βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Posts Tagged ‘ΗΠΑ’

O Kareem Abdul-Jabbar για το Ferguson και τον ταξικό πόλεμο στις ΗΠΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Αυγούστου 2014

του Kareem Abdul-Jabbar

 

 

Το Barikat μεταφράζει και δημοσιεύει ένα άρθρο του Kareem Abdul-Jabbar στο TIME της 17ης Αυγούστου. Ο Jabbar αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μορφές του παγκόσμιου αθλητισμού (20 χρόνια στο ΝΒΑ, πρώτος σε πόντους στην ιστορία της λίγκας), με πλούσια κοινωνική και πολιτική δράση από το αντιπολεμικό κίνημα και το civil rights movement μέχρι το πρόσφατο Occupy. To παρακάτω κείμενο, ανεξαρτήτως συμφωνίας με όλα όσα αναφέρει, αποτελεί μια σημαντική κίνηση υποστήριξης της εξέγερσης στο Ferguson και τον προοπτικών αυτής, από έναν άνθρωπο με τεράστια κοινωνική απεύθυνση και παραδοσιακό εχθρό του συντηρητικού συρφετού στις ΗΠΑ με τον οποίο βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση ήδη από τα 70s όταν και αποφάσισε στην ακμή της καριέρας του να αλλάξει θρησκεία (ασπάστηκε το Ισλάμ) και όνομα (το χριστιανικό του όνομα ήταν Lew Alcindor).

Θα αποτελέσει η πρόσφατη εξέγερση στο Φέργκιουσον του Μιζούρι, ένα σημείο καμπής στη μάχη ενάντια στη φυλετική αδικία ή θα είναι μιά μικρή υποσημείωση, σε κάποια μελλοντική πτυχιακή διατριβή σχετικά με τις πολιτικές αναταραχές στον πρώιμο 21ο αιώνα;

Η απάντηση μπορεί να βρεθεί στο Μάη του 1970

Θα έχετε πιθανά ακούσει για τoυς πυροβολισμούς στο Kent State: Στις 4 Μάη του 1970, η εθνοφρουρά του Οχάϊο, άνοιξε πύρ κατά των φοιτητών που διαδήλωναν στο Πανεπιστήμιο του Kent. Στα 13 δευτερόλεπτα των πυροβολισμών, τέσσερις φοιτητές σκοτώθηκαν και εννέα τραυματίστηκαν, με το ένα να μένει μόνιμα παράλυτος. Το σοκ και η κατακραυγη για το γεγονός, έφεραν ως αποτέλεσμα μια πανεθνική απεργία στην οποία συμμετείχαν τέσσερα εκατομμύρια φοιτητές, οι οποίοι έκλεισαν 450 ιδρύματα. Πέντε μέρες μετά τα γεγονότα του Kent State, 100 χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην Ουάσινγκτον και η νεολαία της χώρας κινητοποιούταν πλέον ενεργητικά για να έρθει το τέλος του πολέμου στο Βιετνάμ, του ρατσισμού, του σεξισμού και της ανόητης πίστης στο πολιτικό κατεστημένο.

Πιθανότατα, δεν έχετε ακούσει για τους πυροβολισμούς στο Jackson State

Στις 14 Μάη, δέκα μέρες αφού το Kent State έβαλε φωτιά στο έθνος, στο Πανεπιστήμιο του Jackson State,  στο οποίο σπούδαζαν κυρίως μαύροι, η αστυνομία σκότωσε δύο μάυρους νεαρούς (ο ένας τελειόφοιτος του Λυκείου, ο άλλος πατέρας ενός μωρού 18 μηνών), με καραμπίνες και τραυμάτισε άλλους δώδεκα.

Δεν υπήρξε καμία κατακραυγή σε εθνικό επίπεδο. Το έθνος δεν κινητοποιήθηκε για να κάνει κάτι. Αυτό το άψυχο τέρας που αποκαλούμε Ιστορία, κατάπιε το όλο συμβάν σβήνωντας το από τη μνήμη του έθνους.

Kαι εφόσον δεν θέλουμε την αγριότητα του Ferguson να την καταπιεί η Ιστορία και να καταλήξει ένα ερέθισμα στο έντερο της, πρέπει δούμε την όλη κατάσταση όχι μόνο σαν άλλη μια πράξη στα πλαίσια του ρατσισμού του συστήματος, αλλά και ό,τι άλλο στην πραγματικότητα είναι: ταξικός πόλεμος.

Επικεντρώνοντας μονάχα στη φυλετική πτυχή, η συζήτηση γίνεται στο αν ο θάνατος του Michael Brown – ή αυτός των τριών άοπλων μαύρων, που δολοφονήθηκαν από την αστυνομία στις ΗΠΑ μέσα σε αυτό το μήνα – έγκειται στο θέμα των διακρίσεων ή στις αιτιολογήσεις της αστυνομίας. Έπειτα θα συζητάμε για το αν υπάρχει ο ρατσισμός των μάυρων εναντίον των λευκών, όσο υπάρχει ο ρατσισμός των λευκών ενάντια στους μαύρους. (Ναι, όντως υπάρχει. Αλλά σε γενικές γραμμές, ο ρατσισμός των λευκών ενάντια στους μαύρους επηρεάζει οικονομικά το μέλλον της μαύρης κοινότητας. Ο ρατσισμός των μαύρων απέναντι στους λευκούς, έχει σχεδόν μηδαμινές κοινωνικές επιπτώσεις.)

Στη συνέχεια, θα αρχίσουμε να συζητάμε για το άν η αστυνομία στις ΗΠΑ είναι και η ίδια μία μειονότητα σε κίνδυνο, που υπόκειται σε διακρίσεις με βάση το χρώμα (της στολής της) – το μπλέ. (Ναι, είναι. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες να λάβουμε υπόψη πριν καταδικάσουμε την αστυνομία, όπως οι πολιτικές πιέσεις, η ανεπαρκής εκπαίδευση και διάφορες απόκρυφες πολιτικές). Ύστερα, θα διερωτηθούμε αν οι μαύροι πέφτουν συχνότερα θύματα πυροβολισμών εξαιτίας του ότι διαπράττουν συχνότερα εγκλήματα. (Στην πραγματικότητα, έρευνες αποδεικνύουν ότι οι μαύροι γίνονται στόχαστρο συχνότερα σε κάποιες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη. Είναι δυσκολότερο να μιλήσουμε για μια μεγαλύτερη, εθνικής εμβέλειας, εικόνα γιατί η έρευνα στο θέμα είναι θλιβερά ανεπαρκής. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης, μας δείχνει ότι στο διάστημα 2003-2009 στις ΗΠΑ, ανάμεσα στους θανάτους που είχαν να κάνουν με σύλληψη, υπάρχει ελάχιστη διαφορά ανάμεσα σε μαύρους, λευκούς ή λατίνους. Μολαταύτα, τα στοιχεία δεν μας δείχνουν πόσοι από αυτούς ήταν άοπλοι.)

Τα φυλετικά ζητήματα, για τα οποία όλοι σπεύδουν να υψώσουν γροθιές,  αποσπούν την Αμερική από το να δεί ότι οι στόχοι της υπερβολικής αντίδρασης της αστυνομίας, βασίζονται λιγότερο στο χρώμα και περισσότερο σε κάτι που είναι ακόμα χειρότερο και από το επίπεδο οδύνης του ιού Έμπολα: στο να είσαι φτωχός. Φυσικά, για πολλούς στην Αμερική, το να έχεις συγκεκριμένο χρώμα στο δέρμα σου είναι συνώνυμο με το να είσαι φτωχός και το να είσαι φτωχός είναι συνώνυμο με το να είσαι εγκληματίας. H ειρωνία είναι ότι αυτή η παρεξήγηση υπάρχει στην πραγματικότητα και μεταξύ των ίδιων των φτωχών.

Kαι έτσι ακριβώς θέλει να έχουν τα πράγματα, η καθεστηκυία τάξη.

H τελευταία απογραφή έδειξε ότι 50 εκατομμύρια Αμερικανοί είναι φτωχοί. 50 εκατομμύρια ψηφοφόροι είναι ένα σημαντικό μπλοκ αν κάποτε οργανωθούν σε μια προσπάθεια να πετύχουν τους οικονομικούς τους σκοπούς. Έτσι, είναι κρίσιμο για εκείνους που βρίσκονται στο «Πλουσιότερο 1%» να κρατούν τους φτωχούς διαλυμένους, αποσπώντας την προσοχή τους με ζητήματα που κυρίως ακουμπούν στο συναίσθημα τους όπως η μετανάστευση, οι αμβλώσεις, ο έλεγχος της οπλοκατοχής, έτσι ώστε να μην σταματήσουν κάποια στιγμή (σ.σ. οι φτωχοί) και αναρωτηθούν πώς τους κοροϊδεύουν για τόσο καιρό.

Ένας τρόπος να κρατήσεις αυτούς τους 50 εκατομμύρια φτωχούς, διαλυμένους είναι μέσω της παραπληροφόρησης. Τα τελευταία στοιχεία από το PunditFact σχετικά με τα ειδησεογραφικά δίκτυα, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι για το Fox και το Fox News Channel, το 60% των όσων μεταδίδουν, είναι ψέμματα. Για το NBC και το MSNBC, το ποσοστό είναι 46%.

Αυτά είναι τα «νέα», αδέρφια! Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στο Ferguson, το Fox News έπαιξε μια ασπρόμαυρη φώτο του Martin Luther King, με την επιγραφή: «Ξεχνώντας το μήνυμα του Μartin Luther King / Οι διαδηλωτές στο Missouri στρέφονται στη βία». Mήπως έπαιξαν κάτι αντίστοιχο όταν και οι δύο Μπούς εισέβαλλαν στο Ιράκ: «Ξεχνώντας το μήνυμα του Ιησού Χριστού / Οι ΗΠΑ ξεχνούν να γυρίσουν το μάγουλο και σκοτώνουν χιλίαδες»;

Πώς γίνεται οι τηλεθεατές να κάνουν λογικές επιλογές σε μια Δημοκρατία, αν οι πηγές πληροφόρησης τους είναι διεφθαρμένες; Δεν μπορούν. Και αυτό είναι ακριβώς πώς το «1%» ορίζει τη μοίρα του «99%».

Ακόμα χειρότερα, ορισμένοι πολιτικοί και επιχειρηματίες συνομωτούν για να μείνουν οι φτωχοί ως έχουν. Στην κωμική-ειδησεογραφική εκπομπή του στο HBO με τίτλο Last Week Tonight, o John Oliver έκανε ένα θέμα πάνω στις επιχειρήσεις των payday loans (σ.τ.μ. εταιρίες που παρέχουν «δάνεια ημέρας», με υψηλό τόκο) και εκείνους που με απίστευτη αναισθησία εκμεταλλεύονται την απόγνωση του φτωχού κόσμου. Πώς γίνεται μια τέτοια βιομηχανία που αποσπά 1900% σε τόκους επί των δανείων να τη βγάζει καθαρή; Στο Τέξας, ο τοπικός βουλευτής Gary Elkins κατάφερε και μπλόκαρε νομοθετική ρύθμιση για το θέμα, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είναι ιδιοκτήτης μιας τέτοιας αλυσίδας καταστημάτων που δίνουν payday loans. H βουλευτής Vicki Truitt που διαρκώς κατήγγειλε τον Elkins για την προφανή σύγκρουση συμφερόντων στο θέμα λόγω της εταιρίας του, έγινε λομπίστα για την ACE Cash Express, μόλις 17 μέρες μετά τη λήξη της θητείας της. Στην ουσία, ο Oliver έδειξε πως οι φτωχοί οδηγούνται σε τέτοιου είδους δάνεια, μόνο και μόνο για να καταλήξουν σε αδυναμία πληρωμής και έτσι να συνεχίζουν να δανείζονται. Ο κύκλος αυτός δεν μπορεί να σπάσει.

Βιβλία και ταινίες σε περιβάλλον δυστοπίας, όπως το Snowpiercer, το Divergent, τα Hunger Games και το Elysium σηματοδότησαν την οργή, τα τελευταία χρόνια. Όχι μόνο επειδή εκφράζουν μια νεανική δυσαρέσκεια απέναντι στα πρότυπα εξουσίας. Αυτό θα εξηγούσε κάποια από τη δημοφιλία που έχουν ανάμεσα σε νεότερης ηλικίας κοινά, αλλά δεν δικαιολογεί τη δημοφιλία ανάμεσα στους «20κάτι» και σε μεγαλύτερους ενήλικες. O πραγματικός λόγος που μαζευόμαστε για να δούμε τον πορσελάνινο χαρακτήρα του Donald Sutherland στο Hunger Games είναι το γεγονός ότι ένας αδίστακτος πρόεδρος των ΗΠΑ αφιερωμένος στο να διατηρεί τη θέση του πλούτου ενώ λειαίνει τη φτέρνα του στους λαιμούς των φτωχών, φαντάζει αληθινό σενάριο σε μια κοινωνία που το «1%» κερδίζει ακόμα περισσότερο πλούτο, ενώ η μεσαία τάξη καταρρέει.

Αυτό δεν είναι υπερβολή. Στατιστικές το αποδεικνύουν. Σύμφωνα με την έρευνα του Pew Research Center, μόνο τα μισά από τα νοικοκυριά στις ΗΠΑ είναι μεσαίου εισοδήματος, καταγράφωντας μια πτώση 11% από τη δεκαετία του 1970. Το μέσο εισόδημα της μεσαίας τάξης έχει πέσει 5% την τελευταία δεκαετία και ο συνολικός πλούτος βρίσκεται 28% κάτω. Όλο και λιγότεροι άνθρωποι (μόνο το 23%), θεωρούν ότι θα έχουν άρκετά χρήματα για να βγούν στη σύνταξη. Πιο καταδικαστικό για την κατάσταση, όλων: Λιγότεροι Αμερικανοί από ποτέ, πιστεύουν στην κινητήρια αρχή του Αμερικάνικου Ονείρου, ότι η σκληρή δουλειά θα τους πάει μπροστά.

Αντί να ενωθούμε για να αντιμετωπίσουμε τον πραγματικό εχθρό – ανίκανους πολιτικούς, νομοθέτες και άλλους που βρίσκονται στην εξουσία- πέφτουμε στην παγίδα να στρεφόμαστε ο ένας ενάντια στον άλλο, ξοδεύοντας τις δυνάμεις μας μαχόμενοι ενάντια στους συμμάχους μάς και όχι ενάντια στους εχθρούς μας. Αυτό δεν έχει να κάνει με αποκλεισμούς μόνο με βάση το χρώμα ή τα πολιτικά κόμματα αλλά, επίσης και σχετικά με το φύλο. Στο βιβλίο της Unspeakable Things: Sex, Lies and Revolution, η Laurie Penny αναφέρει ότι οι μειωμένες ευκαιρίες για καριέρα στους νέους άνδρες, τους οδηγεί στο να νιώθουν λιγότερο πολύτιμοι για τις γυναίκες, με αποτέλεσμα να εκτρέπουν την οργή τους από αυτούς που πραγματικά προκαλούν το πρόβλημα, σε αυτές που επίσης βιώνουν τις συνέπειες: τις γυναίκες.

Ναι, γνωρίζω ότι είναι άδικο να σταμπάρω τους πλουσιότερους με τόσο χοντρές γραμμές. Υπάρχουν μερικοί πολύ πλούσιοι που έχουν προσφέρει φοβερή υποστήριξη στην κοινότητα τους. Ταπεινοί για την επιτυχία τους, προσπαθούν να βοηθήσουν τους άλλους γύρω τους. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει με το πλήθος των εκατομμυριούχων και δισεκατομμυριούχων που συνεργάζονται παρασκηνιακά για να μειώσουν τα κουπόνια τροφίμων, δεν ανακουφίζουν το βάρος των φοιτητικών δανείων από τους νέους και τσακίζουν την επέκταση του επιδόματος ανεργίας.

Σε κάθε τέτοια περιστατικά πυροβολισμών, θανάτων και αγριοτήτων, η αστυνομία και το δικαστικό σύστημα μοιάζουν να επιβάλλουν το νόμο ενός άδικου καθεστώτος. Η οργή μας αυξάνεται και οι εξεγέρσεις ζητούν να προκύψει δικαιοσύνη.  Τα ειδησεογραφικά κανάλια κάνουν συνεντεύξεις με τον καθένα και οι γνωστές αυθεντίες επιρρίπτουν ευθύνες.

Μετά τι;

Δε λέω ότι οι διαμαρτυρίες στο Ferguson δεν είναι δικαιολογημένες – είναι. Στην πραγματικότητα, χρειαζόμαστε περισσότερες διαμαρτυρίες σε όλη τη χώρα. Που είναι όμως το Kent State της εποχής; Τι θα χρειαστεί για να κινητοποιήσει 4 εκατομμύρια φοιτητές σε ειρηνική διαμαρτυρία; Γιατί αυτό χρειαζόμαστε για να προκαλέσουμε πραγματική αλλαγή. Η μεσαία τάξη πρέπει να ενωθεί με τους φτωχούς και οι λευκοί να ενωθούν με τους αφροαμερικανούς σε μαζικές διαδηλώσεις για να ανατρέψουμε τους διεφθαρμένους πολιτικούς, για να μποικοτάρουμε τις εκμεταλλευτικές επιχειρήσεις, για να περάσει νομοθεσία που θα προωθεί την οικονομική ισότητα και τις ευκαιρίες για όλους και για να τιμωρήσουμε όλους όσους τζογάρουν με το οικονομικό μας μέλλον.

Σε αντίθετη περίπτωση, θα πάθουμε ότι έχουμε τώρα για τα γεγονότα του Ferguson: Μια χούφτα πολιτικών και διασημοτήτων να εκφράζουν τη συμπάθεια και τον αποτροπιασμό τους. Αν δεν έχουμε μια συγκεκριμένη ατζέντα – μια λίστα με τι θέλουμε να αλλάξουμε και πως – θα μαζευόμαστε ξανά και ξανά δίπλα στα νεκρά κορμιά των νεκρών παιδιών μας, των γονιών μας και των γειτόνων μας.

Ελπίζω ο John Steinbeck να αποδειχθεί σωστός όταν έγραφε στα Σταφύλια της Οργής ότι «H Ύφεση δουλεύει για να δυναμώσει και να ενώσει τους καταπιεσμένους». Αλλά είμαι περισσότερο διατεθιμένος να επαναλάβω το Inner City Blues του Marvin Gaye,  που γράφτηκε το χρόνο μετά τους πυροβολισμούς στο Kent State και το Jackson State

Inflation no chance

To increase finance

Bills pile up sky high

Send that boy off to die

Make me wanna holler

The way they do my life

Make me wanna holler

The way they do my life

 

 

https://barikat.gr/content/o-kareem-abdul-jabbar-gia-ferguson-kai-ton-taxiko-polemo-stis-ipa

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αμερικανός Σύμβουλος προς την Εξουσία: Γιατί βοηθάτε το μυστικό γερμανικό σχέδιο ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Ιουνίου 2013

ottoman-empire-1580

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Σάλπισμα αφύπνισης προς την αμερικανική εξουσία, ότι βοηθώντας την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πραγματοποιεί (με βομβαρδισμούς),εν αγνοία της, ένα γερμανικό μυστικό σχέδιο ,εξέπεμψε προ ημερών διάσημος Αμερικανός δημοσιολόγος, κυβερνητικός κατά καιρούς συνεργάτης και προεδρικός σύμβουλος.
Το εκρηκτικό άρθρο του Robert Kaplan δημοσιεύθηκε στις 29 Μαΐου στο όργανο του Gatestone Institute με τίτλο «Οι ΗΠΑ βοηθούν στην ανασυγκρότηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».
Στον πληθωρισμό της καθημερινής διεθνούς δημοσιότητος (ελεγχόμενης κατά το πλείστον) απαντώνται κάποτε άρθρα και αναλύσεις πιστοποιημένης ενημερωτικής ποιότητας, αξιοπιστίας και κύρους. Πολύ σπανιότερα ο ασκημένος ερευνητής ανακαλύπτει και κείμενα-τροχιοδεικτικά εξελίξεων. Των οποίων το πυροδοτικό περιεχόμενο και η ταυτότητα της υπογραφής απαιτούν σοβαρότερη της συνήθους ανάγνωση –μελέτη και αρχειοθέτηση σε φάκελο αναφοράς.
Μακρά πορεία του Ρόμπερτ Κάπλαν στα ασαφή όρια μεταξύ διεθνούς δημοσιογραφίας, διδασκαλίας σε στρατιωτικές σχολές, συνεργασίας με το Πεντάγωνο, τη CIA και το Στέητ Ντηπάρτμεντ και λειτουργίας ως κυβερνητικού και προεδρικού συμβούλου, κατατάσσει ορισμένα τουλάχιστον άρθρα του σ’ αυτή τη τελευταία κατηγορία. Δεκαπέντε βιβλία του –ορισμένα γεωπολιτικής- αποτελούν μέρος της συγκομιδής μακροχρόνιων αποστολών του Κάπλαν στα Βαλκάνια (έμενε για καιρό στην Αθήνα,όπου και νυμφεύθηκε), στην Κεντρική Ασία και στη Μέση Ανατολή. Τιμήθηκε από το Στέητ Ντηπάρτμεντ με το παράσημο «Διακεκριμένων Υπηρεσιών», διετέλεσε προεδρικός σύμβουλος το 2001 και είναι στέλεχος του Ινστιτούτου Εξωτερικής Πολιτικής.
Τώρα, στο προκείμενο άρθρο του ο Κάπλαν επισημαίνει ότι όλες οι αμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις (πέριξ της Μεσογείου), όπου ένα κοσμικό καθεστώς αντικαταστάθηκε από ένα ισλαμικό είχαν αποτελέσει στο παρελθόν τμήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και « μέχρι σήμερα –γράφει- η γερμανική πολιτική έχει πετύχει να κρατήσει μυστικό τον ηγετικό ρόλο της στην ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.»
Υπενθυμίζει ότι από τα μέσα της δεκαετίας του ΄90 οι ΗΠΑ επενέβησαν στρατιωτικά σε σειρά ενόπλων εσωτερικών συρράξεων στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή: βομβαρδίζοντας τους Σέρβους και τη Σερβία σε υποστήριξη του ισλαμικού καθεστώτος Ιζετμπέκοβιτς στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη το 1995, ξαναβομβαρδίζοντας τους Σέρβους και τη Σερβία σε υποστήριξη των μουσουλμάνων του Ου Τσε Κα στο Κόσοβο το 1999 και βομβαρδίζοντας το καθεστώς του Καντάφι στη Λιβύη σε υποστήριξη των ανταρτών. Κάθε επέμβαση εδικαιολογείτο στους Αμερικανούς πολίτες ως γινόμενη για ανθρωπιστικούς λόγους. Ως επιπρόσθετοι λόγοι αναφέρονταν η απόκτηση αμερικανικής παρουσίας στα Βαλκάνια, η εξάλειψη του κομμουνισμού από τη Γιουγκοσλαβία και η προστασία του πληθυσμού της Λιβύης από το δολοφονικό καθεστώς του Καντάφι.
Κάθε αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή –εκτός του Ιράκ- εφαρμόσθηκε στο ίδιο πατρόν. Πρώτα σημειώνεται μια εσωτερική ενοπλη σύρραξη στη δεδομένη χώρα. Τα αμερικανικά ΜΜΕ ρίχνουν σ’ αυτή όλο το βάρος τους. Στήν αφήγηση που αναπτύσσεται «οι καλοί» είναι οι αντικαθεστωτικοί. Οι «κακοί», τους οποίους πρέπει να συντρίψουν οι Αμερικανοί, είναι βάρβαροι δεσπότες, εγκληματίες πολέμου,ένοχοι γενοκτονίας. Διεθνείς προσωπικότητες επιρροής, ΜΚΟ, διεθνείς οργανώσεις ζητούν την στήριξη των αντικαθεστωτικών και την ανατροπή του καθεστώτος. Κατόπιν ο πρόεδρος των ΗΠΑ διατάσσει αμερικανική λογιστική υποστήριξη και βοήθεια σε όπλα στους εξεγερμένους. Τελικά διατάσσει και βομβαρδισμούς υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ. Η διαδικασία αυτή καταλήγει πάντοτε με την αντικατάσταση ενός κοσμικού από ένα ισλαμικό καθεστώς σε περιοχή που διετέλεσε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας…
Και στις χώρες της «Αραβικής ΄Ανοιξης», Τυνησία και Αίγυπτο, όπου δεν υπήρξε αμερικανική επέμβαση, σημειώθηκε η ίδια κατάληξη και η τακτική της Τουρκίας ήταν να σπεύσει σε στήριξη των εξεγερμένων και σε αναγνώρισή τους ως νόμιμης κυβέρνησης. Οι Τούρκοι ηγέτες συσχετίζουν άλλωστε τις συρράξεις στη Βοσνία και στις χώρες της «Αραβικής Ανοιξης», όπως επεσήμανε ο Αμερικανός Τουρκολόγος Ηarold Rhode.Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ερντογκάν ξεκαθάρισε άλλωστε τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής του στον επινίκειο λόγο του στις εκλογές του 2011, επισημαίνει ο Κάπλαν. Είπε ότι η νίκη του κόμματός του είναι εξ ίσου σημαντική για την ΄Αγκυρα και για το Σεράγεβο (πρωτεύουσα της Βοσνίας), για τη Σμύρνη όσο και για τη Δαμασκό, για την Κωνσταντινούπολη όσο και για την Ιερουσαλήμ…
Η θέση ότι οι χώρες που απέκτησαν ισλαμικά καθεστώτα τύπου Αδελφών Μουσουλμάνων ή Αλ Κάϊντα, με αμερικανική ένοπλη επέμβαση ή με την «Αραβική Ανοιξη», σημειώνουν την επιστροφή στην οθωμανική επικράτεια δεν στερείται λογικής, κατά τον Ρόμπερτ Κάπλαν. Που εξηγεί ότι, εκτός από πολιτική εξουσία στο έδαφος και στον πληθυσμό της, η Οθωμανική Αυτοκρατορία διεκδικούσε και την υπόσταση Χαλιφάτου με πνευματική εξουσία επί του συνόλου των Μουσουλμάνων, εντός και εκτός των συνόρων της. Είναι- γράφει- λογικό, όσο και αν φαίνεται περίεργο εκ πρώτης όψεως, ότι το σχέδιο ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κινείται σε δύο παράλληλες κατευθύνσεις: την αποδόμηση του κεμαλικού κράτους και την προώθηση του Χαλιφάτου, το οποίο λένε πως λαχταρούν οι Μουσουλμάνοι.
Η θεώρηση της τουρκικής επιδίωξης για ανασύσταση της αυτοκρατορίας στο ιστορικό της πλαίσιο εγείρει κατά τον Κάπλαν το θέμα του ρόλου της Γερμανίας σ’ αυτό το σχέδιο. Υπενθυμίζει ότι από της συγκρότησής της (σε ενιαίο κράτος) το 1870 η Γερμανία αντιμετώπισε την Τουρκία σάν τον πολυτιμότερο πελάτη και σύμμαχο, χώρα ελέγξιμη με συνδυασμό μέσων όπως οικονομικές δοσοληψίες, εκπαιδευτικές υποτροφίες, οργανωτική βοήθεια και τεχνογνωσία όσο και δωροδοκία των Τούρκων αξιωματούχων. Την επιρροή της στη Τουρκία η Γερμανία έβλεπε σάν μέσο επηρεασμού του παγκόσμιου Ισλάμ προς το συμφέρον της. Και όπως κατέδειξε ο Γερμανός καθηγητής Wolfgang Schwanitz, κατά τον 1o Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία χρησιμοποίησε το τουρκικό Χαλιφάτο για να υποδαυλίσει Τζιχάντ – ταραχές και εξεγέρσεις- σε περιοχές όπου μουσουλμανικοί πληθυσμοί τελούσαν υπό την διοίκηση των εχθρών της: Ρώσων, Γάλλων, Βρετανών και Σέρβων.
Ως εντυπωσιακή επιτυχία απόκρυψης της γερμανικής πολιτικής προβάλλει ο Κάπλαν στο άρθρο του ότι στα πενήντα τόσα αμερικανικά άρθρα για την «Αραβική ΄Ανοιξη» που εξερεύνησε δεν βρήκε πουθενά τη λέξη Γερμανία. Τον έμμεσο (πλην κρίσιμο) ρόλο της στην ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι ιχνηλάτησε μέσω παραπομπής σε άρθρο στην «Επιθεώρηση Πολιτικής» της 1-2-2004, με τίτλο « ΄Ενα ΄Ανομο Διεθνές Δικαστήριο», για το Δικαστήριο Εγκληματιών (της Χάγης), το οποίο διατύπωσε την κατηγορία και εξέδωσε το ένταλμα σύλληψης του Μουαμάρ Καντάφι, που προσέφεραν την νομική βάση «νομιμοποίησης» των Νατοϊκών βομβαρδισμών , οι οποίοι οδήγησαν στην ανατροπή του καθεστώτος. Η αναφορά στη Γερμανία βρίσκεται σ΄αυτό το άρθρο του 2004, το οποίο αποκαλύπτει ότι αυτό το «΄Ανομο Διεθνές Δικαστήριο» είναι δημιούργημα γερμανικής έμπνευσης, επιβολής και σε σημαντικό βαθμό γερμανικής χρηματοδότησης.
( Σημ.συν. Πόκειται για το δικαστήριο που καταδίκασε και καταδικάζει σωρεία Σέρβων ηγετών, ενώ απαλλάσσει Κροάτες αλλά και Ουτσεκάδες οπλαρχηγούς –σήμερα ηγέτες του Κοσόβου- μολονότι ενοχοποιημένους από την πρώην Πρόεδρό του για την απόσπαση ζωτικών οργάνων προς πώληση από Σέρβους αιχμαλώτους, σε «κλινικές» βασανισμού.)
Με αυτά τα δεδομένα λογικό είναι το συγκεκριμένο δικαστήριο να υπηρετεί τις γερμανικές επιδιώξεις, σημειώνει ο Κάπλαν και προσθέτει ότι αυτό αντιπροσωπεύει και τη σχέση της Γερμανίας με την «Αραβική ΄Ανοιξη». Ωστόσο- υπογραμμίζει- αυτά δεν αναφέρονται πουθενά. Σιωπή, που επιβάλλει εξήγηση.
Στοιχεία της δράσης της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας ΒΝD και της συνεργασίας του γερμανικού υπουργείου των Εξωτερικών επισημαίνει ο Κάπλαν σε ανταπόκριση του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζών Ρόζενθαλ στούς ΄Ασιαν Τάϊμς. Η ανταπόκριση αποκαλύπτει ότι η γερμανική κυβέρνηση απέκλεισε «για λόγους εθνικού συμφέροντος» την δημοσιότητα αναφορών της μυστικής υπηρεσίας BND στη Συρία ότι την περιβόητη σφαγή αμάχων στην πόλη Χούλα διέπραξαν οι ισλαμιστές αντάρτες και όχι οι κυβερνητικές δυνάμεις. Επίσης ότι το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών συνεργάζεται με εκπροσώπους της συριακής αντιπολίτευσης στην εκπόνηση «συγκεκριμένων σχεδίων» ομαλής μεταπολίτευσης, μετά την ανατροπή του ΄Ασσαντ.
Ανακεφαλαιώνοντας την ιστορία αμερικανικών στρατιωτικών επεμβάσεων η ευνοουμένων αντικαθεστωτικών εξεγέρσεων που εγκαθιδρύουν φανατικά ισλαμικά καθεστώτα σε χώρες όπου η Τουρκία (με την μυστική γερμανική συνέργεια) επιχειρεί την ανασύσταση του Οθωμανικού Χαλιφάτου, ο Ρόμπερτ Κάπλαν κλείνει το άρθρο του με την εκρηκτική κατακλείδα:
«Για ποιο λόγο η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών θα πρέπει να προάγει ενεργητικά τις γερμανικές στοχεύσεις – την καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας (θύμα γερμανικής εισβολής στους δύο μεγάλους πολέμου) και την αναδημιουργία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι ένα ερώτημα που οφείλει να απαντηθεί.»

 

Υ.Γ. Μ.Σ.
Απουσιάζει από τα στοιχεία του Ρόμπερτ Κάπλαν, προφανώς λόγω αγνοίας, η συντριπτική μαρτυρία του διαπρεπούς Γάλλου στρατηγού Γκαλουά, πρώην ΓΕΕΘΑ, στη συγκλονιστική συνέντευξη-εξομολόγηση που έδωσε λίγο προ του θανάτου του προ λίγων ετών, όπου εκφράζει την συντριβή του για το λάθος της Γαλλίας να συμμετάσχει στην καταστροφή της πιστής συμμάχου της Σερβίας. Απεκάλυψε εκεί ότι την καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας σχεδίαζαν και συζητούσαν παρουσία του παράγοντες της γερμανικής ελίτ από τη δεκαετία του ’70, σε ετήσιες συνάξεις τους σε περιοχή της Βαυαρίας. Κατέθεσε την προσωπική μαρτυρία του, από επισκέψεις στο Σεράγεβο, ότι η επιχείρηση στήθηκε σε οικοδόμημα προπαγανδιστικής ψευδολογίας και ότι διττός στόχος του γερμανικού σχεδίου ήταν η καταστροφή της Σερβίας για την συμπαράταξή της με τους Συμμάχους στους δύο Πολέμους και η έξοδος της Γερμανίας δια της Αδριατικής στη Μεσόγειο. 

 http://www.anixneuseis.gr/?p=68339

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια, Τουρκία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Νέα Κυκλοφορία: «Η Άλλη Κρίση: Η Μαρτυρία Ενός Πρέσβη», του Αλέξανδρου Μαλλιά

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 4 Ιουνίου 2013

Αλέξανδρος Π. Μαλλιάς
Η Άλλη Κρίση: Η Μαρτυρία Ενός Πρέσβη
 
Στον κ. Αλέξανδρο Μαλλιά, μετά από 35 χρόνια θητείας στο Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, όπου υπηρέτησε με πίστη και αφοσίωση την Πατρίδα, απονεμήθηκε ο τίτλος «Πρέσβης επί Τιμή«!

Ο κ. Μαλλιάς, υπηρετώντας σε διάφορες θέσεις στο Υπουργείο αλλά και σε διπλωματικές Αρχές σε χώρες της Βαλκανικής, απέκτησε μεγάλες εμπειρίες για τα Βαλκανικά Θέματα, ενώ πολύτιμες είναι και οι εμπειρίες του από τη θητεία του στις ΗΠΑ, ως Πρέσβης της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον.

Μέρος αυτών των εμπειριών κατέγραψε και συμπεριέλαβε στο βιβλίου που κυκλοφορείται από τιςΕκδόσεις Ινφογνώμων, με τίτλο: «Η Άλλη Κρίση: Η Μαρτυρία Ενός Πρέσβη»
 
Διαβάζοντας το βιβλίο ο αναγνώστης και ο μελετητής, θα έχει την ευκαιρία να διαπιστώσει πώς εκτυλίσσεται η πολιτικο-διπλωματική σκέψη ενός Έλληνα διπλωμάτη, ενώ ταυτόχρονα θα αποκτήσει τη δυνατότητα να διεισδύσει στις βαθιές πτυχές της πιο σύγχρονης μορφής του Βαλκανικού Ζητήματος, όπως το Σκοπιανό, το Κοσοβαρικό, το Αλβανικό κ.λπ.
Πέραν των ειδικών γνώσεων και εμπειριών, ο κ. Μαλλιάς καταθέτει στο βιβλίο και τις απόψεις του για το «Ευρωπαϊκό Όραμα», το οποίο υπηρέτησε από νεαρή ηλικία, κάνοντας ταυτοχρόνως και σχετικά σκληρή αυτοκριτική για τις ευθύνες του ιδίου αλλά και της γενιάς του, για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα.
 «Η Άλλη Κρίση: Η Μαρτυρία Ενός Πρέσβη» είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από τους Έλληνες της «κρίσης»!!!
 
«Η Άλλη Κρίση: Η Μαρτυρία Ενός Πρέσβη»
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ: «ΠΕΡΙ ΕΙΡΗΝΗΣ»
«Έχοντας αυτά κατά νου, πρέπει να μην ακούτε αυτούς που προς το παρόν σας ευχαριστούν, ενώ καθόλου δε φροντίζουν για το μέλλον, ούτε αυτούς που λένε πως αγαπούν το λαό, αλλά καταστρέφουν το κράτος.
Όπως είπα παραπάνω, αφότου έγιναν κυρίαρχοι του βήματος τέτοιοι ομιλητές, σε τόση απερισκεψία οδήγησαν την πόλη που έπαθε όσα λίγο πιο πάνω σας εξέθεσα.» 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ του δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού

Μέρος Πρώτο: Η Ελλάδα της παρακμής στην Ευρώπη της κρίσης
 
Εισαγωγικό σημείωμα του Δρα Θάνου Ντόκου, Γενικού Διευθυντού του ΕΛΙΑΜΕΠ
 
1.1. Ενδοσκόπηση και αυτοκριτική
1.2. Εκμυστηρεύσεις προς τους νέους διπλωμάτες
1.3. Δικαιοσύνη, συμφέρον και ηγεμονισμός: Μια κριτική προσέγγιση της Ευρώπης και της σημερινής Ελλάδας μέσα από κείμενα των Αρχαίων Κλασικών
1.4. Η δική μου Ευρώπη
1.5. Για την Ευρώπη των πολιτών με Αξιοπρέπεια
1.6. Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία
 
Μέρος δεύτερο: Ελλάδα και πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας
 
Εισαγωγικό σημείωμα του Ευάγγελου Κωφού, τ. Εμπειρογνώμονα – Πρεσβευτή
2.1. Ενότητα πρώτη: Αθήνα -Σκόπια: Από τη δύσκολη συμβίωση στο αδιέξοδο;
 
2.1.1. Σκόπια – Ουάσινγκτον : Μια συνέντευξη
2.1.2. Οι εκλογές στην πΓΔΜ και εμείς
2.1.3. Η πολιτική των προθέσεων και οι προθέσεις των πολιτικών
2.1.4. Στην τελική ευθεία για το Σικάγο (20-21 Μαΐου 2012)
2.1.5. Ανοικτή επιστολή προς τους Σλαβομακεδόνες
2.1.6. Το ζήτημα του ονόματος σε νέα φάση: Υπάρχουν προϋποθέσεις επίλυσης;
2.1.7. Δυο επιστολές και ένα Μνημόνιο Κατανόησης
 
2.2. Ενότητα δεύτερη: Σλαβομακεδόνες και Αλβανοί – Από τη συνύπαρξη στη σύγκρουση
 
2.2.1. Η σύγκρουση του 2001 και εμείς
2.2.2. Το άγνωστο παρασκήνιο της Συμφωνίας της Αχρίδας
2.2.3. Η ελληνική διπλωματία κατά την κρίση του 2001
 
Μέρος τρίτο: Η πορεία και το χρονικό της διπλωματικής ήττας στη Χάγη
 
Εισαγωγικό σημείωμα της δημοσιογράφου Αγγελικής Σπανού
 
3.1. Προσοχή στη Χάγη: Μια αποκαλυπτική συνέντευξη – προειδοποίηση
3.2. Προσφυγή της Ελλάδος κατά της πΓΔΜ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
3.3. Λάθος χειρισμοί
3.4. Η ενοχλητική αλήθεια
3.5. Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης
3.6. Ώρα ανάληψης ευθυνών
3.7. Η επόμενη ημέρα: Να καταγγείλουμε την Ενδιάμεση Συμφωνία
 
Μέρος τέταρτο: Οι νέες ισορροπίες στα Βαλκάνια
 
Εισαγωγικό σημείωμα της ευρωβουλευτού Μαριλένας Κοππά
 
4.1. Βαλκάνια: Η Ελλάδα χωρίς κύρος και αξιοπιστία
4.2. Η Σερβία και το Κόσοβο μετά τη γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης
4.3. Η νέα σχέση Σερβίας – Τουρκίας
4.4. Ελλάδα και Κόσοβο: Ανάγκη να προσδιοριστούν τα κοινά μας συμφέροντα
4.5. Το Κόσοβο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ελλάδα
4.6. Ημερολόγιο Τιράνων: Οι 180 ημέρες που άλλαξαν την εικόνα της Αλβανίας
4.7. Η Ελλάδα και οι Αλβανοί γείτονές μας: Το πλαίσιο και οι όροι μιας συνολικής στρατηγικής συνεργασίας με τον αλβανικό παράγοντα
4.8. Ελλάδα και Αλβανία, Quo Vadis? Άρθρο – απάντηση του πρώην πρωθυπουργού της Αλβανίας Παντελή Μάικο στον πρέσβη Αλέξανδρο Μαλλιά
4.9. Επιτέλους αρχίσαμε να συζητάμε: Απάντηση στον πρώην πρωθυπουργό της Αλβανίας Παντελή Μάικο
 
Μέρος πέμπτο: Η Ελλάδα και οι ανατροπές στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο
 
Εισαγωγικό σημείωμα του δημοσιογράφου Αλέξανδρου Τάρκα
 
5.1. Ελλάδα και Ισραήλ: Σχέσεις με στρατηγικό βάθος
5.2. Οι αθέατες όψεις της κρίσης στην Αίγυπτο και η επόμενη ημέρα στη Μέση Ανατολή
5.3. «Ελ Αχ Ελ Ακίντ» – Ο Αδελφός Ηγέτης
5.4. Λιβύη: Οι προοπτικές μετά το στρατιωτικό αδιέξοδο
 
Μέρος έκτο: Ψηλαφίζοντας τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις
 
Εισαγωγικό σημείωμα του Αλέξανδρου Τάρκα
 
6.1. Εκ βαθέων: Ουάσινγκτον τέσσερα χρόνια πριν
6.2. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο κύριος Νίκολα Γκρουέβσκι κι εμείς
6.3. Wikileaks – Περί διαρροών: μια προσωπική εμπειρία
6.4. Έτσι είναι αν έτσι σας αρέσει: Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις χωρίς διμερή προβλήματα;

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/05/blog-post_554.html#.Ua4oJNJYPyd

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες, Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ευρώπη, Ελλάδα, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια, Τουρκία | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Παζάρι Ομπάμα – Ερντογάν με ελληνικό κόστος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Μαΐου 2013

του Σταύρου Λυγερού από τη REAL

ΣΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ, η Ουάσιγκτον αντιμετώπιζε την Αθήνα και την Άγκυρα σαν γεωπολιτικό δίδυμο και γι’ αυτό κρατούσε τις ισορροπίες σ’ όλα τα επίπεδα. Εδώ και χρόνια, όμως, η θεώρηση αυτή αποτελεί παρελθόν. Η διαφορά του ειδικού βάρους της Ελλάδας και της Τουρκίας, άλλωστε, συνεχώς μεγαλώνει. Η Ελλάδα έχει καταστεί «αποικία χρέους» της ευρωζώνης, ενώ η Τουρκία ενισχύει συνεχώς τη διεθνή θέση της, με αποτέλεσμα να αποτελεί σήμερα μέλος της ομάδας των 20 ισχυρότερων κρατών.

Το άνοιγμα της ψαλίδας στο δυναμικό των δύο χωρών αναπόφευκτα αντανακλάται στον τρόπο που τις αντιμετωπίζει η Ουάσιγκτον. Εάν σ’ αυτό προστεθεί και το γεγονός ότι η Τουρκία εμπλέκεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στα μεγάλα προβλήματα του μεσανατολικού χώρου, εξηγείται ο λόγος που οι ΗΠΑ τη θεωρούν κράτος-κλειδί για τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τους στην ευρύτερη περιοχή.

Η επίσκεψη Ερντογάν στην Ουάσιγκτον αυτές τις ημέρες, όπως και οι προηγούμενες επισκέψεις του, αντανακλά τη σημασία που αποδίδει ο Λευκός Οίκος στον ρόλο της Άγκυρας. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι διμερείς σχέσεις είναι ανέφελες. Σημαίνει, όμως, ότι οι Αμερικανοί αντιμετωπίζουν την Τουρκία όχι σαν κράτος-πελάτη στο οποίο δίνουν εντολές, αλλά ως κράτος με δικά του σεβαστά συμφέροντα, με το οποίο είναι υποχρεωμένοι να διαπραγματεύονται.

Στο κέντρο των συνομιλιών Ομπάμα – Ερντογάν ήταν η κρίση στη Συρία, η οποία συνδέεται με την κατάσταση στο Ιράκ, με τον ρόλο του Ιράν και βεβαίως με τις σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας. Υπενθυμίζουμε ότι μέχρι να εκδηλωθεί το κύμα της αραβικής εξέγερσης, η Άγκυρα είχε συνάψει στρατηγική σχέση με τη Δαμασκό και την Τεχεράνη, έχοντας ως κύριο κοινό παρονομαστή την καταστολή του κουρδικού αλυτρωτισμού.
Όταν η πυρκαγιά μεταφέρθηκε στη Συρία, αρχικά φάνηκε ότι η ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ ήταν ζήτημα χρόνου. Κλασικός καιροσκόπος, η Τουρκία έκανε στροφή και έγινε ο κύριος υποστηρικτής των αντικαθεστωτικών. Τους πρόσφερε βάσεις, οπλισμό και εφόδια. Ο Ερντογάν υποσχέθηκε, μάλιστα, στη Δύση ότι εντός μερικών μηνών θα είχε επιτύχει την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ. Στόχος του ήταν, μέσω των σουνιτών ανταρτών, να θέσει υπό τουρκικό έλεγχο τη μετα-Ασαντ Συρία και ειδικότερα να καταλύσει το κρατικό μόρφωμα που έχουν δημιουργήσει οι Κούρδοι (κατά τα δύο τρίτα ελέγχονται πολιτικά από το ΡΚΚ) σε συριακές περιοχές που γειτνιάζουν με την Τουρκία.

Οι εξελίξεις διέψευσαν τον Ερντογάν. Τώρα ζητάει από τον Ομπάμα ενεργή παρέμβαση του ΝΑΤΟ με την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, ώστε να εξουδετερωθεί η συριακή αεροπορία, δημιουργία ζώνης ασφαλείας εντός του συριακού εδάφους και προμήθεια των ανταρτών με βαρύ οπλισμό.

Η πολύνεκρη βομβιστική επίθεση στη συνοριακή πόλη Ρεϊχανλί δεν φαίνεται να είναι άσχετη με τις αμερικανοτουρκικές διαπραγματεύσεις κορυφής. Οι νεοοθωμανοί φορτώνουν την ευθύνη σε τουρκική ακροαριστερή οργάνωση, την οποία διασυνδέουν με τη Δαμασκό. Το περιβάλλον θυμίζει κινούμενη άμμο και ως εκ τούτου κάθε εκτίμηση είναι παρακινδυνευμένη. Είναι σαφές, όμως, ότι το κλίμα που δημιούργησε η αιματηρή έκρηξη αντικειμενικά διευκολύνει αυτούς που επιδιώκουν κλιμάκωση της επέμβασης στον συριακό εμφύλιο πόλεμο.

Ο Ομπάμα, ωστόσο, δεν φαίνεται διατεθειμένος να εμπλέξει περαιτέρω τις ΗΠΑ. Όπως και οι Ισραηλινοί, φοβάται μήπως μετά την ανατροπή του Ασαντ επικρατήσουν φονταμενταλιστές ισλαμιστές, όπως είναι η οργάνωση Αλ Νάσρα. Το έργο, άλλωστε, το έχουμε ξαναδεί. Γι’ αυτό και ο Ομπάμα αναζητάει πολιτική λύση σε συνεργασία με τη Μόσχα, η οποία θα προβλέπει την απομάκρυνση του Ασαντ από την εξουσία, στο πλαίσιο όμως μίας ομαλής μετάβασης, ώστε να αποτραπεί η ανεπιθύμητη εξέλιξη.

Όλα αυτά αγγίζουν και τον Ελληνισμό. Για να εξισορροπήσουν την απόρριψη τουρκικών απαιτήσεων στο συριακό μέτωπο, οι Αμερικανοί είναι πιθανόν να δώσουν ανταλλάγματα, υποστηρίζοντας την Άγκυρα στο μέτωπο της Κύπρου. Η Ουάσιγκτον δεν θέτει επισήμως την επίλυση του Κυπριακού ως προϋπόθεση για την εκμετάλλευση των κυπριακών κοιτασμάτων, όπως επιθυμούν οι Τούρκοι, αλλά τα διασυνδέει. Αντίστοιχες δηλώσεις είχαμε προσφάτως και από τον επίτροπο Ολι Ρεν και από τον γ.γ. του ΝΑΤΟ.

Η Άγκυρα, οι Αμερικανοί αλλά και οι Ευρωπαίοι θεωρούν μοναδική ευκαιρία το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει μετατραπεί σε «αποικία χρέους» και επιπροσθέτως στην Προεδρία βρίσκεται ο δεδηλωμένος υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν Αναστασιάδης. Επιχειρούν, λοιπόν, να εκμεταλλευθούν τη διπλή αυτή ευκαιρία για να επιβάλλουν μία λύση τύπου Ανάν.

Η πρόσκληση για την Ουάσιγκτον που δεν έρχεται

Σ’ΑΥΤΗ τη δύσκολη συγκυρία, η Ελλάδα όχι μόνο είναι πιο αδύναμη παρά ποτέ, αλλά και έχει ελάχιστες δυνατότητες να επηρεάσει την αμερικανική στάση. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι έναν χρόνο μετά την πρωθυπουργοποίησή του ο Σαμαράς δεν έχει ακόμα προσκληθεί στην Ουάσιγκτον, παρά το γεγονός ότι είναι πάγια πρακτική των Αμερικανών να καλούν επισήμως τους νέους ηγέτες των φίλιων χωρών.
Ο Λευκός Οίκος δεν αρνείται τη συνάντηση, αλλά πετάει την μπάλα στην κερκίδα. Ο Έλληνας πρωθυπουργός ήλπιζε ότι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Ουάσιγκτον, στις αρχές Ιουνίου, για να μιλήσει σε συνέδριο αμερικανοεβραϊκής οργάνωσης, θα είχε συνάντηση με τον Ομπάμα. Παρά τις προσπάθειες του ελληνοαμερικανικού λόμπι, όμως, ο Λευκός Οίκος ξαναπέταξε την μπάλα στην κερκίδα, με αποτέλεσμα ο Σαμαράς να ματαιώσει το ταξίδι του. Κυβερνητικές πηγές αποδίδουν την εξόφθαλμη απροθυμία του Λευκού Οίκου στο ότι η Αθήνα δεν αποκλείει να πουλήσει τη ΔΕΠΑ και τον ΔΕΣΦΑ σε ρωσική εταιρεία, όπως την πιέζουν. Ο κύριος λόγος της αμερικανικής δυσαρέσκειας, όμως, είναι το γεγονός ότι ο Σαμαράς έχει βάλει όλα τα αβγά του στο γερμανικό καλάθι.

Προς το παρόν οι ΗΠΑ αποφεύγουν την άμεση εμπλοκή τους στις ενδοευρωπαϊκές ισορροπίες. Όπως έδειξε, όμως, και η δημόσια διαφωνία του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών με τον Σόιμπλε, η Ουάσιγκτον δυσφορεί με την πολιτική που το Βερολίνο επιβάλλει στην ευρωζώνη. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι το τελευταίο που θα ήθελαν οι Αμερικανοί είναι μια γερμανική Ευρώπη.

Posted in Ελλάδα, Τουρκία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 15 Μαΐου 2013

Φοβού τους Δαναούς και δώρα (μη) φέροντας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει.»

Αυτά είπε, απελπισμένος, ο αρχηγός ενός από τα μεγαλύτερα επαναστατικά κινήματα της Ευρώπης στον Εικοστό Αιώνα, ο ‘ΑρηςΒελουχιώτης, στους «καπετάνιους» του ΕΛΑΣ στη Λαμία, τον Νοέμβριο 1944.

Μπορεί να προσάψει κανείς ότι θέλει στον Βελουχιώτη, όχι όμως απουσία στρατηγικού, «γεωπολιτικού» ενστίκτου και βαθιάς ιστορικής γνώσης. Σε αντίθεση με τον «κούτβικο», «υπαλληλικό» πυρήνα του ΠΓ, ο Άρης διέγνωσε με πλήρη καθαρότητα τις αληθινές προθέσεις και τους πάγιους στρατηγικούς σχεδιασμούς της «συμμάχου Αγγλίας», που, μετά το 1947, διαδέχεται, υιοθετώντας τις επιδιώξεις της, η Αμερική, αποφασισμένες αμφότερες να φτάσουν τον εμφύλιο και την καταστροφή της αριστεράς μέχρι το τέλος. Τόσο, που δολοφόνησαν το 1948 τον σπουδαίο Αμερικανό δημοσιογράφο του CBS Τζωρτζ Πολκ, να μη μεταφέρει ποτέ στον Μάρκο τις προτάσεις ειρήνευσης δεξιών πολιτικών.

Οι ‘Ελληνες κατέπληξαν τον κόσμο με την αντίσταση σε ‘Αξονα και Γερμανία. Ο Τσώρτσιλ είπε ότι «οι ήρωες πολεμάνε σαν ‘Ελληνες». Η ελληνική αντίσταση επηρέασε την έκβαση της παγκόσμιας σύγκρουσης σώζοντας πιθανώς τη Μόσχα. Ο Γοργοπόταμος έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην ήττα του Ρόμμελ. Σε «αντάλλαγμα», ο Τσώρτσιλ σχεδιάζει από την αρχή του πολέμου, την επανακατάκτηση της Ελλάδας από την Αγγλία, μέσω του εμφυλίου (1943-49). Το 1947, η Αγγλία παραδίδει τα αυτοκρατορικά σκήπτρα και βάρη στην Αμερική, που φτάνει στο τέλος τη «δουλειά». 

Για να γίνουν αυτά συνέτρεξαν δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, μια απολύτως ανίκανη (στην καλύτερη περίπτωση) ηγεσία στο ΚΚΕ και μια απολύτως εξαρτημένη αστική πολιτική ηγεσία – η Ελλάδα δεν παρήγαγε ούτε Τίτο, ούτε Ντε Γκωλ. Δεύτερο, ο Τσώρτσιλ εξασφάλισε εκ των προτέρων τη συγκατάθεση του Κρεμλίνου. ‘Ενας από τους δύο μεταφραστές των Στάλιν-Μόλοτωφ στις συνομιλίες με τους Τσώρτσιλ-‘Ηντεν, τον Οκτώβριο 1944 στη Μόσχα, ο Βαλεντίν Μπερεζκόφ, συνόψισε ως εξής, σε μια συνέντευξη προς τον γράφοντα που δημοσιεύτηκε στα «Νέα», την ουσία των συνομιλιών:

«Ο Τσώρτσιλ ήθελε τόσο πολύ την Ελλάδα και ήξερε ότι δεν μπορούσε να την έχει χωρίς τη Μόσχα, που οι ‘Αγγλοι μας έδωσαν ότι άλλο ζητήσαμε στα Βαλκάνια»   

Το γενικό στρατηγικό πλαίσιο

Κάναμε το flashback, όχι αναζητώντας δόξα ιστορικού, αλλά γιατί όποιος ξεχνάει την ιστορία του κινδυνεύει να την επαναλάβει, έστω και ως φάρσα, όποιος ξεχνάει τη γεωγραφία του κινδυνεύει να την υποστεί. Οι πάγιες, στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ παραμένουν απαράλλαχτες μετά το 1947. Διάφορες «εξυπνάδες», που υπερατλαντικά κέντρα τώρα διαχέουν στο μάλλον «σαλεμένο» μυαλό του ελληνικού πολιτικού, ιδίως κυβερνητικού προσωπικού, όπως ότι η Αμερική δεν ενδιαφέρεται για την Ευρώπη, θα γίνει ενεργειακά αυτάρκης και δεν ασχολείται με τη Μέση Ανατολή, ή η ασυνάρτητη «θεωρία» των «ναυτικών δυνάμεων», δεν αποδεικνύουν τίποτα άλλο παρά τον προχωρημένο βαθμό αποσύνθεσης του έθνους. Που δεν είναι μόνο υλική. Προηγείται και την ετοιμάζει η πνευματική.

Η κατανόηση του γενικού στρατηγικού πλαισίου έχει απολύτως ζωτική σημασία, για να αντιληφθεί κανείς τα όρια εντός των οποίων η Αθήνα θα μπορούσε, μόνο διαθέτουσα εξαιρετικά ευφυή στρατηγική να εκμεταλλευθεί τυχόν, κάπως, προς ώφελός της, την όποια αντίθεση Ουάσιγκτον-Βερολίνου (το ίδιο συμβαίνει με τις αντιθέσειςSoros-Γερμανίας, Χρήματος-Κράτους στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ισραηλινού λόμπυ και «εβραιοσκεπτικιστών» στις ΗΠΑ, λανθάνοντος γερμανικού εθνικισμού καιGoldman Sachs, SPD και Χριστιανοδημοκρατών, ΔΝΤ-Βερολίνου, ευρωπαϊκού Νότου και Βορρά κλπ.), χωρίς όμως πολλές ελπίδες/αυταπάτες και χωρίς, κυρίως, να βρεθεί να παίζει ρόλο «χρήσιμου ηλίθιου» (Ντοστογιέφσκι). Δύσκολο ασφαλώς το εγχείρημα, αυτή είναι όμως η πραγματικότητα.

Η βούληση των ΗΠΑ και του ΔΝΤ – Χάας και κυπριακό

Για λόγους που δεν θα συζητήσουμε εδώ, το αμερικανικό κράτος λέει συχνά την αλήθεια στο επίσημο επίπεδο. Το Μνημόνιο δεν είναι διαπραγματεύσιμο, δήλωσε πρόσφατα ο Ρίτσαρντ Χάας, Πρόεδρος του αμερικανικούCFR (Καθημερινή, 21.4.2013) . Αυτή είναι η πραγματική θέση των ΗΠΑ. Θα ήταν πολύ κρίσιμο, δυνητικά θανάσιμο λάθος να την παρερμηνεύσουμε. Αυτή προσδιορίζει, τουλάχιστον αρχικά, τη (μη) δυνατότητα να στηριχτούμε στα σοβαρά στους Αμερικανούς κατά της Γερμανίας. Για να τροποποιηθεί κάπως η στάση τους, θα χρειαζόταν κινητοποίηση πολύ ειδικών επιχειρημάτων που αφορούν στρατηγικά τους συμφέροντα και γενικές αρχές, όπως και να γίνει σαφές στην Ουάσιγκτον το κόστος από τις ελληνικές εξελίξεις. Η ελληνική ομογένεια θα μπορούσε επίσης υπό όρους – που δεν συντρέχουν σήμερα – να κινητοποιηθεί.

Την αληθινή αμερικανική βούληση τη διαπιστώσαμε στην Κύπρο. Οι Αμερικανοί προφανώς γνώριζαν και δεν έκαναν τίποτα για να εμποδίσουν τις αποφάσεις τουEurogroup και του ΔΝΤ, που κατέστρεψαν εν μια νυκτί ένα υποτίθεται φιλικό κράτος, με τρόπο που καμιά πολεμική επιχείρηση στην ιστορία δεν κατάφερε τόσο εύκολα και ανώδυνα για τον επιτιθέμενο.

Προτού καλά-καλά ληφθούν οι αποφάσεις, η Ουάσιγκτον έσπευσε να υποστηρίξει ότι «και οι δύο πλευρές έχουν δικαίωμα στους υδρογονάνθρακες», επισημαίνοντας ταυτόχρονα την ανάγκη λύσης του κυπριακού, δηλαδή επαναφοράς του σχεδίου Ανάν. Το ΔΝΤ, στο οποίο οι ΗΠΑ διαθέτουν δεσπόζουσα επιρροή, έπαιξε καθοριστικό ρόλο, επιμένοντας στη «βιωσιμότητα» του χρέους, για να καταλήξει η υπόθεση εκεί που κατέληξε. Μετά, το Ταμείο συνυπέγραψε τη θανατική καταδίκη.

Πρόωρες εκλογές και Αμερικανοί

Η προϊούσα κατάρρευση της χώρας και η πιθανότητα μιας κοινωνικής έκρηξης συντηρούν πάντα, μαζί με την πίεση της αντιπολίτευσης, την πιθανότητα πρόωρων εκλογών στις αναλύσεις/προβλέψεις που γίνονται για την Ελλάδα εσωτερικά και διεθνώς.

Οι ΗΠΑ μπορούν, αν το επιδιώξουν, να ανακατευτούν επίσης σε αυτό το παιχνίδι, είτε στηρίζοντας τη μακροημέρευση της κυβέρνησης Σαμαρά, είτε σπρώχνοντας σε πρόωρες εκλογές, αν κρίνουν πως είναι προς στρατηγικό τους όφελος και δεν διακινδυνεύουν εκείνες πολλά πράγματα. Η Ουάσιγκτον (που δεν πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε ως περιοριζόμενη στην κυβέρνηση Ομπάμα), όπως και ισχυροί παγκοσμιοποιητικοί κύκλοι, «τύπου Σόρος», διαθέτουν πάντα (δυστυχέστατα) ισχυρότερα από ποτέ εργαλεία «πρόκλησης πολιτικών εξελίξεων» στο εσωτερικό (ή εκμετάλλευσης της α’ ή β’ εξέλιξης).

Αυτοί οι κύκλοι θα μπορούσαν να σπρώξουν σε τέτοια κατεύθυνση ακόμα πριν από τις γερμανικές εκλογές του προσεχούς φθινοπώρου, αν, π.χ., σε ένα από τα σενάρια που εξετάζονται, αποφάσιζαν ότι θέλουν να ρίξουν τη Μέρκελ, ενισχύοντας ενδεχομένως τους Σοσιαλδημοκράτες, που ιστορικά ήταν στην Ευρώπη βασική φιλοαμερικανική δύναμη από τον μεσοπόλεμο ήδη. ‘Η αν ήθελαν να προχωρήσουν, μέσω μιας «ελληνικής έκρηξης», στο επόμενο στάδιο της (εκτιμούμε καθόλου αυθόρμητης και αυτόματης) ευρωπαϊκής κρίσης.

Για να σκεφθούν κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να εξασφαλίσουν όμως δύο προϋποθέσεις, με ικανοποιητικό βαθμό βεβαιότητας. Πρώτον την προηγούμενη καταστροφή, σε επαρκή βαθμό, των ελληνορωσικών σχέσεων, για να μην οδηγηθούν σε τελείως ανεπιθύμητες γεωπολιτικές εξελίξεις. Το επιδιώκουν, το λένε ανοιχτά και απροκάλυπτα και το κάνουν, εδώ και πολλά χρόνια. Δεύτερον, να είναι σίγουροι ότι οι εκλογές δεν θα οδηγήσουν σε επιτυχές αντιμνημονιακό πείραμα της Αριστεράς, που θα εμπέδωνε την επιρροή της στη χώρα.

«Οι Αμερικανοί όχι μόνο δεν θέλουν επιτυχία ενός αριστερού πειράματος στην Ελλάδα, θέλουν, ει δυνατόν, να την εξαφανίσουν και από  το τελευταίο σημείο της ελληνικής επικράτειας, να τελειώνουν μια για πάντα με αυτή την ελληνική “ιδιαιτερότητα”», μας λέει βαθύς γνώστης της αμερικανικής πολιτικής, συντηρητικών πολιτικών πεποιθήσεων. Ο ίδιος μας υπενθυμίζει το προηγούμενο του ΑΚΕΛ στην Κύπρο, που ενεθάρρυναν και υποστήριξαν για να ανατρέψουν τον Παπαδόπουλο, προβλέποντας, ορθώς, ότι θα προκαλέσει έτσι μόνο του την τελική καταστροφή του, όπως και έγινε.

Στο χέρι της ελληνικής Αριστεράς (και όλων των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων) είναι η ανάπτυξη, με τη βοήθεια όλων των διαθέσιμων εθνικών δυνάμεων και όλων των δυνατών διεθνών στηριγμάτων, των κατάλληλων πολιτικών και διεθνών στρατηγικών, για την αντιμετώπιση της τόσο σύνθετης και περίπλοκης πρόκλησης που αντιμετωπίζει η χώρα. Αν δεν το καταφέρει, οι εθνικές και κοινωνικές συνέπειες θα είναι περισσότερο από τραγικές (και η ήττα της ίδιας της αριστεράς βαρύτερη ίσως οποιασδήποτε υπέστη στην ιστορία της).  

konstantakopoulos.blogspot.com

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ιδού το σχέδιο ΗΠΑ για Ελλάδα: Ενέργεια, ευρώ, «γέφυρα» πολέμου προς Μ.Ανατολή

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Αυγούστου 2012

XRIMANEWS.GR

Ένα εντυπωσιακά … «ειλικρινές» άρθρο με τίτλο «The U.S. Looks To Exploit The Greek Re-Default», από τον έγκυρο αναλυτή Russ Winter δημοσιεύθηκε σε διαφορά ΜΜΕ των ΗΠΑ που συνεργάζονται με τον αναλυτή πριν μερικές ημέρες.

Και λέμε «εντυπωσιακά ειλικρινές» γιατί ότι ακριβώς αναφέρει τα έχει αποκαλύψει ή επισημάνει με διαδοχικά σημειώματα το defencenet.gr, αλλά εκφράζοντας την ανησυχία του … θύματος, δηλαδή της Ελλάδας για το ενεργειακό και νομισματικό παιχνίδι ελέγχο της χώρας.

Ακριβώς τα ίδια (ρόλος Κλίντον, ρόλος Μόρνιγκσταρ, σχέσεις Κλίντον-Μόρνιγκσταρ, προσπάθεια από την πλευρά ορισμένων κύκλων των ΗΠΑ να ελέγξουν την ελληνική οικονομία μέσω αποχώρησης από το ευρώ, ο ρόλος της γέφυρας που επιφυλάσσουν οι ΗΠΑ για την Ελλάδα σε περίπτωση παρατεταμένων επιχειρήσεων στη Μ.Ανατολή κλπ κλπ) περιγράφονται στο άρθρο του Russ Winter, στο οποίο μάλιστα αναφέρονται και κάποια νούμερα για την ύπαρξη των πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Ιόνιο, όχι απλώς ενθαρρυντικά, αλλά μάλλον … υπεραισιόδοξα: Συγκεκριμένα αναφέρεται σε 22.000.000.000 βαρέλια πετρελαίου.

Ας δούμε το άρθρο και εν συνεχεία θα προχωρήσουμε σε κάποιες παρατηρήσεις:

«Ένα γεωπολιτικό δράμα οδηγείται από τα πετρέλαια που «ανακαλύφθηκαν πρόσφατα» και το κακό χρέος που εκτυλίσσεται γύρω από την ανατολική Μεσόγειο, και μπορεί να είναι ένα παιχνίδι «αλλαγής» για την Ελλάδα.Προκαταρκτικές εκτιμήσεις δείχνουν ότι υπάρχουν 22 δισ. βαρέλια πετρελαίου στη Δυτική Ελλάδα κάτω από το Ιόνιο Πέλαγος και περίπου 4 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου κάτω από το Βόρειο Αιγαίο, σύμφωνα με Παγκόσμια Έρευνα.

Ο οικονομολόγος πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ Charles Collyns, ήταν στην Αθήνα και στη Ρώμη την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου, μαζί με τον υπουργό Οικονομικών Timmy Geithner, καθώς οι παγκόσμιοι δανειστές στην Ελλάδα – το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – έκαναν ελέγχους στην Ελλάδα για να δουν την πρόοδο των ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης επι των δεσμεύσεων του δανείου και τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις.

Τα ευρήματα της τρόικας μέσω της έκθεσης που θα υποβληθεί αργότερα, θα καθορίσουν κατά πόσον η Ελλάδα θα λάβει νέα την νέα δόση του δανείου ύψους € 31,5 δις μέχρι το Σεπτέμβριο.

Η παραδοχή είναι ότι, αυτό το status quo, του μοντέλου αμοιβαίως εξασφαλισμένης καταστροφής θα συνεχίσει επ ‘αόριστον.

Αλλά Geithner και ο βοηθός του Collyns είχαν ενεργό διάλογο με τους Έλληνες. Το κοινό μήνυμα φαίνεται να είναι μία από τις υποσχέσεις να κάνουν τα πάντα, για να βοηθήσουν την Ελλάδα «εάν χρειασθεί» να επιστρέψει η χώρα στη δραχμή και κατ ‘επέκταση, να βγεί από την ΕΕ (Grexit).

Μια Grexit θα προσφέρει στις ΗΠΑ την ευκαιρία να μπει στο γεωπολιτικό παιγνίδι, και να είναι ένας παίκτης στο πετρέλαιο και τα μεταλλεύματα από τις ανακαλύψεις στις Ελληνικές και Ισραηλινές ακτές. Η Τουρκία έχει ήδη δηλώσει ότι θα εξετάσει την πράξη του πολέμου αν η Ελλάδα συνεχίσει περαιτέρω εξορύξεις στο Αιγαίο. 

Σαφώς, η Ελλάδα χρειάζεται στήριξη και υποστήριξη, αυτό το είδος ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παράσχουν. Αμέσως μετά την επίσκεψη της υπουργού Κλίντον στην Ελλάδα για να ασκήσει πιέσεις για την ενέργεια το 2011, η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησε μια νέα κυβερνητική υπηρεσία, για την διαχείριση των προσφορών για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, τις έρευνες και τις προσφορές γεωτρήσεων.

Για την επίλυση των ζητημάτων με την Τουρκία, υπάρχει μια πρόταση από τον άνθρωπο του Κλίντον Richard Morningstar, να αποτελούν έσοδα από το πετρέλαιο ένα ντιλ….προσφέροντας στην Ελλάδα 20%, στην Τουρκία 20% και στην υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ Noble Energy (NBL) του Χιούστον, το μερίδιο του λέοντος το 60%.

Αυτό ανέβασε την προοπτική για ένα γεωπολιτικό τέχνασμα των ΗΠΑ που έχει πολλούς στόχους:

1. Για να αποκτήσουν επιρροή στο Αιγαίο καθώς και στα περιουσιακά στοιχεία πετρελαίου και φυσικού αερίου της περιοχής, και να δημιουργήσουν ένα ελληνικό διάδρομο επιρροής μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας. Η περιοχή έξω από το Ισραήλ και η Κύπρος υπήρξαν τα σημεία ανακαλύψεων νέων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Με την πρόσφατη επιβεβαίωση ύπαρξης πετρελαίου στο Αιγαίο και το Ισραήλ, οι ΗΠΑ έχουν εντείνει το παιχνίδι τους. Η στρατηγική είναι να προσφέρουν στην Ελλάδα και Κύπρο καρότα. Στην πραγματικότητα, προσφέροντας Ελλάδα «σχεδόν απόλυτη στήριξη σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή,« οι ΗΠΑ στοιχηματίζουν στην ισχυρή πιθανότητα, η Ελλάδα να χρεοκοπήσει επισήμως, πριν περισσότερα χρήματα-δάνεια είναι διαθέσιμα από το Βερολίνο–Βρυξέλλες. 

2. Ο ελληνικός διάδρομος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά βοήθειας στο θέατρο των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Αυτός ο ζωτικής σημασίας διάδρομος, δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτρέπεται να ελέγχεται από την Τουρκία, καθώς τότε θα είναι ευάλωτη σε οποιαδήποτε παρέμβαση. Η εταιρεία PPC Quantum Energy SA ανακοίνωσε επίσημα, την έναρξη της 2.000-μεγαβάτ υποθαλάσσιου καλώδιου ηλεκτρικής σύνδεσης των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας του Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας. 

Επίσης, το Ισραήλ έχει μια συμφωνία με την Κύπρο και Ελλάδα για την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου, μέσω της κυπριακών υδάτων στην Ελλάδα, αφήνοντας έξω την Τουρκία. Οι ΗΠΑ εισέρχεται στην εξίσωση λόγω των υπεράκτιων Λεβαντίνων ανακαλύψεων στην περιοχή από την Noble Energy, για την οποία ο Μπιλ Κλίντον αποτελεί βασικό μεσάζοντα. Η ασφάλεια για τους νέους πόρους του Ισραήλ θα είναι επίσης υψίστης σημασίας.

Το ΔΝΤ και κυβερνητικοί αξιωματούχοι της ΕΕ, μερικοί απ ‘αυτούς Γερμανοί, πιέζουν την Ελλάδα να πωλήσει πολύτιμα λιμάνια και τις δημόσιες επιχειρήσεις ενέργειας, όπως οι εταιρείες πετρελαίου της χώρας, προκειμένου να μειώσει το χρέος της χώρας.

Τα περιουσιακά αυτά στοιχεία θα φέρουν στη χώρα ίσως € 50 δισεκατομμύρια €, στην καλύτερη περίπτωση. Σύμφωνα με τα σχέδια για την ελληνική κρατική εταιρεία φυσικού αερίου, η ΔΕΠΑ, θα ιδιωτικοποιήσει το 65% των μετοχών της να μειώσει το χρέος. Η ρωσική εταιρεία Gazprom έχει επιδείξει ενδιαφέρον, κάτι στο οποίο οι ΗΠΑ αντιτίθεται σθεναρά. Οι αγοραστές είναι πιθανόν να προέρχονται από χώρες εκτός της Ελλάδας, καθώς λίγες ελληνικές εταιρείες είναι σε θέση, στη σημερινή κρίση, να αγοράσουν.

Οι ΗΠΑ έχουν άλλα σχέδια για την ενέργεια και την ασφάλεια για Ελλάδα και Κύπρο και βλέποντας αυτές τις χώρες να πλήττονται σοβαρά από το συντριπτικό χρέος, να παρακαλάνε για δάνειο την ΕΕ, και να κάνουν πωλήσεις φωτιά …ταριάζουν με το σχέδιο και βάζουν την Αμερική στο κόλπο …

Γι ‘αυτό, εικάζω ότι η χρεοκοπία / ή αναδιάρθρωση θα συμβεί σύντομα, ίσως ακόμα και στις 20 Αυγούστου, με το τελικό χτύπημα που για τους κατόχους ομολόγων της ΕΕ. Μια Grexit είναι επίσης στα χαρτιά».

Το παραπάνω άρθρο σίγουρα είναι καλά ενημερωμένο και δεν έχει να κάνει με τις διάφορες ανούσιες βλακείες που γράφονται δεξιά κι αριστερά σε δύση και ανατολή. Και το βέβαιο είναι ότι ξέρει τι γράφει ο αρθρογράφος. Για την ακρίβεια το άρθρο μοιάζει να φτιάχτηκε κατά παραγγελία για να περιγράψει το στρατηγικό πλάνο των ΗΠΑ στην περιοχή. Το ζητούμενο είναι αν οι ΗΠΑ τα παραπάνω σχέδια μπορούν να τα κάνουν και πράξη και κατά όσο αυτά συνάδουν ή έρχονται σε αντίθεση με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα…

 defencenet.gr & filologos10.wordpress.com

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τα πετρέλαια, η χρεοκοπία και οι Αμερικανοί…Δείτε τι μας ετοιμάζουν..

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 7 Αυγούστου 2012

Το άρθρο είναι μετάφραση του «The U.S. Looks To Exploit The Greek Re-Default», 

Russ Winter από το Seeking Alpha. 

 

Ένα γεωπολιτικό δράμα οδηγείται από τα πετρέλαια που «ανακαλύφθηκαν πρόσφατα» και το κακό χρέος που εκτυλίσσεται γύρω από την ανατολική Μεσόγειο, και μπορεί να είναι ένα παιχνίδι «αλλαγής» για την Ελλάδα. Προκαταρκτικές εκτιμήσεις δείχνουν ότι υπάρχουν 22 δισ. βαρέλια πετρελαίου στη Δυτική Ελλάδα κάτω από το Ιόνιο Πέλαγος και περίπου 4 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου κάτω από το Βόρειο Αιγαίο, σύμφωνα με Παγκόσμια Έρευνα.

Ο οικονομολόγος πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ Charles Collyns, ήταν στην Αθήνα και στη Ρώμη την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου, μαζί με τον υπουργό Οικονομικών Timmy Geithner, καθώς οι παγκόσμιοι δανειστές στην Ελλάδα – το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – έκαναν ελέγχους στην Ελλάδα για να δουν την πρόοδο των ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης επι των δεσμεύσεων του δανείου και τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις.

 

Τα ευρήματα της τρόικας μέσω της έκθεσης που θα υποβληθεί αργότερα, θα καθορίσουν κατά πόσον η Ελλάδα θα λάβει νέα την νέα δόση του δανείου ύψους € 31,5 δις μέχρι το Σεπτέμβριο.

 

Η παραδοχή είναι ότι, αυτό το status quo, του μοντέλου αμοιβαίως εξασφαλισμένης καταστροφής θα συνεχίσει επ ‘αόριστον.  

 

Αλλά Geithner και ο βοηθός του Collyns είχαν ενεργό διάλογο με τους Έλληνες. Το κοινό μήνυμα φαίνεται να είναι μία από τις υποσχέσεις να κάνουν τα πάντα, για να βοηθήσουν την Ελλάδα «εάν χρειασθεί» να επιστρέψει η χώρα στη δραχμή και κατ ‘επέκταση, να βγεί από την ΕΕ (Grexit).

 

Μια Grexit θα προσφέρει στις ΗΠΑ την ευκαιρία να μπει στο γεωπολιτικό παιγνίδι, και να είναι ένας παίκτης στο πετρέλαιο και τα μεταλλεύματα από τις ανακαλύψεις στις Ελληνικές και Ισραηλινές ακτές. Η Τουρκία έχει ήδη δηλώσει ότι θα εξετάσει την πράξη του πολέμου αν η Ελλάδα συνεχίσει περαιτέρω εξορύξεις στο Αιγαίο.  

 

Σαφώς, η Ελλάδα χρειάζεται στήριξη και υποστήριξη, αυτό το είδος ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παράσχουν. Αμέσως μετά την επίσκεψη της υπουργού Κλίντον στην Ελλάδα για να ασκήσει πιέσεις για την ενέργεια το 2011, η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησε μια νέα κυβερνητική υπηρεσία, για την διαχείριση των προσφορών για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, τις έρευνες και τις προσφορές γεωτρήσεων.

 

Για την επίλυση των ζητημάτων με την Τουρκία, υπάρχει μια πρόταση από τον άνθρωπο του Κλίντον Richard Morningstar, να αποτελούν έσοδα από το πετρέλαιο ένα ντιλ….προσφέροντας στην Ελλάδα 20%, στην Τουρκία 20% και στην υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ Noble Energy (NBL) του Χιούστον, το μερίδιο του λέοντος το 60%.

 

Αυτό ανέβασε την προοπτική για ένα γεωπολιτικό τέχνασμα των ΗΠΑ που έχει πολλούς στόχους:

 

1. Για να αποκτήσουν επιρροή στο Αιγαίο καθώς και στα περιουσιακά στοιχεία πετρελαίου και φυσικού αερίου της περιοχής, και να δημιουργήσουν ένα ελληνικό διάδρομο επιρροής μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας. Η περιοχή έξω από το Ισραήλ και η Κύπρος υπήρξαν τα σημεία ανακαλύψεων νέων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. 

Με την πρόσφατη επιβεβαίωση ύπαρξης πετρελαίου στο Αιγαίο και το Ισραήλ, οι ΗΠΑ έχουν εντείνει το παιχνίδι τους. Η στρατηγική είναι να προσφέρουν στην Ελλάδα και Κύπρο καρότα.  Στην πραγματικότητα, προσφέροντας Ελλάδα «σχεδόν απόλυτη στήριξη σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή,« οι ΗΠΑ στοιχηματίζουν στην ισχυρή πιθανότητα, η Ελλάδα να χρεοκοπήσει επισήμως, πριν περισσότερα χρήματα-δάνεια είναι διαθέσιμα από το Βερολίνο–Βρυξέλλες. 

 

2. Ο ελληνικός διάδρομος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά βοήθειας στο θέατρο των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Αυτός ο ζωτικής σημασίας διάδρομος, δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτρέπεται να ελέγχεται από την Τουρκία, καθώς τότε θα είναι ευάλωτη σε οποιαδήποτε παρέμβαση. Η εταιρεία PPC Quantum Energy SA ανακοίνωσε επίσημα, την έναρξη της 2.000-μεγαβάτ υποθαλάσσιου καλώδιου ηλεκτρικής σύνδεσης των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας του Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας. Επίσης, το Ισραήλ έχει μια συμφωνία με την Κύπρο και Ελλάδα για την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου, μέσω της κυπριακών υδάτων στην Ελλάδα, αφήνοντας έξω την Τουρκία. Οι ΗΠΑ εισέρχεται στην εξίσωση λόγω των υπεράκτιων Λεβαντίνων ανακαλύψεων στην περιοχή  από την Noble Energy, για την οποία ο Μπιλ Κλίντον αποτελεί βασικό μεσάζοντα. Η ασφάλεια για τους νέους πόρους του Ισραήλ θα είναι επίσης υψίστης σημασίας.

 

Το ΔΝΤ και κυβερνητικοί αξιωματούχοι της ΕΕ, μερικοί απ ‘αυτούς γερμανοί, πιέζουν την Ελλάδα να πωλήσει πολύτιμα λιμάνια και τις δημόσιες επιχειρήσεις ενέργειας, όπως οι εταιρείες πετρελαίου της χώρας, προκειμένου να μειώσει το χρέος της χώρας. Τα περιουσιακά αυτά στοιχεία θα φέρουν στη χώρα ίσως € 50 δισεκατομμύρια €, στην καλύτερη περίπτωση. Σύμφωνα με τα σχέδια για την ελληνική κρατική εταιρεία φυσικού αερίου, η ΔΕΠΑ, θα ιδιωτικοποιήσει το 65% των μετοχών της να μειώσει το χρέος. Η ρωσική εταιρεία Gazprom έχει επιδείξει ενδιαφέρον, κάτι στο οποίο οι ΗΠΑ αντιτίθεται σθεναρά. Οι αγοραστές είναι πιθανόν να προέρχονται από χώρες εκτός της ελλάδας, καθώς λίγες ελληνικές εταιρείες είναι σε θέση, στη σημερινή κρίση, να αγοράσουν.

 

Οι ΗΠΑ έχουν άλλα σχέδια για την ενέργεια και την ασφάλεια για Ελλάδα και Κύπρο και βλέποντας αυτές τις χώρες να πλήττονται σοβαρά από το συντριπτικό χρέος, να παρακαλάνε για δάνειο την ΕΕ, και να κάνουν πωλήσεις φωτιά …ταριάζουν με το σχέδιο και βάζουν την Αμερική στο κόλπο …

 

Γι ‘αυτό, εικάζω ότι η χρεοκοπία / ή αναδιάρθρωση θα συμβεί σύντομα, ίσως ακόμα και στις 20 Αυγούστου, με το τελικό χτύπημα που για τους κατόχους ομολόγων της ΕΕ. Μια Grexit είναι επίσης στα χαρτιά.  

 

Ας κοιτάξουμε λοιπόν την παράμετρο της γεωπολιτικής του πετρελαίου στην περιοχή, που αν και δεν περικλείει τα πάντα, πρέπει να την έχουμε κατά νου….

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΗΠΑ: Πιθανή τουρκική εισβολή σε ελληνικές περιοχές!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 8 Ιουνίου 2012

Τι αναφέρει έκθεση κορυφαίων στελεχών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που βρίσκεται στη διάθεση της Χίλαρυ Κλίντον

ΗΠΑ: Πιθανή τουρκική εισβολή σε ελληνικές περιοχές!

 
 

Του Βελισσάριου Δραγάτση

Τα σκοτεινά αναθεωρητικά και επιθετικά σχέδια του τουρκικού πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου εναντίον της Ελλάδας αποκαλύπτουν οι γραφειοκράτες του Σταίητ Ντηπάρτμεντ σε εμπιστευτική έκθεση που ήρθε στη δημοσιότητα.

Η έκθεση του «Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων» (Council on Foreign Relations – CFR)των ΗΠΑ έγινε γνωστή ύστερα από δύο γεγονότα που απασχολούν τη διπλωματική και τη στρατιωτική ιεραρχία της Ελλάδος:

  1. Δεν έχει κοπάσει ακόμα ο θόρυβος από τις προσβλητικές δηλώσεις που έκανε ο Τούρκος πρωθυπουργός κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν εναντίον της χώρας δήθεν για να δικαιολογηθεί η οικονομική πολιτική του.
  2. Η επικεφαλής του Σταίητ Ντηπάρτμεντ κ. Χίλαρυ Κλίντον αφίχθηκε στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να συμμετάσχει στην έκτακτη σύνοδο για τη Συρία. Ωστόσο, θεωρείται σίγουρο (σύμφωνα και με πληροφορίες του CNN Turk) ότι θα συζητήσει με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών κ. Αχμέτ Νταβούτογλου για τις εξελίξεις στα Βαλκάνια, στην Κύπρο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Κάτω απ’ αυτά τα δεδομένα, η κ. Κλίντον έφθασε στη γειτονική χώρα κατάλληλα ενημερωμένη και προετοιμασμένη με όσα μηνύματα θέλει να στείλει στην τουρκική πλευρά, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην έκθεση του CFR.

Πιθανή η εισβολή στην Ελλάδα

Πέρα από το αυστηρό πλαίσιο των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων, σε ό,τι αφορά στην Ελλάδαη έκθεση επισείει τον κίνδυνο πιθανής τουρκικής εισβολής! Σύμφωνα με όσα αναφέρουν κορυφαία στελέχη της αμερικανικής διπλωματίας, η χώρα μας διάγει «μια πολιτική και οικονομική κρίση χωρίς προηγούμενο και δεν αποτελεί καμία απειλή για την Τουρκία».

Οι συντάκτες της έκθεσης όμως εισηγούνται προς την ηγεσία του Σταίητ Ντηπάρτμεντ να αναλάβει πρωτοβουλίες ώστε να αποφύγει η Τουρκία οποιαδήποτε προκλητική και αναθεωρητική ενέργεια έναντι της Ελλάδας. Δεν είναι τυχαίο ότι καλούν την ηγεσία της αμερικανικής διπλωματίας να αποτρέψει την ηγεσία της γείτονος να μην αποσπάσει «εδαφικά οφέλη» από τη χώρα μας.

Το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων των ΗΠΑ εισηγείται στην κ. Κλίντον να αναλάβει τη συγκρότηση τριμερούς συντονιστικής επιτροπής με τη συμμετοχή στρατιωτικών (trilateral military contact group).

Στην επιτροπή αυτή θα μπορούν να συμμετάσχουν επιτελείς που υπηρετούν στο Ναυτικό και την Αεροπορία των ΗΠΑ, της Ελλάδος και της Τουρκίας. Στους αντικειμενικούς σκοπούς αυτής της πρωτοβουλίας επισημαίνεται η ανάγκη αποφυγής αποσταθεροποιητικών ενεργειών εκ μέρους του τουρκικού πολιτικο-στρατιωτικού κατεστημένου στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τι περιμένουν από τις εκλογές

Η πονηριά όμως βρίσκεται αλλού. Στρατιωτικές πηγές από το στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Νάπολη, εκτιμούν ότι οι καλοί «σύμμαχοι» της χώρας μας αναμένουν το αποτέλεσμα των εκλογών στις 18 Ιουνίου. Αναλόγως με τα δεδομένα, θα προτείνουν το διορισμό Αμερικανού «τοποτηρητή». Το πρόσωπο αυτό θα λειτουργεί ως Ειδικός Διαμεσολαβητής που θα καλεί τις δύο πλευρές ώστε να συμβιβάζει τις διαφορές.

Αυτή τη δουλειά υποτίθεται ότι την έκαναν διμερείς επιτροπές υπηρεσιακών παραγόντων των υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδας – Τουρκίας για τα ζητήματα χαμηλής έντασης. Όπως λένε οι ίδιες πηγές του “Newsbomb.gr”, επειδή το παιγνίδι έχει «χοντρύνει» ο Αμερικανός τοποτηρητής θα παριστάνει τον διαιτητή ενός νέου γύρου έντασης στις σχέσεις των δύο χωρών.

Προσέξτε τι λένε στο ΝΑΤΟ:

  • Το καλό σενάριο προβλέπει αντίκρουση των τουρκικών απαιτήσεων, οι οποίες είθισται να βαφτίζονται «διαφορές».
  • Το κακό σενάριο είναι να ολισθήσει η ελληνική πλευρά σε συμβιβασμούς που θα θέσουν σε κίνδυνο ή σε αμφισβήτηση την κυριαρχία της.

Την εκτίμηση αυτή ενισχύουν τα στελέχη του CFR και πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα από τις υπηρεσιακές ιεραρχίες στα υπουργεία Εθνικής Αμύνης και Εξωτερικών. Αν η Ελλάδα ηττηθεί σε ένα θερμό επεισόδιο ή σε μια ολιγοήμερη σύρραξη ίσως προκαλέσει ανάφλεξη σε ολόκληρη τη Νοτιο-ανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο.

Τι λένε για την Ελλάδα

Οι Αμερικανοί επισημαίνουν πως η Αθήνα βρίσκεται σε δεινή θέση λόγω της οικονομικής κρίσης, της μείωσης των αμυντικών δαπανών και του χαμηλού επιπέδου συντήρησης του υλικού. Το σίγουρο είναι ότι η ελληνική πλευρά πρέπει να προετοιμαστεί για πιέσεις και εκβιασμούς σε πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και για ελιγμούς.

Στη διαβαθμισμένη έκθεση που έχει στα χέρια της η κ. Κλίντον, τα στελέχη της αμερικανικής διπλωματίας δεν αποκλείουν την «οικόδομηση έντιμης ειρήνης» (σ.σ. ίσως κατά τα πρότυπα των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης του 1999). Αυτό κρύβει κινδύνους.

Η ελληνική πλευρά θα κληθεί να παραχωρήσει «δικαιώματα» σε περιοχές που θα ελέγχει η τουρκική πλευρά. Ίσως αυτή είναι η λεπτομέρεια που όλοι περιμένουν πριν αρχίσουν οιουσιαστικές συζητήσεις για τον καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο ή συνθήκης συνεκμετάλλευσης φυσικού και ορυκτού πλούτου σε σημεία που εντοπίζονται δήθεν ελληνοτουρκικές «διαφορές». Σε κάθε περίπτωση βεβαίως θα υπάρχει ο Αμερικανός τοποτηρητής για να λειτουργεί κατευναστικά, προφανώς όμως επ’ ωφελεία του ΝΑΤΟϊκού συμμάχου που έχει αυξανόμενη επιρροή (και δεν είναι άλλος από την Τουρκία).

Δύο στελέχη (από τα παλιά)

Την επίμαχη έκθεση συνέταξε ειδική ομάδα εργασίας που συγκρότησε η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Χίλαρυ Κλίντον στο «Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων» (Council on Foreign Relations – CFR) για να μελετήσει τις προοπτικές των αμερικανοτουρκικών σχέσεων και να τις καταγράψει.

Επικεφαλής της ομάδας εργασίας τέθηκε η πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και στενή φίλη της κυρίας Κλίντον, η κ. Μαντλέν Ώλμπραϊτ. Στην επιτροπή συμμετείχε και ο Στήβεν Χάντλεϋ, πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του νεωτέρου Τζωρτζ Μπους.

http://www.newsbomb.gr/ethnika/story/139333/ipa-pithani-toyrkiki-eisvoli-se-ellinikes-periohes

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα, Τουρκία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ … αγόρασαν το Αιγαίο (ενεργειακά) !

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Μαρτίου 2012

image

Ιδού γιατί κανείς δεν θέλει σε πλήρη ανάπτυξη την τουριστική βιομηχανία της Ελλάδας, αφού κάτι τέτοιο θα εμπόδιζε τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς να έχουν το στόλο τους στο Αιγαίο … χωρίς να ενοχλεί! Τώρα με πρόσχημα ότι θα φυλάνε την περιβόητη ΑΟΖ μας (που δεν αναγνωρίζεται μην τυχός και μας κάνει πόλεμο η Τουρκία), οι πολεμικές μηχανές της υπερ-συμμαχίας ΗΠΑ – ΙΣΡΑΗΛ …τρούπωσαν με τη βοήθεια της συγκυβέρνησης, το ΔΝΤ και της τρόικα!

Tην ώρα που αύριο στο Καβούρι της Βουλιαγμένης θα υπογράφεται η τριμερής ενεργειακή συμφωνία Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου με εγγυήτρια δύναμη τις ΗΠΑ διά του ειδικού απεσταλμένου του αμερικανικού ΥΠΕΞ,  Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ, στην Ανατολική Μεσόγειο, από την Κρήτη μέχρι την Χάϊφα θα βρίσκεται σε εξέλιξη μια τεράστια τριμερής αεροναυτική άσκηση ΗΠΑ-Ελλάδος-Ισραήλ με «εικονικό εχθρό» μια δύναμη που στο σενάριο της άσκησης έχει πολύ μεγάλες επιχειρησιακές ομοιότητες με τις τουρκικές αεροναυτικές δυνάμεις!

 

Η άσκηση “Noble Dina” που αρχικά επρόκειτο να διεξαχθεί μέσα στον Απρίλιο, όπως πέρσι, αποφασίστηκε να συμπέσει με την υπογραφή της ενεργειακής συνεργασίας των τριών χωρών της Α.Μεσογείου και να σταλεί κατ’αυτό τον τρόπο ένα μήνυμα ότι εκτός από την ενεργειακή υπάρχει και ισχυρή στρατιωτική σύμπραξη.

Αποδέκτης του μηνύματος – ποιος άλλος – η Άγκυρα, η οποία στην παρούσα φάση «βρίσκεται απέναντι» από τα συμφέροντα Ισραήλ και ΗΠΑ ή για την ακρίβεια επέλεξε να «βρίσκεται απέναντι». Και όλα αυτά λίγες ημέρες μετά τις απειλές της Άγκυρας που αποκάλυψε το defencenet.gr το περασμένο Σάββατο ότι «Θα γίνει στην Ανατολική Μεσόγειο ότι έγινε και στο Καρντάκ (Ίμια)».

Εν πάση περιπτώσει ο συμβολισμός είναι τρομακτικά ισχυρός και η άσκηση που ξεκίνησε σε ότι αφορά το τακτικό σκέλος της από χθες Δευτέρα (αύριο Τετάρτη ξεκινά το ουσιαστικό της μέρος), το οποίο θα διαρκέσει μέχρι την Πέμπτη 5 Απριλίου.

Η άσκηση ξεκινά από την αμερικανική βάση της Σούδας,  περνάει νότια από τη Μεγίστη και τις ακτές της Κύπρου και φτάνει μέχρι τις ακτές του Ισραήλ.  Πέρσι συμμετείχαν 8 πλοία επιφανείας, 2 υποβρύχια, ελικόπτερα και αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας, αλλά κι ελληνικά 4 μαχητικά F-16 Block 52+και ολοκληρώθηκε μεταξύ 3 και 14 Απριλίου στην ίδια ακριβώς περιοχή.

Η άσκηση  μέχρι το 2010 διεξαγόταν αυστηρά µεταξύ του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Στα σενάρια της νυν άσκηση έχουν πλέον περιληφθεί και ασκήσεις απόκρουσης επιθέσεων κατά εξεδρών άντλησης πετρελαίου και φυσικού αερίου από «εχθρική δύναμη» ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις (ASW), επιχειρήσεις αεροπορικής απαγόρευσης κλπ.

Αναμένεται να συμμετάσχουν και ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη, ενώ σίγουρα θα μετάσχουν μία φρεγάτα και ένα ελληνικό υποβρύχιο.

 

 http://www.greekmoney.gr/index.php/permalink/81114.html

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δεσμευμένοι ελευθεριάζοντες

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Μαρτίου 2012

του Γιάνη Βαρουφάκη Σχόλια

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, λίγο μετά το Κραχ του 1929 που άλλαξε βίαια τον κόσμο, ξεκίνησε μια τιτάνια διαμάχη μεταξύ φιλελεύθερων οικονομολόγων για το τι είχε συμβεί και τι έπρεπε να γίνει για να καταπολεμηθεί η Κρίση. Σήμερα, το δικό μας 1929 (το Κραχ του 2008-12), έχει ξαναφέρει στο προσκήνιο την ίδια περίπου συζήτηση διεθνώς. Άλλη μια φορά απόψεις του φιλελεύθερου Keynes συγκρούονται αλύπητα με τις αντίθετες απόψεις του φιλελεύθερου Hayek. Από την μία έχουμε φιλελεύθερους που θεωρούν, όπως ο Hayek, ότι η λύση βρίσκεται στο να αφεθεί η αγορά να λειτουργήσει όπως μόνο εκείνη μπορεί (με μειώσεις τιμών και μισθών που θα φέρουν την ανάκαμψη των ποσοτήτων και της απασχόλησης) και από την άλλη έχουμε φιλελεύθερους που θεωρούν, όπως ο Keynes, ότι χωρίς συντονισμένη από το κράτος επενδυτική πολιτική οι αγορές θα παραπαίουν με τεράστιο κόστος για όλους.

Ο λόγος που έκρινα σκόπιμο να γράψω τα παρακάτω είναι ότι στο Μνημονιστάν που ζούμε, ή λατινιστί Bailoutistan (*), η συζήτηση αυτή παίρνει μια πολύ περίεργη μορφή (αν θέλετε μια αγγλική έκδοση του παρόντος, πατήστε εδώ). Μια μορφή που αντανακλά βασικές κακοήθειες της ελληνικής πραγματικότητας. Σήμερα θα επικεντρωθώ στους έλληνες οπαδούς μίας εκ των δύο αυτών σχολών: σε εκείνους που εμπνέονται από τον φιλελεύθερο Hayek (μεταξύ άλλων, όπως π.χ. ο von Mises). Και θα θέσω ερωτήματα σχετικά με την συνέπεια των λόγων τους με την σκέψη και στάση του Hayek.

Πριν φτάσουμε όμως εκεί, ας θυμηθούμε την τιτάνια διαμάχη των δύο ανδρών που ξεκίνησαν αυτή την συζήτηση στις σκοτεινές μέρες του Μεσοπόλεμου.

Hayek εναντίον Keynes

Λίγο μετά το Κραχ του 1929, ο John Maynard Keynes, ο φιλελεύθερος καθηγητής οικονομικών στο Cambridge, έσπασε το πιο ισχυρό ταμπού του επαγγέλματος των πανεπιστημιακών οικονομολόγων της εποχής: Ήρθε σε ρήξη με την άποψη του Βρετανικού Υπουργείου Οικονομικών που θεωρούσε δεδομένο πως μια οικονομία σε βαθειά ύφεση θα ανακάμψει αυτόματα. Ότι, εφόσον μειωθούν οι μισθοί και τα επιτόκια «αρκετά», κάποια στιγμή θα αντιδράσουν δημιουργικά οι επιχειρηματίες αυξάνοντας την απασχόληση και τις επενδύσεις τους.

Η ένσταση του Keynes ήταν ότι, μετά από μία κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος (όπως εκείνη του 1929 ή του 2008) που μετατρέπεται σε ύφεση της πραγματικής οικονομίας, είναι πολύ πιθανόν η παραγωγή, οι επενδύσεις και τα εισοδήματα να «κλειδωθούν» σε πολύ χαμηλά επίπεδα – σε μια «κακή» ισορροπία από την οποία καμία μείωση μισθών και επιτοκίων δεν μπορεί να βοηθήσει την οικονομία να αποδράσει. Υπό αυτές της συνθήκες αποτελμάτωσης, υποστήριξε ο Keynes, η προσπάθεια μείωσης των δημόσιων ελλειμμάτων μέσα από περικοπές δημόσιων δαπανών, και μείωσης της ανεργίας μέσω μείωσης των μισθών, μόνο σε αυτό-γκολ θα οδηγήσει τους διαμορφωτές της οικονομικής πολιτικής. Γιατί; Επειδή η μείωση των δημόσιων δαπανών θα ενισχύσει την ύφεση, η μείωση των μισθών θα μειώσει κι άλλο την συνολική ζήτηση, τα φορολογικά έσοδα θα μειωθούν κι άλλο, η ανεργία θα φουντώσει και, έτσι, όλοι θα βγουν χαμένοι: εργαζόμενοι, δημόσιο, επιχειρηματίες.

Όλα αυτά σας είναι πλέον γνωστά και δεν σκοπεύω να εντρυφήσω περαιτέρω στην άποψη του Keynes. Απλά την παραθέτω ως εισαγωγή στην σκέψη του μεγάλου αντίπαλου του Keynes, του Friedrich von Hayek. Η παρέμβαση του Hayek ήταν και παραμένει σημαντική. Καθώς η κριτική του Keynes κέρδιζε έδαφος, όσο η άποψη του Υπουργείου Οικονομικών εξευτελιζόταν καθημερινά (όσο οι περικοπές μισθών και δαπανών αποτύγχαναν να τιθασεύσουν ελλείμματα και ανεργία), ο Hayek ήταν εκείνος που (α) εξαπόλυσε την ισχυρότερη κριτική εναντίον του Keynes (και της πολιτικής κρατικών παρεμβάσεων που υποστήριζε ο Keynes), και (β) παρουσίασε μια διαφορετική εξήγηση των αιτίων της Κρίσης αλλά και του τι πρέπει να γίνει.

Η διάγνωση του Hayek για τα αίτια της Κρίσης ήταν απλή: Οφείλονται σε περιόδους δημιουργίας φθηνού χρήματος από το χρηματοπιστωτικό σύστημα (τις τράπεζες ως επί το πλείστον) το οποίο διοχετεύεται σε τομείς, κλάδους, επιχειρήσεις και χώρες υψηλού ρίσκου. Αυτό που συμβαίνει, κατά τον Hayek, είναι ότι περίοδοι σταθερότητας ρίχνουν τα επιτόκια και έτσι οι τράπεζες αρχίζουν να θέλουν να δανείσουν σε επισφαλείς πελάτες για να τους χρεώνουν υψηλότερα επιτόκια. Αυτό δημιουργεί λογιών-λογιών φούσκες: Φούσκες επενδύσεων, φούσκες καταναλωτικές, φούσκες δημόσιου δανεισμού και δημόσιων έργων, φούσκες στα χρηματιστήρια. Οι φούσκες δημιουργούν αισιοδοξία, η αισιοδοξία αυξάνει τις ιδιωτικές και δημόσιες επενδύσεις, αυτές με την σειρά τους αυξάνουν τα εισοδήματα, τα μεγαλύτερα εισοδήματα επιτρέπουν στους επισφαλείς πελάτες των τραπεζών να αποπληρώνουν τα δάνειά τους κ.ο.κ. έως ότου έρχεται η στιγμή της αλήθειας, σκάνε οι φούσκες και όλοι χρωστούν σε όλους χωρίς κανείς να μπορεί να πληρώσει.

Έως εδώ οι Hayek και Keynes δεν διαφωνούν. Η διαφωνία τους αρχίζει στο τι πρέπει να γίνει όταν οι φούσκες πλέον σκάσουν. Αντίθετα με τον Keynes που πίστευε ότι το κράτος πρέπει να αποτρέψει την αποτελμάτωση και την δημιουργία μιας «κακής» ισορροπίας, ο Hayek έκρινε ότι το Κραχ ήταν η Πραγματικότητα ενώ η πρότερη περίοδος Ανάπτυξης ήταν το Ψέμμα. Ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι «να αφήσουμε την ύφεση να κάνει την δουλειά της» – το σκληρό αλλά «θεάρεστο έργο» της. Και ποιο είναι αυτό το «θεάρεστο έργο» που επιτελεί η ύφεση; Καταστρέφει («ρευστοποιεί» ήταν το ρήμα που χρησιμοποιούσε ο Hayek) τα «κακά χρέη», διαλύει δηλαδή τα χρέη που χτίστηκαν ηλιθιωδώς την Εποχή του Ψέμματος και τα οποία δεν μπορούν πλέον να αποπληρωθούν. Κι αν αυτό σημαίνει ότι πολλοί θα υποφέρουν, τι να κάνουμε. Ας είναι. Όπως το επόμενο πρωί ενός κακού μεθυσιού το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να πάρουμε μια ασπιρίνη και να κάνουμε υπομονή, έτσι και με τα Κραχ: η ύφεση που τα ακολουθεί είναι επίπονη αλλά καθαρτική και πρέπει να την αφήσουμε να λειτουργήσει λυτρωτικά, χωρίς κρατικές παρεμβάσεις που θυμίζουν την προσπάθεια μετρίασης του πονοκέφαλου πίνοντας κι άλλα οινοπνευματώδη. Η πτώχευση του υπερχρεωμένων οργανισμών, επιχειρήσεων, νοικοκυριών, κρατών, είναι τραυματική αλλά απαραίτητη. Θυμίζει τον ρόλο της Κόλασης στο Χριστιανικό Δόγμα: δυσάρεστη αλλά μη εξαιρετέα.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να προσέξουμε μια ειδοποιό διαφορά του Hayek από όψιμους θιασώτες της αγοράς, όπως οι πολιτικοί της Βρετανίας τότε ή της ΕΕ σήμερα, οι οποίοι πασχίζουν, εν καιρώ Κρίσης, να χαϊδεύουν αυτιά. Εκεί που η επίσημη τοποθέτηση του Βρετανικού υπουργείου οικονομικών τότε, ή της ΕΕ σήμερα, ήταν ότι η μείωση των δημόσιων δαπανών και των μισθών θα μας επιστρέψει στην προ της Κρίσης ευημερία και θα βοηθήσει να αποπληρωθούν τα χρέη, ο Hayek δεν υπόσχεται τίποτα τέτοιο. Όταν του έλεγαν ότι η ύφεση, ακόμα και να αφεθεί να πράξει το «θεάρεστο καθήκον» της, μπορεί να μην πετύχει ποτέ να αναπληρώσει τα χαμένα εισοδήματα, ή να αποπληρώσει τα παλαιά και νέα χρέη, εκείνος σήκωνε τους ώμους του και έλεγε: αυτά έχει η ζωή! Ο λόγος πίσω από αυτή την στωικότητα ήταν, βέβαια, ότι ο ίδιος θεωρούσε την ανάπτυξη που προηγήθηκε του Κραχ κίβδηλη. Άρα, ρωτούσε: Γιατί να επιστρέψουμε εκεί μετά το Κραχ; Κι αν δεν επιστρέψουμε εκεί, που θα πάμε; Η απάντηση του Hayek ήταν αφοπλιστική: Δεν έχουμε ιδέα! Όχι μόνο δεν γνωρίζουμε αλλά, χειρότερα, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι, όπου και να καταλήξουμε, θα είναι «καλύτερα» από εκεί που θα βρεθούμε αν ακολουθήσουμε την πολιτική των μεγαλύτερων παρεμβάσεων ενός κράτους το οποίο, αρνούμενο την πραγματικότητα (ότι η πρότερη ανάπτυξη ήταν φούσκα, και ότι τα χρέη που χτίστηκαν πάνω της δεν μπορούν να αποπληρωθούν), δημιουργεί νέα χρέη και οικοδομεί ένα μέλλον χειρότερο από εκείνο που θα είχαμε αν (το κράτος) καθόταν στα αυγά του.

Ας αφήσουμε λοιπόν, προτείνει ο Hayek, την ύφεση και μια ακολουθία πτωχεύσεων να καθαρίσουν τον Κόπρο του Αυγείου που μας άφησε το φαγοπότι των περασμένων ετών. Ας αφήσουμε την αγορά να κάνει εκείνο που ξέρει καλύτερα: να παραγάγει το βέλτιστο από όλα τα εφικτά μέλλοντα μας σπάζοντας τις φούσκες και διαγράφοντας ανόητα χρέη.

Τι θα έλεγε ο Hayek για την Ελλάδα, σήμερα;

Όπως θα παρατηρήσατε από τα πιο πάνω, σκοπός μου δεν είναι να κρίνω την θεωρία του Hayek. Ούτε και να αναλωθούμε σε μια αντιπαράθεση του  Hayek με τον Keynes. Όχι, σκοπός μου είναι να εστιάσω (α) στο τι θα έλεγε ο Hayek σήμερα περί Μνημονίων κλπ και (β) στον περίεργο τρόπο με τον οποίο τα Μνημόνια «μετάλλαξαν» έλληνες φιλελευθέρους των οποίων η σκέψη έχει, υποτίθεται, επηρεαστεί από θεωρητικούς όπως ο Hayek.

Τι θα μας έλεγε λοιπόν ο Hayek σήμερα αν μπορούσε να μας στείλει μήνυμα από το υπερπέραν; Επιτρέψτε μου να ισχυριστώ ότι το μήνυμα αυτό θα περιείχε τουλάχιστον δύο εξηγήσεις της τραγικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα μας και η οποία απειλεί να την μετατρέψει σε κρανίου τόπον.

Η πρώτη εξήγηση της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας

Ο Hayek, συνεπής με την εξήγησή του όλων των περιόδων ύφεσης, θα καταδείκνυε τις φούσκες που σχηματίστηκαν την περίοδο 1996-2008  λόγω υπερβολικής τραπεζικής πίστης τόσο προς τον ιδιωτικό όσο και προς τον δημόσιο τομέα. Αυτός ο οχετός πίστης (δανεισμού) σχημάτισε φούσκες στο χρηματιστήριο, στην αγορά ακινήτων, στον δημόσιο τομέα και στην αγορά εργασίας. Τα ποτάμια χρήματος που έρρεαν προς την Ελλάδα ώθησαν όλες τις τιμές στα ουράνια δημιουργώντας μια επίπλαστη «ανάπτυξη» που θα μετατρεπόταν σε κραχ με την ίδια σιγουριά που η μέρα δίνει την θέση της στην νύχτα. Και καθώς ο ρυθμός της επίπλαστης «ανάπτυξης», σε σύγκριση με τον πραγματικό παραγωγικό ιστό της οικονομίας, ήταν τόσο μεγάλος, το ίδιο βαρύγδουπη ήταν και η πτώση που ακολούθησε.

Συνεπώς, οι έλληνες πρέπει να αποδεχθείτε (είναι σαν να ακούω τον Hayek να μας λέει) ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική από την «ρευστοποίηση» χάρτινων τίτλων (δηλαδή, να μάθουμε να ζούμε με χαμηλές τιμές μετοχών στο χρηματιστήριο), την ρευστοποίηση των αγροτικών εισοδημάτων (τουλάχιστον όσων αγροτών βασίζονται στην καλοσύνη των ευρωπαίων φορολογουμένων), την ρευστοποίηση των τιμών των ακινήτων (ενθυμούμενοι πως είχαμε φτάσει στο σημείο διαμερίσματα στο Κολονάκι να κοστίζουν ακριβότερα από lofts στην Νέα Υόρκη), την ρευστοποίηση της εργασίας (δηλαδή των θέσεων εργασίας που δεν παράγουν προϊόν αξίας αρκετής για να καλύψουν το κόστος τους) κλπ.

Η δεύτερη εξήγηση της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας

Μετά την διάγνωση της ασθένειας, ο Hayek θα προέβαινε σε εντονότατη κριτική της θεραπείας που εφαρμόζεται εδώ και δύο χρόνια και, συγκεκριμένα, της προσπάθειας να αποφευχθεί η στάση πληρωμών, το default, του ελληνικού δημοσίου απέναντι στους δανειστές του εντός της ευρωζώνης. Ο Hayek, για να το πω σκληρότερα, θα αναθεμάτιζε την ιδέα νέου κρατικού δανεισμού σε πτωχευμένο κράτος για να αποπληρωθούν τα παλαιά και νεότερα δανεικά. Θυμηθείτε την άποψή του ότι όλα τα «κακά χρέη» πρέπει να «ρευστοποιηθούν», δηλαδή να διαγραφούν, καθώς (α) δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθούν και (β) είναι απαραίτητο, μετά το Κραχ, να τιμωρηθούν ανάλογα τόσο αυτοί που τα πήραν όσο και εκείνοι που τα έδωσαν. Γιατί λοιπόν να ρευστοποιηθούν όλα τα «κακά χρέη» εκτός από εκείνα του δημοσίου; Για τον Hayek απάντηση σοβαρή δεν υπάρχει. Μήπως όμως ο ίδιος ο Hayek θα άλλαζε γνώμη επειδή η Ελλάδα βρίσκεται στην ευρωζώνη, δηλαδή σε μια νομισματική ένωση που στις μέρες του δεν υπήρχε ακόμη; Μήπως το γεγονός ότι σήμερα υπάρχει το ευρώ, και η Ελλάδα είναι μέλος του, εξαιρεί το δημόσιο χρέος μιας χώρας-μέλους από το επιχείρημα του υπέρ της ρευστοποίησης των «κακών χρεών»;

Πριν απαντήσω, αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στην αμφίθυμη σχέση του Hayek με την ιδέα ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος υπό την αιγίδα μιας Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Γνωστός πολέμιος των Κεντρικών Τραπεζών (**), ο Hayek είχε τα εξής να πει για το ευρώ που τελικά προέκυψε:

«Αν και κατανοώ πλήρως την επιθυμία για την ολοκλήρωση της Δυτικής Ευρώπης μέσα από την απόλυτη ελευθερία των χρηματικών ροών μεταξύ των χωρών της, διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις για την επίτευξη αυτού του σκοπού μέσω της δημιουργίας ενός νέου ευρωπαϊκού νομίσματος το οποίο θα διαχειρίζεται μία υπερ-εθνική αρχή. Πέραν του ότι το βρίσκω απίθανο να συμφωνήσουν τα κράτη-μέλη σε μια κοινή νομισματική πολιτική την οποία θα ασκεί η υπερεθνική αρχή,… δεν μου φαίνεται καθόλου πιθανόν η διαχείριση του κοινού νομίσματος να είναι καλύτερη απ’ ότι η διαχείριση των σημερινών εθνικών νομισμάτων.»

Ο Hayek τελικά αποδέχθηκε το ευρώ ως μέρος της προσπάθειας για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, χωρίς βέβαια να σταματήσει ποτέ να διατυπώνει τις επιφυλάξεις του – π.χ. την άποψη ότι είναι δύσκολη η συμβίωση σταθερών νομισμάτων και κυβερνητικών πολιτικών, που στόχο έχουν την επιβίωση των κομμάτων που τις στηρίζουν! Πάντως όπως και να ερμήνευε τις προσπάθειες της κας Merkel, του κ. Sarkozy και του κ. Draghi να «σώσουν» το ευρώ, ένα πράγμα δεν τελεί υπό αμφισβήτηση: Ο Friedrich von Hayek θα φύλαγε τα πιο δηλητηριώδη σχόλιά του για τις προσπάθειες των ευρωπαίων ηγετών να επιλύσουν το πρόβλημα του χρέους χωρών όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία δημιουργώντας μια νέα κατηγορία τοξικού χρέους (θυμηθείτε τα τοξικά ευρωομόλογα του EFSF) που στόχο έχει την (αδύνατη) εξυπηρέτηση «κακών χρεών» του ένοχου παρελθόντος με κόστος την υποθήκευση του μέλλοντος όλης της Ευρώπης.

Εν κατακλείδι, αν και δεν είναι ξεκάθαρο αν σήμερα ο Hayek θα πρότεινε την  διατήρηση της ευρωζώνης ως έχει ή όχι, είναι απόλυτα σίγουρο ότι θα επιχειρηματολογούσε έντονα και καταλυτικά υπέρ της «ρευστοποίησης» των «κακών χρεών» των τραπεζών και των κρατών-μελών. Ένα ολοκληρωτικό default (όχι απλώς στάση αλλά κατάργηση πληρωμών) θα ήταν, στα μάτια του Hayek, η μοναδική ατραπός που δεν έρχεται σε αντίθεση με το όραμά του όσον αφορά τα μεγάλα ζητήματα της ευρωζώνης. Ένα όραμα που θα τον έθετε σε πορεία σύγκρουσης με την λογική των δανειακών πακέτων «διάσωσης» καθώς και με την πρακτική της ΕΚΤ που πρόσφατα τύπωσε περίπου €1 τρις φρέσκου χρήματος με σκοπό τον δανεισμό των πτωχευμένων τραπεζών.

Η περίεργη περίπτωση των ελλήνων libertarians-οπαδών του Hayek

Στην Ελλάδα υπάρχουν φιλελεύθεροι συμπατριώτες μας που έχουν επηρεαστεί ιδιαίτερα από την σκέψη του Friedrich von Hayek, του συμπατριώτη του Lutwig von Mises, του αμερικανού Robert Nozick, και γενικότερα της σχολής σκέψης που στις αγγλοσαξονικές χώρες είναι γνωστή ως libertarians (ελευθεριάζοντες). Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Δράση του κ. Σ. Μάνου και της κας Μ. Ξαφά οι οποίοι, με συνέπεια, εδώ και καιρό (πολύ πριν την Κρίση) αρθρώνουν λόγο που διακατέχεται από την σκέψη του Hayek. Όμως, από τότε που το ελληνικό δημόσιο πτώχευσε, και ήρθαν τα απανωτά Μνημόνια, αυτή η μικρή αλλά με σημαντικό ειδικό βάρος, και πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις, πολιτική παράταξη μετετράπη σε μια «περίεργη περίπτωση».

Τι το «περίεργο» την χαρακτηρίζει; Το εξής: Ενώ οι έλληνες ελευθεριάζοντες διατηρούν την προσήλωσή τους στην θυμωμένη ανάλυση του Hayek όσον αφορά την «πρώτη εξήγηση της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας», από τότε που μας ήρθε το Μνημόνιο τελούν υπό πλήρη και βαθειά άρνηση όσον αφορά την «δεύτερη εξήγηση» που θα έδινε ο μεγάλος Αυστριακός γκουρού τους.

Τους ακούω και τους διαβάζω, με πολλή μάλιστα προσοχή, να μεταδίδουν το μήνυμα του Hayek ότι, στο Μνημονιστάν μας (και ιδίως στην Ελλάδα), δεν υπάρχει επιλογή πέραν την «ρευστοποίησης» των τιμών των μετοχών, των επιδοτούμενων αγροτικών εισοδημάτων, των τιμών των ακινήτων, των περισσότερων δημόσιων οργανισμών, και βέβαια ενός μεγάλου τμήματος των υπαρχουσών θέσεων εργασίας. Μιλούν ευθαρσώς για την ανάγκη μεγάλης μείωσης του εθνικού και προσωπικού εισοδήματος έως ότου τα εισοδήματα πιάσουν «πάτο», έρθουν δηλαδή στο ίδιο επίπεδο με την παραγωγική ικανότητα της χώρας. (Προφανώς θεωρούν ακόμα και το σημερινό επίπεδο εισοδήματος πολύ υψηλό, φούσκα που δεν έχει ακόμα ξεφουσκώσει ικανοποιητικά, και που έχει ακόμα κι άλλο «αέρα» να δώσει έως ότου βρεθούμε στην «ισορροπία».) Όμως, την ίδια ακριβώς στιγμή, την μία φούσκα, το ένα «κακό χρέος», που δεν είναι διατεθειμένοι να δούνε να «ρευστοποιείται» είναι το δημόσιο χρέος. Γιατί αυτή η εξαίρεση;

Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι θεωρούν την ελληνική περίπτωση μια «ιδιαιτερότητα» εντός της οποίας τα διδάγματα του Hayek αφορούν τα πάντα εκτός του δημόσιου χρέους. Πράγματι, αν τους ρωτήσουμε, είναι πιθανότατο να μας απαντήσουν με τρόπο που να υπονοεί εμμέσως πλην σαφώς πως έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στις ελληνικές ελίτ, στον ίδιο τους τον εαυτό, να ηγηθούν των μεταρρυθμίσεων που θα προκύψουν μέσα από τις «ρευστοποιήσεις» που, όπως επέμενε ο Hayek, αποτελούν την μόνη «λύση». Και από την στιγμή που δεν πιστεύουν ότι η ελληνική κοινωνία θα τους δώσει την ευκαιρία να ηγηθούν αυτής της μέσω-ρευστοποιήσεων-μεταρρύθμισης, εναποθέτουν όλες τους τις ελπίδες στις υπερ-εθνικές ελίτ (π.χ. τρόικα). Υπό αυτό το πρίσμα, αν για να ασχοληθούν οι υπερ-εθνικές ελίτ με την Ελλάδα [και να θέσουν σε λειτουργία στο εσωτερικό της χώρας (ίσως και με την επιστράτευση των εγχώριων θιασωτών του Hayek) τον απαραίτητο συνδυασμό «ρευστοποιήσεων» και «μεταρρυθμίσεων»] χρειάζεται η αποδοχή ότι το δημόσιο χρέος θα είναι η μοναδική φούσκα (απομεινάρι της προ του Κραχ εποχής) που δεν θα ρευστοποιηθεί (ώστε να μην θυμώσουν οι ξένες τράπεζες που στηρίζουν, και στηρίζονται από, τις υπερ-εθνικές ελίτ), τότε ίσως να αξίζει να θυσιαστεί η αρχή του Hayek για την «ρευστοποίηση» όλων των «κακών χρεών».

Απελπισμένες σκέψεις οδηγούν σε απελπισμένες παραδοχές. Όσο όμως απελπισμένοι και να είναι οι εγχώριοι οπαδοί του Hayek, πρέπει κατά βάθος να κατανοούν ότι ο Αυστριακός θεωρητικός που τους καθοδηγούσε ως τώρα δεν θα τους συγχωρούσε αυτή την απελπισμένη παράδοση στην λογική των Μνημονίων: ο κατ’ εξοχήν πολέμιος των κρατικών παρεμβάσεων που στόχο έχουν την διατήρηση μη διατηρήσιμων χρεών και τιμών, δεν θα συγχωρούσε την υποστήριξη Μνημονίων που φορτώνουν νέα δημόσια τοξικά χρέη στις ήδη υπάρχουσες δημοσιονομικές φούσκες του ευρωζωνικού γίγνεσθαι.

Επίλογος

Αναρωτιούνται κάποιοι γιατί έντιμοι άνθρωποι και πολιτικοί σχηματισμοί με ελευθεριάζουσες απόψεις (που για τη  πλειοψηφία δεν φαντάζουν πιο ακραίες από εκείνες αριστερών κομμάτων, ή του ΛΑΟΣ), δεν κατάφεραν να ανεβάσουν τα ποσοστά τους πάνω από το 1%. Η απάντηση είναι διττή. Πρώτον, οι ιδέες τύπου Hayek φοβίζουν καθώς προδιαγράφουν δάκρυα και αίμα χωρίς να υπόσχονται την επιστροφή στην ανάπτυξη (δείτε τα χαμηλά ποσοστά του Ron Paul στις ΗΠΑ σήμερα). Δεύτερον, και αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία στην χώρα μας, λόγω ενός σιωπηλού Φαουστιανού Συμφώνου μεταξύ (α) των πιο προβεβλημέων ελευθεριαζόντων Χαγιεκικών του Μνημονιστάν και (β) της τρόικας. Ένα «Σύμφωνο» το οποίο επιλέγουν οι ελευθεριάζοντες της Περιφέρειας να τους αυτο-δεσμεύει στην πολιτική παχυλών νέων δανείων σε πτωχευμένα κράτη και τράπεζες με αντάλλαγμα (που ελπίζουν ότι θα πάρουν) την προνομιακή τους πρόκριση από τις υπερεθνικές ελίτ ως διαχειριστές της εσωτερικής «ρευστοποίησης» των πάντων – πλην του δημόσιου χρέους.

Θυμάστε, πιστεύω, το επεισόδιο όπου ο Sherlock Holmes έλυσε ένα από πολλά μυστήρια επειδή πρόσεξε ότι ένας σκύλος δεν γαύγισε. Το αίνιγμα εδώ λύνεται με τον ίδιο λίγο-πολύ τρόπο: Το σχετικό ερώτημα είναι «Ποια φούσκα δεν σκάει;» «Γιατί οι έλληνες οπαδοί του Hayek Ελλάδα εξαιρούν το δημόσιο χρέος από τον κατάλογο των υπό «ρευστοποίηση» περιουσιακών στοιχείων;» «Γιατί οι ιρλανδοί σύντροφοί τους εξαιρούν τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών τους;» «Δεν καταλαβαίνουν ότι ο Hayek δεν θα δικαιολογούσε τέτοιες εξαιρέσεις, ιδίως δεδομένου ότι οι εξαιρούμενες φούσκες είναι οι μεγαλύτερες και η μη «ρευστοποίησή» τους αναιρεί το «θεάρεστο έργο» της Κρίσης;» Μια πιθανή απάντηση είναι το Φαουστιανό Σύμφωνο στο οποίο ήδη αναφέρθηκα. Δεν αρκεί όμως για να εξηγήσει αυτή την ιδεολογική και θεωρητική σύγχυση. Στην περίπτωση τόσο της Ελλάδας όσο και της Ιρλανδίας υπάρχει μία ακόμα εξήγηση: η πολύ «κοντινή» σχέση μεταξύ κάποιων εκ των ηγετικών στελεχών αυτής της σχολής σκέψης με τις τράπεζες των οποίων οι μεγαλομέτοχοι θα «ρευστοποιηθούν» άνευ Μνημονίων.

Με άλλα λόγια, τα Μνημόνια της ευρωζώνης (όχι μόνο στην Ελλάδα) έχουν κι άλλο ένα θύμα το οποίο έως τώρα έχει περάσει απαρατήρητο: την ιδεολογική ακεραιότητα της μόνης δεξιόστροφης πολιτικής παράταξης που έχει να προσφέρει σημαντικές ιδέες όσον αφορά τα αίτια και την φύση της Κρίσης. Η τοξικότητα των Μνημονίων έχει διαβρώσει την ιδεολογική εντιμότητα της «σχολής» που έως τώρα αποτελούσε το τελευταίο προπύργιο καθαρής σκέψης στο οποίο κατέφευγαν για να εμπνευστούν, στις δύσκολες στιγμές τους, οι ευρωπαϊκές ελίτ.  Ίσως αυτό να εξηγεί γιατί κόμματα του χώρου, όπως η Δράση, αδυνατούν να εμπνεύσουν ένα κοινό που μπορεί να μην έχει διαβάσει Hayek αλλά διαισθάνεται την περίεργη αυτή απόκλιση των εγχώριων οπαδών του από τις ίδιες τους τις αρχές.

(*) Μια «χώρα» που ξεκινά στον Έβρο, συνεχίζεται μέχρι την Αδριατική, επεκτείνεται στον Ατλαντικό και φτάνει μέχρι και το σμαραγδένιο νησί δυτικά της Αγγλίας.
(**) Το 1974 ο Hayek υποστήριξε (βλ. εδώ) την κατάργηση των Κεντρικών Τραπεζών και την ιδιωτικοποίηση του χρήματος. Για την ακρίβεια, πρότεινε να δοθεί στις εμπορικές τράπεζες το δικαίωμα να τυπώνει η κάθε μία το δικό της χρήμα και, έτσι, να εναπόκειται στους ιδιώτες-πολίτες να επιλέγουν ποιο νόμισμα (ποιανής τράπεζας) εμπιστεύονται για τις συναλλαγές τους.
(***) Βλ. Friedrich von Hayek, “Market Standards for Money”, Economic Affairs, April-May 1986

www.protagon.gr

http://www.anixneuseis.gr/?p=31204

Posted in Ευρώπη, Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Οι ΗΠΑ διασφαλίζουν τα Ενεργειακά Σχέδια της Κύπρου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Αυγούστου 2011

Με την στάση των ΗΠΑ απέναντι στις προγραμματισμένες έρευνες για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Κύπρου καταπιάνεται ανάλυση της Χουρριέτ.Κατά τον İLHAN TANIR οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται τα ενεργειακά σχέδια της Κύπρου ως εναλλακτική σημαντική ενεργειακή λύση για την Ευρώπη για τα επόμενα 100 χρόνια και για τον λόγο αυτό έχουν δώσει την συγκατάθεση τους παρά το γεγονός ότι αναφορικά με τις συνομιλίες για την εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό πρόβλημα οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ένθερμα τις διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του με στόχο την επίτευξη διευθέτησης έτσι ώστε να επανενωθεί το Νησί ως διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία(δήλωση της Χίλαρι Κλίντον κατά την πρόσφατη επίσκεψη της στην Τουρκία).

Η επιλογή των ΗΠΑ μέχρι στιγμής είναι να μην λαμβάνουν σαφή θέση στο ζήτημα των γεωτρήσεων στο Οικόπεδο 12  τις οποίες έχει αναλάβει η αμερικανο-ισραηλινών συμφερόντων εταιρεία Noble Energy.Η Προσπάθεια Τούρκων Αξιωματούχων να μεταφέρουν τις ανησυχίες τους (για το γεγονός ότι τα ενεργειακά σχέδια της Κυπριακής Δημοκρατίας θέτουν σε κίνδυνο τις συνομιλίες για την επίτευξη λύσης στο Κυπριακό πρόβλημα) τόσο σε αξιωματούχους του State Department όσο και σε στελέχη της Noble Energy έχουν πέσει στο κενό.

Αναφέρεται το δημοσίευμα σε δήλωση του Φίλιπ Γκόρντον βοηθού του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν βλέπει καμία σχέση μεταξύ των συνομιλιών για την επανένωση της Κύπρου και των ενεργειακών σχεδίων της Κυπριακής Δημοκρατίας . Αναφορά γίνεται και σε ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, την Τετάρτη, όπου αναφέρεται οτι η κυβέρνηση των ΗΠΑ δηλώνει ότι έχει επίγνωση της θέσης της Τουρκίας στο ζήτημα αλλά επισημαίνεται  οτι οι ΗΠΑ στηρίζουν τα σχέδια όλων των χωρών για την διασφάλιση του ενεργειακού εφοδιασμού μέσω της βελτίωσης της ενεργειακής ποικιλομορφίας.

Δύο επισημάνσεις.
Η έκρηξη Ερντογάν στο Νταβός κατά του ισραηλινού Προέδρου  Πέρες συνδυάστηκε με το γεγονός ότι η Αγκυρα ενημερώθηκε για την ύπαρξη συνομιλιών Ισραήλ- Κύπρου για τον καθορισμό ΑΟΖ. Η έκρηξη του πρίν λίγες μέρες στα κατεχόμενα με τι μπορεί να συνδυαστεί;

Οι ΗΠΑ πάντα προσφέρουν αντάλλαγμα στην Τουρκία για τις όποιες τυχόν παραχωρήσεις της.Συνήθως τα ανταλλάγματα είναι επικοινωνιακού χαρακτήρα και άνευ ουσιαστικής σημασίας, ικανοποιούν όμως της εικόνα του Τούρκου Ισλαμιστή και νεοθωμανού Πρωθυπουργού  Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.ως υπερασπιστή των Παλαιστινίων και ως γνησιότερου εκφραστή των συµφερόντων του Αραβικού έθνους.Η εικόνα αυτή είναι απαραίτητη στο να παραμείνει συμπαθής  η Τουρκική Κοινή Γνώμη απέναντι στον νέο «Σουλτάνο» (και να επιβληθεί το φοβικό σύνδρομο στην Ελληνική Κοινωνία).

 
 

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ανακηρύσσουν de facto ΑΟΖ προς Τουρκία με θέσπιση «μέσης γραμμής»!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 11 Αυγούστου 2011

Με νόμο η Ελλάδα («τη προτροπή» των ΗΠΑ) προχωρά στην de facto ανακήρυξη για πρώτη φορά Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) σε όλο το μήκος της ηπειρωτικής και νησιωτικής αιγιαλίτιδας ζώνης της, (πέρα από το Ιόνιο και τη Νότια Κρήτη που περιλαμβάνονταν στην πρόσκληση ενδιαφέροντος προς τις εταιρείες για την διενέργεια ερευνών και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου) και σε όλες τις θαλάσσιες περιοχές της από τον Έβρο μέχρι την Μεγίστη (Καστελόριζο). Η νόμος θα ψηφιστεί αμέσως μόλις ανοίξει η Βουλή από το θερινό τμήμα.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου κινούμενη μεταξύ των παραδοσιακών φοβικών συνδρόμων έναντι της Τουρκίας, της διάθεσης εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων (όπως αποκάλυψε χθες το defencenet.gr με το βιβλίο του Ν.Μπουλούκμπασι) στην Άγκυρα και της αμερικανικής «δίψας» για φυσικό αέριο που θα διοχετευθεί και θα απεξαρτήσει εν μέρει τουλάχιστον την Ευρώπη από την Ρωσία για την ώρα διαλέγει το τελευταίο. Με τις εγγυήσεις των ΗΠΑ, οι οποίες πλέον αντιμετωπίζουν την Τουρκία περισσότερο ως ανταγωνιστή, παρά ως σύμμαχο στην ανατολική Μεσόγειο.

Το κείμενο του νέου νόμου που καθορίζει τις ιδρυτικές διατάξεις για την δημιουργία του δημόσιου φορέα παροχής αδειών έρευνας και αξιοποίησης φυσικού αερίου και υδρογονανθράκων, είναι πραγματική «βόμβα», αφού καθορίζει μια υφαλοκρηπίδα ή μια ΑΟΖ («αφ’ης κηρυχθεί» κάνοντας την κήρυξη της ΑΟΖ εντελώς τυπική διαδικασία) 200 ναυτικά μίλια από τις ακτές ηπειρωτικών και νησιωτικών περιοχών! Αλλά το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι άλλο.

Προβαίνει σε μια de facto «αφ’εαυτής» ρύθμιση, έστω και αν δεν έχει υπάρξει συμφωνία οριοθέτησης με γειτονικά κράτη, βασικά με την Τουρκία: Τη μέση γραμμή!

Κάτι που αφορά κυρίως την Ανατολική Μεσόγειο, αφού το Αιγαίο μετατρέπεται σε «κλειστή ελληνική λίμνη» με αυτή την ρύθμιση με εξαίρεση κάποιες περιοχές  στο Βόρειο Αιγαίο όπου η Ίμβρος δίνει μια «ανάσα» στην Τουρκία.

Ιδού πως προσδιορίζει ο νόμος τις υποθαλάσσιες περιοχές ερευνών:

«Ο βυθόs και το υπέδαφος των εσωτερικών υδάτων, της αιγιαλίτιδας ζώνης, της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ης κηρυχθεί) μέχρι την απόσταση των 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Eλλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης”!

Πολύ καλό για να είναι αληθινό; Ας είμαστε ρεαλιστές στις εκτιμήσεις μας. Ούτε η Ελλάδα – ειδικά με την παρούσα κυβέρνηση – ούτε πολύ περισσότερο η Κύπρος θα προχωρούσαν σε τέτοιες κινήσεις αν δεν υπήρχε η κάλυψη των Ηνωμένων Πολιτειών και η σύμπηξη της συμμαχίας με το Ισραήλ που και αυτή οι ΗΠΑ την επέβαλαν.

Για το λόγο αυτό έχει μεγάλη σημασία να δούμε πως θα εξελιχθεί και η 1η Οκτωβρίου, όπου η Τουρκία δήλωσε ότι θα αντιδράσει με τον ενδεικνυόμενο τρόπο κατά των σκαφών της αμερικανικής Noble Energy που θα κάνει τις πρώτες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ για φυσικό αέριο.

Σε ότι αφορά τα «οικόπεδα» και τους όρους παραχώρησής τους στις εταιρείας (αμερικανικές κατά βάση, φυσικά…). «Οι άδειες αναζήτησης 18μηνες  σε συγκεκριμένες περιοχές που δεν μπορούν να υπερβαίνουν τα 4.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στην ξηρά και τα 20.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στη θάλασσα. Η παραχώρηση δικαιώματος έρευνας και εκμετάλλευσης γίνεται με τρεις τρόπους: είτε μετά από διακήρυξη, είτε μετά από αίτηση ενδιαφερόμενου επενδυτή, ή με ανοιχτή πρόσκληση (open door) για εκδήλωση ενδιαφέροντος»

Το ζήτημα είναι ότι το όλο σκηνικό υπαγορεύεται από τα συμφέροντα μιας ξένης δύναμης, η οποία στην παρούσα φάση είναι πλήρως προσανατολισμένα υπερ της ελληνική πλευράς. Αυτή η συγκυρία πόσο θα διαρκέσει; Πόσο έτοιμη είναι η ελληνική πλευρά από άποψη ισχύος να εξασφαλίσει μόνη της την υπεράσπισι των δικαιωμάτων της; Μην ξεχνάμε ότι η καταστροφή του 1922 επήλθε όταν άλλαξαν οι γεωστρατηγικές ισορροπίες εις βάρος μας, και μας έπιασαν εντελώς απροετοίμαστους!

Στο μεταξύ τα κόμματα της Αριστεράς εξέδωσαν πρώτα ανακοινώσεις, επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστα αντανακλαστικά, αναφορικά με την αποκάλυψη του defencenet.gr για το βιβλίο του Ντενίζ Μπουλούκμπασι, πρώην εμπειρογνώμονα του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος αναφέρει ότι η κυβέρνηση Σημίτη με υπουργό Εξωτερικών τον Γιώργο Παπανδρέου, είχε συμφωνήσει στη εκχώρηση του δικαιώματος μη επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια σε όλο το εύρος των περιοχών που γειτνιάζουν με την Τουρκία και σε όλους τους διύλους και θαλάσσιες περιοχές στρατηγικής σημασίας. Σε δήλωση προέβη πριν λίγα λεπτά και η Ν.Δ. δια του υπεύθυνου του Τομέα Εξωτερικών, Πάνου Παναγιωτόπουλου.

«Ανεξάρτητα από το τί θα πει ή δεν θα πει η κυβέρνηση, ο λαός πρέπει να έχει το νου του», τονίζει το ΚΚΕ σε ανακοίνωσή του σχετικά με τα όσα ισχυρίζεται ο Ντενίζ Μπουλούκμπασι. Το ΚΚΕ τονίζει ότι «οι κίνδυνοι για κυριαρχικά δικαιώματα είναι τεράστιοι», καθώς «η NATOποίηση και συνεκμετάλλευση του Αιγαίου βρίσκεται διαρκώς στο τραπέζι, όπως το ΚΚΕ έχει εδώ και καιρό καταγγείλει, γιατί αυτό επιδιώκουν ισχυρά τμήματα της ελληνικής και τουρκικής πλουτοκρατίας».

Να ενημερωθεί η Βουλή για τις ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις για το Αιγαίο και να συνεδριάσει το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, ζητεί, με ανακοίνωσή του, ο ΣΥΝ και ταυτόχρονα κατηγορεί την κυβέρνηση ότι είναι απαράδεκτο να ενημερώνονται τα πολιτικά κόμματα και η κοινή γνώμη της χώρας από ανεπίσημα τουρκικά δημοσιεύματα για πτυχές των, μέχρι σήμερα, 50 κύκλων συνομιλιών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σε ευαίσθητα εθνικά μας θέματα.

Στην ανακοίνωσή του ο ΣΥΝ «απαιτεί να υπάρξει ενημέρωση στην Ελληνική Βουλή για τις εξελίξεις των συνομιλιών» και προσθέτει ότι η μυστική διπλωματία δεν είναι προς όφελος των λαών και ενέχει κινδύνους πολύπλευρων εκμεταλλεύσεων για ιδιοτελείς σκοπούς ακόμα και εσωτερικής κατανάλωσης.

Το θέμα της υφαλοκρηπίδας και των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών, που άπτονται αυτού του ζητήματος, οφείλουν να διευθετηθούν με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και την από κοινού προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης», επισημαίνει ο ΣΥΝ, υποστηρίζοντας ότι η προοπτική αυτή «είναι μια λύση που διασφαλίζει τόσο την διαφάνεια όσο και την ειρηνική επίλυση των διαφορών προς όφελος και των δύο γειτονικών λαών, σε μια εποχή όπου η βαθιά οικονομική κρίση δεν επιτρέπει κανενός είδους μικροτυχοδιωκτισμούς αλλά ούτε και εφησύχαση».

Επίσης σε σχετική ανακοίνωσή του ο υπεύθυνος του Τομέα Εξωτερικών της Ν.Δ. Πάνος Παναγιωτόπουλος αναφέρει τα εξής:

“Από τα όσα αναφέρει στο βιβλίο του ο Τούρκος πρώην διπλωμάτης Ντενίζ Μπολούκμπασι, ο οποίος έλαβε μέρος στις 36 από τις 50 διερευνητικές επαφές Ελλάδας – Τουρκίας, που έχουν δρομολογηθεί από το 2002, ανακύπτουν – εκ νέου- πολλά ερωτηματικά και απορίες για το πραγματικό περιεχόμενο αυτών των συνομιλιών, που διεξάγονται μεταξύ εκπροσώπων των δύο Υπουργείων των Εξωτερικών.

Τα ερωτηματικά αυτά πολλαπλασιάζονται και από το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί του Τούρκου πρεσβευτή ότι “ η Ελληνική πλευρά δέχθηκε σε ορισμένες περιοχές του Αιγαίου να υποχωρήσει από  το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών της  υδάτων στα 12 μίλια” αναφέρονται στην χρονική περίοδο όπου πολιτικός προϊστάμενος του ΥΠΕΞ ήταν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου και Πρωθυπουργός ο κ. Κώστας Σημίτης.

Επειδή τα όσα υποστηρίζει ο κ. Μπολούκμπασι για το ακριβές περιεχόμενο των διερευνητικών συνομιλιών Ελλάδας – Τουρκίας έρχονται να προστεθούν σε ένα πλήθος δηλώσεων Τούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων, (μεταξύ αυτών, στο παρελθόν,  ο Αντιπρόεδρος Αρίντς αλλά και επίσημες πηγές του Τουρκικού ΥΠΕΞ) ήρθε η ώρα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου να αποκαταστήσει την αλήθεια και να βάλει τα πράγματα στην θέση τους, για να σταματήσει η Τουρκική πλευρά να δημιουργεί εντυπώσεις σε βάρος της Ελλάδος και να παραπληροφορεί την διεθνή κοινή γνώμη, προπαγανδίζοντας και προβάλλοντας απόψεις, από πλευράς Τουρκίας, που θίγουν κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας στο Αιγαίο.

Οι “αναιμικές” δηλώσεις και διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου του εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών, που γίνονται από καιρού εις καιρόν, δεν επαρκούν πλέον…”.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Κυνική ομολογία Κίσινγκερ για την Κύπρο»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 15 Ιουλίου 2011

του Μιχάλη Ιγνατίου

Πριν από την ψήφιση του νόμου Freedom of Information Act, συνήθιζα να λέω στις συναντήσεις ότι: “Την παρανομία την κάνουμε αμέσως. Η παραβίαση του Συντάγματος παίρνει λίγο περισσότερο”. (γέλια) Αλλά λόγω του νόμου Freedom of Information Act, φοβάμαι να λέω τέτοια πράγματα».

Η παραπάνω κουβέντα-ομολογία ανήκει στον Χένρι Κίσιγκερ, πρώην υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, και την εκστόμισε στη διάρκεια συνάντησής του με τον Τούρκο ομόλογό του Μελίχ Εσενμπέλ. Η συνάντηση έγινε τη Δευτέρα 10 Μαρτίου 1975 στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών και αντικείμενό της ήταν η αμερικανική βοήθεια προς την Τουρκία και φυσικά το Κυπριακό, το οποίο βρισκόταν στην κορυφή της ατζέντας των τουρκοαμερικανικών σχέσεων. (Ξεκίνησαν να συζητούν στις 5:20 το απόγευμα και τελείωσαν μετά από 70 λεπτά.)

Ο Κίσιγκερ αναφέρεται στο «Νόμο για την Ελευθερία στην Πληροφόρηση» που χρησιμοποιούμε όλοι οι ερευνητές και ο οποίος μέχρι στιγμής έχει αποδειχτεί το καλύτερο εργαλείο για όσους αναζητούν την αλήθεια στα άδυτα των αμερικανικών εγγράφων. Και φοβάται το συγκεκριμένο νόμο, τον οποίο πολέμησε σκληρά όσο ήταν υπουργός, διότι μέσω της νόμιμης απόκτησης των εγγράφων αναδείχτηκε ο αισχρός ρόλος του εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδας, της Χιλής, του ανατολικού Τιμόρ, του Μπαγκλαντές και άλλων χωρών και λαών.

Το μέγα ερώτημα, που αρνείται βέβαια να απαντήσει τα τελευταία 36 χρόνια ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, είναι τι έπραξε στην περίπτωση της Κύπρου; Έκανε την παρανομία το 1974 με το χουντικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή νομίζοντας ότι έκλεισε το κεφάλαιο Κυπριακό ή «παίρνει λίγο περισσότερο» για να ολοκληρωθεί το έγκλημα εναντίον του λαού της Κύπρου; Όποια κι αν είναι η απάντησή του, έχουμε ενώπιόν μας την πιο κυνική ομολογία Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην ιστορία της χώρας. Και αφορά ένα ελληνικό εθνικό θέμα, το οποίο η ανικανότητα των πολιτικών, Ελλήνων και Κυπρίων, μετέτρεψε από θέμα εισβολής και κατοχής σε μια δικοινοτική διαφορά, η λύση της οποίας αναζητείται μέσω της κυπριακής ιδιοκτησίας διαδικασίας που εισήγαγε ο σημερινός πρόεδρος του νησιού.

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, ένας άβουλος άνθρωπος και μέτριος πολιτικός, κάλεσε τον κ. Χριστόφια και τον ηγέτη του καθεστώτος των Κατεχομένων στη Νέα Υόρκη για να δώσει ώθηση στη διαδικασία που δεν οδηγεί πουθενά για έναν και μοναδικό λόγο: η Τουρκία αρνείται την παραμικρή υποχώρηση, αντίθετα απαιτεί κι άλλες από το θύμα της εισβολής και κατοχής. Η Γραμματεία του ΟΗΕ, με τον επικεφαλής της Λιν Πάσκοε, «εγκέφαλο» του σχεδίου Ανάν μαζί με τη βρετανική κυβέρνηση, έχουν στήσει παγίδα στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος «έπεσε μέσα» ως αρχάριος. Είναι πολύ κρίσιμες οι στιγμές και στη Λευκωσία δεν φαίνεται να το έχουν αντιληφθεί. Η πρόσκληση της 18ης Νοεμβρίου στοχεύει στην αλλαγή της διαδικασίας και στην εισαγωγή διαιτησίας και χρονοδιαγραμμάτων. Ο κ. Χριστόφιας έχει υποχρέωση να αντισταθεί, να απορρίψει τα διλήμματα που του θέτουν κυρίως οι Βρετανοί, να απεγκλωβιστεί από τη διαδικασία που οδηγεί σε τουρκοποίηση και των ελεύθερων περιοχών και, εάν χρειαστεί να αποχωρήσει και να αποσύρει τις οδυνηρές υποχωρήσεις που έκανε…

 Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα» στις 11/11/10

 

Posted in Κύπρος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πρόσκληση «Πικρές ελιές: Η διπλωματία, η σύγκρουση των θεωριών και η σύγχρονη Κύπρος»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Μαΐου 2011

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 

 Το βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου «Πικρές Ελιές: Η διπλωματία, η σύγκρουση των θεωριών και η σύγχρονη Κύπρος» του Ουίλλιαμ Μάλλινσον και στην συζήτηση που θα ακολουθήσει, την Τετάρτη 25 Μαϊου, στις 7.30 το απόγευμα, στην αίθουσα του πολιτιστικού κέντρου του Ι.Ν. Φανερωμένης στον Χολαργό.

 Συμμετέχουν οι :

Ουίλλιαμ Μάλλινσον, λέκτορας βρετανικής Ιστορίας, Λογοτεχνίας και Πολιτισμού στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, πρώην διπλωμάτης,

Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, συγγραφέας και καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με ερευνητικό και διδακτικό έργο με αντικείμενο τις Διεθνείς Σχέσεις.

Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού Άρδην και της εφημερίδας Ρήξη – μέλος της Προσωρινής Συμβουλευτικής Επιτροπής της ΚΙΝΗΣΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε στο 210-6546742 ή στο nonamebk@otenet.gr.

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Ποια είναι τα βασικά «ελατήρια» πίσω από τον διεθνή ανταγωνισμό και τις συγκρούσεις και πώς μπορούν αυτά να αποκαλυφθούν μέσω της θεωρίας των διεθνών σχέσεων, της ιστορίας ή της διπλωματίας;

Η Κύπρος είναι ιδανική περίπτωση για μια εξαντλητική δοκιμασία τόσο της θεωρίας όσο και της πράξης. Καθ’ όλη την ιστορία του, το νησί βρίσκεται στο επίκεντρο διεθνών διενέξεων και ακόμη και σήμερα παραμένει μια γεωπολιτική πυριτιδαποθήκη με οξεία ένταση μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας, λόγω της τουρκικής κατοχής του ενός τρίτου της εκτάσεώς του. 

Η εχθρότητα έχει μεταφερθεί στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με την Κύπρο να έχει πλέον την ιδιότητα του μέλους και τις ΗΠΑ με το Ηνωμένο Βασίλειο να πιέζουν για εισδοχή της Τουρκίας. Εν τω μεταξύ, στη γεωπολιτική ενδοχώρα, η Ρωσία παραμένει καχύποπτη σχετικώς με τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο, οι οποίες προβάλλουν την ισχύ του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

 ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:

O Ουίλλιαμ Μάλλινσον (William Mallinson), Βρετανός πρώην διπλωμάτης, είναι λέκτορας βρετανικής Ιστορίας, Λογοτεχνίας και Πολιτισμού στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο.

 Άλλα βιβλία που έχει εκδώσει:

Cyprus, A Modern History (IB Tauris 2009),

Partition through Foreign Aggression: The Case of Turkey in Cyprus (University of Minnesota 2009),

Cyprus, Diplomatic History and the Clash of Theory in International Relations (IB Tauris 2010),

Britain and Cyprus, Key Themes and Documents since World War II (IB Tauris 2010).

ΧΑΡΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΧΟΛΑΡΓΟΥ ΣΤΟΝ Ι.Ν.ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ
 
 
ΧΑΡΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε΄ΣΤΑΣΗ ΧΟΛΑΡΓΟΥ ΣΤΟΝ Ι.Ν.ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Εκδηλώσεις, Ιστορία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Γιατί η Δύση θέλει να ρίξει το Καντάφι – Τι τρέμει η Άγκυρα – Γιατί οι ΗΠΑ ευνοούν τις εξεγέρσεις.

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Μαρτίου 2011

Το εξεγερσιακό τσουνάμι «πνίγει» τα τουρκικά σχέδια.

Του Σταύρου Λυγερού

Επισήμως, η επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» δεν έχει ως επίσημο στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Είναι σαφές, όμως, ότι πιθανότητες ενός συμβιβασμού, που θα περιλαμβάνει τη παραμονή του στην εξουσία, καθίστανται αμελητέες. Όπως ήταν αναμενόμενο, η δυναμική της εμπλοκής οδηγεί τις δυτικές δυνάμεις να υπερβούν την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Το γεγονός αυτό μειώνει τις πιθανότητες η Λιβύη να διχοτομηθεί de facto, αν και η περίπτωση αυτή δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Η δυτική επέμβαση απομακρύνει το ενδεχόμενο οι καθεστωτικές δυνάμεις να καταπνίξουν την επανάσταση. Από την άλλη, μένει να αποδειχτεί στην πράξη εάν οι επαναστατικές δυνάμεις είναι ικανές να καταλάβουν τη Τρίπολη.

Προς το παρόν, στο έδαφος το στρατιωτικό πλεονέκτημα παραμένει στα χέρια του Καντάφι. Εάν δεν είχε μεσολαβήσει η δυτική επέμβαση, το πιθανότερο είναι ότι η επανάσταση θα είχε καταπνιγεί στο αίμα. Με τη βοήθεια μισθοφόρων από τη Μαύρη Αφρική και χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα οπλικά συστήματα, το καθεστώς κατάφερε όχι μόνο να αναχαιτίσει την προέλαση των αντίπαλων του, αλλά και να περάσει στην αντεπίθεση. Καθοριστικό ρόλο έπαιζε το γεγονός ότι με διάφορα μέτρα ο Καντάφι απέτρεψε την αποσκίρτηση πρόσθετων στρατιωτικών μονάδων. Από τη στιγμή που κατάφερε να ελέγξει τον κορμό των ενόπλων δυνάμεων, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι επαναστάτες διακρίνονται για τον ενθουσιασμό και την αυτοθυσία τους, αλλά από επιχειρησιακής απόψεως είναι αδύναμοι.

Νέα Δυναμική.

Προφανώς, το κίνητρο της Δύσης δεν ήταν μόνο η αποτροπή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει και η σκοπιμότητα ελέγχου του εξαιρετικής ποιότητας λιβυκού πετρελαίου. Υπάρχουν, όμως, και γεωπολιτικοί λόγοι. Από την έκβαση των συγκρούσεων δεν θα κριθεί μόνο το μέλλον της Λιβύης, θα κριθούν και οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Εάν ο Καντάφι κατέπνιγε την επανάσταση, το εξεγερσια­κό κύμα θα παλινδρομούσε και θα εκτονωνόταν. Αντιθέτως, η ανατροπή του καθεστώτος θα προσδώσει μια νέα δυναμική στο εξε­γερσιακό κύμα, το οποίο έχει δείξει ότι δεν κάνει εξαιρέσεις. Με τον ίδιο τρόπο που απειλεί αντιαμερικανικά καθεστώτα, απειλεί και φιλοαμερικανικά, όπως το Μπαχρέιν. Όλα δείχνουν, όμως, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει επιλέξει να διευκολύνει το κύμα αλλαγής που σαρώνει τον αραβικό κόσμο. Οι Αμερικανοί έχουν υιοθετήσει χαμηλούς τόνους, αλλά έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο διπλωματικό επίπεδο και βεβαίως πρωταγωνιστούν στο στρατιωτικό. Η Ουάσινγκτον εργάσθηκε παρασκηνιακά για να πείσει τον Αραβικό Σύνδεσμο να ταχθεί υπέρ του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή δυνάμεων από αραβικές χώρες.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι θα προσδώσει πρόσθετη δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα. Κατά πάσα πιθανότητα, η πυρκαγιά θα φουντώσει στις χώρες του Κόλπου, με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και για τη διεθνή οικονομία, λόγω πετρελαίου. Οι Αμερικανοί το γνωρίζουν, αλλά ξεπέρασαν τις επιφυλάξεις τους, ελπίζοντας ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις και στο τέλος θα εξέλθουν με αυξημένη επιρροή.

Η αποσταθεροποίηση της περιοχής, που καταλαμβάνει ο αραβικός κόσμος, υποχρεώνει όχι μόνο τις μεγάλες, αλλά και τις τοπικές δυνάμεις να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους. Αυτά αφορά πρωτίστως την Τουρκία του Ερντογάν, η οποία δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία της να καταστεί σημείο αναφοράς και ηγεμονική δύναμη στον μεταοθωμανικό χώρο. Για τον σκοπό αυτό εξώθησε σε ρήξη τις σχέσεις της με το Ισραήλ, με σκοπό να κερδίσει την καρδιά των απανταχού μουσουλμάνων.

Παραλλήλως, πραγματοποίησε εντυπωσιακά ανοίγματα προς αντιδυτικές χώρες, όπως το Ιράν και η Συρία. Τα ανοίγματα αυτά, βεβαίως, υπαγορεύθηκαν κυρίως από την επιδίωξη της Άγκυρας να συντονίσει τη δράση της μ’ αυτές τις χώρες, ώστε να καταστεί αποτελεσματικότερη η αντιμετώπιση του κουρδικού αλυτρωτισμού.

Η κυβέρνηση Ερντογάν ήταν ε­ξαρχής αντίθετη με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη όχι μόνο λό­γω της προσέγγισης της με το καθεστώς Καντάφι και των μεγάλων τουρκικών οικονομικών συμφερόντων στη Λιβύη. Ήταν και λόγω της δικαιολογημένης εκτίμησης ότι, εάν πέσει το καθεστώς Καντάφι, η τύχη του καθεστώτος Ασαντ θα έχει κριθεί. Στη Συρία έχουν ήδη πραγματοποιηθεί μαχητικές διαδηλώσεις, στις οποίες το καθεστώς απάντησε με σκληρή καταστολή. Είναι μάλλον απίθανο, όμως, ο Άσαντ να συνεχίσει την ίδια σκληρή γραμμή εάν ο Καντάφι έχει κακό τέλος.

Κουρδικό… πορτοκάλι.

Εάν πέσει το καθεστώς Άσαντ, η δυτική επιρροή θα αυξηθεί σημαντικά στη Συρία, προκαλώντας αντίστοιχη μείωση της επιρροής που σήμερα ασκεί η Άγκυρα. Σημαντικό πλεονέκτημα θα αποκτήσουν συνολικά οι Κούρδοι. Το κουρδικό κρατίδιο στο Βόρειο Ιράκ θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη θάλασσα και ως εκ τούτου δεν θα εξαρτάται, όπως σήμερα, από την Άγκυρα. Το ίδιο θα ισχύσει και συνολικά για το Ιράκ, γεγονός που θα περιορίσει τη σημασία της Τουρκίας για τις ΗΠΑ. Παραλλήλως, θα ευνοηθεί και το κουρδικό κίνημα στην Τουρκία, αφού στα νώτα του (στη Συρία και στο Ιράκ) θα έχει όχι μόνο κουρδικούς πληθυσμός, αλλά και φιλικές συνθήκες. Το γεγονός αυτό αναπόφευκτα θα κλιμακώσει περαιτέρω και τις πιέσεις που ήδη ασκούν οι Κούρδοι της Τουρκίας για πολιτική αυτονομία.

Όπως φάνηκε από τη σπουδή του Τούρκου προέδρου Γκιουλ να επισκεφθεί το Κάιρο λίγο μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ, η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να ρίξει γέφυρες και να αποκτήσει ερείσματα στα μεταλλαγμένα από τις εξεγέρσεις καθεστώτα. Η κυβέρνηση Ερντογάν «πουλάει» στους Δυτικούς τη θεωρία ότι το τουρκικό μοντέλο είναι η λύση στο πρόβλημα μετάβασης που έχει προκύψει στον αραβικό κόσμο. Προσπαθεί να τους πείσει να της αναθέσουν την «εργολαβία», με το επιχείρημα ότι η νεοοθωμανική Τουρκία και ταιριάζει στους Άραβες και βολεύει τη λύση.

Το διπλωματικό αυτό εγχείρημα δεν προσκρούει μόνο στην αντίθεση του Ισραήλ. Προσκρούει και στις επιφυλάξεις τόσο των Αμερικανών όσο και των Ευρωπαίων. Η επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και από τον χώρο που θα της αφήσει η Ουάσινγκτον. Υπάρχει, όμως, και μία πτυχή που αφορά άμεσα την Ελλάδα.

Υπενθυμίζουμε ότι επί Μουμπάρακ η Αίγυπτος διαπραγματευόταν με την Τουρκία την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, παρ’ ότι η ύπαρξη του Καστελόριζου αποκόπτει την τουρκική από την αιγυπτιακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Πριν αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα, το Κάιρο όφειλε να περιμένει ή μία ελληνοτουρκική συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών ή μία απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για την επήρεια του Καστελόριζου στην οριοθέτηση. Μένει να φανεί ποια θα είναι η στάση της νέας αιγυπτιακής κυβέρνησης.

Ο Κόλπος της Σύρτης.

Η τουρκική διπλωματία έχει επηρεάσει και τη στάση του καθεστώτος Καντάφι στις ελληνολιβυκές συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Ενώ καταχρηστικά έκλεινε τον γιγαντιαίο κόλπο της Σύρτης με γραμμή βάσης και άρχιζε τη μέτρηση των θαλασσίων ζωνών από εκεί και πέρα, δεν αναγνώριζε ότι η Γαύδος πρέπει να συνυπολογισθεί στην οριοθέτηση!

Οι αλλαγές που έχει επιφέρει σε αραβικά καθεστώτα του Μαγκρέμπ το εξεγερσιακό κύμα, εκτός των άλλων, χαλάνε το κλίμα περικύκλωσης της Ελλάδας, που η τουρκική διπλωματία είχε δημιουργήσει για το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών. Αυτός είναι από μόνος του λόγος για τον οποίο η Αθήνα δεν έπρεπε να απουσιάζει από τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στη γειτονιά μας.

Ένας πρόσθετος λόγος είναι ότι οι Τούρκοι επιχειρούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να εγγράψουν υποθήκες σε βάρος ελληνικών συμφερόντων. Όπως είναι γνωστό, αρχικά τήρησαν αρνητική στάση, παρεμποδίζοντας και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο NATO, Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αποτρέψουν τη δυτική επέμβαση, αποφάσισαν να συμμετάσχουν, ζητώντας να αναλάβουν τον έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κρήτης και Βεγγάζης.

Η κίνηση των Τούρκων συνδέεται με τις σοβαρές ενδείξεις ότι η θαλάσσια αυτή περιοχή κρύβει στον βυθό της μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Η Άγκυρα δεν έχει κανένα έρεισμα να διεκδικήσει μια περιοχή που θα χωρισθεί μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, αλλά είναι σαφές ότι με την έντονη ναυτική παρουσία τους επιδιώκουν ένα ρόλο.

Εφημερίδα: ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια, Τουρκία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Επαναστάσεις με χρήματα των Rothschilds και των ΗΠΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Μαρτίου 2011

«Παρδαλές επανάστασεις», όπως αυτές που γίνονται σήμερα στην Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική, συμβαδίζουν με τις πολιτικές του παγκοσμιοιποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος, που θέλει να εξοντώσει εν τη γεννέσει του την ανάπτυξη του Islamic Banking (δάνεια με χαμηλά επιτόκια)

Μεγεθύνατε

Αναδημοσίευση απο το PwP Exclusive  ©March 9 2011
Τίτλος πρωτοτύπου: «Rothschilds/U.S. Fund Revolutions in Mideast and North Africa To Kill Islamic Banks and State-Run Central Banks«

Μετάφραση απο τα αγγλικά: Εμμανουήλ Σαρίδης

 

Σημέιωση Ε.Σ.: Το site αυτό είναι αντι-πλουτοκρατικό και όχι αντισημιτικό. Στενόμυαλοι προσδιορισμοί δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια.

   

Οι ισλαμικές τράπεζες (με το Islamic Banking) έχουν ήδη «φάει» ένα μέρος απο τα κέρδη των συμβατικών τραπεζών στη Μέση Ανατολή: Επειδή δεν χρεώνουν τόκους (σύμφωνα με τον νόμο της Σαρίας), αυξάνονται και πληθύνονται πολύ γρήγορα, και (στους δύσκολους καιρούς της σημερινης οικονομικής συγκυρίας) είναι πιο σταθερές από τις δυτικές τράπεζες.

  

Οι New York Times αναφέρουν σ’ ένα άρθρο με τον τίτλο «οι ισλαμικές τράπεζες, που αυξάνονται μέσα στον πλούτο του πετρελαίου, πλησιάζουν και τους μη-μουσουλμάνους» (22 Νοέμβρη 2007): «Η αύξηση των πετρελαϊκών πλουτοπαραγωγικών πηγών ανηψώνει το ισλαμικό τραπεζικό σύστημα – το οποίο  τηρεί τους νόμους του Κορανίου και απαγορεύει την επιβολή τόκων – μέσα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. . . . Εκτός από ισλαμικά δάνεια, υπάρχουν και ισλαμικά ομόλογα, ισλαμικές πιστωτικές κάρτες … Στο ισλαμικό τραπεζικό σύστημα οι χρηματοδότες αναλαμβάνουν υψηλά ρίσκα, ενώ οι δανειολήπτες θεωρούνται σαν καταθέτες και αντιμετωπίζονται περισσότερο σαν μέτοχοι, που πρέπει να κερδίσουν ένα μέρος των κερδών. … Κι ενώ οι μεγαλύτερες ισλαμικές τράπεζες βρίσκονται στις πλούσιες χώρες του Κόλπου, οι πιο ελκυστικές αγορές είναι στην Τουρκία και τη Βόρεια Αφρική (η υπογράμμιση του αθρογράφου) και οι ευρωπαίοι μουσουλμάνοι …. »

 

Φωτο κάτω: Οι διαδηλωτές με το Bahrain Financial Harbor, ένα κέντρο  ισλαμικής τραπεζικής (φωτογραφία Ulf Mar

Ο περισσότερος κόσμος προτιμά το συμβατικό τραπεζικό πρότυπο. Δεν τον πειράζει, ότι πληρώνει μέχρι και 20% τόκους για τα δάνεια και τις μικρές πιστώσεις (πιστωτικές κάρτες). Δεν θέλει να μοιραστεί με την τράπεζα τα κέρδη των τραπεζών: θέλει να βλέπει τις τράπεζές του να μεγαλώνουν και να μεγαλώνουν και να γίνονται όλο και ισχυρότερες για να μπορούν να ανταγωνιστούν στις διεθνείς αγορές. Δεν τον πειράζει η καταβολή φόρου εισοδήματος για τη διάσωση τραπεζών-τεράτων (που είναι too big to fail) για τα επισφαλη παιχνίδια τους (το TARP στις ΗΠΑ) [και επειδή αυτό το bail out προστίθεται στο χρέος της κυβέρνησης, δεν τον πειράζει να πληρώνει τόκους για την διάσωση της FED, της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (οι πολιτικές της οποίας δημιούργησαν την κρίση)]. Δεν τον πειράζει, να βλέπει να πεθαίνουν παιδιά στην Αφρική, λόγω της τοκογλυφίας που επικρατεί στον Τρίτο Κόσμο (χώρες που δεν μπορούν να πληρώσουν, βουτάν ακόμη περισσότερο στα χρέη αντι να κηρύξουν πτώχευση).

 

Με την υποστήριξη των κυβερνήσεών του, το ισλαμικό χρηματοδοτικό σύστημα, το Islamic Banking, είναι ο πιο ανεπτυγμένος τομέας στην περιοχή της ΜΕΝΑ (Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική), με τεράστιες επιχειρηματικές ευκαιρίες στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς πολλών χωρών. Τα καθεστώτα στις χώρες της Μέσης Ανατολής απειλούν να εκτροχιάσουν τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και να ανατρέψουν το παραδοσιακό τραπεζικό σύστημα, επειδή το Ισλάμ δημιουργεί ένα ελκυστικότερο εναλλακτικό μοντέλο απο τον συμβατικό τραπεζικό τομέα. Μπροστά στον κίνδυνο ενός πισογυρίσματος μετά την “Battle in Seattle” («Μάχη του Σιάτλ»), οι ιθύνοντες της παγκοσμιοποίησης, κουκουλομένοι με τον μανδύα της Δημοκρατίας, έχουν βάλει το θέμα στην ημερήσια διάταξή τους. Οι συμβατικοι τραπεζίτες της Δύσεως βλέπουν την αλλαγή των καθεστώτων στη Μέση Ανατολή ως μια επιτακτική ανάγκη για να συναγωνιστούνμ με επιτυχία το ισλαμικό τραπεζικό σύστημα (Henry, Clement Moore, PhD. and Robert Springborg.  Globalization and the politics of development in the Middle East, Cambridge University Press, 2001, 2nd edition 2010).

     

 

Στο «Islamic Finance Outlook 2010» της, η Standard and Poors λέει, «Ο ανταγωνισμός αυξάνεται, με το ισλαμικό παράθυρο των συμβατικών τραπεζών οι κανονικές τράπεζες αμφισβητούνται πλήρως απο τις ενεργοποιηθείσες Ισλαμικές Τράπεζες: Απο πρωτοποριακές ισλαμικές τράπεζες, που έχουν καταφέρει να αποκτήσουν το σχεδόν μονοπώλιο στις εγχώριες εξειδικευμένες αγορές τους, και με τις οποίες βρισκόμαστε σήμερα σε έναν έντονο ανταγωνισμό. Το πλεονέκτημα της πρώτης κίνησης μας συρρικνώνεται στις εγχώριες αγορές τους και καταλαβαίνουμε, ότι τώρα εξετάζουν μια στρατηγική της επιχειρήσιακής ή και γεωγραφικης διαφοροποίησης τους. Συμβατικές τράπεζες, που εισέρχονται στο ισλαμικό τραπεζικό σύστημα, αντιμετωπίζουν σήμερα την μεγαλύτερη ανταγωνιστική απειλή απο τις εδραιωθείσες ισλαμικές τράπεζες. … »

 

Στα τέλη του 2008 η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, ανακοίνωσε την πρόθεσή της Γαλλίας να κάνει το Παρίσι την «πρωτεύουσα του ισλαμικού χρηματοδοτικού συστήματος» και είπε, ότι αρκετές ισλαμικές τράπεζες θα ανοίξουν το 2009 υποκαταστήματα στη γαλλική πρωτεύουσα. Γαλλικές πηγές εκτιμούν τον τομέα αυτό της χρηματοπιστωτικής αγοράς τουλαχιστον στα 500 έως 600 δισεκατομμύρια δολλάρια, με δυνατότητα αύξησης κατά περίπου 11 τοις εκατό το χρόνο.

 

Ο John Sandwick, διευθύνων σύμβουλος της ελβετικής εταιρείας διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων Encore Management, χαρακτηρίζει το άνοιγμα πολλών Ελβετικών Ισλαμικών Τραπεζών σαν «τον αγώνα για τον έλεγχο του πλούσιου βραβείου: το οποίο σήμερα είναι ύψους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, αλλά στο μέλλον θα είναι τρισεκατομμύρια δολλάρια ισλαμικού πλούτου».

 

Αναφερόμενο σε υλικά από το Wikileaks, ο «The Telegraph» (Islamic Finance Key To Ensuring London As Top Financial Center(Ισλαμικό Οικονομικό κλειδί για την διαφύλαξη του Λονδίνου ως Top Financial Center), ανέφερε, ότι ο Robert Tuttle, τότε πρέσβης των ΗΠΑ στο Δικαστήριο Court of St. James του Λονδίνου, είχε αναφέρει «Σε περίπτωση που τεθεί το Λονδίνο με επιτυχία ως το ηγετικό ισλαμικό χρηματοδοτικό κέντρο, θα μπορούσε να έχει ένα μεγαλύτερο πλεονέκτημα απο την Νέα Υόρκη όταν ανακάμψει η παγκόσμια χρηματοπιστωτική αγορά. . . . Προοπτικές για ανάπτυξη από την πρόγνωση της Standard & Poor πρόγνωση [βλ. ανωτέρω], αξιολογούν την [Ισλαμική Οικονομική] βιομηχανία σε έως και 4 τρισεκατομμύρια δολλάρια περιουσιακά στοιχεία. Άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τα στοιχεία ανόδου της ακόμη υψηλότερα, δεδομένου ότι οι μουσουλμάνοι αποτελούν το 20 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού. Προς το παρόν μόνο το 1 τοις εκατό των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων υπάγονται στο πλαίσιο χρηματοδότησης απο τον ισλαμικό νόμο».

 

Το Ισλαμικό τραπεζικό σύστημα (Islamic Banking) δεν έχει ακόμη εδραιωθεί στη Βόρεια Αφρική (εκτός απο το Σουδάν) και την Αίγυπτο, όπου οι μεγάλοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί αποτελούν μια πολύ προσοδοφόρα επιχείρηση για τις ισλαμικές τράπεζες σ’ αυτές τις αναδυόμενες οικονομίες. «Ωστόσο, παρά την τρέχουσα κατάσταση, το δυναμικό για τις ισλαμικές τράπεζες στην Αίγυπτο είναι τεράστιο», δηλώνει το Executive Magazine (Feb 8 2011), «.. Είναι σαφές, ότι οι ισλαμικές τράπεζες στις χώρες του Κόλπου προεξοφλούν ήδη την ημέρα, που οι εγχώριες αγορές τους θα είναι κορεσμένες. Και φαίνεται, ότι η Αίγυπτος θα είναι στην επόμενη πρώτη γραμμή στην ανάπτυξη περιφερειακών ισλαμικών τραπεζών και στον χρηματοοικονομικό τομέα».

 

«Οι αφρικανικές χώρες όπως η Αλγερία, η Αίγυπτος, η Λιβύη, το Μαρόκο, η Τυνησία και το Σουδάν είναι ώριμες για μελλοντικές ασκήσεις sukuk (για την έκδοση ισλαμικών ομολόγων),« [International Finance Review (Reuters), 2008]

 

Οι επαναστάσεις των Rothschild / ΗΠΑ στην περιοχή

 

(Το τμήμα αυτό είχε δημοσιευθεί σε προηγούμενο post. Αν το έχετε ήδη διαβάσει, στνεχείστε με τον παρακάτω πίνακα, ο οποίος αναλύει το προφίλ των τραπεζών και τις δρασεις των ακτιβιστών σε κάθε χώρα)

  

Οι επαναστάσεις στην ΜΕΝΑ (Middle East North Africa – Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική)  είναι από το ίδιο σενάριο όπως και οι ειρηνικές «παρδεαλές επαναστάσεις». Το σενάριο είναι «From Dictatorship To Democracy» – «Απο τη δικτατορία στη δημοκρατία» του Gene Sharp απο το ινστιτούτο «Albert Einstein Institute» (που χρηματοδοτείται εν μέρει από τον George Soros). Οι επαναστάσεις αυτές έγιναν με επιτυχία στη Σερβία [ιδιαίτερα η Επανάσταση Μπουλντόζα (2000)], η Επανάσταση των Ρόδων στη Γεωργία (2003), η Πορτοκαλί Επανάσταση στην Ουκρανία (2004), η Επανάσταση του Κέδρου στο Λίβανο και η Επανάσταση της Τουλίπας στο Κιργιζιστάν (2005). Η Πράσινη Επανάσταση στο Ιράν (2009) απέτυχε.

 

Ο «The Guardian» ανέφερε (26 Νοέμβρη 2004), ότι όσες επακολούθησαν ήσαν οργανωτικά «άμεσα συνδεδεμένες» με τις παρδαλές επααναστάσεις: Με το Open Society Institute του George Soros, το National Endowment for Democracy (NED), το  Τhe International Republican Institute και το Freedom House. Ακόμη και η «Washington Post» και οι «New York Times» ανέφεραν, ότι σε ορισμένα απο αυτά τα Events υπήρχε μια σημαντική συμμετοχή της Δύσης. Η δικτύωση αυτής της στρατηγικής περιγράφεται στη μελέτη του Carnegie Endowment for International «Fact-Sheet: U.S. Actors Promoting Democracy In The Middle East«. Η φύση των προγραμμάτων περιγράφεται παρακάτω:

  

Φωτο: ο δισεκατομμυριούχος George Soros και η αμερικανική κυβέρνηση χρηματοδοτούν την εκπαίδευση ακτιβιστών στη Βόρεια Αφρική 

Κατά την περίοδο 2007-08, το Freedom House [που χρηματοδοτείται από τον Σόρος και την Middle Eastern Partnership Initiative (MEPI)] ξεκίνησε το ακόλουθο πρόγραμμα: Το “New Generation of Advocates («Νέα Γενιά Υποστηρικτών»), ένα πρόγραμα, χρηματοδοτούμενο απο την ΜΕΡΙ, που υποστηρίζει νέους ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών, που εργάζονται για την ειρηνική πολιτική αλλαγή στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, μια εκστρατεία στην Τυνησία, της οποίας ηγούνταν οι «Δικηγόροι κατά της διαφθοράς» (απο την ιστοσελίδα του Freedom House). Η ομάδα των «δημοσιογράφων, δικηγόρων, καθώς και άλλων ακτιβιστών που υποστηρίζουν δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις» είχε σε ένα ταξίδι στην Ουάσιγκτον επ’ ευκαιρία της Διεθνούς Ημέρας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 10. Δεκεμβρίου 2008, μια συνάντηση με την τότε υπουργό Εξωτερικών, Condoleezza Rice. Τον Μάιο του 2009, η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Hillary Clinton, συναντήθηκε με την ομάδα των ακτιβιστών / αντιφρονούντων. Το Freedom House αναφέρει στην ιστοσελίδα του, ότι η ομάδα επισκέφθηκε «κυβερνητικούς αξιωματούχους των ΗΠΑ, μέλη του Κογκρέσου, των Μέσων Ενημέρωσης καυώς και think tanks. . . Μετά την επιστροφή τους στην Αίγυπτο, οι υπότροφοι αυτοί έλαβαν κάποιες μικρές επιχορηγήσεις για την εφαρμογή καινοτόμων πρωτοβουλιών, όπως η στήριξη πολιτικών μεταρρυθμίσεων μέσω του Facebook και μηνυμάτων SMS» (Η υπογράμμιση δική μου).

  

Το 2010 το «Open Society Institute» του Σόρος χρηματοδότησε μια επιχορήγηση με το όνομα «Can It Tweet its way to Democracy? The promise of Participatory Media in Africa» («Μπορεί αυτό να τιτιβίσει την πορεία προς τη δημοκρατία; Η υπόσχεση των Συμμετοχικών Μέσων στην Αφρική», που περιγράφονται στην ιστοσελίδα του OSI, με επίκεντρο την Αιθιοπία και την Αίγυπτο.

 

Φωτο: Αιγύπτιοι διαδηλωτές με την γροθιά των διαδηλωτών του Otpor που χρηματοδοτήθηκε αρχικά από τον Soros στη Γιουγκοσλαβία 
Το Facebook και το Twitter ήσαν τα κύρια μέσα, με τα οποία οργανώθηκε η επανάσταση στην Αίγυπτο: «Ακτιβιστές από το κίνημα Kifaya (αρκετά) στην Αίγυπτο – έναν συνασπισμό αντιπάλων της κυβέρνησης – και του Κινήματος Νεολαίας 6. Απριλίου οργάνωσαν τις διαδηλώσεις μέσω Facebook και Twitter. . . . «(Voice of America).

 

Στο «Foreign Policy Journal» ο Dr. D.K. Bolton γράφει (19. Ιανουαρίου 2011): «Το NED [National Endowment for Democracy] και ο Soros που λειτουργούν συνδυασμένα, στοχεύουν τα ίδια καθεστώτα και χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους. . . . Τουλάχιστον δέκα από τους είκοσι δύο διευθυντές της NED είναι μέλη του πλουτοκρατικών think tank «Council on Foreign Relations (Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων). . . » (Το Συμβούλιο των Εξωτερικών Σχέσεων είναι η αμερικανική αδελφή του ινστιτούτου του Rothschild «Royal Institute of International Affairs» (Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων της Βρετανίας: και τα δύο είναι όργανα του πλουτοκρατικού ελέγχου που κρύβεται απο το κοινό).

 

Η NED χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και απο ιδιωτικά συμφέροντα (συμπεριλαμβανομένου του George Soros). Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα από την ιστοσελίδα της NED για μερικά projects το 2009:

 

«Al-Jahedh Forum for Free Thought (Φόρουμ για Ελεύθερη Σκέψη) 131.000 δολλάρια. Για να ενισχύσει την ικανότητα και την δυνατότητα και να οικοδόμήσει μια δημοκρατική κουλτούρα σε νέους ακτιβιστές της Τυνησίας».

 

«Mohamed Ali Center for Research, Studies and Training (Κέντρο Μοχάμεντ Άλιγια Έρευνα, Μελέτες και Εκπαίδευση) 33.500 δολλάρια. Για την επαίδευση μιας βασικής ομάδας νέων ακτιβιστών σε θέματα ηγεσίας και οργανωτικών δεξιοτήτων για την ενθάρρυνση της συμμετοχής τους στο δημόσιο βίο της Τυνησίας. [MACRST] Θα πραγματοποιήσει ένα πρόγραμμα μιας τετραήμερης εντατικής εκπαίδευσης για έναν πυρήνα εκπαιδευτών αποτελούμενο απο 10 νέους Τυνησίους επι ατομικών δικαιωμάτων και οργανωτικών δεξιοτήτων. Μια ομάδα 50 αρρ΄ενων και θηλέων ακτιβιστών ηλικίας 20 έως 40 ετών για την ηγεσία και την λήψη αποφάσεων. Εξάσκηση εκπαιδευμένων ακτιβιστών με 50 επιτόπιες επισκέψεις στις αντίστοιχες οργανώσεις τους».

  
Η «Association for the Promotion of Education» (Ένωση για την προώθηση της εκπαίδευσης) 27.000 δολλάρια. Για να ενισχύσει την ικανότητα των καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Τυνησίας να προωθούν δημοκρατικές και πολιτικές αξίες στις τάξεις τους».

 

«Al-Jahedh Forum for Free Thought» (Al-Jahedh Φόρουμ για Ελεύθερη Σκέψη) 57.000 δολλάρια [το 2008] για την εκπαίδευση Τυνησίων ακτιβιστών».

 

Στην Αίγυπτο οι επιχορηγήσεις της NED το 2009 διπλασιάστηκαν με 33 projects Δημοκρατίας συνολικού ύψους 1,4 εκατομμυρίων δολλαρίων και με στόχο εναλασσόμενο μεταξύ της προώθησης ιδιωτικών δραστηριοτήτων για την κατάρτιση νέων υποστηρικτών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την στράτευση και εκαπίδευση νέων ακτιβιστών:

 

«Egyptian Union of Liberal Youth (EULY)» (Αιγυπτιακή Ένωση Φιλελεύθερης Νεολαίας (EULY) 33.300 δολλάρια. Για να επεκταθεί η χρήση των νέων μέσων επικοινωνίας μεταξύ των ακτιβιστών της νεολαίας για την προώθηση δημοκρατικών ιδεών και αξιών. Η EULY θα εκπαιδεύσει 60 νέους ακτιβιστές στην χρησιμοποίηση του κινηματογράφου για τη διάδοση δημοκρατικών ιδεών και αξιών».

 

«Andalus Institute for Tolerance and Anti-Violence Studies (AITAS) (Andalus Ινστιτούτο για σπουδές ανοχής και καταπολέμησης της βίας 48.900 δολλάρια. Για την ενίσχυση της νεολαίας στην κατανόηση του αιγυπτιακού κοινοβουλίου και την ενίσχυση περιφερειακών ακτιβιστών στην χρήση των νέων τεχνολογιών ως εργαλείων υπευθυνότητας. Το AITAS θα πραγματοποιήσει μια σειρά εργαστηριακών μαθημάτων για 300 φοιτητές για την ευαισθητοποίηση τους σε θέματα λειτουργίας του Κοινοβουλίου και για την συμμετοχή τους ως παρατηρητές κοινοβουλευτικών επιτροπών. Το AITAS θα φιλοξενήσει επίσης για 8 μήνες νέους ακτιβιστές από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική για να μοιραστούν τις εμπειρίες τους ως παρατηρητές χρησιμοποίώντας νέες τεχνολογίες βασισμένων στον ιστοχώρο».

 

«Egyptian Democracy Institute (EDI)» (Αιγυπτιακή Ινστιτούτο Δημοκρατίας) 48.900 δολλάρια. Για την προώθηση της υπευθυνότητας και της διαφάνειας στη Βουλή μέσω συμμετοχής του κοινού και για την οικοδόμηση νομοθετικών ικανοτήτων. Το EDI θα εκδίδει τριμηνιαίες εκθέσεις παρακολούθησης και θα διοργανώνει σεμινάρια στα οποία θα συζητούνται οι επιδόσεις του Κοινοβουλίου και θα προτείνει συστάσεις σχετικές με τη νομοθεσία που προτείνει το Κοινοβούλιο. Το EDI θα παρακολουθεί, θα συλλέγει και θα πιστοποιεί έγγραφα σχετικά με την διαφθορά στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια».

 

«Lawyers Union for Democratic and Legal Studies (LUDLS)» (Συνήγοροι της Ένωσης για δημοκρατικές και νόμιμες Σπουδες). 20.000 δολλάρια. Για να υποστηρίξει την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, ενισχύοντας την δυνατότητα νέων ακτιβιστών να εκφρασθούν και να οργανωθούν ειρηνικά μέσα στα όρια του νόμου. Η LUDLS θα εκπαιδεύσει 250 νέους ακτιβιστές σε θέματα ειρηνικών συγκεντρώσεων και επίλυσης διαφορών».

 

«Youth Forum» (Φόρουμ Νεολαίας). 19.000 δολλάρια. για την επέκταση και διατήρηση του δικτύου νέων ακτιβιστών στις αιγυπτιακές πανεπιστημιουπόλεις και για την ενθάρρυνση της συμμετοχής των φοιτητών στις εκλογές των φοιτητικών συνδικαλιστικών οργάνων και για δραστηριότητες πολιτών στις πανεπιστημιουπόλεις. . . . »

 

—————————————————————————

  

Ο George Soros είναι ένας πλούσιος, ένας δισεκατομμυριούχος globalist. Ο επι πολλά χρόνια εμπορικός του εταίρος ήταν τον τελευταίο καιρό ο James Goldsmith, ένας βρετανός τραπεζίτης και ξάδελφος των Rothschilds. Ο παππούς του James, Adolphe Goldschmidt, ήρθε στο Λονδίνο σαν ένας πολυεκατομμυριούχος το 1895 και άλλαξε το όνομα της οικογένειας από το γερμανικό Goldschmidt στο αγγλικό Goldsmith. Οι Goldschmidts, όπως και οι γείτονες και συγγενείς τους Rothschilds, ήταν από τον 16ο αιώνα πάμπλουτοι εμπορικοί τραπεζίτες στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας (Wikipedia).

 

Αυτές οι επαναστάσεις γίνονται με το πρόσχημα της ασκήσεως Δημοκρατίας και εκθρονισμού αυταρχικών δεσποτών, αλλά ο πραγματικός τους στόχος είναι αρχικά η δημιουργία χάους και ενός κενού εξουσίας, για το οποίο προσφέρουν αμέσως την λύση: Την εγκατάσταση μιας μαριονέτας, που θα υπακούει στις οικονομικές προσταγές των Rothschilds. Οι πολίτες αποκτούν πολιτικές ελευθερίες, γίνονται όμως οικονομικά δουλοπάροικοι.

 

Αυτές οι επαναστάσεις συντονίζονται κατά πάσα πιθανότητα στα υψηλότερα επίπεδα από την «International Crisis Group» (Ομάδα Διεθνών Κρίσεων). Ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι προωθείται ήδη ως ο νέος ηγέτης για την Αίγυπτο. Ο Ελ Μπαραντέι ανήκει στην Διεθνή Ομάδα Κρίσεως. Ένα άλλο μέλος του διοικητικού συμβουλίου αυτής της ομάδας είναι ο Zbigniew Brzezinski (ένα άλλο επιφανές στέλεχος των Rothschilds). Ο George Soros βρίσκεται επίσης στην εκτελεστική επιτροπή.

 

Πίνακας I: Ανάλυση ανά (ισλαμική) χώρα των χρηματοδοτήσεων και της εκπαίδευσης ακτιβιστών 

(Για τα ακριβή αριθμητικά στοιχεία του πίνακα συν πηγές πετρελαίου καθώς και τις πηγές δείτε τη σελίδα για το θέμα στο μενού δεξιά)

  

MENA COUNTRIES (MENA is Middle East North Africa) 

BANKING PROFILE

Population Size 2008

 

S:  < 5M

 M: < 10M

 L: <40M

 XL: >40M

TRAINING ACTIVISTS  2006 -2008 [last year available–does not include MEPI ($110M) and Open Society Institute(est.$90M)]

Central Bank controlled by the state 

Financial Center for Islamic Finance

Number of Islamic Financial Institutions  Is LOW ( < 10)

Market Share of Islamic Financial Institutions  Is LOW (< 15%)

USAID + State GJD + NED 2006-2008 (million $)

(USAID + State GJD + NED)  dollars per 1000 people

Bahrain

 

   Bahrain

 

                X

Small

$ 0.6M

$550 HIGH 

Egypt

 

 

                 X 

                X

XXLarge

$ 156M

$2100   HIGH – EXTRA

Iran

          Iran   

         Iran

 

 

Large

$ 38M

$1230       HIGH – VERY

Iraq

 Until 2004

 

                 X 

                X

Large

$1638M

$52840     HIGH – EXTRA

Jordan

 

 

                 X

                X

Medium

$ 55M*

$9320       HIGH – EXTRA

Kuwait

 

 

 

 

Medium

$ 0.2M

$60            LOW

Lebanon

 

 

                 X

                X

Small

$ 48M

$12000     HIGH – EXTRA

Qatar

 

 

 

 

Small

$0

$0              LOW

SaudiArabia

 

 

 

 

Large

$ 2M

$80            LOW

Syria

           Syria

 

                 X

                X

Large

$ 7.5M

$380          MODERATE

Turkey

 

 

                 X

                X 

XXLarge

$ 5.5M

$70            LOW

UAE

 

 

 

 

Small

$0

$0              LOW

Yemen

 

 

                 X

 

Large

$ 8M

$330          MODERATE

TOTAL FOR MIDDLE EAST

               2

             2

Na

                X

 

$321M (not including Iraq)

$1070 (not including Iraq)   HIGH – VERY

North Africa

 

 

 

 

 

 

 

Algeria

 

 

                X (2)

       X (15%)

Large

$2M

$58          LOW

Libya

          Libya   

 

                X (0)

       X ( 0%)

Medium

$ 0.6M

$82          LOW

Morocco

 

 

                X (1)

                X

Large

$ 22M

$670        HIGH

Sudan

          Sudan

 

               

 

Large

$ 171M

$4480      HIGH – EXTRA

Tunisia

 

       Tunisia

                X (3)

                X

Medium

$ 1.1 M

$110        MODERATE

TOTAL FOR N. AFRICA

             2

              1

                X (36)

                X

 

$197M

$1600      HIGH – EXTRA

 

 

 

 

 

 

 

 

GRAND TOTAL FOR MENA REGION

              4

              3

               304

 na

Na

$518M

$1230      HIGH – VERY

* Περιλαμβάνει και παρόμοια projects από την Millennium Challenge Corporation

    

Σε αντίθεση με ότι πιστεύει ο καθένας μας, οι οικονομίες του κόσμου ελέγχονται από ιδιωτικές «κεντρικές τράπεζες», μεταμφιεσμένες σε ομοσπονδιακές κυβερνητικές τράπεζες σχεδόν σε κάθε χώρα του κόσμου [Το αμερικανικό Court of Appeals, Ninth Circuit έκρινε, ότι η Federal Reserve (η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ) έγινε ιδιωτική, στο 680 F.2d 1239, LEWIS v. UNITED STATES of America, No. 80-5905].

Ο Jacob Rothschild, υψηλόβαθμο μέλος του βρετανικού κλάδου της δυναστείας των Rothschilds
  

Αν και οι μέτοχοι των κεντρικών τραπεζών είναι σαν επτασφράγιστα μυστικά, το House of Representatives των ΗΠΑ διαπίστωσε το 1976, ότι οι μέτοχοι της Federal Reserve (της Κεντρική Τράπεζα της Αμερικής) ήταν η σούπερ-ελίτ εγχώριων και διεθνών τραπεζιτών Αν και οι μέτοχοι των κεντρικών τραπεζών είναι σαν επτασφράγιστα μυστικά, το House of Representatives των ΗΠΑ διαπίστωσε το 1976, ότι οι μέτοχοι της Federal Reserve (της Κεντρική Τράπεζα της Αμερικής) ήταν η σούπερ-ελίτ εγχώριων και διεθνών τραπεζιτών (Federal Reserve Directors: A Study of Corporate and Banking Influence, Committee on Banking, Currency and Housing, House of Representatives, 1976, Appendix, Charts 1-5). Ένας συγγραφέας, ο Eustice Mullins, εντόπισε την κυριότητα των εν λόγω τραπεζών πίσω απο τους Rothschilds – να έχουν τον έλεγχο των συμμετοχών Federal Reserve (Secrets of the Federal Reserve 1983).

 

Με εξαιρετικά μικρή κυβερνητική παρέμβαση, οι οικονομίες όλων σχεδόν των χωρών του κόσμου ελέγχονται αυστηρά από ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες (και  το εργαλείο τους, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), που κι’ αυτό όμως τελικά οδηγείται απο το καρτέλ των Rothschilds. Οι κεντρικοί τραπεζίτες της περιοχής MENA διαμαρτύρονται για την ελάχιστη «ανεξαρτησία» που έχουν από τη θέληση αυτών των δικτατόρων και κυβερνήσεων.

  

Μερικές χώρες χωρίς κεντρικές τράπεζες (που λειτουργούν ιδιωτικά και αυτόνομα από την κυβέρνηση) έχουν ονόματα όπως Κεντρική Τράπεζα του Ιράν ή Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης και περιλαμβάνονται στους καταλόγους των κεντρικών τραπεζών, αλλά είναι εξ ολοκλήρου κρατικές ή υπο κρατικό έλεγχο. Χώρες χωρίς ιδιωτικές ή κρατικά ελεγχόμενες κεντρικές τράπεζες είναι: το Ιράν, η Συρία, η Λιβύη, η Βόρεια Κορέα και η Κούβα. Το Ιράκ μέχρι την εισβολή των ΗΠΑ το 2004 δεν είχε κεντρική τράπεζα , το Αφγανιστάν μεχρι την εισβολή των ΗΠΑ το 2002 δεν είχε κεντρική τράπεζα, ούτε και η Γιουγκοσλαβία είχε μια κεντρική τράπεζα ελεγχόμενη απο την κυβέρνηση. Η κεντρική τράπεζα του Σουδάν μπορεί να είναι ιδιωτική, αλλά διαχειρίζεται πλήρως από την κυβέρνηση, η οποία αποδέχθηκε το ισλαμικό τραπεζικό σύστημα πριν απο δεκαετίες (Σύμφωνα με μια μελέτη του ΔΝΤ, η πολιτική αυτονομία της τράπεζας του Σουδάν είναι μηδεν από τα οκτώ).

 

Χώρες που από τις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1990 αποκαλούνταν ως «κράτη-παρίες»  ήταν το Ιράν, η Συρία, η Λιβύη, η Βόρεια Κορέα, η Κούβα, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Γιουγκοσλαβία και το Σουδάν.   

 

Πίνακας 2:  Υπάρχει μια σχέση μεταξύ της έλλειψης ελέγχου της οικονομίας ενός έθνους απο διεθνείς ελίτ και της οικονομικής, πολιτικής ή στρατιωτικής επιθετικότητας των ΗΠΑ;

  

No private Central Bank (1990s)

Iraq    

Iran

Afghanistan

Cuba

North Korea

Syria

Yugoslavia

Libya

Sudan

Rogue States (1990s)

Iraq

Iran

Afghanistan

Cuba

North Korea

Syria

Yugoslavia

Libya

Sudan

   

Στο ήμισυ των χωρών στην πρώτη στήλη [του ανωτέρω πίνακα Ι (όχι ιδιωτικά ελεγχόμενη κεντρική τράπεζα)] έχουν εισβάλει οι δυνάμεις των ΗΠΑ και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες έχουν δεχθεί απειλές. Από τις χώρες της ΜΕΝΑ: 1) το Ιράκ υποβλήθηκε σε εξοντωτικές κυρώσεις και στη συνέχεια δέχθηκε μια βάναυση εισβολή. Το 2002 εξαναγκάσθηκε σε οικονομικές μεταρρυθμίσεις (μια ιδιωτική κεντρική τράπεζα). 2) το Ιράν εξακολουθεί να υποφέρει από τις κυρώσεις. Οι πολίτες του δέχονται πολύ υψηλά ποσά απο τους υπέρμαχους της δημοκρατίας ακτιβιστές, που εκπαιδεύονται από την USAID, την NED και τον SOROS και το 2009 έγινε μια απόπειρα επανάστασης μετά τις εκλογές και είχαν διαμαρτυρίες τους τελευταίους μήνες. 3) Εκτός από μια κυβερνητικά διαχειριζόμενη κεντρική τράπεζα, το Σουδάν έχει επίσης πολλές ισλαμικές τράπεζες. Οι ακτιβιστές του έχουν λάβει εξαιρετικά υψηλά επίπεδα εκπαίδευσης και έχει δει διαδηλώσεις το 2011. 4) Η Συρία έλαβε μέτρια επίπεδα κατάρτισης ακτιβιστών και είχε πρόσφατα διαδηλώσεις.

 

Οι χώρες που είναι οικονομικά κέντρα ισλαμικής χρηματοδότησης (στήλη 2 του Πίνακα Ι) αποτελούν επίσης στόχους:

1) Η Τυνησία, η οποία πρόσφατα άνοιξε στην Τύνιδα ένα οικονομικό λιμάνι και φιλοδοξεί να καταστεί το ναυτιλιακό κέντρο της Βόρειας Αφρικής, έλαβε μέτρια επίπεδα κατάρτισης ακτιβιστών και οι διαδηλώσεις που ακολούθησαν έπιασαν τον δικτάτορα στον ύπνο και ανέτρεψαν το καθεστώς του Μπεν Αλί.

2) Το Μπαχρέιν ίδρυσε δύο mega-centers, το Bahrain Financial Harbor και το Gulf Finance House. Το Μπαχρέιν έλαβε υψηλά επίπεδα κατάρτισης ακτιβιστών και γνώρισε συνεχείς διαμαρτυρίες για πολλές εβδομάδες.

3) Το Ιράν υιοθέτησε νωρίς το ισλαμικό τραπεζικό σύστημα και δεν επιτρέπει τράπεζες δυτικού τύπου που επιβάλουν τόκους. Επτά από τις δέκα μεγαλύτερες ισλαμικές τράπεζες στον κόσμο βρίσκονται στο Ιράν. 

 

Εάν μια χώρα έχει ένα «Χ» στις στήλες 3 ή 4 (στον πίνακα Ι), η ισλαμική χρηματοδότηση έχει ένα μικρό μερίδιο στην αγορά της, άρα δεν αντιπροσωπεύει μια κερδοφόρα επιχειρηματική ευκαιρία (εφόσον η χώρα δεν έχει ένα μικρό πληθυσμό). Η Αίγυπτος θα είναι το πρώτο παράδειγμα μιας τελείως ανεκμετάλλευτης αγοράς για τις ισλαμικές τραπεζικές εργασίες: με έναν πληθυσμό 80 εκατομμυρίων περίπου, έχει μόνο 3 ισλαμικές τράπεζες με ποσοστό διείσδυσης στην αγορά μόλις το 7%. Άλλες χώρες που αντιπροσωπεύουν μια επιχειρηματική ευκαιρία (χαμηλό μερίδιο αγοράς, με σημαντικό μέγεθος πληθυσμού) είναι η Τυνησία, η Ιορδανία, η Συρία, η Τουρκία, η Υεμένη, η Αλγερία, η Λιβύη, το Μαρόκο, το Ιράκ και η Τυνησία.

 

Όλες αυτές οι χώρες είναι εν δυνάμει στο παιχνίδι (τα έθνη που αναφέρονται στο κείμενο παραπάνω), με βάση τα στοιχεία αυτά (δεν περιλαμβάνονται το MEPI και το OSI, για τα οποία δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία) της χρηματοδότησης κατάρτισης ακτιβιστών:

 

1) Χαμηλή χρηματοδότηση ακτιβιστων σημαίνει διαδηλωτές με μικρότερες πιθανότητες επιτυχίας, στη Λιβύη, την Αλγερία και την Τουρκία.

 

2) Υψηλή χρηματοδότηση ακτιβίστών σημαίνει μεγαλύτερες ευκαιρίες για πετυχημένη επανάσταση, Αίγυπτος, Ιράν και Ιορδανία.

 

Η USAID, το NED και ο Τζορτζ Σόρος έχουν ρίξει εκατομμύρια δολάρια στην κατάρτιση εκπαιδευτών δημοκρατίας στην ΜΕΝΑ, δικηγόρων, δημοσιογράφων και νεαρών ακτιβιστών. Το 2009 οι προσπάθειες τους υπερδιπλασιάστηκαν. Οι διεθνείς τραπεζίτες βρίσκονται σε ανταγωνισμό με το ισλαμικό χρηματοδοτικό σύστημα στη Μέση  Ανατολή έχοντας στρέψει την προσοχή τους στις μεγάλες και ανεκμετάλλευτες αγορές της περιοχής ΜΕΝΑ. Αν απαλλαγούν από τους αυταρχικές ηγέτες της, θα είναι σε θέση να ελέγξουν τις χώρες της ΜΕΝΑ και τις ισλαμικές τράπεζες τους, βάζοντας στη θέση τους τις δικές τους ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες – δυσφημίζοντας την ισλαμική χρηματοδότηση σαν συμπληρωματικό μοντέλο για τοκογλυφία.

 

Οι banksters της παγκοσμιοποίησης θέλουν τους μουσουλμάνους να δανείζονται από τις τράπεζές τους και να καταβάλουν τα επιτόκια που θα αποφασίζει η κεντρική τράπεζα: δεν θέλουν να δανείζονται από τις ισλαμικές τράπεζες και να μην καταβάλουν τόκους. Το καρτέλ των τραπεζων της παγκοσμιοποίησης θέλουν μουσουλμάνους να αλλάξουν απο την σημερινή πολιτική καταπίεση τους στα χέρια βάναυσων δικτατόρων με ένα μέλλον οικονομικής δουλοπαροικίας υπο τον φεουδάρχη λορδο Rothschild.

 

Μια τρίτη επιλογή για τις καινουργιες νέες δημοκρατίες της περιοχής ΜΕΝΑ είναι, να μην αφεθούν να κουμαντάρονται από γέρους σε δυτικά κοστούμια Θα πρέπει να αποφασίσουν να εκλέξουν κυβερνήσεις, που δεν προέρχονται από τη δύναμη του παγκοσμιοποίημένου χρήματος. Θα πρέπει να κρατικοποιήσουν τις κεντρικές τους τράπεζες και να υιοθετήσουν μια ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, που θα εξασφαλίζει ίσους όρους ανταγωνισμού ανάμεσα στην ισλαμική Οικονομία και τις δυτικού τύπου τράπεζες.

Πηγή:  http://www.puppet99.com/?p=218  & http://www.berlin-athen.eu/index.php?id=205&tx_ttnews%5btt_news%5d=1970&tx_ttnews%5bbackPid%5d=78&swb=a2149&cHash=b06a5199b8622ce44941cc0f75833bda

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , , | 6 Σχόλια »

Μπαχρέιν: Η κινούμενη άμμος της Αμερικής

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Μαρτίου 2011

 

Μπορεί τα φώτα της δημοσιότητας να είναι στραμμένα στη Λιβύη, αλλά το Μπαχρέιν θα είναι μάλλον η αιτία που η Αμερική θα πληρώσει τη νύφη για τα 35 χρόνια ανοίκειων παρεμβάσεων της στον αραβικό κόσμο. Το Μπαχρέιν μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει το σημείο όπου ο κόσμος όπως τον ξέρουμε, θα αλλάξει δια παντός.

Από το 1945, η Ουάσιγκτον στηρίζει με κάθε τρόπο τα τυραννικά συστήματα της αραβικής χερσονήσου. Στηρίζει δυναμικά τα Σουνιτικά καθεστώτα που κρατάνε υπό έλεγχο τα ισλαμικά κινήματα, και που με τη σειρά τους καταπιέζουν τις Σιιτικές μειοψηφίες.

Η Σαουδική Αραβία και η Υεμένη κατέστειλαν κατά καιρούς τις θρησκευτικές τους μειονότητες, στον ίδιο βαθμό που και ο Καντάφι σήμερα καταπνίγει τους δικούς του εξεγερθέντες. Τότε γιατί δεν αντιδρά η Δύση όπως αντέδρασε στη Λιβύη;

Επειδή η Αμερική έχει ανάγκη από το πετρέλαιο της Σ. Αραβίας, η οποία παράλληλα αγοράζει το αμερικανικό χρέος. Επίσης, Οι Δυτικοί χρειάζονται το καθεστώς της Υεμένης για να πολεμά την Αλ Κάιντα.

Το αξιοπερίεργο στη περίπτωση του Μπαχρέιν είναι ότι οι καταπιεζόμενοι Σιίτες αποτελούν τη πλειοψηφία. Και τα δυτικά ΜΜΕ (μαζί και η Χ. Κλίντον) άρχισαν να εκφράζονται υπέρ των Σιιτών του Μπαχρέιν, ξεχνώντας πως οι Σουνίτες «σύμμαχοι» της Δύσης αποκλείεται να αποδεχτούν κάποιο Σιιτικό καθεστώς στη περιοχή της ευαίσθητης αυτής χερσονήσου.

Βλέποντας τη Ουάσιγκτον και τη Δύση να παραδίδουν το Ιράκ στους Σιίτες, βλέποντας τους Σιίτες να κερδίζουν την εξουσία στο Λίβανο, και βλέποντας τη Δύση να χειροκροτεί τους Σιίτες του Μπαχρέιν που εξεγείρονται, η Σ. Αραβία και τα ΗΑΕ αντέδρασαν, στέλνοντας στρατεύματα στο Μπαχρέιν, με σκοπό να καταστείλουν τις διαδηλώσεις.

Οι Σουνίτες μισούν τους Σιίτες, τους οποίους θεωρούν αιρετικούς, και σχεδόν ως μη μουσουλμάνους. Το να σκοτώνουν αιρετικούς, αποτελεί το θρησκευτικό τους καθήκον. Για αυτό και βλέπουμε τη συστηματική εξολόθρευση των Σιιτών στο Ιράκ, στο Πακιστάν, στην Υεμένη, και στο Αφγανιστάν. Πρόκειται για μια έντονη, και σκληρή, χιλιετή κόντρα, γεμάτη βία.

Οι Σουνίτες γνωρίζουν πολύ καλά πως καταπιέζουν τους Σιίτες εδώ και χρόνια. Όπως γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν θα πρέπει να αλλάξει το υπάρχον καθεστώς, στο όνομα μιας κοσμικής δημοκρατίας, διότι αυτό θα αποτελούσε αυτοκτονία. Θα απελευθέρωνε τα καταπιεσμένα ένστικτα των Σιιτών και θα δημιουργούνταν μεγάλη αναταραχή.

Τα Σουνιτικά καθεστώτα γνωρίζουν πολύ καλά πως ένα Σιιτικό Μπαχρέιν θα συμμαχούσε με το Ιράν, για να πετύχει την ασφάλειά του, και έτσι θα έδινε την ευκαιρία τόσο στο Ιράν όσο και στη Χεζμπολάχ να πατήσουν πόδι στην αραβική χερσόνησο. Παράλληλα, ένα τέτοιο νέο καθεστώς, θα αποτελούσε αφορμή για να εξεγερθεί και η μεγάλη θρησκευτική ομάδα των Σιιτών στην πλούσια σε πετρέλαιο ανατολική περιοχή της Σ. Αραβίας.

Για αυτό και επενέβη στρατιωτικά η Σαουδική Αραβία στο Μπαχρέιν. Και αν η επέμβαση αυτή τραβήξει, είναι πολύ πιθανό να παρασυρθεί και η Αμερική, η οποία προστατεύει τη Σ. Αραβία, με αντάλλαγμα το πετρέλαιό της.

Η αμερικανική παρέμβαση είναι πολύ πιθανή, αφού, παρά τον πλούσιο εξοπλισμό του, ο στρατός της Σ. Αραβίας δεν τα καταφέρνει ιδιαίτερα καλά, και υπάρχει  το σοβαρό ενδεχόμενο οι Σιίτες αντάρτες του Μπαχρέιν να επικρατήσουν.

Μια κλιμάκωση της βίας στο Μπαχρέιν, θα ανάγκαζε το Ισραήλ και τα λόμπι του στη Ουάσιγκτον, να πιέσουν τον Ομπάμα να βοηθήσει τους Σουνίτες, τους οποίους μισούν (αλλά λιγότερο από ότι μισούν το Ιράν), προκειμένου να νικήσουν τους Σιίτες «τρομοκράτες» που στηρίζει η Τεχεράνη.

Κάποιοι μπορεί να θεωρούν το παραπάνω σενάριο ως εξωπραγματικό. Ποιος όμως πίστευε πως ο αμερικανικός στρατός θα έχανε το πόλεμο στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ; Ποιος πίστευε ότι θα ανατρέπονταν ο Μουμπάρακ και οι άλλοι Άραβες δικτάτορες; Ποιος πίστευε πως δέκα χρόνια μετά την 9/11, η Αλ Κάιντα θα συνέχιζε να αποτελεί μεγάλη απειλή;

Όπως πάντα, ο αμερικανικός παρεμβατισμός είναι αυτοκαταστροφικός, αλλά όσο η Αμερική το συνεχίζει, όσο στηρίζει τους τυράννους, τόσο θα πλησιάζουν τα χειρότερα.

Ένας εμφύλιος πόλεμος στο Μπαχρέιν μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή, για να σωθεί η Σ. Αραβία και η ναυτική βάση του 5ου στόλου, και σε πόλεμο με το Ιράν. Μπορεί επίσης να οδηγήσει τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη, και σε καταστροφή των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων.

Σε σχέση με το παραπάνω επικίνδυνο σενάριο, τα όσα συμβαίνουν στη Λιβύη είναι ασήμαντα. Αυτό που κινδυνεύει να πάθει η Ουάσιγκτον στο Μπαχρέιν, είναι να πληρώσει το τίμημα της χρόνιας παρεμβατικότητας της εκεί που δεν έπρεπε.

Είναι σαν να έχουμε, αυτό που ο  Tom Clancy  αποκαλεί «το άθροισμα όλων των φόβων» (the sum of all fears).

 S.A.-The National Interest

http://www.antinews.gr/2011/03/22/92583/

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Αλλαξε η φύση του πολέμου στη Λιβύη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Μαρτίου 2011

Tου Γιώργου Δελαστίκ

Ξέσπασε λοιπόν από το απόγευμα του Σαββάτου η αναμενόμενη επίθεση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Λιβύης με στόχο τη βίαιη ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι και στη συνέχεια τη λεηλασία του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της χώρας αυτής από τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους.

Μετά από κάποια συμβολικά, προπαγανδιστικού χαρακτήρα πρώτα αεροπορικά πλήγματα από γαλλικά πολεμικά αεροσκάφη που υπηρετούν τις προεκλογικές ανάγκες του Νικολά Σαρκοζί, ανέλαβαν δράση οι Αμερικανοί εκτοξεύοντας 112 πυραύλους Κρουζ τύπου Τόμαχοκ, εξαιρετικά μεγάλης ισχύος, με στόχους αντιαεροπορικές εγκαταστάσεις του κανταφικού καθεστώτος.

Η εξαπόλυση της αμερικανονατοϊκής αεροπορικής επίθεσης άλλαξε ριζικά τον χαρακτήρα των συγκρούσεων στη Λιβύη. Μέχρι τώρα είχαμε μια εμφύλια σύρραξη, με τον Καντάφι να έχει βάψει τα χέρια του στο αίμα του λαού του. Ο Καντάφι δεν αντιμετώπισε βεβαίως μια αυθόρμητη εξέγερση άοπλων μαζών που ζητούσαν ειρηνικά την απομάκρυνσή του από την εξουσία. Αντιμετώπισε μια οργανωμένη ένοπλη εξέγερση, η οποία βάσει στρατιωτικού σχεδίου απέκτησε αρχικά τον έλεγχο των μεγαλύτερων λιβυκών πόλεων για να τον χάσει αργότερα, μόλις άρχισε η αντεπίθεση των στρατιωτικών δυνάμεων του κανταφικού καθεστώτος. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί το γεγονός ότι στο αίμα Λίβυων έβαψε τα χέρια του ο Καντάφι.

Από τη στιγμή που ξεκίνησε όμως η επίθεση των αμερικανονατοϊκών επιδρομέων, ο χαρακτήρας του πολέμου αλλάζει αντικειμενικά. Ο εμφύλιος υποβαθμίζεται και σε πρώτο πλάνο έρχεται ο εθνικός αμυντικός πόλεμος εναντίον των ξένων επιδρομέων.

Ο τύραννος Καντάφι τίθεται εκ των πραγμάτων επικεφαλής των λιβυκών δυνάμεων που αμύνονται του πατρίου εδάφους εναντίον της ξένης επιβουλής κατά της πατρίδας τους. Είτε μας αρέσει είτε όχι αυτή είναι η αντικειμενική πραγματικότητα, όσο και αν αντιπαθεί κανείς τον σημερινό εκφυλισμένο Καντάφι που δεν έχει πλέον καμιά σχέση με τον φιλολαϊκό ηγέτη του παρελθόντος.Αντιστοίχως, οι αντικανταφικές δυνάμεις που καλούσαν τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να βομβαρδίσουν τη χώρα τους και να σκοτώσουν τον Καντάφι για να τους παραδώσουν εν συνεχεία την εξουσία, καθίστανται εξ αντικειμένου συνεργάτες των ξένων επιδρομέων κατά της πατρίδας τους.

Οποιαδήποτε κυβέρνηση προέλθει πλέον από τις τάξεις τους δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από μια θλιβερή κυβέρνηση ανδρεικέλων των ξένων, δωσιλογικού χαρακτήρα, η οποία θα υπηρετήσει τυφλά τα συμφέροντά τους, εκχωρώντας τους φυσικά πάνω απ’ όλα τη δυνατότητα λεηλασίας του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της Λιβύης.

Το γεγονός ότι ο Καντάφι έχει πλήρως συμβιβαστεί με τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους την τελευταία δεκαετία και ιδίως την τελευταία πενταετία, όπως και το γεγονός ότι το κάποτε δωρικό φιλολαϊκό καθεστώς του που βελτίωσε θεαματικά τη ζωή των Λίβυων έχει εκφυλιστεί σε οικογενειακή κλεπτοκρατία, δεν αναιρεί το γεγονός ότι ένα καθεστώς αντικανταφικών ανδρεικέλων που θα εγκατασταθεί στην εξουσία με τις λόγχες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ είναι εξ ορισμού πολύ χειρότερο από ηθική πολιτική σκοπιά. Αυτό θα αποδειχθεί και στην πράξη, όπως έγινε π.χ. στο Ιράκ μετά από την κατάληψη και κατοχή του από τους Αμερικανούς.

Ο ρόλος του Καντάφι ως ηγέτη των Λίβυων που στο πλαίσιο του εθνικού αμυντικού πολέμου αντιστέκονται στους ξένους επιδρομείς δεν πρόκειται πιθανότατα να του γλιτώσει τη ζωή. Ανάλογο πόλεμο στη δύση του βίου τους διεξήγαγαν τόσο ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς όσο και ο Σαντάμ Χουσεΐν, οι οποίοι κατέληξαν και οι δύο στον τάφο – ο πρώτος εκτελεσμένος ιατρικά, ο δεύτερος απαγχονισμένος.

Προς παρόμοιο τέλος οδεύει και ο Καντάφι από τη στιγμή που ξεκίνησε ο πόλεμος εναντίον του – είτε πραγματικά αγωνιστεί μέχρις εσχάτων και πέσει στο πεδίο των μαχών είτε λυγίσει και προτιμήσει την ατιμωτική παράδοση, οπότε η εξόντωσή του θα συνοδευτεί από τον εξευτελισμό του.

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ
Η δήθεν στήριξη από τους Αραβες

Παραπλάνηση της παγκόσμιας κοινή γνώμης συνιστά ο ισχυρισμός ότι δήθεν οι Αραβες συμφωνούν με την επίθεση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης, με την προβολή του επιχειρήματος ότι ο Αραβικός Σύνδεσμος ενέκρινε τον αεροπορικό πόλεμο κατά της χώρας αυτής. Ο Αραβικός Σύνδεσμός όντως κάλεσε τους Αμερικανονατοϊκούς να επιτεθούν, αλλά αποκρύπτεται ένα θεμελιώδες γεγονός: ότι τον Αραβικό Σύνδεσμο αποτελούν εκπρόσωποι όλων των απολυταρχικών αραβικών κυβερνήσεων εναντίον των οποίων έχουν ξεσηκωθεί οι λαοί τους για να τις ανατρέψουν! Τάσσονται δηλαδή υπέρ της επίθεσης στη Λιβύη όλες οι κυβερνήσεις αραβικών κρατών που σφαγιάζουν τους εξεγερμένους λαούς τους! Αυτοί οι Αραβες σφαγείς είναι υπέρ των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, όχι οι αραβικοί λαοί!

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Γιατί διαλύεται η Λιβύη; (Η άλλη άποψη)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Μαρτίου 2011

 
 

Μετάφραση: Εμμανουήλ Σαρίδηςτου David Rothscum

Πώς περνούσε η Λιβύη επι Γκαντάφι; Πως περνούσε ο κόσμος; Ήταν καταπιεσμένος, όπως γενικά μαθαίνουμε; Ας ρίξουμε μια ματιά στα γεγονότα.

Πριν ξεσπάσει το χάος, η Λιβύη είχε ένα χαμηλότερο ποσοστό κρατουμένων από την Τσεχική Δημοκρατία. Βρισκόταν στην 61η θέση. Η Λιβύη είχε το χαμηλότερο ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας στην Αφρική. Λιγότερο από το 5% των κατοίκων της πεινούσαν. Ενω στον υπόλοιπο κόσμο οι τιμές των τροφίμων συνεχώς αυξάνονταν, η κυβέρνηση της Λιβύης είχε καταργήσει όλους τους φόρους επί των τροφίμων.

Οι Λίβυοι ήσαν πλούσιοι. Η Λιβύη είχε το μεγαλύτερο κατά κεφαλή εισόδημα στην Αφρική. Η κυβέρνηση φρόντιζε, ώστε ο καθένας να μπορεί να συμμετάσχει στην ευημερία. Ο πλούτος ήταν μοιρασμένος δίκαια. Στη Λιβύη ζούσαν λιγότεροι άνθρωποι κάτω από το όριο της φτώχειας από ότι στην Ολλανδία.

Πως έγινε η Λιβύη τόσο πλούσια; Γιατί έχει πετρέλαιο και δεν επέτρεπε σε ξένες εταιρείες να της το κλέβουν, όπως συμβαίνει στη Νιγηρία, μια χώρα, που σε μεγάλο βαθμό ελέγχεται από την Shell.

Όπως κάθε χώρα, έτσι και η Λιβύη υποφέρει από μια κυβέρνηση διεφθαρμένων  γραφειοκρατών, που προσπαθούν να κόψουν ένα ολο και μεγαλύτερο κομμάτι απο την πίτα. Ως απάντηση, ο Γκαντάφι θέσπισε νόμους, με τους οποίους τα έσοδα από το πετρέλαιο να διανέμονται απευθείας στον πληθυσμό της χώρας, γιατί ήταν της γνώμης, ότι η κυβέρνηση δεν ήταν δίκαιη στο λαό, αν και ο Γκαντάφι δεν  κατείχε μια επίσημη θέση στην κυβέρνηση. Δεν είναι ο πρόεδρος της Λιβύης, όπως γραφουν οι εφημερίδες. Η θέση του μοιάζει περισσότερο με εκείνη των ιδρυτών των ΗΠΑ και έχει περισσότερο έναν εθιμοτυπικό χαρακτήρα.

Ο σωστός αρχηγός του κράτους στη Λιβύη είναι ο σημερινός πρωθυπουργός της Baghdadi Mahmudi. Όποιος αναφέρει τον Γκαντάφι σαν ηγέτη της Λιβύης, είναι σαν να αποκαλεί τον Χιροχίτο ηγέτη της Ιαπωνίας. Σε αντίθεση με την εικόνα που εμφανίζουν για την Λιβύη τα Μαζικά Μέσα Επιρροής (ΜΜΕ), στην κυβέρνηση της υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Μερικοί είναι οπαδοί του Γκαντάφι και θέλουν να απαλλαγούν από τον πρωθυπουργό. Άλλοι θέλουν να απαλλαγούν και από τους δύο. Και άλλοι θέλουν μόνο ειρήνη. Γίνονται όμως προσπάθειες, να εμφανισθεί η εικόνα μιας λαϊκής εξέγερσης κατά του δήθεν ηγέτη, του Γκαντάφι, παρα το ότι ο Γκαντάφι τελικά είναι μόνο ο αρχιτέκτονας του σημερινου πολιτικού συστήματος της Λιβύης, που είναι ένα μείγμα απο παναραβισμό, σοσιαλισμό και κάποιων ισλαμικών στοιχείων.  Τα βίντεο με διαμαρτυρίες υπερ του Γκαντάφι εξαφανίζονται αμέσως από το Internet. Το “Pro Gaddafi Anti Baghdadi Mahmudi demonstrations in” στο www.youtube.com/watch?v=Ce5fLGNg0sk εξαφανίσθηκεΤο “Pro Gaddafi protests in front of Libyan embassy London”, επίσης στο www.youtube.com/watch?v=pRwv0Ac8qbc

 

Μπορούμε να παρομοιάσουμε τους διαδηλωτές στη Λιβύη με εκείνους στην Αίγυπτο ή την Τυνησία; Οχι, καθόλου. Η αντίδραση της κυβέρνησης είναι βίαια και προφανώς ασκείται υπερβολική βία. Ας εξετάσουμε όμως εν συντομία τις δράσεις των διαδηλωτών. Το κτίριο του Λαικού Συνεδρίου πυρπολήθηκε από εξαγριωμένους διαδηλωτές. Αυτό θα έμοιαζε με την πυρπόληση του Καπιτωλίου απο αμερικανούς διαδηλωτές. Πιστεύει κανείς, ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα επέτρεπε κατι τέτοιο;

Οι ταραχές στη Λιβύη δεν ξέσπασαν εξ αιτίας μερικών νεαρών, που ζητούσαν Αλλαγή, όπως έγινε στην Αίγυπτο ή την Τυνησία. Ξεκίνησε, όταν μια ομάδα με το όνομα «Ισλαμικό Εμιράτο του Μπάρκα» (το όνομα της πρώην βορειοδυτικής περιοχής της Λιβύης) έπιασε μερικούς ομήρους και σκότωσε δύο αστυνομικούς. Η εξέλιξη αυτή έχει την ιστορία της. Στις 18. Φεβρουαρίου 2011 μια ομάδα έκλεψε 70 στρατιωτικά οχήματα, αφού προηγουμένως είχε κάνει επίθεση στο λιμάνι και σκότωσε τέσσερις στρατιώτες. Η εξέγερση ξεκίνησε στην πόλη της Βεγγάζης στην ανατολική Λιβύη, κοντα στην Αίγυπτο που βρισκόταν σε αναβρασμό και τα σύνορα δεν ελέγχονταν πλέον. Ο ιταλός υπουργός Εξωτερικών εξέφρασε την ανησυχία του για την δημιουργία ενός «Ισλαμικού Εμιράτου της Βεγγάζης», το οποίο θα μπορούσε να κηρύξει την ανεξαρτησία του.

Απο που λοιπόν προέρχονται οι ξαφνικές διαμαρτυρίες; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός, ότι οι ομάδες αυτές, που χρηματοδοτούνται εδώ και δεκαετίες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, βρήκαν μετα την Τυνησία και την Αίγυπτο την ευκαιρία, να θέσουν ολόκληρη τη Λιβύη υπό τον έλεγχό τους. Μια τέτοια ομάδα, που συνελήφθη πρόσφατα, αποτελούνταν από δεκάδες άτομα αλλοδαπής υπηκοότητας, που είχαν λάβει μέρος σε λεηλασίες και δολιοφθορές. Η λιβυκή κυβέρνηση δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο, να έχουν σχέση με το Ισραήλ.

Η Μεγάλη Βρετανία χρηματοδοτούσε έναν πυρήνα της Αλ Κάιντα στη Λιβύη για να δολοφονήσει τον Γκαντάφι. Η κύρια ομάδα της αντιπολίτευσης είναι σήμερα το «Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας της Λιβύης» που χρηματοδοτείται από τη Σαουδική Αραβία, τη CIA και μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας, και συμπορεύτηκε μαζί με άλλες  αντιπολιτευτικές ομάδες που τελικά απετέλεσαν το «Εθνικό Συνέδριο της λιβυκής Αντιπολίτευσης». Το Συνέδριο αυτό ανακήρυξε την «Ημέρα της οργής», η οποία βούτηξε στις 17. Φεβρουαρίου την Λιβύη στο χάος. Ξεκίνησε στη Βεγγάζη, μια συντηρητική πόλη, που παραδοσιακά ήταν κατά του Γκαντάφι. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι το «Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας της Λιβύης» διαθέτει εναν αξιόλογο οπλισμό. Ήδη κατα το 1996 είχαν προσπαθήσει να υποδαυλίσουν στην ανατολική Λιβύη μια επανάσταση.

Γιατί είναι οι ΗΠΑ τόσο εναντίον του Γκαντάφι; Γιατί ο Γκαντάφι είναι η κύρια απειλή για την ηγεμονία των ΗΠΑ στην Αφρική, επειδή προσπαθεί να ενώσει την ήπειρο και να την φέρει σε αντίθεση με τις ΗΠΑ.

Πράγματι, ο Γκαντάφι έχει πολλές, που είναι εκ διαμέτρου αντίθετες στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Κατηγορεί τις ΗΠΑ, ότι δημιούργησαν τον ιό HIV. Ισχυρίζεται, ότι το Ισραήλ βρίσκεται πίσω από την δολοφονία του Matin Luther King και του John F. Kennedy. Λέει ότι απαγωγείς των αεροπλάνων της 9/11 είχαν εκπαιδευτεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάλεσε τους Λίβυους να δώσουν αίμα για τα θύματα του 9/11. Ο Γκαντάφι είναι επίσης ο τελευταίος ηγέτης μιας γενιάς μετρίων σοσιαλιστικών και παναραβικών  επαναστατών που παραμένουν στην εξουσία μετά απο την εξάλειψη του Nasser και του Χουσεΐν και η Συρία τάχθηκε στο πλευρό του Ιράν.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν έχουν κανένα συμφέρον για την δημιουργία ενός ισχυρού αραβικού κόσμου. Εξ αντιθέτου, φαίνεται στα σχέδιά τους να έχουν ενα θεμελιώδες  συμφέρον, να εξαναγκάσουν την Λιβύη με την αναρχία και το χάος να γονατίσει.

Προς το τέλος του 2010 η Μεγάλη Βρετανία εξόπλιζε την Λιβύη με προσοδοφόρες πωλήσεις όπλων. Ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος είναι η καλύτερη εγγύηση για την καταστροφή της Λιβύης. Η φυλετική δομή της λιβυκής κοινωνίας εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρή και πολύ χρήσιμη για την πυροδότηση και αξιοποίηση ενός τέτοιου πολέμου, και η αξιοποίηση, διότι η Λιβύη χωρίζεται ιστορικά σε διαφορετικές εθνοτικές ομάδες.

εξαφανίστηκε κιαυτό

 

http://www.florabox.gr/joomla/index.php?option=com_content&view=article&id=721%3Agiati-dialuetai-h-libyh-h-allh-apopsi&catid=20&Itemid=123

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Βέτο» Ομπάμα στην Μέρκελ για τη χρεοκοπία!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Μαρτίου 2011

Για δεύτερη φορά μέσα επτά μήνες, ο πρόεδρος Ομπάμα παρεμβαίνει ευθέως στα «εσωτερικά» της ευρωζώνης, προβάλλοντας «βέτο» σε οποιοδήποτε γερμανικό σενάριο επιτάχυνσης της πορείας της Ελλάδας προς την αναδιάρθρωση χρέους. Σε μια ασυνήθιστη επίσκεψη-αστραπή στην Γερμανία, ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τιμ Γκάιτνερ ζήτησε επιτακτικά από το Γερμανό ομόλογό του και από την ηγεσία της ΕΚΤ να εξαντληθούν όλα τα ευρωπαϊκά μέσα στήριξης της Ελλάδας και της Ιρλανδίας, προειδοποιώντας για καταστροφικές συνέπειες μιας «ατελούς» λύσης στις 25 Μαρτίου.

Όπως σημειώνουν κυβερνητικά στελέχη και τραπεζικές πηγές στην Αθήνα, η ευθεία παρέμβαση της Ουάσιγκτον, με «στοχευμένη» άσκηση πίεσης στη γερμανική ηγεσία (το ταξίδι-αστραπή του Γκάιτνερ στην Ευρώπη είχε μοναδικό σταθμό την Γερμανία), έρχεται σε μια στιγμή εξίσου κρίσιμη με την αντίστοιχη παρέμβαση του Μπαράκ Ομπάμα τον περασμένο Μάιο. Τότε, όπως έχουν αποκαλύψει οι “Financial Times”, ένα υπερατλαντικό τηλεφώνημα του προέδρου Ομπάμα στην καγκελάριο Μέρκελ, στη διάρκεια των κρίσιμων διαπραγματεύσεων για το ελληνικό πρόβλημα, είχε συμβάλει καθοριστικά στην κάμψη των δισταγμών της Μέρκελ για τη χορήγηση ενός μεγάλου δανείου διάσωσης της Αθήνας (και των τραπεζών…) από τη χρεοκοπία.

Εξίσου αποφασιστικά κινείται, αν και με αρκετή «διακριτικότητα», τις τελευταίες ημέρες η αμερικανική οικονομική διπλωματία, για να αποτρέψει οποιαδήποτε σκέψη των Γερμανών για γρήγορη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους:

n  Πριν από λίγες ημέρες, ο Μπαράκ Ομπάμα ζήτησε τηλεφωνικά από την Μέρκελ να εξαντλήσει κάθε περιθώριο διευκόλυνσης της Ελλάδας και της Ιρλανδίας στις 25 Μαρτίου, ώστε πάση θυσία να αποφευχθεί μια ταχεία κίνηση των δύο χωρών προς την αναδιάρθρωση χρέους. Σύμφωνα με πληροφορίες, στην αμερικανική πρωτεύουσα υπάρχει ιδιαίτερη ανησυχία τις τελευταίες εβδομάδες, καθώς διαπιστώνεται ότι η γερμανική ηγεσία θεωρεί, εσφαλμένα κατά την άποψη των Αμερικανών, ότι οι αγορές μπορούν σήμερα να «αντέξουν» ένα «κούρεμα» χρεών χώρας της ευρωζώνης, ώστε να ελαχιστοποιηθεί η επιβάρυνση των Γερμανών φορολογουμένων.

n  Αυτή η τηλεφωνική επικοινωνία, σύμφωνα με πηγές στην Αθήνα που έχουν ενημερωθεί από αμερικανικής πλευράς για την εξέλιξη των διαβουλεύσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Βερολίνου, κατέληξε σε συμφωνία των δύο ηγετών για περαιτέρω συζήτηση του θέματος σε κατ’ ιδίαν επαφές του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Στα τέλη της περασμένης εβδομάδας, ανακοινώθηκε από το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών το επικείμενο ταξίδι-αστραπή του Γκάιτνερ στην Γερμανία, παρότι το βεβαρυμμένο πρόγραμμά του δεν φαινόταν να «χωράει» ένα υπερατλαντικό ταξίδι.

n  Τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών «υποδέχθηκαν» χθες στην Γερμανία καταιγιστικά δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου, κοινή συνισταμένη των οποίων ήταν η διαπίστωση, ότι στην περίπτωση της Ελλάδας η μόνη λύση είναι η άμεση αναδιάρθρωση χρέους, καθώς η παράταση της στήριξης φέρνει μόνο κέρδη στους τραπεζίτες και ζημιές στους φορολογουμένους της Γερμανίας.

n  «Το τρέχον αστρονομικό ασφάλιστρο κινδύνου του 16% στα τριετή ελληνικά ομόλογα δείχνει, ότι οι αγορές χρήματος έχουν προ πολλού αρχίσει να βλέπουν την αναδιάρθρωση του χρέους ως αναπόφευκτη. Αλλά οι πολιτικοί στην Αθήνα, τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο έχουν μετατρέψει το θέμα σε ταμπού και, δυστυχώς, βρίσκουν σύμμαχο την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που απασχολεί τους πολιτικούς είναι πώς θα βοηθήσουν τις μεγαλύτερες τράπεζες», έγραψε χαρακτηριστικά η εγκυρότερη γερμανική κεντροδεξιά εφημερίδα, Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Γκάιτνερ μετέφερε στον Β. Σόιμπλε το σαφές μήνυμα του προέδρου Ομπάμα και των τραπεζιτών της Wall Street, ότι η Γερμανία θα πρέπει να εγκαταλείψει κάθε σκέψη για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, καθώς κάτι τέτοιο θα προκαλούσε στην παρούσα φάση τεράστιους κραδασμούς στο αμερικανικό τραπεζικό σύστημα, απειλώντας ακόμη και να επαναφέρει τις ΗΠΑ σε τροχιά ύφεσης, ιδιαίτερα αν η Γερμανία επιμείνει στη «σκληρή» συνταγή της παροχής πιστώσεων με το «σταγονόμετρο» και της επιβολής ακραίων μέτρων λιτότητας στις υπερχρεωμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμερίζεται την εκτίμηση των Γερμανών, ότι μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους πιθανότατα θα είναι αναπόφευκτη στο μέλλον, αλλά εκτιμά ότι το διεθνές σύστημα είναι περισσότερο ευάλωτο από όσο δείχνει και δεν μπορεί να «σηκώσει» σήμερα το βάρος μιας αναδιάρθρωσης χρέους στην ευρωζώνη και το ντόμινο εξελίξεων που αυτή θα προκαλούσε. Προς το παρόν, τονίζουν στους Γερμανούς οι Αμερικανοί, χρησιμοποιώντας όλη την πειθώ που έχουν κατά παράδοση στις γερμανικές κυβερνήσεις, οι «προβληματικές» χώρες της περιφέρειας θα πρέπει να στηριχθούν γενναιόδωρα με χρηματοδοτήσεις, για να αποφευχθεί μια νέα διολίσθηση στην ύφεση και σε ένα επικίνδυνο, νέο γύρο κρίσης.

Επιπλέον, ο Γκάιτνερ προειδοποίησε την ηγεσία της ΕΚΤ, ότι είναι επίσης πρόωρη κάθε σκέψη για αύξηση των βασικών επιτοκίων του ευρώ, σε μια περίοδο όπου η Fed παρέχει αφειδώς ρευστότητα και κρατά τα επιτόκια του δολαρίου μηδενικά, για να υποστηρίξει την αμερικανική οικονομία. Μια κίνηση από την ΕΚΤ προς την κατεύθυνση της αυστηρότερης νομισματικής πολιτικής στην παρούσα φάση θα αποδυνάμωνε το δολάριο, θα ενίσχυε τις εισαγόμενες πληθωριστικές πιέσεις στις ΗΠΑ και θα ασκούσε αφόρητη πίεση στην Fed να κινηθεί πρόωρα προς τη σύσφιξη της δικής της νομισματικής πολιτικής, χωρίς η αμερικανική οικονομία να «σηκώνει» στην παρούσα φάση υψηλότερα επιτόκια και λιγότερες «ενέσεις» ρευστότητας.

Μιλώντας μετά τη συνάντησή του με τον Σόιμπλε, σε κοινή συνέντευξη Τύπου, ο Γκάιτνερ έδειχνε σίγουρος, ότι το μήνυμα ελήφθη από τους Γερμανούς συνομιλητές του: δήλωσε πεπεισμένος, ότι οι ευρωπαϊκές αρχές έχουν «καταλάβει τι χρειάζεται για να αντιμετωπισθεί η κρίση». Μάλιστα, με μια «κομψή» διπλωματική διατύπωση, αναφέρθηκε στις αντιρρήσεις των Αμερικανών σε μια «λύση» στις 25 Μαρτίου, που θα είναι μονομερώς προσανατολισμένη στη δημοσιονομική πειθαρχία, χωρίς να παρέχονται στις αδύναμες χώρες επαρκείς χρηματοδοτήσεις. Χρειάζεται «σωστή ισορροπία» ανάμεσα στα προγράμματα αυστηρής λιτότητας που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις της περιφέρειας της ευρωζώνης και στην οικονομική στήριξη που θα χρειασθούν οι κυβερνήσεις, για φέρουν αποτελέσματα οι μεταρρυθμίσεις τους, τόνισε ο Γκάιτνερ.

Οι χθεσινές εξελίξεις δημιουργούν αισιοδοξία στην Αθήνα, ότι οι αμερικανικές πιέσεις της τελευταίας στιγμής, λίγα 24ωρα πριν τη Σύνοδο Κορυφής της 11ης Μαρτίου, θα αποδειχθούν καταλυτικές για να γείρει η πλάστιγγα των ευρωπαϊκών αποφάσεων υπέρ μιας λύσης, που αν μη τι άλλο θα μεταθέτει αργότερα την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, δίνοντας στην κυβέρνηση (και τις ενδιαφερόμενες μεγάλες τράπεζες…) μια τελευταία ευκαιρία να την αποφύγει. Άλλωστε, όπως τόνιζε με νόημα έμπειρο τραπεζικό  στέλεχος, «από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά ουδέποτε κατεγράφη άρνηση συμμόρφωσης γερμανικής κυβέρνησης με τις υποδείξεις της Ουάσιγκτον σε μείζονα θέματα στρατηγικής σημασίας»…

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/lr——-2011030934421/

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η Ανατολή και η βραδεία δύση των Ηνωμένων Πολιτειών

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 1 Μαρτίου 2011

Νεο άρθρο του Βασίλη Μαρκεζίνη , που αποτελεί σαφή απάντηση στις απόψεις των ατλαντιστών του ΕΛΙΑΜΕΠ και της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν θέλησε να αντλήσει κανένα δίδαγμα από τα αυτοκρατορικά μοντέλα της Ρώμης, του Βυζαντίου ή της Βρετανίας

Στα μαθήματά μου Ιστορίας του Δικαίου στις ΗΠΑ, πάντοτε λέω στους φοιτητές μου ότι η εξέλιξη του Δικαίου ακολούθησε την πορεία του Hλιου -από την Ανατολή προς τη Δύση-, ιχνηλατώντας τη διαδρομή των πολιτισμών: Βαβυλώνιοι, Αιγύπτιοι, Φοίνικες, Ελληνες, Ρωμαίοι, Δυτικοευρωπαίοι, Αγγλοι – μέχρι τη στιγμή που οι Αμερικανοί κατέστησαν τη χώρα τους επίκεντρο της παγκόσμιας επιχειρηματικής και χρηματοοικονομικής δραστηριότητας.

Το Δίκαιο, λοιπόν, ακολουθεί το χρήμα, το χρήμα ενθαρρύνει την εφευρετικότητα, η τεχνολογική πρόοδος ενισχύει τη δύναμη, και η τελευταία, με τη σειρά της, στηρίζει την καλλιτεχνική δημιουργία. Εντούτοις, είναι γεγονός ότι η μεσημβρία σηματοδοτεί επίσης την απαρχή της δύσης- και η δύση της Αμερικής επισπεύδεται σήμερα τόσο από το διαρκώς διογκούμενο δημόσιο χρέος της (για το οποίο δεν λαμβάνει ακόμη τα δέοντα μέτρα) όσο και από τις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει από την Ανατολή. Με άλλα λόγια, και για να επεκτείνω τη μεταφορά μου, μια νέα ημέρα έχει αρχίσει να χαράζει, και, όπως είναι εύλογο, αυτό συμβαίνει στην Ανατολή. Οι μεσανατολικές και απωανατολικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Αμερική πολλαπλασιάζονται ταχύτατα. Η διάλυση του δικτύου των αυταρχικών συμμάχων στη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή προκλήθηκε από διάφορους παράγοντες, για πολλούς από τους οποίους ευθύνεται άμεσα η Αμερική. Και εξηγούμαι.

Πρώτον: Η φαρισαϊκή στάση της Αμερικής απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα την έκανε να παραβλέπει τις κατάφωρες παραβιάσεις που διέπρατταν κάποιοι από τους «δορυφόρους» και τους συμμάχους της, αλλά την ενοχλούσαν εντονότατα όταν διαπράττονταν από αντιπάλους της.

Δεύτερον: Είναι πλέον διαβόητες οι αποτυχίες των πολλαπλών και εσωτερικά διχασμένων μυστικών υπηρεσιών της. Ειδικότερα, καμία από αυτές τις υπηρεσίες δεν μπόρεσε να προβλέψει την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, την εισβολή στο Κουβέιτ, την 11η Σεπτεμβρίου και, πολύ πρόσφατα, την πτώση του αιγυπτιακού καθεστώτος, έναν μόλις μήνα έπειτα από μία ακόμη απρόβλεπτη κατάρρευση του καθεστώτος της Τυνησίας.

Τρίτον: Οταν η Αμερική αποφάσισε εντέλει να αντιδράσει στην πρόσφατη κρίση, την είδαμε απλώς να υιοθετεί τη στάση της, μια στάση διγλωσσίας και αμφισημίας. Ας το σκεφτούμε: η Αμερική πήρε άραγε το μέρος του λαού ή το μέρος των αυταρχικών ηγετών; Σε γενικές γραμμές, έχω την αίσθηση ότι η Αμερική επαναλαμβάνει αναφορικά με την Αίγυπτο τα λάθη που είχε κάνει παλαιότερα με τον Σάχη: την εποχή εκείνη, υιοθετώντας αμφίσημη στάση απέναντι σε όλους, το μόνο που κατάφερε ήταν να δει το κύρος της να μειώνεται στα μάτια όλων: φίλων και εχθρών.

Τέταρτον: Η σταδιακή υποβάθμιση του ρόλου της Αμερικής δεν επήλθε μόνον ως αποτέλεσμα της ανοχής που αυτή επέδειξε σε σειρά διεφθαρμένων καθεστώτων- συνδέεται επίσης άμεσα με την απροθυμία της να ασκήσει πιέσεις στο Ισραήλ προκειμένου να επιλύσει, προς κοινό συμφέρον, το παλαιστινιακό ζήτημα. Ποιος όμως θα τολμούσε έστω και να προειδοποιήσει τις δύο αυτές χώρες ότι, χωρίς άμεσο συμβιβασμό, θα πληγούν και οι δύο από έναν αναπόφευκτο σεισμό; Κατά κανόνα, οι άνθρωποι που προειδοποιούν είναι προφήτες. Ολοι όμως γνωρίζουμε ότι οι προφήτες ποτέ δεν εισακούονται. Και εξυπακούεται, ασφαλώς, ότι το μένος των επιθέσεων εναντίον των ανθρώπων που προειδοποιητικά συνιστούσαν την επίτευξη ενός συμβιβασμού προτού να είναι πάρα πολύ αργά για όλους αποκορυφώθηκε στα κείμενα και στις ομιλίες των διανοουμένων λακέδων της Αμερικής!

Πέμπτον: Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν θέλησε να αντλήσει κανένα δίδαγμα από τα αυτοκρατορικά μοντέλα της Ρώμης, του Βυζαντίου ή της Βρετανίας. Πράγματι, οι αυτοκρατορίες αυτές σπανίως παρενέβαιναν στρατιωτικά για να διατηρήσουν τον έλεγχό τους στις επαρχίες τους, αλλά τις εξουσίαζαν μέσω μιας σειράς από τοπικούς διακανονισμούς χάρις στους οποίους τα κράτη (ή οι περιφέρειες) κρατούσαν την ισορροπία. Τα τελευταία χρόνια, τρεις πυλώνες τέτοιας αμερικανικής εξισορρόπησης -Ισραήλ/Αραβες- Ιράκ/Ιράν- Πακιστάν/Ινδία- διαλύθηκαν εν πολλοίς λόγω του απροσχεδίαστου και παρορμητικού μιλιταρισμού της Αμερικής, ο οποίος, με διάφορους τρόπους, οδήγησε στη μείωση της κατά τόπους επιρροής και του γοήτρου της.

Εκτον: Ακόμη και στο ελληνοτουρκικό πλαίσιο, κάποιοι εφήμεροι -και, όπως πλέον αποδεικνύεται, «ημαρτημένοι»- υπολογισμοί ώθησαν την Αμερική να ρίξει όλο της το βάρος στην Τουρκία, υποσκάπτοντας έτσι τις σχέσεις της με την Ελλάδα και αντιμετωπίζοντας τώρα και έναν νέο εφιάλτη: την εύλογη αντιπαλότητα και καχυποψία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.

Τέλος, η πιο σοβαρή αστοχία της Αμερικής αφορά τη ραγδαία άνοδο της Κίνας και της τεράστιας οικονομικής δύναμης της Νοτιοανατολικής Ασίας. Στο εξελισσόμενο αυτό πλαίσιο, η Αμερική επέδειξε τη συνήθη αλαζονεία της, συνδυάζοντάς τη με την προθυμία της να αρχίσει διενέξεις για μάχες που είχαν οριστικά χαθεί, όπως στην περίπτωση του Θιβέτ, ή να πιέσει τον αναδυόμενο γίγαντα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προκειμένου να ικανοποιήσει μικρή ομάδα φιλελεύθερων ακτιβιστών της. Στην πραγματικότητα, όμως, αδυνατούσε πλήρως να πείσει την Κίνα να ανατιμήσει το νόμισμά της, να επιβραδύνει την τεχνολογική πρόοδό της, γενικά να τη φέρει σε δύσκολη θέση μια και η χώρα αυτή είναι πλέον η βασική δανείστριά της αλλά και είναι και απαραίτητη για να κρατήσει τη Βόρειο Κορέα έστω και υπό υποτυπώδη «έλεγχο».

Καθένα από αυτά τα θέματα θα απαιτούσε μια ξεχωριστή, διεξοδική ανάλυση. Στην παραμικρή απόπειρα, όμως, να πείσει κανείς τους Ελληνες ότι εσφαλμένα εμπιστεύονται μόνο τις ΗΠΑ, η Αμερικανική Πρεσβεία και οι εν Ελλάδι «φίλοι» θα σπεύσουν αμέσως να κατακλύσουν τα ΜΜΕ με την πλέον παρωχημένη προπαγάνδα. Το 1977, ο Ανδρέας Παπανδρέου ορθότατα ισχυρίστηκε ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να ασκείται μόνον από τους Ελληνες, υπέρ των Ελλήνων, και χάρη ελληνικών συμφερόντων. Και αν ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος επέμενε το 1977 ότι η χώρα μας ανήκει στη Δύση το επιχείρημά του, εκείνη την εποχή, ήταν αρκετά πειστικό, έστω και αν έδειχνε έλλειψη διορατικότητας ως προς την αναφαινόμενη παγκόσμια σκηνή. Εντούτοις, διαβάζοντας τους σημερινούς «ατλαντιστές» να νεκρανασταίνουν αυτό το επιχείρημα μέσα από άρθρα στην αγαπημένη εφημερίδα τους, δεν μπορεί κανείς παρά να διαπιστώσει πόσο παρωχημένη και εξωπραγματική είναι σήμερα αυτή η σχολή σκέψης.Διότι πώς μπορεί, σήμερα, ο οποιοσδήποτε σκεπτόμενος άνθρωπος να προβάλλει παρόμοιες απόψεις, τη στιγμή που από τη Μέση Ανατολή λαμβάνουμε αδιάσειστες αποδείξεις ότι η Αμερική ούτε να σώσει μπορεί ούτε να προστατεύσει τους «συμμάχους» της και ότι, αντιθέτως, θα τους εγκαταλείψει όταν δει ότι οι πολίτες των κρατών τους τούς έχουν απορρίψει και έχουν μάλιστα εξεγερθεί εναντίον τους οπλισμένοι μόνο… με κινητά τηλέφωνα; Πόσο σημαντική, λοιπόν, είναι η αξία της περίφημης αμερικανικής στρατιωτικής τεχνολογίας, η οποία, ενώ κοστίζει πανάκριβα στον Αμερικανό φορολογούμενο, αδυνατεί να προστατεύσει τους εκδιωκόμενους αυταρχικούς πρίγκιπες;

Η Ελλάδα πρέπει να αναλογιστεί πολύ σοβαρά τα όσα συμβαίνουν γύρω της, να σταματήσει επιτέλους να στρουθοκαμηλίζει διατεινόμενη ότι οι αναταραχές αυτές δεν την αγγίζουν -αμέσως ή εμμέσως-, να αναζητήσει τη βοήθεια πολλαπλών συμμαχιών έναντι του πλέον απαιτητικού γείτονα και να αναπροσανατολίσει την πολιτική της στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιοποιώντας τη στήριξη των νεοαποκτηθέντων συμμάχων, που η ιστορία τους -την οποία, αντίθετα με εμάς, οι ίδιοι ουδέποτε απαρνήθηκαν- τους έχει διδάξει ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώνουν είναι, στην κρίσιμη στιγμή, να είναι διατεθειμένοι να πεθάνουν.

ΕΘΝΟΣ 26-2-2011

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ (ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΟΜΠΑΜΑ-ΙΣΡΑΗΛ)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Φεβρουαρίου 2011

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στην αποφασιστικότερη φάση της μπαίνει η μάχη για την εξουσία στο Κάιρο, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, μάχη που θα κρίνει όχι μόνο την εξέλιξη του Αιγύπτου, αλλά θα επηρεάσει βαθειά το μέλλον όλου του ισλαμικού κόσμου, δεδομένης της κεντρικής σημασίας της Αιγύπτου για τον αραβικό κόσμο. (σ.σ. το άρθρο αυτό γράφτηκε μερικές ώρες πριν από την ΄πτώση του Μουμπάρακ)

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι μόνο «ποιος κυβερνά την Αίγυπτο», αλλά και «ποιος κυβερνά τον κόσμο». Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, οι ενδείξεις αποκαλύπτουν ότι γίνεται μια θυελλώδης σύγκρουση στο παρασκήνιο της «αυτοκρατορικής εξουσίας» ανάμεσα στον Ομπάμα, που έχει, κατά τα φαινόμενα, αποφασίσει να εγκαταλείψει τα παραδοσιακά, διεφθαρμένα και χρεωκοπημένα καθεστώτα-πελάτες, προς όφελος ενός ανοίγματος στους λαούς, αναλαμβάνοντας και το σχετικό ρίσκο και πιο παραδοσιακές δυνάμεις στο Ισραήλ και στο «βαθύ αμερικανικό κράτος», που επιχειρούν να τα διατηρήσουν πάση θυσία στη θέση τους.

Αυτό μόνο μπορεί να εξηγήσει αμερικανούς Πρέσβεις που «ξεμπροστιάζουν» τον Πρόεδρό τους, όπως ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στο Κάιρο (γιός ενός από τους ιδρυτές της CIA και της οργάνωσης Γκέλεν και πρωτεργάτη του πραξικοπήματος του Ιράν, με πλούσια δράση ο ίδιος στο Κόσοβο, στη φιλελευθεροποίηση της αιγυπτιακής οικονομίας κλπ.). Μόνο αυτό μπορεί επίσης να εξηγήσει πως ο αρχηγός της CIA ανήγγειλε την αποχώρηση Μουμπάρακ για να διαψευσθεί λίγο αργότερα… ‘Η γιατί ένας ισραηλινός αξιωματούχος συμμετείχε στη συνεδρίαση του αμερικανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας! Οι εξελίξεις στο Κάιρο θυμίζουν κάπως τη σύσκεψη του 1974 που είχε αποφασίσει να αναθέσει στον Κανελλόπουλο την κυβέρνηση, προτού την αναθέσει στον Καραμανλή…Με τη σημαντική διαφορά όμως ότι ο αιγυπτιακός λαός είναι ήδη στους δρόμους όλων των πόλεων.

Το κλειδί των εξελίξεων, όχι μόνο στην Αίγυπτο, αλλά στο σύνολο της Μέσης Ανατολής το κρατάει τώρα στα χέρια του ο στρατός του Νάσσερ. Θα υπακούσει στον Μουμπάρακ ή θα περάσει στην άλλη πλευρά;

Απευθυνθήκαμε σε δύο πρόσωπα που παρακολουθούν στενά την Αίγυπτο, από τις δύο αντίπαλες όχθες της μεγάλης διαμάχης που διατρέχει την Μέση Ανατολή, για να μας φωτίσουν για το τι συμβαίνει και πως το βλέπουν. Ο ένας είναι ένας από τους σημαντικότερους διαμορφωτές της ισραηλινής στρατηγικής σκέψης, ο Καθηγητής Εφραίμ ‘Ινμπαρ. Η δεύτερη είναι η αρχισυντάκτρια μιας από τις σημαντικότερες επιθεωρήσεις του αραβικού κόσμου, της λιβανικής Bada’el, Leila Ghanem.
Leila Ghanem: H επανάσταση δεν σταματάει, η Αίγυπτος δεν γυρνάει στους Φαραώ και τους Σουλτάνους, μεγάλη ήττα για το Ισραήλ
Η αρχισυντάκτρια της Bada’el ήταν θυμωμένη προχτές το βράδυ με τον Μουμπάρακ. «Θέλουν να πάρουν από αυτό το λαό τη χαρά της νίκης. Θέλουν να τον ξαναγυρίσουν στην κατάσταση του σκλάβου. Αλλά δεν θα τους περάσει. Η Αίγυπτος δεν θα γυρίσει στην εποχή των Φαραώ και των Σουλτάνων», μας λέει, πεπεισμένη ούτε η αστυνομία, ούτε ο Στρατός έχουν πλέον τη δυνατότητα να καταστείλουν αυτό που εξελίσσεται στη μεγαλύτερη ίσως επανάσταση του αραβικού έθνους, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερες κοινωνικές τάξεις και επεκτεινόμενη σε όλη την Αίγυπτο.
Η Λέιλα παρακολουθεί στενά, με κομμένη την ανάσα, όπως και όλος ο αραβικός κόσμος, την αιγυπτιακή επανάσταση, μετακινούμενη αδιάκοπα μεταξύ Λιβάνου, Γαλλίας και Βόρειας Αφρικής. Στη συζήτηση που είχαμε μαζί της μας περιέγραψε αναλυτικά τις ταχύτατες εξελίξεις της επανάστασης. Μεταφέρουμε στη συνέχεια τις βασικότερες πληροφορίες και εκτιμήσεις της.
Ο Μουμπάρακ έχασε τα τελευταία ίχνη αξιοπιστίας, όταν ο δυτικός τύπος δημοσίευσε προ ημερών ότι έχει περιουσία 40-70 δις. Στην Αίγυπτο, το 40 είναι συμβολικό, είναι το ποσοστό του πληθυσμού κάτω από το όριο φτώχειας, χωρίς πρόσβαση σε ηλεκτρικό και πόσιμο νερό. ‘Ηταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Στη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας, οι εξεγερμένοι υποστηρίζουν ότι 18 εκατομμύρια Αιγύπτιοι βγήκαν στους δρόμους και σημαντικά τμήματα της εργατικής τάξης ξεκίνησαν απεργίες. Γενικεύθηκαν επίσης οι καταλήψεις εργοστασίων και δημοσίων κτιρίων.
Το πιο χαρακτηριστικό δείγμα του βάθους της «δημοκρατικής επανάστασης», αυτού του «αιγυπτιακού 1789», ήταν η δημιουργία «λαϊκών επιτροπών». Οι πρώτες που δημιουργήθηκαν ήταν επιτροπές στις γειτονιές, που αντικατέστησαν την αστυνομία. Ακολούθησαν επιτροπές εργατών, μεσαίων στρωμάτων (δικαστών, γιατρών, τεχνικών της διώρυγας κλπ.), επιτροπών των κατοίκων στην απέραντη ζώνη της εξαθλίωσης στην περίμετρο του Καίρου. Ταυτόχρονα, η επανάσταση επεκτάθηκε γεωγραφικά, ακόμα και σε περιοχές της ‘Ανω Αιγύπτου (Λούξορ, Ασουάν, Φαγιούμ κλπ.) που δεν είχαν δει πολιτική δράση από την αυγή των χρόνων. Περιέλαβε επαρχιακά κέντρα, οργανωμένα οικογενειακά (σε clans) που παραδοσιακά τροφοδοτούν με στελέχη τον στρατό. Οι Χριστιανοί Κόπτες αγνόησαν τις οδηγίες των θρησκευτικών ηγετών τους και συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Αντιπροσωπείες από όλες τις περιοχές συνέρρευσαν στην Πλατεία Απελευθέρωσης (Ταχρίρ) του Καίρου, που λειτουργεί τώρα ως «επαναστατικό εργαστήριο», κατά την Κυρία Γκάνεμ, θυμίζοντας την «Κομμούνα του Παρισιού» του 1871. Εκεί το κίνημα επεξεργάζεται τις θέσεις και τα αιτήματά του και εκεί δημιουργήθηκε μια «επιτροπή δικαστών» με αντικείμενο την επεξεργασία νέου συντάγματος. Η αντιπολίτευση δεν ωθεί τις εξελίξεις, ανταποκρίνεται με καθυστέρηση στην πίεση που δέχεται από τη βάση.
Ενώ το κίνημα διευρυνόταν σε όλη τη διάρκεια της περασμένης εβδομάδας το καθεστώς κατέρρεε. Πρώτη κατέρρευσε η αστυνομία, ακολούθησε το κυβερνητικό κόμμα και το σύστημα ελεγχόμενων ΜΜΕ. με μια σειρά λιποταξιών επιφανών στελεχών και τη δημιουργία «επιτροπών ακέραιων δημοσιογράφων» και του δικτύου « Maspero 2011 ». Σταδιακά, «περάσαμε από την εξέγερση σε μια λαϊκή επανάσταση, όπως οι ίδιοι οι εξεγερμένοι την χαρακτηρίζουν», μας λέει η Λέιλα Γκάνεμ.
Ο στρατός επηρεάστηκε κι αυτός από την ατμόσφαιρα στη χώρα, ενώ η στάση του παραμένει αινιγματική. ‘Ηδη πάντως αρκετοί αξιωματικοί βγήκαν στις τηλεοράσεις και τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ της εξέγερσης, ενώ το Στρατιωτικό Συμβούλιο που συνεδρίασε χωρίς τον Μουμπάρακ εξέδωσε ένα «Στρατιωτικό Ανακοινωθέν αρ. 1», που υπέγραψε ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου. Η φρασεολογία αυτή είναι η ίδια που χρησιμοποίησαν οι αξιωματικοί του Νάσσερ όταν πήραν την εξουσία, ανατρέποντας τον Βασιληά της Αιγύπτου. Στο ανακοινωθέν, η ηγεσία του στρατού δηλώνει ότι «εγγυάται» τις διεκδικήσεις του λαού. Την απάντηση όμως για το τι θα κάνει ο Στρατός θα την δώσει ίσως το «ανακοινωθέν αρ. 2» που αναμένεται τώρα, μετά το διάγγελμα Μουμπάρακ. (σ.σ. Πάντως, το Προεδρικό Μέγαρο και άλλα κρίσιμα σημεία του καθεστώτος δεν τα φυλάει ο Στρατός, αλλά η Προεδρική Φρουρά).
Στις απαρχές του κινήματος ήταν ένα κίνημα 60.000 νέων, κυρίως της μεσοαστικής τάξης, που έδωσαν σκληρούς αγώνες και μερικοί έχασαν τη ζωή τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δικτυωμένοι μέσω του ‘Ιντερνετ. ‘Ένα άλλο κίνημα είναι το «κίνημα της 6ης Απριλίου», με 60.000 νέους 20-30 ετών, οργωμένων μέσω διαδικτύου, που δημιουργήθηκε από αφορμή μια κίνηση αλληλεγγύης σε μια εργατική απεργία το 2008 και είναι το πιο ενεργό την τελευταία τριετία. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν διάφορα άλλα κινήματα της αριστεράς, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, νέων, φοιτητών και φιλελεύθερων)Προτίμησαν να δρουν αποκεντρωμένα για να αποφύγουν τις αστυνομικές διώξεις, προχθές όμως συγκρότησαν δύο μεγάλες «συμμαχίες», την αριστερίζουσα «Συμμαχία της Επανάστασης του θυμού» και τη «Συσπείρωση νέων της 25ης Ιανουαρίου». Διεκδικούν αποχώρηση Μουμπάρακ, άρση κατλαστασης πολιορκίας, δημιουργία συνταγματικού συμβουλίου για επεξεργασία συντάγματος, διάλυση και εκλογή νέου κοινοβουλίου, δίκη διφθαρμένων πολιτικών και υπευθύνων για «εγκλήματα κατά του αιγυπτιακού λαού» και ειδικά δολοφονίες διαδηλωτών.

Σε αυτές τις δυνάμεις προστέθηκαν σταδιακά τα διάφορα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης (νασσερικοί, αριστεροί, Μπαραντέι, Αδελφοί Μουσουλμάνοι κλπ). Μια από τις μεγάλες αποκαλύψεις της επανάστασης, λέει η Ghanem, ήταν αυτή του βαθμού υπερτίμησης των ΑΜ από το καθεστώς προκειμένου να τρομοκρατήσει τους Κόπτες, να εξουδετερώσει την αντιπολίτευση και να πάρει με το μέρος του τμήμα της αριστεράς. Οι νέοι της κίνησης συμμετείχαν, δεν πρωταγωνίστησαν όμως στην επανάσταση. Οι ΑΜ αντιμετωπίζουν μείζον πρόβλημα πολιτικής στρατηγικής, μη μπορώντας να μετασχηματίσουν την αναμφισβήτητη συμπάθεια που διαθέτουν σε πολιτική επιτυχία. Εδώ και μερικά χρόνια, τους διαπερνά ένας «αέρας εκσυγχρονισμού» στο επίπεδο της υιοθέτησης δυτικών ρούχων και μοντέρνας επικοινωνίας. Επίσημα εγκατέλειψαν κάθε θεοκρατικό σχέδιο και δηλώνουν οπαδοί των τουρκικών και μαροκινών ισλαμιστών. Αλλά συνεχίζουν να διατηρούν διπλή γλώσσα στις λαϊκές γειτονιές, μια προς τα έξω και μια πολύ παραδοσιακή.
Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν είναι ο προτιμώμενος από τον Νετανιάχου Σουλεϊμάν, ο διάδοχος του Μουμπάρακ, «σε κάθε περίπτωση ο μεγάλος χαμένος της λαϊκής δημοκρατικής επανάστασης θα είναι το Ισραήλ», εκτιμά η Κυρία Γκάνεμ, που θυμίζει ότι ο Σουλεϊμάν ήταν ο πρωτεργάτης της συμφωνίας αερίου με το Ισραήλ, που θεωρείται εξαιρετικά δυσμενής για τα αιγυπτιακά συμφέροντα.
Ο αιγυπτιακός γίγαντας ξύπνησε. Το τζίνι δεν θα ξαναμπεί στο μπουκάλι. Μπορεί να επηρεάσει κι άλλες αραβικές χώρες.
EFRAIM INBAR, κορυφαίος Ισραηλινός στρατηγικός: ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΑΒΕΣ Ο ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ, Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ

Aπό τους κορυφαίους διαμορφωτές της ισραηλινής στρατηγικής σκέψης, ο Καθηγητής Efraim Inbar διευθύνει το σπουδαιότερο ίσως Κέντρο Στρατηγικών Σπουδών της χώρας του, το BESA στο Πανεπιστήμιο Μπαρ-Ιλάν. Υπηρέτησε σε διάφορες κρατικές θέσεις και είναι μέλος του Ιστορικού Τμήματος των ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων και Πρόεδρος του Συνδέσμου Διεθνών Μελετών του Ισραήλ. Δηλώνει ενθουσιώδης οπαδός του Ηράκλειτου, που τον ερμηνεύει ως απόστολο του Πολέμου, ενώ ομολογεί αυτοβούλως, με αφορμή μια ερώτηση για την Τουρκία, το ηθικο-πολιτικό του credo: «Δεν εμπιστεύομαι κανέναν. Η λέξη εμπιστοσύνη δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου». Μιλήσαμε μαζί του σε μια προσπάθεια να έχουμε μια ιδέα των αντιλήψεων που επικρατούν στο Ισραήλ για την αιγυπτιακή κρίση.

Η κυβέρνηση της Αιγύπτου, λέει, εφαρμόζει επιτυχώς μια τακτική «ανάσχεσης» του εναντίον της κινήματος, διεξάγοντας έναν πόλεμο φθοράς, στον οποίο μάλλον θα επικρατήσει. Του παρατηρούμε ότι το κίνημα δεν δείχνει προς το παρόν να «κουράζεται», νέες κοινωνικές δυνάμεις προστίθενται στην εξέγερση, πολλαπλασιάζονται οι απεργίες των εργατών. Σε μια τέτοια περίπτωση, υποστηρίζει, μπορεί τελικά το καθεστώς να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει περισσότερη ισχύ. «Η καταπίεση δουλεύει» προσθέτει γελώντας (“repression works”).

Δουλεύει όμως άραγε τόσο καλά η καταπίεση, όσο φαίνεται ίσως εκ πρώτης όψεως; Κι αν δουλεύει, ποιες είναι οι μακροχρόνιες συνέπειες της χρήσης της; ρωτάμε τον Καθηγητή. Στο κάτω-κάτω αν υπήρξε κάποιος που ήξερε τη βία καλύτερα από όλους δεν ήταν άλλος από τον Ναπολέοντα. Κι ήταν αυτός ακριβώς που είπε ότι με τις λόγχες μπορείς να κάνεις τα πάντα, εκτός από το να καθήσεις πάνω τους. Ο Εφραίμ ‘Ινμπαρ τα ακούει όλα αυτά ευγενώς μεν, κάπως «βερεσέ» δε. Η καταπίεση, μας λέει, δούλεψε για πολλές δεκαετίες και μπορεί να δουλέψει και στο μέλλον. Δεν πιστεύω πολύ, μας λέει, στη δυνατότητα αλλαγής προς τη δημοκρατία. Οι μόνες συγκροτημένες πολιτικές δυνάμεις στην Αίγυπτο είναι ισλαμικές δυνάμεις, περιλαμβανομένων των «Αδελφών Μουσουλμάνων». Αυτό καθιστά μόνη αξιόπιστη εναλλακτική, μόνο δρόμο, τα αυταρχικά καθεστώτα.
Δηλαδή υπάρχει κάτι στο Ισλάμ που δεν επιτρέπει τη δημοκρατία; Ρωτάμε τον Καθηγητή, που περιορίζει το ασυμβίβαστο στους ‘Αραβες, αναφέροντας παραδείγματα επιτυχούς έναρξης εκδημοκρατισμού ισλαμικές χώρες όπως την Μαλαισία, την Ινδονησία και την Τουρκία. Το αποδίδει στην «αποτυχία» των «αραβικών ελίτ», στη μη ύπαρξη «εκσυγχρονιστικών ελίτ» όπως αυτές που υπάρχουν στην Κορέα ή την Μαλαισία. ‘Όταν τον ρωτάμε γιατί συμβαίνει αυτό, το αποδίδει σε μερικά στοιχεία της αραβικής πολιτικής κουλτούρας.
O Καθηγητής ‘Ινμπαρ δεν μασάει τα λόγια του για τον Ομπάμα και την πολιτική του. Θεωρεί ότι η στροφή του Προέδρου των ΗΠΑ, που ζητούσε πριν μια βδομάδα την άμεση αποχώρηση του Μουμπάρακ, είναι στη σωστή κατεύθυνση, παραμένει όμως ανεπαρκής. Ακόμα και τώρα, που η Ουάσιγκτων ζητά «μετάβαση εν τάξει», η πολιτική της παραμένει «αρκετά αφελής», όπως π.χ. όταν επιμένει στην κατάργηση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Η κυβέρνηση Ομπάμα, υπογραμμίζει, διακρίνεται για την αφέλειά της και για το «σύνδρομο του Κάρτερ».
‘Όταν του παρατηρούμε ότι και οι νεοσυντηρητικοί, στις αρχές της δεκαετίας, έθεσαν τη «δημοκρατία» ως κεντρικό σύνθημα στη Μέση Ανατολή, συμφωνεί ότι ήταν κι αυτοί «πολύ ιδεαλιστές» και απέτυχαν στην «πολιτική μηχανική», όπως σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Εγώ, συμπληρώνει, είμαι οπαδός ενός διαφορετικού, πιο πραγματιστικού συντηρητισμού. Δεν πρέπει να επιτρέπεται η συμμετοχή στις εκλογές μη δημοκρατικών κομμάτων, όπως της Χαμάς, που οι Αμερικανοί επέτρεψαν να πάρει μέρος στις παλαιστινιακές εκλογές, με αποτέλεσμα να ελέγχει σήμερα τη Γάζα. Υπάρχουν φανατικοί στον ισλαμικό χώρο, πολύ περισσότερο φανατικοί από τον Αχμαντινετζάντ, τονίζει.
Με την ευκαιρία της συνομιλίας μας δεν παραλείπουμε να τον ρωτήσουμε για τις σχέσεις με την Τουρκία. Μιλάει για σοβαρό ρήγμα με την ‘Αγκυρα, λόγω της μεταβολής της τουρκικής στάσης απέναντι στο Ισραήλ. Αποδίδει τη νέα τουρκική πολιτική στην ισλαμική απόχρωση στην εξωτερική πολιτική, στην επιθυμία μεγαλύτερου ρόλου στη Μέση Ανατολή και στις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες της ‘Αγκυρας.
Μένει πάντως κανείς με την απορία για το αν η αποτυχία του αραβικού «εκσυγχρονισμού» και όσα ο Καθηγητής προσάπτει στην «αραβική πολιτική κουλτούρα», δεν οφείλονται τελικά παρά ακριβώς στην απαίτηση να παραμείνει ο αραβικός κόσμος σε αποικιακή σχέση προς τη Δύση και το Ισραήλ. Διερωτάται επίσης κανείς, τι θα σήμαινε για τα μακροχρόνια στρατηγικά συμφέροντα και την εικόνα της Δύσης, αν ταυτιζόταν με μια μεγάλης έκτασης αιματηρή καταστολή. Μια τέτοια καταστολή πιθανώς θα απαιτούνταν, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιο ότι θα τα κατάφερνε τελικά να σώσει τους από πολλού χρεωκοπημένους πολιτικά αραβικούς αυταρχισμούς. Η προσπάθεια να κρατηθεί ο Σάχης με το ζόρι, πριν από 30 χρόνια, όχι μόνο απέτυχε, εξακολουθεί να έχει τεράστιες πολιτικές συνέπειες σήμερα. ‘Οσο για τη λογική του Διαρκούς Πολέμου, εμφανίζεται μεν από τους οπαδούς της ως η μόνη ρεαλιστική, ιστορικά όμως, σε αυτήν ακριβώς περιέχεται το σπέρμα της αυτοκαταστοφής.

konstantakopoulos.blogspot.com
Κόσμος του Επενδυτή, 13.2.2011

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ψυχορραγεί το καθεστώς Μουμπάρακ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 31 Ιανουαρίου 2011

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Υστερικές σχεδόν είναι οι αντιδράσεις στην Ουάσιγκτον, στο Τελ Αβίβ και στις μεγάλες ευρωπαϊκές, αλλά και αραβικές πρωτεύουσες εξαιτίας του κύματος διαδηλώσεων που συγκλονίζουν την Αίγυπτο, την αδιάκοπη ριζοσπαστικοποίηση της εξέγερσης στην Τυνησία, την κοινωνική αναταραχή στην Υεμένη, την Ιορδανία, την Αλγερία. Αμερικανοί, Ισραηλινοί, Ευρωπαίοι και Αραβες ηγέτες έχουν χάσει τον ύπνο τους, καθώς οι λαοί των αραβικών κρατών αφυπνίζονται ο ένας μετά τον άλλον και απαιτούν την απομάκρυνση των επί δεκαετίες «γαντζωμένων» στην εξουσία προέδρων ή μοναρχών των μονοκομματικών στην ουσία καθεστώτων που τους κυβερνούν, ως προϋπόθεση εκδημοκρατισμού των χωρών τους.

Η ανατροπή του Μουμπάρακ και του καθεστώτος του στην Αίγυπτο συνιστά τον απόλυτο εφιάλτη για όλους τους προαναφερθέντες – ακόμη και ως ενδεχόμενο. Αν όντως πέσει το καθεστώς του Μουμπάρακ, αυτό θα έχει κατακλυσμιαίες πολιτικές συνέπειες σε διεθνή κλίμακα. Αφενός θα ανατρέψει εκ βάθρων τους συσχετισμούς δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και αφετέρου θα οδηγήσει σε εξαιρετικά λεπτό και κρίσιμο σημείο τις σχέσεις της Δύσης με τον ισλαμικό κόσμο.

Το πολιτικό Ισλάμ είναι η μοναδική οργανωμένη δύναμη της αντιπολίτευσης στην Αίγυπτο. Το καθεστώς Μουμπάρακ έχει εξοντώσει χιλιάδες και έχει φυλακίσει δεκάδες χιλιάδες μέλη και οπαδούς των ισλαμιστών. Αυτό όμως δεν τους έχει εξουδετερώσει πολιτικά. Κάθε άλλο. Οι Αιγύπτιοι ισλαμιστές έχουν ένα ισχυρότατο πανεθνικό δίκτυο οργανώσεων. Αν οι διαδηλώσεις μετεξελιχθούν σε εξέγερση, είναι άκρως αμφίβολο κατά πόσο το καθεστώς θα μπορέσει να αναχαιτίσει έστω και με σφαγές χιλιάδων ατόμων τους ισλαμιστές σε περίπτωση που αυτοί αποφασίσουν να επιχειρήσουν μαχητική κατάληψη της εξουσίας.

Εσχατη ίσως ευκαιρία να δοθεί αστική λύση στην Αίγυπτο αποτελεί η παράδοση της εξουσίας από τον Μουμπάρακ στον Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι, τον τιμηθέντα με βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2005 πρώην πρόεδρο της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας. Ο Ελ Μπαραντέι θα εκδημοκρατίσει το καθεστώς και θα συνεχίσει με επουσιώδεις αλλαγές την πολιτική πρόσδεσης της Αιγύπτου στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ. Παράλληλα, θα επιχειρήσει να ενσωματώσει στο σύστημα τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, με τους οποίους έχει ήδη αποκαταστήσει διόδους όχι μόνο επικοινωνίας, αλλά και συνεργασίας.

Η «ισλαμοποίηση» από πολιτική σκοπιά της Αιγύπτου θα καταστεί πιθανότατα αναπότρεπτη αν δεν προωθηθεί άμεσα η «λύση Ελ Μπαραντέι» και ο Μουμπάρακ προχωρήσει σε αιματηρή καταστολή της κυοφορούμενης εξέγερσης. Η ευκαιρία για ΗΠΑ – Ισραήλ είναι μοναδική επειδή σε αυτές τις διαδηλώσεις δεν πρωτοστατούν ακόμη οι ισλαμιστές. Ξεκίνησαν ως διαδηλώσεις ακαθοδήγητης κοινωνικής διαμαρτυρίας κυρίως των νέων, οπότε υπάρχει ακόμη χρόνος να εκφράσει πολιτικά ο Ελ Μπαραντέι αυτή τη διαμαρτυρία πριν συνενωθεί με το πολιτικό Ισλάμ και τεθεί υπό την ηγεμονία του. Σε λίγο όμως θα είναι πολύ αργά για κάτι τέτοιο.

Θα σαρωθούν τα αραβικά καθεστώτα, αν πέσει η Αίγυπτος στα χέρια των ισλαμιστών. Θα σαρωθούν όμως από εντελώς αντίθετη πολιτική σκοπιά από εκείνη που προσδοκούν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι. Θα σαρωθούν από κύμα ισλαμικών εξεγέρσεων και η Αίγυπτος θα καταστεί ηγεμονική δύναμη μιας ισλαμιστικής πλέον Αραβίας, όπως η Αίγυπτος του Νάσερ υπήρξε επί δύο σχεδόν δεκαετίες ο φάρος των αραβικών εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, τα οποία επικράτησαν σταδιακά παντού, με εξαίρεση τις μοναρχίες του Κόλπου, του Μαρόκου και της Ιορδανίας.

Εχουν εκφυλιστεί σταδιακά τα κάποτε αντιαποικιοκρατικά, κάποτε εθνικοαπελευθερωτικά καθεστώτα. Εχουν αποστεωθεί πολιτικά και έχουν μεταλλαχθεί σε δεσποτικά ή και τυραννικά καθεστώτα που αδυνατούν πλέον να βελτιώσουν το βιοτικό επίπεδο των λαών τους. Εναντίον αυτών των καθεστώτων εξεγείρονται οι νέοι και οι κοινωνίες των χωρών τους, με επικεφαλής μάλιστα τα πιο μορφωμένα στρώματα. Το μεγάλο ερώτημα είναι τι είδους καθεστώτα θα τα αντικαταστήσουν.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=52838954

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η επικίνδυνη “Μεγάλη Σκακιέρα”

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 12 Δεκεμβρίου 2010

Οι πιο πλούσιες οικογένειες της Αμερικής και του πλανήτη, ελέγχουν πλήρως τις ΗΠΑ με ένα τρόπο που παραμένει κρυφός. Η οικονομική ελίτ ελέγχει τα ΜΜΕ, τις τράπεζες, την άμυνα, και τη πετρελαϊκή βιομηχανία της χώρας. Στο βιβλίο του με τίτλο «Who’s Who of the Elite», ο Robert Gaylon Ross Sr γράφει: «Κατά τη γνώμη μου, είναι κύριοι των ενόπλων δυνάμεων, του ΝΑΤΟ, των μυστικών υπηρεσιών, της  CIA, του Ανώτατου Δικαστηρίου, και γενικά των δικαστηρίων. Φαίνεται να ελέγχουν, άμεσα ή έμμεσα, το μεγαλύτερο μέρος της κρατικής και τοπικής αστυνομίας…».

Η ελίτ μπορεί να έχει διαφορές τακτικής, όμως είναι ενωμένη σε ένα σκοπό, θέλει να κυριαρχήσει στο πλανήτη χρησιμοποιώντας ως μέσο τις ικανότητες των Αμερικανών πολιτών. Η εν λόγω ελίτ ελέγχει μεγάλο αριθμό από «δεξαμενές σκέψης», που με τη σειρά τους προωθούν τον ασφυκτικό έλεγχο της υφηλίου. Αυτά τα think tanks εκδίδουν περιοδικά όπως το Foreign Affairs, μέσα από τα οποία οι ιμπεριαλιστικές και αντί-ανθρωπιστικές ιδέες βαφτίζονται ως έγκυρες δημοσιεύσεις, και στη συνέχεια, αν χρειάζεται, επεκτείνονται μέσα από βιβλία τα οποία τυγχάνουν τεράστιας προβολής. Ο Brzezinski και ο  Kissinger, όπως και πολλοί άλλοι, χρωστάνε τη θέση τους και τη καλή ζωή που ζουν στην ελίτ που τους στηρίζει.

Στο μεγαλειωδώς αλαζονικό του βιβλίο The Grand Chessboard το 1997, ο Brzezinski ανέλυσε τη φιλοσοφία πίσω από τη τρέχουσα αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή. Ισχυρίστηκε πως για πρώτη φορά στην ιστορία μια μη ευρασιατική δύναμη, η Αμερική,  έχει έρθει στο προσκήνιο, και θα πρέπει να ελέγχει την περιοχή της Ευρασίας αν θέλει να παραμείνει παγκόσμια υπερδύναμη. «Για την Αμερική, το μεγάλο γεωπολιτικό βραβείο είναι η Ευρασία…Περίπου το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού κατοικεί εκεί… η περιοχή παράγει το 60% του παγκόσμιου ΑΕΠ και ελέγχει τα ¾ των γνωστών ενεργειακών αποθεμάτων». Αυτός ο πλούτος, τόσο σε επιχειρήσεις όσο και στο υπέδαφος, είναι που κάνει την αδίστακτη οικονομική ελίτ να θέλει απεγνωσμένα να ελέγξει την Ευρασία. Η «τρομοκρατία» είναι μια καλά σχεδιασμένη και προαποφασισμένη στρατηγική, ένα ψέμα και μια παραπλάνηση, έτσι ώστε να δικαιολογείται η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη κεντρική Ευρασία αλλά και αλλού.

Η περισσότερη βία στη περιοχή αυτή, αλλά και στο Πακιστάν, έχει προβλεφτεί σε δυο βιβλία του Brzezinski (The Global Zone of Percolating Violence, και The Eurasian Balkans), όπου το Πακιστάν και η ευρύτερη περιοχή είναι περικυκλωμένα στους  χάρτες. Η σημερινή βία ξεκίνησε από «ενεργούμενα» μέρη και «όργανα» των ΗΠΑ. Αν αναλογιστούμε πως αυτοί οι χάρτες δημοσιεύτηκαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια πριν το πρώτο αεροσκάφος χτυπήσει τους δίδυμους πύργους, τότε… Αυτό σημαίνει πως η αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή μετά την 9/11, καθώς και η ίδια η 9/11 δεν ήταν παρά μια καλοσχεδιασμένη στρατηγική για παγκόσμια κυριαρχία μέσα από την οποία κατακτήθηκε και αυτός ο ίδιος ο αμερικανικός λαός με όπλο την απολυταρχική και ολοκληρωτική νομοθεσία που εφαρμόσθηκε μετά το 2001 και σαν συνέπεια της επίθεσης στους δίδυμους πύργους.

Όπως έχει πει και ο ίδιος ο Brzezinski: «Η Αμερική είναι πολύ δημοκρατική εσωτερικά και πολύ αυταρχική στο εξωτερικό… Η επιδίωξη όμως της επικράτησης δεν είναι κάτι το δημοφιλές, εκτός από περιπτώσεις άμεσης απειλής ή πρόκλησης σε αυτό που ο λαός θεωρεί εσωτερική ευμάρεια… Η δημοκρατία δεν συνάδει  με τη παγκόσμια ιμπεριαλιστική κινητοποίηση». Για αυτό και ο Bush χαρακτήρισε την 9/11 ως «σπουδαία ευκαιρία» ενώ ο Rumsfeld την θεώρησε ανάλογη ευκαιρία με αυτή του Β`ΠΠ ώστε να επανασχεδιασθεί ο κόσμος.

Για να πετύχει τους σκοπούς της η Αμερική, προκάλεσε αλλαγές καθεστώτων στη Κεντρική Ασία, κατέστρεψε τη Γιουγκοσλαβία, και ενώ η Ρωσία απλά παρακολουθούσε αμέτοχη και ανήμπορη να επέμβει, οι ΗΠΑ έστησαν στρατιωτικές βάσεις στην Ανατολική Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία, και έκαναν προκλητικές στρατιωτικές ασκήσεις δοκιμάζοντας την αποφασιστικότητα της Μόσχας και του Πεκίνου. Η  Αμερική εγκατέστησε μεγάλη βάση στο Kyrgyzstan που έχει 1000 περίπου χιλιόμετρα κοινά σύνορα με τη Κίνα. Όταν οι Κινέζοι διαμαρτυρήθηκαν πρόσφατα πως οι ναυτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα ήταν πολύ κοντά σε δικές τους περιοχές, ο Αμερικανός εκπρόσωπος δήλωσε πως «Οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται από εμάς και μόνον εμάς… Το που θα κάνουμε και το πότε θα κάνουμε στρατιωτικές ασκήσεις, με ποιον θα τις κάνουμε και πως θα τις κάνουμε, είναι αποφάσεις που παίρνονται από το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας, το αμερικανικό ναυτικό, και από τη κυβέρνηση των ΗΠΑ». Αυτού του είδους η συγκρουσιακή, αλαζονική, και «χυδαία» γλώσσα, έγινε ξεκάθαρη αντιληπτή από το Πεκίνο.

Οι ΗΠΑ πέτυχαν στρατιωτική παρουσία με βάσεις τους στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη Πολωνία, και τη Τσεχία, ενώ διαθέτουν τη μεγαλύτερη βάση όλων, το στρατόπεδο Bondsteel στο Κόσσοβο. Στη Πολωνία εγκαθιστούν πυραύλους μόλις 50 χιλιόμετρα από τα ρωσικά σύνορα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι Αμερικάνοι προχωρούν σε διμερείς στρατιωτικές συμφωνίες με τα κράτη της ρωσικής «πίσω αυλής» Azerbaijan, Kazakhstan, Uzbekistan, και Turkmenistan. Ο απώτερος σκοπός τους είναι η Κεντρική Ασία, από το Αφγανιστάν έως τη Μέση Ανατολή, έναν διάδρομο από τον οποίο θα ρέει ο ενεργειακός και ορυκτός πλούτος αυτής της περιοχής προς τα «σεντούκια» της αμερικανικής ελίτ, εις βάρος πάντα των τοπικών πληθυσμών.

Ένας μεγάλος πόλεμος που θα εμπλέξει τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής μας ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα, είναι πλέον όχι μόνο πιθανός αλλά και σίγουρος. Σχεδιασμένος από την αμερικανική ελίτ, είναι απλά θέμα χρόνου για το πότε θα ξεσπάσει. Πολλές φορές στο παρελθόν η εν λόγω ελίτ έχει ρίξει τον αμερικανικό λαό σε πολέμους που οφείλονται σε ποδεδειγμένες  και επί τούτου σχεδιασμένες  παραπλανήσεις, όπως η βύθιση του Lusitania στον Α`ΠΠ, το Pearl Harbour στον Β`ΠΠ, κ.ο.κ. Η ελίτ θεωρεί τους λαούς ως «ανθρώπινα σκουπίδια», έναν όρο που πρωτοχρησιμοποίησαν οι Γάλλοι στην Ινδοκίνα.

Μια πρόσφατη αναφορά της Παγκόσμιας Τράπεζας αναφέρει πως το 2005, 28 εκατομμύρια Αμερικανοί αισθάνονταν ανασφαλείς, το 2007 ο αριθμός αυτός ανέβηκε στα 46 εκατομμύρια! Ο ένας στους πέντε Αμερικανούς αντιμετωπίζει το φάντασμα της εξαθλίωσης, ενώ 38 εκατομμύρια ήδη ζουν με κουπόνια τροφίμων.

Ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που δομήθηκε επάνω σε απάνθρωπες και θηρευτικές αξίες, στο οποίο ελάχιστοι ελέγχουν περισσότερο πλούτο από όσο δισεκατομμύρια πεινασμένων, ένα τέτοιο σύστημα αναγκαστικά θα τελειώσει. Το τέλος του όμως προβλέπεται οδυνηρό και αιματηρό. Όπως είχε πει και ο Einstein: «Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο Γ`ΠΠ, αλλά ο Δ`ΠΠ θα γίνει με πέτρες…».

Υπάρχει μια αισιόδοξη νότα σε όλα αυτά: Τι θα τον κάνει η ελίτ τον πλούτο της όταν η ανθρωπότητα πάψει να υπάρχει;

S.A. -The Nation / www.antinews.gr

Posted in Ασία - Αφρική - Αμερική, Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Νοεμβρίου 2010

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΜΕΓΓΕΝΗ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ[1]*

ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ;

 

 

 

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ

 

 

Α

ποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι η κατάσταση της διεθνούς οικονομίας είναι κρίσιμη και θα παραμείνει ως έχει, χωρίς να αποκλείεται και περαιτέρω επιδείνωση, όταν η εξαιρετικά αναιμική φάση ανόδου (η ασθενέστερη μεταπολεμικά) του τρέχοντος οικονομικού κύκλου λήξει. Οι κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις μετά το 1970 και οι τεράστιες διεθνείς ανισορροπίες που δημιούργησαν και θα εξακολουθούν να δημιουργούν είναι ολοφάνερες μιας και δεν φαίνεται δυνατότητα εξόδου από την κρίση.

Σχηματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το τρίγωνο Δυτικός καταναλωτής, Ασιάτης παραγωγός και Αγγλοαμερικανοεβραίος χρηματιστής εξάντλησε τα όριά του. Ο χρηματιστής δεν μπορεί να δανείσει επιπλέον τον καταναλωτή και αυτός να αγοράσει τα προϊόντα του παραγωγού. Το τεράστιο χρέος που το τελευταίο τέταρτο του αιώνα συσσωρεύτηκε, απειλεί υπό μορφή χιονοστιβάδας να καταπλακώσει τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας.

Αν δεν περιοριστούν τα πλεονάζοντα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια στα χέρια των χρηματιστών, αν δεν αυξηθεί η αγοραστική δύναμη των Ασιατών παραγωγών και αν δεν επανέλθει μια επαρκής αγοραστική και παραγωγική δυνατότητα στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς καταναλωτές και παραγωγούς (γεγονός που απαιτεί την επαναφορά ενός λελογισμένου προστατευτισμού στην χρηματική και παραγωγική σφαίρα), ουσιαστικά προοπτικές ανάπτυξης δεν υφίστανται. Επισημαίνουμε ότι τα πρώτα σημάδια εργατικής αναταραχής Ασιατών παραγωγών είναι ήδη ορατά.

Είναι σαφές ότι τα παραπάνω προϋποθέτουν την αναστροφή ή και κατάργηση του καταναλωτικού προτύπου που ως μονόδρομο προάγει η παγκοσμιοποίηση  και εν πάση περιπτώσει των εξελίξεων που κυριάρχησαν τα τελευταία 30-40 χρόνια. Ακόμα παραπάνω η αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των Ασιατών (κατά κύριο λόγο) παραγωγών, προϋποθέτει την υπέρβαση της σοβούσας παγκόσμιας οικολογικής κρίσης. Επομένως, απαιτεί την ανάδειξη νέων τεχνολογιών συμβατών με τα παραπάνω όπως είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, καθώς και η διατήρηση της γεωργικής βιοποικιλότητας,  η προώθηση της σχετικής αυτάρκειας και της βιολογικής γεωργίας, η αποφυγή μονοκαλλιεργειών κ.λπ. Επιπλέον για την Δύση, με τα χρονίζοντα προβλήματα δημογραφικής στενότητας και γήρανσης, απαιτείται η εις βάθος προώθηση των νέων τεχνολογιών-αυτοματοποίησης, κάτι που η παγκοσμιοποίηση με την προσφυγή στο φτηνό άφθονο και απροστάτευτο εργατικό δυναμικό του Τρίτου Κόσμου, ανέστειλε σε πολύ μεγάλο βαθμό.

   Όλα τα παραπάνω  απαιτούν  την διακοπή της πορείας των τελευταίων 30 χρόνων. Φυσικά, η παγκόσμια άρχουσα ελίτ θα προσπαθήσει να κινηθεί στην αντίθετη κατεύθυνση. Τα χρέη θα επιχειρηθεί να φορτωθούν στους ώμους των μεσαίων και φτωχών τάξεων της Δύσης, οι παραγωγοί του Τρίτου Κόσμου να παραμείνουν καθηλωμένοι στην αθλιότητα, η νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης παγκοσμιοποίηση να εμβαθυνθεί έτι περαιτέρω. Οι νέες τεχνολογίες που θα προσπαθήσει να εισαγάγει, θα βοηθούν την παραπέρα εξάρτηση του πλανήτη απ’ αυτήν: Επιμονή στα ορυκτά καύσιμα που θα αναζητούνται σε όλο και πιο απίθανα σημεία και θα στηρίζονται στην πιο πολύπλοκη διαθέσιμη στην Δύση μόνο τεχνολογία· ευφάνταστες τεχνολογίες αποφυγής της υπερθέρμανσης του πλανήτη· βιοτεχνολογικούς κολοσσούς που εμπορεύονται καινούργια είδη, σπόρους, κ.λπ. και εξαρτούν την επιβίωση των πάντων από την υποταγή μας, καθώς και ευρηματικά χρηματιστικά κόλπα που δημιουργούν πλούτο από το τίποτα, αφαιρώντας τον από λαούς και κράτη. Τέλος, παρατεταμένη κοινωνική αναταραχή ως συνέπεια της διαρκούς υποβάθμισης των μικρομεσαίων τάξεων και πολεμικές συρράξεις για να αποφευχθεί η ανάδυση ανταγωνιστικών γεωπολιτικών σφαιρών.

    Συμπερασματικά, διαπιστώνουμε ότι η μακρά περίοδος των επόμενων 15-20 χρόνων που ανοίγεται μπροστά μας δεν θα είναι εύκολη για κανέναν. Είτε η νέα παγκόσμια ολιγαρχία του πλούτου σταθεροποιήσει την εξουσία της όπως επιχειρεί ήδη, είτε υπάρξει μια εκτεταμένη περίοδος αναταραχών και ρήξεων, τα επόμενα χρόνια θα είναι πολύ δύσκολα αλλά και ανοιχτά σε εναλλακτικές δυνατότητες.

 

 

 

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ. ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

 

 

Αν τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα διεθνώς όπως τα περιγράψαμε, τι μπορεί να γίνει με την χώρα μας, όπου η διαφθορά και η ρεμούλα δεν συνιστούν παρέκκλιση ή παρενέργεια του καπιταλισμού, αλλά συγκεκριμένη έκφρασή του με τη μορφή ενός κλεπτοκρατικού συστήματος; Δυο είδη δράσεων υπάρχουν. Η μια, η αμεσότερα διαθέσιμη, στοχεύει κυρίως στην ελαχιστοποίηση των ζημιών, στον περιορισμό των καταστροφών που το νέο ταραχώδες περιβάλλον μας επιβάλλει. Η δεύτερη, λειτουργεί σε πιο μακροχρόνια βάση, εισάγει στοιχεία που θα διευκολύνουν μια διαφορετική πορεία για την χώρα, μια πορεία λιγότερο χρεωμένη, περισσότερο παραγωγική, περισσότερο οικολογική, στα πλαίσια ενός ευρωπαϊκού γίγνεσθαι υπέρ των λαών και εθνών της ηπείρου και των λειτουργικά δημοκρατικών υπερ-κρατικών ολοκληρώσεων. Κατά μια αναλογία, τα μέτρα που προτείνουμε, κινούνται στην μορφή του δίπολου σταθεροποίηση (αποφυγή καταστροφής)  ανάπτυξη που έχει γίνει οικείο και στον πιο αδιάφορο για τα κοινά Έλληνα, αλλά με περιεχόμενο συχνά εντελώς διαφορετικό από  το τρέχον.

Θα δούμε πρώτα τα σταθεροποιητικά μέτρα.

 

 

Α΄ Άμεσα σταθεροποιητικά μέτρα

 

Δεν υπάρχει διέξοδος από την σημερινή κατάσταση άμεσης ανάγκης χωρίς μεγάλο κόστος. Όποιος υπόσχεται κάτι διαφορετικό, είναι εκτός πραγματικότητας. Το θέμα είναι να γίνει με το μικρότερο κόστος, με την δικαιότερη κατανομή των επιπτώσεων και να ανοίγει δυνατότητες σε μια νέα κοινωνική και πολιτική προοπτική.

Πρώτη προτεραιότητα είναι η αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Αυτό μπορεί να συνεπάγεται αναδιάρθρωση–επιμήκυνσή του, περικοπή μέρους του (ενδεικτικά λ.χ. στην τάξη τουλάχιστον του ενός τρίτου και με νέα χαμηλά και όχι νεοαποικιακά επιτόκια). Μέρος αυτού πρέπει να επιδιωχθεί να περικοπεί στην βάση της θεωρίας του απεχθούς χρέους, μιας και προέκυψε ως «προϊόν» αδιαφανών συναλλαγών, υπερκοστολογήσεων, διαφθοράς κ.λπ., αλλά και του «μεγάλου παιχνιδιού» που στήθηκε από τον Ευρωπαϊκό Βορρά σε βάρος του Ευρωπαϊκού Νότου. Συχνά ακούγεται ότι η αναδιαπραγμάτευση θα είναι καταστροφή, μιας και θα βάλει την χώρα στην θέση «χρηματιστικού» διεθνούς παρία. Αν και κάπως υπερβολική στην ακρότητά της, η παραπάνω θέση δεν είναι εντελώς άστοχη.

Υπάρχουν δύο, όμως, λόγοι που της αντιπαρατίθενται. Ο πρώτος, είναι απλή διαπίστωση. Ό,τι και να κάνει η χώρα, στα πλαίσια ενός εντελώς ανάδρομου διεθνούς περιβάλλοντος τα επόμενα 10-15 χρόνια, δεν θα μπορέσει να επαναφέρει ένα χρέος της τάξης του 150% του Α.Ε.Π. στα επίπεδα του 60%, όπως ήδη διαφαίνεται ότι θα ξαναδιακηρυχθεί από την Ε.Ε., στα πλαίσια, ενός νέου αναθεωρημένου συμφώνου σταθερότητας. Ο δεύτερος είναι προτρεπτικός. Πράγματι, η αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας θα μειώσει την αξιοπιστία μας διεθνώς και θα επιβαρύνει μελλοντικές δανειακές συμβάσεις μας. Ακριβώς γι’ αυτό θα πρέπει  να φροντίσουμε να μην ξαναβγούμε σύντομα για δανεισμό στην διεθνή αγορά και ούτε για αξιόλογα ποσά. Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας και κυρίως να αντικαταστήσουμε τον δανεισμό ως πηγή δημοσιονομικών εσόδων, με την φορολογία.

Μέσω αυτής ερχόμαστε στην δεύτερη προτεραιότητα για την αναγκαία σταθεροποίηση: την φορολογική επανάσταση. Ουσιαστικά, αναφερόμαστε στην άμεση αναγκαιότητα να πληρώσουν φόρους όλοι αυτοί που συστηματικά δεν το έπραξαν. Την ονομάζουμε επανάσταση, γιατί αν και το περιεχόμενό της δεν έχει τίποτα το επαναστατικό κατ’ ανάγκην, δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει σε πέρας από το παρόν πολιτικό κ.λπ. κατεστημένο. Αυτό ακόμα και στις παρούσες συνθήκες συστημικής κρίσης, έχει αποτύχει να την υλοποιήσει (δες αθλιότητα περαίωσης) και σε περίπτωση που υπάρξει η ελάχιστη χαλάρωση, θα επανέλθει στα γνωστά. Επομένως, απαιτείται μια νέα αρχή, ένα 1843, ένα 1909, μια νέα μεταπολίτευση, για την επίτευξη του παραπάνω στόχου.

Η επίτευξή του, πέραν από το δημοσιονομικό προφανές όφελος, θα συμβάλει στην δημιουργία μιας πιο εξισωτικής κατεύθυνσης στην κοινωνία, με τεράστια οφέλη σε όρους κοινωνικής συνοχής, κοινωνικής εμπιστοσύνης, μικρότερης χρέωσης, λιγότερης καταναλωτικής επίδειξης, και γενικότερα μεγαλύτερης ευημερίας των πολιτών. Το επόμενο όφελος θα είναι ότι, εφόσον οι πολίτες θα πληρώνουν (και δεν θα κάνουν πως πληρώνουν) φόρους θα απαιτούν και το κράτος  να λειτουργεί (και όχι να κάνει πως  λειτουργεί).

Αυτό μας οδηγεί στην επόμενη μετά την φορολογική επανάσταση: στην επανάσταση στην δημόσια διοίκηση. Το κράτος πρέπει να ανακατασκευαστεί εν πολλοίς εκ του μηδενός. Αν και δύσκολα θα θεωρούσε κανείς την εκ του μηδενός ανακατασκευή του ως άμεσο σταθεροποιητικό μέτρο, όμως η ανάγκη έναρξης της προσπάθειας είναι απολύτως άμεση. Κάθε καθυστέρηση στον τομέα αυτό θα έχει καταστρεπτικές συνέπειες για το μέλλον της χώρας. Ένα ακόμη εξαιρετικά σημαντικό μέτρο είναι η με κάθε πρόσφορο τρόπο (μέσω της επιτροπής ανταγωνισμού λ.χ.) μείωση των τιμών. Δεν είναι δυνατό οι συχνά εντυπωσιακές μειώσεις στο εργατικό κόστος να μην συνοδεύονται ούτε κατ’ ελάχιστο με μείωση των τιμών. Εξίσου σημαντική προϋπόθεση, είναι και η επιδίωξη μηδενικής μεταναστευτικής εισροής στην χώρα. Πρέπει να γίνει σε όλους φανερό ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για νέα κύματα νόμιμης ή /και παράνομης μετανάστευσης. 

Τέλος, θέτουμε ένα επιπλέον θέμα που υπό τις παρούσες συνθήκες παίρνει  περισσότερο την μορφή ηθικής προτροπής και δέσμευσης: την αναγκαιότητα να προσανατολιστούμε στα ελληνικά προϊόντα, ακόμα και αν δεν είναι εντελώς ανταγωνιστικά. Θα πρέπει να γίνει καθαρό, ότι προϋπόθεση για την επίτευξη καθενός από τους παραπάνω στόχους είναι να υπάρξει ένα νέο πολιτικό-κοινωνικό ξεκίνημα στην χώρα. Οι παλιές πολιτικές δομές, είναι σάπιες και μόνο να μολύνουν και να διαφθείρουν μπορούν ό,τι έχει μείνει ακέραιο ακόμα.

   

 

Β΄ Μακροχρόνια αναπτυξιακά έργα

 

Στο σημείο αυτό θα σταθούμε αναγκαστικά σε μια εξαιρετικά συνοπτική ανάλυση για τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα- αναπτυξιακά μέτρα που θα πρέπει να παρθούν.

Κατ’ αρχήν, αναφέρουμε τις κυβερνητικές προτάσεις γι’ αυτά: αυτές συνοψίζονται κυρίως σε τρεις: απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων, προσέλκυση ξένων επενδύσεων, αναμόρφωση της παιδείας.

Δεν πιστεύουμε στην δυνατότητα των παραπάνω μέτρων ότι μπορούν να βγάλουν την χώρα από την κρίση. Η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων είναι απολύτως υπερτιμημένη ως προς τις αναπτυξιακές δυνατότητές της. Είναι πιο πιθανό να συμβάλει στην περαιτέρω εμβάθυνση της ταξικής ανισότητας στην χώρα (και των απ’ αυτήν προερχόμενων κακών) και στην εκροή εισοδημάτων, λόγω της αυξημένης δυνατότητας να δημιουργηθούν ολιγοπωλιακές, και σχετικά συχνά αλλοδαπών συμφερόντων εταιρείες παροχής υπηρεσιών.

Οι μόνες αξιόλογες μεγάλες επενδύσεις που μπορούν να γίνουν στην παρούσα φάση της παγκοσμιοποίησης από το κυρίαρχο εθελόδουλο συγκρότημα εξουσίας, είναι αυτές που θα στοχεύουν στην καταλήστευση των φυσικών και ανθρώπινων πόρων της χώρας.

Η προσέλκυση ξένων επενδύσεων του είδους που ήδη έχουν εμφανιστεί και που οραματίζεται η κυβέρνηση, (ΕΛ)Λας Βέγκας-Ελληνικό κ.λπ., θα αποδειχθεί ακόμα και αν πραγματοποιηθούν στο ακέραιο (πράγμα εξαιρετικά αμφίβολο) ασήμαντης προστιθέμενης αξίας. Είναι πιο πιθανό μάλιστα να συντελέσουν στην φτωχοποίηση της χώρας παρά στον πλουτισμό της (π.χ. μέσω καταλήστευσης των τζογαδόρων).

Τέλος, η αναμόρφωση της παιδείας, που είναι απολύτως απαραίτητη, επιχειρείται ως ολοκληρωτική κατεδάφιση ακόμα και των όποιων άξιων λόγου κατακτήσεων της δημόσιας εκπαίδευσης και κυριολεκτικό ιδεολογικό πογκρόμ, με στόχο την αναθεώρηση της ιστορίας και της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Η επαγγελλόμενη μεταρρύθμιση ξεκινά από το ρετιρέ, την ανώτατη παιδεία και όχι από το ισόγειο, το νηπιαγωγείο και ιδίως το δημοτικό και γυμνάσιο. Η λογική της, αγοραία, νεοφιλελεύθερη, ανάλγητη ταξικά, έχει ως επιδίωξη το άμεσο κέρδος ή την αρπαχτή, χωρίς μεράκι και αγάπη για την χώρα.

Η φιλοσοφία της βρίσκεται στον αντίποδα της ουμανιστικής και ανθρωποκεντρικής παράδοσης του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού που θέτουν ως βασικές προϋποθέσεις εύρυθμης λειτουργίας των θεσμών, της παιδείας και του πολιτισμού την επαναφορά του ανθρώπου στο επίκεντρο των σπουδών, την καλλιέργεια των κοινωνικών επιστημών, της γλώσσας, της ιστορίας και της ανθρωπιστικής παιδείας.

Στενά συνδεδεμένος με τα καθόλου προβλήματα της παιδείας, είναι ο αγώνας για υπεράσπιση της πολιτισμικής κληρονομιάς και παράδοσης, ο αγώνας για να ελευθερωθούν τα Μ.Μ.Ε. από τα επιχειρηματικά συμφέροντα, ώστε να μετατραπούν σε φορείς πληροφόρησης-μόρφωσης και όχι χειραγώγησης των πολιτών.

Ο αγώνας, τέλος, ώστε οι θεσμοί να απαλλαγούν από τον σημερινό ολιγαρχικό χαρακτήρα μιας «εικονικής δημοκρατίας», που τύποις μόνο μπορούμε να αποκαλούμε αντιπροσωπευτική.

Άμεσα, με βάση τα παραπάνω, προκύπτει το ερώτημα τι θα μπορούσε να αποτελέσει μια πραγματική αναπτυξιακή κατεύθυνση για την χώρα (πέρα από όσα αναφέραμε παραπάνω, π.χ. για την ανακατασκευή του κράτους).

Για μας η αναπτυξιακή προσπάθεια πρέπει  να περιλαμβάνει και να υπηρετεί τα εξής, τα οποία δεν αναφέρονται ιεραρχικά, αλλά νοούνται ως μια αδιαίρετη ενότητα, ανεξάρτητα από το ποια θα είναι στην πορεία η ιεράρχησή τους προς υλοποίηση: Αξιοποίηση και όχι εκποίηση του φυσικού κ.λπ. πλούτου, των φυσικών πλεονεκτημάτων μας. Άμεση προτεραιότητα (ρίξιμο του μέγιστου δυνατού βάρους) στην παιδεία, με χάραξη μιας νέας διαχωριστικής γραμμής από τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ουσιαστικός έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας. Διαμόρφωση νέου συσχετισμού δυνάμεων για μεταβολή της υπάρχουσας δομής της Ο.Ν.Ε., αλλά και γενικότερα της Ε.Ε.  Προώθηση του συνεταιριστικού κινήματος ως αυθεντικής έκφρασης αυτοοργάνωσης των άμεσων παραγωγών και καταναλωτών. Ανάπτυξη οικολογικά προσανατολισμένης, μεγάλης ποικιλίας και βιοποικιλότητας και με σχετική τουλάχιστον αυτάρκεια, γεωργίας (Ενδεικτικά, η Ελλάδα έχει και την τεχνογνωσία και την δυνατότητα να παράγει σπόρους – που άλλωστε  παράγονταν στο παρελθόν. Η παραγωγή σπόρων είναι μέγιστη στρατηγική επιλογή οικονομικής ανεξαρτησίας και ανάπτυξης). Στροφή ουσιαστική, με λειτουργικό συνδυασμό του παράγοντα φύση – νέες τεχνολογίες στην δημιουργία νέων, εναλλακτικών μορφών ενέργειας, με κέντρο πάντα την εναρμόνιση ανθρώπου-φύσης. Κατοχύρωση των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (Α.Ο.Ζ.). Ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της ελληνικής ναυτιλίας και του τουρισμού. Ενίσχυση της εφευρετικότητας που αποτέλεσε και αποτελεί σχετικό συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Επιδίωξη στρατηγικών συμφωνιών με σημαντικές και εκτός Ε.Ε. χώρες (Κίνα, Ρωσία, Αραβικές χώρες). Προώθηση νέων τεχνολογιών, αλλά απ’ αυτές μόνον εκείνες που υπόσχονται μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αειφορία. Γενναία αναδιανομή υπέρ των φτωχότερων τάξεων.

 

 

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΠΑΝΕΘΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ,

ΕΝΟΣ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

 

Βασική προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω είναι η συγκρότηση από τα «κάτω» ενός εθνικού και κοινωνικού μετώπου, που θα είναι διατεθειμένο να έρθει σε σύγκρουση με τον νεοφιλελευθερισμό, αλλάζοντας όμως πρώτα το ίδιο. Αποτελεί κοινή, πλέον, διαπίστωση η ανεπάρκεια των υπαρχόντων σχηματισμών στο να διαμορφώσουν τους όρους αντιπαράθεσης στην κυρίαρχη κατάσταση πραγμάτων. Η απαίτηση των καιρών να έχουν οι πολίτες ουσιαστική παρέμβαση, ασκώντας τον ρόλο τους ως υποκειμένων της ιστορίας, παραμένει ζητούμενο με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση όλων των μετώπων και κυρίως του αξιακού-ηθικού. Η επιστροφή λ.χ. στην λογική μιας ανάπτυξης με κέντρο τον άνθρωπο, δίνοντας το βάρος και την σημασία που τους πρέπει στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, δεν θα έδινε ένα ουσιαστικό πλήγμα στην λογική της «φούσκας» ή του αεριτζίδικου «τριτογενούς-πλαστικού» τομέα;

Όπως αναφέραμε όμως και στην αρχή, πρέπει να γίνει σαφές ότι στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης δεν υπάρχει δυνατότητα θεμελιακών μεταβολών. Το μέγιστο που μπορούμε να ελπίζουμε, είναι το να προσπαθήσουμε να μην ανοιχτούμε στο πέλαγος, όσο μαίνεται η τρικυμία και να μπορέσουμε τα μέτρα που θα αρχίσουμε να παίρνουμε, όταν  μια νέα πολιτική-κοινωνική συμμαχία αποκτήσει αρκετή δύναμη για να τα επιβάλει, να ανοίγουν δρόμους για μια πιο εξισωτική, πατριωτική και οικολογική πορεία.

Η χαλαρή διεκδικητική κουλτούρα της μεταπολίτευσης, όπου ένα κράτος αγελάδα θεωρούνταν πάντοτε διαθέσιμο για άρμεγμα, θα πρέπει να αντικατασταθεί από μια νέα παραγωγική-συνεργατική και αλληλέγγυα κουλτούρα, μακριά από τις μικροκομματικές-συντεχνιακές λογικές της αρπαχτής και της φούσκας που δέσποζαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Η δημιουργία ενός αντίρροπου δέους, ενός πρώτου εθνικού-λαϊκού και οικολογικού αναχώματος στον νεοφιλελευθερισμό και την Νέα Τάξη αποτελεί ένα καθήκον που στα χέρια των ενεργών πολιτών είναι να μην το αφήσουν να πλανάται ως ζητούμενο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΛΑΪΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

ΓΙΑ ΛΑΪΚΗ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ

ΚΑΙ  ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ


[1] * ΣΣ. Περίληψη του παρόντος κειμένου δημοσιεύτηκε στην εφημ. «Η Αυγή» την Τρίτη 2/11/2010.

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ολοταχώς στο… 1929

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Νοεμβρίου 2010

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

‘Ηταν πούταν στραβό το κλήμα, τόφαγε κι ο γάιδαρος. Στην σοβαρότερη διεθνή οικονομική κρίση μετά το 1930, και την αδυναμία-απροθυμία γενναίας διόρθωσης, που κανονικά απαιτεί, προστίθεται τώρα ο πολλαπλασιασμός των συγκρούσεων των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων, όπως Γερμανίας με ΗΠΑ και ΗΠΑ με Κίνα, συγκρούσεις που απειλούν με ανοιχτό ναυάγιο τη Σύνοδο των G-20 στη Σεούλ, ανοίγοντας την προοπτική νομισματικού και εμπορικού πολέμου.

Οι μικροί Ευρωπαίοι απέναντι σε Μέρκελ-αγορές

Το διεθνές χάος αντανακλάται και στο εσωτερικό της ΕΕ, όπου η Μέρκελ διαδέχτηκε τώρα τη Θάτσερ ως Σιδηρά Κυρία, επιχειρώντας να επιβάλλει σε όλη την Ευρώπη γερμανική οικονομική δικτατορία και γερμανική λιτότητα και συμμαχώντας αντικειμενικά με τις μεγάλες διεθνείς τράπεζες.

Προς το παρόν, η πολιτική του Βερολίνου εξελίσσεται χωρίς σπουδαίες αντιδράσεις, κυρίως λόγω της αδυναμίας των φτωχότερων κρατών να συνεννοηθούν μεταξύ τους και ίσως με τη Γαλλία. Δεν παύει όμως να υπονομεύει την ίδια την ‘Ενωση και την οικονομική ανάκαμψη, οδηγώντας στην εμφάνιση μαζικών κοινωνικών συγκρούσεων, ακόμα και μεσοπολεμικών ιδεολογικών ρευμάτων, εδώ κι εκεί, όπως ο σταλινισμός και ο φασισμός.

Η ενδεχόμενη υπαγωγή της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλλίας στον μηχανισμό “στήριξης”, αν γίνει, θα μεταβάλλει την ελληνική περίπτωση από εξαίρεση, δήθεν οφειλόμενη σε ελληνικές ιδιορρυθμίες, σε κανόνα για τα πιο αδύναμα μέλη της ΕΕ, που μοιάζουν να καλούνται τώρα να προσαρμοσθούν στη “φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση’, όχι συγκλίνοντας προς τον πλουσιότερο Βορρά, αλλά “μεταναστεύοντας” στον τρίτο κόσμο.

Καυγάδες

Μέρκελ, Σόιμπλε και Λαγκάρντ επικρίνουν τον Ομπάμα για τον “κεϋνσιανισμό” του, ο Ομπάμα ζητάει από τους Κινέζους να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, από τους Κορεάτες και τους Ινδούς να ανοίξουν τις αγορές τους, κι από όλους να συμφωνήσουν σε όρια ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, δηλαδή πλεονασμάτων, κάτι που απορρίπτουν Γερμανοί και Κινέζοι. Οι Βραζιλιάνοι επαναφέρουν ελέγχους κεφαλαίων για να εμποδίσουν την κερδοσκοπική, βραχυπρόθεσμη είσοδο κεφαλαίων στην αγορά τους.

Την απόφαση της Μπραζίλια επιδοκίμασε ο παραδοσιακός θεματοφύλακας του νεοφιλελευθερισμού, το ΔΝΤ, που μοιάζει να τελεί σε κατάσταση προϊούσας σύγχυσης, επιχειρώντας να ικανοποιήσει διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικούς μετόχους του. Τις προάλλες κάλεσε, όσες χώρες το μπορούν, να μην προσφύγουν σε λιτότητα, για να μην ενισχύσουν την ύφεση. Σαχλαμάρες βέβαια, γιατί σε καθεστώς απορρυθμισμένων ανταλλαγών και πρακτικά αφορολόγητου χρηματιστικού κεφαλαίου, με κατάργηση όλων των προστατευτικών μηχανισμών, εκτός των νομισματικών ισοτιμιών, ουδείς πλεονασματικός θέλει να αυξήσει τη ζήτηση, γιατί διακινδυνεύει έτσι να ενισχύσει με δικά του έξοδα την οικονομία των ανταγωνιστών του. Η απουσία προστατευτισμού είναι ίσως και ένας βασικός λόγος που απέτυχε μέχρι τώρα η πολιτική τόνωσης της ζήτησης του Ομπάμα, αποτυχία που, όπως έδειξαν οι τελευταίες εκλογές, θέτει τις βάσεις για μια σχεδόν ολοκληρωτική, “μεταφασιστική” εκτροπή στις ίδιες τις ΗΠΑ.

Στα βήματα του 1929-31

Η παγκόσμια οικονομία (και πολιτική), μοιάζει να ακολουθεί με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια το προηγούμενο του μεγάλου Κραχ του 1929-31, παρά τους εξορκισμούς αναλυτών, πολιτικών και αρθρογράφων. Τα περισσότερα κράτη ακολουθούν κυκλική και όχι αντικυκλική πολιτική, όπως και τότε, βαθαίνοντας την ύφεση, δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό για τον έλεγχο ενός χρηματοπιστωτικού τομέα που ενσαρκώνει τον “καπιταλισμό της καταστροφής” και τώρα έρχεται να προστεθεί και ο διεθνής ανταγωνισμός. Παράγοντας στον οποίο απέδωσε πολλά από τα δεινά του Κραχ του 1929-31, ένας από τους σημαντικότερους και βαθύτερους ιστορικούς μελετητές του, ο Charles Kindleberger.

Αποτυχία Ομπάμα, σύγκρουση με Γερμανούς

Επικρίνοντας την απόφαση της αμερικανικής FED να ρίξει στην αγορά 650 δις δολλάρια, ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε υπογράμμισε ότι όλες οι παροχές ρευστότητας που έκανε μέχρι τώρα η αμερικανική κυβέρνηση δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Προχώρησε μάλιστα και σε μια ακόμα δηλητηριώδη παρατήρηση, υπενθυμίζοντας ότι οι Αμερικανοί κατηγορούν από τη μια τους Κινέζους για τεχνητή υποτίμηση, από την άλλη αυτό ακριβώς κάνουν οι ίδιοι με το δολλάριο.

Λειτουργώντας ως ανεπίσημος εκπρόσωπος των ΗΠΑ στην περίπτωση αυτή, ο Τζωρτζ Σόρος επέκρινε την εμμονή του Βερολίνου στη λιτότητα και κάλεσε τους Κινέζους να αναπτύξουν την εσωτερική αγορά τους, προφανώς ανοίγοντάς την στις δυτικές εξαγωγές. Αυτό βέβαια που δεν διευκρίνισε αυτός, ο κατεξοχήν εκπρόσωπος των αγορών, είναι το πως συμβιβάζονται οι κριτικές στη Γερμανία με την … ενθουσιώδη επίθεση κατά της Ελλάδας την άνοιξη, επίθεση που άνοιξε το δρόμο της πανευρωπαϊκής λιτότητας!

Οικονομολόγοι όπως ο Κρούγκμαν αποδίδουν, αντίθετα, την αποτυχία του Ομπάμα στο αντίθετο: την πολύ περιορισμένη εφαρμογή της συνταγής του Κέινς. Στην πραγματικότητα βέβαια, τα στοιχεία δικαιώνουν περισσότερο τον Σόιμπλε, για λόγους όμως που ο ίδιος δεν θα είχε καμιά διάθεση να αναγνωρίσει. Τα λεφτά που ο Ομπάμα ρίχνει στην αγορά, δεν θα γίνουν το πιθανότερο βιομηχανικές επενδύσεις στις ΗΠΑ, αλλά θα τροφοδοτήσουν διεθνείς κερδοσκοπικές φούσκες, στο περιβάλλον της πλήρους απορρύθμισης, ενισχύοντας έτσι τους παράγοντες που οδήγησαν στην κρίση. Το μόνο κέρδος για τις ΗΠΑ είναι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της έμμεσης υποτίμησης.

Η δημοκρατική λύση κι ένας ρόλος για την Ευρώπη

Κεϋνσιανισμός σημαίνει πολύ περισσότερα. Προϋποθέτει κάποιας μορφής επιστροφή σε λελογισμένο προστατευτισμό, αλλά και μια σειρά από ριζικές πολιτικές, οικονομικές και ιδεολογικές μεταβολές, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απλή άσκηση τόνωσης της ζήτησης. Πρέπει να αναθεωρηθεί μεγάλο μέρος της απορρύθμισης, να υποταγεί εκ νέου το κεφάλαιο στην πολιτική εξουσία, να επανεφευρεθεί το κράτος και ο ιστορικός συμβιβασμός κράτους, κεφαλαίου και εργασίας που χαρακτήρισε το Νιου Ντηλ του Ρούζβελτ, τον καπιταλισμό του Ρήνου και τον γαλλικό γκωλισμό. Χρειάζεται μια ριζική αναδιανομή του πλούτου κατά αντίστροφο τρόπο από αυτόν που κυριαρχεί μετά το 1970-80 και προϋποθέτει ένα νέο κύμα εκδημοκρατισμού των δυτικών κοινωνιών και, ίσως, την αποδοχή ενός πολυπολικού κόσμου.

Ομπάμα και Δημοκρατικοί δεν έχουν δύναμη και διάθεση για τόσο ενναίες κινήσεις. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία το ίδιο. Ούτε καν η ριζοσπαστική αριστερά της Ευρώπης, που προτιμά να διαμαρτύρεται γενικώς εναντίον του συστήματος, με αποτέλεσμα ακόμα και τεράστιες κινητοποιήσεις, όπως αυτή των Γάλλων, να μη βρίσκουν πολιτική διέξοδο. Με τη σειρά της βέβαια, η αποτυχία Ομπάμα μπορεί να οδηγήσει σε επικράτηση ακραίων δυνάμεων, όπως το Κόμμα του Τσαγιού, που απεργάζονται ιστορική, αντιδημοκρατική οπισθοδρόμηση στο εσωτερικό των ΗΠΑ και νέους πολέμους διεθνώς.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος μοιάζει τώρα παγιδευμένος ανάμεσα στην τερατώδη δύναμη των τραπεζών, των υπερσυντηρητικών Ρεπουμπλικάνων, του αμερικανοεβραϊκού λόμπυ και του Νετανιάχου από τη μια, που ετοιμάζονται για κοινωνικούς και νέους μεσανατολικούς πολέμους, και των Γερμανών και Κινέζων από την άλλη, που δεν βλέπουν γιατί πρέπει να ανοίξουν το γεμάτο πουγγί τους, για να σώσουν εκείνοι, με δικά τους έξοδα, το καράβι της διεθνούς οικονομίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το καράβι θα συνεχίσει να βουλιάζει, όσο ο καθένας κυττάει μόνο τον εαυτό του. Η Ευρώπη, με σπουδαίες παραδόσεις της και πολιτική κουλτούρα θα μπορούσε να παίξει πρωτοποριακό ρόλο, αν οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι διανοούμενοί της ξανάβρισκαν, υπό το βάρος και της τόσο απειλητικής κρίσης, τον δυναμισμό που κάποτε τους χαρακτήριζε…

Γεωπολιτικές παρενέργειες

Μια από τις παρενέργειες της αμερικανογερμανικής σύγκρουσης, είναι ότι συντείνει στη δημιουργία ντε φάκτο άξονα Κίνας-Γερμανίας, στον οποίο προστίθεται και η Βραζιλία σε ορισμένα θέματα (o Λούλα επικρίνει την Ουάσιγκτον για τις ενέσεις ρευστότητας που οδηγούν σε υποτίμηση του δολλαρίου και πλημμυρίζουν τη χώρα του με κεφάλαια, υπενθυμίζοντας στους εξαγωγικούς γίγαντες ότι οι εξαγωγές τους δεν μπορούν να στηρίξουν την ανάπτυξη). Μια σινογερμανική προσέγγιση όμως, υπονομεύει αναπόφευκτα την κύρια, μακροχρόνια στρατηγική επιδίωξη της Ουάσιγκτων, που είναι η αναχαίτιση της κινεζικής ανάδυσης.

Το ίδιο κινδυνεύει να πάθει η Γερμανία σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στραγγαλίζοντας τις χώρες της Νότιας Ευρώπης, βοηθάει αντικειμενικά στη δημιουργία δεύτερης “νέας Ευρώπης”, ζώνης αμερικανικής επιρροής στο εσωτερικό της ΕΕ. Το ίδιο έπαθε και στη Γιουγκοσλαβία, όταν επενέβη άτσαλα εναντίον των Σέρβων, διαιωνίζοντας τελικά τον αμερικανικό ρόλο στα Βαλκάνια!

Δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, 13.11.2010

Konstantakopoulos.blogspot.com

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΜΙΑ ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΙΑΝΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΜΕ ΑΣΥΛΛΗΠΤΕΣ ΘΕΡΜΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Ιουλίου 2010

Του Ι. Θ. ΜΑΖΗ Καθηγητή Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Ερωτώ κάποιους άλλους εξαιρετικά «ανησυχούντες»:
1) Κύριοι, γιατί ενοχλείστε από προτάσεις για τη βελτίωση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων; Βελτίωση σημαίνει «καλυτέρευση σχέσεων με το ισραηλινό κράτος», δεν σημαίνει… διάρρηξη των σχέσεών μας με τον αραβικό κόσμο! Γιατί τόσος μανιχαϊσμός στη σκέψη σας; Και όσο για τη φράση που συστηματικά απομονώνετε για να αποκαλύψετε το δήθεν «αντιαραβικό μένος μου», αυτήν δηλαδή την περιβόητη: «να εξορκιστούν κάποια δαιμόνια μονίμως εγκατεστημένα στις συνειδήσεις των αρμόδιων για την παραγωγή αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής», σας πληροφορώ ότι είναι τελείως ατυχείς οι αυθαίρετες ερμηνείες σας ότι στοχεύω δήθεν κάποιον «εξοβελιστέο φιλοαραβισμό»! Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη φράση μου περί «των αμφιβόλου ευφυΐας παραδοσιακών πολιτικών της Ελλάδας στο Μεσανατολικό». Μια φράση στο εσωτερικό της οποίας τελείως αυθαίρετα προσθέτετε σε παρένθεση κάτι το οποίον εγώ ουδέποτε έγραψα! Και το πράττετε χωρίς να ενημερώνετε τον αναγνώστη με ένα [Σ.Σ.], ότι, δηλαδή, πρόκειται για δική σας ερμηνεία και όχι για δική μου συγγραφή! Προσθέτετε λοιπόν την εξής φράση εντός παρενθέσεως: «(δηλαδή φιλοπαλαιστινιακές)» και έτσι η πραγματική φράση μετατρέπεται σε κάτι που είναι δικό σας δημιούργημα, δηλαδή: «τις αμφιβόλου ευφυΐας (δηλαδή φιλοπαλαιστινιακές) παραδοσιακές πολιτικές της Ελλάδας στο Μεσανατολικό». Ας διευκρινίσω λοιπόν τι εννοώ για να τελειώνουμε με αυτό το παραμύθι: Εννοώ λοιπόν απλώς έναν διαρκή, ευήθη και ανερμήνευτο αντισημιτισμό, ο οποίος επηρέαζε και ίσως ακόμη επηρεάζει την ελληνική εξωτερική πολιτική!

2) Επίσης να τονίσω ότι ουδεμία έχω σχέση, αγαπητοί φίλοι, ούτε είχα ποτέ, με το «Δίκτυο 21», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω κάτι εναντίον του ή εναντίον των μελών του. Απλώς το αγνοώ, όπως αγνοώ και τα μέλη του. Απλά, καθαρά και ξάστερα!
3) Να θυμίσουμε ακόμη εις τους «ανησυχούντες» την εξής -σουρεαλιστική για τους νόες τους- ιστορία: η Τουρκία έγινε μέλος στον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης το 1969, με άκρως κεμαλικό και κοσμικό καθεστώς! Και μάλιστα, τον Φεβρουάριο του 1996, ολίγες μέρες αφού οι τούρκοι «δημοσιογράφοι» δημιούργησαν το δράμα των Υμίων, με την i) κεμαλίστρια, λαϊκοκοσμική συνεπώς, πρωθυπουργό κ. Τανσού Τσιλέρ! Αυτό το πράττει η Τουρκία η οποία ii) ήταν ήδη μέλος του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης -μαζί με το Ιράν (!)- και η ίδια Τουρκία iii) υπογράφει την ευρύτερη δυνατή συμφωνία Αμυντικής και Στρατιωτικής Συνεργασίας με το… Ισραήλ! Αντιληφθήκατε τώρα, μήπως, εσείς και οι «ανησυχούντες» φίλοι σας, τι σημαίνει πραγματική διπλωματία;

4) Εάν κάποιοι δεν ενοχλούνται από την τουρκοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία μέχρι και τώρα, σήμερα, όπου ο τούρκος υπουργός Εθνικής Αμύνης δηλώνει ανερυθρίαστα (μετά τα αιματηρά γεγονότα του Mavi Marmara) ότι θα… συνεχίσει την προμήθεια ισραηλινών μη επανδρωμένων μαχητικών αεροσκαφών (u.a.v.) ύψους 135 εκατ. δολαρίων (!), γιατί αλήθεια να ενοχλούνται από μια πρότασή μου περί «ελληνοϊσραηλινής συνεργασίας στον τομέα της συμπαραγωγής αμυντικών συστημάτων»; Δηλαδή για ποιο λόγο η καλή φίλη, γείτων και σύμμαχος Τουρκία, πριν ακόμη θάψει τους σκοτωμένους μουτζαχεντίν της από τον ισραηλινό στρατό, είναι καλό και δημοκρατικό να ανανεώνει την αμυντική συνεργασία της με «τον δολοφόνο τους»… το Ισραήλ, ενώ η Ελλάδα θα διαπράξει τουλάχιστον έγκλημα καθοσιώσεως εάν διανοηθεί να το πράξει ενώ δεν έχει ούτε έναν τέτοιο νεκρό;
5) Δεν μπορώ να κατανοήσω σε τι ακριβώς ενοχλεί η αμφίπλευρη διπλωματική προσέγγιση της Ελλάδος, δηλαδή μεταξύ αραβικού κόσμου και Ισραήλ, τη στιγμή που η Ελλάδα είναι μια χώρα χωρίς αποικιοκρατικό παρελθόν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, άρα έχει λευκό ποινικό μητρώο, ενώ αυτό το πράττει η Τουρκία, χώρα η οποία είναι -και θα είναι- καταδικασμένη στη συνείδηση του αραβικού κόσμου ως καταστροφέας του Χαλιφάτου και της αραβικής λαμπρότητας! Μα όταν «οι ανησυχούντες» και οι πάσης φύσεως Ηρακλειδείς των, μας προτείνουν ολοκληρωτική συνεργασία και φιλία με την Τουρκία, δεν σκέφτονται ότι η γείτων χώρα έχει αυτήν την πολιτική! Γιατί αυτό επιτρέπεται (στις συνειδήσεις των «ανησυχούντων» πάντοτε) για την Τουρκία και όχι για την Ελλάδα; Mήπως τελικά υπάρχει κάποιος υποβόσκων, ασυνείδητος ίσως, αντισημιτισμός σε όλη τούτη την υπόθεση; Ο γράφων δηλώνει ανεπιφυλάκτως ότι τιμά και σέβεται τον παλαιστινιακό λαό και ότι τιμά την προσπάθειά του να δημιουργήσει το κράτος του, ανεξάρτητο, ευτυχισμένο και ελεύθερο στα εδάφη της Παλαιστίνης. Και τότε, όπως και τώρα, ασφαλώς θα πρότεινε κάθε μορφής ειρηνική συνεργασία μαζί του. Το ίδιο όμως ισχυρίζομαι και για το ισραηλινό κράτος, με τον λαό του οποίου δεν θεωρώ ότι μας χωρίζει κάτι. Με κάποιες κυβερνήσεις ίσως! Αλλά αυτό μας συμβαίνει και με τις δικές μας, τις ελληνικές κυβερνήσεις! Δεν είναι «προνόμιο» μόνον των Ισραηλινών! Και θεωρώ ότι η χώρα μας, ως μη αναθεωρητική χώρα, θα μπορούσε να βοηθήσει το Ισραήλ να σκεφθεί προς την κατεύθυνση αυτή χωρίς θερμές εκρήξεις. Όπως ήταν έτοιμος να πράξει ο αείμνηστος Γιτζάκ Ράμπιν πριν δολοφονηθεί από το χέρι του θερμοκεφάλου Γιγκάλ Αμίρ! Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παύσουμε να σκεφτόμαστε το εθνικό όφελος και τις ισορροπίες στο διεθνές σύστημα.

6) Επανερχόμενοι όμως στο ζήτημα της ακτιβιστικής επιχειρήσεως, πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι από πλευράς των συμμετεχόντων πολιτών-ακτιβιστών των λοιπών χωρών, ήταν απολύτως καθαρή και αγνών ανθρωπιστικών προθέσεων. Δεν προκύπτει όμως ότι ισχύει κάτι ανάλογο και από την πλευρά της Τουρκίας. Όπως αναφέρει και ο συνάδελφος Νίκος Κοτζιάς («Η Αξία», 5 Ιουνίου 2010, «Γνώμες», σ. 13), «…να μην ξεχνάμε ότι κύπριοι ευρωβουλευτές, και μάλιστα του αντιπολιτευόμενου ΔΗΣΥ, κατήγγειλαν την παρουσία των Μυστικών

Υπηρεσιών της Τουρκίας σε όλη την επιχείρηση»! Και θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του στο ότι «…όταν η κοινή γνώμη [στην Ελλάδα] είναι έτοιμη να κλάψει για δικαιώματα τρίτων χωρών, ενώ δεν είναι έτοιμη να το κάνει για την Κύπρο, είναι σοβαρό το ζήτημα» και στο ότι «…σήμερα, και αυτό με παραξενεύει, συχνά με πληγώνει, οι έλληνες ακτιβιστές πάνε μέχρι το τέρμα του κόσμου, αλλά αγνοούν συστηματικά την Κύπρο».

Και για να μη βασανίζουμε τον αναγνώστη, να ξεκαθαρίσουμε ότι κατά τον γράφοντα πρόκειται για μια εκμετάλλευση των ανθρωπιστικών και δημοκρατικών αισθημάτων πολλών ανύποπτων και εγνωσμένης εντιμότητος πολιτών, από την τουρκική εξωτερική πολιτική και συγκεκριμένα τους κ. Νταβούτογλου και Ερντογάν. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Την Τρίτη (25 Μαΐου) έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη ένα συμβάν, το οποίο θα μπορούσε από μόνο του να χαρακτηρισθεί ήσσονος σημασίας αλλά με μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου κάλεσε το Ισραήλ να άρει τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας και να επιτρέψει σε έναν στολίσκο, του Insani Yardim Vakfi/ΙΗΗ (Οργάνωση Ανθρωπιστικής Βοήθειας), μιας τουρκικής θρησκευτικής ΜΚΟ η οποία κατά το Ινστιτούτο Stratfor συνδέεται με το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) της Τουρκίας, να φέρει σε πέρας την αποστολή του, δηλαδή τον εφοδιασμό των Παλαιστινίων με ανθρωπιστική βοήθεια. Το τουρκικό πλοίο στο οποίο έγιναν τα επεισόδια ανήκε σε αυτήν την τουρκική Μη Κυβερνητική Οργάνωση, την IHH.

Α) Η οργάνωση όμως αυτή, σύμφωνα με μελέτη του εγκυρότατου Δανικού Ινστιτούτου Διεθνούς Στρατηγικής (Danish Institute for International Studies) του 2006, με συγγραφέα τον Evan F. Kohlman, χαρακτηρίστηκε ως ισλαμική οργάνωση που εκτός από ανθρωπιστική βοήθεια έχει διατελέσει και βιτρίνα για τρομοκρατικές οργανώσεις (The Role of Islamic Charities in International Terrorist Recruitment and Financing). Στη σχετική μελέτη ο Evan F. Kohlman φέρεται ως «Σύμβουλος θεμάτων διεθνούς τρομοκρατίας με υπερεπταετή εμπειρία έρευνας και ανάλυσης της Αλ Κάιντα και άλλων διεθνών τρομοκρατικών κινημάτων του 21ου αιώνα. Έδωσε διαλέξεις και έκανε ενημερώσεις σχετικά με τις διεθνείς τρομοκρατικές απειλές σε διάφορα ιδρύματα (…) μεταξύ των οποίων και στο αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, το FBI, το αμερικανικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΝSC), το υπουργείο Εθνικής Ασφαλείας (Homeland Security Dept.) και την Αμερικανική Υπηρεσία Εσωτερικών Πόρων (Internal Revenue Service)». Συνεπώς, η αξιοπιστία του είναι μάλλον… ικανοποιητική και η προσπάθεια να τον θεωρήσουμε… «απατεώνα» θα ήταν μάλλον κακόπιστη. Πρέπει ακόμη να τονίσουμε ότι οι γνωστές φράσεις που τίθενται παραδοσιακά ως «μότο» σε όλες τις εκδόσεις αναλόγων ινστιτούτων: «Τα εκδιδόμενα κείμενα δεν εκφράζουν τις απόψεις του »τάδε» υπουργείου Εξωτερικών ούτε αυτές του »τάδε ινστιτούτου» αλλά μόνον των συγγραφέων» είναι πάγιες και τίθενται για να διασφαλίσουν τον επιστημονικό και πολιτικό χαρακτήρα των φορέων τους έναντι πάσης εξωτερικής κριτικής περί μεροληψίας. Δεν σημαίνει ότι αναιρούν την αξιοπιστία των μελετών που οι ίδιες οι κυβερνήσεις χρηματοδότησαν! Αναγράφονται δε επιμελώς, σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσιεύσεις των ιδρυμάτων αυτών. Επρόκειτο, εν πάση περιπτώσει, για μια μελέτη που έγινε κατόπιν αιτήματος του δανικού υπουργείου των Εξωτερικών, το οποίο διατυπώθηκε το 2005 προς το Danish Institute for International Studies, αναφορικά με μελέτες σχετικές με τους τρόπους της μέτρησης και μελέτης δράσης των ριζοσπαστικών κινημάτων μέσω των οργανώσεων αναπτυξιακής βοήθειας. Η μελέτη ολοκληρώθηκε και δημοσιεύθηκε με δαπάνες της δανικής κυβερνήσεως το 2006. Το 2008 το Ισραήλ χαρακτήρισε επίσης την ΙΗΗ ως τρομοκρατική οργάνωση. Εδώ πρέπει να συμπληρώσουμε ότι η Τουρκία, αν ήθελε πράγματι να βοηθήσει τον χειμαζόμενο λαό της Γάζας, δεν έπρεπε να επιλέξει αυτήν την οργάνωση. Και επίσης: Ακόμα και άδικο να είχε το Ισραήλ, που θεώρησε την οργάνωση τρομοκρατική, δεν έπρεπε να γίνει σεβαστή από την Τουρκία η ευαισθησία του ως προς τη συγκεκριμένη Οργάνωση; Πώς θα φαινόταν δηλαδή στην Τουρκία αν το Ισραήλ ανέθετε σε μια ανάλογη φιλοκουρδική οργάνωση, για την οποία η ίδια δανική κυβέρνηση είχε ανά χείρας μιαν ανάλογη μελέτη, να μεταφέρει και να διανείμει ανθρωπιστική βοήθεια (πραγματική ανθρωπιστική βοήθεια και φυσικά όχι κάτι ύποπτο) στα όρη της Ν/Α Τουρκίας τα οποία και αποτελούν εδάφη με κουρδικό πληθυσμό σε ποσοστό 100%; Ερώτημα προς ευαίσθητους!

Νωρίτερα, η οργάνωση ΙΗΗ είχε απορρίψει την πρόταση του Ισραήλ να διοχετεύσει τα εφόδια μέσω ισραηλινού εδάφους, από τον ισραηλινό Λιμένα Ασντόντ. Β) Το Κανάλι CBS μετέδωσε συνέντευξη του γάλλου δικαστή κ. Jean-Louis Bruguiere, ο οποίος ήταν επικεφαλής αντιτρομοκρατικής μονάδας της γαλλικής Δικαιοσύνης για σχεδόν δύο δεκαετίες (πριν να συνταξιοδοτηθεί το 2007) στο Associated Press, στο πλαίσιο της οποίας ο γάλλος ανώτατος δικαστικός λειτουργός καταθέτει ότι η τουρκική ομάδα βοήθειας είχε σχέσεις με την τρομοκρατία.
Ο Bruguiere, σήμερα 67 ετών, είναι συντονιστής του προγράμματος παρακολούθησης χρηματοδότησης της τρομοκρατίας για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που λειτουργεί σε συνεργασία με τα Ηνωμένα Έθνη (UNODC), το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Κομισιόν. Εσχάτως, έχει διορισθεί ως Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στις ΗΠΑ στο πλαίσιο του Προγράμματος Swift, το οποίο πραγματεύεται ζητήματα παρανόμων χρηματοδοτήσεων τρομοκρατικών δραστηριοτήτων.

Ο γάλλος δικαστής Jean-Louis Bruguiere, επικεφαλής της Αντιτρομοκρατικής Μονάδας της γαλλικής Δικαιοσύνης για σχεδόν δύο δεκαετίες, σε συνέντευξή του στο Associated Press που μετέδωσε το κανάλι CBS, σχετικά με την τουρκική ομάδα βοήθειας και τις διασυνδέσεις της με την τρομοκρατία, τόνιζε τα εξής:

«(AP) ΠΑΡΙΣΙ (AP) – Το Εδρεύον στην Κων/πολη τουρκικό ισλαμικό ίδρυμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ελευθερίες και Ανθρωπιστικό Έργο, που βρίσκεται πίσω από τον στολίσκο των πλοίων που δέχτηκε επίθεση από τις ισραηλινές δυνάμεις ενώ κατευθυνόταν προς τη Γάζα είχε δεσμούς με δίκτυα τρομοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου του σχεδίου της Αλ Κάιντα, το 1999, περί βομβιστικού πλήγματος στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, δήλωσε την Τετάρτη γάλλος πρώην ανώτατος δικαστής κατά της τρομοκρατίας. Το Ίδρυμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τις Ελευθερίες και την Ανθρωπιστική Βοήθεια, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, γνωστό με το τουρκικό ακρωνύμιό του ΙΗΗ, είχε »σαφείς, μακροχρόνιους δεσμούς με την τρομοκρατία και την Τζιχάντ», δήλωσε σε τηλεφωνική συνέντευξη στο Associated Press ο πρώην ανακριτής κ. Jean-Louis Bruguiere. Ο Bruguiere, ο οποίος ήταν επικεφαλής αντιτρομοκρατικής μονάδας της γαλλικής δικαιοσύνης για σχεδόν δύο δεκαετίες πριν από τη συνταξιοδότησή του το 2007, δεν ανέφερε αν το ΙΗΗ έχει σήμερα δεσμούς με την τρομοκρατία, αλλά είπε ότι είχε (τέτοιους δεσμούς) όταν διεξήγαγε έρευνα στα τέλη της δεκαετίας του 1990. »Βοηθούσαν βασικά την Αλ Κάιντα, όταν ο (Οσάμα) Μπιν Λάντεν άρχισε να θέτει το έδαφος των ΗΠΑ στο στόχαστρό του», είπε. Ορισμένα μέλη της διεθνούς τρομοκρατικής ομάδας που είναι γνωστή ως »Δίκτυο Fateh Kamel», εργάζονταν τότε στο ΙΗΗ, είπε. Ο Kamel, με διπλή αλγερινή και καναδική υπηκοότητα, είχε δεσμούς με την εκκολαπτόμενη Αλ Κάιντα, δήλωσε ο Bruguiere. Μεταξύ των οπαδών του Kamel ήταν ο Ahmed Ressam, ένας Αλγερινός που συνελήφθη στην πολιτεία της Ουάσινγκτον των ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 1999, καθώς μετέβαινε για να βομβαρδίσει το Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, μέρος του σχεδίου της Αλ Κάιντα. »Το ΙΗΗ είχε έναν ρόλο στην οργάνωση η οποία οδήγησε στο σχέδιο», δήλωσε ο Bruguiere, επαναλαμβάνοντας την ένορκη κατάθεση που πραγματοποίησε ως μάρτυρας σε ομοσπονδιακό δικαστήριο των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της δίκης του Ressam. Ο Ressam εκτίει σήμερα ποινή φυλάκισης 22 ετών. Ο Bruguiere εξέδωσε διεθνές ένταλμα κατά του Kamel, πρώην μέντορα του Ressam, ο οποίος εκδόθηκε από την Ιορδανία στη Γαλλία το 1999 και καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκισης με κατηγορίες που συνδέονται με την τρομοκρατία. Το ΙΗΗ αρνείται κατηγορηματικά δεσμούς με ριζοσπαστικές ομάδες. Η ομάδα αυτή δεν βρίσκεται μεταξύ των περίπου 45 ομάδων που έχουν χαρακτηριστεί τρομοκρατικές από τον Συντονιστή για την Αντιτρομοκρατία του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών. Εννέα άνθρωποι που επέβαιναν στον στολίσκο του ΙΗΗ σκοτώθηκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις τη Δευτέρα. »Είμαστε μια νόμιμη οργάνωση», δήλωσε το μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΙΗΗ Omer Faruk Korkmaz, αργά την Τετάρτη σε απάντηση στις δηλώσεις του Bruguiere. »Δεν έχουμε καμία σχέση με οποιαδήποτε παράνομη οργάνωση», είπε. »Δεν γνωρίζουμε τον Ahmed Ressam ή τον Fateh Kamel», δήλωσε ο Korkmaz. »Δεν εγκρίνουμε τις ενέργειες οποιασδήποτε τρομοκρατικής οργάνωσης στον κόσμο». Γάλλοι ερευνητές ανακάλυψαν τη δεκαετία του 1990 ότι »πολλά μέλη του δικτύου Fateh Kamel εργάστηκαν στο ΙΗΗ χρησιμοποιώντας το ως προκάλυμμα», δήλωσε ο Bruguiere. »Ήταν μια υπερβολικά συστηματική και εκτενής πρακτική ώστε αυτή η ΜΚΟ να μη γνωρίζει τον πραγματικό στόχο τους», είπε. Ο πρώην δικαστής, που φημίζεται για τον εντοπισμό του καταδικασθέντος τρομοκράτη »Κάρλος το Τσακάλι», είπε ότι δεν πιστεύει πως θα μπορούσαν να είχαν διεισδύσει τρομοκράτες στο ΙΗΗ χωρίς αυτό να το γνωρίζει. »Είναι δύσκολο να αποδειχθεί, αλλά όλα τα στοιχεία της έρευνας αποδεικνύουν ότι μέρος της ΜΚΟ χρησίμευσε για να καλύπτει ιεροπολεμικές δραστηριότητες», είπε ο Bruguiere. »Είμαι πεπεισμένος ότι αυτή ήταν μια ξεκάθαρη στρατηγική, γνωστή στο ΙΗΗ». Ο δικαστής δήλωσε ότι ήταν προσωπικά αναμειγμένος σε μια επιδρομή με τη γαλλική και την τουρκική αστυνομία στα κεντρικά γραφεία του ΙΗΗ στην Κωνσταντινούπολη το 1998, όπου ευρέθησαν όπλα, πλαστά έγγραφα και άλλο »ενοχοποιητικό» υλικό. »Είχε σαφώς αποδειχθεί ότι μέρος των δραστηριοτήτων της ΜΚΟ δεν ήταν η φιλανθρωπία, αλλά η προσφορά »καλύψεως» για τη διακίνηση κεφαλαίων, όπλων και μουτζαχεντίν προς και από τη Βοσνία και το Αφγανιστάν» – περιοχές του τότε ενδιαφέροντος των ισλαμιστών μαχητών. Στην Κωνσταντινούπολη, ο Korkmaz, του ΙΗΗ, επιβεβαίωσε την επιδρομή της αστυνομίας στα τέλη της δεκαετίας του 1990, αλλά αρνήθηκε ότι βρέθηκαν όπλα και είπε ότι δεν υπήρχαν στοιχεία για δεσμούς οι οποίοι να απεδείκνυαν σχέσεις με παραστρατιωτική δράση. Ο Bruguiere δεν προσδιόρισε τον αριθμό των μελών της τρομοκρατικής ομάδας ούτε έδωσε ονόματα, αλλά είπε ότι ένας από τους υπόπτους, ένας άνδρας από τη Βοσνία, εμφανίστηκε σε άλλη υπόθεση που σχετίζεται με την τρομοκρατία, αρκετά πρόσφατα, το 2005 – αν και δεν υπήρχε καμία ένδειξη τότε ότι ο άνδρας αυτός είχε ακόμη δεσμούς με το ΙΗΗ. Διάφορα στοιχεία εντός της φιλανθρωπικής οργάνωσης υποστήριζαν επιχειρήσεις του τζιχάντ κατά τη δεκαετία του 1990, είπε ο Bruguiere, πριν προσθέσει: »Δεν ξέρω αν συνεχίζουν να το κάνουν και τώρα. Αλλά διεφαίνετο σαφώς τότε ότι το ΙΗΗ μπορούσε να συνεχίζει τη λειτουργία του χάρη στη μερική πολιτική υποστήριξη της τουρκικής κυβέρνησης παρά τις σοβαρές υποψίες εναντίον του». Ο Bruguiere αποσύρθηκε από το δικαστικό σώμα το 2007, όταν κατήλθε υποψήφιος βουλευτής με το συντηρητικό κόμμα του γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί. Δεν εξελέγη. Ο Bruguiere, 67 ετών, είναι σήμερα ο συντονιστής του προγράμματος παρακολούθησης χρηματοδότησης της τρομοκρατίας για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που λειτουργεί σε συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Ουάσινγκτον, ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ P. J. Crowley δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι »γνωρίζουμε ότι εκπρόσωποι του ΙΗΗ συναντήθηκαν με ανώτερους αξιωματούχους της Χαμάς στην Τουρκία, τη Συρία και τη Γάζα τα τελευταία τρία χρόνια. Αυτό προφανώς μας προκαλεί μεγάλη ανησυχία». Είπε όμως ότι οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν να »επικυρώσουν» ότι το ΙΗΗ έχει διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα».

Το ζήτημα βέβαια δεν έγκειται στο εάν εισέτι το ΙΗΗ έχει διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα. Και βεβαίως δεν αναμέναμε από τον αμερικανό εκπρόσωπο να στραφεί, ουσιαστικά, εναντίον της τουρκικής κυβερνήσεως που υποστήριξε εμφανέστατα το εγχείρημα. Εδώ εντοπίζεται και η δυσκολότατη θέση της αμερικανικής κυβερνήσεως να θίξει κάποιον εκ των δύο στρατηγικών συμμάχων. Το ζήτημα είναι αν το ΙΗΗ έχει πλούσιο παρελθόν και παρόν με τη Χαμάς και την τουρκική ισλαμική κυβέρνηση. Και αυτό συμβαίνει, δυστυχώς.

Γ) Ακόμα, πρέπει να σκεφτούμε το γιατί στην περίπτωση του ιρλανδικού ακτιβιστικού σκάφους Rachel Corrie δεν υπήρξε η παραμικρή σύγκρουση ή ανταλλαγή ύβρεων, ξυλοδαρμών ή πυροβολισμών μεταξύ των πραγματικά ειρηνικών ακτιβιστών που επέβαιναν στο σκάφος και των ισραηλινών κομάντος (5 Ιουνίου 2010). Το πλοίο οδηγήθηκε κανονικά στον λιμένα Ασντότ και ξεφόρτωσε την ανθρωπιστική του βοήθεια η οποία και έλαβε τον δρόμο του προορισμού της προς τη Γάζα αφού υπέστη τον απαιτούμενο από τις ισραηλινές αρχές έλεγχο.

Η κυβέρνηση Νετανιάχου, κατόπιν προειδοποιήσεως πάντως την οποία όφειλε από νομικής πλευράς να κάμει, αντέδρασε σπασμωδικά και έπαιξε ουσιαστικά το παιχνίδι της τουρκικής προβοκάτσιας κάνοντας υπερβολική και απαράδεκτη χρήση βίας, προκαλώντας τον θάνατο 8 τούρκων πολιτών και ενός τουρκικής καταγωγής αμερικανού πολίτη πάνω στο τουρκικό σκάφος Mavi Marmara, της «ανθρωπιστικής» ισλαμικής οργανώσεως ΙΗΗ. Ήταν μέγα σφάλμα, που θα οδηγήσει την ισραηλινή κυβέρνηση σε διεθνείς πιέσεις, οι οποίες μόνο χρήσιμες δεν της είναι. Επίσης διέκοψε τις ισραηλινοπαλαιστινιακές συνομιλίες ειρήνευσης, όπως και ανάγκασε τον Μαχμούντ Αμπάς, καταγγέλλοντας την επίθεση των κομάντος της κυβερνήσεως Νετανιάχου, να… συστρατευθεί εκ των πραγμάτων, προσωρινά τουλάχιστον, με τη… Χαμάς! Δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση η κυβέρνηση Νετανιάχου να αντιδράσει κατ’ αυτόν τον τρόπο! Καταδικάζεται και καταγγέλλεται διεθνώς, μέχρι και από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Πρόκειται για μέγιστο διπλωματικό, εκτός από ανθρωπιστικό, λάθος της. Πάντως, πέραν του απολύτως καταδικαστέου γεγονότος αυτού, πρέπει να δούμε και το γεωστρατηγικό παιχνίδι της Τουρκίας και να το αναλύσουμε.

Δ) Σύμφωνα και με το αμερικανικό Ινστιτούτο Strafor (και έχει σημασία να τονίσουμε την προέλευση του ινστιτούτου), η Τουρκία προσπαθεί να επανακάμψει στη διεθνή σκηνή ως μεγάλη δύναμη και η επιδίωξή της αυτή έχει τεράστια επίπτωση στην πάλαι ποτέ συμμαχία της με το Ισραήλ, που διήρκεσε περισσότερο από έξι δεκαετίες. Το αμερικανικό αυτό ινστιτούτο προέβλεπε, ήδη από την 25η Μαΐου σε σχετικό του policy paper, με εξαιρετική ακρίβεια τα εξής:

«Η Τουρκία προσπαθεί να επανακάμψει στη διεθνή σκηνή ως μεγάλη δύναμη, κι η επιδίωξή της αυτή έχει τεράστια επίπτωση στην πάλαι ποτέ συμμαχία της με το Ισραήλ, που διήρκεσε περισσότερο από έξι δεκαετίες. Πράγματι, η Τουρκία, διανύοντας το στάδιο της επανάκαμψής της, πρέπει να σταθεί κριτικά απέναντι στο Ισραήλ. Και τούτο γιατί η Άγκυρα πρέπει να αναλάβει ηγεμονικό ρόλο στη Μέση Ανατολή και να αναδειχθεί ηγέτιδα δύναμη του ευρύτερου ισλαμικού κόσμου. Τούτο μπορεί να εξηγήσει τη δηκτική στάση του τούρκου πρωθυπουργού Ερντογάν και την άσκηση ηχηρής κριτικής έναντι του Ισραήλ στο Νταβός, έπειτα από την τελευταία στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία οδήγησε σε σοβαρή επιδείνωση τις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις.

Οι Τούρκοι διαισθάνονται προφανώς μια ευκαιρία να προσπαθήσουν να φέρουν το Ισραήλ σε δύσκολη θέση. Ταυτόχρονα, προσπαθούν να εκμεταλλευθούν υπέρ τους τις επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα. Αν και η ΜΚΟ μπορεί να έχει δεσμούς με το κυβερνών AKP, δεν υπάρχει ένδειξη ότι η κίνηση για άρση του αποκλεισμού έχει οργανωθεί από την κυβέρνηση. Το νέο σενάριο, πάντως, προβλέπει ένα δυνητικά τεράστιο διεθνές σκηνικό το οποίο, ανεξάρτητα από την έκβασή του, θα είναι επ’ ωφελεία της Τουρκίας. Οι Τούρκοι διαισθάνονται προφανώς μια ευκαιρία να προσπαθήσουν να φέρουν το Ισραήλ σε δύσκολη θέση.

Εάν οι ισραηλινές δυνάμεις απαγορεύσουν τον πλου του σκάφους, η Τουρκία μπορεί να στρέψει τα διπλωματικά της βέλη κατά του Ισραήλ και να προκαλέσει γενικευμένη καταδίκη του. Η αύξηση της έντασης θα προκαλούσε την ανάμειξη των ΗΠΑ. Δεδομένης της εξάρτησης των ΗΠΑ από την Τουρκία, η τελευταία θα μπορούσε να αναγκάσει την Ουάσινγκτον να τοποθετηθεί ως προς το ζήτημα. Φυσικά, η Ουάσινγκτον δεν θα μπορούσε να αντιταχθεί στην Άγκυρα. Εναλλακτικά, εάν οι Ισραηλινοί αναγκάζονταν να επιτρέψουν στον στολίσκο να ολοκληρώσει την αποστολή του, η Τουρκία θα κατέγραφε μια μείζονα νίκη. Θα ενισχυόταν ο διεθνής ρόλος της Τουρκίας ως ανερχόμενης δύναμης, ειδικότερα στη Μέση Ανατολή και τον ευρύτερο ισλαμικό κόσμο, την ηγεσία του οποίου επιζητούν οι Τούρκοι. Αν και η κατάσταση, ανεξαρτήτως έκβασης, μόνον επικερδής μπορεί να είναι για την Τουρκία (win-win), βάζει το Ισραήλ σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, ανεξαρτήτως του πώς θα χειριστεί το ζήτημα του στολίσκου. Εάν οι Ισραηλινοί αποφασίσουν να απαγορεύσουν στο σκάφος να παραδώσει τα εφόδια, διακινδυνεύουν να δεχθούν παγκόσμια κριτική και να χειροτερεύσουν περαιτέρω τις σχέσεις τους με τη σύμμαχο Τουρκία. Διακινδυνεύουν επίσης μια περαιτέρω περιπλοκή της κατάστασης με τις ΗΠΑ και τούτο γιατί, σε μια δύσκολη περίοδο για τις σχέσεις των ΗΠΑ με το Ισραήλ, η Ουάσινγκτον χρειάζεται την Άγκυρα για την επίλυση πολλαπλών περιφερειακών ζητημάτων. Από την άλλη πλευρά, εάν προσπαθήσουν να αποφύγουν τη διπλωματική αποτυχία και επιτρέψουν στο σκάφος να πλεύσει προς τον προορισμό του, θα έχουν λάβει αμυντική στάση απέναντι στην εθνική τους ασφάλεια. Κι αυτό είναι κάτι που το Ισραήλ δεν έχει κάνει ποτέ στο παρελθόν. Σε μια δύσκολη περίοδο για τις σχέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ, με δεδομένη την απόκλιση των περιφερειακών συμφερόντων μεταξύ Ιράν και Παλαιστινίων, η ισραηλινή κυβέρνηση υπό τον πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου δεν επιθυμεί να εμπλακεί σε περαιτέρω ενέργειες που θα αύξαναν την ένταση με την κυβέρνηση του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα. Πέραν τούτου, το τουρκικό σκάφος, το οποίο έχει ήδη αποπλεύσει για τις ακτές της Γάζας, δημιουργεί μια κατάσταση στην οποία το Ισραήλ δεν έχει την επιλογή των κινήσεων. Το σενάριο αυτό έχει αποκτήσει τη δική του δυναμική – πολύ μεγαλύτερη από την αρχική πρόθεση των εμπλεκομένων μερών».

Το αποτέλεσμα είναι όμως, όπως ο καθείς αντιλαμβάνεται πλέον, αυτό που περιγράφει το κείμενο του αμερικανικού think tank. Εκπληκτικό; Σίγουρα όχι για τους παροικούντες στη διεθνολογική Ιερουσαλήμ!

Πρέπει όμως να τονισθεί ότι οι τυχοδιωκτικές αυτές κινήσεις της Τουρκίας θέτουν σε τεράστιο κίνδυνο την ασφάλεια της περιοχής, εξωθώντας στα άκρα ισχυρούς γεωστρατηγικά πόλους ισχύος στη Μέση Ανατολή.

Και θα μου επιτραπεί και μια πρόβλεψη: Οι εξελίξεις αυτές δεν θα αφήσουν τα εσωτερικά μέτωπα στην Τουρκία (Κούρδοι της Τουρκίας) αλλά και τις εξελίξεις στο Ιράκ (Κούρδοι του Ιρακινού Κουρδιστάν) χωρίς αναταραχές και αλυσιδωτές εκρήξεις θερμών κρίσεων. Τα νεο-οσμανικά παίγνια του κ. Νταβούτογλου και του «μοιραίου» πρωθυπουργού του, ο οποίος προσπαθεί να ενδυθεί ρόλο σουλτάνου, δεν θα καταλήξουν προς το συμφέρον της Τουρκίας. Και να σκεφθεί κανείς ότι μόλις χθες τα αμερικανικά στρατεύματα στο Ιράκ, παρέδωσαν την «Πράσινη Γραμμή» στον ιρακινό στρατό όπως και ότι η επιχείρηση έγινε δύο μέρες πριν από τη συνάντηση Ομπάμα με τoν Μαχμούντ Αμπάς και τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ίσως αυτό να έκανε και τον κ. Νταβούτογλου να «κινητοποιηθεί ανθρωπιστικά» μέσω αναγνωρισμένων τρομοκρατικών οργανώσεων, για να προλάβει την επισφαλή γι’ αυτόν επόμενη μέρα… Προφανώς, κατά τις τουρκικές νεο-οσμανικές αντιλήψεις, ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ ισραηλινών και Παλαιστινίων χωρίς την… Υψηλή Πύλη δεν έπρεπε να προχωρήσει!

Ο αποκλεισμός της Γάζας
Αναφορικά τώρα με τον αποκλεισμό της Γάζας, θεωρώ ότι πρέπει να αναθεωρηθεί τάχιστα από ισραηλινής πλευράς. Δεν συνάδει προς τις στοιχειώδεις αρχές του ανθρωπισμού και βασανίζει άδικα έναν πληθυσμό ανθρώπων που ούτως ή άλλως υποφέρουν, πρωτίστως από την ίδια τη Χαμάς.

Δεν αποτελεί πολιτική λογική, ούτε επιδεικνύει διπλωματική ευφυΐα το «μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά»! Εφόσον υπάρχει ζήτημα ασφάλειας του Ισραήλ, ας κλείσει απολύτως τα σύνορά του με τη Λωρίδα της Γάζας και ας της αφήσει απολύτως ελεύθερη την επικοινωνία μέσω θαλάσσης και αέρος, αλλά και διά ξηράς από την Αίγυπτο.
Δεν μπορεί η κυβέρνηση του κ. Νετανιάχου όπως και αυτή του κ. Όλμερτ να τιμωρούν έναν ολόκληρο λαό επειδή βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Χαμάς.
Επίσης μια τέτοια πράξη θα εκτιμηθεί δεόντως από τη διεθνή κοινότητα, αλλά και θα ανακουφίσει τον χειμαζόμενο παλαιστινιακό πληθυσμό της περιοχής με ευεργετικά αποτελέσματα για την πρόοδο των ειρηνευτικών διαδικασιών.

Ας βοηθήσουμε όλοι μας προς μια τέτοια κατεύθυνση. Δεν είναι άστοχο…

ΕΦΗΜ. ΠΑΡΟΝ

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Η ΠΙΕΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ STATE ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΩΣ «ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 15 Μαΐου 2010

ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΤΗΣ

Πρώην Υπουργός

Τ. Πρόεδρος της «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ»

Και Υπουργός Μακεδονίας Θράκης (1974-1981)

 ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ STATE ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΩΣ «ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ»

Το επίσημο περιοδικό STATE του US Department of State στο τεύχος του Απριλίου 2010 προβάλλει τα Σκόπια με τίτλο: “MACEDONIAN’S, PEARL OF THE BALCANS”. Το US Department of State οφείλει να καταδικάσει το δημοσίευμα και ως ύποπτο για δύο λόγους.

Αν καλώς ενθυμούμαι, προ ετών ο ΟΗΕ διόρισε διοικητή χώρας των Βαλκανίων (νομίζω του Κοσόβου), ο οποίος χαρακτήρισε τα Σκόπια «βόμβα στα Βαλκάνια».

Ως γνωστόν, την 2α Αυγούστου 1944 ο Τίτο με σύμφωνο γνώμη του Στάλιν από σερβικό έδαφος μετονόμασε τη Βαρντάσκα ως «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας», που αποτέλεσε πολιτική και ιστορική απάτη, με στόχο την απόσπαση της Μακεδονίας από την Ελλάδα προς έλεγχο του Αιγαίου για τα επεκτατικά σχέδια της Σοβιετικής Ένωσης ενόψει του Ψυχρού Πολέμου που ακολούθησε. Με τα πανίσχυρα τότε Κομμουνιστικά Κόμματα Ιταλίας και Γαλλίας και με τη Γερμανία ηττημένη και οικονομικά κατεστραμμένη η Ευρώπη θα γινόταν Κομμουνιστική.

Πλην των ανωτέρω, ο Υπουργός Εξωτερικών της Κυβερνήσεως Ρούζβελτ Stettinious, με την υπ’ αριθ. 868614/26.12.1944 Εγκύκλιό του προς τους Πρεσβευτές και τους Προξένους των ΗΠΑ έδωσε οδηγίες να πληροφορήσουν, ότι η Αμερικανική Κυβέρνηση θεωρεί δημαγωγία (δηλ. ως απάτη), την ύπαρξη «Μακεδονικού Έθνους», «Μακεδονικής συνείδησης». «Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν εκπροσωπούν ούτε εθνική, ούτε πολιτική πραγματικότητα και στόχο έχουν την απόσπαση τμήματος της Ελλάδος (της …Μακεδονίας που κατοικείται από Έλληνες).

Ο Υπουργός Εξωτερικών Κίσσιγκερ το 1992 σε συνέδριο Managers στη Γαλλία δήλωσε ότι «Η Ελλάς έχει δίκαιο για το όνομα. Το λέγω αυτό γιατί εγώ ξέρω ιστορία, που δεν ξέρουν οι Υπουργοί και Αξιωματούχοι στην Ουάσιγκτον. Το ισχυ­ρό όπλο στην Ελλάδα είναι η Ιστορία».

Το 1947 με το Δόγμα Τρούμαν διασώθηκε η Μακεδονία και δεν έγινε Σοσιαλιστική Δημοκρατία, ούτε εντάχτηκε στα Σκόπια, που ήταν ο στόχος της Σοβιετικής Ένωσης.

Βέβαια ο Πρόεδρος Μπους (υιός) την επομένη της δεύτερης εκλογής του ανέτρεψε την πάγια πολιτική των ΗΠΑ έναντι των Σκοπίων και ονόμασε τα Σκόπια «Μακεδονία».

Ο κ. Μπους αρνήθηκε και τον εαυτό του διότι δύο φορές δήλωσε ότι «Η Αμερική το 1947 βοήθησε το Βερολίνο και την Ελλάδα για να διατηρήσουν την ελευθερία τους. Το 1947 με το Δόγμα Τρούμαν διασώθηκε η Μακεδονία».

Το δημοσίευμα του STATE είναι αντίθετο προς το περιεχόμενο της επιστολής που έστειλαν στον Πρόεδρο Ομπάμα 360 Καθηγητές των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ, Πρίνστον, Οξφόρδη, Μπέρκλεϋ αλλά και άλλων αξιόλογων ιδρυμάτων των ΗΠΑ, Γερμανίας, Αυστρίας, Ιταλίας, Καναδά, που καταγγέλλουν στον Πρόεδρο των ΗΠΑ την Απόφαση του Προέδρου Μπους που ονόμασε τα Σκόπια Μακεδονία, διότι είναι αντίθετο στην ιστορική αλήθεια, διότι η Μακεδονία από τον 8ο αιώνα π.Χ. είναι ελληνική. Το γεγονός ότι οι κάτοικοι των Σκοπίων είναι Σλάβοι και πολλές φορές είπε «δεν διεκδικούμε τον Αλέξανδρο», το ομολόγησε ο τ. Πρόεδρος της FYROM Γκλιγκόρωφ στο βιβλίο του «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ» και σε πρόσφατη συνέντευξη του προς τον δημοσιογράφο Σαββίδη δήλωσε ότι: «Ιστορικοί γελούν με τα λεγόμενα στη χώρα μου». Επίσης, ο τ. Δήμαρχος των Σκοπίων, ο Υπουργός Εσωτερικών των Σκοπίων και ο Αρχισυντάκτης Εφημερίδας των Σκοπίων, δήλωσαν ότι κάνουν αγώνα για να πείσουν τα παιδιά τους ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους Αρχαίους Μακεδόνες, αλλά δεν τους πιστεύουν διότι αυτά διδάχθηκαν [Βιβλίο Κωφού – Βλασίδη «Η επτάχρονη συμβίωση, σελ. 300, υποσημείωση 201].

Υπάρχει και το DVD του Φώτη Κωνσταντινίδη με τίτλο «Μακεδονία. Η Ελληνιστική εποχή μέχρι την Ασία». Στο DVD ξένοι επιστήμονες προβάλλουν μουσεία, μνημεία, επιγραφές και νομίσματα, που αποκαλύπτουν την αδιαμφισβήτητη ταυτότητα των Μακεδόνων ως Ελλήνων, που επιβεβαιώνουν και Αρχαίοι Έλληνες, Ρωμαίοι και Εβραίοι συγγραφείς.

Γάλλοι αρχαιολόγοι που έκαναν ανασκαφές στην Ασία αποκαλύπτουν το έργο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Μακεδόνων διαδόχων του, την Ελληνιστική Εποχή που επηρέασε την ελληνική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστορία και πολιτισμό.

Προσωπικότητες που επισκέφτηκαν τη Μακεδονία (Βασιλιάς της Ισπανίας, Φρανσουά Μιττεράν, Υπουργοί Πολιτισμού του Καναδά και της Αυστραλίας κ.α) είδαν την αλήθεια που παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ του Φώτη Κωνσταντινίδη.

Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος με επιστολή του την 11.1.1993 προς τα Παγκόσμια Εβραϊκά Συνέδρια και Συμβούλια, αναφέρει: «Η Ιουδαϊκή θρησκεία και φιλολογία αποτελούν τους αδιάψευστους μάρτυρες του αρχαίου εθνολογικού χαρακτήρα των Μακεδόνων ως Ελλήνων».

«Η διανοητική συνάντηση των Ελλήνων και των Αράβων (ως συνέπεια της μεταδόσεως της Ελληνικής Παιδείας από τον στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου) (έγραψε στο περιοδικό TIMES της Νέας Υόρκης το 2001 ο Dennis Overbye), υπήρξε ένα σημαντικό γεγονός της Ιστορίας, οι συνέπειες του οποίου είναι τεράστιες στο Ισλάμ, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο».

Στα πνευματικά ιδρύματα κυρίως της Αλεξάνδρειας, αλλά και Αντιόχειας, Περγάμου, Εφέσου, Ταρσού, διασώθηκαν τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και έτυχαν επεξεργασίας. Τα κείμενα αυτά τον 8ο αιώνα μεταφράστηκαν από τους Άραβες στη Βαγδάτη στα αραβικά, αυτοί τα μετέφεραν στην Ισπανία και μεταφράστηκαν στα Λατινικά και συνετέλεσαν στην Αναγέννηση. Με την κατάληψη της Συρίας και της Αιγύπτου από τους Άραβες, η ελληνική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα στις χώρες αυτές για 100 χρόνια.

Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη αναφέρουν τους Μακεδόνες ως Έλληνες.

Ο Προφήτης Δανιήλ αναφέρει ότι «Ο Έλλην Βασιλέας θα νικήσει τον Πέρση ηγεμόνα» (στο βιβλίο ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ ο Αλέξανδρος θα νικήσει τον Δαρείο).

Ο Απόστολος Παύλος (ΙΣΤ 9, 10) αναφέρεται, ότι το 50 μ.Χ. επισκέφθηκε τις πόλεις ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ και ΒΕΡΟΙΑ, δηλαδή πόλεις που είχαν αιώνες προ το 50 μ.Χ., έκτοτε και μέχρι σήμερα τα αυτά ελληνικά ονόματα, γεγονός που επιβεβαιώνει την ταυτότητα της Μακεδονίας ως ελληνικής. Ο Απόστολος Παύλος (ΙΖ 4, 12) στη Θεσσαλονίκη και Βέροια συνάντησε Έλληνες και Ελληνίδες, που επίστευσαν.

Ο Απόστολος Παύλος μίλησε και έγραψε τις επιστολές του προς τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης και των Φιλίππων στην Ελληνική γλώσσα.

Ο διεθνώς γνωστός αρχαιολόγος, Μανώλης Ανδρόνικος την 18η Σεπτεμβρίου 1983 έγραψε στην Εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ»: «Οριστική απάντηση στο ερώτημα της καταγωγής των αρχαίων Μακεδόνων είναι επιγραφές στις 70 στήλες της Βεργίνας καθώς και οι 5000 επιγραφές στην ελληνική γλώσσα και 11000 ονόματα Μακεδόνων που υπάρχουν στο Εθνικό Κέντρο Ερευνών Αθηνών. Τους ελληνικούς θεούς που δεν αφήνουν περιθώρια αντιδικίας για την ελληνικότητα των Μακεδόνων και της αρχαιότητας.

 http://www.greece.org/main/index.php?option=com_content&view=article&id=612&Itemid=589

Posted in Ελλάδα, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

META TIΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ, ΟΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ: ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Μαΐου 2010

Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε πολύπλευρη επίθεση πέρασε τώρα η τουρκική διπλωματία, με την ενίσχυση των πιο ατλαντικών κύκλων της ευρωπαϊκής Κομισιόν, και δύο ταυτόχρονες, στρατηγικής σημασίας, επιδιώξεις:

– να υποχρεώσουν την Κύπρο να άρει το βέτο στα οκτώ κεφάλαια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, που συνιστά το κυριότερο και μεγαλύτερο εμπόδιο για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, αλλά και το σπουδαιότερο ευρύτερα διπλωματικό χαρτί, ακόμα στα χέρια Λευκωσίας και Αθήνας

– να “στριμώξουν” την ελληνοκυπριακή πλευρά, για να δεχθεί μη αξιοπρεπή και βιώσιμη λύση του κυπριακού, διακινδυνεύοντας την απομόνωσή της σε περίπτωση που δεν το πράξει

Η μία (αυτο)ήττα μετά την άλλη

Η νέα δραστηριοποίηση Toυρκίας και ατλαντικού μπλοκ στην ΕΕ γίνεται με αιχμή του δόρατος το απευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα και ακολουθεί μια μεγάλη νίκη της ‘Αγκυρας, με την αμφίβολης μεν νομιμότητος, μεγάλης όμως σημασίας απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τις περιουσίες των Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα. Το Δικαστήριο αναγνώρισε τουρκικό θεσμικό όργανο για τον πρώτο βαθμό διευθέτησης του θέματος και επίσης έλαβε υπόψιν του τις πραγματικές συνθήκες ως δημιουργούσες δικαιώματα, έστω και αν είναι αποτέλεσμα αδικοπραξίας (μια ρύθμιση στην κατεύθυνση μιας διελής ημιαναγνώρισης κάποιων δικαιωμάτων χρησικτησίας).

Ειρήσθω εν παρόδω, η απόφαση αυτή, υπογραμμίζουν έγκριτοι νομικοί, κατέδειξε την προ πολλού εξάντληση ενός νομικίστικου τρόπου αντιμετώπισης του κυπριακού που ενδημεί σε όλο το πολιτικό φάσμα της μεγαλονήσου. Ο πολιτικός κόσμος, αν όχι και η κοινωνία της Κύπρου, θέλουν να φαντάζονται ότι κάποιος διεθνής θεσμός, ο ΟΗΕ, η ΕΕ, κάποιο διεθνές δικαστήριο, θα τους δικαιώσει, χωρίς μάλιστα οι ίδιοι να δίνουν τον αγώνα που προϋποθέτει μια τέτοια δικαίωση, με τα κόστη και τα ρίσκα του. Η απόφαση του ΕΔΑΔ έδειξε που οδηγεί η εγκατάλειψη της πολιτικής και όχι νομικής ανάδειξης διεθνώς του κυπριακού, στα πλαίσια μιας μάλλον παραδοσιακής πολιτικής “καλού παιδιού”, έναντι της ‘Αγκυρας, του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον.

Μια χώρα π.χ. με φιλοτουρκική στάση, όπως η Σουηδία, δεν παρέλειψε να υιοθετήσει πρόσφατα κοινοβουλευτικό ψήφισμα για τη γενοκτονία των Αρμενίων. Αλλά το αρμενικό, αν και μιλάμε για ιστορικό γεγονός που συνέβη το 1915 και όχι το 1974, είναι παγκοσμίως γνωστό, λόγω της δράσης των ίδιων των Αρμενίων.

Σε αντίθεση με το κυπριακό που δεν το αναφέρουν πλέον διεθνώς ούτε καν οι διπλωματικοί εκπρόσωποι και πολιτικοί Ελλάδας και Κύπρου. Και όταν το αναφέρουν, το αναφέρουν με γενικούς όρους, όπως ανάγκη επίλυσης, χωρίς δηλαδή να υπενθυμίζουν το γεγονός ότι μια χώρα μέλος της ΕΕ έχει εισβάλει και κατέχει τμήμα άλλου μέλους! Η μη διαμαρτυρία του θύματος, όπως και στο ποινικό δίκαιο και στα εν γένει ήθη, τείνει και εδώ να θεωρηθεί ημισυγκατάθεση στο έγκλημα! Θα ήταν παράλογο οι Ελληνες να περιμένουν διάφορους λαούς της υφηλίου να ενδιαφερθούν περισσότερο για τα προβλήματά τους από τους ίδιους! Η Τουρκία δεν εμφανίζεται διεθνώς ως χώρα εισβολής στην Κύπρο και απειλής στην Ελλάδα, αλλά ως φίλη και σύμμαχος.

Η τουρκική δραστηριοποίηση συμπίπτει με όλο και βαθύτατη διάσπαση του “εσωτερικού μετώπου” στην Κύπρο. Στις σοβαρές διαφωνίες για την επιδιωκόμενη λύση (εκ περιτροπής προεδρία, παραμονή εποίκων) προσετέθη τώρα και η διαφωνία όλων των κομμάτων πλην ΑΚΕΛ με την πρόταση διάλυσης της Εθνικής Φρουράς, που υπεβλήθη από τον κ. Χριστόφια. Πρόκειται για επικίνδυνο τραγέλαφο, αφού άλλα προτείνει το ΑΚΕΛ στις διαπραγματεύσεις, άλλα υποστηρίζουν τα υπόλοιπα κυπριακά κόμματα, άλλα θέλουν οι πολίτες! Ο Θεός να βάλει το χέρι του, γιατί πολύ μυαλό δεν φαίνεται να υπάρχει.

Στριμώχνουν τους Ελληνοκύπριους, αποσύρουν το βέτο Παπαδόπουλου

Αιχμή του δόρατος των τουρκικών προσπαθειών είναι ο κανονισμός εμπορίου μεταξύ της ΕΕ και των κατεχομένων. Τον κανονισμό ξεπάγωσε πρόσφατα και έστειλε προς έγκριση στο ευρωκοινοβούλιο η ευρωπαϊκή Κομισιόν. Αν εγκριθεί, συνεπάγεται την ημιαναγνώριση των κατεχομένων και την αφαίρεση ενός από τους τελευταίους μοχλούς πίεσης επί των Τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας. Ακόμα και αν δεν εγκριθεί ο κανονισμός, η Κυπριακή Δημοκρατία, θύμα της τουρκικής εισβολής, θα πρέπει να ξοδεύει πολύτιμο πολιτικο-διπλωματικό κεφάλαιο για να υπερασπίζεται την υπόστασή της, αντί να κατηγορεί την ‘Αγκυρα για την εισβολή και κατοχή του νησιού!

Καλά πληροφορημένοι διπλωματικοί κύκλοι στις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι Τουρκία και Βρετανία, σε στενή συνεργασία με τον Επίτροπο Διεύρυνσης Φούλε, κατέστρωσαν διπλή στρατηγική: είτε να περάσουν τώρα τον κανονισμό, αν συγκεντρώσουν τη σχετική πλειοψηφία στο ευρωκοινοβούλιο, είτε να τον κρατήσουν ως δαμόκλειο σπάθη, ώστε να στριμώξουν τους Ελληνοκύπριους να αποδεχθούν ανεπιθύμητη λύση εντός του 2010.

Οι συνέπειες τυχόν έγκρισης του κανονισμού δεν περιορίζονται σε Κύπρο και κυπριακό. Η Αγκυρα συνέδεσε την εφαρμογή του τελωνειακού πρωτοκόλλου, το δικαίωμα των κυπριακών σκαφών να ελλιμενίζονται- προσγειώνονται σε τουρκικά λιμάνια-αεροδρόμια, με την εφαρμογή του απευθείας εμπορίου. Αν εφαρμοσθεί ο κανονισμός, η ‘Αγκυρα θα εφαρμόσει το πρωτόκολλο, που δεν της δημιουργεί άλλωστε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Λευκωσία και Αθήνα θα βρεθούν τότε προ της ασφυκτικής πιέσεως να άρουν το βέτο στα οκτώ κεφάλαια, αφού προτίμησαν να συνδέσουν το βέτο όχι με το μείζον και εξωφρενικό, τη μη αναγνώριση της Κύπρου και την παραμονή κατοχικού στρατού, αλλά με το δευτερεύον, τα λιμάνια-αεροδρόμια.

Εχουν φυσικά το θεωρητικό δικαίωμα να ασκήσουν βέτο για αυτά τα πολύ σοβαρότερα, πολιτικά όμως θα τους είναι πολύ δύσκολο, αφού θα έχουν ήδη ικανοποιηθεί στο θέμα του πρωτοκόλλου.

Η τελική επιδίωξη Λονδίνου, Ουάσιγκτον και ¨Αγκυρας

Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι
α) η Τουρκία να διατηρεί χωρίς πολιτικό κόστος υπό κατοχή τη μισή Κύπρο, μην αναγνωρίζοντας ένα μέλος της ΕΕ, αλλά συνεχίζοντας χωρίς μείζον πρόβλημα την ενταξιακή της πορεία,
β) Αντί να κατηγορείται διεθνώς για την εισβολή και κατοχή της Κύπρου, να κατηγορούνται οι Ελληνοκύπριοι ότι δεν θέλουν λύση και να πιέζονται να δεχθούν όποια τους προτείνεται,
γ). Αθήνα και Λευκωσία θα απωλέσουν το μεγαλύτερο διπλωματικό χαρτί τους, όχι μόνο έναντι της Τουρκίας, αλλά και έναντι των Ευρωπαίων. Την πραγματική δηλαδή δυνατότητα βέτο, που μπορεί είτε να ανταλλαγεί με σοβαρά ανταλλάγματα από την Τουρκία και τις ΗΠΑ, είτε να χρησιμοποιηθεί από τη Γερμανία και τη Γαλλία για το όχι που θέλουν να πουν, αλλά δεν βρίσκουν τον τρόπο, προς την ‘Αγκυρα, για να συμπτυχθεί συμμαχία Αθήνας με Βερολίνο-Παρίσι.

Ηδη, ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ Ντάουνερ επανέφερε εμμέσως πλην σαφώς το σχέδιο Ανάν, κάνοντας λόγο για “παραμέτρους του ΟΗΕ”, που πρέπει να ληφθούν υπόψιν στη λύση. Οι παράμετροι είναι ο κωδικός όρος που συνήθως αναφέρεται στο καταψηφισθέν σχέδιο. Ταυτόχρονα, ο ΟΗΕ επιχειρεί να επανεισάγει δειλά την έννοια της επιδιαιτησίας και του χρονοδιαγράμματος, που απορρίπτει μέχρι τώρα ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ θέλουν να εισάγουν δικές τους “γεφυροποιές προτάσεις” και διολισθαίνουν στην τουρκική άποψη ότι πρέπει επιτέλους να τελειώσουν κάποτε οι διαπραγματεύσεις. ‘Oπως επισημαίνουν Κύπριοι διπλωμάτες, αυτό είναι σαν να βάζει κανείς το κάρο πριν το άλογο. Δίνοντας έμφαση στην ανάγκη σύντομου τερματισμού και όχι υποχώρησης της τουρκικής αδιαλλαξίας, στην πράξη επιβραβεύουν την τελευταία και πιέζουν την ελληνική πλευρά.

¨Αγνοια ή συμπαιγνία με ΗΠΑ-Tουρκία;

Η υπόθεση του εμπορίου είχε και άλλη παρενέργεια, γιατί δηλητηρίασε και έσπειρε μεγάλη καχυποψία στο κυπριακό πολιτικό σκηνικό. Ο κανονισμός θα μπορούσε πολύ ευκολότερα να σταματήσει προτού η Κομισιόν τον στείλει στο ευρωκοινοβούλιο. Για τις προθέσεις της Κομισιόν είχαν ενημερωθεί εγκαίρως η κυπριακή και ελληνική διπλωματία, οι Επίτροποι της Κύπρου και της Ελλάδας στις Βρυξέλλες, πιθανώς και οι Βουλές Κύπρου και Ελλάδας. Κανένας δεν έκανε τίποτα και εκ των υστέρων ισχυρίσθηκαν όλοι αυτοί άγνοια. Σε πολλούς ένα τέτοιο κολοσσιαίο “λάθος” και μάλιστα από τόσο πολλούς, φάνηκε απίστευτο. Και πάντως κανείς πολιτικός δεν παραιτήθηκε, κανείς υπηρεσιακός δεν τιμωρήθηκε! Μήπως υπάρχει κάτι σάπιο στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας; διερωτάται ένας βετεράνος πολιτικός ηγέτης στη Λευκωσία.

Δημοσιεύτηκε στον “Kόσμο του Επενδυτή”, στις 8.5.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ- Η γιουγκοσλαβική εμπειρία κι η διάλυση των Βαλκανίων

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 1 Μαΐου 2010

     ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

    Το βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα», σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Άκη Κοσώνα με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του «Το Πείραμα – Η γιουγκοσλαβική εμπειρία και η διάλυση των Βαλκανίων και στην συζήτηση που θα ακολουθήσει.

      Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 12 Μαϊου, στις 7.30 το απόγευμα στο πολιτιστικό κέντρο του Ι.Ν. Φανερωμένης. *

      Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε στο τηλέφωνο 210-6546742.

* Σε ευθεία γραμμή απο την 5η στάση Χολαργού στην λ. Μεσογείων.

 βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα» Φανερωμένης 8, Χολαργός 

Ηλεκτρ.διεύθ. nonamebk@acci.gr ή ενημερωθείτε μέσω του διαδικτύου στην ηλεκτρονική σελίδα https://papaleonidasdimitris.wordpress.com

 Ο Άκης Κοσώνας έγραψε ένα πολύ χρήσιμο βιβλίο. Ακριβώς έντεκα χρόνια πριν, παραμονές Πάσχα βομβαρδίστηκε από τις νατοϊκές δυνάμεις και αποδυναμώθηκε καθοριστικά η Σερβία, διαλύθηκε ότι είχε απομείνει από τη Γιουγκοσλαβία και ανασχηματίστηκαν τα σύνορα στα Βαλκάνια για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αμερικανική επιλογή να τελειώνουν με τη Γιουγκοσλαβία και να ανοίξουν το δρόμο στην ίδρυση νέων κρατών, δημιούργησε μια νέα κουλτούρα, μια νέα αντίληψη πραγμάτων στη βαλκανική χερσόνησο : Διέλυσε οριστικά την αίσθηση των ισχυρών κρατών και επέβαλε καθεστώς εξάρτησης από τρίτες δυνάμεις σε χώρες, που είτε υπήρχαν στο παρελθόν και σχημάτισαν τη Γιουγκοσλαβία, είτε δεν υπήρχαν και γεννήθηκαν τώρα.

Συγχρόνως, το όλο εγχείρημα κατέδειξε την ανυπαρξία της Ευρώπης ως ενιαίας δύναμης, ακόμα και ως συμμαχίας να κάνει κάτι την ώρα πολύ εξωευρωπαϊκές δυνάμεις δρούσαν (και στρατιωτικά) στα εδάφη της. Αυτό οδήγησε στη συμπέρασμα ότι οι χώροι δεν (αυτό)προσδιορίζονται πια τόσο γεωγραφικά, ως ενότητες, αλλά εξαρτησιακά.
Η Ελλάδα, μέρος της βαλκανικής, υπέστη άμεσα τις εξελίξεις και τις αλλαγές που προέκυψαν από τη διάλυση της γειτονικής χώρας. Συνορεύαμε με τη Γιουγκοσλαβία. Τώρα συνορεύουμε με τη «Μακεδονία». Έως τότε είχαμε μία Αλβανία στα βορειοδυτικά μας σύνορα. Τώρα υπάρχει κι άλλη μια με το «μαξιλάρι» της «Μακεδονίας» ανάμεσά μας, το Κόσοβο.

Στο βιβλίο περιγράφονται ρόλοι και συμπεριφορές χωρών, πολιτικών κομμάτων, διανοούμενων, δημοσιογράφων και παραγόντων. Παραγόντων που αγάπησαν την βαλκανική κρίση. Είναι οι ίδιοι που αγαπούν κάθε κρίση μια και μέσω αυτής πλουτίζουν και αλλάζουν τις δομημένες ισορροπίες έτσι ώστε να ετοιμάσουν την υποδοχή της επόμενης κρίσης.

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Οι Γερμανοί ξανάρχονται

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Απριλίου 2010

Άρδην τ. 79
 
Η λογική του «τέλους της ιστορίας», που ήκμασε κατά τα ρόδινα χρόνια της παγκοσμιοποίησης, υποστήριζε πως, στην Ευρώπη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα εγκαταλείπονταν οι ευρωπαϊκοί ανταγωνισμοί, που σχεδόν επί… οκτώ αιώνες ταλάνιζαν την ήπειρο και έγιναν αιτία για τις μεγαλύτερες πολεμικές συγκρούσεις που είδε ποτέ ο άνθρωπος. Κανένα εθνικό κράτος, ούτε καν αυτά των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών εθνών, δεν θα λειτουργούσε πλέον με όρους ιδιαίτερων γεωπολιτικών συμφερόντων, αλλά ως τμήμα μιας ευρωπαϊκής, πανηπειρωτικής κοινότητας, της πρώτης υπερεθνικής κοινωνικής, πολιτικής, αλλά και πολιτισμικής οργάνωσης στον κόσμο.
Κι αυτή η αντίληψη έμελλε να διαψευσθεί οικτρά, μαζί με τις υπόλοιπες σαπουνόφουσκες που διακινούσαν επί δεκαπενταετία οι ιδεολογικοί μηχανισμοί (δημοσιογράφοι, διανοούμενοι και πανεπιστημιακοί) της παγκοσμιοποίησης, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα. Η διάψευση αυτή πραγματοποιείται πλέον πανηγυρικά, καθώς το τοπίο της διεθνούς σκηνής μεταβάλλεται και σηματοδοτεί την έλευση ενός πολυπολικού και ασταθέστερου κόσμου: η άνοδος της Κίνας πρωτίστως και δευτερευόντως της Ινδίας, της Βραζιλίας και της Ρωσίας, και η ταυτόχρονη πτώση των ΗΠΑ, είναι τα γεγονότα που μετακινούν τις τεκτονικές πλάκες της διεθνούς πολιτικής, παροξύνοντας τους διεθνείς ανταγωνισμούς και ανατρέποντας το μεταψυχροπολεμικό διεθνές τοπίο.
Αυτό είναι το πλαίσιο της μεγάλης αναδιάταξης που λαμβάνει χώρα και στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Όπως και στην περίοδο 1871-1946, στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών μετασχηματισμών βρίσκεται πάλι η Γερμανία.
Η Γερμανία, για αλλη μια φορά μέσα σε 150  χρόνια νιώθει τον πειρασμό  να επεκτείνει την  ηγεμονία της σε ολόκληρη την ήπειρο, μετά από μια περίοδο σχετικής πολιτικής έκλειψης. Έτσι, μετά  την κατάρρευση της Ιεράς Συμμαχίας μέχρι  τον Μπίσμαρκ, ή στην περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης από το 1919 έως το 1931 ή κατά την περίοδο 1945-1989, ή Γερμανία  έμοιαζε με πολιτικό νάνο. Με τον Κάϊζερ και τον Χίτλερ αντίστροφα, στον Α΄ και τον Β΄ Παγκ. Πόλεμο θα επιχειρήσει να ενοποιήσει την Ευρώπη υπό την κυριαρχία της. Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσονται και οι πρόσφατες τάσεις που εκδηλώνει η Γερμανία του Φίσερ και της  Μέρκελ να ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις, προτάσσοντας μια… μονοπολική εκδοχή της Ενωμένης Ευρώπης.
Ο χώρος και η δημογραφία
Στη δεκαετία του 1990, πολύ συχνά ακουγόταν από τα στόματα των αναλυτών και των δημοσιογράφων: «Η Γερμανία έχει βυθιστεί στην εσωστρέφεια που προκάλεσαν οι τριγμοί της επανένωσης, αδυνατώντας έτσι να παίξει από μόνη της ευρύτερο ρόλο στην περιοχή». Όσοι υποστήριζαν αυτήν τη θέση παρέβλεπαν συστηματικά τις δημογραφικές, γεωγραφικές, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες δυναμικές με τις οποίες τροφοδοτούσε η Ανατολική Γερμανία τη γερμανική οικονομία.
Στην πραγματικότητα, μετά από μερικά χρόνια συνέβη το αντίθετο: Η επανένωση έδωσε το σήμα για την αναζωογόνηση της Γερμανίας. Κατ’ αρχήν δημογραφικά. Μετά το 1989, ο πληθυσμός της Γερμανίας ανέβηκε από τα 64 εκατομμύρια της ΟΓΔ στα 80, ξεπερνώντας κατά πολύ τις πάλαι ποτέ ισοδύναμες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις –την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή τη Γαλλία. Και εν συνεχεία γεωγραφικά: Οι γερμανικές επιχειρήσεις της Δύσης βρέθηκαν ενώπιον ενός «καπιταλιστικά κενού» χώρου, ο οποίος δεν αφορούσε μόνο την Ανατολική Γερμανία, αλλά και την Ανατολική Ευρώπη, τον οποίον εκμεταλλεύτηκαν παντοιοτρόπως. Τέλος, και κυριότερο, ως προς το εργατικό δυναμικό, το οποίο ξαφνικά βρέθηκε διαθέσιμο στο δυτικογερμανικό κεφάλαιο και του έδωσε τη δυνατότητα να μειώσει το εργασιακό κόστος, εγκαταλείποντας ουσιαστικά το «ρηνανικό», σοσιαλ­δημοκρατικό μοντέλο. Πλέον ο γερμανικός καπιταλισμός θα χαρακτηρίζεται από τη συμπίεση των μισθών, την πτώση της εσωτερικής ζήτησης και τη στροφή προς μια οικονομία έντονα εξαγωγικού χαρακτήρα. (περισσότερα βλ. στο άρθρο του αφιερώματός μας, Η Γερμανία υπερασπίζεται το μοντέλο ανάπτυξής της.)
Όσο για την Ανατολική Γερμανία, αυτή, μέσα σε μια δεκαετία, γέρασε και ερήμωσε: Από το 1989 μέχρι το 2008, ο πληθυσμός της μειώθηκε από τα 16 στα 12.8 εκατομμύρια, ενώ, στην περίοδο 1993 – 2008, πάνω από τα 2/3 των νέων (18-29 χρονών) την εγκατέλειψαν1. Είναι χαρακτηριστικό δε ότι η Γερμανική Ένωση των Συνδικάτων κατέγραψε σημαντικότατες απώλειες στον αριθμό των μελών της, από 11 εκατομμύρια το 1991, στα 7.7 το 20032. Και αυτό σε μια χώρα που ήταν ξακουστή για την ισχύ και την οργάνωση των συνδικάτων της.
Η ενοποίηση της Γερμανίας λειτούργησε εν είδει «πρωταρχικής συσσώρευσης της ηγεμονικής ισχύος» για το δυτικογερμανικό κεφάλαιο: Συνέβαλε ώστε να μπορέσει να εκδηλώσει έντονη εξωστρέφεια προς χώρες που παραδοσιακά οι Γερμανοί θεωρούσαν ζωτικό οικονομικοπολιτικό χώρο τους. Ως προς αυτό, αποφασιστικό ρόλο έπαιξαν δύο γεγονότα: Αφενός η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και ο πόλεμος εναντίον της Σερβίας, που ολοκλήρωσαν τη δορυφοροποίηση της Σλοβενίας και σε μικρότερο βαθμό της Κροατίας στη Γερμανία, και αφετέρου η είσοδος των χωρών της Κεντρικής Ευρώπης στην ΕΕ το 2004, που ενοποίησαν τον χώρο της Κεντρικής Ευρώπης, «φέρνοντας στο πιάτο» της Γερμανίας χώρες όπως η Τσεχία. Ένα δεύτερο κύμα επέκτασης του γερμανικού κεφαλαίου μετέβαλε σχεδόν όλη την Κεντρική Ευρώπη σε αυλή της Γερμανίας, με κάθε χώρα να εκπληρώνει συγκεκριμένες λειτουργίες στα πλαίσια ενός μικρο-περιφερειακού καταμερισμού. Και παράλληλα, αυτή η επέκταση επέτρεψε στο γερμανικό κεφάλαιο να επικρατήσει έναντι των υπολοίπων Ευρωπαίων ανταγωνιστών τους, μεταβάλλοντας σταδιακά την Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά σε οιονεί γερμανική αγορά.

Φεντεραλισμός, Δύο ταχύτητες, Ευρωατλαντισμός

Οι αλλαγές στην οικονομία πλαισιώθηκαν κι από ανάλογες εξελίξεις στο πολιτικό πεδίο. Η Γερμανία χρησιμοποιεί πλέον τους ευρωπαϊκούς θεσμούς προκειμένου να επιβάλει τα δικά της συμφέροντα. Κι αυτό ολοένα και πιο έντονα, καθώς η άνοδος της Ανατολικής Ασίας επεξέτεινε τον διεθνή ανταγωνισμό, ενώ η παγκοσμιοποίηση που επέβαλλε η Δύση βυθιζόταν σε κρίση.
Η Γερμανία ζητάει ουσιαστικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση να αποδεχτεί την πρωτοκαθεδρία που επιτάσσει η οικονομική της δύναμη και οι σφαίρες επιρροής που μεθοδικά οικοδομούσε. Γι’ αυτό και, σιγά σιγά, τόσο μέσα από την άτυπη και καθημερινή πολιτική πίεση, που αξίωνε τον μόνιμο, έμμεσο έλεγχο της ευρωπαϊκής προεδρίας, όσο και μέσα από απόπειρες θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως ήταν το Ευρωσύνταγμα (2005) ή η προσπάθεια της νεκρανάστασής του με τη Συνθήκη της Λισαβόνας (2007), οι Γερμανοί ολοένα και περισσότερο γύρευαν να κυριαρχήσουν πάνω σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Και ασφαλώς δεν είναι τυχαίο ότι, το κυρίαρχο στους ευρωπαϊκούς ιδεολογικούς μηχανισμούς όραμα μιας ομοσπονδοποιημένης Ευρώπης, έχει από πολλές απόψεις έντονη γερμανική χροιά. Το κείμενο του Πολωνού Ευρωβουλευτή Maciej Giertych που δημοσιεύουμε εδώ, μας επισημαίνει πόσο κοντά βρίσκεται σε ό,τι προσπάθησε να επιβάλει η Γερμανία κατά την διάρκεια του 2ου και του 3ου Ράιχ. Αυτή την ομοσπονδοποιημένη Ευρώπη προωθούν και τα γερμανοκρατούμενα ευρωπαϊκά κόμματα (της Κεντροδεξιάς, της Κεντροαριστεράς, αλλά και των Πρασίνων, οι οποίοι έχουν πρωταγωνιστικό ιδεολογικό ρόλο στην προώθησή τους). Αυτό το ομοσπονδιακό ευρωπαϊκό όραμα επιδιώκει να οργανώσει την Ευρώπη κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση της γερμανικής ομοσπονδίας, λειτουργώντας τελικά εν είδει θεσμικής της προέκτασης.
Η οικονομική κρίση τροποποίησε σε κάποιον βαθμό τη μορφή αυτού του γερμανικού σχεδίου, χωρίς όμως να αλλάξει την ουσία και το περιεχόμενό του. Απλώς, δίπλα στην απαίτηση για περιφερειοποίηση και κατακερματισμό της υπόλοιπης Ευρώπης, προέκυψε και μια αυξανόμενη αντιπαλότητα με την ευρωπαϊκή περιφέρεια και ιδιαίτερα τον Νότο. Όπως νιώσαμε πολύ καλά στο πετσί μας με τη στάση της Γερμανίας απέναντι στη χώρα μας, οι Γερμανοί θεωρούν ότι οι Νότιοι είναι διεφθαρμένοι, κατασπαταλούν τα κοινοτικά κονδύλια, ενώ ταυτόχρονα επιμένουν να διατηρούν υψηλούς τους μισθούς τους, να μην απελευθερώνουν εντελώς τα κοινωνικά αγαθά και να συντηρούν ψιχία κοινωνικού κράτους. Γι’ αυτό και, μέσα στις συνθήκες της υψηλής πίεσης που δημιουργεί η κρίση, οι Γερμανοί επιθυμούν να απεμπλακούν από τα προβλήματα που ταλανίζουν τον ευρωπαϊκό Νότο, ίσως μέσα από τη συγκρότηση μιας δεύτερης ευρωπαϊκής ταχύτητας. Έναν εξωτερικό ευρωπαϊκό βραχίονα, τον οποίο θα διατηρούν μεν ως αγορά για τα προϊόντα τους, θα τον συνδιαχειρίζονται με οργανισμούς όπως το Δ.Ν.Τ. και θα επιβάλλουν μεσο-μακροπρόθεσμα κάποιους περιορισμούς στη χρηματοδότηση, στη μετακίνηση, στα ευρωπαϊκά δικαιώματα κ.ο.κ. Σ’ αυτόν τον εξωτερικό βραχίονα, από τον οποίο το ευρωπαϊκό κέντρο θα παίρνει και θα αφήνει ό,τι θέλει, πιθανόν να έχει θέση και η Τουρκία, ακριβώς γιατί αυτός θα διακρίνεται από την υπόλοιπη Ε.Ε. σε πολλά επίπεδα, προφυλάσσοντας έτσι στην προκειμένη περίπτωση τη μητρόπολη από τις αρνητικές συνέπειες που θα είχε η ένταξη της Τουρκίας στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Όσο για τις αντιδράσεις από τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, ιδιαίτερα από τη Γαλλία, η γερμανική στρατηγική έχει φροντίσει να δημιουργήσει ένα πλαίσιο υπέρβασής της, παίζοντας και το χαρτί του ευρωατλαντισμού.
Ο ευρωατλαντισμός συνέφερε και συμφέρει τη Γερμανία για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχήν, γερμανικά και αμερικάνικα συμφέροντα συνέπιπταν σε ό,τι έχουν να κάνουν με την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Μπορεί οι Αμερικάνοι να διέλυσαν τα Βαλκάνια και να προωθούσαν την ένταξη των, σε μεγάλο βαθμό, ελεγχόμενων από αυτούς χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην ΕΕ, γιατί μεταξύ άλλων επιθυμούσαν να ελέγχουν γεωπολιτικά την Ευρώπη· αυτό όμως ευνοούσε και τους Γερμανούς, διότι η παρέμβαση των ΗΠΑ ενίσχυε τους ίδιους, είτε γιατί τους επέτρεπε να βάλουν χέρι στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, είτε γιατί κρατούσαν έξω τους πιθανούς ανταγωνιστές (π.χ. τη Ρωσία). Τι κι αν έτσι υπονομευόταν πολύ σοβαρά η προοπτική μιας ανεξάρτητης, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, Ευρώπης; Εν τέλει, αυτό μάλλον ενδιέφερε πολύ περισσότερο τους Γάλλους, παρά τους Γερμανούς, που ας μην ξεχνάμε ότι ποτέ δεν έπαψαν να διατηρούν τις αμερικανικές βάσεις στο εσωτερικό τους. Από αυτή τη σκοπιά, μπορούμε να καταλάβουμε τώρα το γιατί αυτό που εκδηλώθηκε, κατά την προπαρασκευή του πολέμου στο Ιράκ, ως γαλλογερμανικός άξονας αντίθεσης στις ΗΠΑ (η κατά Ράμσφελντ παλιά Ευρώπη) ήταν εξαίρεση και ότι, προς το παρόν, ο κανόνας που επιθυμεί να διατηρεί η Γερμανία στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ είναι αυτός της στενής συνεργασίας, όπως είδαμε ότι συνέβη κατά τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και του Αφγανιστάν.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, σήμερα, οι Γερμανοί θεωρούν πως ο δρόμος για την Ευρώπη που οι ίδιοι επιθυμούν περνάει μέσα από την ενίσχυση του ευρωατλαντισμού. Κι ακριβώς αυτός είναι ο ρόλος των μεγάλων γερμανικών ιδρυμάτων και δεξαμενών σκέψης όπως είναι αυτό του Mπέρτελσμαν, τα οποία συστηματικά επεξεργάζονται πιθανές εκδοχές τούτης της γερμανοαμερικανικής στρατηγικής (βλ. και την ανάλυση του Πιερ Ιλάρ πάνω στο συγκεκριμένο ίδρυμα).
Ελλάδα: Το πρώτο πειραματόζωο
Θύμα αυτής της στρατηγικής, ήδη από το 1999 και τον βομβαρδισμό της Σερβίας, υπήρξε και η περιοχή μας, τα Βαλκάνια. Κι εδώ, η σύμπλευση με την Αμερική ήταν ολοκληρωτική. Έτσι, για περίπου είκοσι χρόνια, Αμερικάνοι και Γερμανοί ξανασχεδιάζουν τον χάρτη της Βαλκανικής, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια «νέα τάξη» –εξάλλου όλες αυτές οι ευρωπαϊκές επιτροπές επιδιαιτησίας και κρατικής αναδιοργάνωσης, που λειτουργούν στις νεότευκτες, αλλά και στις παλιές βαλκανικές χώρες, είναι γερμανικής έμπνευσης.
Στην περίπτωση της χώρας μας, τα μέσα της υποταγής ήταν πολιτικοοικονομικά. Καθώς η αμερικανική πρεσβεία αξίωνε τον ολοκληρωτικό έλεγχο της χώρας, επιβάλλοντας μέχρι και λίστες στα κανάλια για το ποιον θα καλούν στην τηλεόραση, η ήδη αισθητή οικονομική διείσδυση της Γερμανίας επιταχύνθηκε καθ’ όλη αυτή την περίοδο. Έτσι, η Ζίμενς αποτέλεσε προνομιακό ανάδοχο παντός είδους κρατικών διαγωνισμών, ενώ τα κατασκευαστικά «θαύματα» του εκσυγχρονισμού, όπως είναι το Ελευθέριος Βενιζέλος, πραγματοποιήθηκαν μέσω αποικιακών συμφωνιών με γερμανικές εταιρείες –ενώ στο ίδιο μήκος κύματος μπορούμε να εντοπίσουμε διείσδυση στα ΜΜΕ (π.χ. με τον Alpha). Επίσης, στενές είναι η σχέσεις με πολιτικά τζάκια και επιφανείς πολιτικούς της χώρας μας, από την οικογένεια Μητσοτάκη, τον Άκη Τσοχατζόπουλο μέχρι τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Σημίτη, ο αδερφός του οποίου είναι εξέχον μέλος της γερμανικής νομενκλατούρας.
Όλες αυτές οι τάσεις θα ενισχυθούν τώρα που η Ελλάδα βρίσκεται υπό οικονομική κατάρρευση. Και είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η κυρία Μέρκελ επιθυμεί να υιοθετήσουμε τις συνταγές του ΔΝΤ για να ξεφύγουμε από την κρίση, που περιλαμβάνουν καταιγιστικές ιδιωτικοποιήσεις και συμπίεση των μισθών. Γιατί, απλούστατα, το γερμανικό κεφάλαιο θα διεκδικήσει τη μερίδα του λέοντος από την εκποίηση στην οποία θα προβεί η ελληνική κυβέρνηση. Όσο για την περίφημη «διοικητική μεταρρύθμιση» που ευαγγελίζεται ο πρωθυπουργός με τον Καλλικράτη, κι αυτός συνδέεται έμμεσα με τη γερμανοκίνητη ΕΕ, στον βαθμό που εντάσσεται στη λογική της ομόσπονδης ΕΕ των περιφερειών.
Έπειτα απ’ όλα αυτά, είναι σαφές πως η Ελλάδα αποτελεί το πρώτο πειραματόζωο πάνω στο οποίο η Γερμανία δοκιμάζει τα σχέδιά της για τον μετασχηματισμό της ΕΕ. Ως προς αυτό, είναι σαφές πως όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από τα «δεξιά» ή από τα «αριστερά», στήριξαν ή ανέχτηκαν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τους βομβαρδισμούς της Σερβίας που ακολούθησαν την άνοιξη του 1999, θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Γιατί απλούστατα αυτά αποτέλεσαν τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε η ηγεμονία των Αμερικάνων, των Γερμανών και των νεο-οθωμανών στην περιοχή. Εν τέλει, έντεκα χρόνια μετά, περίτρανα αποδεικνύεται ότι ο ελληνικός λαός είχε πολύ σωστό ένστικτο, όταν υποστήριζε την αντίσταση του σερβικού λαού στον πόλεμο του ΝΑΤΟ, διότι είχε αντιληφθεί διαισθητικά ότι, αργά ή γρήγορα, θα έρθει και η σειρά μας.
Αντιφάσεις και όρια του γερμανικού σχεδίου
Βεβαίως, όλα τα παραπάνω είναι μόνο μία τάση, την οποία τροφοδοτούν η συμπεριφορά και οι φιλοδοξίες των Γερμανών. Μάλιστα, το πράττουν αυτό με τον ιδιαίτερο, χαρακτηριστικό «γερμανικό τρόπο», δηλαδή συχνά με έναν απροκάλυπτο, αυτο-αναφορικό και ωμό τρόπο, ο οποίος έχει αρχίσει ήδη να θέτει όρια στις προοπτικές υλοποίησης των σχεδίων αυτών. Οι Γερμανοί επιθυμούν να συντηρήσουν τον ευρωπαϊκό χώρο ως μια αγορά για τα προϊόντα τους, ενώ ταυτόχρονα επιβάλλουν πολιτικές που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συρρικνώνουν τη ζήτηση τόσο στην ίδια τη Γερμανία όσο και σε αυτές τις χώρες!
Όπως ακριβώς συνέβη με το 2ο ή το 3ο Ράιχ, έτσι και τώρα, ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύεται η Γερμανία στην ευρωπαϊκή πολιτική δημιουργεί αναπόφευκτα αντισυσπειρώσεις. Έτσι, σταδιακά, και κυρίως με αφορμή την αναλγησία με την οποία αντιμετώπισε η Γερμανία τη χώρα μας, πολλές ευρωπαϊκές δυνάμεις –όπως είναι η Γαλλία, η μονίμως ευρωσκεπτικίστρια Μ. Βρετανία, αλλά και η σε ανάλογη μοίρα με εμάς Ισπανία– άρχισαν να ανησυχούν για την τροπή που παίρνει η φυσιογνωμία της Ε.Ε. Και είναι αυτές οι αντισυσπειρώσεις που θα γεννήσουν αντίρροπες συμμαχίες στις γερμανικές τάσεις για κυριαρχία. Η Γερμανία της Μέρκελ δεν διαθέτει τα μεγέθη για να επιτύχει διά της οικονομίας εκεί όπου απέτυχε ο Μπίσμαρκ και ο Χίτλερ. Και ήδη, στο ζήτημα της αντιμετώπισης της κρίσης του χρέους της Ελλάδας, η Γερμανία ήρθε σε σε αντιπαράθεση με ένα μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών χωρών.  
Η Ευρώπη μπορεί να είναι ενωμένη και ισόρροπη μόνο στον βαθμό που θα σέβεται την αυτονομία των εθνών της και την ισορροπία δυνάμεων που θα περιλαμβάνει το σύνολο των μεγάλων και μικρών χωρών, από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια.
Αυτό το σημείο θα πρέπει να το προσέξει η Ελλάδα, γιατί ακριβώς οι τριγμοί που θα δημιουργηθούν στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα μπορούσαν να αποτελέσουν στοιχεία για μια εναλλακτική εθνική στρατηγική από την πλευρά της χώρας μας. Αρκεί να θελήσουν να το εκμεταλλευτούν οι τραγικά γελοίες και ευτελισμένες ελίτ και η κυβέρνηση της χώρας μας.

Μια ισορροπημένη και δημοκρατική Ευρώπη
Ωστόσο, οι αντιφάσεις του γερμανικού σχεδίου είναι που καθιστούν εφικτή και μια εναλλακτική προοπτική, που στέκεται στον αντίποδα της ευρωατλαντικής Ευρώπης-φρούριο.
Πρόκειται για μια πολυμερή και δημοκρατική εκδοχή της Ευρώπης, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, που περιλαμβάνει ως ισότιμες συνιστώσες τόσο την Ανατολική Ευρώπη, όσο και τα Βαλκάνια. Μόνον τότε θα μπορούσε να καταστεί πραγματικά δημοκρατική η Ευρώπη, για τον απλούστατο λόγο η ύπαρξη και άλλων μεγάλων συνιστωσών, όπως είναι η ανατολική, με επικεφαλής τη Ρωσία ή τα Βαλκάνια, θα εξισορροπούσε την ισχύ της κεντροευρωπαϊκής συνιστώσας και ιδιαίτερα τη γερμανική πρωτοκαθεδρία. Και μόνον έτσι, στα πλαίσια της ισορροπίας ισχύος των ευρωπαϊκών δυνάμεων, θα μπορέσουν και τα μικρότερα έθνη να ορθοποδήσουν δίχως να αποτελούν έρμαια της μίας ή της άλλης μεγάλης δύναμης. Και τούτο ισχύει ιδιαίτερα για τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες μέχρι πρότινος ήταν αναγκασμένες να συμμετέχουν σε γεωπολιτικά συστήματα που συμμετείχαν οι ηγεμονικές δυνάμεις είτε της Δύσης είτε της Ανατολής, κι έτσι κατέληγαν πάντοτε να χάνουν μεγάλο μέρος της ανεξαρτησίας τους.
Επιπρόσθετα, σε μια τέτοιου τύπου ισορροπημένη Ευρώπη, που έχει απορρίψει το ομοσπονδιακό μοντέλο προς χάριν μιας συνομοσπονδιακής δομής, καμία μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη δεν θα μπορεί να επιβάλει απροκάλυπτα τον δικό της αποικιακό καταμερισμό, καταστρέφοντας τις οικονομίες των μικρότερων χωρών. Και ούτε βέβαια υπό αυτές τις συνθήκες θα ήταν εφικτή η επιβολή μιας σκληρά αντιλαϊκής και φιλελεύθερης πολιτικής, όπως συμβαίνει σήμερα.
Ούτως ή άλλως, η νέα πολυπολική εκδοχή του παγκόσμιου συστήματος ευνοεί όσο τίποτε άλλο την ανάπτυξη μορφών περιφερειακής συνεργασίας, ιδιαίτερα με τα Βαλκάνια, τη Νότια Ευρώπη, και προοπτικά τη Ρωσία, και ας μην ξεχνάμε ότι δίπλα μας έχουμε μια νεο-οθωμανική Τουρκία των 70 εκατομμυρίων, που είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να μας δορυφοροποιήσει.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Perry Anderson, A New Germany, περιοδικό New Left Review, τ. 57, Μάιος-Ιούνιος 2009.

2. Ό.π.

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ευρώπη, Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Για να μην ξεχνάμε (21 Απριλίου 1967)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Απριλίου 2010

Ποτέ πια χούντα

Ιστορικό πλαίσιο
Η ελληνική δικτατορία 1967-1974 θεωρείται διεθνώς ένα ακόμα επεισόδιο του Ψυχρού Πολέμου, στην μάχη μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η προσπάθεια της Σοβιετικής Ένωσης να προσεταιριστεί έθνη που ανήκαν στην Δύση, ενισχύοντας φιλοσοβιετικές και φιλοκομμουνιστικές ομάδες, συχνά οδηγούσε σε αντίδραση απο την μεριά των Δυτικών και κυρίως των Αμερικανών που ήταν επικεφαλής του δυτικού συνασπισμού.
Στο εσωτερικό των χωρών, στις πιο βίαιες περιπτώσεις, αυτή η μάχη κατέληγε είτε σε πλήρη επικράτηση των κομμουνιστών όπως στο Βιετνάμ/Καμπότζη ή σε στρατιωτική δικτατορία των πιο ακραίων δυτικόφιλων εθνικιστών (Χιλή, Αργεντινή). Στην περίπτωση της Ελλάδας, όπως και στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, οι στρατιωτικοί ανέλαβαν να αντιμετωπίσουν αυτό που εκλάμβαναν ως κομμουνιστικό κίνδυνο με περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών και εγκαθίδρυση δικτατοριών. Σε αυτήν την δράση τους είχαν συχνά την σιωπηρή ανοχή έως και σε μερικές περιπτώσεις ανοιχτή συμπαράσταση της Δύσης και κυρίως των ΗΠΑ.
Κατά τον Σάμιουελ Χάντινγκτον η ελληνική δικτατορία δεν πρέπει να αναλύεται ως ένα μεμονωμένο γεγονός αλλά ως μέρος ενός παγκόσμιου παιχνιδιού, μέρος ενός κύματος δικτατοριών. Όπως εξηγεί ο συγγραφέας στο βιβλίο The Third Wave, με πολλές αναφορές στην ελληνική δικτατορία και μεταπολίτευση, ο κόσμος έχει περάσει τρία κύματα αποσταθεροποίησης και δημοκρατικοποίησης. Η Ελλάδα βρέθηκε στο τρίτο κύμα εκδημοκρατισμού, την περίοδο του 70-80 μαζί με άλλες χώρες όπως οι προαναφερθείσες Ισπανία, Πορτογαλία αλλά και οι Βραζιλία, Παναμάς, Γρενάδα κ.ά.

Πολιτικές εξελίξεις που οδήγησαν στη χούντα
Αποστασία του 1965
Τον Ιούλιο του 1965 σημειώθηκε σοβαρό ρήγμα στις τάξεις του κυβερνώντος κόμματος Ένωση Κέντρου, γνωστό στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας με τον όρο Αποστασία του 1965 ή Ιουλιανά. Αφορμή υπήρξε η απόφαση του Γεωργίου Παπανδρέου να αντικαταστήσει τον Πέτρο Γαρουφαλιά από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και η άρνηση του τότε Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ να υπογράψει το σχετικό διάταγμα, αν ο διάδοχος του Γαρουφαλιά δεν απολάμβανε της απόλυτης εμπιστοσύνης του.Ο Γ. Παπανδρέου αναγκάστηκε από τον Κωνσταντίνο να παραιτηθεί στις 15 Ιουλίου 1965. Από εκείνη την ημέρα και μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου του 1966, ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να σχηματίσει κυβερνήσεις με τη συμμετοχή κατά διαστήματα 48 βουλευτών της παράταξης Ένωση Κέντρου (αποστατών) που εγκατέλειψαν τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ο όρος «Αποστασία» προήλθε από τον χαρακτηρισμό αποστάτες που αποδόθηκε στους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που, υπό την προτροπή του επίσης βουλευτή της Ένωσης Κέντρου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πήραν μέρος ή έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στις κυβερνήσεις της περιόδου αυτής. Ο Κωνσταντίνος αρχικά διόρισε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα με υπουργούς αποστάτες βουλευτές την Ένωσης Κέντρου. Η νέα κυβέρνηση όμως δεν είχε πλειοψηφία στην Βουλή, οπότε σχηματίστηκε άλλη κυβέρνηση υπό τον Ηλία Τσιριμώκο.
Όλη η περίοδος που ακολούθησε την αποπομπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου χαρακτηρίζεται γενικότερα ως περίοδος πολιτικής ανωμαλίας. Στις 21 Απριλίου του 1967 και ενώ είχαν προκηρυχθεί εκλογές για τις 28 Μαΐου, αξιωματικοί του στρατού, υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου, και συμμετοχή του ταξίαρχου Στυλιανού Παττακού και του συνταγματάρχη Νικόλαου Μακαρέζου κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα

Έτσι άρχισε http://www.youtube.com/watch?v=mpdA5TOh-ss&feature=player_embedded#!

Το παραλήρημα του δικτάτορα http://www.youtube.com/watch?v=fWuzaapQB4s&feature=player_embedded

Η κατάληξη http://www.youtube.com/watch?v=mQtV6oUaNUY&feature=player_embedded

Και η εθνική τραγωδία http://www.youtube.com/watch?v=iHQXNKus03Q&feature=player_embedded

Αναρτήθηκε από kafeneio-gr.blogspot.com

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η στρατηγική του Βυζαντίου μάθημα για τις ΗΠΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Μαρτίου 2010

Ο ιστορικός Εντουαρντ Λούτβακ προτείνει να διδαχθούν από τη διπλωματία του

Συνέντευξη στον Δημητρη Δεληολανη

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους, πρέπει να διδαχθούν από το Βυζάντιο. Να χρησιμοποιήσουν με επιδεξιότητα ένα αρτιότατο δίκτυο πληροφοριών σε συνδυασμό με τη διπλωματία και, μόνο σε έσχατες περιπτώσεις, έναν καλά εκπαιδευμένο επαγγελματικό στρατό. Αυτοί οι ευφυείς χειρισμοί, που διατήρησαν κραταιά τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία επί μία χιλιετία.

Ο 68χρονος στρατηγικός σύμβουλος και ιστορικός Εντουαρντ Λούτβακ, κορυφαίος εκπρόσωπος του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών της Ουάσιγκτον, οχυρού της ρεπουμπλικανικής Δεξιάς, τεκμηριώνει αυτή τη θέση στο ογκώδες βιβλίο «Η Μεγάλη Στρατηγική του Βυζαντίου», που κυκλοφόρησε ταυτόχρονα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ιταλία. Ο Λούτβακ κατά καιρούς εργάστηκε ως σύμβουλος των υπουργείων Αμύνης και Εξωτερικών και του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ.

«Η Αμερική ποτέ δεν υπήρξε Ρώμη. Και αν σήμερα εφαρμόσει τη στρατηγική της –αμείλικτη επέκταση, κυριαρχία σε ξένους λαούς, το εξοντωτικό πρότυπο ολοκληρωτικού πολέμου–, το μόνο που θα καταφέρει είναι να επισπεύσει την παρακμή της. Είναι πολύ πιο χρήσιμο να μελετήσει τη στρατηγική της ανατολικής πτέρυγας της αυτοκρατορίας, που ξεπέρασε τη δυτική σε διάρκεια κατά 8 αιώνες», συμβουλεύει ο Λούτβακ την κυβέρνηση Ομπάμα. Χωρίς, βεβαίως, να χάσει την ευκαιρία, σε αυτήν τη συνέντευξή του που μας παραχώρησε στη Ρώμη, να εκτοξεύσει και δηλητηριώδεις αιχμές προς την πλευρά των εξτρεμιστών Ρεπουμπλικανών, οι οποίοι επικράτησαν επί Μπους.

Διπλωματία

– Ποιο ήταν το καθοριστικό νεωτεριστικό στοιχείο που διαφοροποιούσε τη στρατηγική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σε σχέση με τη Ρωμαϊκή;

– Οι Ρωμαίοι της Κωνσταντινούπολης επινόησαν μια νέα στρατηγική, το απόλυτο δόγμα της οποίας ήταν ότι οι απειλές αντιμετωπίζονται με τη διπλωματία. Αυτό μεταφράζεται σε κάτι το εξαιρετικά απλό: αν ο εχθρός σού επιτίθεται ή σε απειλεί, τότε πρέπει να ψάξεις για κάποιον άλλον εχθρό, ο οποίος θα είναι σε θέση να απειλήσει ή και να επιτεθεί στον πρώτο. Οι Βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν τις ένοπλες δυνάμεις τους μόνο για να χειριστούν την απειλή, να καθυστερήσουν τους εισβολείς, να ανακόψουν την προέλασή τους ή για να ενισχύσουν τους νέους συμμάχους. Σε αντίθεση με τους Ρωμαίους, δεν έριχναν τον στρατό τους στην αποφασιστική μάχη, εκείνη που ενδεχομένως να έκρινε την έκβαση του πολέμου. Οι Βυζαντινοί απέφευγαν συστηματικά τις κατά μέτωπον συγκρούσεις. Προτιμούσαν πάντα να μάχονται μέσω τρίτων και μόνον όταν αυτό δεν ήταν δυνατόν, εφάρμοζαν μια τακτική ανταρτοπολέμου, για να φθείρουν και να εξαντλήσουν τους εισβολείς. Πάντα, όμως, έριχναν το κύριο βάρος στη διπλωματική προσπάθεια, που ήταν διαρκής: αναζητούσαν πιθανούς συμμάχους, ακόμη και σε εξαιρετικά απομακρυσμένες περιοχές, και τους έπειθαν να πολεμήσουν για λογαριασμό της Κωνσταντινούπολης.

– Αυτό το νεωτεριστικό στοιχείο ισχύει και σε σχέση με τη στρατηγική που εφήρμοζαν τα άλλα βασίλεια εκείνης της περιόδου;

– Βεβαίως. Ηταν μια σπουδαία αλλαγή στρατηγικής. Βασιζόταν στη μεγάλη ικανότητα που επέδειξαν οι Βυζαντινοί στη δημιουργία, τη συντήρηση και την αξιοποίηση ενός πολύ αποτελεσματικού δικτύου πληροφοριών – σήμερα θα λέγαμε intellingence. Η λειτουργία ενός τέτοιου δικτύου απαιτούσε την ύπαρξη μιας ιθύνουσας ελίτ με βαθιά παιδεία, που ήταν σε θέση να χειριστεί, να αξιολογήσει και να αξιοποιήσει τις πληροφορίες κατά τη διπλωματική δραστηριότητά της. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας είχε στη διάθεσή του μια μορφωμένη ελίτ που μπορούσε να κάνει μακρινά ταξίδια, να επισκεφθεί ξένες χώρες, να καταλάβει ποια είναι η πολιτική κατάσταση εκεί και να αναλύσει ενδεχόμενους κινδύνους. Και, βεβαίως, να συντάξει σωστές και ακριβείς αναφορές. Με αυτόν τον τρόπο, επί παραδείγματι, το έτος 550 οι κυβερνώντες στην Κωνσταντινούπολη ήταν οι μόνοι που γνώριζαν πολύ καλά τι συνέβαινε στην κεντρική Ασία. Ολα αυτά δεν θα ήταν εφικτά, αν δεν υπήρχε ως υπόβαθρο η ελληνική και ελληνιστική παιδεία, την οποία η άρχουσα τάξη στο Βυζάντιο διαφύλαξε και καλλιέργησε με μεγάλη αγάπη. Αυτή η ελληνική παιδεία προσέφερε ένα ευρύ πολιτιστικό πλαίσιο, το οποίο επέτρεπε τη δημιουργία δικτύου πληροφοριών, το οποίο, με τη σειρά του, επέτρεπε τη διπλωματική δραστηριότητα. Επέτρεπε, δηλαδή, να εντοπιστούν οι πιθανοί νέοι σύμμαχοι και να βρεθούν τα κατάλληλα επιχειρήματα ώστε να πειστούν να πολεμήσουν για χάρη της Κωνσταντινούπολης. Κανένας άλλος δεν μπορούσε να εφαρμόσει παρόμοια στρατηγική.

– Αυτό είναι το στοιχείο της βυζαντινής στρατηγικής που θεωρείτε επίκαιρο και χρήσιμο για τη σημερινή στρατηγική των ΗΠΑ;

– Ακριβώς αυτό είναι το μεγάλο μάθημα των Βυζαντινών προς την Ουάσιγκτον: όταν έχεις κάποιο πρόβλημα στην Υεμένη ή στο Αφγανιστάν, δεν πρέπει να ορμάς εκεί με τις στρατιές σου, οι οποίες, μόνο στο Αφγανιστάν, σου κοστίζουν κατά μέσον όρο 1 δισ. δολάρια το χρόνο. Πρέπει, αντιθέτως, να μελετήσεις την κατάσταση και να βρεις ποιος έχει τα ίδια συμφέροντα με σένα. Οι Κινέζοι συνορεύουν με το Αφγανιστάν και έχουν σοβαρά προβλήματα με τους ένοπλους ισλαμιστές. Γιατί, επί παραδείγματι, να μην αναλάβουν οι Κινέζοι το κόστος της εκπαίδευσης και του εξοπλισμού των κυβερνητικών δυνάμεων ασφαλείας στο Αφγανιστάν; Το ίδιο ισχύει και για τους Ρώσους. Δέχονται σοβαρές απειλές από τους ισλαμιστές τρομοκράτες, έχουν ανοιχτό μέτωπο στην Τσετσενία, σοβαρά προβλήματα στο Νταγκεστάν και αλλού. Ενδεχόμενη νίκη των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν θα αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα για τη Μόσχα. Πρέπει η Αμερική να βρει τον τρόπο ώστε οι Ρώσοι να αναλάβουν ένα σημαντικό μερίδιο του κόστους στο Αφγανιστάν.

Αφγανιστάν και Ιράκ

– Κάνετε την αυτοκριτική σας; Αν θυμάμαι καλά, ήσαστε μεταξύ των ένθερμων οπαδών της στρατηγικής του Μπους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ…

– Οχι, καθόλου. Το 2003 τάχθηκα κατά της εισβολής στο Ιράκ. Δεν συμφωνούσα με τις αγαθές προθέσεις που αιτιολογούσαν την εισβολή. Και λέω αγαθές προθέσεις διότι, όπως οι πάντες τώρα πλέον γνωρίζουν, οι Αμερικανοί δεν εισέβαλαν στο Ιράκ για το πετρέλαιο, όπως είχαν υποθέσει τότε κάποιοι αφελείς. Εισέβαλαν στο Ιράκ για να πετύχουν έναν σοβαρό πολιτικό στόχο: να επιβάλουν το δημοκρατικό σύστημα σε μια σημαντική αραβική χώρα, που θα έπρεπε να αποτελέσει πρότυπο και για τις υπόλοιπες χώρες του αραβικού κόσμου. Η εισβολή έγινε με αγαθό σκοπό. Αλλά εγώ δεν είμαι τόσο αγαθός και δεν πίστεψα ότι η Αμερική έπρεπε να βάλει στο κέντρο της προσοχής της και να επενδύσει τόσο πολλά για να βοηθήσει τους Ιρακινούς να ζουν πολιτισμένα. Βεβαίως, οι αριστεροί ανά τον κόσμο προσπάθησαν να ερμηνεύσουν την εισβολή του Μπους με τους μόνους όρους που οι ίδιοι κατανοούν. Ελεγαν ότι οι Αμερικανοί πήγαν εκεί για να αρπάξουν το πετρέλαιο. Οπως όλοι ξέρουμε, οι Αμερικανοί ούτε καν προσπάθησαν να προστατεύσουν τις πετρελαιοπηγές, να διαφυλάξουν τους αγωγούς, να εμποδίσουν τη διακοπή της εξόρυξης από τον Σαντάμ. Ηταν μια εισβολή ανιδιοτελής, από οικονομική άποψη, κι εγώ δεν πιστεύω στις ανιδιοτελείς εισβολές. Προτιμούσα η κυβέρνηση Μπους να επικεντρωθεί στα δικά μας προβλήματα, σε ό, τι συμβαίνει στο σπίτι μας και στη Λατινική Αμερική, που είναι η αυλή του σπιτιού μας, αντί να τρέχει τόσο μακριά προκειμένου να βοηθήσει τους Ιρακινούς.

– Συμφωνείτε, λοιπόν, με όσους είχαν μιλήσει τότε για «τροτσκισμό» των Ρεπουμπλικανών;

– Ναι, είναι επιτυχής η περιγραφή. Το σκεπτικό τους ήταν ότι ο ισλαμικός κόσμος παράγει βία εναντίον όλων των μη μουσουλμάνων, από το Μιντανάο μέχρι τις Φιλιππίνες, την Ταϊλάνδη, τη Μέση Ανατολή, τη Ρωσία, τη Νιγηρία. Οπουδήποτε οι μουσουλμάνοι έρχονται σε επαφή με μη μουσουλμάνους, τους επιτίθενται, καταφεύγουν στη βία. Σκέφτηκαν τότε στην Ουάσιγκτον ότι η σωστή απάντηση σε αυτό το φαινόμενο ήταν η δημοκρατία, αρχής γενομένης από τον αραβικό κόσμο, όπου δεν υπάρχει ούτε μία χώρα με γνήσιο δημοκρατικό καθεστώς. Ούτε μία. Δεν είναι ούτε ο Λίβανος, όπου επικρατεί μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ θρησκευτικών ομάδων. Ας αναζητήσουμε, είπαν, την αραβική χώρα με το υψηλότερο ποσοστό αλφαβητισμού και πτυχιούχων. Ποια είναι; Το Ιράκ. Ας επιβάλουμε, λοιπόν, δημοκρατικό καθεστώς στο Ιράκ. Κατά την άποψή μου, ήταν ένα σχέδιο με εμφανή στοιχεία μεγαλομανίας, καθόλου ρεαλιστικό και πάρα πολύ δαπανηρό. Δεν είχαμε την πολυτέλεια να κάνουμε τέτοιου είδους πειράματα, όπως αποδείχθηκε οδυνηρά μετά την εισβολή. Ναι, λοιπόν, υπήρχαν στοιχεία «τροτσκισμού», διότι ήταν ένα σχέδιο επαναστατικό και τρομερά φιλόδοξο, μάλλον ουτοπικό, θα έλεγα. Οι Βυζαντινοί δεν θα έπεφταν ποτέ σε τέτοια παγίδα.

Ρωσία και Κίνα

– Στο βιβλίο σας επιμένετε ιδιαιτέρως και σε ένα άλλο στοιχείο που χαρακτήρισε τη στρατηγική των Βυζαντινών. Σε αντίθεση με τους Ρωμαίους, οι Βυζαντινοί δεν αποσκοπούσαν στην ολοκληρωτική συντριβή του εχθρού, διότι θεωρούσαν ότι ο σημερινός εχθρός μπορεί να γίνει ο αυριανός σύμμαχος. Αυτό ισχύει και για τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με την Κίνα και τη Ρωσία;

– Οχι. Η Ρωσία και η Κίνα είναι δύο μεγάλες δυνάμεις, που εμφανίζουν πολύ χαμηλό επίπεδο αντιπαλότητας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν τίθεται θέμα συντριβής τους. Η καθοριστικής σημασίας διδαχή της βυζαντινής στρατηγικής έπρεπε να ληφθεί υπ’ όψιν πριν από την εισβολή στο Ιράκ. Επρεπε να είχαμε λάβει υπ’ όψιν ότι, αν καταστρέψουμε τον Σαντάμ Χουσεΐν, τότε θα ήμαστε αναγκασμένοι να αναμετρηθούμε μόνοι με το Ιράν. Οσο κυβερνούσε ο Σαντάμ, μπορούσε να ανακόψει το Ιράν – επικρατούσε κάποια ισορροπία ανάμεσα στις δύο χώρες. Δεν χρειαζόταν άμεση επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Μπους ο πρεσβύτερος σταμάτησε την προέλασή του στο Ιράκ το 1991, στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, ακριβώς για να επιτρέψει στο καθεστώς του Σαντάμ να παραμείνει στη θέση του και να συνεχίσει να λειτουργεί ως ανάχωμα προς το Ιράν. Τώρα βγάλαμε από τη μέση τον Σαντάμ και αντιμετωπίζουμε μόνοι μας το Ιράν. Που δεν είναι βεβαίως καμιά μεγάλη δύναμη, αντιθέτως, θα έλεγα, η ιρανική ηγεσία δεν φαίνεται να ξέρει τι θέλει. Αλλά θα ήταν πολύ καλύτερα να διδαχθούμε από τους Βυζαντινούς και να αφήσουμε κάποιον άλλον να ελέγχει τους αγιατολάχ, παρά να το κάνουμε μόνοι μας.

Οι «τζιχαδιστές» μουσουλμάνοι και η στάση της Δύσης

– Στο βιβλίο σας, εξετάζετε πολύ αναλυτικά τις συγκρούσεις των Βυζαντινών με εκείνους που αποκαλείτε «τζιχαδιστές» μουσουλμάνους, δηλαδή τους οπαδούς της τζιχάντ, του «ιερού πολέμου». Τι μπορούν να μας διδάξουν οι Βυζαντινοί ώστε να αντιμετωπίσουμε σήμερα τους ισλαμιστές τρομοκράτες;

– Το πρώτο μεγάλο επεκτατικό κύμα του Ισλάμ, που κατατρόπωσε την Περσία των Σασσανιδών και επεκτάθηκε μέχρι την Ινδία, την κεντρική Ασία και, στη Δύση, μέχρι την Ισπανία και τη νότια Γαλλία, δεν κατάφερε να κάμψει το Βυζάντιο. Η Κωνσταντινούπολη αντιστάθηκε με επιτυχία. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η τριπλή και ισχυρότατη ταυτότητα των Βυζαντινών, που ήταν ταυτόχρονα ελληνική, χριστιανική και ρωμαϊκή. Αυτή η ταυτότητα τους έκανε να αισθάνονται υπερήφανοι και δυνατοί εκπρόσωποι ενός σημαντικού πολιτισμού. Είχαν βαθιά γνώση της αρχαίας ελληνικής παιδείας, άρα ήταν σε θέση να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους. Ηταν βαθύτατα χριστιανοί: είχαν τόσο δυνατή πίστη στο χριστιανισμό, που εμείς οι μεταγενέστεροι με μεγάλη δυσκολία μπορούμε να την αντιληφθούμε. Και βασίζονταν στους ισχυρούς ρωμαϊκούς θεσμούς, τους νόμους, τον στρατό, το κράτος. Χάρη σε αυτή την τριπλή ταυτότητα διέθεταν ένοπλες δυνάμεις περιορισμένες αριθμητικά αλλά ανώτερες ποιοτικά και με ισχυρά κίνητρα. Ο βυζαντινός στρατός δεν αποτελείτο από τυχοδιώκτες που αποσκοπούσαν στο πλιάτσικο. Ηταν άριστα εκπαιδευμένοι επαγγελματίες στρατιώτες, που χρειάζονταν χρόνια για να εξασκηθούν στον πόλεμο ελιγμών. Για τον λόγο αυτό, ήταν λίγοι και πολύτιμοι. Επιπλέον, η Κωνσταντινούπολη διέθετε εξαίρετη διπλωματική υπηρεσία, αποτελούμενη από αξιωματούχους με υψηλή μόρφωση και βαθιά νομιμοφροσύνη. Με αυτά τα εργαλεία κατάφερε να αποκρούσει το πρώτο κύμα επέκτασης του Ισλάμ, τον 7ο αιώνα. Και στη συνέχεια αντιστάθηκε αιώνες ολόκληρους, ώσπου υπέκυψε όχι στους μουσουλμάνους, αλλά στη Δύση. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης κατά την Τέταρτη Σταυροφορία ήταν το πρώτο βήμα της αναγέννησης της Δύσης μετά τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα.

– Αρα και οι Δυτικοί σήμερα πρέπει να αναπτύξουμε ισχυρή αίσθηση ταυτότητας.

– Βεβαίως, ισχυρή ταυτότητα και ισχυρή βούληση να αντισταθούμε. Οταν έρχομαι στην Ελλάδα, βλέπω διαδηλωτές να υψώνουν σημαίες της Χαμάς στο κέντρο της Αθήνας. Και σκέφτομαι ότι αυτοί οι Ελληνες αριστεροί πρέπει να είναι πολύ αφελείς γιατί, αν έπεφταν στα χέρια της Χαμάς, θα τους έσφαζαν χωρίς χρονοτριβή ως άπιστους. Το αδύναμο σημείο του Ισλάμ είναι ο κατακερματισμός. Οι «τζιχαδιστές» ηγέτες προτιμούν να καταπιάνονται με την εξόντωση των μουσουλμάνων παρά να πολεμούν τους μη χριστιανούς. Επί παραδείγματι, στην Αλγερία, οι «τζιχαδιστές» σκότωσαν 100 χιλιάδες μουσουλμάνους και 6 Γάλλους ιεραποστόλους. Μόνο στην Αλγερία σκότωσαν περισσότερους μουσουλμάνους παρά μη μουσουλμάνους σε όλον τον πλανήτη! Στο Πακιστάν σιίτες δολοφονούν σουνίτες, σουνίτες δολοφονούν σιίτες, σιίτες δολοφονούν σιίτες και σουνίτες δολοφονούν σουνίτες. Το Ισλάμ προτρέπει στη βία στο όνομα της τζιχάντ, και αυτή η βία κατά κανόνα ξεσπά ενάντια στους ίδιους τους μουσουλμάνους. Δεν είναι δύσκολο, λοιπόν, να αντισταθούμε στην ισλαμιστική βία, αρκεί να ξέρουμε ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι είναι αυτοί. Αυτό το είχαν καταλάβει πολύ καλά οι Βυζαντινοί, που εκμεταλλεύονταν επιδέξια κάθε διαμάχη μεταξύ «τζιχαδιστών» ηγετών.

Ελλάδα και Τουρκία

– Γνωρίζετε ότι η Ελλάδα αντιμετώπιζε ανέκαθεν προβλήματα με την Τουρκία. Τι θα μπορούσαν να μας διδάξουν οι Βυζαντινοί σε αυτήν την περίπτωση;

– Η ελληνική και η τουρκική διπλωματία έκαναν πολλά για να αποφύγουν τη σύγκρουση. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι η Ελλάδα ήταν αναγκασμένη να συγκρουστεί με την Τουρκία. Πώς θα την πολεμήσει; Οχι βεβαίως παρατάσσοντας μια μεγάλη ελληνική στρατιά στα σύνορα με την Τουρκία, προκαλώντας χιλιάδες θύματα. Ενας Βυζαντινός αυτοκράτορας θα μας έλεγε ότι ο σωστός τρόπος να πολεμήσει κανείς την Τουρκία, είναι να υποστηρίξει το αυτονομιστικό κίνημα της μειονότητας Ζαζά στο Τουντσελί.

– Ζαζά; Ποιοι είναι αυτοί;

– Δεν τους ξέρετε; Λάθος! Είναι περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι, πολύ δυσαρεστημένοι με την Αγκυρα. Υστερα, έχουμε περισσότερα από 20 εκατομμύρια Κούρδους, που κινητοποιούνται πολύ εύκολα εναντίον της κεντρικής κυβέρνησης. Υπάρχουν και οι Λαζοί και άλλες καταπιεσμένες μειονότητες. Το πρώτο πράγμα που θα έκανε ο υποθετικός μας Βυζαντινός αυτοκράτορας θα ήταν να ανοίξει ένα μεγάλο μέτωπο στις ανατολικές επαρχίες της Τουρκίας, πρωτίστως με τους Κούρδους, που είναι οι πιο πρόθυμοι, αρκεί να τους ενθαρρύνει κανείς με λίγα όπλα και χρήματα. Εν συντομία, οι Βυζαντινοί θα εξουδετέρωναν την Τουρκία πολεμώντας ελάχιστα. Θα τη θρυμμάτιζαν σε χίλια δυο κομμάτια, εκμεταλλευόμενοι τις εσωτερικές της αδυναμίες.

– Θα χρησιμοποιούσαν το όπλο της ένταξης στην Ε.Ε.

– Και αυτό. Η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας είναι ένα ισχυρό όπλο στα χέρια της Ελλάδας. Δεν έχω να κάνω καμία κριτική στον τρόπο με τον οποίο η ελληνική διπλωματία χειρίστηκε το πρόβλημα με την Τουρκία, διότι υπήρξε πολύ μελετημένη, έξυπνη και προσεγμένη. Αν η Ελλάδα εμπόδιζε την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας θα έπραττε μεγάλο σφάλμα. Υπάρχουν άλλες χώρες που θέλουν να την κρατήσουν, ούτως ή άλλως, εκτός Ευρώπης. Ας αφήσουμε τους Γάλλους να πουν το όχι, γιατί να το πούμε εμείς; Ετσι, η Ελλάδα μπορεί με μηδενικό κόστος να εισπράξει όλα τα οφέλη της πορείας εξευρωπαϊσμού της Τουρκίας.

“Καθημερινή”

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο σύγχρονος χάρτης της (“Ελληνικής”) Τρομοκρατίας (με άφθονη λογοκρισία).

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Μαρτίου 2010

Δημοσιεύθηκε από olympiada

https://i2.wp.com/2.bp.blogspot.com/_u0XIriS-d3c/SQWeYTvZ7kI/AAAAAAAABAo/bkdKMlGpMx0/s400/Revolutionary_Organization_17_November.jpg

Πάνε χρόνια από την πτώση της χούντας και την έλευση Καραμανλή ως Μεσσία που θα ξανάφερνε πίσω την Κύπρο αλλά και την ελευθερία γνώμης στην προδομένη Ελληνική κοινωνία. Μπορεί ο Ιωαννίδης να ευαγγελιζόταν ότι “εξαφάνισε” τους αντιστασιακούς κατά τη σύντομη παντοδυναμία του αλλά αυτό αφήνει πολλά ερωτηματικά. Η ερώτηση άλλωστε θα μπορούσε κάλλιστα ν’ αντιστραφεί: “Που πήγαν όλοι οι αντιστασιακοί όταν ήρθε ο Ιωαννίδης; Τότε μάλιστα που η χώρα τους είχε απόλυτη ανάγκη λόγω της επερχόμενης Κυπριακής γενοκτονίας”;

Παλιά κουλούρια, ξεραμένα. Η νομιμοποίηση της Αριστεράς δεν αγκάλιασε όλους τους αντάρτες καθώς πολλοί είδαν με σκεπτικισμό τις εξελίξεις. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που παρέμειναν αυτοεξόριστοι βλέποντας τη μεταπολίτευση ως “μάντρωμα” των αντιφρονούντων σε αστικό μαντρί.

Η δεξαμενή των ανταρτών ήταν και η πηγή στρατολόγησης για τις μετέπειτα οργανώσεις που χαρακτηρίστηκαν τρομοκρατικές. Ας μην ξεχνάμε ότι το κοινωνικό περίβλημα ήταν τότε έντονο, υπήρχε εργατική τάξη στην Ελλάδα, υπήρχε εκμετάλλευση, άρα υπήρχε και περιθώριο αγώνα. Σταδιακά ο στόχος των ενεργειών έγινε από ταξικός, ιδεολογικός. Εκεί υπήρξε ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα στις τάξεις του αντάρτικου πόλεως που δε μπορούσαν να δεχθούν πως τόσοι ευνοημένοι, πλουτίσαντες επί χουντας (κατασκευαστές, εκδότες κλπ) παρέμεναν στο απυρόβλητο, διεκδικώντας μάλιστα δάφνες αντιστασιακών. Εκεί έγινε και η πρώτη μετάλλαξη αντικρατικής δράσης, όταν το ίδιο το Παπανδρεϊκό κράτος φάνταζε (ρητορικά τουλάχιστον) ως ιδεολογικός συγγενής.

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που κατηγορούσαν το τότε ΠΑΣΟΚ ότι υποθάλπτει αλλά και χρησιμοποιεί την τρομοκρατία για δικό του όφελος. Κατηγορίες βεβαίως που ποτέ δεν αποδείχτηκαν. Στα ίδια βήματα βάδισε η πρώιμη 17Ν, στοχεύοντας στους τότε “αντιφρονούντες” εκδότες, εισαγγελείς κλπ. Το τότε κατεστημένο κατηγορήθηκε μάλιστα ότι “διόριζε” και πολλούς υπόπτους για τρομοκρατική δράση (!), τακτική που μάλλον μεταλλάχθηκε δίνοντας δημόσια έργα σε νταβατζήδες από τους ίδιους υπουργούς.

https://i2.wp.com/2.bp.blogspot.com/_MrdWO02quAA/Sr2XDA229yI/AAAAAAAALWk/izRXCQzvWCI/s400/%CE%9C%CE%A0%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%A0%CE%91%CE%A5%CE%9B%CE%9F%CE%A3.jpgΗ δολοφονία Μπακογιάννη ήταν για πολλούς το σημείο Χ. Οι αντικαπιταλιστές του παραδοσιακού αντάρτικου, οι ιδεολόγοι τύπου Γιωτόπουλου και άλλοι είδαν σε αυτό το χτύπημα πολλά κοινά στοιχεία με την απαγωγή και δολοφονία του Άλντο Μόρο, έργο της Ιταλικής “Κόκκινης Προβιάς” με προειδοποίηση μάλιστα Κίσσινγκερ (you will pay it dearly). Πολλοί τότε, ακόμη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ έφτασαν να μιλούν για απ’ ευθείας σύνδεση των Αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών με την Ελληνική τρομοκρατία. Όλες οι δηλώσεις αυτών διαβάστε τες εδώ, μαζί με την τοποθέτηση του κυρίου Χρυσοχοΐδη που θα δούμε στη συνέχεια.

Το γεγονός αυτό άφησε μεγάλο κενό στη στρατολόγηση μελών για τη 17Ν που θεωρείτο η ναυαρχίδα. Ο πυρήνας υπήρχε αλλά η δυσπιστία ήταν έκδηλη. Τα γεγονότα που ακολούθησαν θα μπορούσαν να θεωρηθούν κωμικά, αν δεν ήταν βαμμένα με αίμα. “Πνευματικοί” σε παραλίες γυμνιστών, βιβλιαράκια του Παΐσιου, παρατημένα πλουσιόπαιδα (μόδα που ανθίζει και σήμερα) ήταν στους επιλαχόντες “αντικαταστάτες”.

Οι ανάγκες της εξουσίας όμως άλλαξαν. Τα κέντρα που στηλίτευσαν οι πρώην σύντροφοι υπουργοί (Παπαθεμελής, Σκουλαρίκης, Βαλυράκης) βούλιαξαν εμπρός στη Γερμανική λαίλαπα που τα ήθελε “όλα”. Με δοκιμασμένη οργάνωση στα πρότυπα της Ναζιστικής νεολαίας και άγρα “παλιών” που ήθελαν θέση και μεροκάματο, ξεπήδησαν οι γκρούπες που μαζί με τον “επαναστατικό αγώνα” λειτουργούσαν σε κοινοπραξία που θυμίζει “Siemens – SAIC” αντίστοιχα. Οι γκρούπες για το δρόμο, τους Κούρδους, το ΚΚΕ, ενώ ο ΕΑ για τα “χοντρά”.

Η 17Ν άρχισε να είναι μεγάλο βάρος. Από τη δράση της το 1997 έδιχνε ανεξέλεγκτη και πραγματική απειλή για το νέο σύστημα διακυβέρνησης. Οι βομβαρδισμοί της Σερβίας έφεραν τη μεγάλη ρήξη αφού όλος ο νεόδμητος “Νεοναζιστικός” χώρος μέχρι τότε έδειχνε να επικροτεί και να ενισχύει τις επιλογές Σημίτη για Ίμια, Οτσαλάν, Σερβία. “Αντεξουσιαστές Νεοναζί” λίντσαραν κούρδους αγωνιστές, υπέργηρους κομμουνιστές και προπαγάνδιζαν υπέρ των βομβαρδισμών. Πιστοί στα κελεύσματα της Νέας Γερμανικής εξουσίας.

Η 17Ν άρχισε ένα κρεσέντο ενεργειών που άλλωστε τις είχε προδιαγράψει με την επική προκήρυξη της το Μάρτιο

Terrorism.jpg image by stefanogiannis

του 1997 (παρατίθεται στο τέλος του άρθρου και αξίζει να την διαβάσετε). Η 17Ν στην ουσία ξεκαθάριζε ότι δεν θα παίξει το νέο παιχνίδι Γερμανών και Αμερικάνων,  ξεκινώντας την αντίστροφη μέτρηση για την εξάρθρωση της. Στοχοποίηση του νεοναζιστικού κατεστημένου που “ξεπέρασε ακόμη και το Αμερικάνικο” αλλά και βαριές κατηγορίες εναντίον του Σωκράτη Κόκκαλη που τον κατονομάζει ως πρώην πράκτορα της Στάζι και νυν της CIA. Το Παλιό ΠΑΣΟΚ είναι ήδη νεκρό μαζί με τον ιδρυτή του.

Το έργο της εξάρθρωσης της 17Ν ολοκληρώνει ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης το 2002. Ο Κουφοντίνας “πείθεται” να αναλάβει όλη την ευθύνη και να γίνει “λαϊκός ήρωας”, ο Γιωτόπουλος μοιάζει ακόμα και σήμερα με καζάνι έτοιμο να εκραγεί** μην πιστεύοντας πως την πάτησε. Κάποτε θα μιλήσει και αυτός αλλά δεν θα τον ακούσουν και πολλοί. Τα λοιπά παπαδοπαίδια δεν κατάφεραν να φτιάξουν την επουράνια Ιερουσαλήμ αφού η μέθοδος “Παϊσίου” μάλλον δεν έπιασε παρότι τα “πλουσιόπαιδα” είναι ο βασικός πυλώνας των σημερινών παρυφών και ιδανικά πρόβατα επί σφαγή στο άθλημα του αστικού πετροβολήματος.

Το σήμερα

Το σπάσιμο σχέσεων Γερμανίας – ΗΠΑ με τη Siemens – SAIC που έφερε τη χιονοστιβάδα αποκαλύψεων είχε συνέπειες και στο χώρο του τρομοκρατικού “μεροκάματου”. ΕΑ και Σέχτα είναι πλέον διαφορετικά μαγαζιά.

Σήμερα όπως είπαμε υπάρχει ο “ακρωτηριασμένος” ΕΑ, αφού δύο τουλάχιστον στελέχη του μεταπήδησαν στη Σέχτα holding όπως παραδέχτηκε και το state department με επίσημο έγγραφο. Τα δύο αυτά μέλη μπορεί να είναι και κάποιοι νεώτεροι της 17Ν που έμειναν ασύλληπτοι και πήραν μεταγραφή. Να σημειωθεί ότι εάν ισχύουν οι πληροφορίες, η απόσχιση έγινε πριν το 1997 και πρόκειται για “μεροκαματιάρηδες” και όχι ιδεολόγους. Γι’ αυτό και η “μεταγραφή”.

Η Σέχτα Holding είναι το αποτέλεσμα του “Γερμανικού μοντέλου” με πολλές οργανώσεις δορυφόρους και ετερόκλητα στοιχεία. Νέοι σε ηλικία, πιθανότατα καθοδηγούμενοι από τις προαναφερθείσες μεταγραφές των παλαιότερων. Χολυγουντιανή ιδεολογία, Heineken, Converse και Timberland. Τροφοδοτούνται και συντονίζονται μέσω του Νεογερμανικού Ιερατείου της Φρανκφούρτης που νιώθει μια ανασφάλεια με τις κινήσεις ΓΑΠ και την τοποθέτηση Χρυσοχοΐδη που δεν χρωστούν τίποτα στους Γερμανούς. Σε αντίθεση με τον ΕΑ που προβλέπεται να έρθει σε παύση εργασιών (αχρείαστος να ‘ναι), μάλλον η Σέχτα θα εξαρθρωθεί με τυμπανοκρουσίες. Μαζί με “άσυλα” και καταλήψεις όπου βρήκαν στέγη οι νέοι “μελανοχιτώνες”, “Jungsturm Adolf Hitler” όπως αλλιώς θέλετε πείτε τους .

Έτσι θα μείνουν άνεργα και πολλοί αλλοδαποί που όμως δεν είχαν κάποια “σκοτεινή” σκοπιμότητα, απλά κονόμαγαν από αλισβερίσια και ληστείες. Λογικό είναι να χαίρονται όταν χτυπούν Ελληνικούς στόχους αλλά τίποτε παραπάνω. Όταν κάποιος πυροβολεί με καλάσνικωφ 8χρονη μαθήτρια δημοτικού ή έγκυο εργαζόμενη γυναίκα, δεν χρειάζεται να είναι πράκτορας για να προκαλεί απέχθεια.

Κρίμα τον κόπο που είχαμε κάνει, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το delete στο μόχθο σου λόγω ανωτέρας βίας. Οι καιροί είναι πονηροί. Διαβάστε όμως αυτά που ακολουθούν, πιστεύουμε θα βγάλετε χρησιμότατα συμπεράσματα.

*Το κείμενο που ακολουθεί είναι στην ουσία η διακύρηξη του τέλους της 17Ν, που ήρθε μερικά χρόνια αργότερα.

Κυρίως ήταν το έναυσμα για τη δημιουργία της κωμικής τρομοκρατίας, της χολυγουντιανής κάστας αν- ιδεολόγων, αν- εγκέφαλων παιδιών που θα ήταν τα τέλεια πιόνια για τους παρακρατικούς εγκεφάλους. Διαβάστε τη και σε λίγο η συνέχεια.

Υ.Γ. Αθήνα Μάρτης 1997

Η περσινή επιλογή του κ. Σημίτη και της ομάδας του υπήρξε έργο των Αμερικανών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου. Μετά την αναγκαστική αποχώρηση του Α. Παπανδρέου ήταν γι’ αυτούς, το καλύτερο «προϊόν» στην αγορά, πράγμα που επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά με τον τρόπο που ο νέος πρωθυπουργός χειρίστηκε την κρίση στα Ίμια.

Η κρίση στα Ίμια υπήρξε θρίαμβος της Τουρκίας και ατιμωτική πολιτικο-στρατιωτική ήττα της Ελλάδας. Στρατιωτική ήττα γιατί κατελήφθη ελληνικό έδαφος τη στιγμή που είχαν κινητοποιηθεί οι Ένοπλες Δυνάμεις για να το προφυλάξουν. Κατάληψη που δεν έγινε σε κάποια απομακρυσμένη βραχονησίδα από τις εκατοντάδες του Αιγαίου, όπως ειπώθηκε, αλλά σε μια από τις δύο που αμφισβητούσαν ρητά οι Τούρκοι εκείνη τη στιγμή. Ατιμωτική για μας, θρίαμβος για την Τουρκία γιατί η κατάληψη έγινε χωρίς να πέσει ούτε μια ντουφέκια και χωρίς να κάνουμε την παραμικρή προσπάθεια ανακατάληψης.

Πολιτική ήττα, γιατί η Τουρκία πέτυχε απόλυτα τον πολιτικό της στόχο, που δεν ήταν η κατάληψη και κατοχή ελληνικού εδάφους. Αλλά η αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Ελλάδας στις ελληνικές βραχονησίδες, στέλνοντας το μήνυμα στη διεθνή κοινότητα με την κατάληψη στα Ίμια, ότι η Ελλάδα είναι ανίκανη να την υπερασπίσει, να ασκήσει την κυριαρχία της σ’ αυτές ακόμη κι όταν έχει κινητοποιήσει ολόκληρο το στόλο της προς τούτο.

Εξαναγκάζοντας το Σημίτη να αποδεχτεί συμφωνία, υπό τις πιέσεις των Αμερικανών για ν’ αποτραπεί δήθεν ο πόλεμος, με την οποία τα Ίμια γίνονται «γκρίζα» αφού δεν μπορεί πλέον να πάει εκεί Έλληνας όπως γίνονταν στο παρελθόν, παρά μόνο αν ειδοποιηθεί και συναινέσει η Τουρκία. Και δεύτερον αποδεχόμενος έναρξη διαπραγματεύσεων με την Τουρκία εφόλης της ύλης: Αιγαίο, υφαλοκρηπίδα, Ίμια-βραχονησίδες, εναέριος χώρος, Κυπριακό. Όλες οι μετέπειτα απεγνωσμένες προσπάθειες της κυβέρνησης Ση-μιτη που διαρκούν μέχρι σήμερα αποσκοπούν στο να κερδίσει χρόνο ώστε να παρουσιάσει στον ελληνικό λαό αυτές τις διαπραγματεύσεις-αποτέλεσμα του Βατερλώ στα Ίμια σαν δήθεν προϊόν ελεύθερης βούλησης και καλόπιστο «βήμα προς βήμα» διάλογο. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι το περσινό παραμύθι ότι με τη συμφωνία αποφεύχθηκε ο πόλεμος, αντικατέστησε νέο παραμύθι σύμφωνα με το οποίο κερδίσαμε γιατί αποφύγαμε τις διαπραγματεύσεις.

Η επιτυχής όμως έκβαση για τους Αμερικανούς προϋπέθετε την παραμονή στην εξουσία και άρα την προηγούμενη εκλογική νίκη του ανθρώπου που «υπέγραψε» τη νύχτα των Ίμια, αφού υπογραφή συμφωνιών με την Τουρκία πριν τις εκλογές αποκλείονταν λόγω της αντιαμερικανικής κατακραυγής ενώ θα οδηγούσε σε πολιτική καταβαράθρωση. Έτσι δημιουργήθηκε μια πρωτότυπη ασυλία για τον κύριο υπεύθυνο τον πρωθυπουργό — που διαρκεί μέχρι σήμερα και θα διαρκεί μέχρι να υπογραφούν οι συμφωνίες με την Τουρκία— που ξεπερνάει τα όρια του τραγελαφικού.

Λοιδωρούνται υπουργοί και στρατιωτικοί για πράξεις ή παραλήψεις στα Ίμια για τις οποίες την κύρια ευθύνη φέρει ο πρωθυπουργός, ενώ παράλληλα εκθειάζονται οι σοφοί χειρισμοί του που οδήγησαν σ’ αυτές τις πράξεις ή παραλείψεις!!! Έτσι η πανωλεθρία στα Ίμια μετατράπηκε από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ αν όχι σε νίκη, τουλάχιστον σε αξιοπρεπή ισοπαλία μέσα από συστηματική απόκρυψη και παραποίηση των γεγονότων και την παράλληλη κατασυκοφάντηση σαν πολεμοκάπηλων, υπερπατριωτών, εθνικιστών κλπ. όσων αρνούνται να αποδεχτούν τη χοντροκομμένη κυβερνητική προπαγάνδα.

Η αλήθεια για τα Ίμια και τις συνέπειες τους απεκρύβη από τον ελληνικό λαό με την καθημερινή πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ. Αποκαλυπτικό παράδειγμα της είναι η περίπτωση της «πτώσης» του ελληνικού ελικοπτέρου. Μίλησαν για άγνωστη αιτία που προκάλεσε μηχανική βλάβη στο ελικόπτερο αποκρύβοντας το γεγονός ότι αν αυτό είναι αλήθεια —ότι δηλαδή δεν χτυπήθηκε από κάποιο όπλο— αυτό από μόνο του φωτογραφίζει σαν δράστες τους Αμερικάνους. Γιατί είναι οι μόνοι εκτός της Ελλάδας και της Τουρκίας που είχαν συγκεντρώσει στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή, οι μόνοι που παρακολουθούσαν ηλεκτρονικά με δορυφόρους, ραντάρ, AWAKS κάθε στρατιωτική κίνηση και οι μόνοι που διαθέτουν το οπλικό σύστημα το κατάλληλο να καταρρίψει αεροπλάνο εξ αποστάσεως, προκαλώντας βλάβη στον κινητήρα και χωρίς να το πλήξουν απευθείας.

Θ’ ανοίξουμε εδώ μια αναγκαία μικρή παρένθεση. Πρόσφατα ένας πρώην πράκτορας της KGB ονόματι Φεκλίσωφ, όντας ο μόνος ακόμη εν ζωή πρώην πράκτορας που γνωρίζει από πρώτο χέρι την περίπτωση των Ρόζενμπεργκ, αφού ήταν η επαφή του στις ΗΠΑ, θέλησε ν’ αποκαλύψει την αλήθεια, πούναι διαφορετική κι απ’ την εκδοχή των ΗΠΑ κι απ’ αυτήν της πρώην ΕΣΣΔ. Σύμφωνα με τον Φεκλίσωφ, ο Ρόζενμπεργκ ήταν ήρωας που πίστευε στη σοσιαλιστική φύση της ΕΣΣΔ και ήταν πρόθυμος να θυσιάσει και τη ζωή του γι’ αυτήν, έδωσε πλήθος πληροφορίες ηλεκτρονικής φύσης όχι όμως για την ατομική βόμβα, ενώ η γυναίκα του ήταν άσχετη κι αθώα. Σύμφωνα λοιπόν με τον Φεκλίσωφ ο Ρόζενμπεργκ έδωσε στην KGB τη σημαντικότερη πληροφορία του το Δεκέμβρη του 44 στη Νέα Υόρκη. Έφερε για χριστουγενιάτικο δώρο στον Κόκκινο στρατό ένα κουτί που ζύγιζε περίπου 9 κιλά. Ήταν ένα υπεραπόρρητο όπλο του αμερικανικού στρατού το οποίο μπορούσε να καταρρίψει αεροπλάνο της εποχής εξ αποστάσεως προκαλώντας μηχανική βλάβη στον κινητήρα χωρίς να το χτυπήσει απευθείας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι 50 χρόνια μετά, το αμερικάνικο αυτό όπλο θάχει τελειοποιηθεί, θάναι πάντα απόρρητο, δεν θα δίνεται σε συμμάχους και θα χρησιμοποιείται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Αποκλείεται λοιπόν να το διαθέτει ο τούρκικος στρατός.

Στο πάρα πάνω λοιπόν απόρρητο αμερικάνικο οπλικό σύστημα, το οποίο ασφαλώς θα γνώριζαν οι ειδικευμένοι και μη δημοσιογράφοι δεν αναφέρθηκε ούτε ένας τους. Μήπως γιατί ο κόσμος θα το συνέδεε ανενδοίαστα με την πτώση του ελικοπτέρου;

Η κατάρριψη του ελληνικού ελικόπτερου τη συγκεκριμένη στιγμή είχε ένα και μόνο σκοπό. Ν’ αποτραπεί πάσει θυσία ανακατάληψη των Ίμια από τις ελληνικές δυνάμεις και να τραβήξει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια όσων ζητούσαν κάτι τέτιο. Η ανακατάληψη των Ίμια που θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αρκετά εύκολα, θα σήμαινε καταστροφή για τους εμπνευστές της επιχείρησης Ιμια, την πλήρη αποτυχία της. Γιατί δεν θ’ αφαιρούσε απλά τον κυριότερο μοχλό πίεσης κατά της ελληνικής κυβέρνησης αλλά γιατί θα κατέρρεε παταγωδώς ο περιβόητος εκβιασμός-απειλή πολέμου μέσω του οποίου εξαναγκάστηκε τελικά σε υπόγραφή συμφωνίας η ελληνική κυβέρνηση. Για τους ουμανιστές πλανητάρχες η ζωή των τριών Ελλήνων φαντάρων δεν λογαριάζεται μπροστά στις αδήριτες αναγκαιότητες της νέας τάξης πραγμάτων στο Αιγαίο.

Η σημερινή λοιπόν ασυλία και το απυρόβλητο του Σημίτη δεν έχει να κάνει ούτε με το έργο του ή τις ικανότητες του, ούτε με το Μάαστριχτ αφού εκτός του ΚΚΕ δεν υπάρχει σήμερα κοινοβουλευτικός πολιτικός που ν’ αμφισβητεί ουσιαστικά το «μονόδρομο του Μάαστριχτ». Κι όσο κι αν φαίνεται περίεργο η στάση του στους πρόσφατους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες δεν είναι άσχετη με τα Ίμια. Η στάση πλήρους αδιαφορίας που επέδειξε βρίσκεται σε αντίθεση με τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς που αποδέχτηκαν πανίσχυρες κυβερνήσεις μεγάλων δυτικοευρωπαϊκών χωρών με πολύ πιο ανίσχυρους απεργούς και προέρχεται από τη βεβαιότητα πως ό,τι και αν γίνονταν θα παρέμενε άφθαρτος. Έχοντας βγει αλώβητος και θριαμβευτής από την πανωλεθρία στα Ίμια, τα κοινωνικά μέτωπα φάνταζαν παιχνιδάκια μπροστά τους. Παρέμεινε λοιπόν απόμακρος παρατηρητής γνωρίζοντας ότι με οποιαδήποτε έκβαση θάταν ο σίγουρος νικητής. Γιατί μέχρι νάρθει η ώρα, πρέπει να τον κρατήσουν ακηλίδωτο.

Περιττό να προσθέσουμε ότι σ’ αυτήν την προπαγανδιστική εκστρατεία κύριο ρόλο έπαιζε και πάλι το γνωστό συγκρότημα, το οποίο άλλωστε ανταμείφθηκε με τον γνωστό προκλητικό διορισμό του λαμπρού «δημοσιογράφου» διευθυντή του.

Αν στην προηγούμενη δεκαετία μπορεί να υπήρχαν μέσα στο ΠΑΣΟΚ και ορισμένοι που πίστευαν ειλικρινά τη σοσιαλιστική ρητορεία του, σήμερα δεν υπάρχει κανείς. Έχοντας υιοθετήσει τυφλά την πολιτική πρακτική της νεοφιλελεύθερης δεξιάς, το νέο δογματισμό της μοναδιαίας σκέψης με καθυστέρηση δεκαετίας και σε μια εποχή που στη Δύση, τα αποτελέσματα της αρχίζουν ν αμφισβητούνται ακόμη κι απ’ τους πρώτους θιασώτες της, δεν έχει να πει τίποτε, δεν έχει αυτόνομο πολιτικό λόγο, πρόγραμμα, ούτε καν στόχους. Όσο ψευδώνυμος ήταν ο σοσιαλισμός του 80 άλλο τόσο είναι ο σημερινός εκσυγχρονισμός, στο κοινωνικό η πατριωτικό του πρόσωπο. Το ΠΑΣΟΚ —με την ευρεία έννοια που περιλαμβάνει και τα ανώτερα κυβερνητικά στελέχη που μπορεί να μην είναι μέλη — έχει μεταβληθεί σήμερα σε ένα χώρο, όπου άτομα και ομάδες ανταγωνίζονται με στόχο την καταλεηλάτηση των διάφορων κοινοτικών κονδυλίων. Αν πέτυχε μια κοινωνικοποίηση αυτή είναι της ρεμούλας. Τον Κοσκωτά έχουν σήμερα διαδεχθεί εκατοντάδες μικρότεροι.

Από το Διδυμότειχο και το Άγιο Όρος μέχρι τη Γαύδο, κυβερνητικά στελέχη, κομματικοί τοπικοί παράγοντες, μεσαία στελέχη της Διοίκησης, μηχανικοί, εργολάβοι, τεχνικές εταιρείες, στελέχη της αυτοδιοίκησης κλπ. εκπονούν «έργα» χωρίς κανένα πρόγραμμα, χωρίς ιεράρχηση αναγκών, ενίοτε τελείως άχρηστα, κατασπαταλώντας τα διάφορα πακέτα Ντελόρ, με μοναδικό στόχο τις διάφορες μίζες. Στον ενδοκομματικό αυτό πόλεμο αλλά και τη συναλλαγή μετέρχονται οποιοδήποτε μέσο, παραβιάζοντας ανοιχτά κανόνες και νόμους που οι ίδιοι θέσπισαν αφού γνωρ