βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Posts Tagged ‘ΑΡΑΒΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ’

Λουκάς Αξελός: Σκέψεις για τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Μαΐου 2011

Συνέντευξη στον Ρούντι Ρινάλντι.

 Πολλές και ενδιαφέρουσες πτυχές, δυνατότητες, αλλά και προβληματισμούς για τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο αναδεικνύει, μιλώντας στον Δρόμο, ο συγγραφέας και εκδότης Λουκάς Αξελός, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι «είμαστε σταθερά στο πλευρό των εξεγερμένων, ακόμα και αν διαφωνούμε σε κάποια πράγματα μαζί τους, ακόμα κι αν βλέπουμε ότι ο αγώνας τους δεν παίρνει τη σωστή, κατ’ εμάς, κατεύθυνση».

 

Η μεγαλειώδης εξέγερση στον αραβικό κόσμο παίρνει περίπλοκη τροπή. Μας ξάφνιασε ευχάριστα αλλά έβαλε σε δοκιμασία τα ερμηνευτικά μας εργαλεία. Οι αιτίες, οι αναδυόμενες δυνάμεις, τα ρεύματα, η διαδοχή των φάσεων, όλα μπλέκονται σε ένα κουβάρι και μοιάζουν συγκεχυμένα. Ποια είναι η δική σας προσέγγιση;
Πολλές διαπιστώσεις έχουν ανατραπεί από αυτές που διαχρονικά διατύπωνε η Αριστερά, μια όμως, ανεξάρτητα από το αν παραμένει για καιρό στην καραντίνα, δεν έχει ανατραπεί κι αυτή είναι η πραγματικότητα, ότι όπου υπάρχει καταπίεση -αργά ή γρήγορα- θα υπάρξει η αντίσταση. Τίποτα δεν μπορεί να συσκοτίσει αυτή την πραγματικότητα που ίσχυε και θα ισχύει σαν τον ισχυρό άνεμο που σαρώνει τα κίτρινα φύλλα και τα ξερόκλαδα.
Την επιβεβαίωση των παραπάνω διαπιστώσεων ζούμε σήμερα στον Αραβικό Κόσμο από το Μαγκρέμπ και την καθόλου Β. Αφρική μέχρι την Εγγύς και Μέση Ανατολή. Και μάλιστα σε μια πρώτη-αρχική φάση, τη ζούμε με τους πιο αυθεντικούς όρους, τους όρους, της εξέγερσης, που μας ενέπνευσε και μας εμπνέει ως βίαιης, δηλαδή, εισβολής των μαζών, στον χώρο που ρυθμίζονται τα πεπρωμένα τους.
Τι αλήθεια διαφορετικό, είναι αυτή η εισβολή των εκατομμυρίων καταπιεσμένων και εξαθλιωμένων Αράβων στην μεγάλη κοινωνική και πολιτική αρένα;
Ως εκ τούτου, έχουμε να κάνουμε με κάτι μεγάλο, κάτι πολύ σημαντικό που θα καθορίζει για αρκετά χρόνια την πορεία του αραβικού έθνους. Γιατί πράγματι, η τρίτη μεγάλη αυτή εξέγερση, συνέχεια της αντιαποικιοκρατικής και της αντινεοαποικιοκρατικής που συντάραξαν τον αραβικό κόσμο στην εικοσαετία 1950-1970, έχει ένα νέο βαθύτερο εθνικό και κοινωνικό περιεχόμενο και διαφέρει σε σημαντικό βαθμό, όσον αφορά την άμεση συμμετοχή των υποτελών τάξεων στο επαναστατικό γίγνεσθαι. Αυτό, δεν παρατηρήθηκε και σε κάθε περίπτωση ήταν λιγότερο εμφανές στις προηγούμενες περιπτώσεις.
Τα μεγάλα όμως θέματα ανακύπτουν από εδώ και πέρα και σχετίζονται, με τα διαρκή και πάντα ανοικτά στο τραπέζι ζητήματα που θέτει κάθε μορφής εξέγερση – επανάσταση ή αλλαγή και συνοψίζονται στο περίφημο ποιος – ποιον.
Εδώ λοιπόν, αν θέλουμε να δούμε, αξιωματικά αναγκαστικά, πιο σφαιρικά όμως τα πράγματα, θα παρατηρήσουμε ότι εγείρονται ποικίλης τάξης ζητήματα, όπως:
A) Αυτό το πανεθνικό-παλλαϊκό μέτωπο που κατεβαίνει στους δρόμους είναι ενιαίο ή όχι; Η απάντηση είναι προφανής και βρίσκεται στο δεύτερο σκέλος του ερωτήματος.
B) Ποιες κυρίως δυνάμεις το συγκροτούν; Εδώ, πάντα σχηματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το μέτωπο αυτό το συναπαρτίζουν:
1. Η φτωχολογιά των πόλεων και της υπαίθρου.
2. Η μικρή-μεσαία και τμήματα της μεγάλης αστικής τάξης.
3. Η νεολαία της φτωχολογιάς αλλά και μεγάλες μάζες νέων με επαρκές επίπεδο μόρφωσης και σπουδές στο εξωτερικό.
Γ) Ποια είναι η ιδεολογία ή ιδεολογικοπολιτική οπτική όλου αυτού του μετώπου;
Στην περίπτωση αυτή θα μπορούσαμε να διακρίνουμε περισσότερα του ενός ρεύματα. Ενδεικτικά και μόνον:
1. Το μετριοπαθές Ισλάμ είτε στην αραβική, είτε στην αστική εκσυγχρονιστική εκδοχή του.
2. Το φονταμενταλιστικό Ισλάμ.
3. Το κοσμικό εμπνεόμενο από τον αραβικό εθνικισμό (νασερικής – μπααθικής προέλευσης) ρεύμα.
4. Το κοσμικό δυτικής λογικής και κατεύθυνσης ρεύμα.
5. Το θολά και αντιφατικά εμπνεόμενο από μια κοινωνική λογική σοσιαλιστικό ή σοσιαλίζον ρεύμα.
Θεμελιακό, όμως, ζήτημα είναι να διαπιστώσουμε και εμείς αυτό που διά γυμνού οφθαλμού είναι ορατό. Ότι το μίνιμουμ στοιχείο στο οποίο συγκλίνουν τα εκατομμύρια των Τυνήσιων, Αιγύπτιων, Λίβυων, Αλγερινών κ.λπ. που κατεβαίνουν στους δρόμους, συνοψίζεται σε τρία συνθήματα: λεύτερη πατρίδα – δημοκρατική διακυβέρνηση – κοινωνική δικαιοσύνη. Οι αραβικοί λαοί, υψώνουν, κατά πρώτο λόγο, την ιδιαίτερη σημαία–ταυτότητά τους, τη σημαία της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Λιβύης κ.λπ., επιζητώντας την ανεξαρτησία της πατρίδας τους, στη συνέχεια θέτουν το ζήτημα της δημοκρατικής διακυβέρνησης και, ταυτόχρονα, θέτουν το ζήτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, ενώ με αξιοθαύμαστο τρόπο, θέτουν επί τάπητος το ζήτημα του Αραβικού Έθνους, διαμορφώνοντας τους όρους ενός αυθεντικού περιφερειακού διεθνισμού.
Τι, όμως, σημαίνουν όλα αυτά. Αυτό ακριβώς που πολλοί αριστεροί αδυνατούν να δουν, ότι δηλαδή, έχουμε ένα πλατύ αστικό δημοκρατικό – λαϊκό δημοκρατικό κίνημα στο οποίο συνυπάρχουν ποικίλες υπαρκτές κοινωνικές δυνάμεις, διαφορετικών εν πολλοίς ιδεολογικών οπτικών, αλλά που η βάση στην οποία οι περισσότερες τουλάχιστον πατάνε, είναι ο δημοκρατικός πατριωτισμός.

Προφανώς όλα αυτά συνθέτουν ένα αφαιρετικά πολύπλοκο ψηφιδωτό που δεν μπορεί να δώσει εύκολες απαντήσεις στα ερωτήματα, μετά τον Μουμπάρακ ή τον Καντάφι, τι;
Θέτετε, κατά την γνώμη μου, ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα στο οποίο η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολη, ειδικότερα όταν έχεις να κάνεις με έναν τεράστιο γεωπολιτικό χώρο που, παρ’ όλα τα συγκεκριμένα κοινά χαρακτηριστικά, διαφέρει εν πολλοίς σε πλείστα ζητήματα. Από την ιστορική διαμόρφωση μέχρι την ταξική διάρθρωση και από τον βαθμό ιμπεριαλιστικής (και ποιας) εξάρτησης μέχρι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των επί μέρους εθνικών κινημάτων.
Όμως, πέρα από τη γενική αυτή διαπίστωση που είναι απαγορευτική στις εύκολες προσεγγίσεις, επιτρέψτε μου και το λέω αυτό μετά γνώσεως λόγου, να είμαι διπλά επιφυλακτικός σε ό,τι εύκολα εκστομίζεται. Θα επικαλεσθώ ένα προσωπικό βίωμα. Στις αρχές του 1980 πεισμένος από τον ενθουσιασμό του Φρεντ Χαλιντέι, συνεργάτη ενός όμορου με τα Τετράδια περιοδικού, του New Left Review, εκδώσαμε το βιβλίο του με τίτλο Η Αραβία χωρίς σουλτάνους, ένα βιβλίο που εξηγούσε πώς ο αραβικός κόσμος κατατρωγόταν από κοινωνικές συγκρούσεις και από την πάλη των καταπιεσμένων εναντίων του ιμπεριαλισμού και των ντόπιων κυρίαρχων τάξεων και πώς υπό μία έννοια ο δρόμος προς μια Αραβία χωρίς σουλτάνους ήταν πλέον ανοικτός.
Θα ήθελα, λοιπόν, να επισημάνω αυτοκριτικά, ως εκδότης του εν λόγω βιβλίου, ότι 30 χρόνια μετά οι σουλτάνοι πάσης υφής κυριαρχούν ακόμα στον αραβικό κόσμο. Ας πάρουμε, λοιπόν, μικρό καλάθι κι ας προσπαθήσουμε να δούμε όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται τα πράγματα.
Γιατί εδώ τολμώ να πω ότι παίζεται το πιο δύσκολο και σκληρό παιχνίδι. Θα το πω αξιωματικά και με λίγα λόγια.
Σε αυτό το μέτωπο, μαζική/βασική δύναμη είναι η φτωχολογιά των πόλεων και της υπαίθρου. Ηγεμονική, όμως, δύναμη είναι το μετριοπαθές Ισλάμ και το κοσμικό δυτικής λογικής και κατεύθυνσης ρεύμα.
Αν ο ισχυρισμός αυτός ισχύει, τότε δεν νομίζω ότι είναι αθέμιτη η σκέψη, ότι το πιθανότερο αιτούμενο από αυτά τα ρεύματα είναι η αστική-δημοκρατική αλλαγή.
Πράγμα καθόλου, φυσικά, κακό. Ίσα-ίσα, εξαιρετικά σημαντικό βήμα προς τα μπρος, σε σχέση με τα νυν ολοκληρωτικά-τυραννικά και κλεπτοκρατικά καθεστώτα.
Σε αυτό, δεν πρέπει να υπάρχει καμία ταλάντευση. Είμαστε σταθερά στο πλευρό των εξεγερμένων, ακόμα και αν διαφωνούμε σε κάποια πράγματα μαζί τους, ακόμα κι αν βλέπουμε ότι ο αγώνας τους δεν παίρνει τη σωστή, κατ’ εμάς, κατεύθυνση.
Αυτό οφείλει να είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο, χωρίς όμως και να σημαίνει, ότι η αποδοχή μας αυτή, ακυρώνει το δικαίωμα στο να κρίνουμε τα πράγματα.
Γιατί εκείνο, που από έναν κριτικά σκεπτόμενο πολίτη δεν πρέπει να διαφύγει είναι ότι, στην καλύτερη εκδοχή, οι ηγεμονεύουσες δυνάμεις, δεν επιδιώκουν παρά την εγκαθίδρυση ενός δυτικόστροφου μοντέλου και αυτό μάλιστα σε αγαστή συνεργασία με τις ΗΠΑ.
Ας μου επιτραπεί να επιμείνω στην σε όλους μας αποτυπωμένη εικόνα, ότι σε καμιά σχεδόν από τις πρωτοφανούς παλμού, έντασης και συμμετοχής διαδηλώσεις, δεν ακούστηκε ούτε ένα αντιαμερικανικό ή αντιισραηλινό σύνθημα.
Ούτε ένα σύνθημα εναντίον αυτών που ανέλαβαν, ανέχθηκαν και στήριξαν όλους αυτούς τους τυράννους, εναντίον αυτών που αποτελούν τον κατεξοχήν δημιουργό και υποστηρικτή των νεοαποικιακών αυτών εκτρωματικών καθεστώτων, εναντίον αυτών που ρημάζουν το λαό της Παλαιστίνης.

Τι θα σημάνει αν το αρνητικό αυτό σενάριο, τελικά, επικρατήσει;
Απλά, ότι με «ένα σμπάρο χτυπιούνται πολλά τρυγόνια» Ενδεικτικά και πάλι σχηματικά σημειώνω:
Α. Τα ήδη σαπισμένα και «αντιπαραγωγικά» αυτά καθεστώτα πέφτουν, χωρίς όμως να ανατραπούν οι βάσεις στήριξής τους.
Β. Τα καθεστώτα αυτά διαδέχονται κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάβουν τον εκσυγχρονισμό του συστήματος, ξαναδημιουργώντας μια νέα καπιταλιστική αγορά εκατομμυρίων εργαζομένων –εκατομμυρίων καταναλωτών– υποψηφίων αγοραστών, που θα δώσουν στην πλούσια, σε τεχνογνωσία και πρωτοπόρα στον δευτερογενή και τριτογενή τομέα, Δύση, μια βαθιά ανάσα.
Γ. Η Αμερική αποδυναμώνει τα ευρωπαϊκά ερείσματα στη Β. Αφρική και γίνεται καθολικός, σχεδόν κυρίαρχος του παιχνιδιού, μπλοκάροντας -ταυτόχρονα- την κινεζική και ρωσική διείσδυση. Σας φαίνεται εύκολο να ξαναγυρίσουν στη Λιβύη οι 25.000 Κινέζοι που αποχώρησαν;
Δ. Τα τυραννικά- κλεπτοκρατικά καθεστώτα διαδέχονται δημοκρατικά καθεστώτα, τουρκικής όμως κοπής, με τον στρατό ρυθμιστή του πολιτικού παιχνιδιού και εγγυητή της κρατούσας νέας τάξης πραγμάτων και των σχέσεων ιδιοκτησίας.
Πρόκειται φυσικά, για ένα αρνητικό σενάριο, που σε κάθε περίπτωση αποκλείεται να ισχύσει και να εφαρμοστεί με τον ίδιο τρόπο σε διαφορετικές κοινωνίες και με διαφορετικού επιπέδου ανάπτυξης κινήματα, καθόλου όμως απίθανο στο να επικρατήσει, με όλες, φυσικά, τις διαφοροποιήσεις και αλλαγές από χώρα σε χώρα.
Εδώ είναι, που ξαναμπαίνουν ουσιαστικά τα μεγάλα ζητήματα – διλλήματα, για τα ριζοσπαστικής κατεύθυνσης κινήματα, τα οποία όμως, όπως περιέγραψα, είναι κατ’ ουσίαν μειοψηφικά και σε κάθε περίπτωση αδυνατούν να συγκροτήσουν στην παρούσα ως φαίνεται φάση, ένα αντιιμπεριαλιστικό πατριωτικό.- δημοκρατικό κίνημα ανατροπής.
Σε αυτό το τεράστιο ζήτημα, δεν είναι εύκολο να δοθεί απάντηση και ιδίως δίκην συνταγής.
Εκείνο που μπορεί να συναχθεί είναι, ότι τόσο στον αραβικό κόσμο, όσο και στη Λατινική Αμερική, η προοδευτική ριζοσπαστική κατεύθυνση-λύση, μπόρεσε να πραγματοποιηθεί, χάρη στη δημιουργία ενός ευρύτερου αντιιμπεριαλιστικού, πατριωτικού, δημοκρατικού μετώπου.

Μοιάζει λίγο να ξανατίθενται παρόμοια ζητήματα σαν αυτά που ανέδειξε η φάση της εθνικής διαμόρφωσης και η αντιαποικιοκρατική διαδικασία. Υπάρχει δυνατότητα μιας καινούργιας ιστορικής απάντησης;
Πράγματι, αν αυτό επιβεβαιώνεται από την ιστορική μας εμπειρία, τότε το πρόβλημα είναι τι κάνουν όλοι όσοι εμπνέονται από το όραμα μιας κοινωνίας, που οι άμεσοι παραγωγοί, θα είναι κύριοι των όρων της ζωής τους.
Δεν έχω απάντηση ή πρόταση παρόντος, φρονώ, όμως, ότι θα μας βοηθούσε μια εκ νέου ανάγνωση της ιστορίας. Και σε αυτή την περίπτωση, χρήσιμη πολύ είναι νομίζω, η προσφυγή μας σε ορισμένες διαπιστώσεις που πολύ έγκαιρα έκανε ο Γκράμσι, γύρω από το ζήτημα της ηγεμονίας, στα χρόνια που βρισκόταν στην φυλακή. Διαβάζοντας συστηματικά, για τους αγώνες του ιταλικού λαού στην πορεία προς την ανεξαρτησία, συνειδητοποιεί στην πολυπλοκότητά της, όλη την πορεία του ιταλικού Risorgimento, που είναι το κίνημα της ιταλικής παλιγγενεσίας, αντίστοιχο με το δικό μας 1821, στο οποίο η Ιταλία, μέσα από μια διαδικασία πολύπλοκη και αντιφατική εν πολλοίς, συγκροτείται σε ένα ενιαίο κράτος. Η μελέτη ακριβώς αυτού του ζητήματος στις ρίζες του, του δίνει να καταλάβει ότι ουσιαστικά, η πορεία προς την ολοκλήρωση δεν έγινε, δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή είναι η ιστορία, από μια συνιστώσα. Από τον Βίκτωρα Εμμανουήλ και τους μοναρχικούς, τον Καμίλο Καβούρ και τους μετριοπαθείς φιλελεύθερούς του, ως τους ριζοσπάστες δημοκράτες πατριώτες / διεθνιστές Ιωσήφ Ματσίνι και Γκαριμπάλντι, οι συνιστώσες του Risorgimento αγκαλιάζουν όλο το πολιτικό φάσμα.
Ειδικότερα στα όσα αφορούν την τότε Αριστερά, ο Γκράμσι θα διαπιστώσει ότι η «εθνική ενότητα είχε μιαν ορισμένη ανάπτυξη και όχι μιαν άλλη. Κινητήρια δύναμη αυτής της ανάπτυξης ήταν το κράτος του Πιεμόντε και η δυναστεία της Σαβοΐας».
Η αδυναμία της ριζοσπαστικής παράταξης να αναδειχθεί σε ηγεμονική δύναμη προβλημάτισε σοβαρά τον Γκράμσι. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, ότι για να καταφερθεί το μεγάλο εγχείρημα χρειάζονταν κι άλλες δυνάμεις που συνέκλιναν προς την κατεύθυνση αυτή. Είναι η βαθιά μελέτη της ίδιας της ιστορίας της Ιταλίας, που τον οδηγεί στην συνειδητοποίηση αυτού του ζητήματος, στη λογική του μπλοκ για την εξουσία, του πολύμορφου μετώπου, το οποίο άλλωστε, γιατί να το κρύψουμε, το πραγματοποίησε και η ελληνική Αριστερά στα χρόνια του ΕΑΜ. Και πραγματικά η μοναδική ουσιαστική έφοδος που έγινε στους ουρανούς μετά το 1821, η Εθνική Αντίσταση του 1940-’45, έγινε από ένα μπλοκ δυνάμεων. Ποια είναι όμως η διαφορά; Η διαφορά είναι ότι σ’ αυτό το μπλοκ των ποικίλων δυνάμεων ο Γκράμσι έθετε το ζήτημα της ηγεμονίας. Με ποια λογική όμως. Ποια η διαφορά και η υπεροχή της γκραμσιανής σκέψης σε σχέση με την «παραδοσιακή».
Οι όροι της ηγεμονίας και της «πρωτοκαθεδρίας» που επιζητούσε ο Γκράμσι σ’ αυτό το μπλοκ ήταν όροι πρώτιστα ηθικής και διανοητικής ιδεολογικής υπεροχής, γιατί είπαμε ότι ο Γκράμσι δεν αποσυνέδεε ποτέ την πολιτική από την ηθική. Δηλαδή, επιζητούσε την ηγεμονία στις ιδέες κατ’ αρχήν, θεωρούσε όμως ότι το πλέγμα ιδεών που προσέφερε ως πρόταση στην κοινωνία ήταν ηθικά και αξιακά – ιδεολογικοπολιτικά υπέρτερο των άλλων εκδοχών και γι’ αυτό εδικαιούτο να ηγεμονεύσει. Πόση, αλήθεια, απόσταση από τις κυρίαρχες λογικές. Αντίστοιχης πολυπλοκότητας φρονώ ότι και σήμερα είναι το ζήτημα στον αραβικό κόσμο.
Για μένα ο Βίκτωρας Εμμανουήλ και ο Καμίλο Καβούρ, είναι παντού ορατοί και πρωτοστατούντες, με ή χωρίς κελεμπίες, το πρόβλημα ενδεχομένως βρίσκεται στο που είναι ο Ματσίνι και ο Γκαριμπάλντι.

 

http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=4355:λουκάς-αξελός&Itemid=51

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο αγώνας επιβίωσης του συριακού καθεστώτος και το ελληνικό εθνικό συμφέρον.

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Απριλίου 2011

 

Σε µεταλλικά κοντέινερ θα µεταφερθούν αµέσως µόλις βγουν στην επιφάνεια οι 33 µεταλλωρύχοι, προκειµένου να προστατευτούν από το φως του ηλίου. –>

Του Ζαχαρία Β. Μίχα*
(Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ISDA)

Το ερώτημα εάν η παρούσα κρίση στη Συρία είναι προς το συμφέρον της ελληνικής πλευράς δεν μπορεί να απαντηθεί με βεβαιότητα. Αν και αυτό που μπορεί να γίνει είναι η καταγραφή συγκεκριμένων συμπεριφορών από την πλευρά του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ, οι οποίες μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως φιλικές ή μη φιλικές απέναντι στην Ελλάδα, ο κομβικός ρόλος της Συρίας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και οι δυνητικές επιπλοκές από ενδεχόμενη κατάρρευση του καθεστώτος, καθιστούν μια κατηγορηματική απάντηση ιδιαιτέρως παρακινδυνευμένη.

Τα δεδομένα του προβλήματος στον τομέα που φορούν πράξεις του καθεστώτος Άσαντ που έχουν αντίκτυπο στα ελληνικά εθνικά συμφέροντα έχουν ως εξής:

Μετά την υπόθεση Οτζαλάν, τον στρατιωτικό εκβιασμό της Τουρκίας απέναντι στη Συρία, την εκδίωξη του Κούρδου ηγέτη το 1999 από τη Δαμασκό της Συρίας όπου διέμενε, η οποία κατέληξε στη σύλληψή του από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες (με τη συνδρομή δυτικών μυστικών υπηρεσιών), τη δίκη και καταδίκη του, οι σχέσεις Τουρκίας-Συρίας σταδιακά πήραν μια τελείως διαφορετική τροπή. Πλέον μπορεί να θεωρηθεί ότι οι σχέσεις των δυο χωρών ανάγονται στο στρατηγικό επίπεδο, με τη διμερή συνεργασία διαρκώς να εμβαθύνεται σε όλους τους τομείς.

Αυτή η προσέγγιση, από μόνη της, συνιστά αρνητική εξέλιξη για την ελληνική εξωτερική πολιτική, αφού το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ, πλέον, έχει επενδύσει στις σχέσεις με την Άγκυρα με ότι αυτό σημαίνει για τις σχέσεις Αθήνας-Δαμασκού. Ένα βασικό πρόβλημα που έχει ανακύψει είναι η πίεση της Τουρκίας στη Συρία κατά τρόπον που να εξυπηρετείται το τουρκικό εθνικό συμφέρον, με τα παρακάτω αποτελέσματα:

Συρία και Τουρκία συμφώνησαν για την ακτοπλοϊκή σύνδεση της πρώτης με τα κατεχόμενα στην Κύπρο, μια εντελώς αδιανόητη εξέλιξη επί καθεστώτος Χάφεζ Αλ Άσαντ, ιστορικού ηγέτη της Συρίας, πατέρα του Μπασάρ, ο οποίος βέβαια θεωρούσε την Τουρκία ως αντίπαλο, δεδομένης της εδαφικής διαφοράς των δυο πλευρών για την περιοχή του Χατάι (Αλεξανδρέττα). Η περσινή επίσκεψη του Μπασάρ Αλ Άσαντ στην Κυπριακή Δημοκρατία, μάλλον έφερε πενιχρά αποτελέσματα, κάτι αναμενόμενο, δεδομένων των συμφερόντων και της αλλαγής προσανατολισμού της Δαμασκού.

Το συριακό καθεστώς προχώρησε στην αναγνώριση της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) με το συνταγματικό της όνομα («Δημοκρατία της Μακεδονίας»), καθιστάμενη 129η χώρα που το πράττει, σε μια ακόμη μη φιλική ενέργεια απέναντι στην Ελλάδα.

Ωστόσο, θα πρέπει να συνυπολογιστεί το κοινό πρόβλημα Τουρκίας, Συρίας, Ιράκ και Ιράν, που συνιστούν οι κουρδικοί πληθυσμοί στις χώρες αυτές και μάλιστα σε γεωγραφική συνέχεια, με αποτέλεσμα η προοπτική ανεξαρτητοποίησής τους να σηματοδοτεί την ίδρυση κουρδικού κράτους. Η κοινή αυτή απειλή αποτελεί έναν από τους βασικότερους παράγοντες που οδηγεί σε προσέγγιση, τακτικής έστω φύσεως, την Τουρκία με τη Συρία, ενώ προσφάτως καταγράφηκαν στρατιωτικές ενέργειες της Τεχεράνης στις δικές της κουρδικές περιοχές, ακόμα και σε αυτές του Ιράκ. Η αναστάτωση που επικρατεί στις κουρδικές περιοχές της Συρίας προκαλούν φόβο στην Άγκυρα ενδεχόμενης διάχυσής τους και σε τουρκικό έδαφος.

Κατά συνέπεια, υπολογίζοντας μόνο τους ως άνω αναφερθέντες παράγοντες (καθότι το υπό εξέταση πρόβλημα έχει πολλές ακόμη παραμέτρους, οι οποίες αφορούν γενικότερα στη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής και την αυξομείωση της πιθανότητας στρατιωτικών συγκρούσεων οι οποίες θα επηρεάσουν τα συμφέροντα της Ελλάδας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο), η ελληνική πλευρά για να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα του τι συμφέρει και τι όχι τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, θα πρέπει να διαθέτει ξεκάθαρη άποψη περί του τι συνεπάγεται γι’ αυτά ενδεχόμενη ίδρυση κουρδικού κράτους.

Εάν πρόκειται η Τουρκία να προσανατολιστεί στα ανατολικά και να επικρατήσει ηρεμία στο δυτικό της μέτωπο με την Ελλάδα, τότε θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η αναταραχή στην περιοχή σε τακτικό επίπεδο μας εξυπηρετεί, έστω σε τακτικό επίπεδο, καθώς «αγοράζουμε» χρόνο αποκατάστασης των όποιων προβλημάτων στη στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο.

Η ελληνική στάση βέβαια δε παραπέμπει σε κράτος το οποίο αναζητά χρόνο για τη στρατιωτική του ενίσχυση σε μεταγενέστερο χρόνο όταν και αν η οικονομική κατάσταση το επιτρέψει. Μάλλον, η Αθήνα δείχνει διατεθειμένη να βυθιστεί περισσότερο στον «ύπνο» πείθοντας εαυτόν ότι όλα βαίνουν καλώς και ξεχνώντας ότι οι προθέσεις αλλάζουν σε μια στιγμή, ενώ οι στρατιωτικές δυνατότητες απαιτούν χρόνο, χρήμα, μέσα και εκπαίδευση.

Οι εξελίξεις δείχνουν ότι παραπλανητική στοχοποίηση των αμυντικών δαπανών ως αίτιο του οικονομικού αδιεξόδου της χώρας, με στόχο την απόκρυψη ή υποβάθμιση άλλων θυλάκων της δημόσιας διοίκησης όπου η κακοδιαχείριση, η σπατάλη και η διαφθορά βασίλευαν, θα συνεχίσει να υφίσταται, μέχρις ότου η χώρα αντιμετωπίσει «νέα Ίμια» κάποιας μορφής, τεθεί προ νέων τετελεσμένων, και αποφασίσει εκ των υστέρων τη στρατιωτική της ενίσχυση, αφού έχει προηγηθεί η μετατροπή της στρατιωτικής ηγεσία σε εξιλαστήριο θύμα. Εάν δε, κληθεί να υπερασπίσει στρατιωτικά τα συμφέροντά της, με ότι καλύτερο και πιο σύγχρονο οπλικό σύστημα διαθέτει, αυτό θα το πράξει στηριζόμενη σε όσα αποκτήθηκαν την εποχή η οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή – και καλώς βρίσκεται – στο στόχαστρο της εισαγγελικής έρευνας.

Αυτά αναφέρθηκαν για να επιστρέψουμε στο κεντρικό ερώτημα της ανάλυσης, ώστε να προβούμε στον δέοντα σχολιασμό: Μια χώρα – επιτομή του παραλόγου, με χαρακτηριστικό έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας, οράματος και με ελλιπή συναίσθηση της διεθνούς πραγματικότητας, στο κατώφλι της χρεοκοπίας. Με «προσωποπαγή» ως συνήθως εξωτερική πολιτική, χωρίς θεσμούς παραγωγής και δημόσια συζήτηση του τι συνιστά και τι όχι εθνικό συμφέρον, μάλλον μετατρέπει σε χιούμορ τα συζήτηση περί του ποιες εξελίξεις συμφέρουν και ποιες όχι τη χώρα.

Τα πάντα στις διεθνείς σχέσεις έχουν σχετικό χαρακτήρα. Τίποτε δεν είναι απόλυτα καλό ή απόλυτα κακό. Οι χώρες, με άξονα την εξωτερική τους πολιτική, απλώς οφείλουν να εργάζονται ώστε να καθοδηγήσουν τις εξελίξεις κατά τρόπον συμβατό με τα εθνικά τους συμφέροντα. Αυτή είναι μια εργώδης και διαρκής προσπάθεια και σίγουρα δεν χαρακτηρίζει κράτη των οποίων η εξωτερική πολιτική απλώς περιορίζεται στο να αντιδρά σε εξωτερικά ερεθίσματα, σε μια προσπάθεια να αποτραπούν συνήθως τα χειρότερα. Κράτη τα οποία συνηθίζουν να «κουκουλώνουν» το όποιο πρόβλημα, προσποιούμενα ότι δε συμβαίνει τίποτα, αρκεί η «καυτή πατάτα» να βρίσκεται στα χέρια της επόμενης κυβέρνησης, όταν ένα πρόβλημα μετεξελιχθεί σε κρίση.

Είναι πλέον στο χέρι του καθενός να σκεφτεί σε ποια κατηγορία χωρών κατατάσσει την Ελλάδα. Αν και όσα περιγράφηκαν παραπάνω, ως μεθοδολογία σκέψης και πράξης, θυμίζουν υπερβολικά όσα οδήγησαν τη χώρα στο κατώφλι της χρεοκοπίας. Όσο πλησίαζαν οι εκλογές, τόσο τα δανεικά όδευαν στην κατανάλωση και σε όσους πίεζαν. Στη συνέχεια, αναλάμβανε ο επόμενος να εξηγήσει, αρχικά, ότι παρέλαβε και αυτός «καμένη γη», να πάρει κάποια αποσπασματικά μέτρα, να συγκρουστεί για λίγο με τα συνδικάτα και τους απεργούς, μέχρι να πλησιάσει η επόμενη εκλογική αναμέτρηση και να ακολουθήσει τη «συνταγή» του προκατόχου, σε μια προσπάθεια αύξησης των πιθανοτήτων επανεκλογής. Για να διαπιστώσουμε στο τέλος τραυματικά, ότι κεκτημένα απλώς δεν υφίστανται σε χρεοκοπημένες χώρες.

Τα ίδια ισχύουν και στις διεθνείς σχέσεις, όπου η συνέπεια και η συνέχεια ανταμείβονται, ενώ η φυγομαχία, ο ωχαδερφισμός και οι «παντογνώστες» πολιτικοί που ενίοτε «ευνουχίζουν» το διπλωματικό σώμα (αντί να αποτελεί άξονα απόδειξης της συνέπειας και της συνέχειας του κράτους, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων) και περιθωριοποιούν τους «απείθαρχους», αποτελούν συνταγή καταστροφής. Και δυστυχώς, οι Έλληνες που επαίρονται για την πολιτιστική τους κληρονομιά, περιφρονούν τον Θουκυδίδη, ο οποίος είπε κάτι εξαιρετικά απλό, το οποίο φαίνεται πως εξακολουθεί να ισχύει από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Περιφραστικά, προσαρμοσμένα και εκλαϊκευμένα: Ο ισχυρός απολαμβάνει όσα του επιτρέπει η ισχύς του και ο αδύναμος υφίσταται όσα επιβάλλει η αδυναμία του…

http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&catid=6&art_id=5210

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Σαμίρ Αμίν:Έρχονται νέα, γιγάντια κύματα εξεγέρσεων των αραβικών λαών.

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Απριλίου 2011

Συνέντευξη στον Ερρίκο Φινάλη

Ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος Σαμίρ Αμίν είναι βαθύς γνώστης των ζητημάτων που αφορούν την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Αιγυπτιακής καταγωγής και με σαφή αντιιμπεριαλιστική στάση, εδώ και δεκαετίες «μιλά» με τα βιβλία του και με τη δράση του υπέρ των λαών και εναντίον των αντιδραστικών καθεστώτων και των ξένων δυναστών.

Οι εκτιμήσεις του για το κύμα εξεγέρσεων που διαπερνά τις αραβικές χώρες, αλλά και για την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ελληνικό κοινό. Στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στον Δρόμο, ο Σαμίρ Αμίν μας δίνει στοιχεία και πληροφορίες που δύσκολα διαπερνούν τα ΜΜΕ, αναλύει διεισδυτικά και κριτικά τις εξελίξεις, χωρίς ούτε στιγμή να διακατέχεται από μια ψευδεπίγραφη αντικειμενικότητα: παίρνει σαφώς την πλευρά των αγωνιζόμενων αραβικών λαών, που σπάνε το φόβο δεκαετιών και ξαναμπαίνουν ορμητικά στο προσκήνιο της ιστορίας.

Ποια είναι η γενική σας εκτίμηση για τις πρόσφατες εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, για την αφύπνιση των αραβικών μαζών;
Είναι αλήθεια ότι το κύμα εξεγέρσεων απλώνεται στο σύνολο του αραβικού κόσμου – αν και οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές από τη μια χώρα στην άλλη, και μ’ αυτή την έννοια είναι επικίνδυνο να μιλά κανείς γενικά για «αραβικό κόσμο». Όμως, παρά τις διαφορές, όλες αυτές οι εξεγέρσεις στρέφονται ενάντια σε καθεστώτα που κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί, καθεστώτα αυταρχικά, με «λαμπρές» επιδόσεις σε διωγμούς, βασανιστήρια και δολοφονίες. Επιπλέον, αν και ορισμένα από αυτά είχαν κληρονομήσει από το παρελθόν μια εθνικιστική αντιιμπεριαλιστική ρητορική, έχουν πια υποταχθεί πλήρως στον ακραίο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, και στο σχέδιο των ΗΠΑ για τη λεγόμενη «ειρήνη στη Μέση Ανατολή»: ένα σχέδιο που αφήνει το Ισραήλ ανενόχλητο να επεκτείνεται, να εποικίζει τα Κατεχόμενα, και να εξοντώνει τους Παλαιστίνιους.
Ένα ακόμη κοινό σημείο είναι ότι σχεδόν όλα αυτά τα καθεστώτα προχώρησαν σε μια αποπολιτικοποίηση, καταστέλλοντας βάρβαρα όλες τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις, και κυρίως τις δυνάμεις της Αριστεράς που προέρχονταν από το κομμουνιστικό κίνημα και ήταν πολύ ισχυρές στην περιοχή. Έτσι, μέσω της αποπολιτικοποίησης, δημιούργησαν ένα ιδεολογικό κενό που καλύφθηκε (αφού η πολιτική και η κοινωνία απεχθάνονται το κενό ακριβώς όπως και η φύση!) από το Ισλάμ. Το Ισλάμ ήταν βέβαια πάντα παρόν στις κοινωνίες μας, αλλά δεν είχε τέτοια πολιτικά βαρύνουσα θέση. Χάρη σε αυτές τις διεργασίες εξελίχθηκε σε πολιτικό Ισλάμ, με χαρακτηριστικότερο το κόμμα των Αδελφών Μουσουλμάνων, που είναι παναραβικό και όχι αποκλειστικά αιγυπτιακό.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι εξεγέρσεις οδήγησαν σε ορισμένες καταρχήν νίκες, όπως ξεκάθαρα δείχνει η περίπτωση της Τυνησίας και, λιγότερο ξεκάθαρα, της Αιγύπτου – αλλά πρόκειται μονάχα για καταρχήν νίκες. Οι αντιδραστικές δυνάμεις βρίσκονται ακόμα στη θέση τους και, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, δυστυχώς και της Ευρώπης, προσπαθούν να μας γυρίσουν πίσω.

Πώς επιχειρείται αυτό;
Πάρτε την περίπτωση της Αιγύπτου. Η στρατηγική της Ουάσιγκτον και του ντόπιου αντιδραστικού μπλοκ είναι να προχωρήσουν σε εκλογές πολύ σύντομα, τον Οκτώβριο, διατηρώντας το μη δημοκρατικό Σύνταγμα (που υπέστη ανώδυνες μόνο τροποποιήσεις) και το εξίσου μη δημοκρατικό ένα εκλογικό σύστημα. Επιδιώκουν την επιστροφή του κόμματος του Μουμπάρακ, του κόμματος της μεταπρατικής και εξαρτημένης αστικής τάξης, που απλά θα αλλάξει όνομα, και μαζί και των Αδελφών Μουσουλμάνων. Αυτό ήταν εξαρχής το σχέδιό τους. Ο Ομπάμα δήλωσε με σαφήνεια ότι επιθυμεί μια σύντομη μετάβαση, που δεν θα επιτρέψει σε νέες δυνάμεις να προλάβουν να οργανωθούν.
Θα επαναληφθεί δηλαδή το πακιστανικό μοντέλο, στο οποίο ο στρατός μένει στο παρασκήνιο, αλλά είναι πάντα παρών. Και έτσι πλασάρονται σαν «δύναμη αλλαγής» οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, που οικονομικά ήταν πάντα αντιδραστικοί και νεοφιλελεύθεροι: αντιτίθενται στις εργατικές απεργίες, στους αγώνες των αγροτών, στα αιτήματα για αυξήσεις μισθών, στην αλλαγή της εργατικής νομοθεσίας… Και την ίδια στιγμή διακηρύττουν ανοικτά ότι δεν θα αμφισβητήσουν την διεθνή πολιτική της Αιγύπτου, δηλαδή τις συνθήκες υποταγής στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ.
Στην Αίγυπτο το αντιδραστικό μπλοκ αποτελείται από τρεις πόλους: το στρατό, το κόμμα της μεταπρατικής αστικής τάξης, και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Αυτό έγινε εντελώς σαφές στο πρόσφατο δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος, όπου το 77% ψήφισε ναι, δηλαδή δέχθηκε τις ανώδυνες αλλαγές, και το 23% ψήφισε όχι. Αυτό το 23%, δεδομένων των συνθηκών, δεν είναι διόλου αμελητέο. Αποτελείται από τους νέους, τα μέλη αυθεντικά δημοκρατικών ή και σοσιαλιστικών κομμάτων, τους υποστηρικτές κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Ακόμη και το πότε έγινε το δημοψήφισμα ήταν χαρακτηριστικό: κανονικά θα έπρεπε να διεξαχθεί ημέρα Πέμπτη, παραμονή Παρασκευής, που είναι μέρα προσευχής. Όμως ο στρατός αποφάσισε να το κάνει το Σάββατο. Έτσι, την Παρασκευή όλα τα τζαμιά κινητοποιήθηκαν υπέρ του ναι. Οι κληρικοί κήρυτταν στον κόσμο ότι το όχι είναι ψήφος στο σατανά, ψήφος στους ξένους. Δεν έκαναν βέβαια τον κόπο να εξηγήσουν γιατί και οι Αμερικάνοι επίσης ευχήθηκαν τη νίκη του ναι!
Βρισκόμαστε λοιπόν πολύ μακριά από το να έχουμε κερδίσει τον πόλεμο. Είναι αστείο να ακούς τους Δυτικούς να κατηγορούν π.χ. τον πρόεδρο της Συρίας, τον Μπασάρ Αλ Άσαντ, επειδή δεν έχει καταργήσει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και να «ξεχνούν» ότι και η σημερινή αιγυπτιακή κυβέρνηση διατηρεί επίσης την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που είχε κηρύξει ο… Μουμπάρακ. Ούτε ένα δυτικό μέσο ενημέρωσης δεν αναφέρεται στις κινητοποιήσεις που γίνονται σήμερα στην Αίγυπτο ακριβώς για την κατάργηση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης!

Πριν από λίγο καιρό οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είχαν πει ότι δεν θα πάρουν μέρος στις επόμενες εκλογές «ώστε να καθησυχαστούν όσοι φοβούνται τους ισλαμιστές»…
Πρόκειται για φάρσα! Τώρα δημιουργούν ένα κόμμα υποτίθεται ανεξάρτητο, αλλά στην πραγματικότητα ολοκληρωτικά ελεγχόμενο από αυτούς. Σκεφτείτε, η περίφημη «επιτροπή τροποποίησης του Συντάγματος», από ποιους απαρτιζόταν; Από εκπροσώπους των ενόπλων δυνάμεων και από δύο πολίτες: ένα νομικό και ένα διανοούμενο – που και οι δύο είναι μέλη του κόμματος των Αδελφών Μουσουλμάνων!

Από χώρα σε χώρα υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες, αλλά, όπως επισημάνατε κι εσείς, υπάρχουν και πολλά κοινά σημεία. Ποιο αξιολογείτε ως σημαντικότερο;
Το πιο σημαντικό, επειδή αφορά το μέλλον, είναι ότι ένα υπολογίσιμο τμήμα της αραβικής νεολαίας (δηλαδή της πλειοψηφίας του πληθυσμού) στρέφεται στην αριστερά. Διεκδικεί την ελευθερία οργάνωσης συνδικάτων, αγροτικών οργανώσεων, λαϊκών ενώσεων. Δεν θα ισχυριστώ ότι όλοι αυτοί οι νέοι είναι συνειδητοί σοσιαλιστές. Αλλά σαφώς αντιπαλεύουν την παρούσα νεοφιλελεύθερη πολιτική, τις κοινωνικές ανισότητες, και επιζητούν την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των λαϊκών τάξεων. Ακόμη, αγωνίζονται ώστε τα αραβικά κράτη να γίνουν πραγματικά ανεξάρτητα, να αποτινάξουν την υποταγή στις ΗΠΑ, να εκφράσουν ανοικτά την υποστήριξή τους στον παλαιστινιακό αγώνα. Αυτά είναι κοινά σημεία, τα βρίσκουμε πολύ έντονα στην Αίγυπτο, στην Τυνησία. Τα ίδια υποστηρίζουν στη μεγάλη πλειοψηφία τους οι νέοι της Αλγερίας, του Λιβάνου και άλλων χωρών.

Μιλάτε, λοιπόν, για τη σημερινή αντιιμπεριαλιστική στάση ενός μεγάλου κομματιού, τουλάχιστον, της νεολαίας. Εντάσσονται οι πρόσφατες εξεγέρσεις στους αγώνες δεκαετιών του αραβικού κόσμου για την απαλλαγή του από την ξένη κυριαρχία;
Πρέπει να θέσουμε την ιστορική διάσταση. Είχαμε ένα πρώτο μακρόχρονο κύμα ανόδου των κινημάτων εθνικής απελευθέρωσης και κοινωνικής-πολιτικής αλλαγής. Ξεκίνησε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δυνάμωσε με την αιγυπτιακή επανάσταση του 1919-20 και κορυφώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 – μέχρι δηλαδή το θρίαμβο, στην πλειοψηφία των αραβικών κρατών, αυτού του ρεύματος που αλλού ονομάστηκε νασερισμός, αλλού μπααθισμός: ενός σαφώς αντιιμπεριαλιστικού ρεύματος, μεταρρυθμιστικού, σε προοδευτική κατεύθυνση, αλλά επίσης και εξίσου σαφώς μη δημοκρατικού. Όλα γίνονταν από τα πάνω, δηλαδή χωρίς να επιτρέπεται στις λαϊκές τάξεις να αυτοοργανωθούν. Ξεκινούσε δηλαδή ήδη η αποπολιτικοποίηση. Αυτό το ρεύμα έδωσε ό,τι έδωσε για μια σχετικά σύντομη περίοδο, δέκα-δεκαπέντε χρόνων, και μετά εξαντλήθηκε.
Ακολούθησε μια μεγάλη περίοδος υποταγής και παθητικότητας, πάνω-κάτω σαράντα χρόνια, μέχρι σήμερα. Σε αυτό το διάστημα τα περισσότερα καθεστώτα σταδιακά μετατράπηκαν σε ληστρικές συμμορίες – δεν υπάρχει πρόεδρος, κυβέρνηση ή άρχουσα τάξη σε αραβική χώρα που να μην είναι βουτηγμένοι στα σκάνδαλα! Ταυτόχρονα ενέτειναν την αποπολιτικοποίηση, ανεχόμενα κατά καιρούς μονάχα το πολιτικό Ισλάμ ως φορέα μιας θολής και ουσιαστικά ακίνδυνης διαμαρτυρίας.
Τώρα βρισκόμαστε στην αρχή ενός δεύτερου κύματος ανόδου του κινήματος, το οποίο δεν μπορούμε να ξέρουμε εκ των προτέρων τι αλλαγές θα επιφέρει. Όμως το αμερικανικό σχέδιο, να διατηρήσει το σημερινό σύστημα με μια δημοκρατική επίφαση, δεν θα αποδώσει. Ή μάλλον, θα αποδώσει βραχυπρόθεσμα, επειδή υποστηρίζεται φανατικά από τις ντόπιες αντιδραστικές δυνάμεις και από την Ευρώπη – αλλά μεσοπρόθεσμα θα αποτύχει. Θα πρέπει να περιμένουμε μέσα σε ένα χρόνο, σε δύο χρόνια, νέα γιγάντια κύματα διαμαρτυριών και αγώνων.

Ας περάσουμε στη Λιβύη, όπου διαδραματίζεται ένα περίπλοκο γεωπολιτικό παιχνίδι. Η στρατιωτική επέμβαση της Δύσης χώνει μια μεγάλη ιμπεριαλιστική σφήνα στο κέντρο του Μαγκρέμπ…
Σωστά το λέτε, η δυτική επέμβαση εγκαθιστά μια ιμπεριαλιστική σφήνα στο κέντρο του αραβικού κόσμου. Δυστυχώς, πρέπει να πω ότι και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές στη Λιβύη δεν αξίζουν καμιά υποστήριξη. Από τη μια έχεις το καθεστώς του Καντάφι, ενός ανθρώπου που με μεγάλη ευκολία πέρασε από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις υπέρ του σοσιαλισμού στην υποστήριξη του πιο ακραιφνούς καπιταλισμού. Από την άλλη, η λιβυκή αντιπολίτευση δεν μπορεί να συγκριθεί με τις εξεγέρσεις σε άλλες αραβικές χώρες. Από την αρχή βλέπουμε μια ένοπλη αντιπαράθεση, με πρώην τμήματα του καθεστώτος Καντάφι, ένοπλα τμήματα, να ξεσηκώνονται εναντίον του. Αυτή η αντιπολίτευση δεν κατέβασε εκατομμύρια στους δρόμους, όπως έγινε στην Αίγυπτο, όπου χίλιοι διαδηλωτές δολοφονήθηκαν από το καθεστώς του Μουμπάρακ – σχεδόν όσοι και οι νεκροί από την ένοπλη αντιπαράθεση στη Λιβύη πριν αρχίσει η δυτική επέμβαση! Επιπλέον, μην ξεχνάτε ότι στη Λιβύη έχουμε μια ιδιαίτερα εύθραυστη κοινωνία, δίχως ομογενοποίηση, δίχως αίσθηση κοινής ταυτότητας, με πλήθος διαφορετικών φυλών και παραδόσεων. Όλα αυτά συντέλεσαν στην εμφάνιση των συγκεκριμένων αντίπαλων στρατοπέδων σήμερα.
Κι ερχόμαστε στη δυτική επέμβαση: μόνο κάποιος πολύ αφελής θα πιστέψει ότι αποσκοπεί στην ανακούφιση του άμαχου πληθυσμού. Ο στόχος των ΗΠΑ είναι να ξαναβάλουν πόδι στη χώρα αυτή, που πριν την άνοδο του Καντάφι «φιλοξενούσε» μια από τις σημαντικότερες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή. Η σχετικά πρόσφατη ίδρυση της Africom (Διοίκηση Αφρικής των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ) καταδεικνύει τα αναβαθμισμένα σχέδια των ΗΠΑ για όλη την ήπειρο. Ο στόχος λοιπόν της επέμβασης είναι πολύ ορατός: να εγκατασταθεί η Africom στη Λιβύη, να ξαναποκτήσουν εκεί οι ΗΠΑ μια τεράστια στρατιωτική βάση. Σε μια πρώτη φάση, είχαμε τη φυγή προς τα εμπρός του Σαρκοζί. Αλλά τώρα η διοίκηση των επιχειρήσεων πέρασε στο ΝΑΤΟ, δηλαδή στις ΗΠΑ, και κατά συνέπεια δικό τους θα είναι το καθεστώς που επιχειρούν να εγκαταστήσουν – άγνωστο βέβαια σε πόσο καιρό και πώς θα το καταφέρουν. Ίσως στην αρχή να «οπλίσουν την αντιπολίτευση», κι έπειτα να στείλουν και στρατεύματα για να «βοηθήσουν». Άλλωστε ήδη υπάρχουν επιτόπου Αμερικανοί στρατιωτικοί και αξιωματούχοι της CIA που πλαισιώνουν την αντιπολίτευση. Το σχέδιό τους είναι να βάλουν στην εξουσία κάποιον σαν τον Καρζάι του Αφγανιστάν, που θα τους δώσει τις βάσεις που θέλουν.

Τι σκέφτονται οι αραβικοί λαοί για την επέμβαση στη Λιβύη;
Η αραβική κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται το σχέδιο των ΗΠΑ, και το καταδικάζει απερίφραστα. Αυτό δεν είναι μυστικό. Η υποκρισία της Δύσης, που κάνει πως δεν βλέπει το Ισραήλ όταν εξοντώνει ατιμώρητο τους Παλαιστίνιους, βγάζει μάτι. Τα δυτικά ΜΜΕ πήγαν να ψελλίσουν ότι ο Αραβικός Σύνδεσμος υποστηρίζει την επέμβαση – ένα ακόμη ψέμα! Μονάχα το Κατάρ και τα Εμιράτα συντάσσονται με τις ΗΠΑ.

Μιλήσατε και πριν για τους Παλαιστίνιους. Είναι εντύπωσή μας ότι οι εξεγέρσεις δεν αναφέρονταν ενάντια στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ;
Μάλλον είναι εντύπωσή σας! Είναι αλήθεια, και είναι πολύ θετικό, ότι αυτές οι εξεγέρσεις δεν χαρακτηρίστηκαν από «εύκολα», δημαγωγικά συνθήματα ενάντια στο σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό. Πρόβαλαν συνθήματα θετικών διεκδικήσεων, δημοκρατικών και κοινωνικών. Αλλά, την ίδια στιγμή, η διεθνής διάσταση δεν υποτιμήθηκε καθόλου. Υπήρξαν πολλές ουσιαστικές τοποθετήσεις, υπήρξαν παντού πλακάτ, όχι με ανώδυνα για τα καθεστώτα συνθήματα, όχι με κάψιμο αμερικάνικων ή ισραηλινών σημαιών, αυτό είναι εύκολο και ενίοτε «επιτρέπεται» – αλλά με σαφή καταδίκη της πολιτικής υποταγής των αραβικών χωρών, στη συγκεκριμένη περίπτωση της Τυνησίας και της Αιγύπτου, στα κελεύσματα των Αμερικάνων και των σιωνιστών. Η παλλαϊκή απαίτηση να αλλάξει αυτή η πολιτική των παλιών καθεστώτων, ο αγώνας των λαών για να σπάσει η εξάρτηση από τις ξένες δυνάμεις, είναι κάτι πολύ πιο ενοχλητικό για τις άρχουσες τάξη από το κάψιμο μιας σημαίας!

Θα θέλατε να προσθέσετε κάτι;
Δυο κουβέντες μόνο για την Υεμένη: η εξέγερση φαίνεται να κερδίζει έδαφος στο νότο, κι αυτό φοβίζει πολύ τη Δύση, που τρέμει στην ιδέα ότι μπορεί να αναγεννηθεί η προοδευτική Νότια Υεμένη – μια χώρα που ήταν ο υπ’ αριθμόν 1 εχθρός της στην περιοχή επί τρεις δεκαετίες.

Σας ευχαριστούμε πολύ που μας παραχωρήσατε αυτή τη συνέντευξη…
Ήταν χαρά μου να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς το Σαββάτο 2 Απριλίου 2011

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Γιατί η Δύση θέλει να ρίξει το Καντάφι – Τι τρέμει η Άγκυρα – Γιατί οι ΗΠΑ ευνοούν τις εξεγέρσεις.

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Μαρτίου 2011

Το εξεγερσιακό τσουνάμι «πνίγει» τα τουρκικά σχέδια.

Του Σταύρου Λυγερού

Επισήμως, η επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» δεν έχει ως επίσημο στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Είναι σαφές, όμως, ότι πιθανότητες ενός συμβιβασμού, που θα περιλαμβάνει τη παραμονή του στην εξουσία, καθίστανται αμελητέες. Όπως ήταν αναμενόμενο, η δυναμική της εμπλοκής οδηγεί τις δυτικές δυνάμεις να υπερβούν την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Το γεγονός αυτό μειώνει τις πιθανότητες η Λιβύη να διχοτομηθεί de facto, αν και η περίπτωση αυτή δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Η δυτική επέμβαση απομακρύνει το ενδεχόμενο οι καθεστωτικές δυνάμεις να καταπνίξουν την επανάσταση. Από την άλλη, μένει να αποδειχτεί στην πράξη εάν οι επαναστατικές δυνάμεις είναι ικανές να καταλάβουν τη Τρίπολη.

Προς το παρόν, στο έδαφος το στρατιωτικό πλεονέκτημα παραμένει στα χέρια του Καντάφι. Εάν δεν είχε μεσολαβήσει η δυτική επέμβαση, το πιθανότερο είναι ότι η επανάσταση θα είχε καταπνιγεί στο αίμα. Με τη βοήθεια μισθοφόρων από τη Μαύρη Αφρική και χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα οπλικά συστήματα, το καθεστώς κατάφερε όχι μόνο να αναχαιτίσει την προέλαση των αντίπαλων του, αλλά και να περάσει στην αντεπίθεση. Καθοριστικό ρόλο έπαιζε το γεγονός ότι με διάφορα μέτρα ο Καντάφι απέτρεψε την αποσκίρτηση πρόσθετων στρατιωτικών μονάδων. Από τη στιγμή που κατάφερε να ελέγξει τον κορμό των ενόπλων δυνάμεων, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι επαναστάτες διακρίνονται για τον ενθουσιασμό και την αυτοθυσία τους, αλλά από επιχειρησιακής απόψεως είναι αδύναμοι.

Νέα Δυναμική.

Προφανώς, το κίνητρο της Δύσης δεν ήταν μόνο η αποτροπή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει και η σκοπιμότητα ελέγχου του εξαιρετικής ποιότητας λιβυκού πετρελαίου. Υπάρχουν, όμως, και γεωπολιτικοί λόγοι. Από την έκβαση των συγκρούσεων δεν θα κριθεί μόνο το μέλλον της Λιβύης, θα κριθούν και οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Εάν ο Καντάφι κατέπνιγε την επανάσταση, το εξεγερσια­κό κύμα θα παλινδρομούσε και θα εκτονωνόταν. Αντιθέτως, η ανατροπή του καθεστώτος θα προσδώσει μια νέα δυναμική στο εξε­γερσιακό κύμα, το οποίο έχει δείξει ότι δεν κάνει εξαιρέσεις. Με τον ίδιο τρόπο που απειλεί αντιαμερικανικά καθεστώτα, απειλεί και φιλοαμερικανικά, όπως το Μπαχρέιν. Όλα δείχνουν, όμως, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει επιλέξει να διευκολύνει το κύμα αλλαγής που σαρώνει τον αραβικό κόσμο. Οι Αμερικανοί έχουν υιοθετήσει χαμηλούς τόνους, αλλά έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο διπλωματικό επίπεδο και βεβαίως πρωταγωνιστούν στο στρατιωτικό. Η Ουάσινγκτον εργάσθηκε παρασκηνιακά για να πείσει τον Αραβικό Σύνδεσμο να ταχθεί υπέρ του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή δυνάμεων από αραβικές χώρες.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι θα προσδώσει πρόσθετη δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα. Κατά πάσα πιθανότητα, η πυρκαγιά θα φουντώσει στις χώρες του Κόλπου, με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και για τη διεθνή οικονομία, λόγω πετρελαίου. Οι Αμερικανοί το γνωρίζουν, αλλά ξεπέρασαν τις επιφυλάξεις τους, ελπίζοντας ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις και στο τέλος θα εξέλθουν με αυξημένη επιρροή.

Η αποσταθεροποίηση της περιοχής, που καταλαμβάνει ο αραβικός κόσμος, υποχρεώνει όχι μόνο τις μεγάλες, αλλά και τις τοπικές δυνάμεις να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους. Αυτά αφορά πρωτίστως την Τουρκία του Ερντογάν, η οποία δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία της να καταστεί σημείο αναφοράς και ηγεμονική δύναμη στον μεταοθωμανικό χώρο. Για τον σκοπό αυτό εξώθησε σε ρήξη τις σχέσεις της με το Ισραήλ, με σκοπό να κερδίσει την καρδιά των απανταχού μουσουλμάνων.

Παραλλήλως, πραγματοποίησε εντυπωσιακά ανοίγματα προς αντιδυτικές χώρες, όπως το Ιράν και η Συρία. Τα ανοίγματα αυτά, βεβαίως, υπαγορεύθηκαν κυρίως από την επιδίωξη της Άγκυρας να συντονίσει τη δράση της μ’ αυτές τις χώρες, ώστε να καταστεί αποτελεσματικότερη η αντιμετώπιση του κουρδικού αλυτρωτισμού.

Η κυβέρνηση Ερντογάν ήταν ε­ξαρχής αντίθετη με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη όχι μόνο λό­γω της προσέγγισης της με το καθεστώς Καντάφι και των μεγάλων τουρκικών οικονομικών συμφερόντων στη Λιβύη. Ήταν και λόγω της δικαιολογημένης εκτίμησης ότι, εάν πέσει το καθεστώς Καντάφι, η τύχη του καθεστώτος Ασαντ θα έχει κριθεί. Στη Συρία έχουν ήδη πραγματοποιηθεί μαχητικές διαδηλώσεις, στις οποίες το καθεστώς απάντησε με σκληρή καταστολή. Είναι μάλλον απίθανο, όμως, ο Άσαντ να συνεχίσει την ίδια σκληρή γραμμή εάν ο Καντάφι έχει κακό τέλος.

Κουρδικό… πορτοκάλι.

Εάν πέσει το καθεστώς Άσαντ, η δυτική επιρροή θα αυξηθεί σημαντικά στη Συρία, προκαλώντας αντίστοιχη μείωση της επιρροής που σήμερα ασκεί η Άγκυρα. Σημαντικό πλεονέκτημα θα αποκτήσουν συνολικά οι Κούρδοι. Το κουρδικό κρατίδιο στο Βόρειο Ιράκ θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη θάλασσα και ως εκ τούτου δεν θα εξαρτάται, όπως σήμερα, από την Άγκυρα. Το ίδιο θα ισχύσει και συνολικά για το Ιράκ, γεγονός που θα περιορίσει τη σημασία της Τουρκίας για τις ΗΠΑ. Παραλλήλως, θα ευνοηθεί και το κουρδικό κίνημα στην Τουρκία, αφού στα νώτα του (στη Συρία και στο Ιράκ) θα έχει όχι μόνο κουρδικούς πληθυσμός, αλλά και φιλικές συνθήκες. Το γεγονός αυτό αναπόφευκτα θα κλιμακώσει περαιτέρω και τις πιέσεις που ήδη ασκούν οι Κούρδοι της Τουρκίας για πολιτική αυτονομία.

Όπως φάνηκε από τη σπουδή του Τούρκου προέδρου Γκιουλ να επισκεφθεί το Κάιρο λίγο μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ, η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να ρίξει γέφυρες και να αποκτήσει ερείσματα στα μεταλλαγμένα από τις εξεγέρσεις καθεστώτα. Η κυβέρνηση Ερντογάν «πουλάει» στους Δυτικούς τη θεωρία ότι το τουρκικό μοντέλο είναι η λύση στο πρόβλημα μετάβασης που έχει προκύψει στον αραβικό κόσμο. Προσπαθεί να τους πείσει να της αναθέσουν την «εργολαβία», με το επιχείρημα ότι η νεοοθωμανική Τουρκία και ταιριάζει στους Άραβες και βολεύει τη λύση.

Το διπλωματικό αυτό εγχείρημα δεν προσκρούει μόνο στην αντίθεση του Ισραήλ. Προσκρούει και στις επιφυλάξεις τόσο των Αμερικανών όσο και των Ευρωπαίων. Η επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και από τον χώρο που θα της αφήσει η Ουάσινγκτον. Υπάρχει, όμως, και μία πτυχή που αφορά άμεσα την Ελλάδα.

Υπενθυμίζουμε ότι επί Μουμπάρακ η Αίγυπτος διαπραγματευόταν με την Τουρκία την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, παρ’ ότι η ύπαρξη του Καστελόριζου αποκόπτει την τουρκική από την αιγυπτιακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Πριν αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα, το Κάιρο όφειλε να περιμένει ή μία ελληνοτουρκική συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών ή μία απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για την επήρεια του Καστελόριζου στην οριοθέτηση. Μένει να φανεί ποια θα είναι η στάση της νέας αιγυπτιακής κυβέρνησης.

Ο Κόλπος της Σύρτης.

Η τουρκική διπλωματία έχει επηρεάσει και τη στάση του καθεστώτος Καντάφι στις ελληνολιβυκές συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Ενώ καταχρηστικά έκλεινε τον γιγαντιαίο κόλπο της Σύρτης με γραμμή βάσης και άρχιζε τη μέτρηση των θαλασσίων ζωνών από εκεί και πέρα, δεν αναγνώριζε ότι η Γαύδος πρέπει να συνυπολογισθεί στην οριοθέτηση!

Οι αλλαγές που έχει επιφέρει σε αραβικά καθεστώτα του Μαγκρέμπ το εξεγερσιακό κύμα, εκτός των άλλων, χαλάνε το κλίμα περικύκλωσης της Ελλάδας, που η τουρκική διπλωματία είχε δημιουργήσει για το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών. Αυτός είναι από μόνος του λόγος για τον οποίο η Αθήνα δεν έπρεπε να απουσιάζει από τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στη γειτονιά μας.

Ένας πρόσθετος λόγος είναι ότι οι Τούρκοι επιχειρούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να εγγράψουν υποθήκες σε βάρος ελληνικών συμφερόντων. Όπως είναι γνωστό, αρχικά τήρησαν αρνητική στάση, παρεμποδίζοντας και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο NATO, Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αποτρέψουν τη δυτική επέμβαση, αποφάσισαν να συμμετάσχουν, ζητώντας να αναλάβουν τον έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κρήτης και Βεγγάζης.

Η κίνηση των Τούρκων συνδέεται με τις σοβαρές ενδείξεις ότι η θαλάσσια αυτή περιοχή κρύβει στον βυθό της μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Η Άγκυρα δεν έχει κανένα έρεισμα να διεκδικήσει μια περιοχή που θα χωρισθεί μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, αλλά είναι σαφές ότι με την έντονη ναυτική παρουσία τους επιδιώκουν ένα ρόλο.

Εφημερίδα: ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια, Τουρκία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Επαναστάσεις με χρήματα των Rothschilds και των ΗΠΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Μαρτίου 2011

«Παρδαλές επανάστασεις», όπως αυτές που γίνονται σήμερα στην Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική, συμβαδίζουν με τις πολιτικές του παγκοσμιοιποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος, που θέλει να εξοντώσει εν τη γεννέσει του την ανάπτυξη του Islamic Banking (δάνεια με χαμηλά επιτόκια)

Μεγεθύνατε

Αναδημοσίευση απο το PwP Exclusive  ©March 9 2011
Τίτλος πρωτοτύπου: «Rothschilds/U.S. Fund Revolutions in Mideast and North Africa To Kill Islamic Banks and State-Run Central Banks«

Μετάφραση απο τα αγγλικά: Εμμανουήλ Σαρίδης

 

Σημέιωση Ε.Σ.: Το site αυτό είναι αντι-πλουτοκρατικό και όχι αντισημιτικό. Στενόμυαλοι προσδιορισμοί δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια.

   

Οι ισλαμικές τράπεζες (με το Islamic Banking) έχουν ήδη «φάει» ένα μέρος απο τα κέρδη των συμβατικών τραπεζών στη Μέση Ανατολή: Επειδή δεν χρεώνουν τόκους (σύμφωνα με τον νόμο της Σαρίας), αυξάνονται και πληθύνονται πολύ γρήγορα, και (στους δύσκολους καιρούς της σημερινης οικονομικής συγκυρίας) είναι πιο σταθερές από τις δυτικές τράπεζες.

  

Οι New York Times αναφέρουν σ’ ένα άρθρο με τον τίτλο «οι ισλαμικές τράπεζες, που αυξάνονται μέσα στον πλούτο του πετρελαίου, πλησιάζουν και τους μη-μουσουλμάνους» (22 Νοέμβρη 2007): «Η αύξηση των πετρελαϊκών πλουτοπαραγωγικών πηγών ανηψώνει το ισλαμικό τραπεζικό σύστημα – το οποίο  τηρεί τους νόμους του Κορανίου και απαγορεύει την επιβολή τόκων – μέσα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. . . . Εκτός από ισλαμικά δάνεια, υπάρχουν και ισλαμικά ομόλογα, ισλαμικές πιστωτικές κάρτες … Στο ισλαμικό τραπεζικό σύστημα οι χρηματοδότες αναλαμβάνουν υψηλά ρίσκα, ενώ οι δανειολήπτες θεωρούνται σαν καταθέτες και αντιμετωπίζονται περισσότερο σαν μέτοχοι, που πρέπει να κερδίσουν ένα μέρος των κερδών. … Κι ενώ οι μεγαλύτερες ισλαμικές τράπεζες βρίσκονται στις πλούσιες χώρες του Κόλπου, οι πιο ελκυστικές αγορές είναι στην Τουρκία και τη Βόρεια Αφρική (η υπογράμμιση του αθρογράφου) και οι ευρωπαίοι μουσουλμάνοι …. »

 

Φωτο κάτω: Οι διαδηλωτές με το Bahrain Financial Harbor, ένα κέντρο  ισλαμικής τραπεζικής (φωτογραφία Ulf Mar

Ο περισσότερος κόσμος προτιμά το συμβατικό τραπεζικό πρότυπο. Δεν τον πειράζει, ότι πληρώνει μέχρι και 20% τόκους για τα δάνεια και τις μικρές πιστώσεις (πιστωτικές κάρτες). Δεν θέλει να μοιραστεί με την τράπεζα τα κέρδη των τραπεζών: θέλει να βλέπει τις τράπεζές του να μεγαλώνουν και να μεγαλώνουν και να γίνονται όλο και ισχυρότερες για να μπορούν να ανταγωνιστούν στις διεθνείς αγορές. Δεν τον πειράζει η καταβολή φόρου εισοδήματος για τη διάσωση τραπεζών-τεράτων (που είναι too big to fail) για τα επισφαλη παιχνίδια τους (το TARP στις ΗΠΑ) [και επειδή αυτό το bail out προστίθεται στο χρέος της κυβέρνησης, δεν τον πειράζει να πληρώνει τόκους για την διάσωση της FED, της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (οι πολιτικές της οποίας δημιούργησαν την κρίση)]. Δεν τον πειράζει, να βλέπει να πεθαίνουν παιδιά στην Αφρική, λόγω της τοκογλυφίας που επικρατεί στον Τρίτο Κόσμο (χώρες που δεν μπορούν να πληρώσουν, βουτάν ακόμη περισσότερο στα χρέη αντι να κηρύξουν πτώχευση).

 

Με την υποστήριξη των κυβερνήσεών του, το ισλαμικό χρηματοδοτικό σύστημα, το Islamic Banking, είναι ο πιο ανεπτυγμένος τομέας στην περιοχή της ΜΕΝΑ (Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική), με τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς πολλών χωρών. Τα καθεστώτα στις χώρες της Μέσης Ανατολής απειλούν να εκτροχιάσουν τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και να ανατρέψουν το παραδοσιακό τραπεζικό σύστημα, επειδή το Ισλάμ δημιουργεί ένα ελκυστικότερο εναλλακτικό μοντέλο απο τον συμβατικό τραπεζικό τομέα. Μπροστά στον κίνδυνο ενός πισογυρίσματος μετά την “Battle in Seattle” («Μάχη του Σιάτλ»), οι ιθύνοντες της παγκοσμιοποίησης, κουκουλομένοι με τον μανδύα της Δημοκρατίας, έχουν βάλει το θέμα στην ημερήσια διάταξή τους. Οι συμβατικοι τραπεζίτες της Δύσεως βλέπουν την αλλαγή των καθεστώτων στη Μέση Ανατολή ως μια επιτακτική ανάγκη για να συναγωνιστούνμ με επιτυχία το ισλαμικό τραπεζικό σύστημα (Henry, Clement Moore, PhD. and Robert Springborg.  Globalization and the politics of development in the Middle East, Cambridge University Press, 2001, 2nd edition 2010).

     

 

Στο «Islamic Finance Outlook 2010» της, η Standard and Poors λέει, «Ο ανταγωνισμός αυξάνεται, με το ισλαμικό παράθυρο των συμβατικών τραπεζών οι κανονικές τράπεζες αμφισβητούνται πλήρως απο τις ενεργοποιηθείσες Ισλαμικές Τράπεζες: Απο πρωτοποριακές ισλαμικές τράπεζες, που έχουν καταφέρει να αποκτήσουν το σχεδόν μονοπώλιο στις εγχώριες εξειδικευμένες αγορές τους, και με τις οποίες βρισκόμαστε σήμερα σε έναν έντονο ανταγωνισμό. Το πλεονέκτημα της πρώτης κίνησης μας συρρικνώνεται στις εγχώριες αγορές τους και καταλαβαίνουμε, ότι τώρα εξετάζουν μια στρατηγική της επιχειρήσιακής ή και γεωγραφικης διαφοροποίησης τους. Συμβατικές τράπεζες, που εισέρχονται στο ισλαμικό τραπεζικό σύστημα, αντιμετωπίζουν σήμερα την μεγαλύτερη ανταγωνιστική απειλή απο τις εδραιωθείσες ισλαμικές τράπεζες. … »

 

Στα τέλη του 2008 η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, ανακοίνωσε την πρόθεσή της Γαλλίας να κάνει το Παρίσι την «πρωτεύουσα του ισλαμικού χρηματοδοτικού συστήματος» και είπε, ότι αρκετές ισλαμικές τράπεζες θα ανοίξουν το 2009 υποκαταστήματα στη γαλλική πρωτεύουσα. Γαλλικές πηγές εκτιμούν τον τομέα αυτό της χρηματοπιστωτικής αγοράς τουλαχιστον στα 500 έως 600 δισεκατομμύρια δολλάρια, με δυνατότητα αύξησης κατά περίπου 11 τοις εκατό το χρόνο.

 

Ο John Sandwick, διευθύνων σύμβουλος της ελβετικής εταιρείας διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων Encore Management, χαρακτηρίζει το άνοιγμα πολλών Ελβετικών Ισλαμικών Τραπεζών σαν «τον αγώνα για τον έλεγχο του πλούσιου βραβείου: το οποίο σήμερα είναι ύψους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, αλλά στο μέλλον θα είναι τρισεκατομμύρια δολλάρια ισλαμικού πλούτου».

 

Αναφερόμενο σε υλικά από το Wikileaks, ο «The Telegraph» (Islamic Finance Key To Ensuring London As Top Financial Center(Ισλαμικό Οικονομικό κλειδί για την διαφύλαξη του Λονδίνου ως Top Financial Center), ανέφερε, ότι ο Robert Tuttle, τότε πρέσβης των ΗΠΑ στο Δικαστήριο Court of St. James του Λονδίνου, είχε αναφέρει «Σε περίπτωση που τεθεί το Λονδίνο με επιτυχία ως το ηγετικό ισλαμικό χρηματοδοτικό κέντρο, θα μπορούσε να έχει ένα μεγαλύτερο πλεονέκτημα απο την Νέα Υόρκη όταν ανακάμψει η παγκόσμια χρηματοπιστωτική αγορά. . . . Προοπτικές για ανάπτυξη από την πρόγνωση της Standard & Poor πρόγνωση [βλ. ανωτέρω], αξιολογούν την [Ισλαμική Οικονομική] βιομηχανία σε έως και 4 τρισεκατομμύρια δολλάρια περιουσιακά στοιχεία. Άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τα στοιχεία ανόδου της ακόμη υψηλότερα, δεδομένου ότι οι μουσουλμάνοι αποτελούν το 20 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού. Προς το παρόν μόνο το 1 τοις εκατό των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων υπάγονται στο πλαίσιο χρηματοδότησης απο τον ισλαμικό νόμο».

 

Το Ισλαμικό τραπεζικό σύστημα (Islamic Banking) δεν έχει ακόμη εδραιωθεί στη Βόρεια Αφρική (εκτός απο το Σουδάν) και την Αίγυπτο, όπου οι μεγάλοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί αποτελούν μια πολύ προσοδοφόρα επιχείρηση για τις ισλαμικές τράπεζες σ’ αυτές τις αναδυόμενες οικονομίες. «Ωστόσο, παρά την τρέχουσα κατάσταση, το δυναμικό για τις ισλαμικές τράπεζες στην Αίγυπτο είναι τεράστιο», δηλώνει το Executive Magazine (Feb 8 2011), «.. Είναι σαφές, ότι οι ισλαμικές τράπεζες στις χώρες του Κόλπου προεξοφλούν ήδη την ημέρα, που οι εγχώριες αγορές τους θα είναι κορεσμένες. Και φαίνεται, ότι η Αίγυπτος θα είναι στην επόμενη πρώτη γραμμή στην ανάπτυξη περιφερειακών ισλαμικών τραπεζών και στον χρηματοοικονομικό τομέα».

 

«Οι αφρικανικές χώρες όπως η Αλγερία, η Αίγυπτος, η Λιβύη, το Μαρόκο, η Τυνησία και το Σουδάν είναι ώριμες για μελλοντικές ασκήσεις sukuk (για την έκδοση ισλαμικών ομολόγων),« [International Finance Review (Reuters), 2008]

 

Οι επαναστάσεις των Rothschild / ΗΠΑ στην περιοχή

 

(Το τμήμα αυτό είχε δημοσιευθεί σε προηγούμενο post. Αν το έχετε ήδη διαβάσει, στνεχείστε με τον παρακάτω πίνακα, ο οποίος αναλύει το προφίλ των τραπεζών και τις δρασεις των ακτιβιστών σε κάθε χώρα)

  

Οι επαναστάσεις στην ΜΕΝΑ (Middle East North Africa – Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική)  είναι από το ίδιο σενάριο όπως και οι ειρηνικές «παρδεαλές επαναστάσεις». Το σενάριο είναι «From Dictatorship To Democracy» – «Απο τη δικτατορία στη δημοκρατία» του Gene Sharp απο το ινστιτούτο «Albert Einstein Institute» (που χρηματοδοτείται εν μέρει από τον George Soros). Οι επαναστάσεις αυτές έγιναν με επιτυχία στη Σερβία [ιδιαίτερα η Επανάσταση Μπουλντόζα (2000)], η Επανάσταση των Ρόδων στη Γεωργία (2003), η Πορτοκαλί Επανάσταση στην Ουκρανία (2004), η Επανάσταση του Κέδρου στο Λίβανο και η Επανάσταση της Τουλίπας στο Κιργιζιστάν (2005). Η Πράσινη Επανάσταση στο Ιράν (2009) απέτυχε.

 

Ο «The Guardian» ανέφερε (26 Νοέμβρη 2004), ότι όσες επακολούθησαν ήσαν οργανωτικά «άμεσα συνδεδεμένες» με τις παρδαλές επααναστάσεις: Με το Open Society Institute του George Soros, το National Endowment for Democracy (NED), το  Τhe International Republican Institute και το Freedom House. Ακόμη και η «Washington Post» και οι «New York Times» ανέφεραν, ότι σε ορισμένα απο αυτά τα Events υπήρχε μια σημαντική συμμετοχή της Δύσης. Η δικτύωση αυτής της στρατηγικής περιγράφεται στη μελέτη του Carnegie Endowment for International «Fact-Sheet: U.S. Actors Promoting Democracy In The Middle East«. Η φύση των προγραμμάτων περιγράφεται παρακάτω:

  

Φωτο: ο δισεκατομμυριούχος George Soros και η αμερικανική κυβέρνηση χρηματοδοτούν την εκπαίδευση ακτιβιστών στη Βόρεια Αφρική 

Κατά την περίοδο 2007-08, το Freedom House [που χρηματοδοτείται από τον Σόρος και την Middle Eastern Partnership Initiative (MEPI)] ξεκίνησε το ακόλουθο πρόγραμμα: Το “New Generation of Advocates («Νέα Γενιά Υποστηρικτών»), ένα πρόγραμα, χρηματοδοτούμενο απο την ΜΕΡΙ, που υποστηρίζει νέους ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών, που εργάζονται για την ειρηνική πολιτική αλλαγή στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, μια εκστρατεία στην Τυνησία, της οποίας ηγούνταν οι «Δικηγόροι κατά της διαφθοράς» (απο την ιστοσελίδα του Freedom House). Η ομάδα των «δημοσιογράφων, δικηγόρων, καθώς και άλλων ακτιβιστών που υποστηρίζουν δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις» είχε σε ένα ταξίδι στην Ουάσιγκτον επ’ ευκαιρία της Διεθνούς Ημέρας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 10. Δεκεμβρίου 2008, μια συνάντηση με την τότε υπουργό Εξωτερικών, Condoleezza Rice. Τον Μάιο του 2009, η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Hillary Clinton, συναντήθηκε με την ομάδα των ακτιβιστών / αντιφρονούντων. Το Freedom House αναφέρει στην ιστοσελίδα του, ότι η ομάδα επισκέφθηκε «κυβερνητικούς αξιωματούχους των ΗΠΑ, μέλη του Κογκρέσου, των Μέσων Ενημέρωσης καυώς και think tanks. . . Μετά την επιστροφή τους στην Αίγυπτο, οι υπότροφοι αυτοί έλαβαν κάποιες μικρές επιχορηγήσεις για την εφαρμογή καινοτόμων πρωτοβουλιών, όπως η στήριξη πολιτικών μεταρρυθμίσεων μέσω του Facebook και μηνυμάτων SMS» (Η υπογράμμιση δική μου).

  

Το 2010 το «Open Society Institute» του Σόρος χρηματοδότησε μια επιχορήγηση με το όνομα «Can It Tweet its way to Democracy? The promise of Participatory Media in Africa» («Μπορεί αυτό να τιτιβίσει την πορεία προς τη δημοκρατία; Η υπόσχεση των Συμμετοχικών Μέσων στην Αφρική», που περιγράφονται στην ιστοσελίδα του OSI, με επίκεντρο την Αιθιοπία και την Αίγυπτο.

 

Φωτο: Αιγύπτιοι διαδηλωτές με την γροθιά των διαδηλωτών του Otpor που χρηματοδοτήθηκε αρχικά από τον Soros στη Γιουγκοσλαβία 
Το Facebook και το Twitter ήσαν τα κύρια μέσα, με τα οποία οργανώθηκε η επανάσταση στην Αίγυπτο: «Ακτιβιστές από το κίνημα Kifaya (αρκετά) στην Αίγυπτο – έναν συνασπισμό αντιπάλων της κυβέρνησης – και του Κινήματος Νεολαίας 6. Απριλίου οργάνωσαν τις διαδηλώσεις μέσω Facebook και Twitter. . . . «(Voice of America).

 

Στο «Foreign Policy Journal» ο Dr. D.K. Bolton γράφει (19. Ιανουαρίου 2011): «Το NED [National Endowment for Democracy] και ο Soros που λειτουργούν συνδυασμένα, στοχεύουν τα ίδια καθεστώτα και χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους. . . . Τουλάχιστον δέκα από τους είκοσι δύο διευθυντές της NED είναι μέλη του πλουτοκρατικών think tank «Council on Foreign Relations (Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων). . . » (Το Συμβούλιο των Εξωτερικών Σχέσεων είναι η αμερικανική αδελφή του ινστιτούτου του Rothschild «Royal Institute of International Affairs» (Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων της Βρετανίας: και τα δύο είναι όργανα του πλουτοκρατικού ελέγχου που κρύβεται απο το κοινό).

 

Η NED χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και απο ιδιωτικά συμφέροντα (συμπεριλαμβανομένου του George Soros). Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα από την ιστοσελίδα της NED για μερικά projects το 2009:

 

«Al-Jahedh Forum for Free Thought (Φόρουμ για Ελεύθερη Σκέψη) 131.000 δολλάρια. Για να ενισχύσει την ικανότητα και την δυνατότητα και να οικοδόμήσει μια δημοκρατική κουλτούρα σε νέους ακτιβιστές της Τυνησίας».

 

«Mohamed Ali Center for Research, Studies and Training (Κέντρο Μοχάμεντ Άλιγια Έρευνα, Μελέτες και Εκπαίδευση) 33.500 δολλάρια. Για την επαίδευση μιας βασικής ομάδας νέων ακτιβιστών σε θέματα ηγεσίας και οργανωτικών δεξιοτήτων για την ενθάρρυνση της συμμετοχής τους στο δημόσιο βίο της Τυνησίας. [MACRST] Θα πραγματοποιήσει ένα πρόγραμμα μιας τετραήμερης εντατικής εκπαίδευσης για έναν πυρήνα εκπαιδευτών αποτελούμενο απο 10 νέους Τυνησίους επι ατομικών δικαιωμάτων και οργανωτικών δεξιοτήτων. Μια ομάδα 50 αρρ΄ενων και θηλέων ακτιβιστών ηλικίας 20 έως 40 ετών για την ηγεσία και την λήψη αποφάσεων. Εξάσκηση εκπαιδευμένων ακτιβιστών με 50 επιτόπιες επισκέψεις στις αντίστοιχες οργανώσεις τους».

  
Η «Association for the Promotion of Education» (Ένωση για την προώθηση της εκπαίδευσης) 27.000 δολλάρια. Για να ενισχύσει την ικανότητα των καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Τυνησίας να προωθούν δημοκρατικές και πολιτικές αξίες στις τάξεις τους».

 

«Al-Jahedh Forum for Free Thought» (Al-Jahedh Φόρουμ για Ελεύθερη Σκέψη) 57.000 δολλάρια [το 2008] για την εκπαίδευση Τυνησίων ακτιβιστών».

 

Στην Αίγυπτο οι επιχορηγήσεις της NED το 2009 διπλασιάστηκαν με 33 projects Δημοκρατίας συνολικού ύψους 1,4 εκατομμυρίων δολλαρίων και με στόχο εναλασσόμενο μεταξύ της προώθησης ιδιωτικών δραστηριοτήτων για την κατάρτιση νέων υποστηρικτών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την στράτευση και εκαπίδευση νέων ακτιβιστών:

 

«Egyptian Union of Liberal Youth (EULY)» (Αιγυπτιακή Ένωση Φιλελεύθερης Νεολαίας (EULY) 33.300 δολλάρια. Για να επεκταθεί η χρήση των νέων μέσων επικοινωνίας μεταξύ των ακτιβιστών της νεολαίας για την προώθηση δημοκρατικών ιδεών και αξιών. Η EULY θα εκπαιδεύσει 60 νέους ακτιβιστές στην χρησιμοποίηση του κινηματογράφου για τη διάδοση δημοκρατικών ιδεών και αξιών».

 

«Andalus Institute for Tolerance and Anti-Violence Studies (AITAS) (Andalus Ινστιτούτο για σπουδές ανοχής και καταπολέμησης της βίας 48.900 δολλάρια. Για την ενίσχυση της νεολαίας στην κατανόηση του αιγυπτιακού κοινοβουλίου και την ενίσχυση περιφερειακών ακτιβιστών στην χρήση των νέων τεχνολογιών ως εργαλείων υπευθυνότητας. Το AITAS θα πραγματοποιήσει μια σειρά εργαστηριακών μαθημάτων για 300 φοιτητές για την ευαισθητοποίηση τους σε θέματα λειτουργίας του Κοινοβουλίου και για την συμμετοχή τους ως παρατηρητές κοινοβουλευτικών επιτροπών. Το AITAS θα φιλοξενήσει επίσης για 8 μήνες νέους ακτιβιστές από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική για να μοιραστούν τις εμπειρίες τους ως παρατηρητές χρησιμοποίώντας νέες τεχνολογίες βασισμένων στον ιστοχώρο».

 

«Egyptian Democracy Institute (EDI)» (Αιγυπτιακή Ινστιτούτο Δημοκρατίας) 48.900 δολλάρια. Για την προώθηση της υπευθυνότητας και της διαφάνειας στη Βουλή μέσω συμμετοχής του κοινού και για την οικοδόμηση νομοθετικών ικανοτήτων. Το EDI θα εκδίδει τριμηνιαίες εκθέσεις παρακολούθησης και θα διοργανώνει σεμινάρια στα οποία θα συζητούνται οι επιδόσεις του Κοινοβουλίου και θα προτείνει συστάσεις σχετικές με τη νομοθεσία που προτείνει το Κοινοβούλιο. Το EDI θα παρακολουθεί, θα συλλέγει και θα πιστοποιεί έγγραφα σχετικά με την διαφθορά στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια».

 

«Lawyers Union for Democratic and Legal Studies (LUDLS)» (Συνήγοροι της Ένωσης για δημοκρατικές και νόμιμες Σπουδες). 20.000 δολλάρια. Για να υποστηρίξει την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, ενισχύοντας την δυνατότητα νέων ακτιβιστών να εκφρασθούν και να οργανωθούν ειρηνικά μέσα στα όρια του νόμου. Η LUDLS θα εκπαιδεύσει 250 νέους ακτιβιστές σε θέματα ειρηνικών συγκεντρώσεων και επίλυσης διαφορών».

 

«Youth Forum» (Φόρουμ Νεολαίας). 19.000 δολλάρια. για την επέκταση και διατήρηση του δικτύου νέων ακτιβιστών στις αιγυπτιακές πανεπιστημιουπόλεις και για την ενθάρρυνση της συμμετοχής των φοιτητών στις εκλογές των φοιτητικών συνδικαλιστικών οργάνων και για δραστηριότητες πολιτών στις πανεπιστημιουπόλεις. . . . »

 

—————————————————————————

  

Ο George Soros είναι ένας πλούσιος, ένας δισεκατομμυριούχος globalist. Ο επι πολλά χρόνια εμπορικός του εταίρος ήταν τον τελευταίο καιρό ο James Goldsmith, ένας βρετανός τραπεζίτης και ξάδελφος των Rothschilds. Ο παππούς του James, Adolphe Goldschmidt, ήρθε στο Λονδίνο σαν ένας πολυεκατομμυριούχος το 1895 και άλλαξε το όνομα της οικογένειας από το γερμανικό Goldschmidt στο αγγλικό Goldsmith. Οι Goldschmidts, όπως και οι γείτονες και συγγενείς τους Rothschilds, ήταν από τον 16ο αιώνα πάμπλουτοι εμπορικοί τραπεζίτες στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας (Wikipedia).

 

Αυτές οι επαναστάσεις γίνονται με το πρόσχημα της ασκήσεως Δημοκρατίας και εκθρονισμού αυταρχικών δεσποτών, αλλά ο πραγματικός τους στόχος είναι αρχικά η δημιουργία χάους και ενός κενού εξουσίας, για το οποίο προσφέρουν αμέσως την λύση: Την εγκατάσταση μιας μαριονέτας, που θα υπακούει στις οικονομικές προσταγές των Rothschilds. Οι πολίτες αποκτούν πολιτικές ελευθερίες, γίνονται όμως οικονομικά δουλοπάροικοι.

 

Αυτές οι επαναστάσεις συντονίζονται κατά πάσα πιθανότητα στα υψηλότερα επίπεδα από την «International Crisis Group» (Ομάδα Διεθνών Κρίσεων). Ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι προωθείται ήδη ως ο νέος ηγέτης για την Αίγυπτο. Ο Ελ Μπαραντέι ανήκει στην Διεθνή Ομάδα Κρίσεως. Ένα άλλο μέλος του διοικητικού συμβουλίου αυτής της ομάδας είναι ο Zbigniew Brzezinski (ένα άλλο επιφανές στέλεχος των Rothschilds). Ο George Soros βρίσκεται επίσης στην εκτελεστική επιτροπή.

 

Πίνακας I: Ανάλυση ανά (ισλαμική) χώρα των χρηματοδοτήσεων και της εκπαίδευσης ακτιβιστών 

(Για τα ακριβή αριθμητικά στοιχεία του πίνακα συν πηγές πετρελαίου καθώς και τις πηγές δείτε τη σελίδα για το θέμα στο μενού δεξιά)

  

MENA COUNTRIES (MENA is Middle East North Africa) 

BANKING PROFILE

Population Size 2008

 

S:  < 5M

 M: < 10M

 L: <40M

 XL: >40M

TRAINING ACTIVISTS  2006 -2008 [last year available–does not include MEPI ($110M) and Open Society Institute(est.$90M)]

Central Bank controlled by the state 

Financial Center for Islamic Finance

Number of Islamic Financial Institutions  Is LOW ( < 10)

Market Share of Islamic Financial Institutions  Is LOW (< 15%)

USAID + State GJD + NED 2006-2008 (million $)

(USAID + State GJD + NED)  dollars per 1000 people

Bahrain

 

   Bahrain

 

                X

Small

$ 0.6M

$550 HIGH 

Egypt

 

 

                 X 

                X

XXLarge

$ 156M

$2100   HIGH – EXTRA

Iran

          Iran   

         Iran

 

 

Large

$ 38M

$1230       HIGH – VERY

Iraq

 Until 2004

 

                 X 

                X

Large

$1638M

$52840     HIGH – EXTRA

Jordan

 

 

                 X

                X

Medium

$ 55M*

$9320       HIGH – EXTRA

Kuwait

 

 

 

 

Medium

$ 0.2M

$60            LOW

Lebanon

 

 

                 X

                X

Small

$ 48M

$12000     HIGH – EXTRA

Qatar

 

 

 

 

Small

$0

$0              LOW

SaudiArabia

 

 

 

 

Large

$ 2M

$80            LOW

Syria

           Syria

 

                 X

                X

Large

$ 7.5M

$380          MODERATE

Turkey

 

 

                 X

                X 

XXLarge

$ 5.5M

$70            LOW

UAE

 

 

 

 

Small

$0

$0              LOW

Yemen

 

 

                 X

 

Large

$ 8M

$330          MODERATE

TOTAL FOR MIDDLE EAST

               2

             2

Na

                X

 

$321M (not including Iraq)

$1070 (not including Iraq)   HIGH – VERY

North Africa

 

 

 

 

 

 

 

Algeria

 

 

                X (2)

       X (15%)

Large

$2M

$58          LOW

Libya

          Libya   

 

                X (0)

       X ( 0%)

Medium

$ 0.6M

$82          LOW

Morocco

 

 

                X (1)

                X

Large

$ 22M

$670        HIGH

Sudan

          Sudan

 

               

 

Large

$ 171M

$4480      HIGH – EXTRA

Tunisia

 

       Tunisia

                X (3)

                X

Medium

$ 1.1 M

$110        MODERATE

TOTAL FOR N. AFRICA

             2

              1

                X (36)

                X

 

$197M

$1600      HIGH – EXTRA

 

 

 

 

 

 

 

 

GRAND TOTAL FOR MENA REGION

              4

              3

               304

 na

Na

$518M

$1230      HIGH – VERY

* Περιλαμβάνει και παρόμοια projects από την Millennium Challenge Corporation

    

Σε αντίθεση με ότι πιστεύει ο καθένας μας, οι οικονομίες του κόσμου ελέγχονται από ιδιωτικές «κεντρικές τράπεζες», μεταμφιεσμένες σε ομοσπονδιακές κυβερνητικές τράπεζες σχεδόν σε κάθε χώρα του κόσμου [Το αμερικανικό Court of Appeals, Ninth Circuit έκρινε, ότι η Federal Reserve (η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ) έγινε ιδιωτική, στο 680 F.2d 1239, LEWIS v. UNITED STATES of America, No. 80-5905].

Ο Jacob Rothschild, υψηλόβαθμο μέλος του βρετανικού κλάδου της δυναστείας των Rothschilds
  

Αν και οι μέτοχοι των κεντρικών τραπεζών είναι σαν επτασφράγιστα μυστικά, το House of Representatives των ΗΠΑ διαπίστωσε το 1976, ότι οι μέτοχοι της Federal Reserve (της Κεντρική Τράπεζα της Αμερικής) ήταν η σούπερ-ελίτ εγχώριων και διεθνών τραπεζιτών Αν και οι μέτοχοι των κεντρικών τραπεζών είναι σαν επτασφράγιστα μυστικά, το House of Representatives των ΗΠΑ διαπίστωσε το 1976, ότι οι μέτοχοι της Federal Reserve (της Κεντρική Τράπεζα της Αμερικής) ήταν η σούπερ-ελίτ εγχώριων και διεθνών τραπεζιτών (Federal Reserve Directors: A Study of Corporate and Banking Influence, Committee on Banking, Currency and Housing, House of Representatives, 1976, Appendix, Charts 1-5). Ένας συγγραφέας, ο Eustice Mullins, εντόπισε την κυριότητα των εν λόγω τραπεζών πίσω απο τους Rothschilds – να έχουν τον έλεγχο των συμμετοχών Federal Reserve (Secrets of the Federal Reserve 1983).

 

Με εξαιρετικά μικρή κυβερνητική παρέμβαση, οι οικονομίες όλων σχεδόν των χωρών του κόσμου ελέγχονται αυστηρά από ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες (και  το εργαλείο τους, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), που κι’ αυτό όμως τελικά οδηγείται απο το καρτέλ των Rothschilds. Οι κεντρικοί τραπεζίτες της περιοχής MENA διαμαρτύρονται για την ελάχιστη «ανεξαρτησία» που έχουν από τη θέληση αυτών των δικτατόρων και κυβερνήσεων.

  

Μερικές χώρες χωρίς κεντρικές τράπεζες (που λειτουργούν ιδιωτικά και αυτόνομα από την κυβέρνηση) έχουν ονόματα όπως Κεντρική Τράπεζα του Ιράν ή Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης και περιλαμβάνονται στους καταλόγους των κεντρικών τραπεζών, αλλά είναι εξ ολοκλήρου κρατικές ή υπο κρατικό έλεγχο. Χώρες χωρίς ιδιωτικές ή κρατικά ελεγχόμενες κεντρικές τράπεζες είναι: το Ιράν, η Συρία, η Λιβύη, η Βόρεια Κορέα και η Κούβα. Το Ιράκ μέχρι την εισβολή των ΗΠΑ το 2004 δεν είχε κεντρική τράπεζα , το Αφγανιστάν μεχρι την εισβολή των ΗΠΑ το 2002 δεν είχε κεντρική τράπεζα, ούτε και η Γιουγκοσλαβία είχε μια κεντρική τράπεζα ελεγχόμενη απο την κυβέρνηση. Η κεντρική τράπεζα του Σουδάν μπορεί να είναι ιδιωτική, αλλά διαχειρίζεται πλήρως από την κυβέρνηση, η οποία αποδέχθηκε το ισλαμικό τραπεζικό σύστημα πριν απο δεκαετίες (Σύμφωνα με μια μελέτη του ΔΝΤ, η πολιτική αυτονομία της τράπεζας του Σουδάν είναι μηδεν από τα οκτώ).

 

Χώρες που από τις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1990 αποκαλούνταν ως «κράτη-παρίες»  ήταν το Ιράν, η Συρία, η Λιβύη, η Βόρεια Κορέα, η Κούβα, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Γιουγκοσλαβία και το Σουδάν.   

 

Πίνακας 2:  Υπάρχει μια σχέση μεταξύ της έλλειψης ελέγχου της οικονομίας ενός έθνους απο διεθνείς ελίτ και της οικονομικής, πολιτικής ή στρατιωτικής επιθετικότητας των ΗΠΑ;

  

No private Central Bank (1990s)

Iraq    

Iran

Afghanistan

Cuba

North Korea

Syria

Yugoslavia

Libya

Sudan

Rogue States (1990s)

Iraq

Iran

Afghanistan

Cuba

North Korea

Syria

Yugoslavia

Libya

Sudan

   

Στο ήμισυ των χωρών στην πρώτη στήλη [του ανωτέρω πίνακα Ι (όχι ιδιωτικά ελεγχόμενη κεντρική τράπεζα)] έχουν εισβάλει οι δυνάμεις των ΗΠΑ και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες έχουν δεχθεί απειλές. Από τις χώρες της ΜΕΝΑ: 1) το Ιράκ υποβλήθηκε σε εξοντωτικές κυρώσεις και στη συνέχεια δέχθηκε μια βάναυση εισβολή. Το 2002 εξαναγκάσθηκε σε οικονομικές μεταρρυθμίσεις (μια ιδιωτική κεντρική τράπεζα). 2) το Ιράν εξακολουθεί να υποφέρει από τις κυρώσεις. Οι πολίτες του δέχονται πολύ υψηλά ποσά απο τους υπέρμαχους της δημοκρατίας ακτιβιστές, που εκπαιδεύονται από την USAID, την NED και τον SOROS και το 2009 έγινε μια απόπειρα επανάστασης μετά τις εκλογές και είχαν διαμαρτυρίες τους τελευταίους μήνες. 3) Εκτός από μια κυβερνητικά διαχειριζόμενη κεντρική τράπεζα, το Σουδάν έχει επίσης πολλές ισλαμικές τράπεζες. Οι ακτιβιστές του έχουν λάβει εξαιρετικά υψηλά επίπεδα εκπαίδευσης και έχει δει διαδηλώσεις το 2011. 4) Η Συρία έλαβε μέτρια επίπεδα κατάρτισης ακτιβιστών και είχε πρόσφατα διαδηλώσεις.

 

Οι χώρες που είναι οικονομικά κέντρα ισλαμικής χρηματοδότησης (στήλη 2 του Πίνακα Ι) αποτελούν επίσης στόχους:

1) Η Τυνησία, η οποία πρόσφατα άνοιξε στην Τύνιδα ένα οικονομικό λιμάνι και φιλοδοξεί να καταστεί το ναυτιλιακό κέντρο της Βόρειας Αφρικής, έλαβε μέτρια επίπεδα κατάρτισης ακτιβιστών και οι διαδηλώσεις που ακολούθησαν έπιασαν τον δικτάτορα στον ύπνο και ανέτρεψαν το καθεστώς του Μπεν Αλί.

2) Το Μπαχρέιν ίδρυσε δύο mega-centers, το Bahrain Financial Harbor και το Gulf Finance House. Το Μπαχρέιν έλαβε υψηλά επίπεδα κατάρτισης ακτιβιστών και γνώρισε συνεχείς διαμαρτυρίες για πολλές εβδομάδες.

3) Το Ιράν υιοθέτησε νωρίς το ισλαμικό τραπεζικό σύστημα και δεν επιτρέπει τράπεζες δυτικού τύπου που επιβάλουν τόκους. Επτά από τις δέκα μεγαλύτερες ισλαμικές τράπεζες στον κόσμο βρίσκονται στο Ιράν. 

 

Εάν μια χώρα έχει ένα «Χ» στις στήλες 3 ή 4 (στον πίνακα Ι), η ισλαμική χρηματοδότηση έχει ένα μικρό μερίδιο στην αγορά της, άρα δεν αντιπροσωπεύει μια κερδοφόρα επιχειρηματική ευκαιρία (εφόσον η χώρα δεν έχει ένα μικρό πληθυσμό). Η Αίγυπτος θα είναι το πρώτο παράδειγμα μιας τελείως ανεκμετάλλευτης αγοράς για τις ισλαμικές τραπεζικές εργασίες: με έναν πληθυσμό 80 εκατομμυρίων περίπου, έχει μόνο 3 ισλαμικές τράπεζες με ποσοστό διείσδυσης στην αγορά μόλις το 7%. Άλλες χώρες που αντιπροσωπεύουν μια επιχειρηματική ευκαιρία (χαμηλό μερίδιο αγοράς, με σημαντικό μέγεθος πληθυσμού) είναι η Τυνησία, η Ιορδανία, η Συρία, η Τουρκία, η Υεμένη, η Αλγερία, η Λιβύη, το Μαρόκο, το Ιράκ και η Τυνησία.

 

Όλες αυτές οι χώρες είναι εν δυνάμει στο παιχνίδι (τα έθνη που αναφέρονται στο κείμενο παραπάνω), με βάση τα στοιχεία αυτά (δεν περιλαμβάνονται το MEPI και το OSI, για τα οποία δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία) της χρηματοδότησης κατάρτισης ακτιβιστών:

 

1) Χαμηλή χρηματοδότηση ακτιβιστων σημαίνει διαδηλωτές με μικρότερες πιθανότητες επιτυχίας, στη Λιβύη, την Αλγερία και την Τουρκία.

 

2) Υψηλή χρηματοδότηση ακτιβίστών σημαίνει μεγαλύτερες ευκαιρίες για πετυχημένη επανάσταση, Αίγυπτος, Ιράν και Ιορδανία.

 

Η USAID, το NED και ο Τζορτζ Σόρος έχουν ρίξει εκατομμύρια δολάρια στην κατάρτιση εκπαιδευτών δημοκρατίας στην ΜΕΝΑ, δικηγόρων, δημοσιογράφων και νεαρών ακτιβιστών. Το 2009 οι προσπάθειες τους υπερδιπλασιάστηκαν. Οι διεθνείς τραπεζίτες βρίσκονται σε ανταγωνισμό με το ισλαμικό χρηματοδοτικό σύστημα στη Μέση  Ανατολή έχοντας στρέψει την προσοχή τους στις μεγάλες και ανεκμετάλλευτες αγορές της περιοχής ΜΕΝΑ. Αν απαλλαγούν από τους αυταρχικές ηγέτες της, θα είναι σε θέση να ελέγξουν τις χώρες της ΜΕΝΑ και τις ισλαμικές τράπεζες τους, βάζοντας στη θέση τους τις δικές τους ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες – δυσφημίζοντας την ισλαμική χρηματοδότηση σαν συμπληρωματικό μοντέλο για τοκογλυφία.

 

Οι banksters της παγκοσμιοποίησης θέλουν τους μουσουλμάνους να δανείζονται από τις τράπεζές τους και να καταβάλουν τα επιτόκια που θα αποφασίζει η κεντρική τράπεζα: δεν θέλουν να δανείζονται από τις ισλαμικές τράπεζες και να μην καταβάλουν τόκους. Το καρτέλ των τραπεζων της παγκοσμιοποίησης θέλουν μουσουλμάνους να αλλάξουν απο την σημερινή πολιτική καταπίεση τους στα χέρια βάναυσων δικτατόρων με ένα μέλλον οικονομικής δουλοπαροικίας υπο τον φεουδάρχη λορδο Rothschild.

 

Μια τρίτη επιλογή για τις καινουργιες νέες δημοκρατίες της περιοχής ΜΕΝΑ είναι, να μην αφεθούν να κουμαντάρονται από γέρους σε δυτικά κοστούμια Θα πρέπει να αποφασίσουν να εκλέξουν κυβερνήσεις, που δεν προέρχονται από τη δύναμη του παγκοσμιοποίημένου χρήματος. Θα πρέπει να κρατικοποιήσουν τις κεντρικές τους τράπεζες και να υιοθετήσουν μια ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, που θα εξασφαλίζει ίσους όρους ανταγωνισμού ανάμεσα στην ισλαμική Οικονομία και τις δυτικού τύπου τράπεζες.

Πηγή:  http://www.puppet99.com/?p=218  & http://www.berlin-athen.eu/index.php?id=205&tx_ttnews%5btt_news%5d=1970&tx_ttnews%5bbackPid%5d=78&swb=a2149&cHash=b06a5199b8622ce44941cc0f75833bda

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , , | 6 Σχόλια »

Μπαχρέιν: Η κινούμενη άμμος της Αμερικής

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Μαρτίου 2011

 

Μπορεί τα φώτα της δημοσιότητας να είναι στραμμένα στη Λιβύη, αλλά το Μπαχρέιν θα είναι μάλλον η αιτία που η Αμερική θα πληρώσει τη νύφη για τα 35 χρόνια ανοίκειων παρεμβάσεων της στον αραβικό κόσμο. Το Μπαχρέιν μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει το σημείο όπου ο κόσμος όπως τον ξέρουμε, θα αλλάξει δια παντός.

Από το 1945, η Ουάσιγκτον στηρίζει με κάθε τρόπο τα τυραννικά συστήματα της αραβικής χερσονήσου. Στηρίζει δυναμικά τα Σουνιτικά καθεστώτα που κρατάνε υπό έλεγχο τα ισλαμικά κινήματα, και που με τη σειρά τους καταπιέζουν τις Σιιτικές μειοψηφίες.

Η Σαουδική Αραβία και η Υεμένη κατέστειλαν κατά καιρούς τις θρησκευτικές τους μειονότητες, στον ίδιο βαθμό που και ο Καντάφι σήμερα καταπνίγει τους δικούς του εξεγερθέντες. Τότε γιατί δεν αντιδρά η Δύση όπως αντέδρασε στη Λιβύη;

Επειδή η Αμερική έχει ανάγκη από το πετρέλαιο της Σ. Αραβίας, η οποία παράλληλα αγοράζει το αμερικανικό χρέος. Επίσης, Οι Δυτικοί χρειάζονται το καθεστώς της Υεμένης για να πολεμά την Αλ Κάιντα.

Το αξιοπερίεργο στη περίπτωση του Μπαχρέιν είναι ότι οι καταπιεζόμενοι Σιίτες αποτελούν τη πλειοψηφία. Και τα δυτικά ΜΜΕ (μαζί και η Χ. Κλίντον) άρχισαν να εκφράζονται υπέρ των Σιιτών του Μπαχρέιν, ξεχνώντας πως οι Σουνίτες «σύμμαχοι» της Δύσης αποκλείεται να αποδεχτούν κάποιο Σιιτικό καθεστώς στη περιοχή της ευαίσθητης αυτής χερσονήσου.

Βλέποντας τη Ουάσιγκτον και τη Δύση να παραδίδουν το Ιράκ στους Σιίτες, βλέποντας τους Σιίτες να κερδίζουν την εξουσία στο Λίβανο, και βλέποντας τη Δύση να χειροκροτεί τους Σιίτες του Μπαχρέιν που εξεγείρονται, η Σ. Αραβία και τα ΗΑΕ αντέδρασαν, στέλνοντας στρατεύματα στο Μπαχρέιν, με σκοπό να καταστείλουν τις διαδηλώσεις.

Οι Σουνίτες μισούν τους Σιίτες, τους οποίους θεωρούν αιρετικούς, και σχεδόν ως μη μουσουλμάνους. Το να σκοτώνουν αιρετικούς, αποτελεί το θρησκευτικό τους καθήκον. Για αυτό και βλέπουμε τη συστηματική εξολόθρευση των Σιιτών στο Ιράκ, στο Πακιστάν, στην Υεμένη, και στο Αφγανιστάν. Πρόκειται για μια έντονη, και σκληρή, χιλιετή κόντρα, γεμάτη βία.

Οι Σουνίτες γνωρίζουν πολύ καλά πως καταπιέζουν τους Σιίτες εδώ και χρόνια. Όπως γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν θα πρέπει να αλλάξει το υπάρχον καθεστώς, στο όνομα μιας κοσμικής δημοκρατίας, διότι αυτό θα αποτελούσε αυτοκτονία. Θα απελευθέρωνε τα καταπιεσμένα ένστικτα των Σιιτών και θα δημιουργούνταν μεγάλη αναταραχή.

Τα Σουνιτικά καθεστώτα γνωρίζουν πολύ καλά πως ένα Σιιτικό Μπαχρέιν θα συμμαχούσε με το Ιράν, για να πετύχει την ασφάλειά του, και έτσι θα έδινε την ευκαιρία τόσο στο Ιράν όσο και στη Χεζμπολάχ να πατήσουν πόδι στην αραβική χερσόνησο. Παράλληλα, ένα τέτοιο νέο καθεστώς, θα αποτελούσε αφορμή για να εξεγερθεί και η μεγάλη θρησκευτική ομάδα των Σιιτών στην πλούσια σε πετρέλαιο ανατολική περιοχή της Σ. Αραβίας.

Για αυτό και επενέβη στρατιωτικά η Σαουδική Αραβία στο Μπαχρέιν. Και αν η επέμβαση αυτή τραβήξει, είναι πολύ πιθανό να παρασυρθεί και η Αμερική, η οποία προστατεύει τη Σ. Αραβία, με αντάλλαγμα το πετρέλαιό της.

Η αμερικανική παρέμβαση είναι πολύ πιθανή, αφού, παρά τον πλούσιο εξοπλισμό του, ο στρατός της Σ. Αραβίας δεν τα καταφέρνει ιδιαίτερα καλά, και υπάρχει  το σοβαρό ενδεχόμενο οι Σιίτες αντάρτες του Μπαχρέιν να επικρατήσουν.

Μια κλιμάκωση της βίας στο Μπαχρέιν, θα ανάγκαζε το Ισραήλ και τα λόμπι του στη Ουάσιγκτον, να πιέσουν τον Ομπάμα να βοηθήσει τους Σουνίτες, τους οποίους μισούν (αλλά λιγότερο από ότι μισούν το Ιράν), προκειμένου να νικήσουν τους Σιίτες «τρομοκράτες» που στηρίζει η Τεχεράνη.

Κάποιοι μπορεί να θεωρούν το παραπάνω σενάριο ως εξωπραγματικό. Ποιος όμως πίστευε πως ο αμερικανικός στρατός θα έχανε το πόλεμο στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ; Ποιος πίστευε ότι θα ανατρέπονταν ο Μουμπάρακ και οι άλλοι Άραβες δικτάτορες; Ποιος πίστευε πως δέκα χρόνια μετά την 9/11, η Αλ Κάιντα θα συνέχιζε να αποτελεί μεγάλη απειλή;

Όπως πάντα, ο αμερικανικός παρεμβατισμός είναι αυτοκαταστροφικός, αλλά όσο η Αμερική το συνεχίζει, όσο στηρίζει τους τυράννους, τόσο θα πλησιάζουν τα χειρότερα.

Ένας εμφύλιος πόλεμος στο Μπαχρέιν μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή, για να σωθεί η Σ. Αραβία και η ναυτική βάση του 5ου στόλου, και σε πόλεμο με το Ιράν. Μπορεί επίσης να οδηγήσει τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη, και σε καταστροφή των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων.

Σε σχέση με το παραπάνω επικίνδυνο σενάριο, τα όσα συμβαίνουν στη Λιβύη είναι ασήμαντα. Αυτό που κινδυνεύει να πάθει η Ουάσιγκτον στο Μπαχρέιν, είναι να πληρώσει το τίμημα της χρόνιας παρεμβατικότητας της εκεί που δεν έπρεπε.

Είναι σαν να έχουμε, αυτό που ο  Tom Clancy  αποκαλεί «το άθροισμα όλων των φόβων» (the sum of all fears).

 S.A.-The National Interest

http://www.antinews.gr/2011/03/22/92583/

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η συζήτηση «Η Μέση Ανατολή αλλάζει:προς τα πού;» μαγνητοσκoπημένη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 18 Μαρτίου 2011

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – Η ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΑΛΛΑΖΕΙ – ΧΟΛΑΡΓΟΣ 16.3.11 VIDEO– Α΄ ΜΕΡΟΣ – ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ

 

http://www.youtube.com/watch?v=dU8VGZWsiAU

 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – Η ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΑΛΛΑΖΕΙ – ΧΟΛΑΡΓΟΣ 16.3.11 VIDEO– Β΄ ΜΕΡΟΣ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

http://www.youtube.com/watch?v=ytxw5oCsr_s

Posted in Εκδηλώσεις, Ταινιοθήκη | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥ» ΚΥΚΛΟΥ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 8 Μαρτίου 2011

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Κόβει τώρα την ανάσα ο ρυθμός επαναστατικής «μεταμόρφωσης» της όλης Μέσης Ανατολής, κύριου τροφοδότη της Ευρασίας σε πετρέλαιο, κρίσιμου στρατηγικού μεγέθους για όλο τον πλανήτη, αποφασιστικής σημασίας για την Ελλάδα και την Κύπρο, που σπανίως βέβαια το αντιλαμβάνονται, με δεδομένο τον πρωτοφανή εκφυλισμό και τον υποτελή ευρωατλαντικό (εσχάτως και φιλοισραηλινό) «στραβισμό» των ελληνικών πολιτικών και λοιπών «ελίτ». Στη χώρα μας έχει συμβεί, μεταξύ πολλών άλλων, το διανοητικό ισοδύναμο μιας βαριάς μορφής «σκλήρυνσης κατά πλάκας», με το πολιτικό και άλλο «ηγετικό» και διανοητικό προσωπικό της χώρας να διαιρείται σε δύο κυρίως κατηγορίες, τους κατά κυριολεξία ηλίθιους και τους άρπαγες λεηλατητές του δημόσιου πλούτου. (Ελπίζω να συγχωρήσετε στον γράφοντα την ωμότητα των διαπιστώσεών του, σε τι ωφελεί όμως ο εξωραϊσμός της πραγματικότητας;)

Με την αγωνία του καθεστώτος Καντάφι αυτές τις μέρες, μοιάζει να κλείνει ο κύκλος των από πολλού χρόνου εκφυλισμένων καθεστώτων που γέννησε ο αραβικός εθνικισμός, η ατελής και ανολοκλήρωτη δηλαδή προσπάθεια των Αράβων να μπουν στη νεώτερη εποχή, αποτινάζοντας ταυτόχρονα εσωτερική καθυστέρηση και ξένη υποδούλωση. ‘Έναν κύκλο που άνοιξε πριν από δεκαετίες η κρίση του αραβικού σοσιαλισμού και κομμουνισμού, καθώς η Ρωσική Επανάσταση είχε μια τεράστια απήχηση στους ‘Αραβες, που τη διασπάθισε όμως παντελώς η υποταγή της στις απαιτήσεις της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, η υποστήριξη της Μόσχας προς τη δημιουργία του Ισραήλ, το φλερτ με την απόσπαση του ιρανικού Αζερμπαϊτζάν και πολλά άλλα. Από την κρίση του αραβικού σοσιαλισμού προέκυψε ο αραβικός εθνικισμός, από την κρίση του τελευταίου προέκυψε ο ισλαμισμός και τώρα οι απροσδιόριστες ακόμα, όπως όλα τα βαθιά και πρωτότυπα ιστορικά γεγονότα, σύγχρονες επαναστάσεις των Αράβων.

«Τα αραβικά κράτη μπαίνουν στον δυτικό κόσμο», μας λέει ο Μωχάμεντ Χάρμπι, λαμπρός διανοούμενος του Μαγκρέμπ, καθηγητής στη Σορβόννη, αλλά και άνθρωπος της δράσης, ως μέλος της ηγεσίας του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Είναι από μια άποψη σωστό, γιατί στις αραβικές επαναστάσεις μπορεί να δει κανείς την πολιτιστική επίδραση της «παγκοσμιοποίησης», που γενίκευσε σε όλη την ανθρωπότητα την προσδοκία του δυτικού «τρόπου ζωής», αποκρυσταλλώνοντας στο πολιτικό αίτημα της δημοκρατίας το ηθικό αίτημα της αξιοπρέπειας, το ίδιο αίτημα χάρη στο οποίο οι Σουννίτες του Ιράκ και οι Χεζμπολά του Λιβάνου σταμάτησαν δύο αυτοκρατορίες, όπως οι δικοί μας πρόγονοι (ήταν όντως;) έπραξαν στον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα. Τα τεχνολογικά μέσα του κυβερνοχώρου και η επαναστατική δράση του … Εμίρη του Κατάρ, ιδιοκτήτη του «Αλ Τζαζίρα», έκαναν τα υπόλοιπα.

Μαριονέττες εδώ και καιρό των Δυτικών, οι Μουμπάρακ και Μπεν Αλί δεν είχαν άλλη επιλογή από το φύγουν, όταν η επαναστατική δράση των μαζών απαιτούσε πλέον, για να καμφθεί, μια μαζική προσφυγή στη βία με αβέβαιο αποτέλεσμα. Ούτε οι στρατοί τους, ούτε η Ουάσιγκτων (σε αντίθεση με το Ισραήλ) πρόκριναν κάτι τέτοιο. Η πίεση των μαζών σάρωσε και τις «γέφυρες» τύπου Σουλεϊμάν και ήδη αυξάνεται στην Τυνησία, ζητώντας αποχώρηση και της διάδοχης κατάστασης, ενώ συνεχίζεται η αναταραχή στο απείρως σημαντικό, λόγω πετρελαίων, αμερικανικών βάσεων και στρατηγικής σημασίας Μπαχρέιν. Οι Μουμπάρακ και Μπεν Αλί την έπαθαν περίπου όπως ο δικός μας Ιωαννίδης το 1974, με την κρίσιμη βέβαια διαφορά ότι η ταχεία επιστροφή Καραμανλή «πάγωσε» τρόπον τινά το επαναστατικό κύμα που άρχιζε να εκδηλώνεται στην Ελλάδα.

Οι περιπτώσεις Σαντάμ και Καντάφι ήταν διαφορετικές. Παρόλο που και οι δύο είχαν κάνει κάθε είδους συμβιβασμούς με τις ΗΠΑ, ενίοτε προδίδοντας και τους φίλους τους, δεν μετετράπησαν ποτέ σε απλές μαριονέττες. Γι’ αυτό και η αποχώρηση Καντάφι προϋποθέτει, κατά τα φαινόμενα, μια εξαιρετικά αιματηρή εμφύλια διένεξη.

Ορισμένοι διατυπώνουν μια «θεωρία συνωμοσίας» πίσω από τις αραβικές επαναστάσεις. Είναι αλήθεια ότι, εδώ και χρόνια, το πολύ σημαντικό αμερικανικό CFR, υπό την καθοδήγηση Μπρζεζίνσκι, έχει εκπονήσει ένα λεπτομερές σχέδιο «εκδημοκρατισμού». Οι Αιγύπτιοι και Τυνήσιοι «κυβερνοακτιβιστές» έχουν εκπαιδευθεί από τους συναδέλφους του του σερβικού OTPOR και το δίκτυο ΜΚΟ «Κανβάς». Από κει μέχρι τη CIA είναι μια πόρτα απόσταση, αν είναι κι αυτό…

Αλλά μήπως ένας πασίγνωστος προβοκάτορας, ο Παπα-Γκαμπόν, δεν ήταν επικεφαλής των διαδηλωτών στην Πετρούπολη, που προκάλεσαν την Επανάσταση του 1905; Μήπως ένας πράκτορας της τσαρικής Οχράνα δεν βρέθηκε στην ηγεσία των Μπολσεβίκων; Τα «κλασικά» αυτά γεγονότα δεν είχαν καμιά πολιτική επίδραση. Είναι τόσο λογικό να αποδίδουμε τις αραβικές επαναστάσεις στη CIA, όσο και να της αποδίδουμε το Πολυτεχνείο ή τον Μάη του 1968, παρόλο που και οι δύο εξεγέρσεις βοήθησαν ορισμένες επιδιώξεις της. Είναι αδύνατο να κινηθούν μεγάλες μάζες με παρόμοια αυτοθυσία επειδή το θέλει μια υπηρεσία. Αντίστροφα, σε καμία από τις «έγχρωμες επαναστάσεις» της Ανατ. Ευρώπης δεν είδαμε ανθρώπους να θυσιάζουν τη ζωή τους αυτοπυρπολούμενοι.

Αυτό που μοιάζει πιθανότερο, είναι ότι οι Αμερικανοί διέβλεψαν εγκαίρως το πανθομολογούμενο άλλωστε αδιέξοδο των διεφθαρμένων καθεστώτων και, αντί να κυττάξουν να σώσουν τους ανθρώπους τους, κύτταξαν να σώσουν τα συμφέροντά τους, τοποθετούμενοι όσο το δυνατόν καλύτερα εν όψει των αλλαγών, καβαλλικεύοντας δηλαδή το κύμα, αντί να δοκιμάσουν να το τιθασσεύσουν.

Ενδέχεται να υπάρχει και δεύτερος υπολογισμός. Τόσο ο Μπρζεζίνσκι, όσο και μια μερίδα του εβραϊκού λόμπυ έχουν τρομάξει με τον τυχοδιωκτισμό του Νετανιάχου και των «σκληροπυρηνικών» του Ισραήλ, που φοβούνται ότι απεργάζεται μια διεθνών διαστάσεων καταστροφή. ‘Ολο και λιγότερο κρύβουν εξάλλου την ανησυχία τους για την πρωτοφανή επιρροή του Ισραήλ στην αμερικανική πολιτική. Εξαιτίας αυτής της επιρροής δεν μπορούν όμως να ασκήσουν άμεσα πίεση στο Τελ Αβίβ. Για να το κάνουν ενθάρρυναν ενδεχομένως ή τουλάχιστο ανέχθηκαν τον Ερντογάν. Τα νέα καθεστώτα που θα προκύψουν στην Αραβία, εκτιμούν, θα είναι λιγότερο βολικά προς το Ισραήλ, επομένως η ύπαρξή τους θα τους προσφέρει έναν έμμεσο μοχλό πίεσης επ’ αυτού.

‘Ολοι αυτοί οι υπολογισμοί βέβαια μπορεί να αποδειχθούν λάθος. Η Αραβία ήταν σε τόσο μεγάλη «υστέρηση», που το κύμα της «παγκοσμιοποίησης» έφτασε τελικά στις ακτές της την ίδια ώρα που ένα άλλο κύμα, το κύμα της κρίσης της παγκοσμιοποίησης προστίθεται στους κραδασμούς του πρώτου. Οι επαναστάσεις είναι στην πραγματικότητα ταυτόχρονα προϊόν της νίκης της παγκοσμιοποίησης και της κρίσης της, με την οικονομική κρίση του 2008. Ο Καντάφι αίφνης, ανοίχτηκε μάλιστα στη «φιλελευθεροποίηση», χωρίς κανένα λόγο να το κάνει, αφού δεν αντιμετώπιζε οικονομικό πρόβλημα. Εκτός, μας λέει ο Γαλλοαιγύπτιος οικονομολόγος και φίλος του Ανδρέα, ο Σαμίρ Αμίν, αν κίνητρό του ήταν να αφήσει στα παιδιά του την ιδιοκτησία της χώρας…

Οι λαοί που έσπασαν δεκαετίες, αν όχι αιώνες φόβου της εξουσίας, ριζωμένου όχι μόνο στην εμπειρία των τυραννικών καθεστώτων τους, αλλά και στις αραβικές θρησκευτικές και πατριαρχικές παραδόσεις, που γεύτηκαν το κρασί μιας τόσο μεγάλης νίκης και ένοιωσαν τη δύναμή τους, δεν μπορούν να μεταβληθούν ξανά, γρήγορα και εύκολα σε πειθήνια ανθρωπάκια. Αλλά δεν θα τους φτάσει η τυπική, φιλελεύθερη δημοκρατία. Θα απαιτήσουν αναπόφευκτα λύση των κοινωνικών προβλημάτων και αξιοπρεπή στάση απέναντι στο Ισραήλ. Η ίδια η κατάσταση θα απαιτούσε ‘Αραβες Τσάβες και Λούλα, έναν αραβικό πόλο δηλαδή, ικανό να σταθεί όρθιος απέναντι στους ανέμους της παγκοσμιοποίησης και των ισχυρών διεθνών δυνάμεων που επιβουλεύονται την περιοχή. «Αν οι ‘Αραβες τάφτιαχναν με το Ιράν, θα μπορούσαν να αποκτήσουν ένα βάρος απέναντι στους δυτικούς», υποστηρίζει ο Χαρμπί, που δεν είναι πολύ αισιόδοξος όμως για μια τέτοια πολιτική.

Ηγέτες τύπου Τσάβες ή Λούλα δεν διακρίνονται σήμερα στον αραβικό ορίζοντα. Το μόνο «μοντέλο» σε κυκλοφορία είναι του Ερντογάν, αλλά οι Τούρκοι Ισλαμιστές άλλαξαν την κατάσταση «από τα πάνω», με τη συνδρομή βέβαια των «από κάτω», δεν κληρονόμησαν επαναστατικές νίκες, όπως αυτές της Αιγύπτου και της Τυνησίας. ‘Οσο για τους στρατούς της Αιγύπτου ή της Αλγερίας π.χ., δεν είναι βέβαιο ότι είναι έτοιμοι να αποδεχθούν περιθωριακό ρόλο. Στη Λιβύη, το πράγμα εξελίσσεται πολύ πιο αβέβαια και επικίνδυνα, με μια δυτική στρατιωτική επέμβαση, για την οποία προετοιμάζεται ήδη το κλίμα, να μην μπορεί να αποκλεισθεί, αν δεν έχει αρχίσει κιόλας, με διάφορες συγκαλυμμένες μορφές, στις «απελευθερωμένες» περιοχές.

Δύο μόνο βεβαιότητες υπάρχουν αναφορικά με την αραβική επανάσταση. Πρώτον, ότι οι αραβικοί λαοί θα κάνουν πολύ περισσότερο από ότι στο παρελθόν αισθητή την παρουσία τους και το πολιτικό τους βάρος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεύτερο, ότι μπαίνουμε σε μια περίοδο μεγάλων αναταράξεων, τόσο κοινωνικών, όσο και σχετικών με τις αραβοϊσραηλινές σχέσεις.

Δεν είναι άλλωστε προνόμιο μόνο της Αραβίας. Ο πλανήτης ολόκληρος τείνει τώρα να εκραγεί μπροστά στα μάτια μας, επιβεβαιώνοντας την κλασική πρόβλεψη για το μέλλον και τον επαναστατικό χαρακτήρα του καπιταλισμού, που διατύπωσε πριν από ενάμισυ αιώνα ο Καρλ Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. ‘Οπου κι αν σταθεί το μάτι, στις δυτικές οικονομίες, στον αραβικό κόσμο, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, βλέπει τις τεράστιες αναταραχές στις ιδέες και στην υλική πραγματικότητα των κοινωνιών μας κι αυτά χωρίς ακόμα να προστεθεί το μεγαλύτερο από τα επερχόμενα προβλήματα: η καταστροφή, σταδιακή ή απότομη, των προϋποθέσεων επιβίωσης των ανθρώπων, εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών που προκαλούμε. Μετά το «σοσιαλιστικό σχέδιο» που κατέρρευσε, στις διάφορες εκδοχές του, το «νεοφιλελεύθερο» της «παγκοσμιοποίησης» και της δικτατορίας «των αγορών», δηλαδή των κατόχων χρήματος, που απέμεινε μόνο, καταρρέει κι αυτό, μετά τον Οκτώβριο του 2008, ή πάντως τείνει να προκαλεί όλο και μεγαλύτερες κρίσεις. Και το «τεχνολογικό», η πίστη δηλαδή του ανθρώπου ότι μπορεί να «επιδιορθώνει» αενάως τις συνέπειες της απληστίας του και της κυριαρχικότητάς του, με την δύναμη της επιστήμης, θα καταρρεύσει αναπόφευκτα κι αυτό, απειλώντας την ίδια μας την επιβίωση. Σε μια εποχή που τα ίδια τα «μοντέλα σκέψης» αποσυντίθεται, με μια πληθώρα «πληροφοριών» που κανείς δεν μπορεί να ταξινομήσει και να επεξεργασθεί ικανοποιητικά. Τείνει να επικρατήσει το «τέλος του νοήματος», ενώ η δυνατότητα ηγεσιών, διανοουμένων, κομμάτων, κρατών, κοινωνιών να αντιμετωπίζουν τον κόσμο περιορίζεται δραστικά και η κρίση τείνει να λάβει χαοτική μορφή, λόγω της αλληλεπίδρασης μεταξύ των διαφόρων «μετώπων» που εκδηλώνεται.

Konstantakopoulos.blogspot.com

Επίκαιρα, 3.3.2011

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

«Το λιμάνι της Γάζας είναι ένα ώριμο αίτημα»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Μαρτίου 2011

Συνέντευξη του Β. Πισσία

«…Η επιστροφή των δύο ελληνικών πλοίων του Στόλου της Ελευθερίας Ι αναμένεται από βδομάδα σε εβδομάδα και οι προετοιμασίες για το Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ έχουν ήδη δρομολογηθεί. Ο Βαγγέλης Πισσίας, από τη γραμματεία της πρωτοβουλίας Ένα Καράβι για τη Γάζα, μιλά στο tvxs.gr για τις τελευταίες εξελίξεις στη διεθνή προσπάθεια να πέσει το θαλάσσιο τείχος της μεγαλύτερης στην ιστορία ανθωποφυλακής..»

Πού βρίσκεται η προσπάθεια επιστροφής των δύο ελληνικών πλοίων του πρώτου Στόλου της Ελευθερίας;

Προσπαθούμε ακόμη να τα απεμπλέξουμε από κάτω. Υποτίθεται ότι είχε γίνει μία προφορική συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και την κυβέρνηση του Ισραήλ τον Αύγουστο, παράλληλα με τη συμφωνία του Ισραήλ με άλλα κράτη, όπως η Τουρκία. Οι Τούρκοι προχώρησαν σχετικά γρήγορα, γιατί υπήρξε ενεργός μεσολάβηση του κράτους, κι ίσως γιατί είχε μεγαλύτερο βάρος η δική τους περίπτωση με τους 9 νεκρούς –με αποτέλεσμα να υπάρχει και από τις δύο μεριές διάθεση να τελειώνει αυτή η εκκρεμότητα. Εμείς, κινηθήκαμε έξω από το κράτος, έτσι ήμασταν πιο «αδύναμοι» στην διαδικασία αυτή για τους Ισραηλινούς, οι οποίοι άρχισαν να μας δημιουργούν προσκόμματα.

Ποια ήταν τα προσκόμματα αυτά;

Γραφειοκρατικά στην αρχή, ενώ γνώριζαν ότι όλα τα έγγραφα των πλοίων τα είχαν πάρει οι ίδιοι. Πρακτικά, όταν στείλαμε πραγματογνώμονα στο Ισραήλ, όπου του δημιούργησαν τεράστιες δυσκολίες. Επίσης, οικονομικά, καθώς για τη ρυμούλκηση, ο λιμενικός πράκτορας στον οποίο μας παρέπεμψαν (που απ’ ό,τι φαίνεται έχει ιδιαίτερες προσβάσεις στο εκεί καθεστώς), μας είπε ότι μπορεί να μας «διευκολύνει» έναντι 56.000 ευρώ. Οι άνθρωποι που ρωτήσαμε στον Πειραιά μας είπαν ότι το ποσό για αντίστοιχη εργασία σε οποιοδήποτε λιμάνι δεν ξεπερνά τις 6.000 ευρώ. Καταλαβαίνει κανείς ότι αυτό το πρόσκομμα ήταν οικονομικός εκβιασμός.

Μια πρόχειρη εκτίμηση που κάναμε για το κόστος επιστροφής των πλοίων, εάν ακολουθήσουμε τις νόρμες που βάζει το Ισραήλ, είναι ότι αυτό θα ξεπεράσει τις 80.000 ευρώ. Και βέβαια είναι γνωστό πως για ό,τι συνέβη, εμείς δεν έχουμε καμία ευθύνη, τα πλοία μας ταξίδευαν στα διεθνή ύδατα. Συνεπώς, βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στη θέση να πρέπει να καλύψουμε δαπάνες για τις οποίες δεν έχουμε καμία υπαιτιότητα. Εάν δεν αποδώσουν οι προσπάθειές μας, υπάρχει πλέον η ανοιχτή απεύθυνση στην κοινωνία, όπου θα πρέπει να πάρει ο καθένας τη θέση του ως προς το γιατί τα ελληνικά πλοία βρίσκονται μπροστά σε τέτοιου είδους προσκόμματα.

Πάντως, αυτό που περιέγραψα πριν δεν σημαίνει ότι τα πλοία αργούν. Τα πλοία έρχονται. Για εμάς, αυτή θα είναι μία ημέρα σημαντική, ο ερχομός των πλοίων θα είναι η συμβολική αρχή του νέου εγχειρήματος.

O Στόλος της Ελευθερίας ΙΙ


Σε τι στάδιο βρίσκονται οι προετοιμασίες για το Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ;

Πριν ξεκινήσουμε το προηγούμενο ταξίδι, λέγαμε ότι είναι ένα ταξίδι που ετοιμάζεται, αλλά παράλληλα δημιουργούνται εφεδρείες για το επόμενο. Ωστόσο, ίσως ξαφνιάσει αυτό που θα πω, επιθυμία μας είναι να μην κάνουμε το νέο μας ταξίδι με τους όρους μιας ενδεχόμενης αναμέτρησης, αλλά να έχει πρυτανεύσει ως τότε η λογική, να αναλογιστούν και οι Ισραηλινοί πως μια καινούργια αναμέτρηση θα έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος γι’ αυτούς. Η κατάσταση στην περιοχή άλλαξε τους τελευταίους μήνες δραματικά, οι αραβικοί λαοί βρίσκονται σε κατάσταση εξέγερσης, τα υποτακτικά στους Ισραηλινούς καθεστώτα γκρεμίζονται. Γι’ αυτό, μονή ρεαλιστική λύση γι’ αυτούς να άρουν ως τότε μονοί τους την πολιορκία της Γάζας.

 

Εκδήλωση της πρωτοβουλίας Ένα Καράβι για τη Γάζα, για τις εξεγέρσεις στην Αίγυπτο και την Τυνησία

Στα πρώτα ταξίδια του 2008 ήταν διψήφιος ο αριθμός των επιβαινόντων, στο Στόλο Ι ήταν τριψήφιος και τώρα θα είναι οπωσδήποτε τετραψήφιος. Τα καράβια ήταν δυο στο πρώτο ταξίδι (δύο μικρά καΐκια), έγιναν έξι πλοία στο Στόλο Ι και τώρα θα είναι περισσότερα από διπλάσια. Θα υπάρχει καινούργια διάταξη, καινούργια στρατηγική και νέα επιχειρησιακή τεχνική. Θα είμαστε, όπως και τότε, κοντά στην ιδέα της μη βίαιης σύγκρουσης. Ωστόσο, αυτή τη φορά θα υπερασπιστούμε με μεγαλύτερη σθεναρότητα και αποφασιστικότητα τα πλοία, χωρίς όμως να δώσουμε εύκολο άλλοθι για νέο έγκλημα από τη μεριά των Ισραηλινών. Τα πλοία μας είμαστε υποχρεωμένοι να τα υπερασπιστούμε, αν θέλουμε να σεβόμαστε τον εαυτό μας, αλλά και να τηρήσουμε αυτό που ορίζει η διεθνής νομιμότητα.

Ποιες χώρες θα συμμετάσχουν στην αποστολή;

Θα είμαστε πολύ περισσότερες χώρες. Θα είναι βέβαια και οι Τούρκοι, γιατί έχουν κάθε δικαίωμα να είναι, στάθηκαν σωστά και με αξιοπρέπεια στο προηγούμενο ταξίδι, και όπως γνωρίζετε το πλήρωσαν ακριβά. Τώρα, όμως, στους Ισραηλινούς θα λείψει ένα επιχείρημα: ότι απέναντί τους έχουν τους μουσουλμάνους, Ισλαμιστές τους αποκαλούν. Γιατί αυτό είπαν για τους Τούρκους αν και χωρίς να πείθουν πολύ κόσμο. Όμως ο γκεμπελίσκος λέει αυτό που έχει να πει, είτε πείθει είτε δεν πείθει, με τη γνωστή λογική ότι κάτι μένει. Το κέντρο βάρους αυτής της αποστολής έχει μετατεθεί «προς τα δυτικά». Πέφτει στην Ευρώπη, όπου υπάρχουν ισχυρές καμπάνιες, με αυτοδυναμία η κάθε μία. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες θα έχουν το δικό τους πλοίο. Κάπου εκεί, στο δεύτερο μισό του Μάη, θα αρχίσουν να αποπλέουν αυτά τα πλοία, για να συναντηθούν κάπου στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και να τραβήξουν μαζί το τελικό κομμάτι της διαδρομής.

Θα υπάρξουν πλοία που θα συνοδεύσουν την αποστολή και πώς θα χρηματοδοτηθεί αυτή;

Εάν υπάρξει ακολουθία στα πλοία μας, θα είναι μία: ένα νοσοκομειακό καράβι, γιατί έχουμε να κάνουμε με δολοφόνους, και αν υπήρχε ένα νοσοκομειακό καράβι στο προηγούμενο ταξίδι, ίσως να πρόσφερε μεγάλη βοήθεια. Θα θέλαμε βέβαια να έχουμε και ένα σκάφος, το οποίο να είναι εφοδιασμένο με κάμερες και δημοσιογράφους, οι οποίοι να δουν ακριβώς τι γίνεται, έτσι ώστε το Ισραήλ να μη βρεθεί στη δύσκολη θέση να πρέπει να «υπερασπιστεί το δίκιο του», να έχει καταγραφεί στιγμή προς στιγμή αυτό του «το δίκιο».

Για το θέμα της χρηματοδότησης, θα κάνουμε καμπάνια «του δίφραγκου», όπως λέμε, θα έχουμε κουπόνια των 2, των 5, των 10 ευρώ. Πιστεύουμε, ότι ακόμα και στις σημερινές συνθήκες κρίσης, ο ελληνικός λαός θα μας βοηθήσει. Παράλληλα, υπάρχει και μια πολύ μεγάλη παλαιστινιακή διασπορά, η οποία επίσης θα βοηθήσει. Εμείς, αρνούμαστε να δεχτούμε κρατική βοήθεια από οποιαδήποτε χώρα. Δεν υπάρχουν κρυφές ατζέντες, ένας είναι ο σκοπός: να πάμε κάτω στη Γάζα με τα καράβια μας, να πέσει το θαλάσσιο τείχος της μεγαλύτερης στην ιστορία ανθρωποφυλακής. Όσο για τα πλοία μας, ακόμα και τα πιο μεγάλα, από τα αζήτητα τα βρίσκουμε, γιατί με τα χρήματα που έχουμε, αυτά μπορούμε να αποκτήσουμε.

Η στάση του Ισραήλ και η ελληνική πολιτική

Πιστεύετε ότι το Ισραήλ θα επιτεθεί ξανά στα διεθνή ύδατα;

Αν χτυπήσει τώρα το Ισραήλ, είναι πολύ πιθανό να επεκτείνει τη βία του σε Ευρωπαίους πολίτες. Το αντέχουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες; οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις; Έχει πια υπόλοιπα νομιμότητας το Ισραήλ; Ο ιδρυτικός του μύθος, που το ήθελε έναν λαό θυμάτων, τελειώνει. Είναι ένας λαός θυτών, με εξαιρέσεις άξιων κι έντιμων ανθρώπων, που όμως για την ώρα, αποτελούν μειοψηφία. Αλλά και αυτή η μειοψηφία θα μετατραπεί σε πλειοψηφία, όταν θα καταλάβει ότι η πολιτική της ισραηλινής ηγεσίας, τους οδηγεί στο δικό τους τέλος.

Να σημειωθεί ακόμη ότι εμείς δεν πάμε να λύσουμε το Παλαιστινιακό. Σε ένα ζήτημα το οποίο συμπυκνώνει το ανθρωπιστικό δίκαιο, το δίκαιο του ελεύθερου ανθρώπου και πολίτη, πάμε να σπάσουμε έναν αδύνατο κρίκο σε μια αλυσίδα στην οποία είναι δεμένος ο παλαιστινιακός λαός: πάμε να ανοίξουμε μια θάλασσα, ένα λιμάνι. Νομίζουμε ότι αυτή τη φορά, είναι πιθανό να τα καταφέρουμε και πριν ξεκινήσουμε. Το λιμάνι της Γάζας είναι ένα ώριμο αίτημα. Απ’ ό,τι φαίνεται, και στη διεθνή διπλωματία υπάρχουν ρήγματα. Έχουμε μιλήσει, άλλωστε, και για το ενδεχόμενο μία χώρα όπως η Ελλάδα (αν υπάρξουν από την κοινωνία πιέσεις), να εξασφαλίζει έναν προσωρινό ελλιμενισμό των πλοίων που ταξιδεύουν για τη Γάζα, έτσι ώστε το λιμάνι της Γάζας να αρχίσει να υποδέχεται καράβια, να μπαίνουν τα εμπορεύματα, να ζήσει ο κόσμος καλύτερα.

Τελικά η Ελλάδα κέρδισε κάτι από τη συμμαχία με το Ισραήλ;

Πιστεύουμε ότι η συμμαχία με το Ισραήλ είναι ένα στρατηγικό λάθος. Αν βάλει κανείς τα πράγματα σε ένα γεωοικονομικό πλαίσιο, και δει πώς διαμορφώνεται η γεωπολιτική της δεκαετίας που έρχεται, θα δει ότι η Ελλάδα κάνει τώρα ένα λάθος, το οποίο μπορεί να πληρώσουν και οι επόμενες γενιές. Για εφήμερα και καθόλου αποδεδειγμένα οφέλη, δένεται με το Ισραήλ. Είναι μία πολιτική η οποία εν μέρει οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι που διαχειρίζονται αυτό το καινούριο σχέδιο διεθνών σχέσεων δεν γνωρίζουν τα πράγματα και το πιο πιθανό είναι ότι τους επιβάλλεται. Δηλαδή, η Ελλάδα αρθρώνεται ακόμα περισσότερο στον αμερικανοϊσραηλινό άξονα, με όρους που την κάνουν για πρώτη φορά στην ιστορία της να διαρρηγνύει σχέσεις που χτίζονται μέσα στην ίδια την εξέλιξη της ιστορίας ανάμεσα στους λαούς.

http://www.tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%B2-%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%C2%AB%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%AC%CE%B6%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%8E%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CE%B1%CE%AF%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1%C2%BB

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η εξέγερση των Αράβων και οι πρόγονοί της, από τη Le Monde

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 4 Μαρτίου 2011

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τρεις γάλλους ιστορικούς δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Λε Μοντ» (21-2-2011) με θέμα τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στις τρέχουσες εξεγέρσεις των αραβικών χωρών και τις επαναστάσεις του 1848 στην Ευρώπη, καθώς και με τις ανατροπές των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην Ανατολική Ευρώπη το 1989.

Από τη συζήτηση αυτή με τους Σιλβί Απρίλ (Sylvie Aprile) καθηγήτρια της σύγχρονης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Λίλης-ΙΙΙ, Πιερ Ασνέρ (Pierre Hassner) ερευνητή στο Εθνικό Ίδρυμα Πολιτικών Επιστημών και πρώην διευθυντή του Κέντρου Διεθνών Ερευνών (CERI) και Ανρί Λοράν (Henry Laurens) καθηγητή της σύγχρονης αραβικής ιστορίας στο Κολέγιο της Γαλλίας, δημοσιεύθηκαν στην «Εποχή» εκτεταμένα αποσπάσματα.

Το ενδιαφέρον τους οφείλεται στο ότι επιχειρούν μια πρώτη προσέγγιση στα ζητήματα των αιτίων που οδήγησαν στις πρόσφατες εξεγέρσεις, τον χαρακτήρα τους και την πιθανή εξέλιξή τους. Πρόκειται για μια συζήτηση που θα οφείλαμε να έχουμε ξεκινήσει αμέσως μετά την περιγραφή-καταγραφή των εντυπωσιακών και μη αναμενόμενων εξεγέρσεων. Μπορεί να είναι νωρίς ακόμα για να κάνουμε τον απολογισμό τους, αλλά δεν είναι καθόλου νωρίς να επιχειρήσουμε να τις καταλάβουμε όσο γίνεται καλύτερα.

Σε μια πρώτη προσπάθεια προσέγγισης των αιτίων που οδήγησαν στις εξεγέρσεις των αραβικών χωρών, οι γάλλοι ιστορικοί επισημαίνουν ως κοινό στοιχείο τους με τις ευρωπαϊκές επαναστάσεις του 1848 τις εμφανείς οικονομικές δυσκολίες και κοινωνικές τριβές που συνέπεσαν με μια έκρηξη τιμών στα αγροτικά προϊόντα, δηλαδή στα βασικά είδη διατροφής των πληθυσμών.

Παρατηρώντας, όμως, ότι αυτές οι αιτίες δεν οδηγούν αυτόματα στην κατάρρευση καθεστώτων, επισημαίνουν ότι χρειάζεται να συντρέχουν και δύο άλλοι όροι: η απαίτηση για αξιοπρέπεια και η απόρριψη του φόβου. Και υπενθυμίζουν πως το 1848 ο Λαμαρτίνος μιλούσε για «επανάσταση της περιφρόνησης». Τα καθεστώτα Μουμπάρακ και Μπεν Αλί –όπως και του Λουδοβίκου Φίλιππου άλλοτε– καταρρέουν γιατί δεν προκαλούν πια αίσθημα δέους αλλά περιφρόνησης. Δεν έχουν πια την αναγκαία νομιμοποίηση.

Πώς, άραγε, τροφοδοτείται αυτή η αίσθηση μη νομιμοποίησης;

Σιλβί Απρίλ: Στην τροφοδότησή της εμπλέκονται δύο συστατικά: η φθορά της εξουσίας και η διαφθορά του καθεστώτος. Όπως συνέβη και με τον Μπεν Αλί, οι υποθέσεις διαφθοράς υπονόμευσαν το κύρος του Λουδοβίκου Φίλιππου. Το 1848 η μοναρχία είχε αποδυναμωθεί από σημαντικά σκάνδαλα. Σημαντικό ρόλο, όμως, έπαιξε και η καμπάνια των συνεστιάσεων (των δεκάδων συγκεντρώσεων που οργανώνονταν με στόχο την καταστρατήγηση των απαγορεύσεων που αναιρούσαν το δικαίωμα του συνέρχεσθαι το 1847-1848), καθώς και η άνοδος των κοινωνικών διεκδικήσεων που κατέβαζαν τον κόσμο στους δρόμους (…)

Ανρί Λοράν: Πριν δέκα χρόνια ο Λουδοβίκος Φίλιππος είχε αντισταθεί σε πολύ πιο βίαιες επιθέσεις, αλλά την εποχή εκείνη η εξουσία του ήταν πιο ισχυρή.

Πιερ Ασνέρ: Αυτή η έννοια της μη νομιμοποίησης είναι ουσιώδης. Μόνο στην Πολωνία του 1980 είχαμε ένα παράδειγμα ειρηνικής επανάστασης από τα κάτω, που την προκάλεσε ένα νικηφόρο μαζικό κίνημα. Αυτό που μου προκαλεί κατάπληξη, καθώς ξανασκέφτομαι το 1989, είναι ότι η ίδια η εξουσία συναισθανόταν τότε την έλλειψη νομιμοποίησης. Η αμφισβήτηση του συστήματος προήλθε από το ανώτατο επίπεδο, από τον ίδιο τον Γκορμπατσόφ (…) Ήταν σαν να είχαν χάσει οι ελίτ την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Ο φόβος διαλύθηκε και όλα πήραν το δρόμο τους (…)

Πέρα από την κοινή επιδίωξη της ελευθερίας, είναι, άραγε, συγκρίσιμα τα πολιτικά σχέδια αυτών των τριών «ανοίξεων των λαών»;

Α.Λ.: Αυτό που μου προκαλεί κατάπληξη σήμερα, είναι η εθνική διάσταση των ξεσηκωμών. Οι πιο πολλές σημαίες στις διαδηλώσεις είναι εθνικές σημαίες, όχι κόκκινες ή πράσινες [του Ισλάμ]. Οι λαοί επανιδιοποιούνται την ιστορία τους στο πλαίσιο του έθνους, παρότι το κίνημα αυτό εξελίσσεται σε διεθνή κλίμακα.

Σ.Α.: Από την άποψη αυτή υπάρχουν ομοιότητες με το 1848. Την εποχή εκείνη σ’ όλη την Ευρώπη τα δημοκρατικά κινήματα βαδίζουν με ένα εθνικό αίσθημα, ενωτικό ή χωριστικό, ιδίως όταν τα έθνη που εξεγείρονται δεν έχουν κράτος –όπως οι Πολωνοί ή οι Ούγγροι… Ακόμη και στη Γαλλία, που ήταν ένα ολοκληρωμένο εθνικό κράτος, η μία από τις δύο κύριες εφημερίδες της δημοκρατικής και πατριωτικής αντιπολίτευσης ονομαζόταν «Λα Νασιονάλ» (Εθνική). Η επανάσταση είναι ένας τρόπος ιδιοποίησης του έθνους.

Π.Α.: Θα ήθελα να επισημάνω μια διαφορά ανάμεσα στις σημερινές εξεγέρσεις και το 1989. Η εθνική διάσταση, η εθνικιστική δηλαδή, ήταν παρούσα στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, για παράδειγμα στην Ουγγαρία το 1956. Όμως η παρουσία της ελαχιστοποιήθηκε τη στιγμή της κατάρρευσης του κομμουνιστικού συνασπισμού. Κι αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι το 1989 στον ορίζοντα υπήρχε η δυτικού τύπου δημοκρατία (…)

Το μέγα ερώτημα είναι ποια τροπή θα πάρουν οι εξελίξεις στον αραβικό κόσμο. Υπάρχουν διδάγματα που μπορούμε να συνάγουμε από τις εμπειρίες του παρελθόντος;

Σ.Α.: Το κυριότερο δίδαγμα είναι ότι οι επαναστάσεις αφήνουν ανοιχτό τεράστιο πεδίο πιθανοτήτων. Στη Γαλλία του 1848 άλλοι ονειρεύονται απλώς τη δημοκρατική πολιτεία. Άλλοι, που ηττήθηκαν σε μερικές εβδομάδες, οραματίζονταν την κοινωνική δημοκρατία. Σ’ άλλες χώρες έλπιζαν ότι τουλάχιστον θα οδηγηθούν σε μια συνταγματική μοναρχία και στην εκλογή εθνοσυνέλευσης με καθολική ψηφοφορία.

Π.Α.: Το 1989, οι διαφωνούντες, όπως ο Χάβελ ή ο Σολτζενίτσιν, οραματίζονταν για την Ανατολική Ευρώπη ένα είδος τρίτου δρόμου ανάμεσα στον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό. Όμως, ήδη, από τις πρώτες εκλογές τα οράματά τους αποδείχτηκαν αυταπάτες. Οι νικητές στις αναμετρήσεις στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν οι χριστιανοδημοκράτες, που απέρριπταν την ιδέα λέγοντας: «Τρίτος δρόμος σημαίνει τρίτος κόσμος». Αυτό που ζητούσαν οι λαοί την εποχή εκείνη ήταν η ευημερία, η αφθονία. Ο καπιταλιστικός οδοστρωτήρας πέρασε πάνω απ’ όλες σχεδόν τις χώρες. Με άλλα λόγια, το όνειρο ενός σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο δεν άντεξε μπροστά στον πραγματισμό των γεγονότων. Το 1991 είχα γράψει ένα άρθρο όπου ισχυριζόμουν ότι ο τρίτος δρόμος ίσως ερχόταν σε μια τρίτη φάση. Μετά την εμπειρία του κομμουνισμού ήταν φυσικό οι λαοί να στραφούν αρχικά στο πιο αντίθετο σύστημα, στον θατσερικό και ριγκανικό καπιταλισμό. Κατόπιν, βλέποντας το χάσμα των ανισοτήτων, θα έτειναν φυσιολογικά να δοκιμάσουν κάτι άλλο, που θα μπορούσε να είναι ένας σοσιαλδημοκρατικός συμβιβασμός, η επιστροφή των κομμουνιστών ή ένας αυταρχικός εθνικο-λαϊκισμός, όπως αυτός που απειλεί την Ουγγαρία σήμερα.

Α.Λ.: Αυτό που παρατηρώ τώρα, είναι ότι μπορεί κάποιος να φανταστεί τα πάντα. Ως προς το θέμα των καθεστώτων, τίποτα δεν δείχνει ότι οι λαοί δεν θα αρκεστούν στους υπάρχοντες θεσμούς, με την προϋπόθεση ότι θα λειτουργήσουν σεβόμενοι κανόνες που είχαν χλευάσει μέχρι σήμερα.

Εκτός από αυτό, υπάρχουν και τα πολιτικά σχέδια. Όπως των Αδελφών Μουσουλμάνων, για παράδειγμα. Έχουν κατά νου ένα πραγματικό πρότυπο κοινωνίας, συντεχνιακού ή αλληλέγγυου τύπου. Το πρόβλημα είναι ότι οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, όταν πρόκειται για κοινωνικά κινήματα, έχουν την τάση να συντάσσονται με τα αφεντικά. Αυτό μπορεί να τους προκαλέσει προβλήματα, αν οι κοινωνικές διεκδικήσεις έχουν θετικό αποτέλεσμα.

Στο στάδιο αυτό πολλοί παρατηρητές ελπίζουν πως οι αιγύπτιοι ισλαμιστές θα εξελιχθούν τείνοντας σε ένα ισλαμισμό τουρκικού τύπου, ήπιο και δυτικότροπο. Ως ιστορικός πάντως, γνωρίζω πως είναι ριψοκίνδυνο να προλέγεις το μέλλον.

Π.Α.:
Στο σημείο αυτό θα παρατηρούσα ότι το πλεονέκτημα των Αδελφών Μουσουλμάνων, που είναι η πιο οργανωμένη πολιτική δύναμη στην Αίγυπτο, δεν είναι αποφασιστικής σημασίας. Στη Γαλλία, τη στιγμή της απελευθέρωσης οι κομμουνιστές ήταν πιο οργανωμένοι απ’ όλους, έφταναν το 30% στις εκλογές και παρ’ όλα αυτά δεν πήραν την εξουσία. Αντίθετα, η Αλληλεγγύη στην Πολωνία, που οι ηγέτες της μόλις είχαν αποφυλακιστεί, κατατρόπωσαν τους κομμουνιστές στις πρώτες ελεύθερες εκλογές. Δεν κερδίζουν το παιχνίδι αναγκαστικά αυτοί που είναι καλύτερα οργανωμένοι.

Αλλά και οι ηγέτες των κινημάτων ή οι διαφωνούντες που επιστρέφουν στη χώρα τους από τη μακρόχρονη εξορία, σπάνια έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να κυβερνήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα…

Σ.Α.: Το 1848 οι εξόριστοι που επέστρεψαν στη χώρα τους, είχαν πολύ διαφορετικά πεπρωμένα, αλλά, πάντως, η επιρροή τους δεν ήταν ασήμαντη. Αντίθετα μάλιστα. Αυτό μας δείχνουν τα παραδείγματα του Μαρξ που επέστρεψε στη Γερμανία την άνοιξη του 1848, ή του Γαριβάλδη που επιστρέφει στην Ιταλία και παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην ενοποίησή της.

Π.Α.: Πιστεύω, δυστυχώς, ότι οι επαναστάσεις έχουν την τάση να προδοθούν. Οι άνθρωποι που ξέρουν να διαδηλώνουν, συχνά ξεπερνιούνται όταν οι επαναστάσεις πετυχαίνουν. Δείτε το παράδειγμα του Βάκλαβ Χάβελ, που είναι πολύ δημοφιλής σ’ όλο τον κόσμο, αλλά κατέληξε να αντικατασταθεί από τον Βάκλαβ Κλάους, που δεν ήταν ούτε κομμουνιστής ούτε αντιστασιακός (…)

Α.Λ.:
Η έκταση της ανανέωσης των πολιτικών στελεχών εξαρτάται από τη διάρκεια των γεγονότων. Αν το σύστημα σταθεροποιηθεί πολύ γρήγορα, αν οι άνθρωποι επιστρέψουν σπίτι τους, δεν θα μείνει παρά η νοσταλγία, όπως το 1968. Αν η αστάθεια διαρκέσει, θα υπάρξουν πραγματικές ανατροπές στο εσωτερικό της πολιτικής τάξης. Και πάλι όμως, σ’ αυτή την περίπτωση, τίποτε δεν είναι σίγουρο. Υπάρχει, ωστόσο, ένα στοιχείο, για το οποίο δεν έχουμε μιλήσει και το οποίο μπορεί να μας επιτρέψει να υποθέσουμε ότι θα υπάρξει σχετική σταθεροποίηση μεσοπρόθεσμα: ο τουρισμός, που αποτελεί θεμελιακό στοιχείο της τυνησιακής και αιγυπτιακής οικονομίας. Αν η αναταραχή διαρκέσει, οι τουρίστες δεν θα έρθουν. Κι αν δεν έρθουν οι τουρίστες, οι οικονομίες αυτές θα καταρρεύσουν.

Όποιο κι αν είναι το μέλλον των επαναστάσεων αυτών, ακόμη κι αν τις ακολουθήσουν αντεπαναστάσεις, μπορεί να σημειωθεί συνολική επιστροφή προς τα πίσω;

Σ.Α.: Όχι, και επιμένω σ’ αυτό το σημείο. Μετά την «άνοιξη των λαών», ακόμη κι αν θριαμβεύσει συνολικά η αντεπανάσταση, ορισμένες κατακτήσεις θα παραμείνουν (…) Η αντεπανάσταση προσαρμόζεται, υιοθετεί ορισμένες πολιτικές διεκδικήσεις, μετατρέποντάς τες σε εργαλεία της εξουσίας της (…)

Α.Λ.: Όποιο κι αν είναι το μέλλον του αραβικού κόσμου, θα αλλάξουν τουλάχιστον δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι το μοντέλο του ισόβιου προέδρου έχει δεχτεί σοβαρό πλήγμα. Το δεύτερο είναι η αλλαγή της εικόνας που οι Άραβες έχουν για τον εαυτό τους και προβάλλουν προς τα έξω. Η εικόνα του γενειοφόρου τρομοκράτη αντικαταστάθηκε από την εικόνα του αγωνιστή της πλατείας Ταχρίρ, που με τη σκούπα του σαρώνει κυριολεκτικά και μεταφορικά την ακαταστασία. Το γεγονός ότι κάποια στερεότυπα θα χάσουν την αξία τους, θα έχει πολύ σημαντικές συνέπειες.

http://www.tvxs.gr/news/%CE%AD%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%88%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B1%CE%BD/%CE%B7-%CE%B5%CE%BE%CE%AD%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B2%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-le-monde-0

Posted in Ευρώπη, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

AINIΓΜΑΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Μαρτίου 2011

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Υπάρχουν δύο βεβαιότητες για τις αραβικές επαναστάσεις: α) ότι διαθέτουν το στοιχείο της γνήσιας λαϊκής εξέγερσης, β) ότι όποιο καθεστώς και αν επικρατήσει τελικά σε αυτές τις χώρες, θα είναι υποχρεωμένο να λαμβάνει υπόψιν του τις διαθέσεις των λαϊκών μαζών στα πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά θέματα. Ο φόβος που προκαλούσαν στους ‘Αραβες οι δεσπότες τους τελείωσε. Οι λαοί είχαν τη συγκλονιστική εμπειρία του ότι μπόρεσαν να ανατρέψουν καθεστώτα όπως του Μπεν Αλί και του Μουμπάρακ, και θα χρειαζόντουσαν ποταμοί αίματος για να ξανασυσταθεί το Βασίλειο του Φόβου και της Απάθειας.

Μέχρις εκεί όμως, γιατί πιο πέρα αρχίζουν οι αβεβαιότητες. Η κατάσταση στη Λιβύη εξελίσσεται ήδη διαφορετικά, προς μια μορφή εμφυλίου πολέμου. Οι δύο πλευρές δείχνουν αποφασισμένες να νικήσουν ή να πεθάνουν. Ο Μουμπάρακ και ο Μπεν Αλί ήταν μαριονέττες των Αμερικανών και των Γάλλων. Οι στρατοί τους, σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενοι από την Ουάσιγκτον. Δεν είναι αυτή η περίπτωση του Καντάφι, που, παρά τον μεγάλο συμβιβασμό του με τους δυτικούς πριν από 10 χρόνια, διατηρούσε μια ανεξάρτητη βάση εξουσίας. Στην περίπτωση εξάλλου της Λιβύης καλό είναι να διατηρεί κανείς μια επιφύλαξη, δεδομένου ότι έχουμε πολύ λίγες αξιόπιστες πληροφορίες για το τι πραγματικά γίνεται στο εσωτερικό της χώρας. Είδαμε πολύ καλά, για παράδειγμα στις περιπτώσεις της ανατροπής Τσαουσέσκου, του κανονιοβολισμού της ρωσικής Βουλής από τον Γέλτσιν, των πολέμων στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, του Ισραήλ, ότι τα μεγάλα δυτικά ΜΜΕ, αλαζονικά αυτοπαρουσιαζόμενα ως θεματοφύλακες της «αντικειμενικής πληροφόρησης» μπορούν να μας γεμίσουν με σωρό από ψέμματα και παραποιήσεις της πραγματικότητας. Τις τελευταίες ημέρες επιχειρούν να παρουσιάσουν το Καντάφι περίπου ως ενσάρκωση του διαβόλου. Δεν έχει κανείς οποιαδήποτε διάθεση να υπερασπιστεί ένα πλήρως εκφυλισμένο, εδώ και πολύ καιρό καθεστώς, που ήδη άλλωστε από την αρχή έθετε πρόβλημα, από αυτό το σημείο όμως μέχρι να εμφανίζει τον Λίβυο ηγέτη ως ικανό να καταστρέψει όλο τον κόσμο με την τρομοκρατία και τους μετανάστες, όπως λένε τώρα οι δυτικές τηλεοράσεις, υπάρχει μια διαφορά.

‘Ηδη, σε ορισμένους δυτικούς κύκλους συζητείται το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης κάποιας μορφής στη Λιβύη. Το Περού, μια άσχετη χώρα της Λατινικής Αμερικής, με κυβέρνηση πολύ φιλική προς την Ουάσιγκτον, ζήτησε επιβολή απαγόρευσης πτήσεων. Η Γουώλ Στρητ Τζόρναλ ζήτησε να «ξεμπερδεύουμε με τον Καντάφι». Ο σύμβουλος του Γάλλου Προέδρου Γκενό ζήτησε δράση πέραν των οικονομικών κυρώσεων, μια προοπτική στην οποία φαίνεται να αντιδρά ο Μπερλουσκόνι. Η κάλυψη των λιβυκών από τον μεγάλο δυτικό τύπο και τις τηλεοράσεις μπορεί να φτιάξει το κλίμα που προϋποθέτει μια στρατιωτική επέμβαση. Το δεύτερο «σενάριο» που αρχίζει και συζητείται διεθνώς, είναι αυτό μιας ενδεχόμενης «διάσπασης» της Λιβύης. Από τις λεγόμενες «απελευθερωμένες» περιοχές της Κυρηναϊκής υπάρχουν αναφορές για αντικατάσταση των λιβυκών σημαιών με τα σύμβολα του βασιληά Ιντρίς και, σε μερικές περιοχές, για κατάληψη της εξουσίας από ισλαμιστές. Το τελευταίο αυτό, παραδόξως, δεν πανικοβάλλει, ως θα όφειλε, τον δυτικο τύπο, κάθε άλλο!

Η στρατηγική της Ουάσιγκτον (Ομπάμα-Μπρζεζίνσκι) είναι η κατά το δυνατόν ομαλότερη μετάβαση σε φιλοδυτικά κατά βάσιν καθεστώτα. Εργαλεία αυτής της πολιτικής της «γέφυρας», αντίστοιχης με αυτή που εφήρμοσαν στην Ελλάδα το 1974 και την Ισπανία το 1975, είναι η «διεθνής των ΜΚΟ» που «εκπαίδευσε» τους μεσοαστούς νέους μπλόγκερς σε Αίγυπτο και Τυνησία, ο Μπαραντέι και οι αραβικοί στρατοί. Υπάρχουν βεβαίως και οι σκληροπυρηνικοί Ισραηλινοί που αποβλέπουν εδώ και δεκαετίες, ρητά, στην αποσύνθεση του αραβομουσουλμανικού κόσμου, κατά τα πρότυπα που έθεσαν, πριν από όλους στη νεώτερη εποχή, οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές. Την τάση αποσύνθεσης τη διακρίνει κανείς στη διάσπαση του Σουδάν, στο φλερτ με τους Κούρδους, στη ντε φάκτο διάλυση του Ιράκ ως ενιαίου κράτους κ.ο.κ. Το τι βέβαια θα γίνει στην πραγματικότητα, το επηρεάζουν, αλλά δεν το καθορίζουν σχεδόν ποτέ αυτοί που εκπονούν τα σχέδια και τα σενάρια.
Konstantakopoulos.blogspot.com
kosmos tou ependiti, 26 2 2011

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

To Κάιρο και η Τρίπολη είναι πιο κοντά απ΄ όσο πιστεύουμε…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Φεβρουαρίου 2011

1) Η Αθήνα στη δίνη του αραβικού τόξου…

Αλήθεια, πόσο απέχει η Αθήνα από την Τρίπολη και το Κάιρο;

Μήπως το πολιτικό και οικονομικό μας μοντέλο έχει περισσότερες ομοιότητες με τα καθεστώτα της Βορείου Αφρικής απ’ όσες νομίζουμε;

Στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, τη Συρία και την Ιορδανία στην κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας βρίσκονται οι ίδιες οικογένειες. Αυτό σημαίνει πως έχει δομηθεί ένα καθεστώς γύρω από τα ίδια πρόσωπα και τους ίδιους μηχανισμούς.

Ένα καθεστώς για να μακροημερεύσει όμως χρειάζεται εκτός από τους μηχανισμούς χειραγώγησης και καταστολής και μια κρίσιμη μάζα που το αποδέχεται και έχει ταυτίσει τα συμφέροντα της μαζί του…

Στην Ελλάδα ποιος κυβερνά, οι καθ’ ύλην αρμόδιοι από τους θεσμούς και το σύνταγμα τα μεσαία στελέχη του πελατειακού κομματικοσυνδικαλιστικού μηχανισμού;

 
Στην Αθήνα τα τελευταία 30 χρόνια στην κορυφή της εξουσίας, με μικρά διαλλείματα, εναλλάσσονται  τα ίδια επίθετα. Το μοντέλο εξουσίας όμως παραμένει απαράλλακτο και στα διαλείμματα.

Όλα κινούνται γύρω από ένα πελατειακό πλέγμα που έχει στην κορυφή της πολιτικής εξουσίας διακομματικά με το εκάστοτε κυβερνών κόμμα να ελέγχει τη μερίδα του λέοντος.

 
Οι συνδικαλιστές του δημοσίου και οι εκπρόσωποι της κεντρικής πολιτικής εξουσίας στην τοπική αυτοδιοίκηση διευρύνουν το πελατειακό πλέγμα σε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας που πληρώνονται από τα δημόσια ταμεία…

Η κρατική διαφήμιση αλλά και η υπολογίσιμη μάζα του ενός εκατ. θέσεων εργασίας στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα εξασφάλιζαν το «σεβασμό» των μέσων ενημέρωσης στο καθεστώς…

Ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου εγκαινίασε την ελληνική εκδοχή της λαϊκής τζαμαχιρίας με τους πράσινους συνδικαλιστές να αποκτούν από τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 αποφασιστικό ρόλο στη διοίκηση των κρατικών επιχειρήσεων.

 
Από τότε μπορεί οι συνδικαλιστές και οι λοιποί «κουμπάροι» της εξουσίας να άλλαξαν χρώματα, αλλά επί της ουσίας μαζί με τους ψηφοθήρες πολιτικούς ασκούσαν από κοινού τη διοίκηση.
 
Έκαναν τις προσλήψεις, μοίραζαν τα επιδόματα και τις πέτσινες υπερωρίες, αποφάσιζαν φωτογραφικά πρόωρες συντάξεις και άλλα τερπνά στα οποία οφείλεται μέρος της χρεοκοπίας.
 
Στα πρώτα χρόνια της επανίδρυσης ο κ. Κ. Καραμανλής ο νεώτερος είχε μιλήσει για καθεστώς ΠΑΣΟΚ. Αυτό που άφησε πίσω του, μαρτυρά πως το καθεστώς της πελατειακής κομματοκρατίας τέμνει όλο το πολιτικό σύστημα μέχρι την αριστερά η οποία στα συνδικάτα των ΔΕΚΟ διαθέτει διπλάσια σχεδόν ποσοστά από τα αντίστοιχα εκλογικά της…
 
Τις τελευταίες μέρες αποκαλύφθηκε πως τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ εισπράττουν εκατομμύρια επιχορηγήσεων από τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ.  Στελέχη των συνδικάτων αυτών κατηγορούνται για ύποπτες συμμετοχές σε επιχειρηματικές δραστηριότητες που έχουν δοσοληψίες με τις επιχειρήσεις στις οποίες είναι συνδικαλιστές.
 
Όλα αυτά αποτελούν δείγματα ενός  διακομματικού πελατειακού καθεστώτος που έχει αρκετές ομοιότητες με αυτό των αραβικών κρατών που βρίσκονται σε αναβρασμό.
 
Ο Μουαμάρ Καντάφι την ώρα που τα πολεμικά αεροπλάνα βομβάρδιζαν τα διαμαρτυρόμενα πλήθη, στο διάγγελμα απειλούσε το ΝΑΤΟ και τη δύση σε μια απέλπιδα προσπάθεια να θολώσει τα νερά της κοινής γνώμης ποντάροντας στο πατριωτικό αίσθημα…
 
Μήπως στο ελληνικό καθεστώς,  οι Αμερικάνοι, η φράου Μέρκελ, το μνημόνιο, οι κατοχικές δυνάμεις της τρόικα δεν χρησιμοποιούνται κατά ανάλογο και αντίστοιχο τρόπο από τους πατρικίους της κοινωνίας τους ενός τετάρτου που αμείβεται από το δημόσιο είτε σαν εργαζόμενοι είτε σαν συναλλασσόμενες με αυτό επιχειρήσεις;…
 
2) Η ανησυχία είναι θετική για τα χρηματιστήρια…
  
Στο χρηματιστήριο τα κέρδη είναι τα μικρά αδερφάκια του φόβου και τα πολλά κέρδη τα ανιψάκια του πόνου. Από την άλλη πλευρά οι ζημιές μοιάζουν με δίδακτρα φροντιστηρίου.

Αυτό τόχουμε ξαναγράψει, αλλά δεν πρέπει να το ξεχνάμε…

Ο Αντρέ Κοστολάνι που αποτελεί και ένα από τους μέντορες αυτής της στήλης, έλεγε πως δεν αδυνατεί να προβλέψει τι θα γίνει στο μέλλον, αλλά ήταν γνώστης 150 ετών χρηματιστηριακής ιστορίας.

Περί τα 50 έτη που απέκτησε μόνος τους στις αγορές και άλλα εκατό μέσω της ιστορίας των αγορών και των πρωταγωνιστών τους.

Το τι είχε συμβεί στο παρελθόν το θεωρούσε πολύ σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα καθώς οι ανταγωνιστές  όχι μόνο αγνοούσαν τι είχε συμβεί στο παρελθόν αλλά νόμιζαν πως ήξεραν τι θα συμβεί και στο μέλλον…

 
Υπάρχει διάχυτη ανησυχία για το πετρέλαιο που έχει ανέβει, για τα χρέη της Δύσης, για το δημογραφικό κ.λπ.
Σωστά συμβαίνει αυτό. Απλά με μια ματιά στην ιστορία θα δει κάποιος πως έχουν ξανασυμβεί τα ίδια και χειρότερα κάθε δυο δεκαετίες το πολύ…
 
Όταν ξεκινούσε η δεκαετία του ΄80 π.χ., το οικονομικό πολιτικό και γεωπολιτικό περιβάλλον ήταν πολύ χειρότερο από το παρόν… Αυτό δεν εμπόδισε τις αγορές μετά από μια δεκαετία πάνω κάτω που προηγήθηκε να ξεκινήσουν για μια ανοδική εικοσαετία…

Έτσι είναι τα πράγματα στις αγορές, όταν δρομολογούνται ευκαιρίες μοιάζουν μπερδεμένα και απαιτούν τόλμη και ρίσκο. Όταν ξεκαθαρίζουν, έχουν καθαρίσει και τα κέρδη, μένουν οι ζημιές και περιμένουν ποιος θα απλώσει το χέρι…

Όταν οι αγορές προσφέρουν ευκαιρίες που βγάζουν μάτια κανείς δεν έχει διάθεση να ρισκάρει. Εφησυχάζει στην ασφάλεια που παρέχει η ευθυγράμμιση με τη συμπεριφορά των άλλων…

3) Τράπεζες

Όπως είναι φανερό, μετά δυο μέρες διόρθωσης το ταμπλό άρχισε να παίζει διάφορα σενάρια και συνδυασμούς.

Ισχύει η εκτίμηση πως μετά την πρόταση της Εθνικής την περασμένη εβδομάδα ο κύβος ερρίφθη…
 
Το γεγονός πως μια μεγάλη μερίδα μικρών ιδιωτών θεωρεί πως η τελευταία άνοδος είναι προϊόν χειραγώγησης αποτελεί θετικό γεγονός για τη συνέχεια.
 
Αποτελεί κλασσική διατύπωση στην αρχή κάθε ανοδικού κύκλου…
 
4) «Κούρεμα»…
 
Κυριε Στούπα μια ερώτηση μόνο.
 
Σε περίπτωση κουρέματος θα κινηθεί το Χ.Α ανοδικά πιστεύετε ή θα έχει προλαβει να πέσει για να ξεκινήσει μια ανοδική τροχιά.
 
Με τιμή 
 
Δημ. Τζαβέλλας
 
Απάντηση: Εξαρτάται πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις θα γίνει. Αν γίνει… Πέρυσι με 15% έλλειμμα θα ήταν ομολογία χρεοκοπίας. Σε δυο χρόνια π.χ. με ευνοϊκό επιχειρηματικό κλίμα, πρωτογενές πλεόνασμα και τις μεταρρυθμίσεις ολοκληρωμένες ίσως με θετικό τρόπο.
Τώρα με όλα τα μέτωπα ανοιχτά, έλλειμμα και χωρίς κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα ίσως αρνητικά…

Πηγή:www.capital.gr

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: