βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Posts Tagged ‘ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ’

Το εκπαιδευτικό έλλειμμα ως τροφοδότης της Aκροδεξιάς

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Μαΐου 2013

Γεώργιος-Στυλιανός Πρεβελάκης

Η ante portas απεργία των εκπαιδευτικών επανέφερε το ζήτημα της Εθνικής Παιδείας και ανέδειξε την πλήρη παραμόρφωση του συστήματος. Η κοινή γνώμη συνταράσσεται από το αν και πώς θα διενεργηθούν οι Πανελλήνιες εξετάσεις. Η ουσία, όμως, έχει εξαφανιστεί: οι εξετάσεις αυτές, χρόνια τώρα, ακυρώνουν ο,τιδήποτε άλλο ζητούμενο στον χώρο της Μέσης Παιδείας. Οι γονείς ελάχιστα ασχολούνται με τις γνώσεις και την διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών τους μέσα στο σχολείο· αντιθέτως, έχουν πλήρως αποδεχθεί και συμβιβαστεί με την ιδίαις δαπάναις πλήρωση των κενών, γνωστικών και άλλων. Τους απασχολεί η προώθηση των παιδιών στον ανταγωνισμό, με τελικό στόχο μια θέση στο Δημόσιο ή την ενσωμάτωση σε κάποιο από τα κλειστά επαγγέλματα.

Βέβαια, το σύστημα καταρρέει. Ούτε το Κράτος μπορεί πλέον να λειτουργεί ως διανομεύς αργομισθιών ούτε τα επαγγέλματα θα παραμείνουν κλειστά. Το επαγγελματικό μέλλον των νέων θα εξαρτάται από τις πραγματικές τους ικανότητες, χωρίς τις οποίες τα τυπικά προσόντα είναι άχρηστα. Όμως, οι επί τριακονταετία εμπεδωμένες νοοτροπίες αλλάζουν αργά και δύσκολα. Τα συνεπαγόμενα επαγγελματικά και συνδικαλιστικά δίκτυα συμφερόντων διαθέτουν ακόμη εφεδρείες.

Οι ζημίες από την ανωμαλία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος δεν περιορίζονται στην επαγγελματική αστοχία η οποία σήμερα επιβαρύνει τις «χαμένες γενεές». Η οικονομική κρίση προέκυψε από την υποδόρια κατάρρευση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας· παράλληλα, η υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος λειτουργεί σαν ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της πολιτικής ζωής. Το εκπαιδευτικό έλλειμμα, εν συνδυασμώ με τις διαψευσμένες κατοχυρωμένες προσδοκίες, τροφοδοτεί και αναπτύσσει ακραίες συμπεριφορές. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί ένα φυσικό υποδοχέα των νέων σε επαγγελματικό αδιέξοδο και  σε πνευματική σύγχυση, δηλαδή των θυμάτων του ελλειμματικού εκπαιδευτικού συστήματος.

Πλανώνται, επομένως, όσοι θεωρούν ότι η ισχύς της Χρυσής Αυγής οφείλεται κατά κύριο λόγο στην τρέχουσα οικονομική κρίση. Η βελτίωση των οικονομικών συνθηκών δεν θα απαλλάξει την ελληνική κοινωνία από τον ήδη εγκατεστημένο δεξιό εξτρεμισμό. Η δύναμή του ανάγεται περισσότερο στην ιδεολογική πενία, παρά στην οικονομική δυσπραγία. Η Χρυσή Αυγή δεν ακυρώνεται με απαγορεύσεις ή αστυνομικά μέτρα. Σε ένα πολιτικό κίνημα το οποίο αμφισβητεί την καθεστηκυία τάξη, η μεμονωμένη καταστολή διευκολύνει την ανάδειξη πολιτικών στελεχών, την ριζοσπαστικοποίηση, την ενίσχυση της εσωτερικής συνοχής, την ηρωοποίηση. Προετοιμάζει, επίσης, ένα σκληραγωγημένο «στρατό», ικανό να ασκήσει επαναστατική βία όταν προκύψουν ευνοϊκές συνθήκες.

Το υπόβαθρο της ακροδεξιάς πολιτικής ανέλιξης είναι πολιτισμικό· έρχεται ως συνέπεια της αστοχίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Πλείστοι όσοι νέοι Έλληνες αποφοιτούν από τα σχολεία, χωρίς τα βασικά νοητικά εφόδια, ώστε να διακρίνουν θεμιτό και αθέμιτο στον πολιτικό λόγο και πράξη. Άγλωσσοι, ανίκανοι να διατυπώσουν συγκροτημένη σκέψη, χωρίς στοιχειώδη ιστορική παιδεία, χωρίς αίσθηση των κλιμάκων του χρόνου, χωρίς κριτήρια και πνευματική πειθαρχία κινούνται εύκολα από το ένα άκρο στο άλλο· υιοθετούν ή ανέχονται απόψεις οι οποίες τους τοποθετούν, έστω και εν αγνοία τους, εκτός της πολιτισμένης Ανθρωπότητας.

Χωρίς υπευθύνους και ενημερωμένους πολίτες, καμιά κοινωνία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κρίσεις και δυσκολίες. Η έμφαση στην χρησιμοθηρία και στην ήσσονα προσπάθεια κατέστρεψε την κατ’εξοχήν αποστολή του εκπαιδευτικού συστήματος : να προετοιμάζει την διαδοχή των γενεών στον πολιτικό και κοινωνικό βίο.

Οι όποιες μεταρρυθμιστικές διορθωτικές απόπειρες έχουν αποτύχει. Η κοινωνία δεν υποστήριξε καμία σχετική προσπάθεια. Η κοινή γνώμη, στραμμένη στην προσοδοθηρική λογική και επηρεασμένη από ξεπερασμένες παιδαγωγικές  και εκπαιδευτικές θεωρίες, δεν μπόρεσε να κατανοήσει τα διακυβεύματα.

Οι συλλογικές νοοτροπίες δεν μεταβάλλονται με διδάγματα και νουθεσίες· αλλά μετά από επώδυνες εμπειρίες. Οι πρόσφατες οικονομικές ταλαιπωρίες ήδη κλονίζουν τις ριζωμένες πεποιθήσεις. Οι εκπαιδευτικές παραμορφώσεις είναι πλέον ορατές σε όλα τα πεδία : ατομικά, συλλογικά, πολιτικά. Οι προϋποθέσεις για μια εκ βάθρων αναθεώρηση του συστήματος έχουν συσσωρευθεί. Ρόλος της ηγεσίας είναι κατ’αρχήν να διακρίνει και να αναγνωρίσει το πρόβλημα. Κατόπιν, πρέπει να εξηγήσει στους πολίτες, με σαφήνεια και πειθώ, την αιτιώδη σχέση ανάμεσα στο εκπαιδευτικό έλλειμμα και τις απειλητικές του συνέπειες.

 

πηγή: Aντίφωνο, ΕΣΤΙΑ 14 Μαΐου 2013

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μαθαίνοντας από το ξυπόλητο κίνημα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Δεκεμβρίου 2011

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αποκάλυψη τώρα!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 31 Μαρτίου 2011

Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

Το Σαβατοκύριακο 12-13 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε, άψoγα οργανωμένο από την εταιρεία ARTIFEX ένα Συμπόσιο ευρείας θεματικής με τίτλο: «Η κρίση του πολιτισμού και η αναζήτηση της υπέρβασής της». Ηταν μια από τις επιτυχέστερες παρομοίου τύπου εκδηλώσεις, πλούσια σε πληροφορίες, υποδέιξεις, διαπιστώσεις, αναλύσεις.

Την ιδιαίτερη προσοχή μου τράβηξε η επισήμανση ότι η κρίση, πέρα από οτιδήποτε άλλο, ήταν για όλους τους Έλληνες μια Αποκάλυψη. Μια αποκάλυψη των ποσοτικών και ποιοτικών στοιχείων που την συνιστούν.

Εξ ού και ο τίτλος του σημερινού αλλά και του επόμενου κειμένου, που θα είναι επίσης αφιερωμένο στο Συμπόσιο και  τις διαπιστώσεις του.

Οι ομιλητές, καθώς και το πρόγραμμα του Συμποσίου παρατίθενται στο τέλους του παρόντος.

Αρχίζοντας αισιόδοξα, σήμερα θα σταθώ στην άκρως ενθαρρυντική διαπίστωση του Συμποσίου για τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό των σπουδαίων κιβωτών δράσης, νησίδων αριστείας, και παραδείγματος, που με την διείσδυσή τους στην ελληνική κοινωνία και τον διεγερτικό τους ρόλο είναι δυνατόν να συνεγείρουν ευρύτερες υγιείς δυνάμεις του τόπου στην αναμενόμενη προσπάθεια ηθικής ανάτασης που τόσο χρειαζόμαστε.

«Η απαισιοδοξία της λογικής είναι η αισιοδοξία της θέλησης».  Πως αλλιώς να εξηγήσεις ότι ακόμα και μέσα σ΄ αυτόν τον ερειπιώνα που λέγεται ελληνικό κράτος, ελληνική κοινωνία υπάρχουν τόσα ζωντανά κύτταρα, τόσοι θύλακοι αγωνιστικότητας, που με περίσσεια ικμάδα δίνουν τον αγώνα τον καλό με ενθουσιασμό, αποφασιστικότητα και επιτυχία.

Πολιτικά ανέστιοι, επαγγελματικά φιλοπερίεργοι και κοινωνικά φιλοπρόοδοι επιστήμονες, ανήσυχοι, ευρηματικοί επιχειρηματίες, ονειροπόλοι και ταλαντούχοι νέοι, αφιερωμένοι της τέχνης. Παρέες σκεπτόμενων πολιτών,  εναλλακτικά μέσα επικοινωνίας, κοινωνικά δίκτυα.

Σωματεία ενεργών πολιτών, δρώντων έξω από χρεοκοπημένους θεσμούς, μέσα όμως από τα σπλάχνα αυτής της κοινωνίας, που διεκδικούν και επιβάλλουν  με τη συμπεριφορά τους, το λιγότερο: Ποιότητα ζωής, αλλά και το περισσότερο: Τη δημιουργία αυτόνομων, απελευθερωμένων χώρων προόδου, ανταγωνισμού και προστιθέμενης αξίας.

Πρόκειται για μια, όπως βρήκα να ονομάζεται, «άυλη εργασία», η οποία, καθόσο συντελείται, δεν γίνεται αντιληπτή, από τη μέση παρατηρητικότητα των απ΄ έξω. Κι αυτό γιατί δεν μισθοδοτείται από κανένα χουβαρντάδικο υπουργικό μισθολόγιο, δεν καταγράφεται σε κανένα σπάταλο ταμείο επιμόρφωσης, επιδότησης ή επιχορήγησης, δεν παρα-σιτίζεται από κανένα κονδύλι ευρωπαικής προέλευσης. Πρόκειται για μια εργασία, έναν μόχθο καλύτερα,  που εντοπίζεται, μόνο εκ των υστέρων: Εκ του αποτελέσματος, δηλαδή, σε στρατηγικής σημασίας  τομείς, όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και της παιδείας, των γνώσεων, των συμβόλων, των ιδεών, της αισθητικής, της αλληλεγγύης, των  κοινωνικών σχέσεων…

Αναφέρω, ενδεικτικά, τρία παραδείγματα, ένα από τον καθένα τους τομείς της Επιστήμης, της Τέχνης και της Οικονομίας.

Πανεπιστημιακοί του μαυροπίνακα και των ερευνητικών κέντρων που πηγαίνουν κάθε μέρα στο πανεπιστήμιο, συνήθως σε ένα άθλιο περιβάλλον για να δώσουν στο μάθημά τους τον καλύτερο εαυτό τους. Που ντρέπονται να δείξουν στους συναδέλφους τους των άλλων χωρών σε ποιές συνθήκες κάνουν έρευνα και που παρ΄ όλα αυτά καταφέρνουν να στέκονται με αξιώσεις στα διεθνή συνέδρια. Επίσημες διεθνείς μετρήσεις παραγωγής νέας γνώσης κατατάσσουν την Ελλάδα στην 28η θέση -στην 20η, αν ληφθεί υπόψη ο πληθυσμός των χωρών. Και αυτό σε απαιτητικούς τομείς όπως αυτοί των υπολογιστών, των γεωπονικών επιστημών, της κλινικής ιατρικής. της φυσικής, της χημείας, της βιολογίας, της επιστήμης των  υλικών, των οικονομικών.

Από το άλλο μέρος: Ένα πλήθος νέων που ασχολούνται με «έργα ουχί παραδεδεγμένης χρησιμότητος» και που καθημερινά μοχθούν, συχνότατα απλήρωτοι, αναζητώντας την ανταμοιβή στο αποτέλεσμα της δουλειάς τους.

Ηθοποιοί, μουσικοί, εικαστικοί, χορευτές, που περνούν το μεγαλύτερο μέρος του εικοσιτετραώρου τους σε εργαστήρια, σε πρόβες ορχηστρών, θεάτρων και  χορού, ασκούμενοι σε έναν αυτοαμειβόμενο υψηλό επαγγελματισμό. Ένα επαγγελματισμό, που σύντομα θα εισπραχθεί με ευεργετικό θαυμασμό, σε κάποια, μικρή έστω, αίθουσα από κάποιο κοινό, που θα έχει την ευκαιρία να αποσπασθεί, έστω και για λίγο, από το σκουπιδαριό της ευκολίας των καναλιών και του life style.

Πάνω σ΄ αυτό, διαβάστε παρακαλώ την απάντηση του μεγάλου μας πιανίστα Δ. Σγούρου, στην ερώτηση:

– Εχετε στερηθεί και τι, για να φτάσετε στο σημείο που είστε;

Απάντηση:

-Εμένα το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να μελετάω. Αν μπορούσα να βγάζω χρήματα μελετώντας και όχι παίζοντας θα ήμουν τρισευτυχισμένος. Το ταλέντο είναι ευθύνη και χάρισμα, με το οποίο μπορείς να κερδίσεις χρόνο. Κάτι που ένας άλλος χρειάζεται δέκα χρόνια για να το μάθει εσύ χρειάζεσαι το μισά. Τι να πω λοιπόν;  Ότι δεν έπαιζα στην γειτονιά ή ότι δεν καθόμουν στις καφετέριες;

Από το χώρο της οικονομίας τώρα: Οι εξαγωγικές επιδόσεις, κυρίως νέων επιχειρηματιών, που με τόλμη, όραμα και καινοτομία υπερέβησαν τα όρια της ελληνικής αγοράς για να αναμετρηθούν στο διεθνή επιχειρηματικό στίβο με επιτυχία, όπως δείχνει η συνεχής αύξηση των εξαγωγών μας. Η σημαντική βελτίωση του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών που καταγράφηκε κατά το 2010, συνεχίστηκε και τον Ιανουάριο του 2011.  Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, η συνολική αξία των εξαγωγών – αποστολών, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαιοειδών, ανήλθε στο ποσό των 1.388,8 εκατ. ευρώ, έναντι 992,9 εκατ. ευρώ τον ίδιο μήνα του 2010, παρουσιάζοντας αύξηση 39,9%!

Ακόμη, είναι άδικο να ξεχνάμε και τις μοναχικές μονάδες σπουδαίων προσωπικοτήτων που με ατσαλάκωτη ακεραιότητα τιμούν το επάγγελμά τους, διδάσκουν με την καθημερινότητά τους, υπερασπίζονται και τονώνουν την εθνική φιλοτιμία, σέβονται και μετέρχονται τη διαδικασία της νόμιμης δημιουργίας πλούτου, περιφρονώντας συγχρόνως την επίδειξή του, και κυρίως απέχουν επίμονα από τα σκηνοθετημένα τηλεοπτικά παράθυρα, ακόμα και σοβαρών τάχα εκπομπών, αν και θα μπορούσαν, αν το ήθελαν, να ήταν μονίμως καλεσμένοι σ΄ αυτά.

Ολοι αυτοί οι μικροί «θρίαμβοι» σηματοδοτούν πλέον ένα κίνημα. Ενα κίνημα που φαίνεται να έχει ξεπεράσει το όριο του «μια μάταιη προσπάθεια δεν είναι μια άχρηστη προσπάθεια» και να κινείται, ήδη, στη λογική του: «δεν είναι εξίσου ριψοκίνδυνο το να μην επιχειρήσεις, και το να μην πετύχεις».

* O κ. Κωστούλας είναι τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα. Ένα νέο βιβλίο του, με τίτλο: «ΔΙΑΒΑ-ΖΩΝΤΑΣ με το μολύβι στο χέρι», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ.


gcostoulas@gmail.com

ΟΙ ΟΜΙΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ Νίκος Κοκοσαλάκης: «Ποια είναι τα κύρια γνωρίσματα της κρίσης;»Δημήτρης Κυριαζής: <<H κρίση του πολιτιστικού υποκειμένου. Πολιτιστική και Ψυχαναλυτική προσέγγιση>> Ηλίας Μαλεβίτης: <<Η πολυπολιτισμικότητα και η Μουσουλμανική μετανάστευση: ανίχνευση όρων και ορίων>> Σταύρος Γιαγκάζογλου: <<Η κρίση στην εκπαίδευση: υπάρχει λύση;>> Άγγελος Καλογερόπουλος-Τασούλα Καραγεωργίου: <<Επιπτώσεις της κρίσης στη γλώσσα και την επικοινωνία>> Γιώργος Κόρδης: <<Η ανανεωτική δύναμη της Παράδοσης. Ο ρυθμός στις εικαστικές τέχνες και η σημασία του>> Γιώργος Δελαστίκ: <<Η κρίση στην οικονομία και την πολιτική>> Γιώργος Κωστούλας: << Η κρίση και ο ρόλος της επιχειρηματικής ηγεσίας>> Φώτης Παπαθανασίου: <<¨Εν αρχή ήν ο ρυθμός¨: ποιος είναι ο ρόλος της μουσικής στη σύγχρονη κοινωνία και ποια μπορεί να είναι η συμβολή της σε μια νέα πνευματικότητα;>> Κώστας Γεωργουσόπουλος: <<Μπορεί να συμβάλει το θέατρο στην υπέρβαση της κρίσης;>> Αλέξανδρος Αγγελόπουλος: <<Πολιτισμός και τουρισμός: σε αναζήτηση ταυτότητας, καινοτομίας και εξωστρέφειας>> Ευφροσύνη Δοξιάδη: <<Υπάρχει κρίση στην τέχνη;>> Χρήστος Γιανναράς: <<Ανήκωμεν εις την Δύσιν;>> Κώστας Ζουράρις: <<Πολυπολιτισμικότητα και ελληνική ταυτότητα>> Σωτήρης Γουνελάς: <<Η αποϊεροποίηση και ο απανθρωπισμός του πολιτισμού>>

Πηγή:www.capital.gr

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Ιανουαρίου 2011

του Μελέτη Μελετόπουλου

Ο μέσος εκπαιδευτικός του 2007 εισέρχεται στην τάξη με χαλαρό ύφος και διεκπεραιώνει τυπικά την διαδικασία. Απαγγέλλει το μάθημα της ημέρας, ανταλλάσσει μερικές κοινοτυπίες με τα παιδιά και εξέρχεται. Υπάρχει φυσικά και η χειρότερη εκδοχή: ο δημοσιοϋπαλληλοποιημένος εκπαιδευτικός που, αισθανόμενος ασφαλής και κατοχυρωμένος στην θανατηφόρα και πνευματοκτόνα μονιμότητά του, αργεί εσκεμμένα να πάει στο μάθημα και μάλιστα επιπλήττει με ύφος «παληού» τους νεώτερους που σπεύδουν, υπο-απασχολεί τα παιδιά μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι εφησυχασμένος ότι το φροντιστήριο θα καλύψει τα κενά, υπολειτουργεί στο σχολείο ώστε να έχει περίσσευμα ενέργειας για το φροντιστήριο που δουλεύει ο ίδιος, συνδικαλίζεται με σκοπό να απεργεί παραμονές επετείων ώστε να επεκταθεί η σχόλη του με «γεφυρούλες».
Σʼ αυτό το πλαίσιο, ο παλαιός δάσκαλος ιεραπόστολος ή και ο παλαιού τύπου ιδεολόγος-συνδικαλιστής αποτελούν είδη εν ανεπαρκεία.

Σε τι συνίσταται, όμως, η αυθεντική έννοια του δασκάλου; κατʼ αρχήν πρέπει να έχει επιλέξει την ιδιότητα του εκπαιδευτικoύ λόγω έφεσης και αγάπης προς αυτήν. Δεύτερον, πρέπει να την θεωρεί λειτούργημα, και όχι επάγγελμα. Δηλαδή προσφορά προς την κοινωνία, και μάλιστα με μεγάλο βαθμό ανιδιοτέλειας. Τρίτον, πρέπει να αποφεύγει τους μαθητοπατερικούς λαϊκισμούς, που αποφέρουν εύκολη δημοτικότητα, και, αντιθέτως, να είναι αυστηρός και δίκαιος. Η αυστηρότητα είναι ο μηχανισμός εκείνος που εμπεδώνει τον σεβασμό του μαθητή στην εκπαιδευτική διαδικασία. Τέταρτον, πρέπει να είναι επιστημονικά ενημερωμένος —ας μην χρησιμοποιήσω την βαρειά λέξη «σοφός». Η παιδεία του δασκάλου —θα ήθελα να πω η «σοφία»— γεννά τον σεβασμό του μαθητή στο πρόσωπο του δασκάλου. Πέμπτον, ο δάσκαλος πρέπει να είναι δίκαιος, για παράδειγμα η βαθμολογία του πρέπει να είναι το γινόμενο ενός σύνθετου πολυώνυμου, που να συνυπολογίζει όχι μόνον την επίδοση αλλά και το ήθος, όχι μόνον το αποτέλεσμα αλλά και την προσπάθεια, όχι μόνον την συμμετοχή αλλά και την οικογενειακή κατάσταση του μαθητή. Για παράδειγμα, ο βαθμός λειτουργεί όχι μόνον ως αμοιβή αλλά και ως ενθάρρυνση και ψυχολογική στήριξη. Έκτον, ο δάσκαλος πρέπει να είναι παιδαγωγός και ψυχαναλυτής, δηλαδή να προσεγγίζει τον ψυχικό κόσμο του μαθητή και να χρησιμοποιεί την εκπαιδευτική διαδικασία ως μηχανισμό έμμεσης ψυχοθεραπείας. Δύσκολο, βεβαίως. Έβδομον, ο δάσκαλος πρέπει να διδάσκει ήθος, διότι γνώση χωρίς ήθος είναι κύμβαλον αλλαλάζον. Όγδοον, ο δάσκαλος πρέπει να είναι συναρπαστικός, να είναι ρήτωρ, εύγλωττος, απροσδόκητος, οικείος αλλά και εμβληματικός μαζί, συναισθηματικός μά και πρότυπο, αφηγητής αλλά και μαιευτικός.

Μπορεί όλʼ αυτά να ηχούν ανέφικτα στην καθημερινή συλλογική αθλιότητα, αλλά από πού θα ξεκινήσει το ξήλωμα της αθλιότητας παρά από το Σχολείο. Ας θυμηθούμε άλλωστε ότι όλοι μας είχαμε έναν τέτοιον δάσκαλο στα σχολικά μας χρόνια, που εγκαταστάθηκε διά παντός στην συνείδησή μας και λειτουργεί ως κριτήριο, γνώμονας και πυξίδα.

Εξ άλλου ο Πλάτων είχε πει ότι «η διδασκαλία είναι το επάγγελμα των αρίστων».

Aρθρο από την «Νέα Πολιτική», τεύχος 16, σελίδα 24, σε μορφή pdf.

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δημόσιοι υπάλληλοι κατ’ εικόνα και ομοίωση της ελληνικής κοινωνίας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 5 Ιανουαρίου 2011

Του Κώστα Καράμπελα *

 

Πώς η Ελλάδα έφτασε στην ανομολόγητη πτώχευση;

 

Ποιοι οδήγησαν τη χώρα στην τραγική αυτή κατάσταση;

 

Ποιο είναι το ποσοστό ευθύνης των δημοσίων υπαλλήλων;

 

Ο ιδιωτικός τομέας και η κοινωνία των πολιτών λειτουργούν άψογα και το μόνο μας πρόβλημα είναι η λειτουργία του δημοσίου;

 

Μήπως κάποιοι επωφελούνται από αυτήν την κατάσταση και για αυτό συντηρείται τόσα χρόνια;

 

Γιατί η ανώτερη αστική τάξη δεν αντιδρά αν το δημόσιο αποτελεί εμπόδιο στην υγιή επιχειρηματική της δράση;

 

Γιατί η κοινωνία ανέχεται θεσμούς που λειτουργούν εις βάρος της;

 

 

Μήπως όλοι οι Έλληνες λίγο ή πολύ έχουμε εκμεταλλευτεί την κατάσταση και έχουμε ωφεληθεί πολλαπλώς οπότε ανεχόμαστε επί μακρόθεν ό,τι κατά καιρούς μας βολεύει;

 

Αυτοί που ισχυρίζονται ότι αποκλειστικώς υπεύθυνοι για την πτώχευση της χώρας είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί πρέπει επιτέλους να αντιληφθούν ότι όλοι αυτοί, δεν έφτασαν με διαστημόπλοια στην Ελλάδα από κάποιο μακρινό σύμπαν. Δεν ανατράφηκαν σε κάστες.

 

 

 

Μεγάλωσαν μέσα στην ίδια κοινωνία όπου μεγάλωσαν και οι λοιποί Έλληνες, γαλουχήθηκαν με τις ίδιες λίγο πολύ αξίες, ασπάστηκαν παρόμοιες πεποιθήσεις, αποφοίτησαν από τα ίδια σχολεία και πανεπιστήμια από τα οποία αποφοίτησαν και οι συνάδελφοί τους του ιδιωτικού τομέα.

 

 

 

Όπως προέκυψε δε από την προσφάτως διενεργηθείσα απογραφή, οι δημόσιοι υπάλληλοι, αριθμούν περίπου 1,000,000 εργαζόμενους σε σύνολο εργατικού δυναμικού 4,431,326 ατόμων σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ΕΣΥΕ (δεύτερο τρίμηνο 2010). Το νούμερο αυτό είναι τόσο μεγάλο που αποκλείει στατιστικά την πιθανότητα όλοι αυτοί οι άνθρωποι να είναι ελαττωματικοί.

 

 

 

Τουναντίον μάλιστα, το δημόσιο (καλώς ή κακώς) προσέλκυσε το αξιόλογο δυναμικό της μεσοαστικής τάξης καθώς πλήρωνε καλύτερα και πιο σταθερά σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα.

 

 

 

Πώς κατέληξαν λοιπόν όλοι αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες συνηθισμένοι άνθρωποι να είναι στιγματισμένοι ως αντιπαραγωγικοί, αδιάφοροι, ελάχιστα εξυπηρετικοί, καθόλου προνοητικοί και σε κάποιες περιπτώσεις έως και διεφθαρμένοι; Μήπως παρόμοια είναι τα χαρακτηριστικά και του ιδιωτικού τομέα και τελικά μήπως τα εν λόγω χαρακτηριστικά είναι εθνικά;

 

 

 

Εξάλλου το δημόσιο δε λειτουργεί εν κενώ. Προμηθεύεται από ιδιώτες, αναθέτει την κατασκευή των δημοσίων έργων σε ιδιώτες εργολάβους, παράγει αποφάσεις για την εξυπηρέτηση των πολιτών. Όλα αυτά γίνονται από κρατικούς λειτουργούς αλλά με την απόλυτη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα και των πολιτών.

 

 

 

Πρόκειται για μια αδιάρρηκτη σχέση όπου το ένα μέρος δεν υπάρχει χωρίς το άλλο.

 

 

 

Αν κατά τη διάρκεια αυτών των συνδιαλλαγών κάποιοι από την πλευρά του δημοσίου συνιστούν κόμβους διαφθοράς, η κοινωνία τους στιγματίζει. Για ποιο μυστήριο όμως λόγο η ίδια κοινωνία δε στιγματίζει και τον πολίτη-διαφθορέα του συστήματος που δωροδοκεί ή παρανομεί; Και για ποιους λόγους η κοινωνία ανέχεται ή απλώς μένει στο στιγματισμό της διαφθοράς και δεν περνά στην καταγγελία της;

 

 

 

Η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα είναι η ίδια: ανεχόμαστε άνομες καταστάσεις στα πλαίσια μια κακώς νοούμενης αλληλεγγύης μεταξύ ενόχων. Έχουμε αποδεχτεί ότι «έτσι λειτουργεί το σύστημα» και δεν θέλουμε να το αλλάξουμε, διότι σύντομα θα το χρειαστούμε για να νομιμοποιήσουμε και τη δική μας ημιπαράνομη, παράνομη ή παράτυπη δραστηριότητα όταν και όποτε αυτή προκύψει.

 

 

 

Δεν χρειάζεται να ψάξουμε εις βάθος για να βρούμε ποιοι ευθύνονται για την κατάσταση του ελληνικού δημοσίου, αφού η απάντηση είναι κλασσική. Υπεύθυνος είναι αυτός που ωφελήθηκε και ωφελημένοι είμαστε όλοι εμείς οι Έλληνες. Στην Ελλάδα, όπως και σε όλες τις χώρες του κόσμου, την κύρια ευθύνη για τη διαμόρφωση των θεσμών έχει η καθεστηκυία τάξη. Οι θεσμοί που έχουμε ως κοινωνία και ο τρόπος που αυτοί λειτουργούν είναι αυτοί που εξυπηρετούν την ελίτ μας η οποία δεν επιθυμεί ανατρεπτικές αλλαγές διότι αποκομίζει οφέλη από το σύστημα που με κόπο έχει κατασκευάσει.

 

 

 

Αν το δημόσιο λειτουργούσε υποδειγματικά, τότε μέλη των διαφόρων επαγγελματικών συντεχνιών δεν θα δημιουργούσαν υπερκέρδη, οι μετριότεροι εξ’ αυτών θα έμεναν χωρίς εργασία, τα παιδιά τους δεν θα κληρονομούσαν τις δουλειές τους και η ελληνική κοινωνία όπως τη γνωρίζουμε θα κατέρρεε κάτω από το «βάρος της αξιοκρατίας» που θα διέσωζε τους άριστους και μόνο.

 

 

 

Συμπέρασμα

 

 

 

Κατά τη γνώμη μου, και για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν αποτελούν δαιμόνια της κοινωνίας που πρέπει να αποτάξουμε ή έστω να μετατάξουμε. Αποτελούν μέρος αυτής, κατ’ εικόνα και ομοίωσή της.

 

 

 

Τα προβλήματα της χώρας δεν παράγονται αποκλειστικά από τους δημοσίους υπαλλήλους και τους πολιτικούς μας. Εδράζονται αφενός στα συμφέροντα που ωφελούνται από όλη αυτή την κατάσταση και αφετέρου στη συλλογική κακή νοοτροπία. Μια νοοτροπία που τη χαρακτηρίζει η αναξιοκρατία, ο νεποτισμός, η φυγοπονία, η αδιαφορία και η λογική του «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα».

 

 

 

Αν έφταιγαν μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι, η λύση θα ήταν απλή και η στοχοποίησή τους από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας θα απέδιδε σύντομα καρπούς. Το πρόβλημα είναι κοινωνικό, συλλογικό και εν τέλει εθνικό και η λύση του γρίφου γύρω από το μύθο είναι ότι η κοινωνία μας διαθέτει τη δημόσια διοίκηση που θέλει, που της αξίζει και που την εξυπηρετεί. Το νέο μεταρρυθμιστικό εγχείρημα νομίζω πως θα αποτύχει για τους ίδιους λόγους που οδήγησαν σε αποτυχία και όλες τις προηγούμενες παρόμοιες απόπειρες καθώς:

 

 

 

Ως κοινωνία δεν έχουμε αποφασίσει ειλικρινώς τι θέλουμε να κάνουμε.

 

Το κράτος δεν έχει εκπαιδεύσει καταλλήλως τους πολίτες ήδη από το σχολείο.

 

Η ανώτερη οικονομικά τάξη δεν επιθυμεί πραγματικά την αλλαγή του συστήματος και δεν έχει πιεστεί κατάλληλα.

 

Μεταρρυθμίσεις εις βάρος μόνο κάποιων επαγγελματικών ομάδων που στοχοποιούνται ως αποδιοπομπαίοι τράγοι σε συνδυασμό με ένα βιαστικό και άτσαλο ξεχαρβάλωμα του «κοινωνικού συμβολαίου» του ΠΑΣΟΚ, θα οδηγήσουν σε οπισθοδρόμηση και σε κοινωνικές αναταραχές, χωρίς να επιλύσουν τα προβλήματα που μας ταλανίζουν.

 

 

 

Πηγή : Real Politics

Ο Κώστας Καράμπελας είναι πολιτικός επιστήμονας και απόφοιτος της εθνικής σχολής δημόσιας διοίκησης

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΜΑΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Ιουλίου 2010

από την Πέπη Σακελλαρίου
(στη μαμά μου διότι τελικά έχει δίκιο…)

 Σήμερα, λόγω ολοκλήρωσης κάποιων υποχρεώσεών μου, την τιμητική του έχει το θέμα της επιστήμης και οι επιπτώσεις της εμπλοκής της με την πολιτική και την οικονομία στην κοινωνία των ανθρώπων. Ολοκληρώνω λοιπόν την απαραίτητη έρευνα και ενδοσκόπηση για να καταλήξω να βρω την ησυχία μου στη διαπίστωση κάποιου μη επιστήμονα (τεκμηριωμένη όμως πλέον και από «επιστημονικής» πλευράς!!).

Όποιος βαριέται να διαβάσει το κείμενο (γιατί μου βγήκε λίγο μεγάλο) ας πάει κατ’ ευθείαν στο τέλος. Το απαύγασμα της μακροσκελούς ανάλυσης συνοψίζεται σε μια συγκλονιστική διαπίστωση διατυπωμένη με τα απλά λόγια της λογικής ….

 Τι είναι επιστήμη;

Ένα ερώτημα χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση! Και αυτό γιατί δεν υπάρχει κάποια αντικειμενική επιστημονική μέθοδος που θα μας βοηθούσε να θεωρήσουμε την επιστήμη ως αντικείμενο επιστήμης και τον επιστήμονα ως υποκείμενο[1].

Έτσι είναι αδύνατο να εξηγηθεί πως η πρωτοφανής πρόοδος των γνώσεων οδηγεί σε μια απίστευτη οπισθοδρόμηση σε κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα!

Από τη μέχρι στιγμής πορεία αυτό που διαπιστώνεται είναι ότι η πρόοδος των επιστημών συμβαδίζει με την πρόοδο των επιβλαβών και θανατηφόρων χαρακτηριστικών της επιστήμης αφού τελικά αποτυγχάνει να μετασχηματίσει το νόημα και τη λειτουργία της γνώσης σε δράση υπέρ των αγαθού της συλλογικότητας.

Οι κάθε λογής επιστήμονες βέβαια καταγγέλλουν τους πολιτικούς για τον τρόπο με τον οποίο αξιοποιούν την ανθρώπινη γνώση προσπαθώντας να αποκρύψουν την δική τους ακόρεστη βουλιμία για όλο και περισσότερα κέρδη και αποφεύγοντας συστηματικά τις σημαντικές ευθύνες τους.

Ειδικότερα αν σκεφθούμε τα παραπάνω με τους όρους της Επιστήμης της Οικονομίας –λόγω της παρούσας κατάστασης– βλέπουμε πόσο αλήθεια είναι!

 Τι συμβαίνει λοιπόν; Γατί η γνώση δεν διασφαλίζει την ευημερία όλων;

Η βάση της έρευνας ξεκινάει από τη διερεύνηση του επικρατούντος πολιτισμικού ρεύματος. Ένα πολιτισμικό ρεύμα εκφράζει την εκάστοτε προσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει και να ελέγξει το φόβο της επιβίωσης (π.χ. εξεύρεση πόρων), το φόβο από φυσικές καταστροφές (π.χ. σεισμοί) και το μεταφυσικό φόβο (δηλαδή γεγονότων που ξεφεύγουν από τη λογική ερμηνεία). Το πολιτισμικό ρεύμα βασίζεται πάνω σε τρεις πυλώνες που απορρέουν από την προσπάθεια κατασίγασης των τριών αυτών φόβων[2].

Η επιστημονική κοσμοθεωρία είναι ο ένας από τους τρεις πυλώνες[3] αυτού που ονομάζεται «πολιτισμικό ρεύμα».  Η επιστημονική κοσμοθεωρία είναι οι πεποιθήσεις της κοινωνίας που μπορούν να ερμηνευθούν, όχι όμως και να αποδειχθούν όλες με βάση την ανθρώπινη λογική που έχει αναπτύξει η κοινωνία, και σταματά στο επίπεδο της εφαρμοσμένης φιλοσοφίας.

Οι άλλοι δύο πυλώνες είναι η εσωτερική φιλοσοφία (το σύνολο των αυταπόδεικτων πεποιθήσεων της κοινωνίας σε θέματα της φύσης του ανθρώπου και του κόσμου) και η κοινωνική φιλοσοφία (η δόμηση της κοινωνίας σύμφωνα με ένα διοικητικό σύστημα αξιών).

Η επιστημονική κοσμοθεωρία εξελίσσεται σε επιστήμη (η εσωτερική φιλοσοφία σε θεολογία και στη συνέχεια σε θρησκεία, η κοινωνική φιλοσοφία μετασχηματίζεται σε κοινωνικό σύστημα) και για να επιζήσει ένα πολιτισμικό ρεύμα, οι τρεις πυλώνες πρέπει να αναπτύσσονται ισόρροπα.

Η δυτική κοινωνία στηρίχθηκε στο Πραγματιστικό Πολιτισμικό Ρεύμα που υιοθέτησε ως εσωτερική φιλοσοφία το μέρος εκείνο της Αριστοτέλειας φιλοσοφίας που πραγματεύεται το res (δηλαδή την υλική διάσταση των αισθήσεων) με αποτέλεσμα και στο πεδίο της επιστημονικής κοσμοθεωρίας να ασχοληθεί μόνο με τη μελέτη του αισθητού σύμπαντος ενώ ως κοινωνική κοσμοθεωρία να επικρατήσει η Αριστοκρατία (και εν συνεχεία η Ολιγαρχία).

Στον αντίποδα αυτού του Πραγματιστικού Πολιτισμικού Ρεύματος βρισκόταν το Ιδεαλιστικό Πολιτισμικό Ρεύμα με εσωτερική φιλοσοφία τον Πλατωνικό Ιδεαλισμό, επιστημονική κοσμοθεωρία την Προσωκρατική Θετική Σκέψη και κοινωνική φιλοσοφία την Άμεση Δημοκρατία.

Δυστυχώς το Ιδεαλιστικό Πολιτισμικό Ρεύμα δεν μπόρεσε να επικρατήσει είτε γιατί η Προσωκρατική Θετική Σκέψη απέτυχε να μετεξελιχθεί σε επιστήμη και τεχνολογία είτε γιατί ο τρίτος πυλώνας της κοινωνικής φιλοσοφίας παρέμεινε πεισματικά προσκολλημένος στην Ολιγαρχία.

Η πλήρης επικράτηση του Πραγματιστικού Πολιτισμικού Ρεύματος έγινε μετά τον 16ο αιώνα με την κυριάρχηση της Νευτώνειας φυσικής και της Ευκλείδειας γεωμετρίας, χωρίς παρ’ όλα αυτά το Ιδεαλιστικό Πολιτισμικό Ρεύμα να εκλείψει εντελώς (αφού η κοινότητα των διανοουμένων έδωσε τις ιδέες του ουμανισμού, της ισονομίας και το κοινωνικό σύστημα του Σοσιαλισμού στην ιδεατή μορφή του).

Η αλλαγή και το τώρα

 Στο έργο του Kuhn «Δομή των Επιστημονικών Επαναστάσεων» το 1962 καταγράφεται το κλείσιμο μιας εποχής και το άνοιγμα μιας νέας, όπου η εικόνα της επιστήμης βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση και φιλοδοξεί να αντικαταστήσει την ανάλυση του Λογικού Θετικισμού[4]. Τα ονόματα των Kuhn, Feyerabend, Hanson και Toulmin είναι συνδεδεμένα με το νέο Επιστημολογικό ρεύμα που χαρακτηρίζεται από ακραία αντιθετικιστική γραμμή και αποδεικνύει ότι η μέχρι τότε επικρατούσα θεωρία θυσιάζει στο βωμό ενός απλοϊκού εμπειρισμού τον κυριότερο παράγοντα της επιστημονικής προόδου: τη δημιουργικότητα και φαντασία του ερευνητή.

 Οι επιστημονικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν αλλάξει τον τρόπο σκέψης μας. Στο άρθρο «Τα φαντάσματα του στέρεου κόσμου μας» καταγράφεται ο τρόπος με τον οποίο συνέβη αυτό.

 Και παρ’ όλο που στον  πυλώνα της επιστημονικής θεώρησης το κλίμα φαίνεται να αλλάζει, διαπιστώνεται μια σθεναρή αντίσταση στον πυλώνα της κοινωνικής θεώρησης.

Όπως καταδεικνύεται σαφέστατα από την παρούσα οικονομική κρίση και τον τρόπο που η παγκόσμια καθεστηκυία τάξη την αντιμετωπίζει, υποβοηθούμενη από πολλούς μεγαλόσχημους επιστήμονες της Οικονομίας -που συνεχίζουν να υποστηρίζουν τον καπιταλισμό και τις μεταλλαγμένες μορφές του (νεοφιλελευθερισμός, τρίτος δρόμος, ή άλλα εξωτικά νέα οικονομικά σχήματα που δημιουργούνται για να εξυπηρετήσουν το βασικό στόχο της διατήρησης μιας Οικονομικής Ολιγαρχίας)- το Πραγματολογικό Πολιτισμικό Πρότυπο παραμένει ισχυρό ενόσω στα πλαίσιά του δεν φαίνεται να εξισορροπούν οι δύο από τους τρεις πυλώνες του, μιας και όσον αφορά στον πυλώνα της εσωτερικής φιλοσοφίας τα ερείσματα της θρησκείας φαίνεται να μην είναι στην παρούσα φάση τόσο καταλυτικά.

 Και για άλλη μια φορά τα ερωτήματα έρχονται στο μυαλό μου :

Η ανισορροπία αυτή που θα οδηγήσει τελικά; Έχει η επιστημονική κοινότητα -σε όλους τους τομείς- τη δυνατότητα να οδηγήσει τις εξελίξεις στη βάση του νέου επιστημολογικού ρεύματος και με δημιουργικότητα και φαντασία να θέσει στο επίκεντρο όλους τους ανθρώπους;

Μπορεί οι επιστήμονες να θέσουν στην άκρη το αρχέγονο συναίσθημα της απληστίας που οδηγεί στον κορπορατισμό τους από την Οικονομική Ολιγαρχία και να οδηγήσουν αυτοί τις εξελίξεις στο Πρότυπο του Ιδεαλισμού δομώντας μια νέα κοινωνία συλλογικότητας;

 Και η απάντηση έρχεται από τη μαμά μου απλή, ξεκάθαρη και πολύ μα πολύ πραγματιστική !

«Να τα χ#σ@ τα χαρτιά (τα πτυχία εννοεί) και τις επιστήμες!»

αναφωνούσε η μαμά μου έπειτα από κάθε χαρτί που της πήγαινα.

«Με τόσα σπουδαγμένα μυαλά ο κόσμος έπρεπε να είναι καλύτερος. Αλλά κατά πως φαίνεται η επιστημοσύνη ταιριάζει περισσότερο με την τσέπη παρά με την ανθρωπιά.»

Και συνέχιζε με το φοβερό και τρομερό :

«Και δυστυχώς δεν υπάρχει πουθενά πανεπιστήμιο που να μαθαίνει στους ανθρώπους πώς να είναι άνθρωποι.»

Πόσο δίκιο φαίνεται να έχει πλέον, τόσα μυαλά, τόση γνώση, τέτοια δυνατότητα … και όλα μόνο στην υπηρεσία λίγων .

 Th. S.

[1] Βασισμένο στην εισήγηση του Edgar Morin στην συνεδρίαση της 159ης ετήσιας γενικής συνέλευσης της Ελβετικής Εταιρείας Φυσικών Επιστημών. Αναδημοσίευση του κειμένου στον Φυσικό Κόσμο (Ιούνιος–Ιούλιος–Αύγουστος, 2001)

 

[2] Δανέζης Μ., (2003), «Η διαχείριση ως φαινόμενο πολιτισμικής παρακμής», Βραδυνή της Κυριακής, 7 Σεπτεμβρίου 2003

[3] Θεοδοσίου Σ., Δανέζης M., (2003),  «Η κοσμολογία της νόησης», εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα.

[4] Φιλοσοφικό ρεύμα που δημιουργήθηκε το 1920-30 στη γερμανόφωνη Ευρώπη με προγραμματική αντίθεση σε κάθε Μεταφυσική και κοινό σημείο με τον κλασσικό Εμπειρισμό την πεποίθηση ότι η έγκυρη γνώση θεμελιώνεται στα δεδομένα της εμπειρίας και μόνο. Κάθε τι περιορίζεται στη διερεύνηση των φυσικών νόμων και δεν αναζητά τις κρυφές αιτίες των πραγμάτων.

http://peopleinaction.wordpress.com/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: