούτε μια τρίχα των μαλλιών μου γι’ αυτούς που με έσπρωχναν όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τον πάτο για να πατάνε πάνω μου και να μπορούν να έχουν τα καλοθρεμμένα κεφάλια τους στην επιφάνεια.
Όπου και αν βρεθώ θα τους πολεμάω. Θα πολεμάω να φύγουν, με όσες δυνάμεις διαθέτω.
Ξέρω πως ένας μόνος του αποκλείεται να τα καταφέρει. Δύο όμως είναι πιο εύκολο. Τρεις μαζί μπορούν ακόμα καλύτερα.
Τέσσερεις, πέντε έξι, εκατοντάδες, χιλιάδες, πολεμώντας ο ένας δίπλα στον άλλον και ο ένας για τον άλλον σίγουρα μπορούν να φέρουν τα πάνω, κάτω.
Το «μαζί» είναι η δύναμή μας και το «καθένας μόνος του», η αδυναμία μας.
Μόνο τότε μπορούμε να τους πνίξουμε στη ίδια τη θλίψη με την οποία μας έχουν πλημμυρίσει.
Αρκετά πιάστηκε η μέση μας από το σκύψιμο. Είναι καιρός να αποκτήσουμε την όρθια κατακόρυφη στάση που ταιριάζει στα σώματα των ανθρώπων και όχι των υποζυγίων

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Να παλέψουμε στα συντρίμμια της χώρας για μια καινούρια αρχή

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Φεβρουαρίου 2012

 

Τετέλεσται. Το μεταπολιτευτικό καθεστώς προέβη χθές σ’ ένα τελευταίο απονενοημένο διάβημα, ψηφίζοντας «Ναί σε όλα». Στην υποτέλεια της χώρας, την εξαθλίωση του ελληνικού λαού, και την διάλυση της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Αυτή ξεκίνησε με δράμα, τη σφαγή στο Πολυτεχνείο και την εισβολή του τουρκικού στρατού στην Κύπρο –και τελειώνει μ’ ένα άλλο, την παράδοση της χώρας μας στο νέο, ιδιότυπο γερμανικό Ράιχ της Τρόικας, των κερδοσκόπων και της Μέρκελ.

Σήμερα, τα νεοδοσιλογικά κόμματα που στήριξαν αυτή την επαίσχυντη πράξη της εξαθλίωσης διαλύονται, και οι κοινοβουλευτικές τους ομάδες αποψιλώνονται. Η μεγάλη ναυαρχίδα της προδοσίας, το ΠΑΣΟΚ, διχάζεται στα θεμέλιά του, «τα ιστορικά στελέχη». Από τη μία έχουν μείνει μόνον οι πράκτορες και οι… σελέμπριτι, και από την άλλη, ατάκτως ερριμμένα κομμάτια του «παλαιού Πασόκ» με μπροστάρισσες τη Βάσω και τη Λούκα προσπαθούν να νεκραναστήσουν το ζόμπι. Από την άλλη πλευρά του φάσματος, καιροφυλακτεί η… Χρυσή Αυγή, που ενισχύεται ως αντιστάθμισμα στις Καρατζαφέρειες κολοτούμπες. Και ταυτόχρονα, ένα άλλο κομμάτι, που παίρνει τις αποστάσεις του από την ολοκληρωτική αποτυχία του Σαμαρά και των συμβούλων του να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να μην ενδώσουν σε μια δεξιά εκδοχή του ΓΑΠισμού, φιλοδοξεί να καλύψει ο Καμμένος, και ο Τράγκας που παίζουν το χαρτί του δεξιού λαϊκισμού.

Πραγματικά, αυτό που ζούμε αυτές τις μέρες ήταν η ολοκλήρωση της εξάντλησης του παλιού πολιτικού συστήματος, το οποίο μετράει πλέον πάρα πολλές διασπάσεις και διχοτομήσεις –ακόμα και το σχετικά νεότευκτο ΛΑΟΣ βούλιαξε μέσα στις αντιφάσεις της πατριδοκαπηλείας και του οπορτουνισμού του. Έτσι, από τα δεξιά έχουμε πλέον την Ντόρα, τον Καμμένο, και τους διεγραμμένους, τον Άδωνη και το Βορίδη, και τους εναπομείναντες του ΛΑΟΣ, ενώ πολλοί από τους εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ έχουν βγεί προσωρινό (;) καταφύγιο στην Δημοκρατική Αριστερά του Κουβέλη. Ταυτόχρονα, οι σκληροπυρηνικοί του εκσυγχρονισμού εκτίθενται απροκάλυπτα ως νεοδοσίλογοι, αντιτιθέμενοι ανοιχτά στην άμεση διεξαγωγή εκλογών – και άρα στο ίδιο το κουτσουρεμένο δημοκρατικό πολίτευμα, υποστηρίζοντας ότι η λειτουργία του πλέον αποτελεί «νίκη του λαϊκισμού»!

Και έπεται συνέχεια, καθώς πλέον οι ψηφόφοροι έχουν απασφαλίσει, δίχως τα πελατειακά δίκτυα και την πατρωνία που τους κρατούσε εγκλωβισμένους στο δικομματισμό. Και είναι πολύ αμφίβολο για το εάν η «αγανακτισμένη ψήφος τους», θα βρεί μόνιμο αγκυροβόλιο στην παραδοσιακή αριστερά, ή στα νεοκοπα εγχειρήματα επειδή ακριβώς στη μεγάλη τους πλειοψηφία τους ξεπερνούν όλους σε ιδεολογία και ριζοσπαστικότητα. Ούτως ή άλλως, μια αριστερά, που έχει θητεύσει χρόνια στον εθνομηδενισμό, ή στο υπέροχο τίποτα του παλαιοκομμουνιστικού φονταμενταλισμού, δεν μπορεί να ενσωματώσει ομαλά ένα επί της ουσίας εαμογενές εκλογικό ακροατήριο. Γι’ αυτό και την περιμένει μεγάλη κρίση, παρά την πρόσκαιρη άνοδό της.

***

Στην αντίπερα όχθη, η παρουσία του λαού στους δρόμους, ίσως στη μαζικότατη στιγμή του αντιμνημονιακού κινήματος δεν στάθηκε ικανή να αποτρέψει την επέλαση των πάντσερ της Τρόικας και του Παπαδήμου.

Γιατί το χαμηλό επίπεδο της αυτο-οργάνωσης του κόσμου δεν μπόρεσε να τον προφυλάξει από την απίστευτη κρατική καταστολή και την βία των ΜΑΤ, που πλέον παίζουν ξεκάθαρο ρόλο κατοχικών στρατευμάτων στη χώρα. Ο ρόλος τους χθές ήταν απροκάλυπτος. Εκμεταλλεύτηκαν αρχικά τις ελάχιστες και σποραδικές ρίψεις μικροαντικειμένων για να αρχίσουν έναν πραγματικό χημικό πόλεμο, ο οποίος συνοδεύοταν από φονικές πέτρες και μπόλικο ξύλο – πάνω από τα κεφάλια ανυπεράσπιστων ως επί το πλείστον διαδηλωτών. Το σχέδιο ήταν απλό: Να εκκενώσουν το ιστορικό κέντρο από τους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, για να επιτρέψουν σε Μέσα και Κυβέρνηση να παίξει το παιχνίδι της σπασμένης βιτρίνας.

Οι ευθύνες για τούτο είναι τεράστιες και αφορούν πολλούς. Πρώτον, εκείνο το κομμάτι του αντιεξουσιαστικού χώρου που επιμένει να διατηρεί το μονοπώλιο της βίας στους δρόμους. Γιατί διαστρέφει την κοινωνική οργή σε κοινωνικό καννιβαλισμό και θεαματικές καταστροφές, οι οποίες ενίοτε είναι τραγικές – όπως για παράδειγμα με τους νεκρούς στην Μαρφίν ή με την καταστροφή του Άστυ. Και επίσης, ίσως το κυριότερο, γιατί πάντοτε παίζουν αποπροσανατολιστικό ρόλο –διότι προφανώς η εικόνα θα ήταν πολύ διαφορετική εάν γινόταν συντονισμένη κίνηση του πλήθους, ακόμα και βίαιη έξω από το Κοινοβούλιο ή στη Γερμανική Πρεσβεία. Και πάντοτε οι αποϊδεολογικοποιημένες ενέργειες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσουν μεγάλες παράπλευρες απώλειες – με κυριότερη την επέκταση του γκέτο της εξαθλίωσης σ’ ένα καμμένο ιστορικό κέντρο, ενώ τα προάστια των εχόντων οχυρώνονται πίσω από φράχτες, και καταναλώνουν στα Mall.

Ευθύνες, έχει ακόμα και η αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Ο πρώτος γιατί καθ’ όλη την διάρκεια του αντιμνημονιακού αγώνα αρκέστηκε στο να μετράει «κουκιά», αρνούμενος να βοηθήσει στην αυτο-οργάνωση του κινήματος. Εξάλλου σε μεγάλο βαθμό όσο και αν δεν το ομολογούσε, και προσπαθούσε να το συγκαλύψει με όψιμες πατριωτικές κορώνες, το κόμμα του άλλοτε «ριζοσπαστικού εθνομηδενισμού», δεν αισθάνθηκε ποτέ άνετα με τις ελληνικές σημαίες που κυριαρχούσαν στο πρώτο λαϊκό μαζικό κίνημα των τελευταίων δεκαετιών. Από την άλλη το ΚΚΕ, είναι «κόμμα της τάξης και της ασφάλειας», δεν επιθυμεί «φασαρίες» και αναταραχές, ούτε και να μπει σε κινηματικές περιπέτειες, όντας αποψιλωμένο από οποιαδήποτε ιδεολογία και πραγματική δυναμική. Γι’ αυτό αρκείται να υπερασπίζεται τον κόσμο του, στο ΠΑΜΕ, και να περιφράσσει το 9-10% στο οποίο έχει φτάσει εσχάτως.

Οι μόνοι που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν το μονοπώλιο των ‘κατεστημένων’ δυνάμεων της αμφισβήτησης, ήταν ο «νέος αντιμνημονιακός χώρος» που αρχικά εκφράστηκε με τη Σπίθα. Η Σπίθα όμως, παρά τις αντίθετες διακηρύξεις περί άμεσης δημοκρατίας, και αυτο-οργάνωσης, κατέληξε σ’ ένα προσωποπαγές σχήμα και απέτυχε να παίξει ευρύτερο ρόλο στις πλατείες τον Ιούνιο, ενώ εγκλώβισε το ευρύτερο δυναμικό των αγανακτισμένων που ήταν έτοιμο να ανταποκριθεί στο κάλεσμα για τη διαμόρφωση ενός πολιτικού πόλου σε ατέρμονες διαπραγματεύσεις με το παλαιό ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ διαδοχικά. Και είναι κρίμα για ανθρώπους με τέτοιο αγωνιστικό φρόνημα και πάθος για την ελευθερία, όπως είναι ο Γλέζος και ο Θεοδωράκης, οι οποίοι στάθηκαν όρθιοι στα χθεσινά χημικά της αστυνομίας, να εγκλωβίζονται σε εκλογικά παιχνίδια και ατελέσφορες μανούβρες. Γιατί το ανάστημά τους στέκεται πάνω και πέρα από αυτά.

 

Τέλος, το ΕΠΑΜ του Καζάκη, που προσπάθησε να καλύψει το κενό που άφησε η Σπίθα, εγκλωβίζεται στο «νέο όπιο του πτωχευμένου» που συστηματικά καλλιεργεί ο εμπνευστής του, τη δραχμή, δηλαδή αυτό που επιθυμεί ο… Σόϊμπλε και οι Γερμανοί νέο-ναζί. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, σήμερα – έχοντας σπάσει την «συμμαχία» με τον Κοντομηνά και μη βρίσκοντας κανένα ευρύτερο λαϊκό έρεισμα, καλεί τον… στρατό και την αστυνομία (που οργίασε ενάντια στους διαδηλωτές) να επέμβουν, για να αποτρέψουν την ‘προδοσία των πολιτικών’. (βλέπε συνέντευξη στον Γ. Χριστοφορίδη, στις 13-2-2012) newsbomb.gr) Αυτή, η τελευταία ανακοίνωση αποκαλύπτει πλήρως το νεο-αυταρχικό και ανεδαφικό χαρακτήρα του εγχειρήματος.

Μ’ αυτά και με ‘κείνα, όμως, και μέσα στα χθεσινά αποκαΐδια –της δημοκρατίας μέσα στη Βουλή, και του ιστορικού κέντρου έξω από αυτήν– κλείνει ένας κύκλος αντιμνημονιακών αγώνων. Πλέον, το διαλυμένο πολιτικό σύστημα, υπογράφει και τυπικά την πράξη της ελληνικής υποτέλειας –ενώ μας βάζει σε ακόμα μεγαλύτερες περιπέτειες διακινδυνεύοντας μια άτακτη χρεοκοπία, οι συνέπειες της οποίας θα αποτελειώσουν τους γονατισμένους Έλληνες.

Κι όμως! Δεν είναι καιρός για δάκρυα! Ούτε για μνημόσυνα και μοιρολατρίες. Ο ελληνικός λαός, μετά την τρομερή πείνα του ’41, κι ενώ φαινόταν «η τάξη και η ασφάλεια» να βασιλεύει στην Αθήνα, βρήκε την δύναμη μέσα από την ελληνική αντιστασιακή ταυτότητά και το φρόνημα για την ελευθερία, να στήσει το ΕΑΜ και να δώσει ένα καλό μάθημα στους κατακτητές.

Γι’ αυτό, πατώντας σ’ αυτά τα χνάρια, θα πρέπει να αγωνιστούμε για να στήσουμε στα συντρίμμια της χώρας ένα ρωμαλέο αντιστασιακό κίνημα –πραγματικό φόβητρο για τους ντόπιους δοσίλογους και τους νέους ηγεμόνες της Ευρώπης. Ένα κίνημα που θα έχει υψηλότερη ιδεολογική συγκρότηση και συνοχή, και δεν θα εξαρτάται από χίμαιρες, τυχοδιωκτισμούς και εφήμερες ελπίδες. Ένα κίνημα πραγματικά επαναστατικό, που θα πολλαπλασιάζει την αποτελεσματικότητα της λαϊκής οργής και δεν θα τη χαντακώνει στην ασχήμια του μηδενισμού και του πλιάτσικου. Ένα κίνημα εθνικής απελευθέρωσης και κοινωνικής δικαιοσύνης.

 

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ –ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ

ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΖΟΜΠΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΑΡΧΗ

Κίνηση Πολιτών Άρδην
www.ardin-rixi.gr

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ή αυτοί ή εμείς!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 15 Οκτωβρίου 2011

Η Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ καταγγέλλει το πρωτοφανές φορολογικό νομοσχέδιο το οποίο η κατοχική κυβέρνηση έχει ενσωματώσει στο κατατεθέν πολυνομοσχέδιο.

Η ληστεία των ανέργων, των φτωχών, των νέων και των συνταξιούχων, η οποία διαπράττεται με το νομοσχέδιο αυτόδεν έχει ιστορικό προηγούμενο παγκοσμίως. Οι αυξήσεις των φόρων είναι ανήκουστες: έως και 700% (!) στα χαμηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια. Οι αυξήσεις αυτές προκύπτουν με την κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών, τη μείωση του αφορολόγητου ορίου και την άνοδο των φορολογικών συντελεστών. Από την άλλη, παρέχεται φορολογική ασυλία στα μεγαλύτερα εισοδήματα, ενώ καμία μέριμνα δεν υπάρχει για την ουσιαστική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Αντίθετα, σε μία κίνηση, που έχει ιδιαίτερη συμβολική σημασία, φορολογούνται βαρύτερα οι έχοντες παιδιά!

Μόνο μια κατοχική κυβέρνηση, όπως είναι η κυβέρνηση ΠαπανδρέουΒενιζέλου, μπορεί και έχει το θράσος να προωθεί ένα τέτοιο νομοσχέδιο.

Το σχέδιο είναι απλό: Αυτή τη στιγμή, μέσω της χρεοκοπίας, επιχειρείται η εξ ολοκλήρου αποικιοποίηση της χώρας από το γερμανικόκυρίωςκεφάλαιο. Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση πρέπει να συμπιέσει μισθούς και συντάξεις, να εκποιήσει τον δημόσιο πλούτο, και ταυτόχρονα να εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμαώστε να είναι σε θέση να πληρώνει τις δόσεις και του τόκους των δανείων. Γιαυτό και δίνεται εξαιρετικό βάρος στη φορολογία: γιατί ένα κατεχόμενο, διαλυμένο κράτος δεν μπορεί από πουθενά αλλού να βρει έσοδα παρά μόνο ληστεύοντας το λαϊκό εισόδημαόπως ακριβώς δηλαδή γινόταν και επί τουρκοκρατίας!  

Μέσα από αυτόν τον σχεδιασμό, ξεπροβάλλει ένα νέο μοντέλο κράτους, το «κράτος των ξένων επενδυτών και των τραπεζών», που στρέφεται με κάθε μέσο ενάντια στον ελληνικό λαό και υπονομεύει την ύπαρξη και το μέλλον του. Αυτά είναι τα σχέδια των «Τσολάκογλου» ΠαπανδρέουΒενιζέλου και του Γερμανού ηγεμόνα. Ο στόχος είναι, η μετανάστευση όσων μπορούν, η πλήρης εξαθλίωση των υπολοίπων, η πλήρης οικονομική και κοινωνική αποσύνθεση.

Αυτά τα σχέδια εμείς, ο ελληνικός λαός, έχουμε καθήκον να γκρεμίσουμε, ως πρωταρχική προϋπόθεση για την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Να υποστηρίξουμε άμεσα τις καταλήψεις και τους αγώνες των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

Να σταματήσουμε το  πολυνομοσχέδιο με κάθε πρόσφορο μέσο.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011, ΗΜΕΡΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011

ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ, ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος: ή εμείς ή αυτοί!

http://ardinkp.gr/?p=86

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Occupy Wall Street: Το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, της Νάομι Κλάιν

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 12 Οκτωβρίου 2011

Ήταν τιμή μου που καλέστηκα να μιλήσω στην κατάληψη της Wall Street το βράδυ της Πέμπτης. Επειδή η μικροφωνική  (χωρίς καμία ντροπή) απαγορεύεται, και ότι λέω θα πρέπει να επαναλαμβάνεται από εκατοντάδες ανθρώπους έτσι ώστε να μπορούν και οι υπόλοιποι να ακούσουν (γνωστό και ως το «ανθρώπινο μικρόφωνο»), αυτά που στην πραγματικότητα λέω στην Liberty Plaza έπρεπε να είναι πολύ σύντομα. Έχοντας αυτό στο μυαλό, αυτή είναι η ολοκληρωμένη εκδοχή της ομιλίας.

Σας αγαπώ.

Kαι δεν το είπα αυτό έτσι ώστε απλά εκατοντάδες από σας να φωνάξουν “σ’αγαπώ” παρότι αυτό είναι ένα επιπλέον πλεονέκτημα του ανθρώπινου μικρόφωνου. Να λες στους άλλους ότι θα ήθελες να σου λένε, μόνο πολύ δυνατότερα.

Χτες, ένας από τους ομιλητές στην εργατική συγκέντρωση είπε «Βρήκαμε ο ένας τον άλλο». Αυτή η φράση πιάνει την ομορφιά αυτού του πράγματος που δημιουργείται εδώ. Ένας ανοιχτός χώρος (και μια ιδέα τόσο μεγάλη που κανένας χώρος δεν τη χωράει) έτσι ώστε όλοι αυτοί που θέλουν έναν καλύτερο κόσμο να βρουν ο ένας τον άλλο.

Αν ξέρω ένα πράγμα, είναι πως την κρίση την θέλει το 1%. Όταν οι άνθρωποι είναι πανικόβλητοι κι απελπισμένοι και δεν ξέρουν τι να κάνουν,  είναι η ιδανική στιγμή για να προωθήσουν την υπέρ των επιχειρήσεων πολιτική τους: ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και της κοινωνικής ασφάλισης, περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, εξαφάνιση και των τελευταίων φραγμών στην επιχειρηματική ισχύ. Μέσα στην οικονομική κρίση,το ίδιο  συμβαίνει σε όλο τον κόσμο.

Μόνο ένα πράγμα υπάρχει που να μπορεί να μπλοκάρει αυτή την τακτική, και ευτυχώς είναι πολύ μεγάλο: είναι το 99%. Και αυτό το 99% βγαίνει στους δρόμους από το Μάντισον ώς τη Μαδρίτη για να δηλώσει “ Όχι. Δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας.” Αυτό το σύνθημα ξεκίνησε στην Ιταλία το 2008. Εξοστρακίστηκε στην Ελλάδα και στη Γαλλία και στην Ιρλανδία και τελικά βρήκε το δρόμο του για αυτό το τετραγωνικό μίλι όπου ξεκίνησε η κρίση.

«Γιατί διαδηλώνουν;» ρωτούν οι σαστισμένοι σχολιαστές στην τηλεόραση.Στο μεταξύ, ο υπόλοιπος κόσμος ρωτάει «Γιατί αργήσατε τόσο πολύ;» «Αναρωτιόμασταν πότε θα εμφανιστείτε».Και κυρίως λέει «Καλωσήρθατε».

Πολύ άνθρωποι παραλληλίζουν την κίνηση «Καταλάβετε τη Wall Street» με τις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης που ήρθαν στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής στο Seattle το 1999.Αυτή ήταν η τελευταία φορά που ένα παγκόσμιο, αποκεντρωμένο και με τη νεολαία επικεφαλής κίνημα συγκρούστηκε καταμέτωπο με την επιχειρηματική εξουσία.Και είμαι περήφανη που ήμουν κομμάτι αυτού που αποκαλούσαμε το «κίνημα των κινημάτων».

Αλλά υπάρχουν και σημαντικές διαφορές επίσης. Για παράδειγμα, επιλέγαμε σα στόχους συναντήσεις κορυφής: του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, των G8. Οι συναντήσεις κορυφής είναι από τη φύση τους παροδικές, κρατούν μόλις μια βδομάδα. Και μας κάνουν κι εμάς παροδικούς.Εμφανιζόμασταν, μπαίναμε στα παγκόσμια πρωτοσέλιδα κι εξαφανιζόμασταν. Και μέσα στη λύσσα του υπερπατριωτισμού και του μιλιταρισμού που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ήταν εύκολο να μας κάνουν τελείως στην άκρη, τουλάχιστον στη Βόρεια Αμερική.

Η κίνηση Καταλάβετε τη Wall Street, από την άλλη έχει επιλέξει συγκεκριμένο στόχο. Και δεν έχετε βάλει ημερομηνία λήξης της παρουσίας σας εδώ. Αυτό είναι σοφό. Μόνο όταν παραμένεις μπορείς να ριζώσεις. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι μια πραγματικότητα της εποχής της πληροφορίας ότι πολλά κινήματα φυτρώνουν σαν όμορφα λουλούδια αλλά μαραίνονται γρήγορα. Κι αυτό είναι επειδή δεν ριζώνουν.Και δεν έχουν μακροπρόθεσμα σχέδια για το πως θα συντηρήσουν τον εαυτό τους. Έτσι όταν η καταιγίδα έρχεται, τα σαρώνει.

Το να είσαι οριζόντιος και βαθιά δημοκρατικός είναι κάτι θαυμάσιο. Αυτές οι αρχές όμως είναι συμβατές με τη σκληρή δουλειά για τη δημιουργία θεσμών και δομών που θα είναι αρκετά ανθεκτικές ώστε να αντέξουν τις καταιγίδες που έρχονται. Έχω βαθιά πίστη πως αυτό θα επιτευχθεί.

Κάτι άλλο που αυτό το κίνημα κάνει καλά είναι πως έχετε αφοσιωθεί στη μη-βία. Αρνηθήκατε να δώσετε στα ΜΜΕ τις εικόνες των σπασμένων παραθύρων και των οδομαχιών που τόσο ποθούν. Και αυτή η απίστευτη πειθαρχία σήμανε, πως ξανά και ξανά, η ιστορία ήταν τελικά η απρόκλητη και εξευτελιστική  γι’αυτούς αστυνομική βαρβαρότητα.Από την οποία, είδαμε περισσότερη χτες το βράδυ. Στο μεταξύ, η υποστήριξη γι’αυτό το κίνημα όλο και μεγαλώνει. Περισσότερη σοφία.

Μα η μεγαλύτερη διαφορά που κάνει η πάροδος μιας δεκαετίας είναι πως το 1999 αναμετρούμασταν με τον καπιταλισμό στην κορύφωση μιας μανιώδους οικονομικής ανάπτυξης. Η ανεργία ήταν χαμηλά, τα μετοχικά αποθέματα ξεχειλίζαν και τα ΜΜΕ ήταν μεθυσμένα από το εύκολο χρήμα. Τότε μιλάγαμε μόνο για εγκαίνια και καθόλου για κλεισίματα.

Τότε αναδεικνύαμε πως η απορρύθμιση πίσω από αυτή την ανάπτυξη είχε σαφές κόστος. Κατέστρεφε τις εργατικές συμβάσεις. Κατέστρεφε τις συμβάσεις για το περιβάλλον. Οι επιχειρήσεις γίνονταν ισχυρότερες από τις κυβερνήσεις και αυτό κατέστρεφε τις δημοκρατίες μας. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, όσο διαρκούσαν οι καλές μέρες, το να αντιμετωπίσεις ένα οικονομικό σύστημα βασισμένο στην απληστία ήταν δύσκολο, τουλάχιστον στις πλούσιες χώρες.

Δέκα χρόνια μετά, φαίνεται σα να μην υπάρχουν πια πλούσιες χώρες. Μόνο κάποιοι πλούσιοι άνθρωποι. Άνθρωποι που γίναν πλούσιοι λεηλατώντας το δημόσιο πλούτο και τους φυσικούς πόρους σε όλο τον κόσμο.

Το θέμα είναι πως σήμερα όλοι μπορούν να αντιληφθούν πως το σύστημα είναι βαθιά άδικο και έχει εξωκείλει εκτός ελέγχου. Η ανεξέλεγκτη απληστία κατέστρεψε την παγκόσμια οικονομία. Και καταστρέφει τον φυσικό κόσμο επίσης. Η υπεραλιεία αδειάζει τους ωκεανούς από ψάρια, οι υποθαλάσσιες γεωτρήσεις μολύνουν τα νερά και στρεφόμαστε στις πιο βρώμικες μορφές ενέργειας στον πλανήτη, όπως οι άμμοι πετρελαίου της Alberta. Η ατμόσφαιρα δε μπορεί να απορροφήσει τις ποσότητες άνθρακα που της εναποθέτουμε, και  δημιουργείται επικινδύνη πλανητική υπερθέρμανση. Το νέο φυσιολογικό είναι οι κατά συρροήν καταστροφές: οικονομικές και οικολογικές.

Υπάρχει μεγάλο έδαφος στοιχείων. Είναι τόσο κραυγαλέα και προφανή, που είναι πολύ ευκολότερο να επικοινωνήσεις με το κοινό από όσο ήταν το 1999, και να οικοδομήσεις γρήγορα το κίνημα.

Ξέρουμε, ή τουλάχιστον αισθανόμαστε, ότι ο κόσμος είναι γυρισμένος ανάποδα: λειτουργούμε σαν να είναι άφθονα αυτά που στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου, τα ορυκτά καύσιμα και ο χώρος στην ατμόσφαιρα για να απορροφήσει τις εκπομπές τους. Και λειτουργούμε επίσης σα να υπάρχουν αυστηρά και αιώνια όρια σε αυτά που βρίσκονται στην πραγματικότητα σε αφθονία – οι οικονομικοί πόροι για να χτίσουμε την κοινωνία των αναγκών μας.

Το χρέος του καιρού μας είναι αυτό να το αντιστρέψουμε, να αναμετρηθούμε με αυτή την ψεύτικη έλλειψη.Να επιμείνουμε ότι έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε  μια αξιοπρεπή, περιεκτική κοινωνία – και ταυτόχρονα, να σεβαστούμε τα πραγματικα όρια στο τι μπορεί η Γη να αντέξει.

Η κλιματική αλλαγή συνεπάγεται ότι όλα αυτά πρέπει να γίνουν με συγκεκριμένη χρονική διορία. Αυτή τη φορά το κίνημα μας δε μπορεί να διασπαστεί, να αποσπαστεί η προσοχή του, να καεί ή να το κάνουν στην άκρη. Αυτή τη φορά πρέπει να πετύχουμε. Και δε μιλάω για τον έλεγχο των τραπεζών ή την αύξηση στους φόρους των πλουσίων, παρότι κι αυτά είναι σημαντικά.

Μιλάω για την αλλαγή στις αξίες που ελέγχουν την κοινωνία μας. Αυτό είναι δύσκολο να χωρέσει σε ένα μόνο, φιλικό προς τα ΜΜΕ αίτημα, και επίσης είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως θα γίνει. Μα η δυσκολία του δεν το κάνει λιγότερο επείγον.

Αυτό είναι που βλέπω να συμβαίνει σε αυτή την πλατεία .Στον τρόπο που ταΐζετε και ζεσταίνετε ο ένας τον άλλο, που μοιράζεστε ελεύθερα πληροφορίες και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και προσφέρετε μαθήματα διαλογισμού και ενδυνάμωσης. Η αγαπημένη μου πικέτα εδώ πέρα γράφει «νοιάζομαι για σένα». Σε μια κουλτούρα που εκπαιδεύει τους ανθρώπους να αποφεύγουν ο ένας το βλέμμα του άλλου, να λένε «αφήστε τους να πεθάνουν», αυτό είναι μια δήλωση βαθιά ριζοσπαστική.
Μερικές τελικές σκέψεις.  Σε αυτό τον μεγάλο αγώνα, υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν έχουν σημασία:

  • Το τι φοράμε

  • Το αν κουνάμε τις γροθιές μας ή κάνουμε το σήμα της ειρήνης.

  • Το αν μπορούμε να χωρέσουμε τα όνειρα μας για έναν καλύτερο κόσμο σε ένα μιντιακό σποτ.

Και κάποια που έχουν σημασία:

  • Το θάρρος μας.

  • Η ηθική μας πυξίδα.

  • Το πως μεταχειριζόμαστε ο ένας τον άλλο.

Ξεκινήσαμε μια σύγκρουση με τις ισχυρότερες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη. Αυτό δημιουργεί φόβο. Και όσο αυτό το κίνημα θα δυναμώνει, θα δημιουργεί και περισσότερο φόβο. Να έχετε υπόψη πως πάντα θα ενέχει ο πειρασμός να στραφούμε σε μικρότερους στόχους – όπως για παράδειγμα, το πρόσωπο που στέκεται δίπλα σας σε αυτή τη συνάντηση. Ακριβώς επειδή είναι μια μάχη που είναι ευκολότερο να κερδηθεί.

Να μην ενδώσουμε σε αυτό τον πειρασμό. Δεν  εννοώ να μη μιλάμε άσχημα ο ένας στον άλλο. Αλλά αυτή τη φορά, ας φερθούμε σα να σχεδιάζουμε να συνεργαστούμε στον αγώνα ο ένας δίπλα στον άλλο για πολλά από τα ερχόμενα χρόνια. Γιατί η πάλη που βρίσκεται μπροστά μας δε θα απαιτήσει τίποτα λιγότερο.
Ας αντιμετωπίσουμε αυτό το όμορφα κίνημα σα να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Γιατί είναι. Αλήθεια είναι.

Occupy Wall Street: Το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, της Νάομι Κλάιν | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.Πηγή: gregor der grieche

http://panosz.wordpress.com/2011/10/10/occupy-wall-street/

Posted in Ασία - Αφρική - Αμερική, Ευρώπη, Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ομιλία Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη σε διάλεξη της Εταιρείας Κρητικών Σπουδών-Ίδρυμα Καψωμένου στα Χανιά με τίτλο: «Το Κυπριακό στα πλαίσια του νέου παγκόσμιου και περιφερειακού περίγυρου»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 12 Ιουλίου 2011

Ευχαριστώ τον στρατηγό Δημήτρη Αλευρομάγειρο για την αποστολή του κειμένου.

 

Μού δόθηκε η ευχέρεια επιλογής θέματος. Όμως όταν πατρογονικές εστίες βρίσκονται υπό κατοχή, όταν πολυχιλιόχρονες παραδόσεις βιάζονται από ένα αδίστακτο κατακτητή, όταν ο Μούσκος στην Αίπεια αναμένει τρισάγιο, όταν ο αγνώστου τάφου Ρε Αλέξης βροντοφωνάζει αντίσταση, δεν έχω άλλη επιλογή έστω κι αν πρόσφατα εδώ στα Χανιά μίλησα για το Κυπριακό. Είμαι μονοθεματικός. Θα μπορούσα να αναφερθώ στις παράλληλες πορείες Κρήτης-Κύπρου με την μακραίωνη Ελληνική δημιουργία περιλαμβανομένης και της Βυζαντινής, την Ενετοκρατία, την Οθωμανική περίοδο τα παράλληλα γλωσσικά ιδιώματα και τελικά διαφορετικές καταλήξεις. Με την Κρήτη ενσωματωμένη στον μητροπολιτικό Ελληνικό κορμό και την Κύπρο διχοτομημένη. Όμως θα περιορισθώ στο Κυπριακό.

Θα επαναλαμβάνω κάθε φορά ότι στην Κρήτη των ηρώων, της υπέρβασης, του εξευτελισμού του θανάτου, της δημιουργίας αξιών, την Κρήτη του Βενιζέλου και του Καζαντζάκη η συναισθηματική φόρτιση είναι αναπόφευκτη ιδίως όταν γίνεται αναφορά σε εθνικές εκκρεμότητες, σε συμβιβασμούς ασυμβίβαστους με την εθνική αξιοπρέπεια, σε ρεαλισμό μοιρολατρίας και εκπτώσεων.

Παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να την αποφύγω κατά το δυνατό σε μια προσπάθεια να προβώ σε μια κλινική ανάλυση του εθνικού προβλήματος της Κύπρου ή πιο σωστά του Ελληνισμού μέσα στα πλαίσια του σημερινού διεθνούς και περιφερειακού στίγματος. Οι επαναλήψεις αναπόφευκτες            όταν ένα πρόβλημα βρίσκεται σε στασιμότητα.

Η εκκρεμότητα του Κυπριακού, η συνεχιζόμενη κατοχή, αλλά και η εκτροπή ο εποικισμός που απειλεί την Κύπρο με Αλεξανδρεττοποίηση είναι άμεσα συνδεδεμένα με την νέο-οθωμανική πολιτική της Τουρκίας που απειλεί το σύνολο του Ελληνισμού και απαιτεί συγκυριαρχία του Αιγαίου και Κυπροποίηση της Θράκης με την προβαλλόμενη θεωρία Νταβούτογλου ότι η Τουρκία πρέπει να αποβεί ο «προστάτης» των Οθωμανικών κοινοτήτων του πρώην αυτοκρατορικού Οθωμανικού χώρου και προτείνει δημιουργία κοινοπολιτείας Μουσουλμανικών κοινοτήτων με μητρόπολη την Τουρκία. Προσθέτει ότι κι αν ακόμα δεν υπήρχε ένας Τουρκοκύπριος η Τουρκία πρέπει να κηδεμονεύει τις Κυπριακές εξελίξεις γιατί η Κύπρος είναι απαραίτητη στους σχεδιασμούς της να αποβεί μια περιφερειακή δύναμη με παγκόσμια εμβέλεια.  Είναι έτσι εξόφθαλμο ότι οι μονόπλευρες παραχωρήσεις προς τους Τουρκοκύπριους δεν διαφοροποιούν τη στάση της Τουρκίας, δεν οδηγούν σε σύγκλιση και φιλία, αλλά σε αποθράσυνση ενός ωμού επεκτατιστή που με κυνισμό καταθέτει τις προθέσεις του. Και η απειλή του αρνητικού ισοζυγίου δυνάμεων ατονεί διότι σε ώρες εθνικές ανάτασης οι αριθμοί αυτοκτονούν. Άλλωστε η αξιοποίηση των εμπλεκομένων συμφερόντων διαφοροποιεί το σκηνικό.

Μούπαν: Γιατί διδάσκεις αντίσταση

                                      Κάποιοι θα σκοτωθούν

                             Είπα: Μόνο έτσι κάποιοι θα

                                                          ζήσουν

                             Μούπαν: Μιλάς για σκλαβωμένα

                                                          χώματα

                                                Τα χώματα δεν νοιώθουν

                             Είπα: Αυτός που δεν νοιώθει

                                                είσαι συ

                             Μούπαν: Γιατί πονάς για τη

                                      Χειμάρρα. Την έχεις δει

                                      για μια μονάχα ώρα

                             Είπα: Γιατί την έχω δει

                             Μούπαν: Γιατί ζητάτε από τον

                                      Πενταδάκτυλο τους ξένους ν΄αποδιώξει

                             Είπα: Εγώ δεν το ζητώ. Εγώ

                                      χαράσσω ρότα για τον Άγιο

                                                          Ιλαρίωνα

                             Μούπαν: Σαν πας στην Σμύρνη

                                      δεν θάβρεις ούτε έντομο

                                                          Ελληνικό

                             Είπα: Πάρε την εκατοντάχρονη

                                       Σμυρνιά και πες της το

                             Μού είπαν: Να διδαχθείς από την

                                                ιστορία

                                                επιβιώνουν όσοι πειθαρχούν

                                                στους παγκόσμιους

                                                                    άρχοντες

                             Είπα: Επιλέγω την

απειθαρχία.

                             Μούπαν:  Γιατί επιμένεις

                                       Σε δυο γενιές θάχεις

                                       ξεχάσει την τωρινή

                                                καταγωγή σου

                             Είπα: Δεν ζω στον

                                       αυριανό τον χρόνο.

                             Τώρα ζω.

Δεν μπορούμε να προβούμε σε σωστή διάγνωση και θεραπευτική αγωγή οποιουδήποτε  περιφερειακού προβλήματος χωρίς διασύνδεση με το διεθνές και περιφερειακό στίγμα. Ο πλανηταρχισμός των ΗΠΑ παρουσιάζει ρήγματα με νέους πόλους πολιτικο-οικονομικής ισχύος (Κίνα, Ινδία, Ρωσία κ.τ.λ.) εν εξελίξει και αυτό προσφέρει δυνατότητες αξιοποίησης από λιγότερο ισχυρές δυνάμεις. Η Ε.Ε. μέχρι στιγμής απέτυχε να αποβεί ένας νέος ουσιαστικός πόλος πολιτικο-οικονομικής επιρροής με τις διακηρυγμένες Ευρωπαϊκές αξίες. Ακόμα και η συνοχή που αποτέλεσε την κύρια βάση ενοποίησης εν πολλοίς εκκρεμεί.

Το παράδειγμα της Ελλάδας είναι χαρακτηριστικό. Η κατάργηση δασμών καταστρέφει βιομηχανικές εθνικές δυνατότητες ορισμένων χωρών χωρίς αντιστάθμισμα. Και ο ισότιμος ανταγωνισμός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Όπως σε παγκόσμια κλίμακα χαρακτηριστική είναι η προσπάθεια επιβολής νεο-φιλελεύθερων μοντέλων, με συρρίκνωση του ήδη ανεπαρκούς κοινωνικού κράτους με πρόσχημα την κρίση που δημιούργησε ο τρόπος λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Οι χρηματο-πιστωτικοί κύκλοι επεκτείνουν κρίσεις σε παγκόσμια κλίμακα.

Και το τραγελαφικό είναι ότι ανατίθεται η θεραπευτική αγωγή στους υπεύθυνους της κρίσης. Και η αντιμετώπιση είναι άκρως δυσχερής σε μεμονωμένο εθνικό επίπεδο.

Η μη υλοποίηση της συνοχής αν δεν ανακοπεί θα έχει άκρως αρνητικές επιπτώσεις για την Ευρώπη.

Η θεραπεία πρέπει να είναι ριζοσπαστική κατ΄αντιπαράθεση προς τους παγκόσμιους ηγετικούς οικονομικούς κύκλους. Ημίμετρα δεν θα αποδώσουν. Και το φαινόμενο δεν είναι εθνικό, αλλά διεθνικό. Επαναλαμβάνω. Να μη διαφεύγει ότι η κατάργηση δασμών ωφέλησε κυρίως τις τεχνικά πιο ανεπτυγμένες χώρες (Γερμανία) και σε περιπτώσεις είχε αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία των λιγότερο ανεπτυγμένων. Σε παγκόσμιο επίπεδο που δεν αφήνει ανέπαφη την Ευρώπη, οι λαοί απαιτούν αλλαγή πορείας. Και να μη υποτιμούμε τη δύναμη του που εκδηλώνεται συνεχώς και πιο έντονα με την επέκταση των ηλεκτρονικών κινητοποιήσεων.

Κι εσύ αδελφέ

          με κείνα τα ατέλειωτα τα

          ροζιασμένα χέρια

          Τι καρτεράς;

Αν μια σφαλιάρα δόσεις στον

                             πλανήτη

Οι πληγωμένες ρύμες θα

          γιομίσουν ένα ολάκερο

                             ουρανό.

Η συνοχή στην Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο. Και αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Οι μαζικές εξεγέρσεις στις πλατείες της Ευρώπης καταγράφουν μια νέα εποχή. Χρειάζεται πιο σαφής καθοδηγητική πυξίδα.

Οι κρίσεις διευκολύνουν τους ηγεμονικούς κύκλους να εδραιώσουν την ηγεμονία τους.

Σε συνάρτηση με τα εθνικά μας θέματα –και κατ΄εξοχήν το Κυπριακό- η επίσημη στάση των ΗΠΑ είναι ευνοϊκή προς τις αξιώσεις της Τουρκίας που παραβιάζουν κάθε αρχή δικαίου, όχι λόγω σύμπτωσης εθνικών συμφερόντων αλλά γιατί η Τουρκία αξιολογείται ως ισχυρός περιφερειακός παράγοντας.

Όμως υπάρχουν αξιοποιήσιμες δυνάμεις μέσα στο κογκρέσο με τις οποίες η επαφή έχει ατονήσει. Υπάρχουν λόμπι που δεν έχουν πλήρως αξιοποιηθεί.

Δεν έχει αναλυθεί πλήρως ο νέος ρόλος των Κούρδων που προσπαθεί να αξιοποιήσει η Αμερικανική πολιτική για την ασφάλεια των ενεργειακών πηγών και αγωγών, και που οδηγεί σε άλλης μορφής δικαιώματα για τους Κούρδους που δυνατό να φέρει τις Η.Π.Α. σε μια μορφή αν όχι αντιπαράθεσης διαφορετικής στάσης με την Τουρκία έστω όχι ακόμα ανοικτής.

Η προσπάθεια της Τουρκίας να αντικαταστήσει το Ιράν ως προστάτης των Μουσουλμανικών κοινοτήτων της περιοχής ενώ αρχικά χαιρετίσθηκε από τις όμορες χώρες αρχίζει να ατονεί. Όμως και ο ρόλος του Ιράν διαφοροποιείται.

Η Ρωσία προσπαθεί να επανέλθει στο προσκήνιο της περιοχής και αναζητεί εταίρους ή έστω διόδους. Δεν υποτιμάται η γεωστρατηγική και οικονομική αξία της Τουρκίας αλλά ούτε και οι κατ΄αντιπαράθεση τοποθετήσεις σε ειδικά θέματα και ασφαλώς επιμετράται επίσης ο Ελληνικός γεωστρατηγικός χώρος και ο Κυπριακός. Συχνά στάθηκε θετικά αναφορικά με τις δικές μας θέσεις.

Η Ε.Ε. καθυστερεί σε θέματα ενοποίησης (ιδιαίτερα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής) όμως τα ζωτικά της συμφέροντα στη Μέση Ανατολή δεν  μπορεί παρά να οδηγήσουν σε ευρύτερη εμπλοκή. Σε ειδικές περιπτώσεις διεφάνη η σημασία του Κυπριακού γεωπολιτικού χώρου.

Η καθυστέρηση της Κύπρου να ενταχθεί στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη δημιουργεί δυσχέρειες και χαρακτηρίζεται από ισχυρούς Ευρωπαίους πολιτικούς ως Ευρωσκεπτικισμός.

Αποτύχαμε να εμπλέξουμε την Ε.Ε. πιο πρακτικά στο θέμα της Κύπρου, μιας Ευρωπαϊκής χώρας με εδάφη υπό κατοχή και με αποφάσεις Ευρωπαϊκών δικαστηρίων που θεωρούν την Τουρκία ως υπεύθυνη για τις παραβιάσεις στις κατεχόμενες περιοχές, μη αναγνωρίζοντας το καλούμενο Τουρκοκυπριακό κράτος.

Ασφαλώς εμπλέκονται μεγάλα συμφέροντα. Όμως δεν μπορεί να αγνοείται η γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου και της Ελλάδας.

Άλλωστε ποια ήταν η αντίδραση μας όταν Γαλλία και Αυστρία απέκλειαν έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας πριν η Τουρκία συμμορφωθεί προς τις υπάρχουσες υποχρεώσεις της αποαναγνώρισης του παράνομου Τουρκοκυπριακού κράτους;

Και πώς εμπλέκουμε την Ε.Ε. στο όλο θέμα με ρόλο επιστασίας ότι τα συζητούμενα δεν συγκρούονται με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις Ευρωπαϊκές αξίες;

Πώς αξιοποιούμε τις γεωστρατηγικές μας θέσεις (Ελλάδα και Κύπρος) σε συνεργασία με Ευρωπαϊκές χώρες ιδιαίτερα τη Γαλλία αλλά όχι μόνο παραμερίζοντας τον ρόλο των ούτω καλούμενων κυρίαρχων Βρετανικών βάσεων; Πώς πιέζουμε τη Μ. Βρετανία να διαφοροποιήσει την αρνητική της στάση με το γεγονός ότι οι βάσεις αποτελούν κατάλοιπο αποικιοκρατίας και συγκρούονται με το διεθνές δίκαιο και με ειδικές αποφάσεις του Ο.Η.Ε.;

Να μη διστάσουμε να αξιοποιήσουμε εθνικούς πόρους, ιδιαίτερα σε θέματα ενέργειας όταν καλυπτόμαστε πλήρως από το διεθνές δίκαιο που για δικούς τους λόγους θέλουν να προφυλάξουν όλες σχεδόν οι χώρες;

Τι συμβαίνει με την αντιπαράθεση Τουρκίας-Ισραήλ; Πρόκειται περί μόνιμης ρήξης ή ανακατανομής ρόλων δεδομένου ότι σε ζωτικής σημασίας κεφάλαια δεν διεκόπη η συνεργασία; Και ποια σενάρια μελετούμε για κάθε πιθανό ενδεχόμενο;

Στον Αραβικό χώρο βρίσκεται σε εξέλιξη μια ιδιόμορφη επανάσταση όχι ομοιόμορφη. Στην Αίγυπτο ο ρόλος του στρατού κρίθηκε εποικοδομητικός και έτσι θα συνεχισθεί η Αμερικανική επίδραση υπό άλλη μορφή, όμως ολοένα και πιο έντονα αποδεσμεύονται οι λαϊκές δυνάμεις. Μικρά δείγματα γραφής ήδη υπάρχουν. Η κατάληξη σε αποδεκτή πολυκομματική δημοκρατία εκκρεμεί. Έλειψαν οι κοινά αποδεκτές ηγετικές μορφές. Όμως ο ρόλος της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και ως μέσο κινητοποιήσεων έχει καθιερωθεί. Ο λαός έχει φιλελληνικά αισθήματα από την εποχή της εθνικοποίησης της διώρυγας του Σουέζ και τον ρόλο των Ελλήνων πλοηγών και του Μακαρίου.

Οι σχέσεις έχουν ατονήσει ενώ είναι σημαντικές για τον ρόλο μας στην περιοχή.

Στην Τύνιδα η κατάσταση δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί τελικώς όμως αποκλείεται επάνοδος στο παρελθόν.

Στη Συρία η επίδραση των Αμερικανών στις εξελίξεις μη καθοριστικές και για τις δυο αντιτιθέμενες παρατάξεις.

Στη Λιβύη το καθεστώς Γκαντάφι φαίνεται να οδηγείται στο τέλος. Πρέπει να μελετηθεί ποιός θα είναι ο μελλοντικός ρόλος του ΝΑΤΟ μετά την βοήθεια που παρέχει στις αντικαθεστωτικές δυνάμεις που όμως εμμένουν σε ουσιαστική εθνική ανεξαρτησία. Στην Υεμένη η κατάσταση βαδίζει προς το τέλος. Ποιος ο αντίκτυπος στον υπόλοιπο χώρο; Είναι το φαινόμενο τοπικό ή βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός παγκόσμιου φαινομένου; Πώς αντιμετωπίζονται τα μεταναστευτικά ρεύματα; Αδύνατο χωρίς γεφύρωση του χάσματος τεχνογνωσίας, κεφαλαίων και εδραίωση λαϊκής κυριαρχίας στον καλούμενο τρίτο κόσμο.

Οι ζυμώσεις δεν θα περιορισθούν μόνο σ΄αυτές τις χώρες.

Ποια η επίδραση στις Αραβο-ισραηλινές σχέσεις δεδομένου του έντονου αντι-ισραηλινού αισθήματος των μαζών αλλά και του συνεχιζόμενου ρόλου των Αμερικανών;

Η Τουρκία δεν κατόρθωσε να επωφεληθεί όσο ανεμένετο.

Ούτε όμως και η δική μας πλευρά.

Στις αναλύσεις για το Κυπριακό επισείεται το αρνητικό για μας ισοζύγιο δυνάμεων που ασφαλώς δεν μπορεί να αγνοείται. Όμως η αξιοποίηση των εμπλεκομένων συμφερόντων διαφοροποιεί ισοζύγια, αλλά να μού επιτραπεί να προσθέσω και η διάθεση λαών να προασπίσουν δικαιώματα και εθνικά εδάφη. Να μου επιτραπεί να επαναλάβω το βίωμα.

Μούπαν γιατί παλεύεις

Κι όταν ακόμα η μάχη έχει πια χαθεί

Τους απαντώ.

Γιατί αν δεν παλεύω

Ποτέ δεν θα΄ρθει άλλη μάχη

Άλλωστε η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από ανάλογα παραδείγματα.

Τα κύρια όπλα της παγκόσμιας ηγεμονικής ελίτ και των εθνικών παραρτημάτων τους είναι η αποπολιτικοποίηση και η αποεθνοποίηση.

Είναι κατανοητή η απογοήτευση των πολιτών όταν δεν υπάρχουν μάλιστα ολοκληρωμένες προτάσεις (ιδεολογικές). Και τόσο εμφανής η έλλειψη σαφούς καθοριστικής πυξίδας στις αναπόφευκτες λαϊκές εξεγέρσεις. Πού θα οδηγήσει η παγκόσμια κρίση όταν μειώνει δραματικά το μειωμένο εισόδημα λαϊκών μαζών; Πού θα οδηγήσουν τα νέα φαινόμενα; Ποιες αναδιαρθρώσεις επιβάλλονται; Όμως ξεφεύγω κατά πολύ από το θέμα.

Τελικά όμως οι λαϊκές εξεγέρσεις της μιας ή της άλλης μορφής είναι αναπόφευκτες. Χρειάζεται καθοδηγητική πυξίδα.

Γίνεται αξιοποίηση της δυσαρέσκειας για αποχή των πολιτών από τα κοινά.

Όμως αποχή ισοδυναμεί με συνενοχή και ασφαλώς όχι μόνο δεν τιμωρεί, αλλά ευνοεί τους υπεύθυνους.

Η αποεθνοποίηση προωθείται κυρίως σε λαούς με εθνικές εκκρεμότητες ή κινδύνους.

Είναι φανερή αυτή η προσπάθεια τόσο στον μητροπολιτικό όσο και στον Κυπριακό χώρο. Η έλλειψη εθνικής συνειδητότητας καθιστά κάθε λαό ευάλωτο.

Για μας που αντιμετωπίζουμε κινδύνους εθνικού αφανισμού αποτελεί επικίνδυνη εξέλιξη.

Αγαπούμε όλους τους λαούς και σεβόμαστε όλους τους εθνικούς πολιτισμούς. Επιλέγουμε σύνθεση και συνύπαρξη όχι εξάλειψη.

Στεκόμαστε συναγωνιστικά προς κάθε λαό που αντιμετωπίζει εθνικά προβλήματα. (Παλαιστίνη) ακόμα και μέσα στην Τουρκία με τον πολιτικό κρατούμενο στα λευκά κελιά. Θα αγωνισθούμε χωρίς υπολογισμό θυσίας και για τα δικά μας. Και αν εθνικισμός είναι να μη προσυπογράφεις απεμπόληση πατρίδων και δικαιωμάτων δηλώνω για πολλοστή φορά εθνικιστής. Αντιστρέφω. Ο καλώς νοούμενος διεθνισμός ξεκινά από τον πατριωτισμό.

Η προσήλωση στον εθνικό πολιτισμό και εθνική ταυτότητα δεν σημαίνει εχθρότητα προς κανένα λαό. Αν δεν είμαστε περήφανοι για την Ελληνική μας ταυτότητα πως θα την προασπίσουμε;

                             Ελλάδα των Αρκαδιών

                                      και της Αλαμάνας

                             του κρυφού σχολειού

                             και της ανοιχτής

                                                αντίστασης

                             Ελλάδα της Κορυτσάς

                             με τους νεκρούς

                             που προδόθηκαν από

                                                τους νικητές

                                                συμπολεμιστές

                             μάνα Ελλάδα

                             θα σε πω

                             κι όταν κάποιοι

                             νεόσοφοι θα με

                             ονομάσουν

                             εθνικιστή.

Στην Κύπρο διακυβεύεται η επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού. Το Κυπριακό από λανθασμένους χειρισμούς προβάλλεται ως δήθεν διακοινοτική διαμάχη και έτσι προσφέρεται άλλοθι στην Τουρκία.

Το Κυπριακό είναι θέμα-εισβολής, εθνοκάθαρασης κατοχής βίαιου διαμελισμού και καταπάτησης της εδαφικής ακεραιότητας και ανεξαρτησίας μιας Ευρωπαϊκής χώρας και των δικαιωμάτων όλων των νομίμων πολιτών με τους Τουρκοκύπριους να διαμαρτύρονται μαζικά ενάντια στην ασφυκτική κηδεμονία της Τουρκίας.

Η ακολουθούμενη διαδικασία είναι ατελέσφορη.

Οι δε παραχωρήσεις που ξεπέρασαν κάθε όριο ασφάλειας δεν θεραπεύουν αλλά επιβαρύνουν την νόσο.

Δεν είναι δυνατό να δεχθούμε εκ περιτροπής προεδρία, νομιμοποίηση του εποικισμού, φυλετικές διακρίσεις, καταπάτηση κάθε αρχής δημοκρατίας με τους Ελληνοκύπριους δεύτερης τάξης πολίτες στη δική τους Ευρωπαϊκή πατρίδα, δυαρχία με χωριστές Ελληνοκυπριακές και Τουρκοκυπριακές ψηφοφορίες.

Επιβάλλεται μια νέα διορθωτική πορεία. Πανεθνική δεδομένου ότι ο Τουρκικός επεκτατισμός απειλεί το σύνολο του Ελληνισμού. Και το ενιαίο αμυντικό δόγμα πρέπει να πάρει πολύ πιο ουσιαστικό περιεχόμενο.

Ειδικά για το Κυπριακό μπορεί να επιτευχθεί ενότητα στη βάση του ομόφωνου ανακοινωθέντος του Εθνικού Συμβουλίου (Σεπτ. 2009) που καθορίζει ως παραμέτρους λύσης ανεξαρτήτως αδόκιμων ονοματολογιών, την ενότητα χώρου, κράτους, οικονομίας, θεσμών, την διασφάλιση των βασικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των πολιτών και απαλλαγή από έποικους, εγγυητές και ξένη στρατιωτική παρουσία.

Το ανακοινωθέν φέρει την υπογραφή όλων. Να συμμορφωθούμε όλοι με τα συμφωνηθέντα.

Να καταγγείλουμε την Τουρκία στα διεθνή, περιφερειακά και εθνικά βήματα.

Να εδραιώσουμε συμμαχίες ενδοευρωπαϊκές και άλλες.

Να συστήσουμε ένα αγωνιστικό μέτωπο.

Δεν θα ανεχθούμε να είμαστε η τελευταία γενιά Ελληνοκυπρίων στα πατρογονικά μας χώματα.

Θα κρατήσουμε την Ελληνική παρουσία ζωντανή.

Στην Αθήνα νεοπρόβλητοι φιλόσοφοι

                             λοιδορούν την Αθηναϊκή αγορά

                             Ακαδημαϊκοί χωρίς

                                                          Ακαδημία

                             με σύγχρονη σοφία θέλουν ξεπερασμένους

                             τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη,

                             τους σοφιστές μα και τον

                             Περικλή και τον Κίμωνα.

                             Το Βυζάντιο τώχουν ξεγράψει

                             κι ας βρίσκεται σε κάθε γωνιά

                             της Ελλάδας των καθολικώς διαμαρτυρομένων

                             Και για το ύστερα ξεχνούν

                             πως τον Ρήγα τον προλάτη της αδελφοσύνης

                             των λαών τον δολοφόνησαν

                             πρόγονοι και επίγονοι δολοφόνων

                             Εμείς και σήμερα θέλουμε

                             φιλία μ΄όλους όμορους,

                                      όμηρους κι αλαργινούς

                             Όμως στο δεξί το χέρι η

                             αδελφοσύνη

                             Στ΄ αριστερά το Κρητικό

                             μαχαίρι για κατακτητές

                             και σύγχρονους πειρατές

                             Μού λένε πως αν μιλάω

                             για λευτεριά σπέρνω ζιζάνια

                             και ειν΄αλήθεια

                             Ζιζάνια που τρέφονται από παράσιτα

                             και τρέφουν την αληθινή

                             τη λεβεντιά και την αδελφοσύνη

                             Όμως εγώ αδιόρθωτος θα

                                                          μείνω

                             Μέρα και νύχτα ν΄αγναντεύω

                                                τον βορρά

                             Θέλω τον Τούρκο λεύτερο

                                      σε λεύτερη πατρίδα

                             μα θέλω των γερο-Μίχαλο

                             τον πρόσφυγα αφέντη στη

                                                δική του.

Βαδίζω στο 92ο χρόνο της ζωής μου.

Όμως όσος μού έμεινε χρόνος ανήκει στον αγώνα για λευτεριά και δικαίωση.

Τότε μόνο θα αναπαυθώ ζωντανός ή νεκρός,

όταν λεύτεροι πορευτούμε

στον λεύτερο

Πενταδάκτυλο.

Posted in Ελλάδα, Κύπρος, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ανακοίνωση της Λαϊκής Συνέλευσης ΠΛατείας Συντάγματος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Ιουλίου 2011

 Μια έκπτωτη και δικτατορική ελληνική κυβέρνηση που δεν εκπροσωπεί τον λαό αυτής της χώρας, μόλις ψήφισε νομοσχέδια με τα οποία σκοπεύει να εκποιήσει την δημόσια ελληνική περιουσία και γη, ενάντια στην θέληση της μεγάλης πλειονότητας του λαού.

Ενημερώνουμε όσους διαβλέπουν μια επενδυτική ευκαιρία, ότι δεν θα αργήσουμε να ανατρέψουμε αυτήν την κυβέρνηση, που σύντομα θα λογοδοτήσει για τα εγκλήματά της απέναντι στον λαό και στην χώρα. Οι υπογραφές και τα νομοσχέδιά της είναι άκυρα. Δεν τα έχει επικυρώσει ο ελληνικός λαός και βεβαίως δεν τα αναγνωρίζει.

Προειδοποιούμε κάθε επίδοξο επενδυτή να μην σκεφτεί καν να πλησιάσει σε δημοπρασία η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας ή γης μας και πολύ περισσότερο να μην την αγοράσει. Εκτός του ότι όταν επανακτήσουμε ως λαός την κυριαρχία της χώρας μας θα χάσει ό,τι αγόρασε, τα χρήματά του που συμμετείχαν στην παράνομη συναλλαγή δεν θα του επιστραφούν.

Επίσης τον προειδοποιούμε ότι μέχρι να ξαναποκτήσουμε τον έλεγχο της χώρας, στα πλαίσια υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας όπως αυτά απορρέουν και από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από τα διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματα των λαών και των ανθρώπων, θα κάνουμε ότι είναι αναγκαίο μέσα από την αυτο-οργάνωσή μας για να ακυρώσουμε στην πράξη και να σαμποτάρουμε την τυχόν επένδυσή του.

Ας μην τολμήσει λοιπόν κανείς επίδοξος επενδυτής να κάνει ψώνια ευκαιρίας δημόσιας περιουσίας και γης στην Ελλάδα, εκτός κι αν αντιλαμβάνεται το υψηλό ρίσκο της επένδυσής του. Σε αυτή την περίπτωση, η επένδυσή του θα «είναι ευπρόσδεκτη» στην χώρα όπου όταν στερείς την ελευθερία στο λαό της, ξέρει να γεννά έναν Κανάρη ή να κάνει συσντρίμια μια γέφυρα στον Γοργοπόταμο.

Η Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος 3-7-2011

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω: Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 7 Ιουλίου 2011

Ανάπηρος έμεινε ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, από την ωμή βία που ασκήθηκε εναντίον του από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ενώ κάλυπτε την απεργιακή κινητοποίηση στις 15 Ιουνίου. Συγκεκριμένα, άνδρας των ΜΑΤ πέταξε στοχευμένα μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης σε απόσταση αναπνοής από το κεφάλι του, αφού μάλιστα ο συνάδελφος είχε δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του και στα δύο αυτιά! Τη βάναυση συμπεριφορά των ΜΑΤ καταδίκασε απερίφραστα το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ενώ η υπόθεση βρίσκεται ήδη στον Εισαγγελέα. Ο Μανώλης Κυπραίος λοιπόν γίνεται στοιχειοθετημένα ο πρώτος συνάνθρωπός μας που κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων έχασε εξολοκλήρου μία απ’ τις 5 αισθήσεις του και έμεινε ανάπηρος, ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας. Δηλώνοντας την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας, παραθέτουμε τη συγκλονιστική μαρτυρία που μας έστειλε.

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα.

«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».

Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.

imagesCANRE1RL.jpg

Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.

Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».

Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.

Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».

Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.

Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.

Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.

Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.

Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.

Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.

Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».

Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.

Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.

Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.

Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.

Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.

«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.

Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.

Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.

Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.

Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.

Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.

Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.

Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.

Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…

Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.

Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.

Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.

Ήμουν κωφός…

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.

Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.

Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».

Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.

Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.

Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»

 Εξάντας

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Ιουνίου 2011

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αυτά που κάνουμε στην Ελλάδα, είναι αυτά που έκανε ο καγκελλάριος Μπρούνινγκ σε μας το 1930. Θα προκαλέσουμε εμφύλιο πόλεμο, λέει ο διευθυντής του γερμανικού Ινστιτούτου IFO στο τελευταίο τεύχος του Σπήγκελ, τρομαγμένος κι αυτός με την τερατώδη κοινωνική δυναμική που αναπτύσσει ο νεοφιλελευθερισμός (οι μόνοι που δεν την αντιλαμβάνονται, είναι τα απερίγραπτα οικονομικά «επιτελεία», τρομάρα τους, και των δύο μεγάλων ελληνικών κομμάτων).

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται, λίγο πριν πέσει, και με τη συνδρομή δυστυχώς και της Νέας Δημοκρατίας, που κατά τα άλλα λέει όχι στο Μνημόνιο (!), να υλοποιήσει τη δεύτερη φάση του, την «αρπαγή της Ελλάδας» δηλαδή, με τη λεηλασία της περιουσίας του ελληνικού λαού («αποκρατικοποιήσεις»), που οι Δανειστές θέλουν να προηγηθεί της χρεωκοπίας.

Την ίδια ώρα, ο «πόλεμος για την αναδιάρθρωση» του ελληνικού χρέους κινδυνεύει να παροξύνει την κρίση μιας ΕΕ, που απειλείται μεσοπρόθεσμα, ανίκανη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της μεγάλης οικονομικής κρίσης που συνεχίζεται, με διάλυση εν μέσω χάους και αποσύνθεσης. Οι λαοί της Ευρώπης κινδυνεύουν να γνωρίσουν μια μεγάλη ιστορική οπισθοδρόμηση, αν δεν αναπτυχθούν σύντομα νέες ηγεσίες ικανές να αντιμετωπίσουν την κρίση της ηπείρου μας και του πολιτισμού μας. Προϋπόθεση για την ανάδυση νέων ηγεσιών είναι η κινητοποίηση των λαών, μόνη ικανή να σαρώσει ένα παρηκμασμένο ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα, στην υπηρεσία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου.

H είσοδος του λαού στο προσκήνιο

Μέσα σε αυτό το διεθνές σκοτάδι, όπως κι άλλες φορές στη δραματική ιστορία του, ο ελληνικός λαός λάμπει, εδώ και μερικές μέρες, με την αστραπή του μεγάλου λαϊκού και ιδίως νεολαιίστικου κινήματος που ξεκίνησε με τους Αγανακτισμένους στο Σύνταγμα, τον Λευκό Πύργο, την Πλατεία Ελευθερίας του Ηρακλείου και δεκάδες ακόμα ελληνικές πόλεις (όπως και με την ένταση των αντιδράσεων των εργαζόμενων στις δημόσιες επιχειρήσεις, απέναντι στη λεηλασία της χώρας).

Προς το παρόν βέβαια, τρομοκρατημένος, ο μεγάλος διεθνής τύπος κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, αλλά η λογοκρισία που επιβάλλουν, εις βάρος της αξιοπιστίας τους, μεγάλες εφημερίδες φανερώνει πόσο μεγάλος είναι ο τρόμος τους απέναντι στην πιθανότητα λαϊκών εξεγέρσεων.

Στις ελληνικές πλατείες γεννιέται τώρα το σημαντικότερο λαϊκό κίνημα μετά το 1974, μόνος δυνητικά διαθέσιμος φορέας της ελπίδας για μια «Νέα», «Δεύτερη Μεταπολίτευση», που έχει τόσο ζωτική ανάγκη ο τόπος. Δεν μπορούμε τώρα να προβλέψουμε και προδιαγράψουμε τις μορφές, τις μεθόδους, τους ρυθμούς, την εξέλιξή του, τη δυνατότητά του να αντισταθεί στις προσπάθειες χειραγώγησης και «εκτροπής» του. Πρέπει να αναγνωρίσουμε όμως, ότι αυτό το κίνημα που αρχίζει τώρα να γεννιέται, συνιστά σήμερα την βασική ελπίδα του έθνους μας να αποφύγει ή να περιορίσει τις καταστροφές στις οποίες το σπρώχνει η πολιτική, οικονομική, εκδοτική και κρατική του ελίτ, σε συνδυασμό με τη διεθνή πίεση, της οποίας η εγχώρια ελίτ έχει γίνει ο ενθουσιώδης ιμάντας.

‘Ηδη βλέπουμε το κίνημα των πλατειών να αποκτά γρήγορα τα βασικά χαρακτηριστικά όλων των μεγάλων λαϊκών κινημάτων, αυτών δηλαδή που έχουν μέλλον γιατί έρχονται από μακριά, γιατί εκφράζουν κοινωνικές ανάγκες που έχουν ωριμάσει πολύ καιρό στα βάθη της κοινωνίας. Βλέπουμε κυρίως την ενστικτώδη αναζήτηση δημοκρατικών μορφών οργάνωσης. Οι συγκεντρωμένοι νοιώθουν ότι πρέπει να συντονισθούν και να επεκταθούν, να οργανώσουν συστηματικά τη δράση τους, όπως κάνουν ήδη με πληθώρα επιτροπών που λειτουργούν άρτια. Στο Σύνταγμα υπάρχει τώρα κανονικά λειτουργούν ιατρείο, ομάδα σίτισης, ομάδα περιφρούρησης, βάρδια δικηγόρων για νομική κάλυψη, ενώ ομάδες διαδηλωτών φεύγουν για γειτονιές ή αναζητούν επαφή με πρωτοβάθμια σωματεία. Οι συγκεντρωμένοι λειτουργούν ραδιοφωνικό και ετοιμάζουν τηλεοπτικό σταθμό μέσω του ‘Ιντερνετ. Επιβεβαιώθηκαν και στην Ελλάδα οι τεράστιες δυνατότητες των νέων Μέσων, όπως το Facebook.

Και η πολιτική;

Βεβαίως, γρήγορα το κίνημα αυτό θα βρεθεί στα πρώτα του μεγάλα διλήμματα. Από τη μια το τροφοδοτεί το υπόγειο, μεγάλο ρεύμα αποστροφής προς όλα τα υπάρχοντα κόμματα, περιλαμβανομένης, αν και λιγότερο, και της αριστεράς (τα «ιερατεία» της οποίας δείχνουν πανικόβλητα στην πλειοψηφία τους). Από την άλλη νοιώθει ήδη την ανάγκη να γίνει «πολιτικό», αφού μόνο έτσι μπορεί να απαντήσει στα προβλήματα που τίθενται. Για να συγκεράσουν αυτές τις τάσεις, μερικοί μάλιστα πρότειναν, κατά τρόπο ενδεικτικό της υφέρπουσας αντίφασης, την «σουρεαλιστική» ιδέα να κατέβει στις εκλογές το «Λευκό» ως κόμμα!

‘Ενας «αγώνας δρόμου» διεξάγεται αυτή τη στιγμή ανάμεσα στην αφύπνιση της ελληνικής κοινωνίας και την καταστροφική δράση των ελίτ της. Ανίκανοι και απρόθυμοι να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας, στενά συνδεδεμένοι στις πολύ ταξικές επιλογές τους με τους πλούσιους αυτής της χώρας, αυτούς που κατάκλεψαν το κράτος και αρνούνται να πληρώσουν φόρους, οι Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου και η λοιπή ομάδα, ακολουθούμενη από τα μήντια της διαπλοκής, μας απείλησαν πέρυσι με εθνική χρεωκοπία. Οι απειλές, οι δημόσιες δηλώσεις περί Τιτανικού, εντατικών κλπ. διέλυσαν την αυτοπεποίθηση του ελληνικού λαού και κατέστρεψαν την εικόνα της Ελλάδας διεθνώς, φέροντάς μας όντως στο χείλος της χρεωκοπίας.

Το αστείο, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι, είναι ότι προ μηνός κινητοποιήθηκε όλος ο κρατικός μηχανισμός για να πιάσει έναν … φαναρτζή, που φέρεται να προκάλεσε κύμα πανικού στέλνοντας ένα μέιλ. Τι άραγε πρέπει να κάνει ο κρατικός μηχανισμός με τον κ. Παπακωνσταντίνου, που προκάλεσε πάλι φυγή καταθέσεων από τις τράπεζες, με τον κ. Δασκαλόπουλο και την κ. Δαμανάκη, που έθεσαν μόνοι τους θέμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ;

1941, 1974, 2011

Σήμερα, η αντικατάσταση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος έχει γίνει όρος εθνικής επιβίωσης για την Ελλάδα. Η συμπεριφορά των ελίτ, με επικεφαλής την κυβέρνηση, απέναντι στους ξένους θυμίζει 1941. Το πνευματικό επίπεδο, ο βαθμός κατανόησης των προβλημάτων και ο βαθμός εξάρτησής τους από ξένες δυνάμεις, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο πιο πρόσφατο από την «κυβέρνηση» Ανδρουτσόπουλου-Ιωαννίδη του 1974.
30 Μαίου 2011

Konstantakopoulos.blogspot.com
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 2.6.2011

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η Ισλανδία γελά, η Ιρλανδία κλαίει

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Ιουνίου 2011

του Γιώργου Δελαστίκ 

 Θεαματική είναι η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας μετά την επιβλητική αντίσταση του λαού της, ο οποίος με δημοψήφισμα συνέτριψε την ψοφοδεή πολιτική της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης που είχε υποκύψει στους ξένους δανειστές και την εξανάγκασε να μην πληρώσει στους ξένους καταθέτες τις οφειλές των ιδιωτικών ισλανδικών τραπεζών, αφήνοντας τες να χρεοκοπήσουν. «Η ύφεση αποδείχθηκε λιγότερο βαθιά από όσο προβλεπόταν», ομολογεί ο Μαρκ Φλάνιγκαν, επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ισλανδία, δηλώνοντας εντυπωσιασμένος από το γεγονός ότι οι Ισλανδοί κατόρθωσαν να διαφυλάξουν «το πολύτιμο σκανδιναβικό μοντέλο κοινωνικής προστασίας».

Η Ισλανδία, η οποία δεν ανήκει στην ευρωζώνη, αντιμετώπισε τη χρεοκοπία της χώρας με μια συνολική πολιτική.

Πρώτον, υποτίμησε το εθνικό νόμισμα, την ισλανδική κορώνα, και επέβαλε ελέγχους και περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Αρχικά η κορώνα υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 50%, αλλά ήδη η υποτίμηση έχει περιοριστεί στο 30% και συρρικνώνεται. Η χαμηλότερη ισοτιμία της κορώνας οδηγεί αμέσως στην αύξηση των εξαγωγών και στη μείωση των εισαγωγών, αντικαθιστώντας ένα τμήμα τους με τοπικά προϊόντα, με αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο της Ισλανδίας να παρουσιάζει ήδη πλεόνασμα από ελλειμματικό που ήταν.

Το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 1,2% το τρίτο τρίμηνο του 2010. Ο πληθωρισμός, ο οποίος είχε εκτιναχθεί στο 18,6%, έπεσε ήδη κοντά στο 2,5%, που είναι ο στόχος της ισλανδικής κεντρικής τράπεζας. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα είναι 6,3% φέτος, και ταχύτατα, ίσως και μέσα στο 2011, θα οδηγηθεί σε πλεόνασμα. Το δημόσιο χρέος, το οποίο έχει εκτιναχθεί στο 115% του ΑΕΠ, θα μειωθεί σταδιακά στο 80% του ΑΕΠ μέχρι το 2015.

 

Το δεύτερο μέτρο που πήραν οι Ισλανδοί ήταν ότι άφησαν τις ιδιωτικές τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Κατόπιν τις εθνικοποίησαν, αλλά υπό τους εξής όρους:

Πρώτον, οι εθνικοποιημένες τράπεζες αναγνώρισαν όλες τις καταθέσεις των Ισλανδών πολιτών ώστε κανένας Ισλανδός να μη χάσει ούτε μία κορώνα από τις καταθέσεις του.

Δεύτερον, τα δάνεια που είχαν πάρει οι Ισλανδοί μεταφέρθηκαν στις εθνικοποιημένες τράπεζες, αλλά επειδή το νόμισμα είχε υποτιμηθεί, μειώθηκε και το ονομαστικό ύψος των δανείων, πέρα από τις σοβαρές άλλες διευκολύνσεις αποπληρωμής που έκανε το κράτος στους Ισλανδούς οφειλέτες για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που προκάλεσε η κρίση, ιδίως τον πρώτο καιρό (πάγωμα της πληρωμής δόσεων για μήνες κ.λπ.).

Τρίτον, οι εθνικοποιημένες τράπεζες δεν αναγνώρισαν καμιά υποχρέωση των ιδιωτικών χρεοκοπημένων τραπεζών σε χώρες του εξωτερικού. Ετσι οι Ισλανδοί φορολογούμενοι φορτώθηκαν τα βάρη διάσωσης των καταθέσεων των δικών τους και των συμπατριωτών τους, ενώ φόρτωσαν στους ξένους επενδυτές και καταθέτες τον λογαριασμό των συναλλαγών τους με τις ιδιωτικές ισλανδικές τράπεζες που χρεοκόπησαν. Απολύτως σωστό.

Η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας, γράφει το βρετανικό περιοδικό «Εκόνομιστ», δείχνει ότι «το έξτρα κόστος για μια χώρα που δεν στηρίζει τις τράπεζές της μπορεί να είναι εκπληκτικά μικρό. Η Ισλανδία άφησε τις τράπεζές της να χρεοκοπήσουν και το ΑΕΠ της έπεσε αθροιστικά κατά 15% από το ανώτατο στο κατώτατο σημείο πριν αρχίσει να ανακάμπτει. Η Ιρλανδία »έσωσε» τις τράπεζές της και είδε το ΑΕΠ της να πέφτει 14%».

 

Αν συνυπολογίσει κανείς ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ιρλανδίας απογειώθηκε στο ασύλληπτο 32% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος της εκτινάχθηκε από το 25% του ΑΕΠ το 2007 στο 100% φέτος και θα φτάσει στο 120% του ΑΕΠ το 2013, με την ανεργία να ανέρχεται στην Ιρλανδία στο 14,1% έναντι 7,3% στην Ισλανδία, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η «υπάκουη» Ιρλανδία βρίσκεται σε πολύ χειρότερη μοίρα από την «απείθαρχη» Ισλανδία.

«Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι αν το σοκ μιας υποτίμησης μπορεί να πυροδοτήσει μια βίαιη κρίση και πολύ επώδυνη, μια πολιτική λιτότητας και αποπληθωρισμού εξαιτίας του χρέους καταλήγει να προκαλεί περισσότερες ζημιές» συμπεραίνει η βρετανική εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ».

 

 

«ΕΚΟΝΟΜΙΣΤ»
Οταν το ευρώ γίνεται παγίδα

Ενα μάθημα των αντίθετων επιλογών Ισλανδίας και Ιρλανδίας είναι ότι «τα οφέλη τού να ανήκει μια μικρή χώρα σε μια μεγάλη νομισματική ένωση δεν είναι καθόλου αυτά που κάποτε εκθειάζονταν ότι είναι» γράφει το περιοδικό «Εκόνομιστ» και συνεχίζει: «Οταν πανικόβλητοι επενδυτές εγκατέλειπαν τα μικρά νομίσματα το φθινόπωρο του 2008, το ευρώ φαινόταν καταφύγιο. Δύο χρόνια μετά, το ευρώ μοιάζει περισσότερο με παγίδα για χώρες που αγωνίζονται να ξανακερδίσουν εξαγωγική ανταγωνιστικότητα. Η Ελλάδα και η Ιρλανδία έχασαν την εμπιστοσύνη των αγορών, παρόλο που και οι δύο εκδίδουν ομόλογα σε ευρώ». Οσο για τους Ισλανδούς, που αρχικά θεώρησαν το ευρώ σωτηρία, τώρα δεν θέλουν ούτε να το ακούσουν!

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=48336953

Posted in Ευρώπη | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Οι καλλιτέχνες στο πλάι του εξεγερμένου λαού

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Ιουνίου 2011

 Δήλωση του Βασίλη Παπακωνσταντίνου!

Σε προσωπική επικοινωνία που είχα με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου μου έκανε την παρακάτω δήλωση και μου δήλωσε την επιθυμία του να προωθηθεί μεσα από τα εναλλακτικά δίκτυα ενημέρωσης.

Η δήλωση του έχει να κάνει  -με τι άλλο- με τον καθημερινό ξεσηκωμό στις πλατείες όλων όσων υποφέρουν από τα βάρβαρα μέτρα, το μνημόνιο και την απαξίωση της ζωής μας.

Η δήλωση του Βασίλη είναι η παρακάτω:

«Έχει αποδειχθεί ιστορικά και έχει ειπωθεί με πολύ απλό τρόπο στο γνωστό σύνθημα, πως «Λαός ενωμένος-ποτέ νικημένος».Χαιρετίζω και τάσσομαι έμπρακτα υπέρ των συγκεντρώσεων των εξεγερμένων πλέον πολιτών στις πλατείες.

Εκείνο που πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού είναι η ενότητα και η σύμπραξη όλων των διαφορετικών απόψεων που έχουν έτσι κι αλλιώς κάτι θετικό να προσφέρουν και το έχουν αποδείξει με την αυτοδιάθεσή τους και τον καθημερινό τους αγώνα.

Όπως έκανα πάντα,έτσι και τώρα,είμαι έτοιμος να συμπορευθώ μαζί σας στις ανάγκες αυτού του ενωμένου κινήματος και σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος.

Είμαι και θα είμαι καθημερινά στο πλάι σας, στην Πλατεία, φωνάζοντας στους «νόμιμους» και επίσημους τοκογλύφους-νταβατζήδες: «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη».

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

http://giorgossarris.blogspot.com/2011/06/blog-post_7081.html

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Εθνικά επικίνδυνοι…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Μαΐου 2011

του Παύλου Χαϊκάλη

Πάντα μου έκανε εντύπωση γιατί θα πρέπει ο πνευματικός –υποτίθεται- κόσμος της χώρας να μιλάει, να δημιουργεί και να κατευθύνει συνειδήσεις. Αυτό, ίσως, να έχει ισχύ σε μια συντεταγμένη χώρα, όπου όλα λειτουργούν ομαλά, και η οποιαδήποτε παρέμβαση να είναι συμπληρωματική ή με πρόταση ανασύνταξης. Αλλά και πάλι τι;

Ποιος ακούει ποιον σ’ αυτή τη ζωή; Και ο Χριστός είπε «Αγαπάτε αλλήλους» και ο Μαρξ είπε «Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε», και τι έγινε; Τους άκουσε κανείς;

Και σ’ αυτό τον τόπο, κάποτε, είχαμε κι αν είχαμε πνευματικούς ανθρώπους. Από ποιητές, καλλιτέχνες, συγγραφείς, λόγιους, μουσικούς, ζωγράφους κ.ά.

Έγινε κάτι; Πήραμε κάποιο μάθημα; Κοιτάτε που καταντήσαμε. Καλλιτέχνες, που χρειάζεται καλλιτεχνική αστυνομία να τους συλλάβει, και ένα πνευματικό επίπεδο λίγο πιο πάνω απ’ τα πλακάκια. Δεν μιλάω για όλους. Μην αρπαχτείτε. Απλά εμείς καθιερώσαμε τις εκπομπές κίτρινου τύπου, τα reality shows, τη μαγειρική ως ύψιστο δείγμα ψυχαγωγίας, και τα μεσημεριανάδικα ως ένδειξη πολιτισμού σ’ αυτή τη χώρα. Η κιλότα της διπλανής έγινε θέμα προς εξερεύνηση και το χαμηλό επίπεδο συνάνθρωπων μας έγινε τρόπος διασκέδασης. Εμείς εκθρέψαμε εκπομπές τύπου Ανίτας Πάνια και καθιερώσαμε ως σύμβολα «γέλιου» παθολογικά πάσχοντες συνάνθρωπους μας. Εμείς τα κάναμε αυτά. Οι ανώτεροι.

Αυτά είδαν και οι άλλοι ανώτεροι «οι πολιτικοί μας», και είπαν: Αφού είναι ζώα, ρίχτε τους στ’ αυτιά. Πέταγαν δυο ψίχουλα να μην διαμαρτύρεσαι και πέρναγαν από πίσω σου ό,τι ήθελαν. Πού σκέψη από μας; Πού αντίδραση; Ποιος να μιλήσει, αφού όλοι και όλα ήταν εξαγορασμένα; Και ήλθε ένα πρωί και τα είδαμε όλα τα επεισόδια μαζί.

Εκείνο που με προβληματίζει είναι ότι συνεχίζει η κυβέρνηση με επιμονή ένα μνημόνιο που δεν οδηγεί πουθενά. Έχει αποτύχει και επιμένει. Θυσίες χωρίς αντίκρισμα, με ένα έλλειμμα που δεν θα πέσει ποτέ. Ήδη πάλι είμαστε 9% πίσω στο 1ο τετράμηνο. Και το παιδί με τα γυαλάκια ούτε που έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται. Ή έχει πάρει; Εδώ σας θέλω. Δεν μπορεί. Αυτή η επιμονή κάτι κρύβει. Δεν μπορεί να ‘ναι τόσο ηλίθιος. Να ξέρει ότι με τόσες περικοπές θα εισπράξει ό,τι έχει να εισπράξει, που δεν έχει και τίποτα άλλο πια, αλλά σε 5-7 χρόνια οι παραγωγικές τάξεις θα έχουν πεθάνει μαζί με τον κόσμο. Έκτος και αν αυτό θέλουν. Εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία προς ξένα συμφέροντα; Έχουν γραμμή να ξεπουλήσουν την Ελλάδα;

Αλλά πώς θα το επιτύχουν; Γι’ αυτό όλη αυτή η πίεση. Γι’ αυτό οι δήθεν κραυγές της κυρίας Δαμανάκη. Του πιο αποτυχημένου δείγματος της γενιάς του Πολυτεχνείου. Να φοβηθούμε και να ενδώσουμε. Να μας διαλύσουν την ψυχολογία. Να μας έχουν υποχείριά τους.

ΟΧΙ ΡΕ ΞΕΦΤΙΛΕΣ. Σ’ αυτή τη χώρα ποτέ ο φόβος δεν είχε θέση. Ποτέ δεν είχαμε ούτε θα ‘χουμε ζυγό πάνω απ’ το κεφάλι μας. Θα αντιδράσουμε και θα επιτύχουμε.

Δεν πάμε πουθενά κύριοι της Ελληνικής Τρόικας με τέτοια μυαλά. Τώρα ξεπουλάτε, ενώ θα έπρεπε να’ χετε αξιοποιήσει την Ελληνική δημόσια περιουσία. Είμαστε μια χώρα που λέτε ότι δεν παράγει τίποτα. Γιατί την αφήσατε; Τα ¾ της χώρας βρέχονται από θάλασσα. Πού είναι η ανάπτυξή της; Που έπρεπε να’ ναι γεμάτη η χώρα από μαρίνες και σε μια ναυτική χώρα μέχρι και οι βοσκοί θα έπρεπε να’ χουν σκάφος. Όοοχι. Εκεί. Να τους πιούμε το αίμα. Αλλά πώς θα πέφτουν οι μίζες στις μαρίνες;

Θα’ χαμε τώρα ανάπτυξη από τόσες πηγές που μας δίνει η θάλασσα. Αλλά όοοχι. Φόροι στα σκάφη, φόροι στα πλοία, κυνήγι στους έχοντες και ένα βαρκάκι. Πού; Σε μια χώρα που πνίγεται στη θάλασσα. Ακούστε κουφιοκεφαλάκηδες. Ένας υπάλληλος δεν μπορεί να έχει ένα σκάφος εκατομμυρίων. Αν το έχει, ψάξτε να βρείτε τι φταίει. Αλλά όχι κυνήγι από πριν.

Πού είναι η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας; Πού είναι η εκμετάλλευση της ηλιακής και αιολικής ενέργειας; Βάζει το μυαλό σας έσοδα ή μήπως ακόμα σκάφτεστε τα συμφέροντα; Η Τουρκία αυξάνει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς τον τουρισμό της. Εμείς; Φόρους να τα πάρουμε. Καμιά πολιτική. Περιμένουμε με ανοιχτά τα πόδια πότε θα’ ρθουν οι τουρίστες. Και με το χέρι σα ζήτουλες. Να μιλήσω για εκκλησιαστική περιουσία; Όχι μωρέ είναι λίγη. Πάντως, μέσα στην κρίση τα πήρε τα εκατομμυριάκια του το Άγιον Όρος. Μπράβο βρε.

Δεν μιλάω για Πολιτισμό και Παιδεία για να μη γελάσουμε. Τα πνευματικά μας δικαιώματα να’ χαμε πουλήσει θα’ χαμε ξοφλήσει κύριοι και κυρίες. Ξέρετε, μήπως, κύριε Παπανδρέου, εσείς και τα γιουσουφάκια σας, πού πέφτει η Επίδαυρος; Γιατί δεν βλέπουμε πολιτικούς πια στον χώρο της Τέχνης. Επενδύστε λίγο στην έρευνα. Δεν βλάπτει. Κι αν θέλετε δημοψήφισμα κάντε το για το Αιγαίο. Στην Υφαλοκρηπίδα. Βρείτε τα να τελειώνουμε. Συνεκμετάλλευση με τους Τούρκους και δώστε και στους Αμερικανούς κάτι να κάνουν τη δουλειά να δούμε άσπρη μέρα. Τι το ‘χουμε το υπέδαφος; Να το κοιτάμε; Τι φοβάστε, μη σας πουν προδότες; Μα και τώρα σας λένε.

Δεν βγαίνει άκρη παίρνοντας μέτρα. Μειώστε φόρους και εισφορές και ζητήστε χρόνο μέχρι να πάρει η οικονομία μπροστά. Αξιοποιήστε και όχι ξεπουλήστε την εθνική κυριαρχία μας και περιουσία. Δώστε δείγμα ότι μπορούν να επιστρέψουν τα λεφτά τους όσοι τα έβγαλαν έξω και να επενδύσουν με ασφάλεια ξανά. Κόψτε τις κραυγές πόνου, τύπου Δαμανάκη, και Τιτανικού και δήθεν χρεοκοπίας. Σταματήστε να βάζετε χεράκια να βγάζετε ματάκια. Και εμείς ν’ αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και λίγο.

Λύσεις υπάρχουν. Όχι άλλους φόρους. Όχι άλλο κάρβουνο στη μούρη. Πρέπει να αλλάξουμε όλοι. Πολιτικοί και λαός.

Αλλαγή στα πάντα. Στη νοοτροπία και στις πράξεις. Προτάσεις πολλές. Όχι συναινέσεις του κ…ου. Συναίνεση στην αντίληψη ότι λύσεις υπάρχουν.

Αλλιώς, είμαστε όλοι, ΕΘΝΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ!

Υ.Γ. Δεν έχω σκάφος. Απλά πιστεύω τη θάλασσα σαν μεγάλη πηγή πλούτου. Αλλά πίνω αναψυκτικά. Θα τα κόψω κι αυτά. Βάζει φόρο. Φτου!

http://www.aixmi.gr/index.php/ethnika-epikindynoi/

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΠΡΑΞΗ ΑΚΥΡΗ Η ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Μαΐου 2011

 του Μίκη Θεοδωράκη

Σήμερα διάβασα στην Τουρκική εφημερίδα RADICAL ένα πρωτοσέλιδο άρθρο με πανοραμική φωτογραφία του λιμανιού του Πειραιά και με τίτλο «Κελεπούρι η γειτονική χώρα». Στο άρθρο αναφέρεται το μεγάλο ενδιαφέρον της Τουρκίας  για τα δύο λιμάνια, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, που π΄ροκειται να εκποιήσει η Κυβέρνηση μαζί με αυτοκινητόδρομους, αεροδρόμια και πολλά έργα υποδομής.

Και διερωτώμαι, τι θα γίνει αν αύριο-μεθαύριο βρεθούμε προ τετελεσμένων εγκλημάτων κατά της χώρας, καθώς όλος ο πλούτος -οικονομικός και ιστορικός- θα ανήκει σε ξένους ιδιοκτήτες; Πώς θα είναι η ζωή μας και πώς θα νοιώθουν οι Έλληνες, όταν λ.χ. το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» ανήκει σε Ιάπωνες, η οδός Εγνατία σε Σκοπιανούς, το λιμάνι του Πειραιά σε Τούρκους και η Ακρόπολη σε Γερμανούς; Όταν σε κάθε βήμα θα σκοντάφτουν σε μια ξένη περιουσία; Πώς θα ζήσουν, όταν η χώρα τους θα ανήκει σε άλλους; Σκεφτήκαμε άραγε καλά αυτό το ενδεχόμενο; Το θέτω στην κρίση των μελών της Κίνησης και ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. Στην κρίση της ανεξάρτητης νεολαίας που την καλώ να πάρει θέση απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, που εάν η Κυβέρνηση και η Τρόικα παραμείνουν στη θέση τους, είναι σίγουρο ότι θα γίνει για μας τραγική πραγματικότητα. Και τι θα κάνουμε τότε; Θα δεχτούμε να ζούμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ξένοι μέσα στην ίδια τη δική μας χώρα;

Άραγε μήπως θα έπρεπε να προειδοποιήσουμε τους υποψήφιους αγοραστές, ότι εμείς οι ανεξάρτητοι Έλληνες, στην περίπτωση που θα γίνουμε εκατομμύρια (γιατί τότε μόνο θα είμαστε σεβαστοί και υπολογίσιμοι από εχθρούς και φίλους) και επιβάλουμε μια Ανεξάρτητη Επαναστατική Κυβέρνηση που θα εκφράζει ΟΛΟ το λαό, θα θεωρήσουμε ως πράξεις απεχθείς (στις οποίες προέβη μια Κυβέρνηση μειοψηφίας πίσω από την πλάτη και ενάντια στη θέληση και τα συμφέροντα του Ελληνικού Λαού) και επομένως Άκυρες;

Πιστεύω ότι μπροστά σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή που κρίνεται εάν στο μέλλον θα υπάρχουμε ως ελεύθερος Λαός ή θα έχουμε γίνει θλιβεροί υπηρέτες των νέων ιδιοκτητών της πατρίδας μας, θεωρώ ότι η δήλωση αυτή αναδεικνύεται σε μέγιστο καθήκον του κάθε ανεξάρτητου πολίτη της χώρας αυτής.

ΕΚΚΛΗΣΗ

Καλώ όλα τα μέλη των Σπιθών να προβάλουν την παραπάνω δήλωση με κάθε τρόπο. Να συλλέξουν υπογραφές. Να επιδιώξουν να επικυρωθεί μέσα από Γενικές Συνελεύσεις, Συγκεντρώσεις και Διαδηλώσεις. Γιατί όσο η αποδοχή για την ακύρωση του ξεπουλήματος θα αποκτά μαζικότερη αποδοχή, τόσο το ενδεχόμενο να επηρεάσει τους ξένους αγοραστές γίνεται μεγαλύτερο. Γι’ αυτό θα πρέπει να μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, για να γίνει διεθνώς γνωστή. Εάν δεν το κάνουμε σήμερα, φοβάμαι πως όταν θα έχουν εγκατασταθεί οι ξένοι αγοραστές, δεν θα μπορεί να υπάρξει άλλος τρόπος για να φύγουν, παρά ο ένοπλος αγώνας! Θέλει άραγε κανείς Έλληνας να ξαναζήσουμε μια τέτοια τραγωδία; Πιστεύω, κανείς! Γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε να δώσουμε στη Δήλωση το κύρος της μεγάλης λαϊκής συναίνεσης πριν να είναι πολύ αργά.

http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/articles/?nid=833

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Με αφορμή το «Βέλος»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 25 Μαΐου 2011

 

Γράφει ο Αντώνης Κακαράς

Τούτες τις μέρες, που επανέρχεται η μνήμη στην αντίσταση και στρατιωτικών κατά της χούντας, γράφεται η επιστολή αυτή. Επιτρέψτε μου, οι εν ενεργεία σήμερα, να εκφράσω με τι στοιχεία θα ’θελα του λόγου μου, να είχα υπηρετήσει ως στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων. Μια απάντηση στο ερώτημα δηλαδή πώς βλέπω τώρα, μετά τόσα χρόνια και τόσα που συμβαίνουν στον τόπο μας, ότι θα ‘πρεπε να είναι ένας στρατιωτικός για να εκτελεί σωστά το καθήκον του. Η χώρα μας θαρρώ πως έχει ανάγκη οι στρατιωτικοί μας (και όχι μόνον αυτοί):

• Να είναι πατριώτες, ήτοι να αγαπούν την Ελλάδα και το λαό μας και να  υπηρετούν με τόση θέληση ώστε, αν χρειαστεί, να διαθέτουν τη ζωή τους στην υπεράσπισή τους.
• Να σκέπτονται πολιτικά αναλύοντας τα γεγονότα, ερμηνεύοντας τις αιτίες τους και επιλέγοντας να στηρίζουν τις λύσεις εκείνες που συμφέρουν τον τόπο.
•  Να γνωρίζουν τις νέες τεχνολογίες τις απαραίτητες στη δουλειά τους, να ενημερώνονται συνεχώς πάνω σ’ αυτές, να μαθαίνουν για την στρατηγική, την τακτική, τις θεωρίες πολέμου, την ιστορία, να μη χάνουν ποτέ την επαφή τους με το βιβλίο και όχι μόνον του τομέα της εργασίας τους.
• Ποτέ να μη σηκώσουν το όπλο ενάντια στους γονιούς, τ’ αδέρφια και τα παιδιά τους δηλαδή ενάντια στο λαό, αλλά αντίθετα σε κάθε περίπτωση να τον υπερασπίζονται, πολεμώντας εκείνους που θα θελήσουν να τον πλήξουν.
• Να βλέπουν πέρα και από τους κανονισμούς, τηρώντας τους εφόσον είναι δίκαιοι, αλλιώς να ζητούν και επιδιώκουν την αλλαγή τους.
• Να οραματίζονται, να επιδιώκουν και να βοηθούν για ένα μέλλον καλύτερο του τόπου μας.
• Να βοηθούν στις καταστροφές, τις θεομηνίες, τις συμφορές.
• Να φοβούνται το ψέμα και την απάτη, τον εκμαυλισμό, άρα να τα ξεχωρίζουν, να τα καταπολεμούν.
• Να είναι σταθεροί στις ιδέες, τους στόχους, τα ιδανικά, να μην επιδιώκουν να γίνουν γενναίοι, να μην είναι δειλοί.
• Να γνωρίζουν τα δικαιώματά τους, άρα και του τόπου μας, του λαού μας, να τα διεκδικούν, να τα προστατεύουν.
• Να ενδιαφέρονται για τους υφιστάμενους, να κρίνουν σωστά τις ενέργειες των προϊσταμένων τους, να συνεργάζονται με τους πολιτικούς.
•  Να είναι δίκαιοι, να απαιτούν το ίδιο από την πολιτεία και τους νόμους της.
• Να μην εκμεταλλεύονται τη δύναμη των όπλων, να τη γνωρίζουν, να τη χρησιμοποιούν μόνον για την προστασία του λαού, για την υπεράσπιση των εδαφών της χώρας μας, για το απαραβίαστο των συνόρων μας. Να μην τη διαθέτουν έξω από τα σύνορά μας για να πλήξουν άλλο λαό υπέρ αλλότριων συμφερόντων.

Έχουμε ανάγκη από πολίτες ένστολους και ένοπλους που να γνωρίζουν τι σημαίνουν Ανθρώπινα Δικαιώματα, Δημοκρατικά, Κυριαρχικά της χώρας μας και να τα υπερασπίζονται.

Οι ένστολοι και ένοπλοι των Ενόπλων μας Δυνάμεων είναι καλύτεροι από τους παλιότερους, είναι πιο κοντά από εμάς στις απαιτήσεις που έχει ο λαός μας απ’ αυτούς.

Οι κυβερνώντες και όποιοι εκμεταλλεύονται τούτον τον τόπο, πρέπει να υποχρεωθούν να σταματήσουν να διαθέτουν το έδαφός μας για ξένα συμφέροντα και το ένοπλο τμήμα του λαού έξω από την πατρίδα μας.

(Ο αρχιπλοίαρχος ε. α. και συγγραφέας Αντώνης Κακαράς είναι Διδάκτωρ πολιτικής επιστήμης. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του ναυτικού από το ’62 μέχρι το ‘90, κατά τη διάρκεια δε της δικτατορίας αποτάχθηκε, καταδικάστηκε και εγκλείστηκε στις φυλακές για ενάμιση χρόνο).

antonis.kakaras@gmail.com

http://www.elzoni.gr/html/ent/764/ent.9764.asp
 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Είμαστε πειραματόζωα. Έτσι απλά….

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Μαρτίου 2011

Η Ελλάδα είναι τοποθετημένη γεωγραφικά σε ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο. Δεν είναι Βενεζουέλα. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης, και της ΕΕ, γειτνιάζει με την γεωπολιτικά σημαντική, και ενεργειακά απαραίτητη Μέση Ανατολή, και κατοικείται από μια περίεργη φάρα. Εμάς. Ένα ανυπάκουο λαό δηλαδή, που όταν το θελήσει τα βάζει με όλους, και τα καταφέρνει μια χαρά. Για παράδειγμα, η πανίσχυρη τότε  Γαλλία έπεσε σε 2-3 ημέρες, αλλά εμείς κρατήσαμε πολύ παραπάνω, απέναντι στο τρίτο ράιχ, και αφού είχαμε ήδη στείλει τους Ιταλούς από κει που ήρθαν. Άσχετα αν στο τέλος καταντήσαμε να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας.

Έχουμε και άλλα παράξενα, ανήκουμε μετά μανίας στη Δύση, στο ΝΑΤΟ κλπ αλλά είμαστε ο κατ εξοχήν αντιαμερικανικός λαός.

Είμαστε  ευλαβείς Χριστιανοί Ορθόδοξοι , αλλά συμπαραστεκόμαστε μονίμως στον αγώνα του κάθε πικραμένου Μουσουλμάνου ταλιμπάν και μουτζαχεντίν.

Δεν έχουμε μία, αλλά έχουμε χιλιάδες Καγιέν.

Δεν παράγουμε τίποτα, αλλά ξενυχτάμε διασκεδάζοντας.

Βρίζουμε το κράτος που πάντα απουσιάζει, αλλά δεν θέλουμε να πληρώνουμε φόρους.

Βαυκαλιζόμαστε να πιστεύουμε ότι είμαστε το λίκνο του πολιτισμού, αλλά πετάμε τα σκουπίδια μας στο δρόμο, και λικνιζόμαστε ακούγοντας σκυλάδικα.

Δηλώνουμε Ευρωπαίοι, αλλά χορεύουμε τσιφτετέλια.

Μισούμε την εγκληματικότητα, αλλά αντιπαθούμε πιο πολύ την αστυνομία.

Μας ενοχλεί η λαθρομετανάστευση, αλλά όλοι έχουμε κι από μια αδήλωτη Ρωσίδα, ή έναν «αόρατο» στο ΙΚΑ Πακιστανό για τις δύσκολες  και βρώμικες δουλειές.

Και άλλα πολλά.

Όλα αυτά όμως, είναι μυστήρια για τον μέσο Δυτικό. Και υπάρχουν πάμπολλα παρόμοια παράδοξα εθνικά, πολιτισμικά,  και φυλετικά στοιχεία, που μας καθιστούν ένα πολύτιμο… πειραματόζωο.

 

Αφού λοιπόν, συγκεντρώνουμε ως κράτος και ως λαός όλα αυτά τα αλληλοσυγκρουόμενα αντιφατικά στοιχεία, αφού ανήκουμε συγχρόνως και στον πρώτο, αλλά και στον τρίτο κόσμο, επόμενο είναι , αν υπάρχουν αυτά τα αόρατα χέρια που κινούν τα νήματα των εξελίξεων, στα πλαίσια της νέας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, να μας επιλέξουν ως ιδανικό πεδίο δοκιμών των μεθοδεύσεων τους.

Στη σύγχρονη οικονομία, όπως έχει διαμορφωθεί, μια μικρή ομάδα πανίσχυρων τραπεζιτών, με όλες τις διακλαδώσεις των φορέων και των ανθρώπων που ελέγχει στα χρηματιστήρια, στους οίκους αξιολόγησης, στα ΔΣ των πολυεθνικών, και στις διάφορες κυβερνήσεις, θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει σκληρό παιχνίδι εις βάρος μας. Να μας γονατίσει οικονομικά. Όπως δηλαδή αυτό που πάθαμε τα τελευταία δυο χρόνια. Που τα χαστούκια πέφτουν ανελλιπώς. Και που ακόμη και σήμερα, με όλα αυτά τα επαχθή που μας έχουν επιβληθεί, άκουσα ότι θα μας υποβιβάσουν κι άλλο τη πιστοληπτική μας αξιολόγηση. Μα καλά, Junk (σκουπίδια) δεν είχαμε χαρακτηριστεί (ή έστω τα ομόλογά μας). Υπάρχει και χειρότερο; Τι μαθαίνει κανείς….

 

Αναρωτιέμαι δηλαδή, μήπως αυτά τα κέντρα αποφάσισαν να δοκιμάσουν επάνω μας τη νέα σκληρή πραγματικότητα, που επιφυλάσσουν για ολόκληρο το πλανήτη. Τη Βουλγαροποίησή μας. Με όργανό τους  το ΔΝΤ και το τραπεζικό σύστημα. Τη λιτότητα, την ανεργία, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, την ακρίβεια, και όλα αυτά που συνοδεύουν το σκοτεινό μέλλον της νέας παγκόσμιας τάξης, που κάποιοι παντοδύναμοι ονειρεύονται διακαώς εδώ και καιρό. Την υποδούλωση των λαών. Και όχι με τανκς και βόμβες, αυτά είναι πασέ, αλλά με τα αόρατα δεσμά του χρέους, και της οικονομικής εξάρτησης. Σε συνοδεία πάντα με τον απόλυτο έλεγχο της έκφρασης, την καταστολή της διαφωνίας, την αστυνόμευση, και τη σφαλιάρα.

Μελετώντας δηλαδή το πώς θα αντιδράσει αυτός ο περίεργος λαός, των μεσανατολικής νοοτροπίας Ευρωπαίων, κάποιοι βγάζουν τα πολύτιμα συμπεράσματα που χρειάζονται (κάνουν δηλαδή calibration), προκειμένου να τα εφαρμόσουν αργότερα, εν ευθέτω χρόνω,  σε άλλους πολύ πιο συμβατικούς (και σοβαρούς), αλλά και πιο πειθαρχημένους λαούς.

Αν εμείς δεχτούμε τα χαστούκια μας, και δεν βγάλουμε κιχ, φανταστείτε τι έχει να γίνει στην… Αυστρία. Τίποτα. Νεκρική σιγή. Αν εμείς αντιδράσουμε κάπως, ε τότε, η επόμενη φάση θα  είναι ίσως πιο εξευγενισμένη. Πιο καλά μεθοδευμένη. Πιο μελετημένη τέλος πάντων. Και άρα πιο αποτελεσματική.

Και σαν συμπλήρωμα των Ελλήνων,  οι αόρατοι μπόσηδες πάνε και στην ακριβώς, και εκ διαμέτρου αντίθετη γεωγραφικά πλευρά της ΕΕ (τη βορειοδυτική), εκεί όπου κατοικεί ένας εξίσου περίεργος και ανυπότακτος λαός, οι Ιρλανδοί. Που αν εξαιρέσουμε το ποτό, και το κλίμα, έχουμε πολλά κοινά στοιχεία.

Και έτσι το πείραμα εμπλουτίζεται από δυο διαφορετικά, πλην όμως παρόμοια υποκείμενα, και τις αντιδράσεις τους. Τι το καλύτερο για τους «ψυχολόγους» της παγκοσμιοποίησης;

Μπορούμε να βάλουμε στην παραπάνω εξίσωση, και σαν αστάθμητο παράγοντα, τη περίπτωση της Ισλανδίας. Ένα «αλλόκοτο» κράτος, με πολύ μικρό πληθυσμό, και σχετικά απομονωμένο από τα υπόλοιπα θύματα. Κάτι σαν ζέσταμα δηλαδή, μια προθέρμανση λίγο πριν ξεκινήσει το κανονικό πείραμα.

Λογικά δεν ακούγονται όλα αυτά;

Και εμείς τι κάνουμε;Είμαστε σαν κάτι νούμερα, που επειδή τον παίζουν μπροστά στην οθόνη του pc, καλωδιωμένοι και …ερεθισμένοι, δεν παραδέχονται ότι είναι μαλάκες, αλλά περηφανεύονται πως κάνουν cyber sex!!!! Έτσι ακριβώς. Ζούμε ακόμη στο όνειρο!

Ζούμε στη σπηλιά του Πλάτωνα, συνεχίζοντας τη ζωή μας, απολαμβάνοντας τη καθημερινότητά μας, παρακολουθώντας τη Μενεγάκη, και αγνοώντας τα καλώδια που είναι χωμένα βαθιά μέσα στον εγκέφαλο, και στις νευρικές μας απολήξεις. Αδιαφορώντας για τη πραγματικότητα που είναι πίσω μας, αλλά που εμείς δεν την βλέπουμε διότι εστιάζουμε αλλού. Δεν γυρνάμε το λαιμό μας. Μια νοσηρή πραγματικότητα που ελέγχεται εκ του μακρόθεν, και που μας χειραγωγεί, χωρίς εμείς να το αντιλαμβανόμαστε, ή να θέλουμε να το αντιληφθούμε.

Ας ελπίσουμε πως κάτι θα αλλάξει, σύντομα. Πως ένα από τα αλλεπάλληλα χαστούκια που τρώμε καθημερινά, θα βγάλει απ τη θέση τους τα ηλεκτρόδια, θα μας ταρακουνήσει τον εγκέφαλο, και πως θα ξυπνήσουμε. Έστω και ζαλισμένοι. Αλλιώς, θα πρέπει κάποιος να μας διαβάσει…

Δεν πάει άλλο. 

Strange Attractor

http://www.antinews.gr/2011/03/03/88885/

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

23-2-2011: ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΚΑΜΠΑΝΑΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 1 Μαρτίου 2011

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΩΝ ΤΗΣ 23Ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2011 ,

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΜΠΑΝΑΣ

 

Απευθυνόμαστε στον Ελληνικό Λαό.

Στους εκπροσώπους στο κοινοβούλιο,

Στην κυβέρνηση

Στην αυτοδιοίκηση

Στα κόμματα και τους λοιπούς πολιτικούς φορείς,

           

            Οι συγκεντρωμένοι στο Αργοστόλι, στην Πλ. Καμπάνας, σήμερα, 23-2-2011, σταματήσαμε τις εργασίες μας, κλείσαμε τα καταστήματα μας, αφήσαμε τα γραφεία και τα σχολεία, για να συγκεντρωθούμε όλοι, εργαζόμενοι, επαγγελματίες, συνταξιούχοι, άνεργοι, νοικοκυρές, παιδιά, νέοι και μεγαλύτεροι, για να πούμε ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.

            Ο διπλανός , ο φίλος, ο γείτονας, πολλοί από μας, έμειναν χωρίς εργασία, έχασαν τα μαγαζιά τους, χάνουν το σπίτι τους και την περιουσία τους, διαλύεται η ζωή τους και η οικογένεια τους.

            Βλέπουμε πως η πατρίδα βρίσκεται κάτω από οικονομική κατοχή και πωλείται.

            Η δημοκρατία καταργήθηκε και τη χώρα κυβερνούν διεθνείς τραπεζίτες.

Νιώθουμε πως η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια. Θα γίνεται κάθε μέρα και χειρότερη.

            Κάθε μέρα που περνά, βλέπουμε να μας κοροϊδεύουν ΟΛΟΙ και να ζούμε μέσα σε ένα όργιο ψέματος και καταστροφής.

            Μια χούφτα άνθρωποι, μεγαλοεταιρείες, τραπεζίτες και χρηματοπιστωτικά κεφάλαια , αφού κατάστρεψαν τους εαυτούς τους και τον πλανήτη, σώζονται από τις κυβερνήσεις, με χρήματα των φορολογουμένων και στη συνέχεια οδηγούν τους λαούς του κόσμου και την πατρίδα μας σε ολοκληρωτική καταστροφή, απαιτώντας πληρωμή ενός χρέους που έφτιαξαν μόνοι τους, μαζί με τις κυβερνήσεις.

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.

Το χρέος δημιουργήθηκε , επειδή οι πολιτικοί παρέδωσαν την ιδιοκτησία και την εκτύπωση του χρήματος στους τραπεζίτες. Η Τράπεζα της Ελλάδας, οι Τράπεζες των χωρών του κόσμου, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι ιδιωτικές τράπεζες και οι πολιτικοί μας το κρύβουν. Με τις αποφάσεις όσων κυβέρνησαν και με την συγκάλυψη όσων παριστάνουν την αντιπολίτευση, απέκρυψαν από τον ελληνικό λαό και τους λαούς της Ευρώπης, πως με δική τους απόφαση, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ στα κράτη της ευρωζώνης να παίρνουν χρήματα από την ΕΚΤ και είναι υποχρεωμένα να δανείζονται το ευρώ από ιδιώτες, οι οποίοι βάζουν όποιο επιτόκιο θέλουν.

            Στην Ελλάδα, τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για να στηριχθεί ένα διεφθαρμένο και πελατειακό κομματικό σύστημα. Χρησιμοποιήθηκαν για να πλουτίσουν οι «εθνικοί» μας εργολάβοι, για να εξαγοραστούν συνειδήσεις, για δωροδοκίες και για ακριβά και σπάταλα έργα.

Παρέδωσαν όλη τη δημόσια περιουσία σε έλληνες και ξένους μεγαλοεπιχειρηματίες. Με 174 εκατομμύρια ίδια κεφάλαια, με 420 εκατομμύρια συμμετοχή του δημοσίου και 713 εκατ. δάνεια με την εγγύηση του δημοσίου , ο εθνικός εργολάβος της Αττικής Οδού κερδίζει 137 εκατ. το χρόνο. Σχεδόν όσα χρήματα έβαλε. Στον δρόμο Πάτρας – Κορίνθου , που τον λένε ακόμα εθνική οδό, ο εργολάβος δεν βάζει δεκάρα και εισπράττει χρήματα, για να φτιάξει το δρόμο.

Σύμφωνα με στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ε.Ε. , ο εργαζόμενος πληρώνει διπλάσιο φόρο από τις εταιρείες, στις οποίες η κυβέρνηση , πριν λίγες μέρες, μείωσε ακόμα περισσότερο τη φορολογία, στο νομοσχέδιο που καθιστά ποινικό αδίκημα την μη πληρωμή φόρων.

Η Παιδεία διαλύεται, τα σχολεία έχουν γίνει αποθήκες φιλοξενίας παιδιών, η διαφθορά βασιλεύει, η κοινωνική πρόνοια έχει γίνει ανέκδοτο, τα νοσοκομεία διαλύονται, οι πενιχρές συντάξεις περικόπτονται, επιχειρήσεις κλείνουν και άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους, γιατί κάποιοι δανείζονται χρήμα, που έπρεπε να είναι δημόσιο και το πήραν, για να το μοιραστούν κάποιοι λίγοι. 

ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ .

–          Αρνούμαστε το δημόσιο χρέος

–          Απαιτούμε πάγωμα χρεών ιδιωτών, επιχειρήσεων και νοικοκυριών προς το δημόσιο και τις τράπεζες, γιατί η αγορά και η κοινωνία έμεινε χωρίς χρήμα , εξ αιτίας των πολιτικών σας.

–          Θέλουμε να σταματήσει κάθε διαδικασία πώλησης δημόσιας περιουσίας και να αποδοθεί στο λαό και τις τοπικές κοινωνίες για αξιοποίηση προς όφελος όλου του πληθυσμού.

–          Θέλουμε εργασία, παιδεία, περίθαλψη, ασφάλεια, σύνταξη.

–          Θέλουμε πίσω τη ζωή μας, την αξιοπρέπεια μας, την πατρίδα μας .

 

Κι επειδή δεν πιστεύουμε πως κάτι από αυτά τα αιτήματα θα ικανοποιηθούν, από το σημερινό κομματικό σύστημα, που δεν τολμά να πει πως η χώρα μας βρίσκεται υπό κατοχή, ξεκινάμε ένα μεγάλο αγώνα, ζητάμε, διεκδικούμε και θα επιβάλλουμε, με τη μεγαλύτερη συσπείρωση ανθρώπων, που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα:

–          Την Απελευθέρωση της  Χώρας από την οικονομική εξάρτηση και την τιμωρία όσων λειτούργησαν σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, διαχρονικά, και έφεραν τη χώρα, σε κατάσταση υποδούλωσης και τους έλληνες σε συνθήκες εξαθλίωσης.

–          Επειδή, την ώρα που η κυβέρνηση μετατρέπει την άρνηση και την ανυπακοή των πολιτών σε ποινικό αδίκημα, την ίδια ώρα, οι πολιτικοί έχουν εξασφαλίσει  συνταγματική ασυλία, εμείς ζητάμε και θα αγωνιστούμε για τη δημιουργία ενός μεγάλου πολιτικού κινήματος, που θα απαιτήσει ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, για την τιμωρία των ενόχων και τη δημιουργία μιας δημοκρατίας, όπου οι εκπρόσωποι θα ανακαλούνται, όταν παραβιάζουν τη λαϊκή βούληση και οι νόμοι θα εγκρίνονται από το λαό, με δημοψηφίσματα.

–          ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Η ανυπακοή είναι πολιτικό δικαίωμα, είναι ηθική υποχρέωση, είναι η συνείδηση που εξεγείρεται μπροστά στην αδικία. «Τσαμπατζήδες» είναι όλοι αυτοί που ζούσαν καλά, με δάνεια και δημόσιο χρήμα, που καλούμαστε, σήμερα,  να πληρώσουμε.

Η κυβέρνηση είναι αυτή που δεν πληρώνει, για συντάξεις, εργασία, παιδεία και υγεία και παραμένει ατιμώρητη  και όχι εμείς που δεν έχουμε να πληρώσουμε. 

Αλληλεγγύη και αυτοοργάνωση, για μια κοινωνία ανθρώπων και όχι θηρίων.

Το φρόνημα, η θέληση και οι πράξεις αντίστασης δεν ποινικοποιούνται.

Η κυβέρνηση έχει απωλέσει κάθε υπόλειμμα δημοκρατικής ευαισθησίας και συνεπικουρούμενη και από άλλους,  οδεύει  στο δρόμο της απώλειας κάθε δημοκρατική νομιμότητας.

Η κυβέρνηση είναι αυτή που είναι πολιτικά έκνομη και όχι ο λαός που δεν έχει και αντιστέκεται.  

Ο λαός θα ποινικοποιήσει τη διαφθορά και τη σπατάλη. Η πατρίδα πάντα τιμωρεί αυτόν που προδίδει. Αυτόν που ξεπουλά.

 

«Αρνιέμαι να με κάνουν ότι θένε, αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά»,

«Αρνιέμαι νάχω σκέψη που σωπαίνει να περιμένει μάταια τον καιρό»,

 

«Λαχτάρισα μια χώρα, όπου το λάδι από την ελιά ίσα θα το μοιράζεις στα δώδεκα παιδιά»,

λέει ο ποιητής κι εμείς μαζί του.

 

 

Αγώνας ως την Απελευθέρωση της Χώρας.

Αγώνας ως την εγκαθίδρυση πραγματικής δημοκρατίας.

—————

Ακολούθησε πορεία και το ψήφισμα παραδόθηκε στο γραφείο του βουλευτή. (έλειπε)

 

http://www.ithacanet.gr/article/23-2-2011-%CF%84%CE%BF-%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ – ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΛΥΡΙΤΖΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΣΚΑΙ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 23 Φεβρουαρίου 2011

Μια επιστολή  αποκαλυπτική για τα γεγονότα περί των διοδίων απευθύνει προς τους γνωστούς δημοσιογράφους Λυριτζή, Οικονόμου και Παπαδημητρίου η κάτοικος Ωρωπού κ. Ιωάννα Γερμανού,

Αγαπητοί μου Βασίλη και Δημήτρη, γλυκύτατε μου Μπάμπη,

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες την αγωνία σας να αποδείξετε πως το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, θα είναι υπεύθυνο για τη μη ολοκλήρωση των έργων στις εθνικές οδούς λόγω μεγάλων απωλειών εσόδων. Ειλικρινά συμμερίζομαι την αγωνία σας να αποδείξετε τα αναπόδεικτα. Θα μου επιτρέψετε να σας βοηθήσω.

Θέλω να σας θυμίσω ότι το μεγαλύτερο μέρος των δρόμων ήταν ήδη κατασκευασμένο. Το κόστος κατασκευής της Ιόνιας Οδού, που ανέλαβε η Νέα Οδός Α.Ε. να διεκπεραιώσει, ήταν 800.000.000 ευρώ και η συντήρηση της υπάρχουσας ΠΑΘΕ (τμήμα της Νέα Οδός Α.Ε.) 200.000.000 ευρώ (συντήρηση-ανακατασκευές).

Τα έργα της Ιόνιας Οδού έχουν ολοκληρωθεί κατά το 25%, άρα το κόστος που δαπανήθηκε είναι 200.000.000 ευρώ. Υπολογίζεται ότι έχουν δαπανηθεί τα 150 από τα 200.000.000 ευρώ για τη συντήρηση και τις ανακατασκευές.

Έχουν δοθεί στην εταιρεία, από το Δημόσιο 150.000.000 ευρώ.

Η είσπραξη των διοδίων υπολογίζεται 200.000.000 ευρώ.

Άρα μην κουράζεστε. Δεν υπάρχει θέμα χρηματοδότησης.

Υπάρχει το γνωστό: της ρεμούλας!

Θυμίζω επίσης ότι στις συμβάσεις παραχώρησης των εθνικών δρόμων υπάρχουν ρήτρες και για τα δύο συμβαλλόμενα μέρη. Γιατί αγωνιάτε συνεχώς να προβάλλετε μονάχα τις υποχρεώσεις του κράτους προς τις εταιρίες και όχι εκείνες των εταιριών προς το κράτος;

Το κράτος έχει χρηματοδοτήσει με 150.000.000 ευρώ, τα οποία συμβατικά θα πρέπει να επιστραφούν, λόγω μη ολοκλήρωσης των έργων.

Επιπλέον θα πρέπει να καταβληθούν στο Δημόσιο ρήτρες για την καθυστέρηση στην ολοκλήρωση των έργων ίσες προς 40.000.000 ευρώ.

Εσύ γλυκέ μου Μπάμπη, που αγωνιάς ιδιαίτερα για την λύση των οικονομικών μας προβλημάτων, πως σου διέφυγε το συγκεκριμένο έσοδο, που το κράτος αρνείται να εισπράξει;

Ακόμα κι αν είχε τηρηθεί η σύμβαση, την οποία έχουμε προσβάλει νομικά με σκοπό να την καταργήσουμε, το τέλος διοδίων θα έπρεπε να είναι στα μετωπικά διόδια των Αφιδνών 1.60 και όχι 2.05 ευρώ!

Όπως καλά ξέρεις υπήρξε μεγάλη αγωνία αν θα εισπραχθούν τα προβλεπόμενα έσοδα του έτους. Χρειάστηκε να θεωρηθούν όλοι οι Έλληνες πολίτες φοροφυγάδες και να εξαναγκαστούν με περαίωση ενώ θα μπορούσαν να εισπραχθούν πολύ απλά 190.000.000 ευρώ από τις ρήτρες τις σύμβασης για ασυνέπεια στις υποχρεώσεις της.

Ο κύριος Λαμπρόπουλος, πρώην υπάλληλος της ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ (πρώην Γεν. Διευθυντής της Νέα Οδός Α.Ε.) και νυν Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου Υποδομών και η κυρία Καλτσά, πρώην μέλος του Δ.Σ. της εταιρίας ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ και νυν Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου Υποδομών (οι λύκοι που φυλάνε τα πρόβατα), θα μπορέσουν να σας το επιβεβαιώσουν αν ασκήσετε σοβαρά τα καθήκοντα δημοσιογραφίας σας.

Γλυκύτατε μου Μπάμπη, δεν φταίει το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ που δεν γίνονται τα έργα. Κοίτα λίγο πιο προσεκτικά. Το κράτος δεν έχει λεφτά να απαλλοτριώσει τα κομμάτια, που έχει αναλάβει για να προχωρήσουν και θέλουν, για να καλύψουν τις πομπές τους, να τα ρίξουν πάλι, που αλλού; Στους πολίτες! Αυτούς τους ίδιους ακριβώς, που τα φάγανε μαζί.

Δεν φταίει το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ που το κράτος υπέγραψε ότι η ΔΕΗ θα υπογείωνε τις γραμμές της για να γίνει η Ιόνια Οδός, ξεχνώντας ότι τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού την είχε το ίδιο κάνει Α.Ε. και ως εκ τούτου, πολύ σωστά, δεν μπορούσε να αναλάβει τέτοιο κόστος προς χάριν των ιδιωτικών συμφερόντων της Νέα Οδός Α.Ε.

Αγαπητοί μου Βασίλη και Δημήτρη, γλυκύτατέ μου Μπάμπη, μη μας φοβίζετε ότι ο ελληνικός λαός θα μείνει χωρίς δρόμους, λόγω του κινήματος των πολιτών που δεν πληρώνουν διόδια.

Δεν χρέωναν οι πολίτες τις 4πλάσιες τιμές από όλη την Ευρώπη στην κατασκευή των δρόμων επί μία και πλέον εικοσαετία.

Η χρήση των δρόμων, σας θυμίζω, πληρώνεται με τα τέλη κυκλοφορίας και τα τέλη καυσίμων!

Ο συμπαθέστατος κύριος Νασούλης, της Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου Α.Ε., δήλωσε σε ραδιόφωνο ότι η κύρια χρηματοδότηση των έργων είναι η είσπραξη των διοδίων!!!!!

Άθελά του δηλαδή, παραδέχτηκε ότι η εταιρία του, με μηδενικό κίνδυνο επένδυσης, ζητάει από τον χρήστη του δρόμου να χρηματοδοτήσει το έργο του και αυτός μετά να συνεχίσει να εισπράττει καθαρό έσοδο για τα επόμενα 30 περίπου χρόνια, χωρίς κανένα ρίσκο.

Ο χρήστης δηλαδή είναι συνέταιρος χωρίς όμως να έχει καμία αξίωση στα κέρδη, ούτε μετέπειτα όφελος με μείωση του τέλους των διοδίων.

Αντίθετα ο κύριος αυτός είπε (μας κάνει χάρη δηλαδή), πως μετά την αποπεράτωση των έργων, θα υπάρχει μόνο τιμαριθμική αύξηση των τελών!

Όπως ακριβώς και οι μισθοί των εργαζομένων ακολουθούν την τιμαριθμική αύξηση. Ασφαλώς κάνω χιούμορ…

Ο κύριος Μαγκριώτης, ισχυρίζεται ότι οι εταιρείες απαιτούν το αντίτιμο των διελεύσεων των πολιτών, που δεν πληρώνουν!

Δεν ήξερα ότι οποιοσδήποτε ιδιώτης μπορεί να απαιτήσει από το Δημόσιο οφειλές πελατών του!

Μήπως ξέρετε που ακριβώς θα πρέπει να στείλω το λογαριασμό για τις καινούριες μου γόβες;

Αγαπητοί μου Βασίλη και Δημήτρη, γλυκύτατέ μου Μπάμπη, λέτε πως η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα έδωσε την άδεια να μας φωτογραφίζουν, ούτως ώστε να μας στέλνουν διαταγές πληρωμής, για να μπορέσουν οι εταιρείες να καλύψουν τα τεράστια διαφυγόντα κέρδη.

Κοιτάξτε καλύτερα τα χαρτιά σας: Δεν είναι «Άδεια»! Είναι «Γνωμάτευση» (απάντηση) σε ερώτηση του Υπουργείου.

Μην ξεχνάτε ότι ποτέ δεν αρνηθήκαμε να δώσουμε τα νούμερα των αυτοκινήτων μας και ειλικρινά σας λέμε, ότι μας αρέσουν οι φωτογραφίες. Έχουμε όλοι φωτογένεια.

Έχετε έστω και μία στιγμή σκεφτεί πως αν μας στείλουν να πληρώσουμε 2.05 ευρώ για 5χλμ. που συνήθως διανύουμε, πόσο διαβρωμένο δικαστή θα πρέπει να βρουν για να τους δικαιώσει;

Τι θα κάνουν οι καλοί σας φίλοι οι εργολάβοι τότε;

Θα καταρρεύσουν συλλογικά!

Αγαπητοί μου Βασίλη και Δημήτρη, γλυκύτατέ μου Μπάμπη, ειλικρινά πιστεύετε να το τολμήσουν;

Ή θα κάνουν τους βλάκες και θα συνεχίσουν να τα παίρνουν από φοβισμένους περαστικούς και βέβαια, αν εσείς με αυτά που λέτε φοβίσετε κάποιους ακόμα, καλύτερο γι αυτούς. Θα εισπράττουν περισσότερα.

Αγαπητοί μου Βασίλη και Δημήτρη, καλέ μου Μπάμπη, πιστεύω ότι η βασιλεία της βλακείας τελειώνει και έρχεται η βασιλεία της αγανάκτησης γι αυτό θα πρέπει να προσαρμόσετε τη δουλειά σας απευθυνόμενοι όχι σε βλάκες αλλά σε αγανακτισμένους πολίτες.

Κάθε σπρώξιμο της μπάρας είναι ένα σπρώξιμο της γενικής αδικίας και καθολικής αηδίας που βιώνουμε καθημερινά.

Σ΄ αυτή τη χώρα μάθαμε εδώ και αιώνες να λέμε ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ σε χειρότερες συνθήκες.

Αγαπητοί μου Βασίλη και Δημήτρη, γλυκύτατέ μου Μπάμπη, όλοι ξέρουμε ότι πάνω στον πανικό τους οι εταιρείες και οι υπηρέτες τους των υπουργείων, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και προσπαθούν απεγνωσμένα, εδώ και καιρό, να βρουν έννομη λύση εκ των υστέρων για να καλύψουν τα κενά τους.

Επειδή ζούμε σ΄ αυτή τη χώρα, που μοναδικό στόχο έχει την εξάντληση των πολιτών της, που κατασκευάζει νόμους, τους ψηφίζει με τη μορφή του κατεπείγοντος (συνήθως τις νύχτες ή τα καλοκαίρια), δεν θα μας κάνει καμία εντύπωση αν γίνει κάτι τέτοιο και στην περίπτωση μας.

Ξέρουμε ότι οι συμβάσεις τους για την παραχώρηση των εθνικών μας δρόμων έχουν ήδη καταρρεύσει και προσπαθούν, με όχημα εσάς, να βρουν άλλοθι πως το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ είναι εκείνο, που φταίει για την κατάρρευση των συμβάσεων τους. Μεγάλη τιμή μας!

Αν πάλι προσπαθείτε να μας τρομοκρατήσετε, δυστυχώς έχετε αποτύχει.

Οι φωτογραφίες τους δεν μας τρομάζουν και όποιους νόμους και να κατασκευάσουν στα μέτρα τους, θα είμαστε απέναντί τους.

Αγαπητοί μου Βασίλη και Δημήτρη, γλυκύτατέ μου Μπάμπη, θα πρέπει να πείτε στα αφεντικά σας, που τόσο προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε νέοι κομματικοποιημένοι και μάλιστα τσακωνόμαστε μεταξύ μας, ότι κάνουν λάθος:

Δεν είμαστε όλοι νέοι.

Δεν είμαστε κομματικοποιημένοι.

Δεν είμαστε από αυτούς που πήραν τις μίζες και κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Δεν είμαστε από αυτούς που κατέστρεψαν την χώρα και ακόμα διδάσκουν οικονομία στα πανεπιστήμια με παχυλό μισθό.

Είμαστε από αυτούς που τους περικόπηκε ο μισθός μας, το δώρο μας, τα επιδόματά μας, που χειροτερεύει η ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη, η εκπαίδευση των παιδιών μας…

Είμαστε αυτοί που νιώθουμε ότι αυτό το κράτος, που περιθάλπει κλέφτες και ρίχνει χημικά σε συνταξιούχους, δεν είναι δυνατόν να φροντίσει το δίκιο μας…

Ναι Κράτος…διεκδικούμε το δίκιο μας μόνοι μας.

Δεν σε εμπιστευόμαστε και μας αποδεικνύεις συνεχώς, πως καλά κάνουμε.

Αγαπητοί μου Βασίλη και Δημήτρη, γλυκύτατέ μου Μπάμπη, θα πρέπει να πείτε στα αφεντικά σας πως το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, γιατί ο κόσμος σπρώχνοντας τη μπάρα στα διόδια, σπρώχνει από πάνω του την αδικία και εκτονώνει μέρος της καθημερινής του αγανάκτησής του για τις δικές τους και τις δικές σας πομπές.

Μην προσπαθείτε να αποδείξετε ότι μερικοί νέοι αριστεροί και ακροδεξιοί που τσακώνονται, είναι το κίνημα των διοδίων.

Το κίνημα των διοδίων είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι.
Το κίνημα των διοδίων το «δημιουργήσατε» εσείς!
Εσείς μας κάνατε να σπρώξουμε την μπάρα και τώρα σας διαβεβαιώνουμε ότι όσο και να προσπαθείτε να μας ρίξετε τα βάρη των άστοχων συμβάσεων και των επιλογών σας, όσο και να μας τρομοκρατείτε με πρόστιμα και διαταγές πληρωμών, είναι ήδη πολύ αργά.

Και θα το δείτε.
Φιλικά,
Ιωάννα Γερμανού
Κάτοικος Δήμου Ωρωπού (που παρεμπιπτόντως «φιλοξενεί» 8 σταθμούς διοδίων στο εσωτερικό του)

 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δράση και αντίδραση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Φεβρουαρίου 2011

Του Γιώργου Καισάριου 

Η διακήρυξη ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, που γράφτηκε από τον Thomas Jefferson, λέει μεταξύ άλλων:

That whenever any Form of Government becomes destructive of these ends, it is the Right of the People to alter or to abolish it, and to institute new Government, laying its foundation on such principles and organizing its powers in such form, as to them shall seem most likely to effect their Safety and Happiness. 

Πως όποτε μια Μορφή Κυβέρνησης γίνεται καταστροφική για τους σκοπούς αυτούς, είναι Δικαίωμα του Λαού να την αλλάξει ή να την καταργήσει, και να εγκαταστήσει νέα Κυβέρνηση θέτοντας τα θεμέλιά της σε τέτοιες αρχές και οργανώνοντας τις εξουσίες της σε τέτοια μορφή, ώστε να φανεί πιθανότερο να επιφέρει την Ασφάλεια και την Ευτυχία του.

Όχι δεν είμαι αναρχικός,  επαναστάτης η Συριζαίος και δεν είναι αυτό το άρθρο ένα κρυπτογραφημένο επαναστατικό μήνυμα. Φιλελεύθερων αρχών είμαι και ένθερμος υποστηριχτής της πυγμής του νόμου. Αλλά οι νόμοι όπως και οι φόροι, πρέπει να είναι δίκαιοι για να μπορούν να επιβληθούν και να γίνουν δεκτοί από τους πολίτες.

Πόσο δίκαιο άραγε είναι, το ότι η μη πληρωμή διοδίων ξαφνικά έχει γίνει ποινικό αδίκημα με πρόστιμο 200 ευρώ, την ίδια ώρα που ακόμα και πολιτικοί που ομολόγησαν ότι έλαβαν εκατομμύρια ευρώ σε σακούλες, δεν είναι φυλακή και ουδέποτε η δικαιοσύνη ασχολήθηκε μαζί τους;

Για ποιο λόγο θα πρέπει να υπάρχει πανευρωπαϊκή εναρμόνιση φόρων στα καύσιμα; Τα ίδια παίρνει ο Γερμανός ή ο Ολλανδός με τον Έλληνα; Για ποιο λόγο θα πρέπει οι φόροι σε απόλυτους αριθμούς να είναι ίδιοι; Για ποιο λόγο  η Ελλάδα να έχει τις υψηλότερες τιμές καύσιμων με τις χαμηλότερες αποδοχές στην ΕΕ;

Πόσο δίκαιο είναι να έχουν μειωθεί οι μισθοί και οι συντάξεις των πάντων εκτός των δικαστών και βουλευτών; Έχουμε άραγε τόση καλή και αποτελεσματική διοικητική κρατική δομή και δικαιοσύνη (στους τελευταίους είμαστε στην αξιολόγηση της δικαιοσύνης) που δικαιούνται όλοι αυτοί να είναι στο απυρόβλητο;

Πριν μερικές μέρες μάθαμε ότι Άγγλος βουλευτής καταδικάστηκε σε 18 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή και δικαίωμα εξαγοράς διότι καταχράστηκε ποσό 18.000 λιρών. Στη δε Αμερική οι εν ενεργεία φυλακισμένοι βουλευτές είναι αρκετοί. Πόσο είναι δίκαιο άραγε να σέρνονται στα δικαστήρια ελεύθεροι επαγγελματίες που είναι άνεργοι και δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν τον ΑΟΕΕ, όταν κανένας πολιτικός δεν έχει καταδικαστεί για τίποτα σε αυτή τη χώρα;

Δεν είμαι δικαστής για να επιβάλλω τη δικαιοσύνη. Αυτό μόνο η δικαιοσύνη μπορεί να το κάνει. Αλλά στα μάτια του μέσου πολίτη η δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα είναι άνιση.

Πόσο δημοκρατική είναι η Ελλάδα, τη στιγμή που όποιος εκλεγεί στην εξουσία έχει τη νομοθετική, εκτελεστική και ένα μέρος της δικαστικής εξουσίας στα χέρια του; Ο εκάστοτε εκλεγμένος Έλληνας πρωθυπουργός έχει περισσότερη δύναμη από τον Ιούλιο Καίσαρα ή τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Η εκτελεστική εξουσία στην Ελλάδα κάνει ό,τι θέλει, όποτε το θέλει και  όπως το θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε  κανέναν. Η βουλή δεν έχει καμία εξουσία και καμία δικαιοδοσία, πέραν από το να επικυρώνει (αναγκαστικά) τυποποιημένα νομοσχέδια κάποιου γραφειοκράτη που αποφάσισε ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα, διότι δεν ξύπνησε καλά εκείνη την ημέρα.

Όχι δεν είμαι υπέρ της μη πληρωμής διοδίων, αλλά επίσης δεν μπορεί η εκάστοτε κυβέρνηση να κάνει του κεφαλιού της σε αυτή τη χώρα. Δεν μπορεί με το έτσι θέλω ο κάθε πολιτικός σε αυτή τη χώρα να ανεβάζει το κόστος διαβίωσης του μέσου πολίτη χωρίς να λογαριάζει κανέναν.

Τα διάφορα κινήματα του «δεν πληρώνω» που ξεφυτρώνουν είναι μια αντίδραση των φορολογούμενων στις φορομπηχτικές μεθόδους της κυβέρνησης. Το ΚΚΕ και ο Σύριζα προσπαθούν χρόνια να παρασύρουν τον μέσο πολίτη στην ανομία, αλλά δεν το κατάφεραν. Το κίνημα του «δεν πληρώνω» μπορεί μεν να έχει την υποστήριξη του φαιοκόκκινου μετώπου, αλλά δεν ξεκίνησε πολιτικά κατευθυνόμενο από εκεί.

Και ας αφήσουμε τα περί τρόικας απ΄ έξω μια στιγμή. Αυτά που περιγράφω εδώ δεν είναι το αποτέλεσμα της τρόικας. Η Ελληνική πολιτεία έχει μια μακράν παράδοση στο να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να λογαριάζει κανέναν. Η αλαζονεία της εκάστοτε πολιτικής παράταξης, που ακούει εις το όνομα του ότι,  η παράταξη ξέρει το τι πρέπει να γίνει χωρίς να λογαριάζει κανέναν, είναι αυτό που μας έφερε την τρόικα και τη σημερινή κατάντια.

Το κράτος αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να γίνουν συνταγματικές αλλαγές και θα πρέπει να διαχωριστεί η εκτελεστική από την νομοθετική εξουσία. Θα πρέπει οι πολίτες να έχουν λόγο μέσω των αντιπροσώπων τους και θα πρέπει η βουλή να παίρνει στίγμα από την κοινωνία για το πώς θα πρέπει να νομοθετήσει.

Όπως διαβάσαμε στην εισαγωγή, η διακήρυξη ανεξαρτησίας του 1776 λέει ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να αλλάξουν  την εξουσία όταν αυτή δεν εξυπηρετεί πλέον τα συμφέροντα των πολιτών.

Καλό είναι να το λάβουν αυτό υπόψη οι της κυβέρνησης, διότι όπως είδαμε στην περίπτωση της Αιγύπτου, πολλά μπορούν να αλλάξουν σε σύντομο διάστημα και σε ανύποπτο χρόνο.

george.kesarios@capital.gr

capital.gr

 

Posted in Δημοκρατία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ, του Ηλία Πετρόπουλου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 13 Δεκεμβρίου 2009

(“Η μοναδική εθνική ομάδα που αντιστέκεται ακόμη στην αθηναϊκή τυποποίηση-αποβλάκωση, είναι οι πόντιοι. Γράφω αυτό το άρθρο για να τιμήσω αυτήν την αντίσταση…”)   

Οι πόντιοι άρχισαν να καταφθάνουν μετά τους βαλκανικούς πολέμους και, κυρίως, μετά την λεγόμενη Μικρασιατική Καταστροφή. Οι τελευταίοι μας ήρθανε από την Σοβιετική Ένωση το 1940, σαν ένα πεσκέσι του Στάλιν. Δηλαδή, οι πόντιοι είναι επήλυδες, είναι ξενόφερτοι, είναι πρόσφυγες. Οι ελλαδικοί νεοέλληνες δεν συμπαθούν τους πρόσφυγες. Και ακριβώς: τα αντιποντιακά ανέκδοτα που σήμερα κυκλοφορούν, εκφράζουν (σε τελικήν ανάλυση) την αντιπάθεια των γηγενών κατά της πολυπληθέστερης προσφυγικής ομάδας που εγκαταστάθηκε στη χώρα μας…

Τα τελευταία χρόνια άκουσα πολλά αντιποντιακά καλαμπούρια. Οι σύγχρονοι έλληνες (με την κοντή μνήμη, που τόσο τους χαρακτηρίζει) φαντάζονται ότι τα αντιποντιακά ανέκδοτα είναι ένα καινούργιο φρούτο και,  επιπλέον,  κρυφοκαμαρώνουν για την εξυπνάδα τους. Θα ήθελα να διαβεβαιώσω τον αναγνώστη πως, αφ’ ενός, τα αντιποντιακά ανέκδοτα πρωτοφάνηκαν πριν αρκετές δεκαετίες και,  αφ’ετέρου, σχεδόν όλα αυτά τα πρόσφατα καλαμπούρια είναι ξένης προέλευσης – τα λένε οι “γνήσιοι” αμερικάνοι κατά των πολωνών, οι γάλλοι κατά των βέλγων κ.ο.κ. Πρoσέτι, οι νεοέλληνες ποτέ δεν θέλησαν να μάθουν το τι σκέφτονται οι άλλοι λαοί γι’ αυτoύς. ( … ) Τα αντιποντιακά ανέκδοτα αποτελούν ένα τυπικό δείγμα προφορικού ενδορατσισμού. Οι πόντιοι κατέληξαν να είναι ο ύστατος στόχος των ελλαδικών ρωμιών. Πριν τους πόντιους είχαμε, για να γελάμε, τους κερκυραίους, τους καλαματιανούς, τους κρητικούς, τους ηπειρώτες, τους χιώτες, τους μυτιληνιούς, τους σαλονικιούς. Δεν καταγράφω εδώ, σαν στόχους, τους εβραίους, τους βλάχους, τους γύφτους, τους αρναούτηδες, τους πομάκους και τους αρμένηδες, γιατί θα έβγαινα έξω από τα όρια του άρθρου. Άλλωστε, όλοι μας ξέρουμε τον «έρωτα» που θρέφουμε για τους γύφτους,  καθώς ξέρουμε και τον εβραίο του καραγκιόζη μας ή τον Αγκόπ και τον μενιδιάτη που παρουσίαζαν κάποτε τα θέατρά μας.

Τα ενδορατσιστικά ανέκδοτα θέτουν τρία βασικά ερωτήματα: ποιος επιτίθεται, ποιο είναι το θύμα,  πού οφείλεται η επίθεση; Στην περίπτωση των καλαματιανών (“καλαματιανός σωματέμπορας” κτλ.) και των μανιατών (“ο μανιάτης ή νταβατζης ή μπασκίνας”) και, γενικότερα, των πελοποννησίων (“μοραΐτης σαπιοκοιλιά”),  είναι σύσσωμος ο λοιπός ελληνικός λαός που επιτίθεται. Και η κρυφή αιτία αυτών των εθνοφαυλισμών είναι η καταπίεση του λαού μας εκ μέρους των μανιατών (εν γένει, μοραϊτών) που ελυμαίνονταν, μονοπωλιακά, την κρατική μηχανή.

Με τους αρβανίτες το πρόβλημα περιπλέκεται. Ο Βυζάντιος τους θεωρεί «έλληνες». Όμως, οι αρβανίτες (και, φυσικά, οι σουλιώτες!) δεν ήσανε έλληνες. Σήμερα, οι τέως αρβανίτες έχουν ελληνοποιηθεί τόσο πολύ, ώστε να ντρέπονται να ομoλoγήσoυν την καταγωγή τους. Οι αρβανίτες (καθώς οι βλάχοι),  έζησαν επί αιώνες μαζί με τους ρωμιούς,  στον ίδιο χώρο. Οι νεοέλληνες τους έτρεμαν. Οι νεοέλληνες έπαιρναν την εκδίκησή τους όπως μπορούσαν: εσάρκαζαν την αρβανίτικη προφορά, έβαζαν τον μπάρμπα¬Γιώργο να δέρνει τον Βεληγκέκα και, αμολάγανε δηλητηριώδεις φήμες για την πασίγνωστη πατριαρχική αιμομειξία των αρβανιτάδων και την ακόμη γνωστότερη στρατιωτική παιδεραστία τους. 

Με την οριστική νίκη των νεοελλήνων στα πλαίσια του νέου κράτους (που έφερε τον πομπώδη τίτλο “Ελλάς”) οι αρβανίτες άλλαξαν χαβά γιατί κατάλαβαν πως θα έχουν την τύχη των φαναριωτών. ‘Ομως, η ευγνωμονούσα Ελλάς, οφείλοντας την σύστασή της σχεδόν αποκλειστικά στους αρβανίτες, τους εχάρισε αρκετά προνόμια. Το κυριότερο απ’ αυτά τα προνόμια υπήρξε (και παραμένει) το δικαίωμα των αρβανιτάδων να μπαίνουν στο στρατό και στην αστυνομία. Οι αρβανίτες ξεπλήρωσαν τα προνόμιά τους διαπράττοντας έναν εθνικό αυτοευνουχισμό. Συμπαθώ την λεβεντιά και την μπέσα των αρβανιτάδων. Ωστόσο, πολύ φοβάμαι ότι τώρα πια, οι αρβανίτες μας δεν έχουν να επιδείξουν πολλές περγαμηνές. Οι σημερινοί αρβανίτες (που ξεχάσανε και τη γλώσσα τους) διολισθαίνουν, ελισσόμενοι μεταξύ των άλλων ρωμιών(…).

    Εδώ και λίγα χρόνια αναπαράγονται και αναμεταδίδονται χιλιάδες αντιποντιακά ανέκδοτα. Είναι σαν να βαράνε απαξάπαντες οι ελλαδικοί την πιο δυνατή και την πιο άξια μειονότητα της χώρας μας. Όταν λέω “απαξάπαντες οι ελλαδικοί” είναι σαν να λέω “όλοι οι αθηναίοι”, γιατί, έτσι που καταντήσαμε, η ταυτότητα “Αθήνα=Ελλάς”,  προτείνεται σαν μια αληθινότατη αλήθεια.  Σήμερα πια, δεν είναι μόνον η Ελλάς που συγκεντρώθηκε στο αττικό λεκανοπέδιο, αλλά είναι η Αθήνα που επιβάλλει την μονότονη γλωσσοπολιτιστική της δικτατορία στην λοιπή Ελλάδα. Οι αθηναίοι του 1821 (δηλαδή, οι γκάγκαροι) ήσανε μια χούφτα θρασιμιών, που μιλάγανε μια φωνητικώς απαίσια διάλεκτο και,  που έκαναν το παν κατά των κλεφτών της Ρούμελης. Όσο και να προσπάθησε ο Καμπούρογλου, με την “Ιστορία των Αθηναίων” του,  οι γκάγκαροι παρέμειναν σαν ένα παράδειγμα προς αποφυγήν,  εσαεί (…). 

Καθώς συμβαίνει στις άλλες χώρες, έτσι θα συμβεί και στην Ελλάδα: η πρωτεύουσα θα επιβάλλει, τελικά, το μοντέλο της. Ο αθηναϊκός οδοστρωτήρας ισοπέδωσε ήδη τους αρβανίτες και τους κρητικούς, που δεν αντιδρούν παρά με γλοιώδη τρόπο (ρουσφέτια, κουμπαριλίκια, συμπατριωτιλίκι και τα τοιαύτα). Η χοάνη της Αθήνας έχει καταπιεί τη διάλεκτο των ποντίων της πρωτεύουσας. Οι σποραδικές ομάδες τους (π.χ. της Λακωνίας) οδηγήθηκαν σε αποδιοργάνωση. Όμως, οι πόντιοι της Θεσσαλονίκης και της μακεδονικής υπαίθρου πάντα αμύνονται. Ωστόσο, θα υποκύψουν κάποτε …

Είχα μείνει με την εντύπωση ότι η ποντιακή διάλεκτος θα επιζούσε σαν αργκό. Πρόκειται για μια λανθασμένη ιδέα. Στον ορίζοντα διαφαίνεται ο θάνατος της ποντιακής διαλέκτου. Στην Ελλάδα διαθέτουμε την κουτσαβάκικη αργκό, που βασίζεται στην αναπλιώτικη ντοπιολαλιά,  ένα ιδίωμα που καλλιεργήθηκε επιμελώς από τους αρβανιτόμαγκες. Η αργκό μας είναι τα φωνητικώς ωραιότερα ελληνικά. Και οι αρβανίτες μάγκες είχαν (και έχουν) την ομορφότερη προφορά της αργκό. Το φαινόμενο δεν είναι μοναδικό. Σε κάθε χώρα κατίσχυσε μια διάλεκτος, συνήθως η διάλεκτος της πρωτεύουσας. Μα, αυτό δεν είναι απόλυτο. Τα ευφωνικότερα γερμανικά τα μιλάνε στο Ανόβερο, ενώ τα βερολινέζικα θεωρoύvται κάπως βαριά. Όλοι οι ιταλοί είναι σύμφωνοι πως οι φλορεντινοί χρησιμοποιούν την πιο στρωτή διάλεκτο και, επίσης, ότι τα ιταλικά της Ρώμης είναι απαίσια. Ωστόσο (αυτοί που ξέρουν, λένε πως) τα ωραιότερα ιταλικά τα μιλάνε οι σαρδήνιοι (οσάκις δεν κρύβονται πίσω από την ακαταλαβίστικη vτoπιoλαλιά τους).

Η Ελλάδα δεν υιοθέτησε την διάλεκτο των γκάγκαρων. Και, κατά ευτυχή σύμπτωση, τα σημερινά αθηναίικα είναι, ακουστικώς, μια πεντακάθαρη διάλεκτος. Μπρος στην αθηναϊκή διάλεκτο τα ποντιακά φαντάζουν σαν μια γελοία και ακατανόητη γλώσσα. Τα ποντιακά είναι μια διάλεκτος μελλοθάνατη. Τα ποντιακά θα σβήσουν, όπως έσβησαν τα τσακώνικα…

                                                 Παρίσι 31-7-1987

                                    Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Σχολιαστής”

-Για τον Ηλία Πετροπουλο δείτε το αφιέρωμά μας πατώντας ΕΔΩ

Posted in Ελλάδα, Ελληνική Διασπορά, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Η ανατίναξη του κτιρίου της ΕΣΠΟ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Νοεμβρίου 2009

Μία από τις κορυφαίες αντιστασιακές πράξεις κατά των Γερμανών κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους ήταν η πολύνεκρη ανατίναξη του κτιρίου της ναζιστικής «Εθνικής Σοσιαλιστικής Πατριωτικής Οργάνωσης» (ΕΣΠΟ) στη γωνία των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος. Το εγχείρημα έφερε σε πέρας στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 μια ομάδα αποφασισμένων ανδρών και γυναικών της αντιστασιακής οργάνωσης «Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων» (ΠΕΑΝ).
Την εποχή εκείνη η ΕΣΠΟ, με αρχηγό τον γιατρό Σπύρο Στεροδήμο, προκαλούσε τους υπόδουλους Έλληνες, επειδή προσπαθούσε να στρατολογήσει νέους για να συγκροτήσουν την «Ελληνική Λεγεώνα», που θα πολεμούσε στο πλευρό της Βέρμαχτ στο ανατολικό μέτωπο. Η ΠΕΑΝ ήταν μια μικρή αντιστασιακή οργάνωση με αρχηγό τον δημοκρατικό αξιωματικό της Αεροπορίας Κώστα Περρίκο, που είχε αποταχθεί από τη δικτατορία Μεταξά.

Πολλά από τα μέλη της οργάνωσης συμπαθούσαν πολιτικά τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο και βρίσκονταν σε ανοιχτή γραμμή μαζί του. Ιδεολογικά κινούνταν μεταξύ φιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατίας. Η ΠΕΑΝ προέτρεπε τους Έλληνες σε αντίσταση με κάθε μέσο, προκειμένου να ενισχυθεί η μεταπολεμική θέση της χώρας και οι εθνικές διεκδικήσεις και καλούσε σε ενότητα όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις. Ήταν δημοφιλής στη μορφωμένη νεολαία των αστικών κέντρων, αλλά οι σχέσεις της με το ΕΑΜ ήταν ψυχρές.

Το χτύπημα εναντίον της ΕΣΠΟ προετοιμάστηκε προσεκτικά και αποφασίστηκε να γίνει το πρωί της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου. Στην επιχείρηση πήραν μέρος τέσσερα άτομα: Ο Περρίκος, ο τεχνικός τηλεπικοινωνιών Αντώνης Μυτιληναίος, ο φοιτητής Νομικής Σπύρος Γαλάτης και η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα. Η βόμβα συναρμολογήθηκε στο σπίτι της Μπίμπα και μεταφέρθηκε από την ίδια και τον Μυτιληναίο με μεγάλη προσοχή έξω από τα γραφεία της ΕΣΠΟ.

Ο Μυτιληναίος και ο Γαλάτης εισχώρησαν στο κτίριο από μια αφύλαχτη πόρτα της οδού Γλάδστωνος και τοποθέτησαν τη βόμβα σ’ ένα άδειο γραφείο στον ημιώροφο. Στον πρώτο όροφο στεγάζονταν τα γραφεία της ΕΣΠΟ και στους υπόλοιπους γερμανικές υπηρεσίες. Ο Γαλάτης άναψε το φιτίλι και αμέσως μαζί με τον Μυτιληναίο απομακρύνθηκαν. Ο Περρίκος και η Μπίμπα παρακολουθούσαν την επιχείρηση από κοντινό ζαχαροπλαστείο, έτοιμοι για κάθε βοήθεια.

Ήταν ακριβώς 12:03 το μεσημέρι, όταν ακούστηκε μια εκκωφαντική έκρηξη και πυκνός μαύρος καπνός σκέπασε την Πατησίων. Επικράτησε μεγάλη σύγχυση και πανικός, ώστε οι Γερμανοί σήμαναν συναγερμό, νομίζοντας ότι επρόκειτο για αεροπορική επιδρομή. Το εσωτερικό του κτιρίου κατέρρευσε και πήρε φωτιά. Η πυροσβεστική ξέθαβε νεκρούς από τα ερείπια: 29 μέλη της ΕΣΠΟ και 48 Γερμανοί αξιωματικοί έχασαν τη ζωή τους. Ο αρχηγός της ΕΣΠΟ Σπύρος Στεροδήμος ανασύρθηκε βαρύτατα τραυματισμένος και εξέπνευσε λίγες μέρες αργότερα. Η ναζιστική οργάνωση, μετά το πλήγμα, διαλύθηκε.

Σχεδόν αμέσως, η Γκεστάπο εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψη των δραστών της βομβιστικής επίθεσης. Χρειάστηκαν τη συνδρομή ενός προδότη υπαξιωματικού της Χωροφυλακής, του Πολύκαρπου Νταλιάνη, για να εξαρθρώσουν στις 11 Νοεμβρίου 1942 τον επιχειρησιακό πυρήνα της ΠΕΑΝ. Περρίκος, Μπίμπα, Μυτιληναίος και Γαλάτης συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στα ανακριτικά γραφεία της Γκεστάπο στον Πειραιά. Παρότι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, δεν λύγισαν και δεν μίλησαν. Μάλιστα, ο Αντώνης Μυτιληναίος κατόρθωσε να δραπετεύσει και να διαφύγει στη Μέση Ανατολή.

Τα υπόλοιπα τρία μέλη της οργάνωσης πέρασαν από γερμανικό στρατοδικείο και καταδικάσθηκαν στην εσχάτη των ποινών. Ο αρχηγός της ΠΕΑΝ Κώστας Περρίκος τρις εις θάνατον και 15 χρόνια δεσμά και η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα δις εις θάνατον και 15 χρόνια δεσμά. Ο Γαλάτης καταδικάσθηκε σε θάνατο και 5 χρόνια δεσμά, αλλά τελικά του δόθηκε χάρη, αφού η οικογένειά του πλήρωσε 1.000 λίρες και μεταφέρθηκε σε φυλακές στη Γερμανία. Στις 4 Φεβρουαρίου 1943, ο 37χρονος υποσμηναγός Κώστας Περρίκος εκτελέστηκε στην Καισαριανή, παρά τις μεγάλες προσπάθειες του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Η Ιουλία Μπίμπα μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία και καρατομήθηκε δια πελέκεως. Ο προδότης Νταλιάνης σκοτώθηκε αργότερα από αντιστασιακούς.

Η είδηση της ανατίναξης του κτιρίου της ΕΣΠΟ πέρασε γρήγορα τα σύνορα της Ελλάδας. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί Λονδίνου και Μόσχας μίλησαν με ενθουσιασμό για το εγχείρημα, χαρακτηρίζοντάς το ως το μεγαλύτερο σαμποτάζ στην τότε κατεχόμενη Ευρώπη. Το ΕΑΜ, είτε από επίξειξη μικρότητας είτε από κακή εκτίμηση, καταδίκασε το εγχείρημα κάνοντας λόγο για «επικίνδυνη και πρόωρη ατομική τρομοκρατία» και το χαρακτήρισε «προβοκάτσια», ενώ εκτίμησε ότι ο Περρίκος ήταν άνθρωπος της Γκεστάπο και ότι σύντομα επρόκειτο να αφεθεί ελεύθερος.sansimera.gr

Η ΠΕΑΝ δεν ήταν τυχαία οργάνωση. Την 25η Μαρτίου 1942 είχε διοργανώσει την μεγάλη πορεία προς το άγαλμα του Ξάνθου στην πλατεία Κολωνακίου, «με πολύ φόβο, αλλά με βαρειά την κληρονομιά της ιστορίας». Σημαιοφόρος και επικεφαλής της πορείας ήταν ο ΠΕΑΝίτης εθνικιστής φοιτητής Διονύσιος Παπαδόπουλος. Στις 11 Νοεμβρίου ο Περρίκος συλλαμβάνεται, όπως και τα περισσότερα στελέχη της. Η Ιωάννα Τσάτσου, αυτόπτης μάρτυς της δίκης του Περρίκου στο Γερμανικό στρατοδικείο, περιγράφει: «Ο Περρίκος ήταν υπεύθυνος και γενναίος. Έως το τέλος προσπάθησε να πείσει τους Γερμανούς πως μόνος του έκανε την ανατίναξη». Ο γενναίος αυτός Έλληνας εκτελέσθηκε στο σκοπευτήριο της Καισαριανής στις 4 Φεβρουαρίου 1943, αφήνοντας πίσω του 3 παιδιά.metopo.gr

Εσείς συμμετείχατε σε όλες αυτές τις διαδηλώσεις που μας λέτε;
Εγώ προσωπικά δεν συμμετείχα πολύ. Σε ελάχιστες. Μια με δυο φορές πήγα. Διότι είχα μυηθεί στη ΠΕΑΝ από τον φίλο μου τον Μιχαηλίδη. Είχα γνωριστεί, με παρουσίασε δηλαδή, με γνώρισε στον ΠερΡίκο τον αρχηγό του στρατιωτικού σκέλους της ΠΕΑΝ ο οποίος Περρίκος έφτιαξε τον ουλαμό καταστροφών. Του οποίου η αποστολή ήτανε τα σαμποτάζ. Δεν είχαμε άλλη αποστολή εμείς. Και για αυτό δεν μας ξέρανε. Το πολιτικό σκέλος ήτανε ιδρυταί, τα ονόματα τα γνωστά και τα λοιπά. Ο Σκούρας και οι λοιποί. Στο στρατιωτικό σκέλος δεν μας επέτρεπε ο Περρίκος να εκδηλώσουμε αισθήματα υπέρ ή κατά των διαδηλώσεων, διανομή προκηρύξεων, να γράψουμε στους τοίχους. Είμαστε αμέτοχοι.

Γιατί είσαστε ο ουλαμός καταστροφών οπότε έπρεπε να είσαστε προστατευμένοι.
Είμαστε ουλαμός καταστροφών που δεν πρέπει να δώσουμε λαβή ούτε στους Ιταλούς ούτε στους Γερμανούς αλλά ούτε και στους Έλληνες ακόμα. Και οι Έλληνες αστυνομικοί καίτοι ήτανε φίλοι μας εμάς του 7ου που περιφρουρούσαμε στην περιοχή του 7ου ήτανε φίλοι μας, κάναμε παρέα, πηγαίναμε στην ταβέρνα μαζί με τους αστυνομικούς, δεν μας επέτρεπαν να πούμε, ξέρεις εγώ είμαι στην ΠΕΑΝ ή κάτι άλλο εσύ ή κάναμε αυτά… Και είμαστε αφανείς.

Ωραία. Επειδή έχουμε πηδήξει αρκετά να πάμε λίγο να μου πείτε πώς ενταχθήκατε στην ΠΕΑΝ και τι μάθατε τότε για την ΠΕΑΝ. Τι ήτανε, τι σας είπε ο φίλος σας ο Μιχαηλίδης ότι ήτανε αυτή η οργάνωση. Πώς ενταχθήκατε καταρχάς;

Εντάχθηκα στην ΠΕΑΝ από τον Τάκη Μιχαηλίδη, Παναγιώτης Μιχαηλίδης ελέγετο, ο οποίος ήταν παιδικός φίλος μας στο σχολείο μαζί και γείτονας και μου είπε ότι υπάρχει μια οργάνωση ΠΕΑΝ, στο μεταξύ είχε δημιουργηθεί το ΕΑΜ, και είχε αποκαλυφθεί ότι το ΕΑΜ το είχε δημιουργήσει το κομμουνιστικό κόμμα. Είχε δηλαδή την αριστερή μορφή και υποστήριξη και λοιπά. Και μου είπε ότι είναι μια δημοκρατική οργάνωση άχρωμη που δεν έχει πολιτικό σκοπό. Ο Περρίκος, που μου συνέστησε, ήταν απότακτος του κινήματος του 1935 της αεροπορίας. Ποτέ δεν κουβεντιάσαμε πολιτικά και το πολιτικό σκέλος, όλοι οι άνθρωποι ήτανε ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, δεν ξέραμε και τι πιστεύανε αυτοί οι άνθρωποι και δεν είχαμε, πώς να το πούμε, πολιτική χροιά.

Εσείς ήσασταν ενταγμένος σε κάποιο κόμμα μέχρι τότε; Ήσασταν δηλαδή πολιτικοποιημένος, ήσασταν προσανατολισμένος;
Εγώ δεν ήμουνα προσανατολισμένος καθόλου για το λόγο ότι ήμουνα στους προσκόπους. Ήμουνα αρχηγός της ομάδας των προσκόπων στην Αγία Ζώνη και είχα αυτή την ενασχόληση. Και πήγαινα προσκοπισμό. Δεν ασχολήθηκα ποτέ με την πολιτική. Δεν ασχολήθηκα κι εγώ με την πολιτική. Δεν μπορώ να πω ότι ήμουνα εντεταγμένος. Εκτός του ότι η οικογένειά μου ήτανε αστική και δεξιά, ας το πούμε έτσι όπως το λένε. Κατά τα άλλα τίποτε άλλο.

Μάλιστα. Σας λέει, λοιπόν, ο Μιχαηλίδης αυτό και αμέσως λέτε ναι; Τι γίνεται;
Όταν, λοιπόν, ο Μιχαηλίδης, ότι έτσι κι έτσι υπάρχει η οργάνωση αυτή και λοιπά και θα ερθεις μου λέει να γνωρίσεις τον αρχηγό. Ναι, είπα βέβαια, τι να πω. Αφού όλοι είμαστε εναντίον της κατοχής. Και δώσαμε ραντεβού στην Πλατεία Αμερικής οπότε εμφανίστηκε ο Περρίκος κάνοντας βόλτες για να μην δώσουμε υποψίες. Τα είπαμε, μου τα είπε ο Περρίκος και τα λοιπά όλα αυτά.

Τι σας είπε;
Το πώς θα ενεργήσουμε. Μου λέει ότι επειδή ξέρω, σε ξέρω, έχω μάθει τι άνθρωπος είσαι να σε βάλω στον ουλαμό καταστροφών μαζί μου. Βάλε με λέω, γιατί και μένα δεν με αρέσουνε τα πολλά πολλά να τρέχω και να κολλάω χαρτιά. Γιατί είμαι στους προσκόπους του λέω όπως το ξέρεις. Και πράγματι, λοιπόν, με έβαλε στον ουλαμό καταστροφής. Και είχα τον αριθμό εννέα στο δέκα. Δέκα ήτανε τα μέλη του καθα αυτού ουλαμού. Και άρχισε ο Περρίκος χωρίς να ενημερωνόμαστε εμείς με ένα δυο βοηθούς τους οποίους τότε δεν ξέραμε. Σημειωτέον ότι δεν ξέραμε και τους υπολοίπους φίλους ή και γνωστούς που ανήκαν στον ουλαμό. Τόσο πολύ το είχε κρατήσει καλά το θέμα. Και άρχισαν τα μικροσαμποτάζ.

Δηλαδή;
Το πρώτο σαμποτάζ έγινε, προσπάθεια μάλλον, υπήρχε μια οργάνωση στην οδό, στην πλατεία Κάνιγγος πώς λέγεται, σε ένα στενό το μυαλό δεν δουλεύει καλά, φιλογερμανική κι αυτή κι επήγαν δυο άτομα και από μια παλιά πόρτα η οποία είχε ένα τζαμάκι το σπάσανε και ρίξανε, ας πούμε, μια μολότοφ, ας την πούμε σήμερα, έτσι, μια αυτοσχέδια βόμβα.

Άλλα ουσιώδη δεν έγιναν. Έγιναν στο λιμάνι τα οποία κι εμείς δεν τα ξέραμε. Τα οποία κι εμείς δεν τα ξέραμε. Και δεν τα ξέραμε γιατί δεν γινόταν ευρεία διάδοση. Ξέρεις βουλιάξαμε ένα γερμανικό αυτά τα τσιμεντόπλοια. Δεν το μάθαινε κανένας. Αυτοί οι δυο με τρεις που συμμετείχαν αυτοί το ξέρανε. Όπου ήρθε η μέρα και η ώρα για να γίνει το εγχείρημα της ΕΣΠΟ. Συγκεντρώσεις τέτοια δεν συμμετείχαμε πουθενά εμείς.

Πείτε μου τι ήτανε η ΕΣΠΟ. Τι ήτανε η ΕΣΠΟ;
Η ΕΣΠΟ ήτανε τα αρχικά της Ελληνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση με σκοπό τη σύσταση στρατιωτικής μονάδος, εθελοντών εντός εισαγωγικών, να πάει στο ρωσικό μέτωπο. Διότι μέχρι τότε είχανε στείλει όλα τα κράτη τα κατεχόμενα εθελοντάς στο ρωσικό μέτωπο. Η Ελλάς δεν είχε στείλει ακόμα. Και οι Γερμανοί θέλανε να πάει και η ελληνική σημαία.

Ε, αυτό δεν άρεσε στον Μπερίκο που το σκέφτηκε και είχε άμεσο συνεργάτη τον Αντώνη Μυτιληναίο. Και άρχισαν την παρακολούθηση, την κατάστρωση του σχεδίου πώς θα το σταματήσει αυτή η οργάνωση που υπάρχει για να μην πάει και η ελληνική σημαία στο ρωσικό μέτωπο. Οπότε μέχρι την ώρα την παραμονή δεν ξέραμε τίποτα. Εγώ. Κι από ότι κατάλαβα δεν ξέρανε και οι υπόλοιποι. Και με ειδοποιεί ο Μιχαηλίδης και μου λέει αύριο δέκα και μισή θα είσαι στην πλατεία Κάνιγγος. Τι να κάνω λέω. Θα είσαι, μου λέει. Θα μάθεις.

Η ΕΣΠΟ πού ήτανε τα γραφεία της;
Ήταν Γλάδστωνος και Πατησίων διαγωνίως απέναντι στο Μινιόν. Και πήγα. Βλέπω ένα πολύ φίλο μου που είμαστε μαζί στο καφενείο. Καλημέρα, καλημέρα. Τι θες εδώ, μου λέει αυτός. Του λέω κι εγώ εσύ τι θέλεις εδώ. Τόσο πολύ δηλαδή είμαστε κρυφά οργανωμένοι. Ε, αφού είπαμε ο ένας τι θέλεις εδώ τι θέλεις εκεί, καταλάβαμε. Και κατά τις έντεκα παρά δέκα καταφθάνει η Ιουλία η Μπίμπα με μια τσάντα πάνινη με το ντενεκέ το δυναμίτη σκεπασμένο με κάτι λαχανικά, σέλινο, ξέρω εγώ, διάφορα χορταρικά, ό,τι ήτανε από την αγορά, δεν θυμάμαι με ποιον ήρθε από την Καλλιθέα, δεν θυμάμαι τώρα.

Μετά έρχεται ο Αντώνης ο Μυτιληναίος. Τον Αντώνη τον ήξερα ότι είχαμε κάποια συνεργασία. Αυτός ήτανε τεχνικός στον ΟΤΕ τότε τηλεφωνική εταιρία και έντεκα η ώρα είμαστε παρόντες όλοι. Έξι ήτανε να ερθουνε. Περιμέναμε, κάναμε αναγνωρίσεις αλλά ήτανε ο παπάς, ο οδοντίατρος και κάποιος άλλος. Ο Περρίκος βέβαια γύριζε.

Σας είπε ποτέ τι θα κάνετε; Τι σας είπε; Κάποιες οδηγίες δεν σας έδωσε;
Όταν μαζευτήκαμε όλοι μας είπε ο Μυτιληναίος, ξέρετε θα πάμε να ανατινάξουμε την ΕΣΠΟ. Θα πάμε, γιατί να μην πάμε. Λοιπόν. Και καθορίσαμε, γιατί ο Αντώνης ήτανε ας το πούμε επικεφαλής του ουλαμού αυτή τη στιγμή. Τώρα αλλού τι έκανε δεν ξέρω. Και καθόρισε. Θα πήγαινε ο Μυτιληναίος με τον Λόη, νομίζω, το ντενεκέ με τα εκρηκτικά, οι άλλοι δυο δεν είχανε θέση και φύγανε κι εγώ με τον Μούρτο βρισκόμαστε στη, είχε μια είσοδο από την οδό Γλάδστωνος, μια μικρή είσοδος η οποία δεν εφυλάσσετο από τους Γερμανούς. Και εκεί εγώ κι ο Μούρτος, η αποστολή μας ήτανε είτε πάει να μπει Γερμανός, είτε πάει να μπει κάποιος, εν πάση περιπτώσει να εμποδίσουμε την είσοδο παντός που θα ήθελε να μπει μέσα.

Δεν συνέβη βέβαια τίποτα τέτοιο. Κάθε φορά που πηγαινοερχότανε ο Μυτιληναίος έβλεπε τους ανθρώπους αυτούς μέσα στο γραφείο να κουβεντιάζουνε, ειδοποιούσε τον Μπερίκο, τι να κάνουμε, τι να κάνουμε, τι να κάνουμε, περνούσε η ώρα.Πέρασε η ώρα έφτασε δώδεκα παρά πέντε πάει βρίσκει τον Μπερίκο και του λέει δεν έχουνε φύγει. Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο. Γιατί εν τω μεταξύ άρχισε να διαλύεται η συγκέντρωση των Ελλήνων σοσιαλιστών, ας το πούμε, χιτλερικών, και οι στρατιώτες είχανε μέσα οι Γερμανοί ήτανε τριώροφο το κτίριο, το ισόγειο ήτανε μαγαζιά, τον μεσαίο όροφο τον είχανε οι Γερμανοί κι είχανε πολλά πυρομαχικά, κάποιοι φρουράρχοι ήτανε εκεί δεν ξέρω ακριβώς και τον τρίτο ήτανε η ΕΣΠΟ.

Έδωσε λοιπόν την εντολή ο Ερρίκος, έρχεται και ο Αντώνης με το ντενεκέ και με το βοηθό εκεί, ο κάδος δεν ήταν κι εύκολο να πάει αγκαλιά, και πώς θα ανάψει το φυτίλι. Δεν κάπνιζε ο Μυτιληναίος και δεν ήξερε και να καπνίσει. Του ανάψαμε το τσιγάρο και λέει, άντε να δούμε θα τα καταφέρω τώρα; Τέλος πάντων πήγε και για καλή μας τύχη υπήρχε ένα κοίλωμα στον τοίχο που προϋπήρχε ο μετρητής του φωταερίου.Τον βάλανε εκεί το ντενεκέ. Φου, φου, φου, άναψε το φυτίλι ο Αντώνης και κατεβήκανε, εντάξει, τελειώσαμε, σκορπίσαμε.Είχαμε ραντεβού όμως με τον Μπερίκο στην Αστόρια, η οποία τότε ήτανε Πανεπιστημίου στα Χαυτεία ακριβώς. Και πήγαμε και περιμέναμε να περάσει αυτή η ώρα να γίνει η έκρηξη.

Σε μια στιγμή, μπαμ, έγινε το μεγάλο κακό. Επέτυχε απόλυτα η έκρηξη και επειδή το κτίριο είχε πατώματα μέσα δεν ήτανε μπετό κατέρρευσε εσωτερικώς.Οι εξωτερικοί τοίχοι κράτησαν. Αλλά εκείνο που θέλαμε εμείς ήτανε να καταρρεύσουν οι άνθρωποι και το κακό που έγινε επειδή υπήρχαν και πυρομαχικά μέσα ακουγόντουσαν εκρήξεις συνεχώς και μάλιστα η Ιουλία η Μπίμπα σηκώθηκε και φίλησε τον Μπερίκο την ώρα που έγινε το μπαμ.Εκ των υστέρων βέβαια ήτανε σφάλμα. Γιατί δείξαμε με τη χαρά μας ότι με αυτό το πράγμα φχαριστηθήκαμε πολύ.Ε, τελείωσε η χαρά μας, σε δυο τρία λεπτά, τέσσερα πέρασαν, λέει ο Περρίκος διαλυθείτε.

Διαλυθήκαμε. Εγώ τότε ήμουνα όπως σας είπα υπάλληλος του Υπουργείου.Πήγα στο Υπουργείο Εμπορίου, ήτανε στη Στοά Νικολούδη, την ξέρετε. Ε, κανένας δεν με πήρε είδηση ότι έλειπα εγώ. Τότε ήτανε η κατοχή, όποτε θέλαμε πηγαίναμε όποτε θέλαμε δεν πηγαίναμε.Φεύγοντας με τα πόδια αυτοί οι συνάδελφοι οι υπάλληλοι, όλοι και κορίτσια που είμαστε προς την Κυψέλη πηγαίναμε μέσω του πάρκου, από τα Εξάρχεια μέσω του πάρκου ίσια στα σπίτια μας. Πριν φτάσουμε στα Εξάρχεια φαινότανε ο μεγάλος μαύρος καπνός. Και όλοι λέγανε τι έγινε ρε παιδιά, τι έγινε, τι έγινε, τι έγινε. Ρώταγα κι εγώ. Τι έγινε, τι έγινε; Έπρεπε να ρωτάω κι εγώ.

Τέλος πάντων άρχισε και διαδόθηκε κάτι έγινε, λέει. Κάποιο κτίριο τινάχτηκε, δεν ξέρανε πως και τα λοιπά. Πήγαμε σπίτια μας.Την επομένη διαδόθηκε ότι το έκανε το ΕΑΜ. Οπότε εμείς βγάζαμε την εφημερίδα τη ΔΟΞΑ τότε.Μετά από μερικές μέρες έγραψε η ΔΟΞΑ ότι Έλληνες πατριώτες ανατίξαναν την ΕΣΠΟ και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά. Χωρίς να πει. Τελείωσε εκεί η ιστορία. Βέβαια οι Γερμανοί άρχισαν συλλήψεις. Ο Μπιένους, όχι πραγματικούς υπεύθυνους, αλλά όπως πάντα ο καλός ο άνθρωπος ο οποίος επρόδωσε το κρυσφήγετο κι αυτό ήτανε λάθος του κι αυτό εσήμαινε ότι ο Περρίκος δεν είχε πείρα. Δεν ήτανε. Αν ήτανε ένας άνθρωπος μιας οργανώσεως παράνομης η οποία είχε λειτουργήσει κάμποσα χρόνια πριν δεν θα το εκανε αυτό. Και οι άστεγοι, ας το πούμε, μαζευόντουσαν και κοιμόντουσαν σε αυτό το κτίριο. Το ήξερε, λοιπόν, ο ρουφιάνος αυτός. Και ήξερε και το ποια είναι τα μέλη. Ο Σκούρας, κάτι άλλοι, δεν τους θυμάμαι τώρα, τέλος πάντων. Και μετά μια βδομάδα περίπου τους μπλοκάρει και τους πιάσανε.

Εσείς ξέρατε ποιος είναι ο ρουφιάνος;
Νομίζω ότι ο ρουφιάνος λέγεται Ησκιλοδήμων, λεγότανε, νομίζω, δεν είμαι σίγουρος. Πάντως είναι γνωστό το όνομά του. Ο οποίος και εξετελέσθη από μέλη της, ας το πούμε ένα στρατοδικείο όπου έγινε με την ΠΕΑΝ και εξετελέσθη. Εγώ ειδοποιήθηκα πάλι από τον Μιχαηλίδη κι από το Νίκο αυτόνε, που σας λέω πήγα στο καφενείο, ότι τους πιάσανε. Κι αρχίσαμε και σκορπίσαμε.

Κρυβόμαστε. Το ευτύχημα είναι και Θεός σχωρέστους όλους βέβαια, που δεν μαρτύρησαν. Ο μεν Περρίκος από ότι μάθαμε είπε στο στρατοδικείο και στην ανάκριση εγώ είμαι Έλληνας αξιωματικός και πολεμάω για την πατρίδα μου. Ο Αντώνης άντεξε τα βάσανα, ο Μυτιληναίος, τον πήγανε στην γκεστάπο στον Πειραιά, με κάποιο τρόπο είχε κάτι κάγκελα σαθρά, τα εκοψε, δεν ξέρω ακριβώς τι τα έκανε, δραπετεύει από εκεί. Με τις χειροπέδες. Τον είχανε μες στο κελί με τις χειροπέδες. Και φεύγει από τον Πειραιά και πάει στην Καλλιθέα σε ένα γνωστό του να του κόψει τις χειροπέδες. Πράγμα που έγινε. Ε, μετά κρυβότανε κι αυτός.

Εμείς οι άλλοι κρυβόμαστε. Ξεκινάει να φύγει ο Μυτιληναίος και πάει στην Εύβοια που φεύγανε τότε τα καικια για τη Μέση Ανατολή. Τον πιάνουνε οι Ιταλοί. Λέω την ιστορία του Αντώνη του Μυτιληναίου διότι ήτανε και παλικάρι και τυχερός. Τον πιάνουνε οι Ιταλοί τον βάζουνε στο καμιόνι. Χωρίς να ξέρουνε ότι είναι αυτός ο καταζητούμενος από τους Γερμανούς. Στη στροφή που φτάνανε στις φυλακές του Αβέρωφ πηδάει ο Αντώνης και φεύγει. Δεν πήραν χαμπάρι αυτοί. Οι Ιταλοί ήτανε μπροστά. Και άλλη φορά έφυγε και πήγε στη Μέση Ανατολή. Πήγε στην Τρίτη Ορεινή Ταξιαρχία και λοιπά. Είναι γνωστά αυτά.

Δηλαδή, θέλω να μου πείτε, φτάνοντας έντεκα η ώρα στην ΕΣΠΟ τι διαπιστώσατε; Τι ήτανε αυτό που σας καθυστέρησε δηλαδή, ακριβώς;

Το ραντεβού μας ήταν στις έντεκα η ώρα στην πλατεία Κάνιγγος. Φτάνοντας ένας ένας από μας από διαφορετικές κατευθύνσεις, ένας καθότανε στην Κυψέλη, άλλος καθότανε στην Καλλιθέα, φτάνοντας εκεί και συναντηθήκαμε σας είπα, συνήντησα κι έναν άλλο φίλο που ήτανε στο καφενείο μαζί, κάθε μέρα μαζί είμαστε όλοι. Το Νίκο το Μούρτο. Τι θες εδώ; Εσύ τι θες εδώ. Από ότι καταλάβαμε ότι ήμαστε για τον ίδιο λόγο.

Η ανατίναξη έπρεπε να γίνει στις έντεκα η ώρα. Διότι υπήρχαν όλα τα μέλη της ΕΣΠΟ που ήταν να πάνε, υπήρχαν οι Γερμανοί οι οποίοι δεν ξέρω γιατί μαζευόντουσαν τις Κυριακές κι έπρεπε να έχουμε περισσότερα θύματα δηλαδή, να δημιουργήσουμε. Αλλά στο μεσοπάτωμα υπήρχε ένα οδοντιατρείο, που ήτανε ο οδοντογιατρός, ένας παπάς και ένας άλλος πολίτης. Και δεν θέλαμε να τους σκοτώσουμε κι αυτούς γιατί κι αυτοί θα γινόντουσαν λιώμα.

Και τηράει ο Αντώνης και βρίσκει τον Μπερίκο εκεί κάπου όπου βρισκόταν και του λέει έτσι κι έτσι. Του λέει άστο, καθυστέρησέ το να μην τους σκοτώσουμε τους ανθρώπους. Περνούσε η ώρα μας, περνούσε η ώρα, περνούσε η ώρα ώσπου έφτασε δώδεκα παρά δέκα, παρά πέντε, κάτι τέτοιο, και πάει και του λέει δεν φεύγουνε αυτοί. Τι να κάνουμε; Και λέει, βάλτε φωτιά και τι να κάνουμε. Θα πάνε κι αυτοί μαζί. Γύρισε ο Αντώνης, λοιπόν, παίρνει το ντενεκέ, κάποιον που δεν θυμάμαι, τον Λόη νομίζω ήτανε, να πάνε να τον τοποθετήσουνε να ανάψουνε το φυτίλι. Εκείνη την ώρα που ανεβαίνανε τα σκαλιά βγαίνανε αυτοί οι άνθρωποι. Ήτανε το τυχερό τους να γλιτώσουνε. Ε, το φυτίλι, βέβαια, άναψε δύσκολα γιατί ο Μυτιληναίος δεν κάπνιζε. Το ανάψαμε εμείς με το τσιγάρο μας, γιατί εμείς είμαστε παλικαράκια και καπνίζαμε και το πήγε φυσώντας για να κρατήσει το φυτίλι.

Το τοποθέτησαν, βρήκανε μια θέση που ήτανε πρώτα το ρολόι, ο μετρητής, του φωταερίου, ήτανε έτσι σαν εκκλησάκι. Ακριβώς εκεί πήγε ο ντενεκές. Πήγε κι η φωτιά στο φυτίλι και φύγαμε.Κατεβαίνει ο Αντώνης, τελείωσε η αποστολή μας. Και είχαμε δώσει ραντεβού, μας είχε πει ο Περρίκος, στην Αστόρια για να δούμε την επιτυχία μας ή την αποτυχία μας.

Οπότε είδαμε την επιτυχία μας. Κοντά στη μία γίνεται το μπαμ, καπνός, μαύρος, κακό, έτρεχε ο κόσμος αλλόφρων να γυρίσει. Να οι Γερμανοί αμέσως τρέξανε, οι Ιταλοί, άδειασε η περιοχή από Έλληνες βέβαια. Και στην Αστόρια με το μπαμ η κοπέλα μας, η Ιουλία η Μπίμπα, σηκώθηκε και φίλησε τον Μπερίκο. Καλά, σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι, κι όπως ήτανε δίπλα που καθότανε τον φίλησε. Τον αγκάλιασε και τον φίλησε από τη χαρά της. Από τη χαρά μας όλοι σηκωθήκαμε όρθιοι.Προδοθήκαμε μόνοι μας δηλαδή, κατά κάποιο τρόπο. Ε, αφού έγινε αυτό λέει ο Περρίκος σκορπίστε.

Εγώ πήγα στο Υπουργείο, στη θέση μου, πήγα στο γραφείο μου και όταν τελείωσε η δουλειά μας φεύγουμε. Η παρέα που κατοικούσε προς την Κυψέλη φύγαμε όλοι προς τα Εξάρχεια μέσω του πάρκου, διότι με τα πόδια βέβαια κινούμεθα, και φτάνουμε σε κάποιο σημείο στα Εξάρχεια όπου είδαμε τον μεγάλο καπνό ο οποίος είχε φτάσει πολύ ψηλά. Και ρωτούσε ο ένας τον άλλον, αναρωτιόμαστε όλοι, τι συνέβη. Πήρε φωτιά, και αυτό. Ρώταγα κι εγώ. Έκανα τον ανήξερο.

Ωραία. Θέλω να σας ρωτήσω. Οι Έλληνες, ειδικά στην Αθήνα, οι Έλληνες που συνεργαζόντουσαν με τους Γερμανούς τι αντιμετώπιση είχαν από την υπόλοιπη κοινωνία. Δηλαδή ποια ήταν η σχέση τους με τους Έλληνες;
Όσοι Έλληνες συνεργάζονταν με τους Γερμανούς ήταν δυο κατηγορίες. Οι διερμηνείς και οι εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση για να κερδίσουν χρήματα. Οι μεν διερμηνείς ήτανε δυο κατηγορίες. Καλοί άνθρωποι, δηλαδή καλοί σαν πατριώτες Έλληνες και κακοί. Η χαρά τους ήταν να καταδίδουνε και να προδίδουνε και να προσθέτουνε αντί να αφαιρούνε.

Υπήρχανε όμως και καλοί άνθρωποι οι οποίοι ήτανε οι διερμηνείς αλλά κάπως κουκούλωναν τα πράγματα, βοηθούσαν κατά κάποιο τρόπο τους Έλληνες. Οι άλλοι λίγους ξέραμε ποιοι δουλεύουνε. Σημειωτέον όμως ότι οι Γερμανοί παίρνανε εργάτες Έλληνες και στο λιμάνι του Πειραιά και στους σιδηροδρόμους και σε διάφορες δουλειές σε εργοστάσια. Οι οποίοι Έλληνες πηγαίνανε.

Ο Τάκης ο Μιχαηλίδης δούλευε στο λιμάνι. Και είχανε ταυτότητα ελευθέρας κυκλοφορίας και μάλιστα μέσω της ταυτότητος αυτής μπαίνανε και στα τραμ τα οποία ήτανε μόνο για Γερμανούς. Και πότε πότε έμπαινε και κανένας Ιταλός. Αλλά κυρίως ήτανε για τους Γερμανούς. Οι άνθρωποι λοιπόν, που εργάζονταν στα έργα των Γερμανών είχανε ταυτότητα. Και μπαίνανε. Εργάζονταν μεν, έπαιρναν το ψωμί, έπαιρναν την κουραμάνα, έπαιρναν ό,τι τους δίνανε αλλά παράλληλα και κρυφά ήτανε και κατάσκοποι. Πώς το λένε, ήτανε οργανωμένοι σε διάφορες οργανώσεις.

Αυτό έσωσε πάρα πολύ κόσμο. Δηλαδή αυτές οι ταυτότητες και η σχέση των Ελλήνων η εργασιακή με τους Γερμανούς, έσωσε πολλούς.
Η σχέση αυτή των Ελλήνων, οι εμπορικές σχέσεις των Ελλήνων, με τους Γερμανούς ωφέλησε και τους ίδιους τους εργαζόμενους διότι βοήθησε να ζήσουνε και αυτοί και οι οικογένειές τους αλλά βοήθησε και στις πληροφορίες. Όταν το Κάιρο ζητούσε διάφορες πληροφορίες η Αθήνα τις μάζευε από οποιαδήποτε πηγή και κυρίως από ανθρώπους που ήτανε κοντά στους Γερμανούς.

Και οι διερμηνείς μπορεί να είναι αυτοί και οι άνθρωποι που δουλεύουν στις;
Ναι, ναι, βεβαίως, δεν ήξερε κανένας.

Να σας ρωτήσω κάτι. Να συνεχίσουμε κατά κάποιο τρόπο. Η ανατίναξη της ΕΣΠΟ πότε έγινε ακριβώς;
Η ανατίναξη της ΕΣΠΟ έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1942. Εγώ τότε ήμουνα 21 έτους. Είμαι της κλάσεως 42. Εμείς παλιά μετράγαμε τα χρόνια μας με ποιας κλάσεως στο στρατό είμαστε. Έχω γεννηθεί το 1921. Λοιπόν, θέλω τώρα να μου πείτε μετά την ανατίναξη της ΕΣΠΟ έγιναν άλλα σαμποτάζ;


Είχατε άλλη δράση; Και πώς πήγε η ζωή;

Μετά την ανατίναξη της ΕΣΠΟ και μετά τη σύλληψη δυο τριών μελών και μάλιστα του Μπερίκου του αρχηγού, ο ουλαμός ενέκοψε. Δεν έκανε αυτούς που. Πιθανόν υπήρχε και κάποια ομάδα στην Καλλιθέα, μάθαμε εκ των υστέρων, ή στον Πειραιά αλλά δεν ήτανε, δεν είχε αρχηγό και χωρίς αρχηγό δεν γίνεται τίποτα. Για αυτό και παρασημοφορείται ή τιμωρείται ο εκάστοτε διοικητής ενός τμήματος στρατιωτικού, αστυνομίας, οτιδήποτε.

Δεν είχανε δηλαδή ιεραρχία. Πειθαρχία, ας το πούμε. Ε, οπότε δεν είχαμε πια. Εν τω μεταξύ ήρθε το 1942 προς 1943, είχανε ομαλοποιηθεί τα πράγματα. Δεν υπήρχε αυτή η πείνα η μεγάλη και τα λοιπά. Είχαν δημιουργηθεί οι δυο μεγάλες οργανώσεις το ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΕΠΟΝ και τα λοιπά και το ΕΔΕΣ. Ε, άλλοι φύγανε προς το ΕΔΕΣ, άλλοι φύγανε προς το ΕΑΜ από τον κόσμο, άλλοι φύγανε στη Μέση Ανατολή.rwf.gr

Posted in Ελλάδα, Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: