βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Posts Tagged ‘ΔΡΑΧΜΗ’

Η δραχμή είναι η μόνη λύση (#7, Unfollow)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 18 Ιουλίου 2012

Δέκα χρόνια μετά την δημιουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι κάτι θεμελιωδώς σάπιο υπάρχει στο (εφήμερο όπως θα αποδειχθεί) βασίλειο της ευρωζώνης. Προς επίρρωση, η πρόσφατη διεύρυνση του μνημονιακού κλαμπ με μια ακόμη χώρα, την Ισπανία. Έτσι, μετά την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία ο κύκλος των χαμένων περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης επεκτείνεται, πλησιάζοντας απειλητικά την Ιταλία ενώ ταυτόχρονα καταρρίπτεται η μυθολογία που σχεδιασμένα αναπτύχθηκε από το Βερολίνο ενοχοποιώντας κάθε έναν λαό της ευρωζώνης ξεχωριστά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Σοβαρή διαγραφή χρέους ή δραχμή οι ορθές επιλογές

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Ιανουαρίου 2011

Η τελευταία, κυριολεκτικά, ευκαιρία για τη χώρα να διασωθεί και να μην αποσαρθρωθεί κοινωνικά είναι μπροστά της.  Μετά την εμμονή περί μη αναδιάρθρωσης πέρυσι που οδήγησε στο μνημόνιο, με επαχθείς όρους, και το στραγγάλισμα της οικονομίας η Ελλάδα έχει το επόμενο διάστημα την πιθανότητα να ανατρέψει την κατάσταση λόγω των συγκυριών.

Από την πρώτη στιγμή θεωρήσαμε ότι η λύση στο πρόβλημα του χρέους δεν είναι το νέο χρέος που θα έχει ως αποτέλεσμα το 2013 ως ποσοστό του ΑΕΠ να ανέλθει στο 140% έχοντας παράλληλα αφαιμάξει την οικονομία. Αυτό είναι το απόλυτο αδιέξοδο.

Τότε βέβαια η λέξη αναδιάρθρωση ήταν ταμπού αφού τα παπαγαλάκια των μίντια, είτε από άγνοια είτε από παροχή υπηρεσιών στα πραγματικά τους αφεντικά, εξόρκιζαν τη μη πληρωμή μέρους του χρέους. Τώρα φαίνεται η κατάσταση ωριμότερη και το θέμα συζητείται ευρέως στους ευρωπαϊκούς κύκλους. Το σκεπτικό της λύσης βέβαια πάλι είναι σε λάθος κατεύθυνση αφού η μεγάλη πλειοψηφία των ομολόγων δεν πρόκειται να προσφερθεί στο 60-70% της ονομαστικής αξίας τους, ώστε να τα αγοράσει η χώρα και έτσι να μειώσει το χρέος της κατά π.χ. 30%.

Το μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους κατέχεται από χαρτοφυλάκια τραπεζών, οι οποίες συνεχίζουν να τα αποτιμούν στην ονομαστική τους αξία και δεν έχουν την πολυτέλεια να τα πουλήσουν στο 70% χωρίς νέες τεράστιες αυξήσεις κεφαλαίου, δηλαδή κρατικοποίηση.

Προσθέστε σε αυτό ότι αν ανακοινωθεί επισήμως ότι όλα τα ομόλογα αγοράζονται σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, π.χ. στο 75, η αγορά αμέσως θα ανεβάσει τις τιμές.

Άρα οι πληροφορίες που διέρρευσαν όλη την προηγούμενη εβδομάδα, και υποτίθεται προκάλεσαν την εκτόξευση των περιφερειακών αγορών, είναι φρούδες ελπίδες των ιθυνόντων που παλεύουν να λύσουν το πρόβλημα χρέους, πιεζόμενοι από τους τραπεζίτες οι οποίοι θέλουν οι αξίες να κρατηθούν ψηλά αλλά και να διατηρήσουν τις συμμετοχές τους στις τράπεζες. Και την πίτα και τον σκύλο.

Για την χρηματιστηριακή αγορά τώρα, παρότι λύση μακροχρόνια δεν θα δοθεί αν δεν ματώσουν οι απανταχού ομολογιούχοι, αυτό δεν σημαίνει ότι τα χρηματιστήρια και δη το ελληνικό, μετά από τέτοια πτώση δεν μπορεί να συνεχίσει να κινείται υψηλότερα αφού, διαγραμματικά και μόνο, έχει ικανοποιητικό περιθώριο ανόδου.

Ειδικά για μετοχές, πλην των τραπεζών. Πλέον το παραμύθι τόσων ετών με την δήθεν ευρωστία των τραπεζών και τα φανταστικά τους κέρδη από δάνεια, που δεν θα πληρωθούν ποτέ, έφτασε στο τέλος του και όχι μόνο για τις ελληνικές. Ακόμη και οι κινέζικες τραπεζικές μετοχές, σε μία οικονομία που τρέχει με 10%, χωρίς χρέη, έχουν υστερήσει δραματικά τα τελευταία 2 χρόνια. Αυτό κρατήστε το για αργότερα, για το κατά πόσο η ανάπτυξη της Κίνας θα συνεχίσει με ανάλογους ρυθμούς τα προσεχή χρόνια, μετά τα τελευταία φαινόμενα φούσκας στην αγορά κατοικίας. Κρίση θα δημιουργηθεί και εκεί απλά θα είναι λιγότερο επώδυνη και θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την νέα φάση ανάπτυξης.

Σε αντίθεση με τον γερασμένο δυτικό πολίτη, κουρασμένο αφού έχει σχεδόν τα πάντα σε επίπεδο υλικών αγαθών και επιβαρυμένο από υπέρογκα χρέη που δεν μπορεί να αποπληρώσει, ούτε πλέον καν να εξυπηρετήσει.

Το χρέος είναι υπέρογκο. Αν βρεθεί μια λύση για την Ελλάδα, δεν μπορεί να εφαρμοστεί ανάλογη στην Ισπανία που έχει πολλαπλάσιο μέγεθος, ανεργία σχεδόν 20% και τις τράπεζες με κολοσσιαίους σκελετούς από τα στεγαστικά δάνεια που δεν αντιμετωπίζονται με διαγραφές.

Η πραγματική εξυγίανση του συστήματος μπορεί να γίνει μόνο με γιγάντιες χρεοκοπίες που θα επιφέρουν σεισμικές δονήσεις στις οικονομίες και απώλειες στους κατέχοντες με παράλληλη κεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τα κράτη για να εξασφαλίσουν τα 100.000 ευρώ σε κάθε καταθέτη που έχουν υποσχεθεί. Αυτή η λύση είναι επίπονη, έχει τα ρίσκα της, αλλά θα διαμορφώσει συνθήκες παγκόσμιας ηρεμίας για τις επόμενες δεκαετίες. Μπορεί να γίνει με παγκόσμια συμφωνία διότι ο ένας χρωστάει στον άλλον στην Ευρώπη και όλοι στο τέλος χρωστάνε στους Ασιάτες.

Η ανοδική κίνηση λοιπόν της αγοράς δεν οφείλεται σε καμία διαφαινόμενη λύση απλά η μικρή εισροή κεφαλαίων από τους απηυδισμένους με τόκο 1%, είναι ικανή να ωθήσει τα χαρτιά υψηλότερα αφού στα τρέχοντα δεν υπάρχουν ουσιαστικοί πωλητές. Οι θιασώτες των χαρτιών που σε κάθε ευκαιρία έβλεπαν τον πάτο είναι ήδη μέσα σε σαφώς υψηλότερα επίπεδα και περιμένουν.

Από την άλλη πλευρά το ελληνικό χρηματιστήριο δεν έχει βάθος. Αν εξαιρεθούν οι τράπεζες που λόγω της έκδοσης δισεκατομμυρίων νέων μετοχών και των επικείμενων νέων αυξήσεων δεν μπορούν να είναι ατμομηχανή όπως παλιά, η αγορά περιορίζεται σε λίγες δυναμικές ιδιωτικές επιχειρήσεις για τις οποίες όμως αν δεις τις υποχρεώσεις τους τρομάζεις. Τα κρατικά χαρτιά έχουν ένα ενδιαφέρον αφού υποχρεωτικά θα σουλουπωθούν ως εταιρείες και πρέπει να πουληθούν.

Από εκεί και πέρα είναι ο θάνατος του εμποράκου. Η κατανάλωση, ανεξαρτήτως τι θα γίνει τελικά με το χρέος, θα μειώνεται.

Οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων υπό αυτές τις συνθήκες έχουν μεγάλα περιθώρια πτώσης. Ειδικά τα ακίνητα, τα οποία ενσωματώνουν σήμερα ένα premium ασφάλειας σε ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή ή κατάρρευσης του ευρώ. Διαφορετικά είναι πολύ ακριβά. Οι μέσες τιμές οικιστικών και επαγγελματικών ακινήτων είναι τουλάχιστον διπλάσιες από τις αντίστοιχες γερμανικές.

Η Γερμανία έχει καθηλώσει τιμές και μεροκάματα στα επίπεδα περίπου προ εικοσαετίας, η Ελλάδα για να ανακτήσει μέρος της ανταγωνιστικότητας εντός του ευρώ και χωρίς την δυνατότητα υποτίμησης πρέπει να γκρεμιστούν οι τιμές.

Αυτό φαίνεται εκ πρώτης θετικό για την υλοποίηση επενδύσεων αλλά οι αντοχές του τραπεζικού συστήματος από νέες επισφάλειες, που θα προκύψουν μοιραία, δεν είναι μεγάλες.

Από βραχυχρόνια κερδοσκοπική σκοπιά δεν μπορείς διαφωνήσεις με όποιον αγοράζει σήμερα ακόμη και αν τα επιχειρήματα είναι λανθασμένα. Αυτό απέχει, όμως, παρασάγγας από το σενάριο που θέλει την αγορά να καλπάσει γιατί βρέθηκε η λύση.

Αν η χώρα δεν διαγράψει μέρος των χρεών της και συνεχίσει να πληρώνει τους ανάλογους τόκους, ακόμη και μικρότερους, το χρηματιστήριο δεν έχει καμία τύχη για μελλοντική καλή πορεία. Οι οφειλόμενοι τόκοι θα πνίξουν την πραγματική οικονομία και πάντα θα υφίσταται το φάσμα της χρεοκοπίας μη επιτρέποντας την αγορά να ανασάνει.

Αυτή η ανοδική αντίδραση μπορεί ίσως να εξηγηθεί από τη διάθεση για διαγραφή του χρέους η οποία θα λειτουργήσει εξυγιαντικά και θα δώσει μια προοπτική με την προϋπόθεση της δια ευρωπαϊκού ροπάλου δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Αυτή η λύση , εξόχως πολιτική, απαιτεί ευρύτητα πνεύματος, και διάθεση από τους πλούσιους (μέτοχοι τραπεζών, κατέχοντες τα ομόλογα) να πληρώσουν το ανάλογο τίμημα για τις λανθασμένες επιλογές τους. Σε τελική ανάλυση αυτό είναι και το δίκαιο.

Οι τράπεζες πρέπει να κάνουν νέες μεγάλες αυξήσεις κεφαλαίου λόγω των ζημιών που θα τα καταγραφούν από τα ομόλογα στηριζόμενες από τα κράτη. Έτσι τα βιβλία τους θα αποκτήσουν εικόνα εγγύτερη στην πραγματικότητα και οι τραπεζίτες θα έχουν ένα ρευστοποιήσιμο περιουσιακό στοιχείο στις τιμές αγοράς.

Σήμερα το σύστημα κοροϊδεύει τον εαυτό του θεωρώντας ότι τα ομόλογα αξίζουν όσο εκδόθηκαν. Αποτέλεσμα αυτού είναι η παγωμένη οικονομία αφού οι τραπεζίτες δεν δανείζουν γνωρίζοντας τον σκελετό που έχουν στην ντουλάπα αλλά και τους υπόλοιπους από τα επιχειρηματικά δάνεια κ.λπ. Σε αυτή την περίπτωση όμως, σημαίνει ότι θα ζημιωθούν οι υφιστάμενοι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών, οι οποίοι θα δουν την συμμετοχή τους να μηδενίζεται, από την έκδοση των νέων μετοχών. Επιπλέον, οριστικά θα καταγράψουν την απώλεια και στα ιδιωτικά τους χαρτοφυλάκια από την απαξίωση των ομολόγων. Αυτός είναι και ο λόγος που πιέζουν προς τη μη αναδιάρθρωση μη έχοντας όμως να προτείνουν αξιόπιστη λύση, απλά δεν θέλουν να πληρώσουν το λογαριασμό.

Το επιχείρημα ότι κινδυνεύει το τραπεζικό σύστημα από την αναδιάρθρωση είναι αστείο, το αντίθετο συμβαίνει, σήμερα κινδυνεύει που ξέρουμε ότι οι τράπεζες έχουν τόσους σκελετούς και περιορισμένα κεφάλαια να ανταπεξέλθουν. Το τραπεζικό σύστημα στηρίζεται στην πίστη, αυτή δεν μπορεί να υπάρξει εθελοτυφλώντας.
Μόνο το σπάσιμο του αποστήματος μπορεί αν δημιουργήσει εξυγιαντικά και να κινήσει και ιδιωτικά κεφάλαια για επενδύσεις.

Δυστυχώς όμως οι πλούσιοι , οι οποίοι εκλέγουν και τις κυβερνήσεις για να αποφασίζουν για τους ίδιους, θέλουν να πληρωθούν όλα τα χρέη που οφείλονται σε αυτούς.

Αυτή είναι και η ανθρώπινη φύση, η πλεονεξία είναι βασικό της χαρακτηριστικό. Είμαστε στο τελευταίο στάδιο του απόλυτου μαζέματος πλούτου, ένα βήμα πριν την εξέγερση των μαζών η οποία θα συμβεί είτε γιατί θα τους αφαιμάξουν μέχρι τελευταίας ρανίδας είτε γιατί θα τους χαρίσουν το χρέος μέσω τυπώματος νέου χρήματος αλλά δεν θα μπορούν να ζήσουν λόγω πληθωρισμού. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Θα περιμέναμε λόγω της προόδου του ανθρώπου και της μελέτης της ιστορίας τα σφάλματα να μην επαναλαμβάνονται, φαίνεται όμως ότι τα ένστικτα πλεονεξίας είναι τόσο δυνατά που υπερισχύουν δεύτερων σκέψεων κοινωνικής αλληλεγγύης.

Κλασσικό παράδειγμα οι συζητήσεις των πλουσίων ελλήνων ότι η χώρα τους γδέρνει πλέον φορολογικά με τα νέα μέτρα. Ξέχασαν ότι 30 χρόνια δεν πληρώνει κανείς εφορία ή πληρώνει ελάχιστη.

Μερικά παραδείγματα, εντός παρένθεσης τι ισχύει στη δυτική Ευρώπη. Αφορολόγητα τα μερίσματα (προστίθενται στη φορολογική κλίμακα), πώληση μετοχών μη εισηγμένων με φόρο 5% επί του ποσού (προστίθενται στην κλίμακα με κάποια έκπτωση), αφορολόγητα χρηματιστηριακά κέρδη (αυτοτελής φορολόγηση 25%), φόρος τόκων 10% (αυτοτελής φορολόγηση 25%) και αυτά για όσους τα δήλωναν. Σε οποιοδήποτε άλλο δυτικό ευρωπαϊκό κράτος αν ζούσαν θα είχαν 30% -50% λιγότερα χρήματα από αυτά που έχουν σήμερα.

Το γδάρσιμο λοιπόν είναι ότι επιβλήθηκε κάποια φορολογία, όντως υπερβολική, στην ακίνητη περιουσία και αντικειμενικά κριτήρια γιατί το κράτος δεν εκσυγχρονίστηκε για να έχει δίκαιους φορολογικούς μηχανισμούς.
Αυτό όμως δεν συνέβη διότι οι πλούσιοι δεν πλήρωναν φόρους; Ποιοι ήταν οι φοροφυγάδες; οι όντως ράθυμοι κατά πλειοψηφία δημόσιοι υπάλληλοι; Ποιου το βιοτικό επίπεδο υποβαθμίζεται σήμερα βάναυσα; Μα του ιδιωτικού υπαλλήλου και του δημοσίου που δεν χρηματίζεται για να αντικαθιστά την απώλεια του εισοδήματος του.
Όλοι λοιπόν βολεύτηκαν , οι μεν εργαζόμενοι υποτυπωδώς και οι δε μη πληρώνοντας φόρους, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα ήταν πολύ μικρή κάστα για να τους δοθεί σημασία και στηριζόταν από τους συγγενείς τους που εργάζονταν στο δημόσιο…

Δυστυχώς αυτά ακούγονται αρκούντως κομμουνιστικά, διότι αυτό ήταν το πλέον αποτυχημένο μοντέλο κοινωνίας. Έτσι είναι η ανθρώπινη ιστορία όμως όταν ο πλούτος συγκεντρώνεται, ακολούθως, με βίαιο τρόπο, αναδιανέμεται. Δεν ξέρω ποιος θα είναι ο νέος Αϊζενστάιν να φιλμάρει το καινούργιο 1917.

Πάντα θεωρούσα ότι η δια του πληθωρισμού προσωρινή φυγή από τα προβλήματα χρέους είναι η πιο πιθανή καθώς δεν δημιουργεί ορατούς εχθρούς για το πόπολο. Στις Η.Π.Α. το τύπωμα έχει ξεκινήσει δια τυμπανοκρουσιών και επευφημιών από το κατεστημένο. Και τι άλλο να γίνει δηλαδή; 300% είναι το χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ αν προστεθούν οι μελλοντικές υποχρεώσεις για συντάξεις και περίθαλψη. Ευτυχώς έχουν τα ισχυρότερα μίντια και στρέφουν την προσοχή στην Ευρώπη ή όπου αλλού.

Αυτό προεξοφλούν οι αγορές και οι μετοχές ανεβαίνουν. Αν πίστευαν ότι τα χρέη θα πληρωθούν, μέσω της απαιτούμενης αύξησης φορολόγησης οι δείκτες θα ήταν χαμηλότερα από τα χαμηλά του 2009.

Σε αυτό το περιβάλλον η χειρότερη επένδυση δείχνουν τα ομόλογα και η παραμονή σε μετρητά.
Οι μετοχές φαίνονται αδιάφορες επειδή είναι ακριβές ή έχουν ενσωματώσει ένα περιβάλλον λογικού προς υψηλού πληθωρισμού. Χρυσός παραμένει η απόλυτη επιλογή για ασφάλεια σε κάθε σενάριο.  Ακίνητα στη Γερμανία και σε αναδυόμενες αγορές που δεν έχουν εξακοντιστεί οι τιμές.

Επανερχόμενοι στα της Ελλάδας η χώρα πρέπει να πιέσει προς συνολική λύση διαγραφής χρέους με κόστος τους ομολογιούχους και όχι την στήριξη των φορολογουμένων. Αυτό που είπε δειλά η Μέρκελ να γίνει από το 2013 και εξαπολύθηκαν μύδροι εναντίον της. Είναι τυχαίο ότι έχει στοχοποιηθεί από τους πάντες στην Ελλάδα και όχι μόνο και δη από τους τραπεζίτες;

Η αποχαύνωση του Έλληνα είναι παροιμιώδης και συντάσσεται με την κοινή συνισταμένη των δελτίων ειδήσεων ή καλύτερα την μοναδική συνιστώσα γιατί δεν υπάρχει διαφορά. Το πνεύμα: «Καταστροφική θα είναι η διαγραφή χρέους δεν θα έχει γάλα για τα παιδιά σας την άλλη μέρα»

Στις άλλες χώρες κάτι κινείται, υπάρχει μια αντίδραση, στην Ιρλανδία η κυβέρνηση δεν άντεξε, πάει σε εκλογές, οι Ιρλανδοί , φρέσκοι στο μηχανισμό ήδη έθεσαν το θέμα για μείωση των επιτοκίων. Οι Έλληνες που είναι;

Στην Ουγγαρία που πήγε το ΔΝΤ νωρίτερα από την Ελλάδα, η τότε κυβέρνηση πήρε μονοψήφιο ποσοστό στις εκλογές και πολλά άλλα παραδείγματα του πρόσφατου παρελθόντος καταδεικνύουν ότι οι λαοί αντέδρασαν. Μέχρι και η Ισλανδία αντέδρασε, αρνούμενοι οι πολίτες να πληρώσουν για το σώσιμο τράπεζας που πλήρωνε μεγάλα επιτόκια σε καταθέτες εκτός Ισλανδίας.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο λαός έχει δίκιο ή ότι φταίει η κυβέρνηση της Ιρλανδίας για το σημερινό χάλι αλλά καταδεικνύει μια μαχητικότητα και διάθεση αλλαγής πορείας. Σε τελική ανάλυση ο Έλληνας χρεοκόπησε γιατί του άρεσε η ξάπλα η καλή ζωή και να δουλεύει στο δημόσιο. Η κελτική τίγρη, το ευρωπαϊκό θαύμα καινοτομίας , με 15% φορολογικό συντελεστή γιατί χρεοκόπησε;

Συμπερασματικά αν συνεχιστεί το άρμεγμα των μισθωτών στο βωμό της πληρωμής των χρεών το φάσμα της κατάρρευσης θα έρθει πιο κοντά.

Θα πάω ένα βήμα παραπέρα, όπως πέρυσι το Μάιο, η μη κήρυξη αδυναμίας μέρους του χρέους ήταν απαγορευμένη λέξη, ενώ ήταν η μόνη οριστική λύση που τώρα συζητείται ευρέως, έτσι θα συζητείται ευρέως η επιστροφή στη δραχμή ως έξοδο από το τέλμα.

Η χώρα έτσι προχώρησε τόσες δεκαετίες, είναι ο μόνος τρόπος να φτιάξει παραγωγικό ιστό, οι έλληνες να επιστέψουν στην καλλιέργεια, να εκτιναχθεί ο τουρισμός και όποιος έχει διάθεση για δουλειά θα προοδεύσει. Αν συνδυαστεί με την απαραίτητη δημοσιονομική πειθαρχία και την απαγόρευση του τυπώματος χρήματος, μπορεί να γίνουν θαύματα.

Τα «BMW και Mercedes» ας γίνουν πανάκριβα δεν θα είναι η συντέλεια, ούτως ή άλλως και τώρα απλησίαστα γίνονται λόγω φόρων και περιορισμού του εισοδήματος.
Αποδέχομαι a priori ότι αυτό το σενάριο είναι σε ένα βαθμό ουτοπικό, όχι γιατί δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας , το αντίθετο, απλά διότι χρειάζεται σοβαρούς πολιτικούς με όραμα και πειθαρχία δηλαδή σοβαρούς πολίτες…

Ι. Π. ΤΟΥΤΟΥΔΑΚΗΣ

Πηγή:www.capital.gr

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Τα ψέματα και οι αλήθειες για το χρέος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Μαρτίου 2010

του Δημήτρη Καζάκη – Δημοσιεύτηκε στο «Ποντίκι» στις 25/3/2010 

 Η χρεωκοπία της χώρας είναι δεδομένη. Όχι γιατί την επιδιώκουν κάποιοι καταχθόνιοι και σκοτεινοί κερδοσκόποι, αλλά γιατί το κράτος και η οικονομία της χώρας δεν μπορεί πια να σηκώσει το βάρος της εξυπηρέτησης των δανείων. Αυτή είναι η αλήθεια που κρύβει συστηματικά η κυβέρνηση από τον ελληνικό λαό.

 

Ο κ. Παπανδρέου μιλώντας στη 8η Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στις 20/3, διαβεβαίωνε: «Να είναι όλοι βέβαιοι, να είναι ακόμα πιο βέβαιοι οι διάφοροι καλοθελητές, που καθημερινά διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τη χώρα μας, με προφανείς σκοπιμότητες: Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Δεν θα την αφήσουμε να χρεοκοπήσει.» Η δήλωση αυτή μοιάζει εξαιρετικά με μια άλλη ιστορική δήλωση, του Ελευθερίου Βενιζέλου, όταν σε διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό στις 27 Σεπτεμβρίου 1931, διαβεβαίωνε κι αυτός: «Δίδω προς τον ελληνικόν λαόν την προσωπική διαβεβαίωσιν, ότι έχω απόλυτον την πεποίθησιν ότι ημπορούμεν να διατηρήσουμεν την ακεραιότητα του εθνικού μας νομίσματος και να αποφύγωμεν επομένως τας συμφοράς που θα επακολούθουν την ανατροπήν της σταθεροποιήσεως.»

 Την εποχή εκείνη είχαν ανακαλύψει μια άλλη νομισματική πανάκεια για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, την οποία αντί για ευρώ ονόμαζαν χρυσή δραχμή. Για να στηριχθεί το «ισχυρό νόμισμα» της Ελλάδας που ήταν κλειδωμένο με την χρυσή Αγγλική λίρα, ξεπουλήθηκε κυριολεκτικά το σύμπαν. Όλες οι υποδομές της χώρας δόθηκαν σε ξένες εταιρείες (Ούλεν, Πάουερς, κλπ.) ενώ η χρυσή δραχμή χρηματοδοτήθηκε αδρά με πληθώρα δανείων.

 

Για να στηριχθεί η χρυσή δραχμή και το πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού εφαρμόστηκε σκληρή λιτότητα με την κατάργηση κάθε κοινωνικής δαπάνης. Η μόνη κοινωνική πρόνοια που απέμεινε στη χώρα ήταν τα λαχεία και τα λαϊκά συσσίτια των φιλανθρωπικών σωματείων. Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευαν καθημερινά δεκάδες θανάτους από την πείνα. Το κράτος προκειμένου να συνεχίσει τη στήριξη της χρυσής δραχμής και να πληρώνει τα τοκοχρεωλύσια των δανείων του, έκλεινε τα δημόσια σχολεία, δημοτικά και γυμνάσια και απέλυε δασκάλους και καθηγητές. Το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων κλήθηκε να καταβάλει με τη βία έως και το 50% των αποδοχών του. Πολλοί απ’ αυτούς απολύθηκαν. Απαγορεύτηκε ο συνδικαλισμός στους δημοσίους υπαλλήλους και οι απεργίες στους εργάτες, ενώ οι διαδηλώσεις κηρύχθηκαν παράνομες.

 

Η Ελλάδα είχε τεθεί υπό διπλή κηδεμονία, όχι μόνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε εγκατασταθεί ήδη από το 1898, ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας επί Τρικούπη το 1893 και του ελληνοτουρκικού πολέμου της ντροπής του 1897, αλλά καιτης Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας, απαιτούσε να χυθεί αίμα. Οι κυβερνήσεις της χώρας, ως τυφλά και πειθήνια όργανα της κηδεμονίας, εκτελούσαν με υπερβάλλοντα ζήλο τις έξωθεν εντολές. Το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να το φανταστεί κανείς. Λίγους μόνο μήνες μετά από τη διαβεβαίωση του Βενιζέλου η χρυσή δραχμή συντρίφτηκε και η χώρα κήρυξε επίσημα την χρεωκοπία της λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών της. Με το χρεωστάσιο η χώρα παραδόθηκε στο έλεος των δανειστών της. Προκειμένου αυτοί να πάρουν τα λεφτά τους έφεραν ξανά στη χώρα το βασιλιά, που είχε εκδιωχθεί το 1922 και βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά.

 Όπως σήμερα, έτσι και τότε, οι λόγοι που οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έφεραν την ευθύνη για τη χρεωκοπία της χώρας,επικαλούνταν για να δικαιολογηθούν ήταν η «ατάσθαλος οικονομική πολιτική» του κράτους. Κι όπως σήμερα με το ευρώ, έτσι και τότε, κάθε σκέψη για εγκατάλειψη της χρυσής δραχμής ισοδυναμούσε με σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς. Μόνο που οι σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί ήρθαν από την προσπάθεια διάσωσης του «ισχυρού νομίσματος». Προκειμένου λοιπόν να διασωθεί το «ισχυρό νόμισμα» ας πέθαινε η χώρα και ο λαός της.

 Μάλιστα, μέχρι και ειδικό ταμείο ιδρύθηκε το 1930 για την στήριξη της δραχμής, ανάλογο με αυτό του κ. Πετσάλνικου σήμερα. Το ταμείο αυτό οργάνωνε δεξιώσεις στα καλά σαλόνια των Αθηνών και καλούσε τις κυρίες του καλού κόσμου να δώσουν κοσμήματα και ότι άλλο πολύτιμο έχουν «δια την εθνικήν υπόθεσιν». Η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη. Κάποιοι αετονύχηδες καταχράστηκαν το ταμείο, λίγο πριν κηρυχθεί το επίσημο χρεωστάσιο και κατέφυγαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής για να ζήσουν τη ζωή τους εις υγείαν των κορόιδων.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται…

 Ένα παρόμοιο σκηνικό βλέπουμε να στήνεται και σήμερα προκειμένου να παραδοθεί η χώρα και ο λαός της στο έλεος των δανειστών και των αγορών. Οι ίδιες λογικές, οι ίδιες δικαιολογίες, οι ίδιες πρακτικές, τα ίδια αποτελέσματα. Τι συνέβη όμως και βρεθήκαμε ξανά σαν χώρα σε κατάσταση χρεωκοπίας; Ο πίνακας που παραθέτουμε είναι αποκαλυπτικός.

 Σύμφωνα μ’ αυτόν οι πληρωμές για τα δάνεια που έχουν συνάψει οι κυβερνήσεις της χώρας εκτινάχθηκαν από 23,8 δις ευρώ το 2000 στα 84,2 δις ευρώ το 2009. Δηλαδή από το 17,4% του ΑΕΠ της χώρας το 2000, στο 35% του ΑΕΠ το 2009! Μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος η οικονομία της χώρας; Και βέβαια όχι. Εδώ βρίσκεται το όλο πρόβλημα. Όταν η χώρα έχει φτάσει να ξοδεύει το 140% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού σε εξυπηρέτηση του δανεισμού της, είναι προφανές ότι βρίσκεται σε κατάσταση χρεωκοπίας, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, είτε το γνωρίζει, είτε όχι.

 Που οφείλεται αυτός ο δανεισμός; Η συνηθισμένη δικαιολογία είναι το σπάταλο κράτος. Από τον πίνακα όμως βλέπουμε ότι η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό είναι ασήμαντη. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε συνολικά σε εξυπηρέτηση δανείων πάνω από 450 δις ευρώ και δανείστηκε εκ νέου σχεδόν 486 δις ευρώ. Απ’ αυτόν τον νέο δανεισμό μόλις το 3,1% κατά μέσο όρο πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Όλα τα υπόλοιπα πήγαν στην αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους.

 Ακόμη και για το 2009, όπου το δημόσιο έλλειμμα έφτασε τα 17,1 δις, ο νέος δανεισμός του δημοσίου ξεπέρασε συνολικά τα 85,2 δις ευρώ. Με άλλα λόγια το δημόσιο έλλειμμα συνέβαλε στο νέο δανεισμό του δημοσίου μόνο κατά 20%. Επομένως, προς τι τα μέτρα και η λιτότητα για να περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα; Η αλήθεια είναι ότι όσο κι αν περιορισθεί το δημόσιο έλλειμμα, όσο κι αν σφίξουν το ζωνάρι οι δημόσιοι υπάλληλοι, όσο κι αν περιοριστούν οι κρατικές δαπάνες, όσους φόρους κι αν μαζέψουν οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους, δεν πρόκειται να αναχαιτισθεί το δημόσιο χρέος. Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις το δημόσιο χρέος της χώρας θα εκτιναχθεί έως το 2012 στα 350 δις ευρώ, δηλαδή στο 135% του ΑΕΠ. Πράγμα που σημαίνει ότι η ετήσια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα αγγίξει ή και θα ξεπεράσει το 40% του ΑΕΠ. Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι όλα τα μέτρα της κυβέρνησης θα αποδώσουν τα αναμενόμενα. Πράγμα φυσικά πολύ αμφίβολο.

 Γιατί η κυβέρνηση που διαρρηγνύει υποκριτικά τα ιμάτιά της για τους μισθούς και τις συντάξεις που πληρώνει το δημόσιο, δεν λέει κουβέντα για τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές της; Για λόγους σύγκρισης και μόνο, αξίζει να σημειώσουμε ότι το σύνολο των αμοιβών και συντάξεων που πληρώνει το κράτος στους δημόσιους υπαλλήλους ανήλθε το 2009 στα 25,5 δις ευρώ, δηλαδή στο 10,6% του ΑΕΠ της χώρας. Ολόκληρο το ποσό αυτό φτάνει μόλις στο 31% του συνόλου των εξόδων για την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού τον ίδιο χρόνο. Τι περιμένει λοιπόν να αποκομίσει η κυβέρνηση από τη λιτότητα, εκτός από την εξουθένωση των εργαζομένων και της κοινωνίας;

 

Προς τα πού βαδίζουμε;

 

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει η επιβάρυνση από την εξυπηρέτηση του χρέους και πόσο ανατροφοδοτεί την έξαρση του δημόσιου χρέους, αρκεί να πούμε το εξής: Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του πάνω από 450 δις ευρώ. Παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε, αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία σχεδόν 155 δις ευρώ! Ενώ τα επόμενα δύο χρόνια, με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το ελληνικό δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει συνολικά πάνω από 180 δις ευρώ για εξυπηρέτηση ενός διαρκώς αυξανόμενου χρέους. Πώς είναι δυνατό να συνεχιστεί αυτή αιμορραγία χωρίς να οδηγηθεί η χώρα στη διάλυση και η κοινωνία στην ανέχεια;

 

Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόγχος του δανεισμού και δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή που της έχουν εφαρμόσει οι δανειστές της με την συνεπικουρία της ΕΕ.Όσο για το ποιος φταίει για την κατάσταση, δεν έχει παρά να κοιτάξει κανείς τα ελλείμματα στην παραγωγή, το εμπορικό ισοζύγιο, αλλά και την τεράστια διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα τέλη του 2009 (με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΔΝΤ) έχουν βγει από την Ελλάδα πάνω από 200 δις δολ. που έχουν τοποθετηθεί σε κάθε είδους κερδοσκοπία (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα, κλπ.) του εξωτερικού! Ποιοι τα έβγαλαν από την Ελλάδα; Οι δημόσιοι υπάλληλοι; Κι από πού βγήκαν αυτά; Προφανώς από τη λεηλασία της χώρας, από τα υπερκέρδη των μονοπωλίων, των καρτέλ και των τραστ, που φρόντισαν να διογκώσουν με τις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, των ανοιχτών αγορών και της απορρύθμισης όλες οι κυβερνήσεις.

 

Μάλιστα, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, στα τέλη του 2009 υπήρχαν ως καταθέσεις κατοίκων της Ελλάδας σε τράπεζες του εξωτερικού 15 δις ευρώ. Αναλογικά με το οικονομικό μέγεθος της χώρας, η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τις περισσότερες καταθέσεις κατοίκων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Οι ιδιοκτήτες αυτών των λογαριασμών δεν είναι περισσότεροι από 3.000. Αν είχαμε την ευκαιρία να ακτινοσκοπήσουμε τους λογαριασμούς αυτούς θα ανακαλύπταμε τηναφρόκρεμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου της χώρας. Πρόκειται για μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που δεν της καίγεται καρφί για το τι θα απογίνει η χώρα.

 

Όταν μιλάμε για κέρδη και υπερκέρδη, αρκεί να πούμε ότι σύμφωνα με τους National Accounts της Eurostat, σε κάθε 1000 ευρώ νέα προϊόντα και υπηρεσίες (δηλαδή προστιθέμενη αξία) που παρήγαγε ετήσια η ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία, τα 560 ευρώ μετατράπηκαν σε επιχειρηματικό κέρδος και μόλις τα 350 σε αποζημίωση των εργαζομένων. Στην ΕΕ η αντίστοιχη κατανομή είναι 360 υπέρ του επιχειρηματικού κέρδους και 550 υπέρ της εργασίας! Η Ελλάδα κατέχει την υψηλότερη θέση μέσα στην ΕΕ ως προς το μερίδιο του προϊόντος της που νέμεται το επιχειρηματικό κέρδος, το οποίο το 2008 (για το οποίο διαθέτουμε στοιχεία) έφτασε στο ύψος ρεκόρ του 59,5%. Πίσω της ακολουθεί η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Ιρλανδία, κοκ.

 

Το ελληνικό κράτος υπήρξε εξ ιδρύσεώς του σπάταλο, διεφθαρμένο και βαθύτατα παρασιτικό. Κι αυτό γιατί οικοδομήθηκε για να εξυπηρετήσει μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, η οποία το αξιοποίησε για να λεηλατήσει τη χώρα και το λαό της. Ο δανεισμός ήταν εξυπαρχής ένας από τους πιο προσοδοφόρους τρόπους για να χρηματοδοτηθεί αυτή η λεηλασία. Έτσι προέκυψαν και οι απανωτές χρεοκοπίες του ελληνικού κράτους. Υπολογίζεται ότι από τα 170 χρόνια του επίσημου ελληνικού κράτους έως το τέλος του 20ου αιώνα, η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πτώχευσης στα 50 από αυτά. Η τελευταία επίσημη πτώχευση ήταν αυτή του 1932. Και τότε ο λαός ήξερε πολύ καλά ότι οι κυβερνήτες της χώρας που την οδήγησαν στην χρεωκοπία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα σώμα πολιτικών «επαγγελματιών επιδιωκόντων ατομικά συμφέροντα και εξαγοραζομένων υπό των διαφόρων αναδόχων εταιριών, της δωροδοκίας διενεργουμένης δια του εις το Χρηματιστήριον διεξαγομένου παιγνιδίου, όπερ πράκτορες καθωδήγουν εκ των διαδρόμων της βουλής», όπως έγραφε εκείνη την εποχή ο επιφανής ιστορικός Π. Καρολίδης.

 

Σήμερα βαδίζουμε ολοταχώς προς μια νέα επίσημη πτώχευση. Κι αυτό γιατί φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση της χώρας, όπως έγινε και σε ανάλογες εποχές παλιότερα, να αμφισβητήσει την εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές και τις διεθνείς αγορές. Φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση να προτάξει το συμφέρον της χώρας και του λαού της, έναντι των συμφερόντων των αγορών, των τραπεζών και των ισχυρών της ΕΕ. Κι έτσι όλοι μαζί έχουν δρομολογήσει για τη χώρα μια ακόμη καταστροφική πτώχευση. Το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι το πώς θα τεθεί η χώρα υπό κηδεμονία προκειμένου οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι αγορές να κατασχέσουν και να δημεύσουν ότι μπορούν. Οι συζητήσεις στην ΕΕ, οι κινήσεις της κυβέρνησης και τα πακέτα των μέτρων, αφορούν στην προετοιμασία του εδάφους και στην τελική μορφή που θα πάρει η επίσημη μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτό θα γίνει υπό την κηδεμονία της ΕΕ, του ΔΝΤ, ή ενός συνδυασμού και των δυό; Θα γίνει με το ευρώ, με την επιστροφή σ’ ένα ελεγχόμενο και πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, ή με την επιβολή διπλού νομίσματος; Όλα αυτά δεν είναι παρά λεπτομέρειες που υπηρετούν την ίδια βασική κατεύθυνση, την ίδια πορεία προς την επίσημη πτώχευση και δήμευση της χώρας.

 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: