βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Posts Tagged ‘ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ’

Τι απέγινε ο Τσουκάτος;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Φεβρουαρίου 2014

Τα σκάνδαλα διαφθοράς στην Ελλάδα είναι κατ’ εξοχήν πολιτικά και αφορούν την κομματοκρατία

12-13f3-thumb-mediumΓενάρης του 1996. Ο «στρατηγός» Θ. Τσουκάτος, ο Γ. Πανταγιάς, ο Νίκος Θέμελης και ο Τ. Μαντέλης καθ’ οδόν προς το Μαξίμου.

Του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη φ. 101

Συχνά- πυκνά, οι Έλληνες αναρωτιούνται γιατί και πώς οι πολιτικές ηγεσίες δείχνονται τόσο ψοφοδεείς απέναντι στους δανειστές και κατ’ εξοχήν τους Γερμανούς. Προφανώς γιατί είναι ανίκανοι, yesmen, εκπρόσωποι μιας παρασιτικής και μεταπρατικής αστικής τάξης, ναι, όλα αυτά μαζί, δόλιοι, βλάκες και υποταγμένοι.
Ναι, όμως υπάρχει και μία άλλη αποφασιστική παράμετρος, είναι διεφθαρμένοι και ελεγχόμενοι απόλυτα από εκείνους που τους διέφθειραν. Αν αφαιρέσουμε αυτή την παράμετρο, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε πολλά πράγματα που μας φαίνονται ακατανόητα.
Για ποιο λόγο ο Γιωργάκης δεν ακολούθησε τη συνταγή του φίλου του Στρος Καν για κούρεμα του χρέους από την αρχή, και δέχτηκε την πολύ πιο καταστροφική συνταγή των Γερμανών, παρότι αμερικανάκι και Αμερικανός υπήκοος; Μόνο γιατί είναι ηλίθιος;
Ή μήπως γιατί οι Γερμανοί έχουν τόσα ράμματα για τη γούνα του κόμματός του, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και τον πανθομολογούμενο χρηματισμό των κομμάτων της συγκυβέρνησης του 1990, δηλαδή από τον πατέρα του μέχρι τον Άκη, το alter ego του Σημίτη, Τσουκάτο, τον Παπαντωνίου, τον Μαντέλη, τα υποβρύχια του 2010 επί Βενιζέλου και άλλων ων ουκ έστι αριθμός, δηλαδή το κόμμα του ΠΑΣΟΚ στο σύνολό του; Λέτε να μην τα κρατάει τα αρχεία του Χριστοφοράκου η Μέρκελ; Και μπορούν οι μπουκωμένοι με τις μίζες του δανειστή να τον αμφισβητήσουν;
Για ποιο λόγο ο Αντώνης Σαμαράς, που το έπαιζε αντιμνημονιακός μέχρι τον Νοέμβριο του 2011, ανέκρουσε πρύμναν και, τη στιγμή που ο Γιωργάκης είχε αυτοχειριαστεί στις Κάννες και η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είχε προαναγγείλει την εκπαραθύρωσή του, έσπευσε  να τον διασώσει;  Και όμως, αν περίμενε δύο ημέρες, η χώρα θα οδηγούνταν  σε εκλογές και το κόμμα του Σαμαρά θα εκλεγόταν με αυτοδυναμία, παίρνοντας τουλάχιστον 40% στις εκλογές. Αντ’ αυτού έσπευσε να στηρίξει τον παραπαίοντα ΓΑΠ και, με την κυβέρνηση Παπαδήμου, κατέστρεψε τη χώρα με ένα «κούρεμα» που επιβάρυνε τις ελληνικές τράπεζες και ταμεία και μας έδεσε χειροπόδαρα στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις  και το αγγλικό δίκαιο. Επρόκειτο για εθνική προδοσία. Και όμως, τη διέπραξε.
Γιατί πάλι, τον Ιούνιο του 2013, ενώ με το πραξικόπημα στην ΕΡΤ επιδίωκε να προκαλέσει εκλογές, ελπίζοντας στη διάσωσή του, ανέκρουσε πρύμναν και έβαλε την ουρά κάτω από τα σκέλια, γινόμενος καταγέλαστος και χάνοντας ό,τι του είχε απομείνει από την αξιοπιστία του;
Άραγε, αρκεί για όλα αυτά το ότι είναι ψοφοδεής και ανερμάτιστος, «τζάμπα μάγκας», όπως του αρέσει να χαρακτηρίζει τους αντιπάλους του;
Ή μήπως επειδή οι Γερμανοί έχουν φακελωμένο και το δικό του κόμμα, από την κορυφή μέχρι τα νύχια; Και όχι μόνο για την Ντόρα, που εξαφανίστηκε για μερικά χρόνια, ώστε να ξεχαστεί ο Χριστοφοράκος και οι σχέσεις της με τη Ζήμενς, όχι μόνο για τα χρήματα που επί συγκυβέρνησης κατευθύνθηκαν στη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη, όχι μόνο για το όργιο των ολυμπιακών μιζών, που συνεχίστηκε επί διακυβέρνησης της ΝΔ, ούτε για το όργιο των ναυπηγείων, των εξοπλιστικών προγραμμάτων ή του γελοίου Λιάπη. Και γι’ αυτά που ξέρουμε και για όλα εκείνα που μπορούμε να φανταστούμε. Διότι το κόμμα του συμμετείχε στο κλεπτοκρατικό όργιο στο οποίο προσπαθούσε να συναγωνιστεί το ΠΑΣΟΚ. Και γι’ αυτό δεν τολμάει να πει «ούτε το όνομά του» απέναντι στους «’Ούννους»!
Και σήμερα εξελίσσεται ένα σενάριο παραπληροφόρησης και συγκάλυψης για μωρά παιδιά. Εκτός από την υπερπροβολή αστείων υποκειμένων τύπου Λιάπη, βομβαρδιζόμαστε από τις «αποκαλύψεις» που αφορούν στο σκάνδαλο της μίζας για τα εξοπλιστικά. Μετά τον Άκη Τσοχατζόπουλο, που το σύστημα γρήγορα κατάπιε, περάσαμε στη «μαρίδα» του Κάντα, του Ευσταθίου και άλλων αξιωματικών, οι οποίοι, παρότι  δευτεράντζες, καρπώθηκαν μίζες εκατοντάδων εκατομμυρίων. Πίσω όμως από αυτό το προπέτασμα καπνού μένει στο απυρόβλητο το πολιτικό σύστημα στην καρδιά του.
Ο Τσοχατζόπουλος προφανώς έχει κάνει συμφωνία με τους ιεράρχες του κόμματος να τους καλύψει, με την υπόσχεση ότι θα πέσει στα μαλακά, τουλάχιστον η οικογένειά του, και αυτός θα βγει με ανήκεστο ή θα σώσει το τομάρι του από κάποια πιθανή «αυτοκτονία». Ωστόσο, έστω και για τα μάτια του κόσμου έχει επανειλημμένα ζητήσει τόσο στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής, όσο και στο δικαστήριο, να κληθούν τα μέλη του ΚΥΣΕΑ με επικεφαλής το «αδιάφθορο» ανθρωπάριο των διεφθαρμένων, τον Σημίτη, να καταθέσουν. Και το αίτημα είναι όχι απλώς εύλογο, αλλά αυτονόητο. Ο Τσοχατζόπουλος ζητάει από τη Βουλή «να κάνει πλήρη κοινοβουλευτικό έλεγχο σε όλο το θέμα των υποβρυχίων, κυρίως για τη μη υλοποίηση των συμβάσεων και το τι έχασε από αυτό το Δημόσιο». «Πρέπει να έρθουν όλοι εδώ. Να υπάρξει έλεγχος, εξεταστική επιτροπή για το σύνολο των μελών του ΚΥΣΕΑ και των υπουργών που ήταν μετά υπουργοί, μέχρι τέλους»,
Και όμως, αυτό το προφανές αίτημα περνάει στο ντούκου, τόσο από τη Βουλή, που επιθυμεί να καλύψει ένα διαρκές και διακομματικό σκάνδαλο, όσο και –παραδόξως– από τη δικαιοσύνη. Όχι, ο Σημίτης και ο Βενιζέλος θα μείνουν στο απυρόβλητο.
Και όμως, η απάντηση για τη συνυπευθυνότητά τους είναι εδώ και λέγεται… Θεόδωρος Τσουκάτος. Διότι ο Τσουκάτος -ο άνθρωπος- σκιά του Σημίτη– είναι ο μόνος που έχει παραδεχτεί πως χρηματίστηκε από τη Ζήμενς, για «το καλό του κόμματος»: «Οι χορηγίες στα κόμματα από ιδιώτες είναι παλιά και σε όλους γνωστή καθιερωμένη πρακτική, την κληρονόμησα δεν την καθιέρωσα», δήλωσε ενώπιον της εξεταστικής της Ζήμενς. Και συνεχίζει: «Ψεύδονται συνειδητά εκείνοι που βεβαιώνουν πως το δικό τους κόμμα – και μιλώ για τα μεγάλα- δεν έχει χρηματοδοτηθεί από ιδιώτες».
Ο Τσουκάτος, για να υπερασπίσει το τομάρι του, σηκώνει λίγο το πέπλο της γενικευμένης και κομματικά κατευθυνόμενης μίζας. Οι μίζες για τα εξοπλιστικά, για τα τηλέφωνα, για τους ολυμπιακούς αγώνες κανονίζονται από τα κόμματα, το ΚΥΣΕΑ, το υπουργικό συμβούλιο, τον πρωθυπουργό, και χρηματοδοτούν τα κόμματα. Απλώς, εκείνος που αναλαμβάνει την υλοποίηση των συμφωνιών, δηλαδή ο αρμόδιος υπουργός και οι περί αυτόν παίρνουν το κατιτίς τους από αυτές  – βλέπε Μαντέλης, Τσοχατζόπουλος, Σμπώκος, Κάντας, κ.λπ. Γι’ αυτό ακριβώς ο Τσουκάτος χάθηκε από το προσκήνιο!
Εξάλλου έχουμε τις αποκαλύψεις για τη μεγάλη διακομματική μίζα της Ζήμενς-Ιντρακόμ, κατ’ ευθείαν στους αρχηγούς των κομμάτων της συγκυβέρνησης του 1990, τότε που άρχιζε η δεύτερη και πιο άθλια περίοδος της μεταπολίτευσης. Ας διαβάσουμε τι είχαν πει το καλοκαίρι του 2008 ο τότε βουλευτής του Σύριζα Π. Κοροβέσης και ο δημοσιογράφος Γ. Βότσης.
Ο Περικλής Κοροβέσης, μιλώντας στις 18/08/2009 στο Κανάλι 1, δήλωσε: «Το μέγα σκάνδαλο είναι ότι, επί κυβέρνησης Τζανετάκη, πήρε χρήματα και η αριστερά και δεν αντέδρασε. Ούτε ο Κύρκος αντέδρασε, ούτε οι επίγονοι του Φλωράκη.» «Άρα λοιπόν πρόκειται για μία διαφθορά όλου του πολιτικού συστήματος και δυστυχώς είναι μέσα και η αριστερά».
Ο Γιώργος  Βότσης έγραψε την ίδια ημέρα στην Ελευθεροτυπία «…Η τότε “οικουμενική” κυβέρνηση του Ξεν. Ζολώτα απεφάσισε να ακυρώσει διεθνή διαγωνισμό για την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, που έβαινε προς προκλητικά χαριστική κατακύρωση στη “Ζήμενς” σε σύμπραξη με την Ιντρακόμ του Σωκ. Κόκκαλη και να προκηρύξει νέο. Και ξαφνικά παρενέβησαν από κοινού οι τρεις πολιτικοί ηγέτες (Αν. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκης και Χ. Φλωράκης), ανέτρεψαν πραξικοπηματικά την κυβερνητική απόφαση και η κατακύρωση ολοκληρώθηκε. Ανεπιβεβαίωτες φήμες, που ουδέποτε διερευνήθηκαν, προσδιόριζαν τότε τη μίζα σε δύο δισ. δρχ. για το κομματικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα για τη Ν.Δ. και ένα δισ. για τον ενιαίο τότε Συνασπισμό. Ποια είναι η όλη αλήθεια, ο Θεός κι η ψυχή τους. Το απολύτως βέβαιο και εύγλωττο είναι το πολιτικά ομόθυμο αρχηγικό πραξικόπημα…»
Έκτοτε «αγνοείται η τύχη» του Περικλή Κοροβέση, που βέβαια δεν επανεξελέγη βουλευτής.
Αυτό δεν σημαίνει πως η Αριστερά είναι το ίδιο διεφθαρμένη με τα κυβερνητικά κόμματα, ωστόσο η συμμετοχή της σε εκείνη τη σκανδαλώδη συναλλαγή δίνει το μέτρο της επέκτασης των πρακτικών της διαφθοράς στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και, κυρίως, της συμμετοχής σε αυτό των ηγετικών ομάδων ΌΛΩΝ των κομμάτων!
Εξάλλου, με την υπερπροβολή των μιζών για τα εξοπλιστικά τείνουμε να ξεχάσουμε τα σκάνδαλα της Ζήμενς με τον ΟΤΕ, την Ολυμπιάδα κ.λπ. που αφορούν μυθώδη συμβόλαια δύο δισεκατομμυρίων ευρώ και αγκαλιάζουν όλο το πολιτικό σύστημα και, βεβαίως, τον αξιότιμο κ. Κόκκαλη. Εξάλλου, ένας ακόμα λόγος που υπερπροβάλλονται οι μίζες για τα εξοπλιστικά είναι για να ταυτιστεί η άμυνα της χώρας με τις μίζες.
Είναι καιρός λοιπόν να βάλουμε ακόμα πιο επιτακτικά το ζήτημα της διαφθοράς. Το αίτημα «έξω οι κλέφτες» πρέπει να γίνει αίτημα του αντιμνημονιακού δημοκρατικού χώρου και να μην αφεθεί στους ναζήδες της Χρυσής Αυγής! Διότι, όσο κυβερνούν οι κλέφτες και οι διεφθαρμένοι, θα έχουμε και μνημόνια και αποικία χρέους και υποταγή στους Γερμανούς.

http://ardin-rixi.gr/archives/16076

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Οι ηθικοί αυτουργοί του δεξιού εξτρεμισμού

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Οκτωβρίου 2012

Το χρονικό νομιμοποίησης μιας ακραίας ναζιστικής σέχτας

του Σωτήρη Δημόπουλου από τη Ρήξη φ. 88
Οι ελληνικές ελίτ, σε κατάσταση πρωτοφανούς σύγχυσης που προκάλεσε το κραχ του μεταπολιτευτικού οικοδομήματος, πιάστηκαν εξ απήνης από την εκρηκτική είσοδο της Χρυσής Αυγής στην κεντρική πολιτική σκηνή. Κάθε συντονισμένη αντίδραση των ΜΜΕ, στις προεκλογικές περιόδους, κάθε κύμα υπερπροβολής των εξτρεμιστικών συμπεριφορών των μελών της οργάνωσης, πετύχαινε το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Αποκαλύφθηκε πως σημαντικό τμήμα της κοινωνίας ήταν έτοιμο από καιρό να αποδεχθεί και να επικροτήσει τις συγκεκριμένες θέσεις και πράξεις∙ ίσως ακόμη περισσότερο, να τις υιοθετήσει…

Αναμφίβολα, η εκρηκτική αύξηση της λαθρομετανάστευσης και της εγκληματικότητας, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και την απαξίωση του πολιτικού συστήματος, αποτέλεσαν το κατάλληλο περιβάλλον για την ισχυροποίηση της άκρας δεξιάς. Οι γενεσιουργές της, όμως, αιτίες ανιχνεύονται πολύ πιο πριν και αρκετοί απ’ όσους σήμερα φρίττουν και αναρωτιούνται για το φαινόμενο είναι οι ίδιοι οι ηθικοί αυτουργοί της εμφάνισής του.
Τη δεκαετία του 1990, κατά τη δεύτερη φάση της μεταπολίτευσης, κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα στη χώρα κατέστη ο «εκσυγχρονισμός». Στόχος των ηγεμονικών στρωμάτων έγινε η τάχιστη και χωρίς αναστολές διαδικασία προσαρμογής μας στην παγκοσμιοποίηση. Η θεωρία του «παγκόσμιου χωριού», που υπονοούσε ουσιαστικά την κατάργηση των εθνών-κρατών, αναδεικνύεται σε ανεπίσημο κρατικό δόγμα. Πουθενά αλλού το ιδεολόγημα αυτό δεν εφαρμόστηκε με τέτοια ένταση όπως στην Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος είχε επιλέξει να «αυτοκτονήσει» χάριν της παγκοσμιοποιητικής νομοτέλειας! Το ευαγγέλιο του εκσυγχρονισμού προέβλεπε και επεδίωκε την καταστροφή κάθε παραδοσιακής δομής, πρωτίστως της εθνικής ταυτότητας, ώστε να γίνει δυνατή η επιδιωκόμενη διάλυση του έθνους-κράτους. Ο πολυπολιτισμός θα ερχόταν μεμιάς, να αλλάξει ριζικά και αμετάκλητα την πραγματικότητα μιας συμπαγούς εθνικής ομοιογένειας. Γι’ αυτόν το λόγο, παράλληλα με τη μείωση του εργατικού κόστους, η εισροή εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών συνιστούσε, παρά τις ενίοτε περί του αντιθέτου εξαγγελίες, μια επιθυμητή διαδικασία.
Αυτό το «όραμα», όμως, δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να γίνει αποδεκτό, αν δεν εξυπηρετούσε καίρια συμφέροντα πλατιών κοινωνικών στρωμάτων, που ευνοούνταν από τη διαμορφούμενη κατάσταση. Οι εκσυγχρονιστές διανοούμενοι, οι περισσότεροι προερχόμενοι από την αριστερά, και οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες, δεν επαρκούσαν γι’ αυτόν τον γιγαντιαίο μετασχηματισμό. Για την επίτευξή του προωθήθηκε μια πλατιά συμμαχία, κυρίως με τους εκπροσώπους της αεριτζίδικης οικονομίας, που εξαπλωνόταν ραγδαία, αλλά και με σημαντικό τμήμα εργαζόμενων στον δημόσιο τομέα. Το δέλεαρ ήταν η συμμετοχή τους στον καταμερισμό των κερδών που δημιουργούσε η νέου τύπου οικονομία: το χρηματιστήριο, τα νέα ευρωπαϊκά πακέτα και προγράμματα, τα τραπεζικά δάνεια. Ο δρόμος για κάθε είδους συμβιβασμούς είχε λειανθεί από την αναξιοκρατία, τη διαφθορά και την αντικοινωνική συμπεριφορά που επικράτησαν τη δεκαετία του 1980 στο όνομα του εκδημοκρατισμού, και είχαν αλώσει πολλές συνειδήσεις.
Η συμμαχία σφραγίσθηκε τυπικά με την εκλογή του Σημίτη στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ και στην πρωθυπουργία. Το αντίτιμο της εκλογής του υπήρξε η απόλυτη ασυλία προς το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» για την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου.
Παράλληλα, καθώς ήταν φανερό ότι η αντίθεση Δεξιά-Δημοκρατική Παράταξη είχε φθαρεί, ή σχεδόν πεθάνει, μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου, προβλήθηκε το σχήμα Πρόοδος-Συντήρηση. Σχήμα που επέτρεπε την υπέρβαση των όποιων πατριωτικών καταβολών του ΠΑΣΟΚ και τη διεύρυνση του κόμματος προς την αριστερά, αλλά και τη δεξιά.
Ο Σημίτης, ευφυώς, τις παραμονές της εισόδου της χώρας στην ΟΝΕ, θα επέλεγε ως επικοινωνιακό πεδίο αντιπαράθεσης το θέμα των ταυτοτήτων και ως αντίπαλο την Εκκλησία και τον Χριστόδουλο. Αντίπαλος θορυβώδης, αλλά κατ’ ουσίαν ιδανικός, λόγω και της ροπής του προς την αμετροέπεια και την πομπώδη ρητορική. Οι οικονομικές και πνευματικές ελίτ -εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων από διανοούμενους, που τόλμησαν να βρεθούν με τα γραΐδια των συλλαλητηρίων, αντιλαμβανόμενοι το βαθύτερο διακύβευμα της αντιπαράθεσης- θα συνταχθούν με το στρατόπεδο του εκσυγχρονισμού.
Μια γιγαντιαία, για τα δεδομένα της Ελλάδας, ιδεολογική μηχανή, άρχισε να κτυπά ανελέητα οποιαδήποτε φωνή δεν συντασσόταν με το «πολιτικά ορθό» στα θέματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, της μετανάστευσης, της αποδόμησης της ελληνικής ιστορίας. Πολύ γρήγορα επικράτησε κλίμα Ιεράς Εξέτασης, που απέκλειε τους διαύλους πληροφόρησης και έκφρασης και τις προοπτικές πανεπιστημιακής ανέλιξης, εξοβέλιζε από τον δημόσιο λόγο κάθε τι που θεωρούσε αιρετικό.


Με κρατικό χρήμα και με ευρωπαϊκά προγράμματα δημιουργήθηκε ένας τεράστιος στρατός έμμισθης διανόησης, που υπεράσπιζε με πάθος τις ιδεολογικές αρχές του καθεστώτος. Η πρωτοφανής αύξηση των αποφοίτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (από 42.000 εισακτέους το 1995 φθάσαμε σε 85.000 το 2000), αλλά και των πτυχιούχων του εξωτερικού, πρόσφερε μια τεράστια δεξαμενή διαθέσιμου προσωπικού. Τα ΜΜΕ, τα μεταπτυχιακά προγράμματα και οι διδακτορικές διατριβές των πανεπιστημίων, τα προγράμματα και οι μελέτες των ερευνητικών ινστιτούτων, οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που χρηματοδοτούνταν από ειδική υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών, θα αναπαράγουν την επίσημη γραμμή, δημιουργώντας συνθήκες ιδεολογικού ολοκληρωτισμού.
Οι διανοούμενοι που αντιστέκονταν στην επέλαση των οπαδών της παγκοσμιοποίησης (φιλελεύθερων ή διεθνιστών) ήταν μετρημένοι στα δάκτυλα. Και στην πραγματικότητα περιθωριοποιούνταν συστηματικά και επιμόνως. Στο πολιτικό σύστημα δεν αρθρώθηκε συγκροτημένος λόγος-αντιπρόταση στον εκσυγχρονιστικό οδοστρωτήρα. Στη δεξιά, οι νέοι θεωρητικοί της, στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν οπαδοί της συνεπέστερης «παγκοσμιοποίησης» των αγορών. Μοναδικό μέλημα των στελεχών της, το μερίδιο της εξουσίας. Στην αριστερά, όσοι δεν εντάχθηκαν άμεσα στους μηχανισμούς της εξουσίας, έδιναν τη μάχη τους υπέρ της «καλής» παγκοσμιοποίησης, ενισχύοντας ιδεολογικά τη σημιτική διακυβέρνηση.
Σ’ αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, οι διαφωνούντες με την κρατούσα άποψη ένιωθαν να υφίστανται επίθεση από το ίδιο το ελληνικό κράτος. Ένα σημαντικό τμήμα της μεσαίας τάξης αντιλαμβανόταν την εξουσία να ξηλώνει, με αυθαιρεσία δυνάστη, ό,τι θεωρούσε ως σταθερά στη ζωή του. Να σημειωθεί ότι σε κοινωνικό επίπεδο, ήδη από τη δεκαετία του ’90, παρά την πρωτοφανή κινητικότητα λόγω της έλευσης των μεταναστών, διαμορφώνεται μια κατηγορία «χαμένων». Ο αριθμός τους, βέβαια, θα αυξηθεί δραματικά την επόμενη δεκαετία, ακόμη και πριν την εκδήλωση της κρίσης. Στην Αθήνα του μισού πληθυσμού της χώρας, το χάσμα των βορείων προαστίων με τα νότια και δυτικά διευρύνεται συνεχώς.
Εν τω μεταξύ, ένα άρρητο αίσθημα ήττας ανατροφοδοτούνταν και γιγαντώνονταν κάθε φορά από συγκεκριμένα γεγονότα: Ίμια, S-300, Ισαάκ-Σολωμός, Γιουγκοσλαβία, Οτσαλάν, ταυτότητες, χρηματιστήριο.
Το συλλογικό φαντασιακό θα καταφύγει, σε κατάσταση απελπισίας, στα προϊόντα μιας λαϊκής παραφιλολογίας, που αναπαράγονταν με ταχύτητα από τηλεκήρυκες. Συνωμοσιολογία, προφητείες,  υπερφυσικές φιλελληνικές δυνάμεις και η, εκ νέου, προσμονή για το «ξανθό γένος» έδιναν ανακουφιστικές απαντήσεις σε πολλούς, καθώς γύρω ο κόσμος κατέρρεε.
Η αναντιστοιχία μεταξύ των εθνικών επιθυμιών της πλειοψηφίας της κοινωνίας, και της επίσημης πολιτικής, έφθανε σε πρωτόγνωρο, ακόμη και για την Ελλάδα, επίπεδο. Ήταν πλέον θέμα χρόνου η συστηματική συμπίεση του συστήματος να ωθήσει μέρος του πληθυσμού σε ακραίου τύπου αντιδράσεις. Βέβαια, για αρκετό διάστημα ακόμη, αυτές θα παρέμεναν σε «λελογισμένα» επίπεδα, καθώς έβρισκαν διέξοδο αλλού, όπως σε αρχαιολατρικές ομάδες, στον Καρατζαφέρη, σε μικρότερες, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές, δραστηριότητες.
Εν τω μεταξύ, όμως, η κατάσταση θα επιδεινώνεται σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς. Η αναλαμπή του 2004 – Όχι στο σχέδιο Ανάν, EURO, Ολυμπιακοί της Αθήνας(;), ακόμη και η …νίκη του Καραμανλή- θα αποδειχθούν ότι ήταν απλώς η αρχή της πορείας προς το τέλος.
Η Νέα Δημοκρατία έδειξε ότι ήταν παντελώς ανίκανη, αλλά και απρόθυμη να ανασυγκροτήσει στο ελάχιστο το κράτος και να αποκαταστήσει τις χαμένες ισορροπίες. Αντίθετα, επιδόθηκε στον εξευμενισμό των ελίτ, για να παραμείνει στην εξουσία –ο όρος «μεσαίος χώρος» σήμαινε απλώς την υποταγή στα ιδεολογικά προτάγματα του εκσυγχρονισμού-, ενώ παράλληλα η διαφθορά οργίαζε, οι μετανάστες και οι νησίδες ανομίας  πολλαπλασιάζονταν, απογοητεύοντας βαθύτατα όσους πίστεψαν ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό.
Επιπλέον, παρά τα διεθνή ανοίγματα του Κ. Καραμανλή, που του στοίχισαν την εξουσία, η περίπτωση Ρεπούση και η εμμονή στήριξης του τότε πρωθυπουργού στην προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας, θα εμπεδώσουν την αίσθηση μιας γενικευμένης επίθεσης στην εθνική ταυτότητα. Κορυφαίο γεγονός, όμως, στην περίοδο αυτή, θα είναι τα «Δεκεμβριανά» του 2008, όπου το κράτος απαξιώθηκε πλήρως από τη «μαύρη εξέγερση». Η ελληνική κοινωνία θα παγώσει από την αποκάλυψη της απόλυτης γύμνιας του κράτους και των μηχανισμών του. Η ανασφάλεια των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων εκτοξεύθηκε, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα με την οικονομική κρίση που ερχόταν αλματωδώς. Μέσα στη μέθη της εκτεταμένης καταστροφής, ο αριστερισμός, οι αντεξουσιαστές και όσοι, φανερά ή υπογείως, τους στήριξαν, δεν αντιλήφθηκαν ότι άνοιγαν διάπλατα τον δρόμο στις δυνάμεις του άλλου πόλου, που ως τότε ήταν ένα άνευ σημασίας γκρουπούσκουλο.

Η τελική ευθεία…  

Από το 2009 οι αλλαγές θα είναι καταιγιστικές: οικονομική κατάρρευση που λαμβάνει χώρα υπό την εξουσία του πλέον «διεθνιστή» και κοσμοπολίτη πρωθυπουργού, νέα κύματα μουσουλμάνων μεταναστών, απαξίωση εν γένει του πολιτικού προσωπικού, μεγάλες συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» με την πάνω και κάτω πλατεία.
Η Ελλάδα αλλάζει και μαζί της αλλάζουν και οι συνειδήσεις. Τα έως τότε αδιάφορα για την πολιτική πλήθη των νέων των μικροαστικών συνοικιών ασφυκτιούν, ψάχνουν, συζητούν˙ δηλαδή πολιτικοποιούνται. Και, στη διαμόρφωση των απόψεων, όλες οι ιδέες έχουν θέση. Από τις πιο επεξεργασμένες έως τις πιο απλοϊκές, επιθετικές ή παράλογες. Το ιδεολογικό μονοπώλιο του εκσυγχρονισμού γίνεται μπούμερανγκ για το σύστημα. Ούτε τα ΜΜΕ, απαξιωμένα ως μέσα πληροφόρησης, δεν μπορούν να σταματήσουν το ρεύμα. Το διαδίκτυο παίρνει φωτιά. Οι κοινωνικές αντιλήψεις αναδιαμορφώνονται εκ βάθρων. Το ευρωπαϊκό όραμα ξεφτίζει και, για πρώτη φορά από το 1974, αμφισβητείται από τόσους πολλούς η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. Διαπιστώνεται το χάσμα με τη γενιά του Πολυτεχνείου, που με απληστία συγκέντρωσε πλούτο και ισχύ. Δημιουργούνται ιδεολογικοπολιτικά στρατόπεδα, εκατέρωθεν των δύο κομμάτων εξουσίας. Στις λαϊκές περιοχές, αλλά και στις επαρχιακές πόλεις, που η ανεργία καλπάζει, η εγκληματικότητα τρομάζει και οι γειτονιές γεμίζουν μετανάστες, το πεδίο δράσης είναι πλέον ελεύθερο για τη Χρυσή Αυγή. Εμφανίζονται ανάγλυφα οι προϋποθέσεις για έναν βαθύ και επικίνδυνο διχασμό. Το κουτί της Πανδώρας έχει ανοίξει.
Μπροστά σε αυτόν το χείμαρρο των αλλαγών, η εκσυγχρονιστική ιδεολογία, απόλυτα αποτυχημένη, καταρρέει. Εξάλλου, η αίγλη της ίδιας της παγκοσμιοποίησης θα βουλιάζει παντού μέσα στον βάλτο της διογκούμενης κρίσης. Είναι ελάχιστοι όσοι, αμετανόητοι, θα συνεχίσουν να την υπερασπίζονται στην καθαρή της μορφή. Οι περισσότεροι οπαδοί της αναγκάζονται σε μετάλλαξη. Κάποιοι προσχωρούν βαθύτερα στο νεοθωμανικό άρμα. Ταυτόχρονα, όμως, στον πολιτικό λόγο ξαναμπαίνουν οι λέξεις, ανεξάρτητα από την ειλικρίνεια όσων τις προφέρουν, «πατριωτισμός» και «εθνική κυριαρχία».
Το οικονομικό και πολιτικό σύστημα προσπαθεί αγωνιωδώς να σώσει ό,τι μπορεί. Να διατηρήσει τη χώρα μέσα στην ευρωζώνη, να κρατήσει μια υποτυπώδη κοινωνική συνοχή. Το αίτημα για ανασύνταξη και ανασυγκρότηση του διαλυμένου κράτους γίνεται καθολικό, παρά τις αντιδράσεις ανά επαγγελματική κατηγορία. Η αξιοπιστία, όμως, έχει πια χαθεί, οι πολίτες έχασαν την ελπίδα και οι ψυχές έχουν αγριέψει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει τι θα συμβεί μέχρι να μπούμε, αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι θα μπούμε, σε μια νέα φάση σταθερότητας.

http://ardin-rixi.gr/archives/9069

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Προτάσεις για εθνική–κοινωνική–πολιτική και οικονομική αναγέννηση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Μαΐου 2012

 Το κείμενο συντάχθηκε στην διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού του 2011, ενώ οι αγανακτισμένοι της πλ. Συντάγματος και αλλού, κραύγαζαν την οργή του λαού. Ήταν σκέψεις και ιδέες, που καταγράφηκαν κατά την διάρκεια των γεγονότων και της ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον. Δεν διεκδικούν κάποια πρωτοτυπία, αντίθετα είναι τόσο απλοϊκές στην σύλληψη τους, που απορείς, για την ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας, να εκφραστούν ανάλογα και κυρίως να κάνουν έργα τα λόγια ή μήπως δεν πρόκειται για ανικανότητα; Σκεφτείτε, διαβάστε και η ευθύνη μπροστά στην κάλπη…μόνο δική σας!

Δ.Π.

Η ώρα έχει έρθει για εμάς, να αποφασίσουμε πως θέλουμε

τα παιδιά μας και οι επόμενες γενιές να μας θυμούνται.

(δεν θυμάμαι που το διάβασα αλλά με εκφράζει απόλυτα)

 

Ανάγκη να διαμορφώσουμε μία πρόταση πολιτικά ρεαλιστική ώστε να αντιμετωπίσουμε την οικονομική, πολιτική κατοχή και τελικά την σχεδόν σίγουρη απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας από τους διεθνείς τοκογλύφους και τους εγχώριους συνεργάτες τους.

 

Μία πολιτική πρόταση με βραχυπρόθεσμους πρακτικούς στόχους και μακρoπρόθεσμο σχεδιασμό. Ένα σχέδιο για να μας οδηγήσει σε μία ζωντανή κοινωνία πολιτών, την οποία θα χαρακτηρίζει η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, η μέριμνα και η πρόβλεψη. Μία κοινωνία η οποία θα ενώσει τους έλληνες και θα αναδείξει τα ταλέντα τους σε μία νέα πνευματική, πολιτική και οικονομική ανάπτυξη και τελικά στην εθνική αναγέννηση. Η έλλειψη εθνικής συνείδησης καθιστά κάθε λαό ευάλωτο.

 

 

Ποια είναι η πρόταση μας.

 

  1. Δημοψήφισμα με αίτημα για Συντακτική εθνοσυνέλευση και ερώτημα εφαρμογής ή όχι του Μνημονίου. Έναρξη Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους. Παράλληλα επιδιώκουμε με άλλους εταίρους να αναλάβει η ΕΕ, μέσω της ΕΚΤ, την διαχείριση του συνόλου του δημοσίου χρέους των ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες πλήττονται, με στόχο την επίτευξη καλύτερων όρων δανεισμού, απομακρύνοντας τις τράπεζες από την θέση του ενδιάμεσου μεταξύ κρατών και Ευρωπαϊκής τράπεζας.   

 

  1. Διακοπή της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων και επανεκτίμηση της χρησιμότητας τους μέσα σε ένα πραγματικά δημοκρατικό πολίτευμα. Ο κομματικός αγώνας για επιβίωση και κυριαρχία στο αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό σύστημα, τα μετατρέπει σε μηχανισμούς παραγωγής διαφθοράς, πολιτικών παθών και ψεύδους. Στα πλαίσια εξυγίανσης του δημόσιου βίου να ελεγχθούν κυρίως φορολογικά και να καταλογιστούν τα ελλείμματα και τέλος να επιστραφούν στο δημόσιο ταμείο των παράνομα προεισπραχθέντων κρατικών επιχορηγήσεων. Σε περίπτωση διάλυσης τους να είναι υπόχρεοι των χρεών κατά σειρά ευθύνης οι διατελέσαντες αρχηγοί, βουλευτές, κομματικά στελέχη και εγγεγραμμένα μέλη τους.

Περιορισμό της εκλογής των βουλευτών σε δύο ή τρεις θητείες, με δικαίωμα ανάκλησης τους με συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών.

Εξομοίωση των βουλευτικών παροχών με τους ανώτερους του δημόσιου τομέα, εξορθολογισμό των λοιπών παροχών και κατάργηση των βουλευτικών συντάξεων με αντικατάσταση τους με τις αντίστοιχες των ασφαλιστικών ταμείων τους.

Άμεση κατάργηση του νόμου περί μη ευθύνης υπουργών και της δικαστικής ασυλίας των βουλευτών.

Ασυμβίβαστο βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας.

Υιοθέτηση ενιαίας λίστας υποψηφίων βουλευτών ανεξάρτητα του πολιτικού χώρου από τον οποίο προέρχονται, με βάση το σκεπτικό, πως αφού οι κοινωνικοί εταίροι συνυπάρχουν, συμβιβάζονται και συνεργάζονται, αντίστοιχα οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι υποχρεούται να λειτουργούν αντίστοιχα και μακριά από κομματικές αντιπαραθέσεις και ιδεοληψίες .

Η ανάδειξη νέων προσώπων μέσα από διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας από την βάση έως τα υψηλότερα επίπεδα διακυβέρνησης με συμμετοχή όσων καλύπτουν τις οριζόμενες από το νόμο προϋποθέσεις και μικρής διάρκειας θητείες είναι βασική προϋπόθεση εξυγίανσης της πολιτικής ζωής και αναζωογόνησης της ελληνικής κοινωνίας.

 

  1. Αφαίρεση δικαιώματος εκλογής ή διορισμού σε δημόσιες υπηρεσίες, για τα επόμενα 10 χρόνια, όσων αναμίχθηκαν στο δημόσιο βίο ή προκάλεσαν με την στάση ζωής τους (πολιτευτές, βουλευτές, κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές, δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι, εθνικοί εργολάβοι, εμπορικοί αντιπρόσωποι, διοικητές τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων, καλλιτεχνών, κ.α.) τα τελευταία 30 χρόνια έως σήμερα και των συγγενών τους έως β΄ βαθμού, – γιατί αν δεν είναι οι άμεσα υπεύθυνοι για την διαφθορά, οπωσδήποτε σίγουρα την ανέχτηκαν εφόσον δεν την κατήγγειλαν και δεν είχαν την πολιτική ευθιξία και αξιοπρέπεια να παραιτηθούν των θέσεων και των προνομίων τους.

Παράλληλα η δήμευση των κινητών και ακινήτων περιουσιακών στοιχείων δικών τους και της οικογένειας τους, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό όσων δεν καλύπτονται με τον έλεγχο του πόθεν έσχες, από ορκωτούς λογιστές υπο την εποπτεία εκλεγμένων δικαστών, είναι μία από τις προϋποθέσεις εξυγίανσης του δημόσιου βίου και ικανοποίησης του περί δικαίου αισθήματος.

 

  1. Δικαίωμα εκλέγειν για όλους τους έλληνες πολίτες και των δύο φύλων από 20 ετών και άνω, οι οποίοι έχουν εκπληρώσει τη στρατιωτική και για ειδικές περιπτώσεις την κοινωνική θητεία τους, επαναλαμβάνω έλληνες πολίτες και των δύο φύλλων, και εκλέγεσθαι από 30 ετών και άνω με προϋπόθεση επαγγελματικής εμπειρίας, για να μην επιτρέψουμε ξανά την δημιουργία επαγγελματιών πολιτικών εναλλακτικά η επιλογή της κλήρωσης συνάδει με τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

 

  1. Οριστική κατάργηση περιφερειών και ενίσχυση των τοπικών δήμων με βάση την ελληνική κοινοτική παράδοση από την αρχαιότητα έως την ανεξαρτησία του 1821. Η Ελλάδα κατέχει πολύ μικρή έκταση για να δικαιολογείται ο οριζόντιος και κάθετος κατακερματισμός σε περιοχές και επίπεδα εξουσίας.

 

  1. Επανασύνδεση των ελλήνων του εξωτερικού με την μητρόπολη και γενική ατέλεια σε πιθανές επενδύσεις ή μετεγκατάσταση επιχειρήσεων τους στην πατρίδα. 

 

  1. Στελέχωση του σώματος των Δικαστών με κλήρωση προσώπων για 3ετή θητεία, τα οποία θα διαθέτουν επαρκή επαγγελματική εμπειρία ως δικηγόροι ή κατά περίπτωση άλλων ειδικοτήτων. Με τον τρόπο αυτό θα καλυφτεί το έλλειμμα απονομής δικαιοσύνης, που έχει παγιωθεί πλέον. Η προοπτική είναι οι δικαστές να εκλέγονται για συγκεκριμένες χρονικά θητείες από νομικούς οι οποίοι ασκούν την δικηγορία.

 

  1. Εθνικοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων, των φυσικών πόρων και των τραπεζών με παράλληλη αναδιαμόρφωση του τραπεζικού συστήματος και την μετατροπή τους σε μοχλούς ανάπτυξης της οικονομίας. Ιδιαίτερη έμφαση στην Αγροτική τράπεζα, Εθνική, Ταχ. Ταμιευτήριο, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ.

 

  1. Αναδιοργάνωση της αγροτικής και αλιευτικής παραγωγής, της ναυτιλίας και του τουρισμού, του μικρομεσαίου εμπορίου και βιοτεχνίας, της επιστημονικής έρευνας και της πανεπιστημιακής – επαγγελματικής εκπαίδευσης καθώς και της παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ο στόχος του 30 – 40% της καταναλωμένης ενέργειας να προέρχεται από ΑΠΕ είναι εφικτός για τα κλιματολογικά δεδομένα της χώρας.

 

  1. Η οικονομική ανάπτυξη προϋποθέτει κοινωνική και εθνική ασφάλεια, δηλαδή αξιόμαχο στρατό και εκπαιδευμένα σώματα ασφαλείας, αντίστροφα η ισχυρή οικονομία δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μία δυναμική εξωτερική πολιτική και αποτελεσματική εθνική άμυνα. Οι στρατιωτικές προμήθειες θα αποτελούν  εργαλείο ανάπτυξης της ελληνικής βιομηχανικής παραγωγής και όχι μέσο αύξησης των ελληνικών καταθέσεων στην Ελβετία και αλλού.

 

  1. Ανακήρυξη της ουδετερότητας της Ελλάδας σε ένα πολυπολικό περιβάλλον και εκμετάλλευση της γεωπολιτικής – γεωοικονομικής θέσης της στα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο και την Μαύρη Θάλασσα. Προσοχή όμως δεν προτείνουμε την μείωση των εξοπλισμών, αλλά την ελληνοποίηση τους μέσω της αύξησης της ελληνικής προστιθέμενης αξίας τους. Με συμμαχίες και συνεργασίες (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία) στη βάση του εθνικού συμφέροντος  το οποίο το περιγράφουν οι λέξεις ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ – ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Οι προτάσεις χρειάζονται εξειδίκευση, εμβάθυνση και συμπλήρωμα αλλά περιγράφουν με σαφή τρόπο κατευθυντήριες γραμμές και στόχους για την αναγέννησης της Πατρίδας. Καθήκον όλων μας είναι να τις βελτιώσουμε και να τις εφαρμόσουμε και να μην αφεθούμε άλλη μια φορά στα χέρια των ειδικών, επαναλαμβάνοντας λάθη του παρελθόντος. 

Posted in Δημοκρατία, Ελλάδα, Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΤΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Μαΐου 2012

Μόλις πέντε ημέρες πριν από τις εκλογές επιβεβαιώνονται –σε βαθμό «κακουργήματος»– οι διαπιστώσεις στις οποίες είχαμε προβεί, όταν άνοιγε αυτή η προεκλογική περίοδος. Πως οι εκλογές αυτές αποτελούν την αρχή του τέλους του μεταπολιτευτικού σκηνικού, αποτελούν έναν οδοδείκτη για τις μελλοντικές εξελίξεις και τις προδιαγράφουν, χωρίς ταυτόχρονα να προσφέρουν κάποια σίγουρη εναλλακτική πολιτική πρόταση στο ξεπερασμένο παρελθόν. Όπως τονίζαμε, η κύρια πλευρά τους είναι η διάλυση του παλαιού, μεταπολιτευτικού, πολιτικού συστήματος.

Η ολική κατάρρευση των καθεστωτικών δυνάμεων, με πρώτο και κύριο τον αρχιτέκτονα της καταστροφής –το κόμμα-σύστημα ΠΑΣΟΚ–, η αδυναμία του ετέρου Καππαδόκη του πολιτικού συστήματος, της Νέας Δημοκρατίας, να αποτελέσει αξιόπιστη λύση, έστω στα πλαίσια του, ο πολυκερματισμός των πολιτικών δυνάμεων και η διάχυτη αγανάκτηση, δίνουν τον τόνο αυτών των εκλογών.

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω πια: Το καθεστώς αποσυντίθεται και καταρρέει και όλοι οι εκπρόσωποί του διασύρονται ανοιχτά μπροστά στα μάτια μας.

 

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ

Πρώτα και κύρια ξεφτίζουν αμετάκλητα το ΠΑΣΟΚ και ο Βενιζέλος, που αγωνίζονται να πιάσουν το 15%, έχοντας καταντήσει ένας περιφερόμενος θίασος-μαγνήτης αποδοκιμασιών και διαπομπεύσεων. Μαζί τους είναι μόνον το Σύστημα, το συγκρότημα Λαμπράκη, το Mega και τα λοιπά μέσα της κατοχικής προπαγάνδας, τα οποία δίνουν ρεσιτάλ γκεμπελισμού, μήπως και καταφέρουν να τους συγκρατήσουν από τη διάλυση. Και όμως! Όπου σταθούν και όπου βρεθούν διαπομπεύονται, γιουχάρονται και ξεφωνίζονται, γεγονός που είναι απολύτως φυσιολογικό, και ίσως λίγο αν φανταστεί κανείς το κακό που έχουν κάνει σ’ αυτόν τον τόπο. Ο κύβος έχει ριφθεί και τα πράγματα είναι καθαρά και ξάστερα: Το ΠΑΣΟΚ έχει διαπράξει ύψιστο πολιτικό έγκλημα, και κανείς δεν πρόκειται να ησυχάσει εάν όλοι αυτοί οι κύριοι, με πρώτους και καλύτερους τον Γιωργάκη και τον Παπακωνσταντίνου, δεν συναντήσουν τον Άκη Τσοχατζόπουλο στον Κορυδαλλό, στην πτέρυγα των χουντικών. Το ΠΑΣΟΚ έχει μπει στην τελική φάση της ιστορικής διαδρομής του.

 

Η απαξίωση του Σαμαρά

Δεύτερον, απαξιώνεται διαρκώς η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά. Διότι, κάθε μέρα, αποδεικνύεται ότι είναι λίγος και το κόμμα του ελάχιστο. Δέσμιο μιας παρέας γιάπηδων του Κολωνακίου, μέχρι προχθές περιόριζε την προεκλογική του εκστρατεία σε νεοφιλελεύθερους εξυπνακισμούς, έδινε ρεσιτάλ πολιτικής γκάφας και ανέλπιστων δώρων προς τους αντιπάλους του (λέγε με Συμπιλίδη), ενώ, τώρα τελευταία, πανικόβλητο, προσπαθεί να συγκρατήσει τους ψηφοφόρους από τον Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή με πυροτεχνήματα παλαιοδεξιάς εθνικοφροσύνης. Έτσι, αντί να καταγγέλλει τις ηγεσίες και τους μηχανισμούς των αριστερών κομμάτων ως συνενόχους του ΠΑΣΟΚ στον μεταπολιτευτικό εκφυλισμό της δημοκρατίας, αντί να τους καταγγέλλει για τον εθνομηδενισμό τους, στρέφεται συλλήβδην κατά των «αριστερών», ανασταίνοντας τους παλαιούς διχασμούς, ενισχύοντας εν τέλει το ΠΑΣΟΚ, τα εξαπτέρυγά του (λέγε με ΔΗΜΑΡ), καθώς και τους πιο εθνομηδενιστικούς κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Σαμαράς δεν διαθέτει ούτε πρόγραμμα ούτε σχέδιο και είναι απελπιστικά λίγος απέναντι στις απαιτήσεις των καιρών. Εξάλλου, όλα αυτά είχαν ήδη διαφανεί από την εγκληματική του επιλογή να στηρίξει τον Παπανδρέου, τον Νοέμβριο, όταν αυτός και το κόμμα του κατέρρεαν, μέσα σε ένα κλίμα γενικής αμφισβήτησης από τους ίδιους τους βουλευτές του. Με την κίνησή του, όχι μόνο έσωσε τον αντίπαλό του και έφερε τον Παπαδήμο – αλλά και μας οδήγησε στο αδιέξοδο-ταφόπλακα του δεύτερου μνημονίου.

 

Οι θεσμικοί «αντιμνημονιακοί» και τα όρια τους

Τρίτον, οι εκλογές αυτές αναδεικνύουν τη σαφή βούληση του ελληνικού λαού να ενισχύσει έναν ριζοσπαστικό, αντιστασιακό πατριωτισμό. Γι’ αυτό τον λόγο ανεβαίνει ο Καμμένος, παρ’ όλο που το παρελθόν του αποτελεί μείζον μειονέκτημα, γι’ αυτό τον λόγο ενισχύεται και ο Τσίπρας – παρ’ όλο που το κόμμα-βαρίδι που σέρνει από πίσω του κάνει ό,τι μπορεί για να το αποκρύψει. Για τον ίδιο λόγο επιβιώνει και το ΚΚΕ, ο μηχανισμός του οποίου έχει κηρύξει αυτοδιάλυση. Ιδιαίτερα η άνοδος του Καμμένου και του Τσίπρα συνδέεται με την προσπάθεια αυτών των προσωπικοτήτων να υπερβούν τα παλαιά στεγανά και στερεότυπα του χώρου τους και να ανοιχτούν προς τον ίδιο τον ελληνικό λαό, άσχετα με τα κίνητρά τους.

Ωστόσο, μένουν και οι δύο στη μέση του δρόμου. Ο Καμμένος, γιατί αυτό το άνοιγμα το συνδυάζει με μια νεοφιλελεύθερη οικονομική και πολιτική αντίληψη, ο δε Τσίπρας γιατί η υπέρβαση που επιχειρεί εξαντλείται περισσότερο σε μια προσωπική ρητορεία και δεν τολμάει να υπερκεράσει τα εθνομηδενιστικά βαρίδια του κόμματός του. Έτσι, αποσιωπά ζητήματα που συνδέονται με την ελληνική ταυτότητα και το μεταναστευτικό, δεν παίρνει θέση στα εθνικά ζητήματα και προβάλλει την ίδια συντεχνιακή αντίληψη του παλιού ΠΑΣΟΚ για τα ζητήματα που σχετίζονται με την Παιδεία και την κοινωνία.

Η έλλειψη ακριβώς μιας συγκροτημένης πρότασης καταδεικνύεται και από τον τρόπο με τον οποίο η σημερινή ανάγκη υπέρβασης των παλαιών διαχωρισμών μετατρέπεται σε μια τυχοδιωκτικής εμπνεύσεως πρόταση διακυβέρνησης. Διότι είναι προφανές ότι αυτή η πρόταση του Τσίπρα σκοπεύει πολύ περισσότερο να αιφνιδιάσει το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ και να δώσει μόστρα στον ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζεται εξαιρετικά ενισχυμένος δημοσκοπικά, και δεν βασίζεται σε κάποιες επί της ουσίας θέσεις ή σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα. Διότι είναι ένα πράγμα το να φράξεις τον δρόμο στη μνημονιακή πολιτική, απογυμνώνοντας τα μνημονιακά κόμματα, την τρόικα και το καθεστώς, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια γενική αλλαγή των συσχετισμών και είναι ένα δεύτερο να μπορείς να προτείνεις και να επιβάλεις εδώ και τώρα μια ουσιαστικά νέα διακυβέρνηση. Πράγματι, ανάμεσα σε ποιους; Το ΚΚΕ υποστηρίζει την άμεση έξοδο από ευρωζώνη και ΕΟΚ, ο Κουβέλης είναι ευρωπαϊκότερος του ΠΑΣΟΚ και ο Σύριζα ταλαντεύεται ανάμεσα σε πολλαπλές τοποθετήσεις. Εάν σε αυτούς προστεθεί και η στήριξη από τον… Καμμένο, καταλαβαίνουμε ότι πιθανότατα θα οδηγηθούμε σε τραγέλαφο.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επανάληψη, ολίγον γελοιογραφική, του πασοκικού συνθήματος των εκλογών του 1981, «στις 18 Σοσιαλισμό». Εξάλλου, το κύριο χαρακτηριστικό των δύο κατ’ εξοχήν «αντιμνημονιακών» κομμάτων είναι ο ιδιότυπος λαϊκισμός τους, και η προσπάθεια να αποφεύγουν τα δύσκολα. Ο Καμμένος αποσιωπά τις νεο-φιλελεύθερες όψεις της πολιτικής του, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τις εθνομηδενιστικές. Χαρακτηριστικά, οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» επαναφέρουν διαρκώς τη συζήτηση στο «μνημόνιο», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη διαρκή αναφορά του πως η κρίση είναι «ευρωπαϊκό ζήτημα», αποκρύβει την ιδιαίτερη και ρατσιστική αντιμετώπιση της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους «εταίρους», ενώ, για το μεταναστευτικό, πετάει την μπάλα στην κερκίδα, υπεκφεύγοντας με το «Δουβλίνο 2» και με το «να πάρουν ταξιδιωτικά έγγραφα οι μετανάστες» ταυτόχρονα, προβάλλει ελάχιστα ως κεντρικό αίτημα την πληρωμή των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου.

 

Είναι εφικτός ένας νέος Ανδρέας;

Στην πραγματικότητα, και τα δύο αυτά κόμματα εμπνέονται από το αλήστου μνήμης παράδειγμα του Ανδρέα. Ο Καμμένος παίζει σε όλα τα ταμπλό και είναι «έτοιμος», δήθεν, για συμμαχίες με όλους τους «αντιμνημονιακούς». Ο ΣΥΡΙΖΑ, που πριν πέντε χρόνια υπεράσπιζε την κατεδάφιση της χώρας, κατά τον μηδενιστικό Δεκέμβρη του 2008, και οικοδόμησε στον πιο ακραίο λαϊκιστικό Αλαβανισμό, σήμερα επενδύει στον Ανδρεϊσμό, που φαίνεται να ελκύει και τον Καμμένο. Μόνο που οι εποχές είναι πολύ διαφορετικές. Το ανδρεϊκό φαινόμενο οικοδομήθηκε στη δεκαετία του 1970, όταν το καθεστώς είχε αποθέματα αναδιανομής, υπήρχαν ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες και ο δανεισμός ήταν ακόμα πολύ χαμηλός. Γι’ αυτό και ο Ανδρέας μπορούσε να επενδύει σε μια συνολική πολιτική που ήταν, ταυτόχρονα, πατριωτική, αναδιανεμητική και… δανειστική! Σήμερα, δεν μπορεί να επαναληφθεί κάτι ανάλογο διότι ο ελληνισμός δίνει –κυριολεκτικά– μια πάλη ζωής ή θανάτου. Και κανένα επιδερμικό ή λαϊκιστικό –με την αρνητική έννοια του όρου– σχήμα, δεν έχει δυνατότητες μακροημέρευσης. Εξ άλλου, θα πρέπει να θυμίσουμε το δημοσκοπικό 18% του Αλαβάνου –και του μικρού τότε Τσίπρα– στη φάση της επένδυσης στα Εξάρχεια και… την κα Ρεπούση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα διπλό πρόσωπο Ιανού, από τη μία πλευρά αποτελεί, υπέρβαση της μεταπολίτευσης, και από την άλλη την πιο χαρακτηριστική συνέχειά της, τόσο κοινωνικά όσο και ιδεολογικά. Εξάλλου σήμερα ενισχύεται σε βάρος του Κουβέλη, διότι καθώς βαθαίνει η κρίση, προσελκύει τους απογοητευμένους ή οικονομικά κατεστραμμένους Πασόκους, που προς στιγμήν είχαν στραφεί προς τη ΔΗΜΑΡ, η οποία – σε μεγάλο βαθμό εξ αιτίας της… Ρεπούση– συρρικνώθηκε και συσπειρώνει μόνο τη σημιτική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ!

Δηλαδή, για να διευκρινίσουμε τη θέση μας. Οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» και η στρατηγική Τσίπρα –όχι ο ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα–, ενώ δεν αποτελούν κάτι το πραγματικά «νέο» και συνεκτικό στη μετα-μεταπολιτευτική περίοδο, ταυτόχρονα προϊδεάζουν και προαναγγέλλουν μια νέα ιστορική εποχή κατά την οποία θα καταρριφθούν οι παλαιοί διαχωρισμοί και θα τείνει να συγκροτηθεί ένας νέος πολιτικός άξονας γύρω από τις θεματικές του πατριωτισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της οικολογίας και της άμεσης δημοκρατίας. Ο Καμμένος ανταποκρίνεται στο κριτήριο του πατριωτισμού, αλλά υπολείπεται δραματικά στα υπόλοιπα, ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίνεται –με τον τρόπο του– στο θέμα της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά έχει τη μεγάλη τρύπα στο ζήτημα του πατριωτισμού και της εθνικής επιβίωσης του ελληνισμού.

 

Η οργανωτική αποτυχία των «αγανακτισμένων»

Οι μόνες δυνάμεις που θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα αρχικό πρόπλασμα του «νέου» ήταν οι δυνάμεις των «πλατειών» και των Αγανακτισμένων. Ωστόσο, απέτυχαν να το κάνουν. Και βασική ευθύνη γι’ αυτό έχουν η μεγαλομανία και ο μεγαλοϊδεατισμός που υπήρξαν ένα από τα βασικά βαρίδια του αντιμνημονιακού κινήματος μέχρι σήμερα. Ο Μίκης Θεοδωράκης, μαζί με τον Κασιμάτη, απέρριπταν συστηματικά την οποιαδήποτε πολιτική παρέμβαση της Σπίθας, και άρα τη συμμετοχή της στις εκλογές, με το καταπληκτικό διττό επιχείρημα ότι εμείς απευθυνόμαστε στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού και περιμένουμε την κατάρρευση του καθεστώτος, ενώ, ταυτόχρονα, δεν έχουμε τη δυνατότητα και τα οικονομικά μέσα ούτε καν να διαμορφώσουμε ένα στοιχειώδες ψηφοδέλτιο! Ή όλα ή τίποτα, δηλαδή τίποτα! Άλλοι συγκρότησαν μεγαλεπήβολα «μέτωπα» και ετοίμασαν προγράμματα για τις πρώτες «εκατό μέρες» της εξουσίας τους και την ίδια στιγμή δεν μπορούν να συμπληρώσουν αξιόπιστα και πλήρη ψηφοδέλτια, συμμετέχοντας με περιθωριακό τρόπο στις εκλογές.

Και έτσι κατεστράφη η μόνη πραγματική δυνατότητα συγκρότησης ενός σχετικά αξιόπιστου εκλογικού αντιστασιακού σχήματος, που θα μπορούσε να εκφράσει τους κοινούς τόπους του κινήματος των Αγανακτισμένων, με αποτέλεσμα τη δυναμική αυτού του κινήματος να την εισπράξουν οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» και ο ΣΥΡΙΖΑ, το δε κενό του να το εκμεταλλευτεί ακόμα και η Χρυσή Αυγή που εμφανίζεται στα μάτια των αδαών νεαρών ως το κατ’ εξοχήν αντισυστημικό κίνημα.

 

Η νέα περίοδος του αντιστασιακού κινήματος

Αυτές οι εξελίξεις έχουν ήδη μεταβάλει τον τρόπο και τους κόμβους συγκρότησης ενός, εαμικού τύπου, πολυσυλλεκτικού δημοκρατικού ρεύματος, που είναι αναγκαίο και εφικτό στην περίοδο που έρχεται.

Κατ’ αρχάς, για να μπορέσουμε να θέσουμε κάποια στιγμή, ουσιαστικά και όχι γελοιογραφικά, το αίτημα μιας συνολικής αλλαγής, είμαστε υποχρεωμένοι να πραγματοποιήσουμε μια «μακρά πορεία» –που οι συνθήκες την κάνουν να γίνεται πολύ πιο σύντομη χρονικά αλλά παραμένει αναγκαία από ποιοτική άποψη– μέσα από τα κινήματα αλλά και τους θεσμούς. Κατά την προηγούμενη περίοδο, αυτό μπορούσε και έπρεπε να εγκαινιαστεί μέσα από ένα «αντιμνημονιακό μέτωπο», συγκροτημένο σε μίνιμουμ πρόγραμμα, με βάση το κίνημα των Αγανακτισμένων και τις «πλατείες», το οποίο θα διευκρίνιζε την ιδεολογία και το πρόγραμμά του, σταδιακά, καθώς θα συγκροτούνταν. Δηλαδή, θα περνούσαμε από το πολύ γενικό και τις μίνιμουμ κοινές συνιστώσες στη συγκεκριμενοποίηση.

Αυτό δεν κατέστη δυνατό, για λόγους που έχουμε αναλύσει. Σήμερα, αφού η συγκρότηση δια του άμεσου «μετώπου των πλατειών» κατέστη ανέφικτη και άλλες πολιτικές δυνάμεις κάλυψαν το «κενό», έχουμε φτάσει στην ανάγκη της συγκεκριμενοποίησης προτάσεων και στρατηγικών, ενώ η καταστροφή της χώρας με την υπογραφή και των δύο μνημονίων έχει βαθύνει. Στο εξής, το «μέτωπο» δεν μπορεί να είναι μόνον «αντιμνημονιακό» αλλά πρέπει να πάμε ένα βήμα πάρα πέρα, να γίνει «αντιστασιακό», συμπεριλαμβάνοντας θεματικές όπως το μεταναστευτικό, η Κύπρος, η ΑΟΖ, οι Γερμανικές Επανορθώσεις και το Κατοχικό Δάνειο. Επί πλέον, είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να μιλήσουμε για ένα μέτωπο που θα συγκροτηθεί όχι από τις «πλατείες» και μόνο, αλλά από διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές συνιστώσες και με στοιχεία προγραμματικής συμφωνίας που υπερβαίνουν την απλή αντιμνημονιακή ρητορική.

Κατά συνέπεια, προσβλέπουμε στη συνάντηση δυνάμεων που έχουν ήδη πίσω τους ένα κάποιο ιδεολογικό και πολιτικό παρελθόν και θα προέλθουν συχνά από τις αναπόφευκτες διευκρινίσεις απόψεων, οι οποίες θα λάβουν χώρα στο εσωτερικό υπαρκτών πολιτικών δυνάμεων, κάτω από την πίεση του ίδιου του λαού. καθώς και από νέες δυνάμεις που θα αναδειχθούν από το κίνημα – μέσα σε ένα κινηματικό και θεσμικό χωνευτήρι. Διότι η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ και η ανάδειξη νέων πολιτικών σχημάτων, όπως οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες», θα προκαλέσει στο εσωτερικό τους όλο και πιο ισχυρές διαφοροποιήσεις,. Δεν μπορεί ο εθνομηδενιστικός πυρήνας του Συνασπισμού να συμβαδίσει με τον νέο πατριωτικό λόγο, που έστω υπαινικτικά ή δημαγωγικά προφέρει ο Τσίπρας, ούτε θα μπορέσουν οι διάφορες «συνιστώσες» να συμπορεύονται σε κομβικά ζητήματα όπως το Κυπριακό, η ΑΟΖ, το μεταναστευτικό κ.λπ. Το ίδιο, και ίσως σε μεγαλύτερη έκταση, θα συμβεί στους «Ανεξάρτητους Έλληνες», γύρω από την πιθανή ή όχι συμπόρευση με νέα κυβερνητικά σχήματα. Ούτε το δυναμικό που εκφράστηκε στα ποικίλα σχήματα του χώρου των Αγανακτισμένων, από τη Σπίθα έως το ΕΠΑΜ, θα μείνει εκτός αυτών των διαδικασιών.

Σε αυτές τις συνθήκες, καθίσταται αναγκαία η διαμόρφωση ισχυρών και συνεκτικών σχημάτων και ομαδοποιήσεων, που ενστερνίζονται το «τετράπτυχο» που θέτουμε ως προϋπόθεση μιας προγραμματικής συμφωνίας, και οι οποίες θα μπορέσουν να λειτουργήσουν ως πόλοι αναφοράς και καταλύτες αυτής της μελλοντικής ανασύνθεσης που προδιαγράφουμε.

Πλέον, είναι εφικτή η συγκρότηση ενός –πλειοψηφικής απεύθυνσης– αντιστασιακού, πατριωτικού – ριζοσπαστικού ρεύματος. Υπάρχουν ίσως και οι συνθήκες ώστε να μπορέσει να σώσει τη χώρα από την απόλυτη καταστροφή, καθώς, ακόμα και στην Ευρώπη, πληθαίνουν οι φωνές που απορρίπτουν την πολιτική στραγγαλισμού που θέλει να επιβάλει η πανευρωπαϊκή γερμανική κηδεμονία. Ταυτόχρονα, το καθεστώς μέσα στην Ελλάδα έχει σαπίσει εντελώς και δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον αν δεν αλλάξουμε άρδην κράτος και κοινωνία.

Αυτές οι απόψεις έχουν πλειοψηφικό χαρακτήρα και εκφράζουν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού: υπάρχει κενό εξουσίας και ηγεμονίας, αλλά τα οργανωμένα σχήματα και οι πολιτικές ομαδοποιήσεις βρίσκονται τραγικά πίσω από τις νέες ανάγκες. Γιατί προέρχονται, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, από ιδεολογικά και πολιτικά σχήματα διαμορφωμένα –και κάποτε πρωταγωνιστές της– στη μεταπολίτευση, τις πρακτικές και την ιδεολογία της. Γι’ αυτό εξάλλου και αποτελεί πολιτικαντισμό και ανδρεοπαπανδρεϊκή ρητορεία η πρόταση για άμεση ανατροπή του «συστήματος». Ιδού λοιπόν το κεντρικό αίτημα της περιόδου: Η ιδεολογική ηγεμόνευση της αντιστασιακής ιδεολογίας και στρατηγικής και η ταυτόχρονη οικοδόμηση των οργανωτικών προϋποθέσεων για τη μετατροπή αυτής της ιδεολογικής κυριαρχίας σε πολιτική.

Οι εκλογές σηματοδοτούν την απαρχή αυτής της διαδικασίας και όχι το τέλος τους. Ούτως ή άλλως, οι συσχετισμοί δεν θα μπορέσουν να παγιώσουν ισορροπίες, έστω και για ελάχιστους μήνες. Μας περιμένει, επομένως, μια μεγάλη περίοδος αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, αστάθειας και αβεβαιότητας, μέσα στην οποία θα διογκωθεί ο κίνδυνος της ολικής κατάρρευσης, που ήδη επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας. Πρέπει λοιπόν να εργαστούμε για έναν αυτόνομο πόλο πατριωτικής, ριζοσπαστικής και δημοκρατικής αντίστασης.

Όσο για το «τι ψηφίζουμε» σε αυτές τις εκλογές, πιστεύουμε πως ήδη έχουμε διαγράψει τη γενική κατεύθυνση. Ψηφίζουμε, «χωρίς αυταπάτες», δυνάμεις που αρνούνται την υποταγή και την καταστροφή της χώρας και μάλιστα επιλέγουμε και πού θα κατευθύνουμε την ψήφο μας, σε άτομα που βρίσκονται πιο κοντά στο αντιστασιακό ζητούμενο και πιθανώς στις αναγκαίες μελλοντικές ανασυνθέσεις.

 

Υ.Γ. Έχουμε μια ειλικρινή απορία. Για ποιο λόγο άραγε οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» αλλά προπαντός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναδεικνύουν σε κεντρικό αίτημα της προεκλογικής εκστρατείας, όχι το χρονοβόρο ζήτημα των Γερμανικών Αποζημιώσεων γενικά, αλλά την άμεση καταβολή από τη Γερμανία του Κατοχικού Δανείου, άμεσα απαιτητού και πληρωτέου, που ξεπερνάει τα 65 δισεκατομμύρια ευρώ χωρίς τους τόκους; Γιατί όχι μια κεντρική διαδήλωση με αυτό το αίτημα;

Καλή ψήφο και ες αύριον τα σπουδαία.

Πρωτομαγιά 2012

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ «ΑΡΔΗΝ»

www.ardin-rixi.gr

Posted in Δημοκρατία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Bonne nuit con Pangalos…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 7 Δεκεμβρίου 2011

Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη andrikakis@patris.gr 

Bonne nuit con Pangalos…

Je suis très fier que je ne suis pas comme le Grec à toi …*

(*Καληνύχτα con** Πάγκαλε… Είμαι πολύ υπερήφανος που δεν είμαι τέτοιος Έλληνας όπως εσύ…)

**Con σημαίνει στα γαλλικά μαλάκας… Τον όρο χρησιμοποίησε πριν λίγες ημέρες ο Θεόδωρος Πάγκαλος για να χαρακτηρίσει ένα μέρος των διαμαρτυρόμενων Ελλήνων (τους μη κομμουνιστές και τους μη φασίστες…).

Επικαλέστηκε, μάλιστα, ανάλογη χρήση του όρου από τον άλλοτε Γάλλο πρόεδρο, στρατηγό Ντε Γκωλ. Η χρήση του όρου εδώ γίνεται ακριβώς όπως έγινε από τον κ. Πάγκαλο…

-Αντί να σεβαστεί τον κόσμο που υποφέρει από τις πολιτικές στις οποίες πρωταγωνίστησε, αντί να ζητήσει μια ταπεινή συγγνώμη, ο κύριος αντιπρόεδρος υβρίζει χυδαία, δείχνει να μην ανέχεται την άλλη άποψη, μ’ έναν αυταρχισμό που αποδεικνύει ότι είναι άξιος απόγονος του δικτάτορα παππού του… Δεν απολογήθηκε ποτέ για το φαγοπότι που γινόταν τόσα χρόνια, για τα βάρβαρα μέτρα που πληρώνουν οι πολλοί και αδύναμοι, για την εύνοια προς τους νταβατζήδες του τόπου, για την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας σε ξένους.

-Η αθυροστομία του Πάγκαλου, με τον παχυλό μισθό που εισπράττει για να στρογγυλοκάθεται στην καρέκλα του, εκείνου που δηλώνει ότι δεν έχει να πληρώσει την έκτακτη εισφορά για τα δεκάδες ακίνητά του και θα πρέπει να πουλήσει ένα απ’ αυτά προκειμένου να καταβάλει το ποσό στην εφορία, είναι πασίγνωστη. Αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασε τα εσκαμμένα.

Νιώθω προσωπικά θιγμένος, και επειδή εγώ έχω φιλότιμο, δεν έχω φτάσει στα όρια της χοντροπετσιάς της εξουσίας του, έχω να πω δυο λόγια. Με ποια ιδιότητα; Αφού δεν θεωρούμαι κομμουνιστής (επειδή η σημερινή αριστερά δεν με εμπνέει), και φυσικά δεν είμαι φασίστας, με κατατάσσει προφανώς στην κατηγορία του “μαλάκα” (con). Ε, ναι, το παραδέχομαι, είμαι “con” αφού τόσα χρόνια έφτυνα μόνο στο δρόμο…

-Ως θιγόμενος πολίτης θα μπορούσα να προσφύγω στα δικαστήρια για τον προκλητικό υβριστή υψηλόμισθο αξιωματούχο, με τα εξοργιστικά προνόμια έναντι των πολιτών και των ανθρώπων που τόσα χρόνια τον στέλνουν στη βουλή να κάνει καλύτερη τη ζωή τους κι όχι να τους υβρίζει ή να περιφέρεται στα κανάλια πουλώντας κακής ποιότητας πνεύμα. Αλλά προτιμώ να του πετάξω στη μούρη ότι πράγματι είμαι ένας con που ανέχομαι όλους εσάς τους αλαζόνες, τους ανθρώπους που καταπατήσατε την εμπιστοσύνη εκατομμυρίων Ελλήνων.

Κι είμαι και σήμερα con επειδή μου τσαλαπατάτε τη ζωή, ακυρώνετε το μέλλον των παιδιών μου, σκοτώνετε τους γονείς μου κόβοντας διαρκώς από τα λεφτά της μικρής σύνταξης, τα παιδιά λιποθυμούν από την πείνα στις τάξεις που κάνουν μάθημα, κι εγώ σας ακούω και σας βλέπω και δεν αντιδρώ…

Μάλιστα… Τ’ ακούσαμε κι αυτό… Όσοι αντιδρούν στην πολιτική που εφαρμόζεται στην Ελλάδα θέλουν να γυρίσουμε στη δραχμή. Κι αυτοί είναι ή κομμουνιστές ή φασίστες ή μαλάκες (cons)… Η δήλωση (σε γαλλική αργκό…) είναι του αντιπροέδρου της ελληνικής κοινής (κυβέρνησης) Θεόδωρου Πάγκαλου, πρωταγωνιστή της πολιτικής ζωής τα τελευταία 30 χρόνια, το κρίσιμο δηλαδή διάστημα της μεγάλης ρεμούλας στη χώρα, εγγονού του δικτάτορα με το ίδιο ονοματεπώνυμο. Και για όσους δεν το έμαθαν, έγινε στη γαλλική τηλεόραση, ενώπιον του Γάλλου δημοσιογράφου που έμεινε μ’ ανοικτό το στόμα όταν άκουσε το νούμερο 2 της ελληνικής κυβέρνησης να υβρίζει τους Έλληνες…

Και κερατάδες και δαρμένοι, λοιπόν, κύριε Πάγκαλε… 

Η αθυροστομία και το θράσος του Πάγκαλου, με τον παχυλό μισθό που εισπράττει για να στρογγυλοκάθεται στην καρέκλα του, εκείνου που δηλώνει ότι δεν έχει να πληρώσει την έκτακτη εισφορά για τα δεκάδες ακίνητά του και θα πρέπει να πουλήσει ένα απ’ αυτά προκειμένου να καταβάλει το ποσό στην εφορία, είναι πασίγνωστα στοιχεία. Αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασε τα εσκαμμένα. Νιώθω προσωπικά θιγμένος, και επειδή εγώ έχω φιλότιμο, δεν έχω φτάσει στα όρια της χοντροπετσιάς της εξουσίας του, έχω να πω δυο λόγια. Με ποια ιδιότητα; Αφού δεν θεωρούμαι κομμουνιστής (επειδή η σημερινή αριστερά δεν με εμπνέει), και φυσικά δεν είμαι φασίστας, με κατατάσσει προφανώς στην κατηγορία του “μαλάκα” (con). Ε, ναι, το παραδέχομαι, είμαι “con” αφού τόσα χρόνια έφτυνα μόνο στο δρόμο… 

Ως θιγόμενος πολίτης θα μπορούσα να προσφύγω στα δικαστήρια για τον προκλητικό υβριστή υψηλόμισθο αξιωματούχο, με τα εξοργιστικά προνόμια έναντι των πολιτών και των ανθρώπων που τόσα χρόνια τον στέλνουν στη βουλή να κάνει καλύτερη τη ζωή τους κι όχι να τους υβρίζει ή να περιφέρεται στα κανάλια πουλώντας κακής ποιότητας πνεύμα. Αλλά προτιμώ να του πετάξω στη μούρη ότι πράγματι είμαι ένας con που ανέχομαι όλους εσάς τους αλαζόνες, τους ανθρώπους που καταπατήσατε την εμπιστοσύνη εκατομμυρίων Ελλήνων. Κι είμαι και σήμερα con επειδή μου τσαλαπατάτε τη ζωή, ακυρώνετε το μέλλον των παιδιών μου, σκοτώνετε τους γονείς μου κόβοντας διαρκώς από τα λεφτά της μικρής σύνταξης, τα παιδιά λιποθυμούν από την πείνα στις τάξεις που κάνουν μάθημα, κι εγώ σας ακούω και σας βλέπω και δεν αντιδρώ…

Πρόσεξε λοιπόν ασεβή Πάγκαλε, γιατί η οργή του κόσμου φτάνει στην άκρη του ποτηριού, και κινδυνεύεις να πνιγείς… Πρόσεξε γιατί τους καταχραστές της εξουσίας θα τους πνίξει πρώτους αυτή η οργή, μόλις ξεχειλίσει. 

Con Pangalos (σου απευθύνομαι όπως απευθύνεσαι στους Έλληνες, κι ας μην έχω την ασφάλεια της εξουσίας σου…), δεν σεβάστηκες έναν κόσμο που σήμερα υποφέρει, ενώ εσύ έχεις εξασφαλίσει πολλές γενιές απογόνων σου. Δεν σεβάστηκες αυτούς που κατέστρεψες με τις χθεσινές και σημερινές πολιτικές, στη διαμόρφωση και εφαρμογή των οποίων συμμετείχες πάντα ως πρωταγωνιστής. Κι αντί, con Pangalos, να ζητήσεις μια ταπεινή συγγνώμη, συνεχίζεις να υβρίζεις με τη γνωστή χυδαιότητά σου… Ναι, «όλοι φταίξαμε», επειδή οι ψηφοφόροι σού έδιναν τη δυνατότητα να κυβερνάς… Αυτή είναι η συνευθύνη, τουλάχιστον. Αλλά όχι, δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, όπως ξεδιάντροπα υποστηρίζεις. Απ’ αυτή τη γνωστή αναφορά σου, βεβαίως, υπάρχει η ομολογία ότι εσύ έφαγες! Με μερικούς, όμως, κι όχι μ’ όλους μας. Έτσι δεν είναι; Αλλά τη δική μου διαπίστωση δεν έκανε ούτε μισός εισαγγελέας σ’ αυτή την χώρα… Δεν ένιωσε την ανάγκη κανείς να σε φωνάξει να σε ρωτήσει «τι φάγατε, κατ’ ομολογία σας, με ποιους, κύριε αντιπρόεδρε»; 

Έχεις ιδέα από φτώχεια;

-Λοιπόν, con Pangalos, έχεις ιδέα τι θα πει να μην έχεις μεροκάματο; Το ξέρει κάποιος από την οικογένειά σου αυτό; Έχεις ιδέα τι σημαίνει, από τη δική σου βάρβαρη πολιτική, να υπάρχουν σχεδόν 1 εκατομμύριο άνεργοι, νέοι άνθρωποι στην πλειονότητά τους; Αυτοί δεν μπόρεσαν σίγουρα να είναι στο ίδιο τραπέζι για να τα φάτε μαζί… Αυτοί αντιδρούν. Τους βρίζεις, αντί να σκύβεις το κεφάλι από σεβασμό μπροστά στα όσα υποφέρουν, στο μέλλον τους που βλέπουν να μην υπάρχει…

-Έχεις ιδέα τι θα σημαίνει να μην φας ούτε μπουκιά ψωμί επί τρεις ημέρες; Ξέρεις πόσο, ειδικά σ’ εσένα, θα κόστιζε αυτό; Επειδή δεν ξέρεις, ρώτα τον Κρητικό μαθητή που λιποθύμησε μέσα στην τάξη από πείνα… Μικρό παιδί είναι, αλλά σίγουρα καταλαβαίνει τις συνέπειες της βαρβαρότητάς σου και δεν συμφωνεί. Αντί να τον σεβαστείς, τον υβρίζεις; 

-Έχεις έλθει ποτέ σε αδυναμία να πληρώσεις στη ΔΕΗ ή στην υπηρεσία ύδρευσης το λογαριασμό; Ρώτα εκείνους, τον κάθε con που δεν έχει να πληρώσει και του κόβουν το ρεύμα ή το νερό…

-Έχεις ιδέα τι σημαίνει να έχεις εισόδημα 500 ευρώ και να καλείσαι να πληρώσεις 400 ευρώ στη ΔΕΗ, 100 στο νερό, 240 ευρώ στα τέλη κυκλοφορίας, όχι επειδή έχεις ακριβό αυτοκίνητο, αλλά επειδή δεν μπορείς να πάρεις καινούργιο και η πολιτεία, αυτή που κανακεύει τύπους που γλείφουν τη δική σου εξουσία, σε τιμωρεί; Για πες μου πώς θα ζήσεις; 

-Καταλαβαίνεις τι σημαίνει να έχει μειωθεί στο μισό ο μισθός σου, στα 700- 800 ευρώ, και να μην πληρώνεσαι καν, αλλά να κάνει να παίρνεις; Να μην ξέρεις αν, πότε και πόσο δώρο θα πάρεις τα Χριστούγεννα;

-Ρώτησες ποτέ πώς περνά ένας συνταξιούχος, ένας άνεργος, επιστήμονας ή μη, τι τζίρο κάνει ένας μικρομεσαίος έμπορος ή βιοτέχνης; Πώς πληρώνουν τις υποχρεώσεις και τα χαράτσια που εσύ συναποφάσισες να επιβληθούν;

Πριν τους βρίσεις με το χυδαίο στόμα σου όλους αυτούς, έμαθες να σέβεσαι την εξουσία που σου παραχώρησαν και τα λεφτά που σε πληρώνουν τόσα χρόνια για να κάνεις τον κρατικό αξιωματούχο; 

Αλλά έχω και μια ακόμη επισήμανση, στο πολιτικό επίπεδο, στον δικό σου επαγγελματικό χώρο, δηλαδή… Εξύβρισες με τέτοιο τρόπο εκείνους που διαφωνούν με την πολιτική σου. Αυτό είναι αυταρχισμός. Τραμπουκισμός. Λυπάμαι που θα στο γράψω (εσύ ίσως χαίρεσαι…), αλλά διακρίνω έναν άξιο απόγονο ενός δικτάτορα παππού… Πάλι καλά που δεν μας είπε ότι όποιος διαφωνεί μαζί σου πρέπει και να φυλακίζεται ή να εξορίζεται, όπως πίστευε ο μακαρίτης παππούς σου… Η εποχή του παππού σου έμεινε στην ιστορία για τις μακριές φούστες των γυναικών, που επέβαλε με απόφασή του… Η δική σου εποχή θα μείνει στην ιστορία ως αυτή που τα παιδιά πεινούσαν και λιποθυμούσαν, κι εσύ τα έβριζες…

Από τις ύβρεις που εκστόμισες όμως διακρίνω και κάτι ακόμη. Προφανώς από την ασφάλεια της «υψηλής εξουσίας» σου δεν έχεις συνειδητοποιήσει ότι από κάτω υπάρχει ένας λαός που υποφέρει κι αλλάζει σιγά σιγά. Η χυδαιότητα των λόγων και των πράξεών σου δεν σε αφήνουν να δεις ότι δεν είμαστε πλέον στην εποχή του «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω»…

Και κάτι τελευταίο… Τους φασίστες (ή τους cons) μην τους αναζητάς ανάμεσα στους Έλληνες που διαμαρτύρονται. Γύρνα το κεφάλι σου στο τραπέζι του υπουργικού συμβουλίου που αντιπροεδρεύεις. Θα δεις μπόλικους. Κυρίως από την φάρα των πρώτων… 

Bonne nuit con Pangalos… Je suis très fier que je ne suis pas comme le Grec à toi … 

(Καληνύχτα con Πάγκαλε… Είμαι πολύ υπερήφανος που δεν είμαι τέτοιος Έλληνας, όπως εσύ…) 

 

http://www.patris.gr/articles/213519

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Δ. Κουλιουριάνος: Το χρέος, ο Ανδρέας και εγώ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Οκτωβρίου 2011

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών (1982-83) μιλάει για το «προπατορικό αμάρτημα» της υπερχρέωσης της Ελλάδας

 Δ. Κουλιουριάνος: Το χρέος, ο Ανδρέας και εγώ

 

 Ανοιξη του 1962. Ο Ανδρέας Παπανδρέου επισκέπτεται την Κορώνη της Μεσσηνίας και µένει στο πατρικό σπίτι του φίλου του Δηµήτρη Κουλουριάνου. Είκοσι χρόνια αργότερα (1982) αναθέτει ως Πρωθυπουργός στον παλιό του φίλο (έγκριτο πια οικονοµολόγο και στέλεχος της Παγκόσµιας Τράπεζας) το υπουργείο Οικονοµικών. Η θητεία του Κουλουριάνου ήταν σύντοµη (13 µήνες), γεµάτη από «όχι» σε παροχές που θεωρούσε ότι οδηγούσαν σε νέο δανεισµό. Την περασµένη Τετάρτη «Το Βήµα» τον συνάντησε στο κτήµα του στην Κορώνη. Αγρότης πλέον και οινοπαραγωγός στα 81 του χρόνια, αποκάλυψε άγνωστες λεπτοµέρειες για τη γέννηση της «χιονοστιβάδας του χρέους» και µίλησε για το «καθαρτήριο» που θα οδηγήσει στην επόµενη ηµέρα.

Αλλιώς φανταζόταν τη δεκαετία του 1980 ο Δηµήτρης Κουλουριάνος. «Μετά την πτώση της χούντας, το 1974, υπήρχε διάχυτη ευφορία, νοµίζαµε ότι όλα τα προβλήµατα θα λυθούν αυτοµάτως. Η προσέγγισή µου ήταν ότι το ξεχαρβάλωµα της ελληνικής οικονοµίας απαιτούσε µια περίοδο νοικοκυρέµατος. Χρειαζόµασταν δύο τετραετίες για να αλλάξουµε τις δοµές µε µεταρρυθµίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές». Γρήγορα αντιλήφθηκε ότι το πράγµα πήγαινε αλλού. «Βρε παιδιά, δεν γίνεται “στις 18 Σοσιαλισµό”, δεν περνάς τόσο εύκολα από ένα σύστηµα δυτικό, καπιταλιστικό, σε κάτι άλλο» έλεγε στον στενό κύκλο των συνεργατών του Ανδρέα Παπανδρέου όταν επέµεναν στο σύνθηµα «στις 18 Σοσιαλισµό» τις παραµονές του εκλογικού θριάµβου του ΠαΣΟΚ (18 Οκτωβρίου του 1981).

Μετά τη νίκη ο Παπανδρέου ζήτησε από τον Κουλουριάνο να εγκαταλείψει την Παγκόσµια Τράπεζα και να αναλάβει διοικητής της ΕΤΒΑ. Επιπλέον, του έδωσε θέση στο Κυβερνητικό Συµβούλιο Οικονοµικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΠ). Τον επόµενο χρόνο, στις 4 Ιουλίου του 1982, ο Πρωθυπουργός τού έκανε το τραπέζι στο Καστρί. Του ανακοίνωσε ότι την επόµενη ηµέρα θα γίνει ανασχηµατισµός και ότι αναλαµβάνει υπουργός Οικονοµικών…

«Οταν ήµουν υπουργός Οικονοµικών, είδα ότι το χρέος άρχισε να παίρνει διαστάσεις πολλαπλασιαστικές» θυµάται ο Κουλουριάνος. Το 1981 το δηµόσιο χρέος έφθανε το 30% του ΑΕΠ – το 1989 ανήλθε σε 72% και σήµερα πλησιάζει το 170%. Το «προπατορικό αµάρτηµα» της υπερχρέωσης συνέβη τη δεκαετία του 1980. Το αίτηµα της αποκατάστασης όσων ζούσαν αποκλεισµένοι και κυνηγηµένοι από το κράτος της Δεξιάς, επί δεκαετίες ολόκληρες, ήταν δίκαιο και κυρίαρχο. Οδήγησε όµως σε νοοτροπίες και πρακτικές που σήµερα θεωρούνται από πολλούς η αρχή των δεινών που υφίσταται τώρα η Ελλάδα. «Ανησυχούσα µε ποιον έφαγε το βράδυ ο Ανδρέας για να δω την άλλη µέρα τι “επιταγή” θα µου έρθει» λέει χαριτολογώντας. Με τη λέξη «επιταγή» εννοεί τη βροχή των αιτηµάτων για παροχές. Παράγοντες του κόµµατος και της κυβέρνησης αποσπούσαν τη συγκατάθεση του Πρωθυπουργού και έµπαιναν µε θράσος στο γραφείο του.

«Και µου έλεγαν» θυµάται «“Εσύ τι το παίζεις; Πρωθυπουργός; Αφού συµφωνεί ο Πρωθυπουργός…”. Κι εγώ απαντούσα: “Ο Πρωθυπουργός µπορεί να συµφωνεί αλλά σας είπε να πάτε στον ∆ηµήτρη. Και ο ∆ηµήτρης είναι Καραγεώργη Σερβίας 10”.

Εκεί ήταν αυτός που έπρεπε να πληρώσει, το υπουργείο Οικονοµικών».

Η απάντηση του Κουλουριάνου στη βροχή των αιτηµάτων ήταν τις περισσότερες φορές αρνητική. «Χαρακτηριζόµουν πλέον ως συντηρητικός της παλιάς σχολής που ήθελε διόρθωση του συστήµατος και όχι ανατροπή!»…

«Ο Ανδρέας δεν έλεγε ποτέ “όχι”» συνεχίζει ο Κουλουριάνος. «Οταν του µίλαγες στενά για οικονοµικά, αρρώσταινε. Με ρωτάνε µερικές φορές: “Μα δεν ήξερε ο Ανδρέας οικονοµικά;”. Παραήξερε οικονοµικά και γι’ αυτό ακριβώς δεν ήθελε να συζητάει οικονοµικά. Γιατί ήξερε ότι εκεί ισχύει η λογική της οικονοµικής ανάλυσης». Ο υπουργός που πήγαινε στο γραφείο του µε το λεωφορείο και έλεγε «όχι» στις παροχές (κάνοντας έξω φρενών τους συναδέλφους του) δεν άντεξε για πολύ σε αυτή τη θέση. Εµεινε όµως αρκετά για να σχηµατίσει εικόνα. «∆ηµιουργήθηκε µια νοοτροπία, ένας τρόπος σκέψης που είχε αποσυνδέσει την αµοιβή από την προσπάθεια. Η αµοιβή είχε γίνει ένα είδος ανθρώπινου δικαιώµατος» λέει σήµερα. «Ακόµη και σε υπηρεσίες όπως η ΕΡΤ, για παράδειγµα, όπου υπήρχε πλεονάζον προσωπικό, ερχόταν ο υπεύθυνος και µου ζητούσε να προσλάβω 1.200. Του έλεγα ότι δεν γίνεται. Μου απαντούσε “τώρα θα βάλουµε δικούς µας”, ανεξαρτήτως αν χρειάζονταν ή όχι». Τα λεφτά όµως δεν υπήρχαν για αθρόες προσλήψεις και η µόνη λύση ήταν ο δανεισµός. «Εκεί τους είπα ότι αυτό παίρνει πλέον τη µορφή της χιονόµπαλας, κάθε βόλτα και µεγαλώνει»…

Ο Κουλουριάνος παραιτήθηκε στις 10 Αυγούστου του 1983.

Προτού γίνει υπουργός ο Κουλουριάνος µετρούσε ήδη 13 χρόνια στην Παγκόσµια Τράπεζα και είχε συµµετάσχει σε αποστολές σε 20 χώρες. «Γι’ αυτό καταλαβαίνω και πώς λειτουργεί σήµερα η τρόικα» µας λέει, «την έχω κάνει αυτή τη δουλειά». Τον ρωτάµε αν θα αντέξει η Ελλάδα µια έξοδο από το ευρώ. «Η έξοδος από το ευρώ θα είναι αυτοκτονία» απαντάει κοφτά . «Η Ελλάδα βρίσκεται σε τέλµα.

Το ένα πόδι είναι χρέος-έλλειµµα, το άλλο πόδι είναι ύφεση-ανεργία. Οταν σηκώνεις το ένα πόδι να ανασάνεις, βουλιάζει το άλλο. Και το αντίστροφο. Μέχρι να βρεθεί µια σχετικά στέρεη βάση να ανεβείς λίγο πιο πάνω.

Βλέπω ότι αυτή τη δεκαετία η χώρα µας θα µείνει σε αυτό το τέλµα. Είναι µια µεταβατική περίοδος, βρισκόµαστε στο Καθαρτήριο. Οπως έγραψε ο ∆άντης, πρέπει να περάσεις από το Καθαρτήριο για να δεις τον Παράδεισο. Εχουµε σταµατήσει ως κοινωνία, ως οικονοµία, να παράγουµε. Φτάσαµε να πωλούνται σκόρδα Κίνας στην Κορώνη. ∆εν µπορούµε να στηριχθούµε µόνο στις υπηρεσίες και στις ελπίδες ότι θα έρθουν ξένες επενδύσεις. Η νοοτροπία δεν αλλάζει από τη µια µέρα στην άλλη, δεν αλλάζει µε νόµους και µε ρητορεία.

Η παλιά εποχή τέλειωσε»

 

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

 

 

Συνδέθηκε µε τον Ανδρέα, τον πάντρεψε ο Γιώργος

 

«Με τον Ανδρέα γνωριστήκαµε το 1959, όταν υπηρετούσα στην Τράπεζα της Ελλάδας, στη Διεύθυνση Οικονοµικών Μελετών που είχε φτιάξει ο Ζολώτας. Εχει έρθει από το Μπέρκλεϊ µε άδεια µελετών. Θέµα της µελέτης του ήταν το γιουγκοσλαβικό σύστηµα της αυτοδιαχείρισης. Είχε µεγάλη εκτίµηση προς τον Τίτο, γιατί µεταξύ των άλλων ήταν εναντίον του σοβιετικού κατεστηµένου. Συγχρόνως είχε µεγάλη εκτίµηση, για να µην πω και θαυµασµό, για τον Περόν της Αργεντινής» Την επόµενη χρονιά, το 1960, ο Κουλουριάνος βρέθηκε µε κρατική υποτροφία για µεταπτυχιακές σπουδές στο Μπέρκλεϊ. Καθηγητής του σε δύο µαθήµατα το 1960 ήταν ο κοσµήτορας του Πανεπιστηµίου, ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Ηταν πάρα πολύ καλός δάσκαλος, πολύ αγαπητός από τους φοιτητές, και έχαιρε µεγάλης εκτίµησης στο Μπέρκλεϊ» θυµάται ο Κουλουριάνος. «Ακόµη και αν ο φοιτητής έκανε µια ερώτηση που ήταν λιγάκι ανόητη, ο Ανδρέας δεν τον έβαζε στη θέση του. “Είναι λάθος ερώτηση αλλά είναι προς τη σωστή κατεύθυνση” έλεγε. Από αυτό καταλαβαίνεις πόσο διπλωµατικά χειριζόταν τη σχέση µε τους φοιτητές».

Οι δύο άνδρες συνδέθηκαν στο Σαν Φρανσίσκο µε στενή φιλία. Τον Ιούνιο του 1967 έγινε ο γάµος του Δηµήτρη Κουλουριάνου µε τη σύζυγό του Ρούλα. Ο Ανδρέας είχε υποσχεθεί να τους παντρέψει. Τους πρόλαβε όµως η χούντα. Την ηµέρα του γάµου ήταν έγκλειστος στις φυλακές Αβέρωφ. Αναγκαστικά, στον γάµο εκπροσώπησε τον Ανδρέα ο 15χρονος τότε γιος του: ο σηµερινός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Το 1985 ο Κουλουριάνος αρνήθηκε να επιστρέψει στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και συνέχισε τη διεθνή σταδιοδροµία του ως πρέσβης της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ (1986-1990) και αργότερα (από το 1991 ως το 1993) ως αναπληρωτής διευθυντής στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD). Με τον Ανδρέα δεν ξαναβρέθηκαν µετά τη δεκαετία του 1980. «Οταν έµαθα τον θάνατο του Ανδρέα» θυµάται, «έκοψα ένα λουλούδι από τον κήπο του πατρικού µου σπιτιού στην Κορώνη και ανέβηκα στη Μητρόπολη»…

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=424199&h1=true

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΣΙΜΟΝ ΒΕΙΛ:Για την κατάργηση των κομμάτων

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Ιουλίου 2011

 
ΡΗΞΗ Τ.76
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ το δοκίμιο της Σιμόνης Βέιλ «Για την κατάργηση των κομμάτων» (σελ.63), σε μετάφραση και εισαγωγή του δοκιμιογράφου , ποιητή και ενός από τους πρώτους που μας γνώρισαν το έργο της του Σωτήρη Γουνελά. Η έκδοση περιλαμβάνει σχετικό σχόλιο του Αντρέ Μπρετόν και επίμετρο του φιλόσοφου Αλαίν
. Η Σ.Βέιλ παρότι πέθανε σε ηλικία 34 ετών άφησε πίσω της ένα σημαντικό έργο , μέρος μόνο του οποίου έχει μεταφραστεί στην νεοελληνική. Ο τίτλος του έργου είναι προκλητικός .Αν δεν είχαν διατυπωθεί από ένα αποδεδειγμένα δημοκρατικής προέλευσης πρόσωπο, θα θεωρούσαμε ότι πρόκειται για μια από τις συνηθισμένες ολοκληρωτικές ή αυταρχικές διακηρύξεις .Όμως όταν την επίθεση στα κόμματα την αρθρώνει κάποια με αριστερή θητεία , που μάλιστα είχε δουλέψει ως εργάτρια σε εργοστάσια ,αν και επαγγελματίας φιλόσοφος , με αγώνες στο πλευρό των Δημοκρατικών στον Ισπανικό εμφύλιο και στους Ελεύθερους Γάλλους του Ντε Γκώλ, τότε θα πρέπει να εξετάσουμε με προσοχή τα επιχειρήματά της. Ειδικά στην χώρα μας , που ζούμε τις θλιβερές συνέπειες της κομματοκρατίας, η εξέταση της δυνατότητας μιας διαφορετικής πολιτικής οργάνωσης , αποτελεί πρωταρχικό καθήκον κάθε ανθρώπου , που ενδιαφέρεται για το μέλλον του τόπου μας.

Ο Σ.Γουνελάς στον πρόλογό του επισημαίνει : «Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε μια ανοιχτοσύνη – σαν κι αυτήν που διέθετε εκείνη – για να σκεφτούμε , όσο είναι καιρός , ότι απαιτείται στην Ελλάδα ένας γενναίος επαναπροσδιορισμός της πολιτικής και του πολιτικού κόμματος , αν θέλουμε να βγούμε κάποτε από το σημερινό αδιέξοδο .Όσο η πολιτική κυριαρχείται από τους οικονομικούς παράγοντες – οι οποίοι στις μέρες μας έχουν καταντήσει αφόρητα πνιγηροί – και από πρόσωπα ανακυκλούμενα στον πολιτικό στίβο και σχεδόν απόλυτα επαγγελματοποιημένα , δεν μπορεί να προωθηθεί ούτε καν τρόπος αυτοκριτικής και αυτοκάθαρσής της»(σελ.14,15).
Η Σ.Βέιλ υποστηρίζει ότι «τα κόμματα είναι οργανισμοί σχηματισμένοι δημόσια και επίσημα κατά τρόπο που να σκοτώνουν μέσα στην ψυχή την έννοια της αλήθειας και της δικαιοσύνης»(σελ. 30), ενώ προσθέτει ότι η «η ουσιαστική τάση των κομμάτων είναι ολοκληρωτική , όχι μονάχα ως προς μια χώρα , αλλά ως προς τον πλανήτη ολόκληρο»(σελ.28).Ο Α.Μπρετόν συμμερίζεται τις απόψεις της γράφοντας ότι είναι «θαυμαστές από κάθε πλευρά για την ευφυΐα τους και την ευγένειά τους ,συνιστούν ένα δριμύ κατηγορώ κατά του εγκλήματος της πνευματικής παραίτησης (της αποκήρυξης των πιο αναπαλλοτρίωτων προνομίων του πνεύματος ) που επιφέρει ο τρόπος λειτουργίας των κομμάτων »(σελ.52).Ο Αλαίν- δάσκαλος του Ρ.Αρόν και του Α.Μωρουά- στο επίμετρό του γράφει ότι η δραστηριότητα της Σ.Βέιλ «δεν υποσχόταν κάτι λιγότερο από μια Ρόζα Λούξεμπουργκ»(σελ.56).
Εύχομαι ο Σ.Γουνελάς να συνεχίσει με το ίδιο κέφι και ενθουσιασμό την μεταφραστική του προσπάθεια , για να μας γνωρίσει σύντομα το υπόλοιπο έργο της Σ.Βέιλ, που δεν έχει εκδοθεί στην χώρα μας.

 Αναρτήθηκε από koutroulis_spyros

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες, Δημοκρατία | Με ετικέτα: | 3 Σχόλια »

Η γενοκτονία των Ελλήνων

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Μαρτίου 2011

Του Άγη Βερούτη

Το δικαίωμα στη ζωή είναι o ακρογωνιαίος λίθος του μοντέρνου ανθρώπινου πολιτισμού από τη σύνταξη της Magna Carta και αργότερα τις αρχές του Διαφωτισμού. Μαζί με το δικαίωμα στην ελευθερία καθορίζουν το μοντέρνο πολιτισμικό πλαίσιο, ανεξάρτητα αν μιλάμε για μοναρχία, δημοκρατικό ή φιλελεύθερο πολίτευμα, σοσιαλιστικό ή κομμουνιστικό σύστημα ή θεοκρατικό σχήμα.

Το αναπαραγωγικό δικαίωμα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του δικαιώματος στη ζωή.  Άνθρωποι που βρίσκονται σε ηλικία τεκνοποίησης πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να τεκνοποιήσουν απρόσκοπτα χωρίς καθεστωτικά εμπόδια. Η κοινωνία έχει χρέος να μην τους βάζει εμπόδια που να διακυβεύουν το δικαίωμα αυτό. Όταν μάλιστα έχει τη δυνατότητα, η κοινωνία θα πρέπει να τους συνδράμει, όπως στη Γερμανία οι μητέρες λαμβάνουν επίδομα τέκνων από το κράτος, και δεν το φορτώνουν στον ιδιώτη εργοδότη ή όπως συχνά συμβαίνει εδώ στον “κόκκορα”.  

Κοινωνίες όπου το αναπαραγωγικό δικαίωμα δεν αναγνωρίζεται ως πρωταρχικό, όπως η άρρωστη δική μας κοινωνία, μαστίζονται από υπογεννητικότητα και γήρανση του πληθυσμού.  Οι νέοι άνθρωποι εξαναγκάζονται με οικονομικό αποκλεισμό, απαξίωση και φορο-αφαίμαξη, να απέχουν από την τεκνοποίηση. Το καθεστώς επιβάλλει ένα υπερβολικό κόστος ζωής που, με τους πάσης φύσεως μη παραγωγικούς άμεσους και έμμεσους φόρους, μαζεύουν από την κοινωνία και μετά μοιράζουν στα “δικά τους παιδιά” και στον εαυτό τους οι κυβερνώντες. Οι νέοι άνθρωποι περιμένουν να φτάσουν στα 40 τους για να ξεκινήσουν να κάνουν παιδιά διότι ο πλούτος που δημιουργούν με την εργασία τους απαλλοτριώνεται για τη σίτιση κομματικών μισθοφορικών στρατών και εγκάθετων “επιχειρηματιών”.

Η μη παραγωγική φορολόγηση έγκειται στο ότι ο Έλληνας πληρώνει πανάκριβα για κρατική παιδεία, αλλά η κρατική παιδεία είναι ανεπαρκής με αποτέλεσμα να πρέπει να πληρώσει και φροντιστήρια. Ο Έλληνας πληρώνει πανάκριβα για κρατική υγεία, ενώ όταν αρρωστήσει πρέπει να πληρώσει πάλι τον δημόσιο υπάλληλο “γιατρό” με φακελάκι προκειμένου να μη τον αφήσει να ξεψυχήσει σε κάποιο διάδρομο. Πληρώνει πανάκριβα τα καύσιμα και τα τέλη κυκλοφορίας, ενώ όταν πρέπει να χρησιμοποιήσει κάποιο δρόμο πρέπει να ξαναπληρώσει πανάκριβα διόδια. Πληρώνει τον υψηλότερο ΦΠΑ στην Ευρωζώνη για τη διατήρηση του γιγαντιαίου δημοσίου τομέα, και υπομένει την υψηλότερη διαφθορά δημοσίων υπαλλήλων και τις χαμηλότερης ποιότητας δημόσιες υπηρεσίες. Πληρώνει τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές αναλογικά με τους μισθούς (55% των καθαρών μισθών), χωρίς όμως να απολαμβάνει αξιοπρεπείς συντάξεις ή κοινωνική πρόνοια. Όπως αποδεικνύει πρόσφατη αποκάλυψη, ακόμα και το πρόγραμμα απεξάρτησης του ΟΚΑΝΑ πληρώνει τριπλάσια χρήματα για ταξίδια άχρηστων στο πρόγραμμα, κηφήνων διοικητικών δημοσίων υπαλλήλων, από ότι σε Μεθαδόνη!!

Το κράτος έχει μεταλλαχθεί σε ένα τεράστιο οικονομικό παράσιτο, αγκιστρωμένο στη φλέβα του Έλληνα, που αργοσκοτώνει τον ξενιστή του – την κοινωνία. 

Το κράτος-παράσιτο μάλιστα αξιολογεί και κρίνει ότι είναι προτιμότερο να προσφέρει προνόμια στους τεράστιους κομματικούς στρατούς, τους συνδικαλιστές και τις συντεχνίες, από το να αφήνει την οικονομία να δημιουργεί θέσεις εργασίας με αξιοπρεπείς μισθούς για τους νέους ανθρώπους, ώστε να μπορέσουν να κάνουν παιδιά. 

Η υπογεννητικότητα είναι επακόλουθο της φορομπηχτικής ασύδοτης οικονομικής πολιτικής του καθεστώτος της Ελλάδας. Οι πόροι της οικονομίας αποστραγγίζονται από το κρατικό καθεστώς προκειμένου να απονεμηθούν ως λάφυρο στους κομματικούς στρατούς του 1.000.000 συμπολιτών μας που λυμαίνονται τους 13.500 δημόσιους οργανισμούς, χωρίς ουσιαστικά να συνεισφέρουν παραγωγικό έργο στην κοινωνία. Επίσης σημαντικό μέρος των πόρων αυτών δίδονται στους επίλεκτους κρατικούς “επιχειρηματίες” που κατόπιν τα μοιράζουν ως μίζες εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ στο πολιτικό προσωπικό.

Όμως η ανέχεια που συστηματικά εμποδίζει τους ανθρώπους να κάνουν παιδιά επιβάλλεται από ένα καθεστωτικό σύστημα το οποίο ρουφάει όσο περισσότερους πόρους μπορεί από την κοινωνία. Ανέχεια η οποία μάλιστα δεν οφείλεται στο ότι ζούμε σε κάποια φτωχή χώρα. Η χώρα μας είναι πλουσιότατη.

Αυτή η συστημικά επιβαλλόμενη ανέχεια, από την Μεταπολίτευση και ‘δω, ισοδυναμεί με γενοκτονία των Ελλήνων. 

Είναι μια ύπουλη γενοκτονία που κρατάει δεκαετίες, που διαβρώνει και γερνάει την κοινωνία υπαγορεύοντας με οικονομικό καταναγκασμό στους Έλληνες να μην κάνουν παιδιά. Είναι μια γενοκτονία που λειτουργεί με την αντιστροφή της σχέσης θανάτων-γεννήσεων ώστε ο πληθυσμός της Ελλάδος, που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αυξήθηκε ραγδαία από τα έξι εκατομμύρια στα δέκα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘70, να έχει φτάσει να παραμένει στάσιμος εδώ και 20 χρόνια, παρά την εισροή πάνω από 2 εκατομμυρίων νομίμων και παρανόμων μεταναστών.

Όπως στα πέτρινα χρόνια των δεκαετιών του ‘50 και του ‘60 οι φτωχές Ελληνίδες έδιναν τα παιδιά τους για υιοθεσία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, γιατί από την ανέχεια δεν μπορούσαν να τα μεγαλώσουν, έτσι και 1000 νεαρές μητέρες στην Ελλάδα του 2011 δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν γάλα στο νεογέννητο παιδί τους, και έκαναν αίτηση σε ιδρύματα για να δώσουν τα βρέφη τους να τα φροντίσει κάποιος έλεγε στο ραδιόφωνο την περασμένη βδομάδα κάποιος υπεύθυνος. Πάνω από 80% αυτών δεν είναι παράνομοι μετανάστες αλλά Έλληνες φτωχοποιημένοι. 

Ο Έλληνας παρακολουθεί κοιμισμένος τη γενοκτονία που συστηματικά εκτελείται στην Ελλάδα εδώ και τρεις δεκαετίες. Κοιμισμένος με καφετέρια, στριπτιζάδικο και τηλεόραση, και την κίβδηλη υπόσχεση ότι μπορεί και αυτόν να τον αφήσουν να γλείψει κανένα κόκκαλο από το τσιμπούσι που επιδίδονται οι “μαζί τα φάγανε”.

Έκαναν 1000 (χίλιες!) αιτήσεις στο πρώτο δίμηνο της τρέχουσας χρονιάς, για να δώσουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα, ως ότου ίσως να μπορούν να τα συντηρήσουν κάποτε οι νεαροί γονείς τους. Γονείς του επιδόματος ανεργίας των 430 ευρώ και του μισθού των 592 ευρώ. Δάκρυσα από θυμό όταν το άκουσα. Να τσακιστεί η Πολιτεία να τους διασφαλίσει την επιβίωση αντί να κωφεύει φαρισαϊκά!!!

Οι συνδικαλιστές την ίδια στιγμή απαιτούν να συνεχίζουν πληρώνονται χρυσάφι από το αίμα του Έλληνα (ως 30.000 ευρώ μηνιαίο μισθό για έναν τεμπέλη), ενώ τα παιδιά των υποζυγίων λιμοκτονούν, ή χειρότερα απλά παραμένουν αγέννητα! Τα παιδιά μας παραμένουν αγέννητα για να εισπράττουν συντάξεις 60.000 νεκροί. Τα Ελληνόπουλα παραμένουν αγέννητα για να πληρώνονται 350.000 ψευδο-αναπηρικές συντάξεις.  Τα παιδιά μας παραμένουν αγέννητα για να πληρώνονται πολιτικές μίζες, να αγοράζουν βίλες, κότερα και σπίτια με θέα την Ακρόπολη  οι πολιτικοί μας. Οι ίδιοι πολιτικοί που φάγανε ό,τι είχαμε και θα έχουμε για δεκαετίες, οι άπληστοι διεφθαρμένοι που ψηφίζουμε ξανά και ξανά είναι αυτοί που μεριμνούν για να μείνουν τα παιδιά της Ελλάδας αγέννητα. 

Η κομματοκρατία και η φαυλοκρατία των διεφθαρμένων που ψηφίζουμε και εκλέγουμε εδώ και 36 χρόνια δεν απειλεί μόνον με την οικονομική μας υποδούλωση για τα επόμενα 100 χρόνια, για να ξεπληρώνουμε αυτά που εκείνοι (οι “μαζί τα φάγανε”) βγάλανε στις Ελβετίες και τα Λονδίνα για τα παιδιά και τα δισέγγονά τους. Απειλεί την ίδια τη ύπαρξή μας ως έθνους, με την γενοκτονία των Ελλήνων, απαγορεύοντας μέσω οικονομικής εξαθλίωσης στους νέους ανθρώπους να κάνουν παιδιά, αποστερώντας τους τούς πόρους που εκείνοι οι ίδιοι οι νέοι δημιουργούν με την εργασία τους, για να μετατραπούν σε τροφεία κομματικών στρατών, αντί για μαιευτήρια, βρεφονηπιακούς σταθμούς, γάλα και πάνες για τα παιδιά μας. 

Πού είναι η μέριμνα της Πολιτείας για αυτό το αναπόσπαστο δικαίωμα του Έλληνα στη ζωή; Απούσα και σε αυτό; Όπως σε όλα τα σημαντικά; 

Μόνο στο μοίρασμα των μιζών είναι παρόντες οι πολιτικοί μας; 

Αυτό δεν είναι κοροϊδία. Είναι διαρκές έγκλημα γενοκτονίας κατά των Ελλήνων, με διάρκεια δεκαετιών.

* Ο Άγης Βερούτης είναι επιχειρηματίας, Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στις ΗΠΑ όπου και  εργάστηκε σχεδόν είκοσι χρόνια.

Πηγή:www.capital.gr

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Όσες φορές και να ανακατέψεις την τράπουλα, τα φύλλα θα είναι ίδια

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Μαρτίου 2011

Του Γιώργου Καισάριου 

Κάθε λίγο και λιγάκι ακούμε για ανασχηματισμό. Όταν η όποια ελληνική κυβέρνηση δείχνει να σκοντάφτει κάπου, ακούμε περί ανασχηματισμού. Οι κακές γλώσσες τελευταία αναφέρουν ότι θα ανασχηματιστεί ο κύριος υπουργός των οικονομικών.

Ανασχηματισμός (cabinet reshuffling) στην ελληνική διάλεκτο σημαίνει το εξής:

Παίρνεις τον έναν από εδώ και τον βάζεις εκεί. Παίρνεις τον υπουργό οικονομίας και τον κάνεις υπουργό γεωργίας. Αλλάζεις τον έναν αποτυχημένο, με έναν άλλο αποτυχημένο.

Με λίγα λόγια, ανασχηματισμός στην Ελλάδα σημαίνει ότι ανακατεύεις την τράπουλα. Όσες φορές όμως και να ανακατέψεις την τράπουλα, τα φύλλα θα είναι ίδια.

Το ερώτημα όμως είναι, γιατί να απολύσεις έναν υπουργό και να τον βάλεις κάπου αλλού, από τη στιγμή που θεωρείς ότι είναι αποτυχημένος;

Για ποιο λόγο να ανακυκλώνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι, από τη στιγμή που δεν έχουν κατορθώσει τίποτα; Οι περισσότεροι δε, δεν έχουν τίποτα να δείξουν στον ιδιωτικό τους βίο.

Η απάντηση είναι ότι το σύστημα είναι κλειστού κυκλώματος. Το πολίτικο μας σύστημα είναι τέτοιο που, δυστυχώς την εκτελεστική εξουσία την έχει στα χέρια της η νομοθετική εξουσία.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες του τι σημαίνει διαχωρισμός των εξουσιών (θα το κάνω μελλοντικά), αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτοί που υποτίθεται νομοθετούν είναι και αυτοί που εκτελούν.

Αποτέλεσμα είναι ότι στην Ελλάδα, Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει.

Έχετε ακούσει ποτέ για ανασχηματισμό στην Αμερική; Σίγουρα είναι κάτι που δεν είχατε σκεφτεί. Για να μην μακρολογούμε, θα σας πω ότι ποτέ δεν έχει γίνει.

Δεν υφίσταται ο όρος ανασχηματισμός στις ΗΠΑ για τον εξής λόγο. Υπουργοί στις ΗΠΑ δεν αλλάζουν πόστα, δεν αλλάζουν υπουργεία και δεν παίρνουν μετάθεση.

Οι υπουργοί στις ΗΠΑ είτε:

– Απολύονται από τον πρόεδρο (συνήθως αλλά όχι πάντα διότι έχουν προβλήματα με την δικαιοσύνη)
– Παραιτούνται για οικογενειακούς λογούς ή για λόγους υγείας.

Σε καμία περίπτωση δεν αλλάζουν υπουργεία και δεν γίνεται ανασχηματισμός.

Η μεγάλη διαφορά μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής είναι ότι στην Αμερική οι υπουργοί (στις περισσότερες περιπτώσεις) δεν έχουν σχέση με την πολιτική ενώ στην Ευρώπη είναι πολιτικά πρόσωπα.

Στην Αμερική οι υπουργοί συνήθως είναι πρόσωπα που επιλέγονται με βάση τι έχουν κατορθώσει στον ιδιωτικό τους βίο και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν γνωρίζονται καν με τον πρόεδρο.

Σε κάθε περίπτωση, αν γίνει πρόταση σε εκλεγμένο αντιπρόσωπο να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, τότε παραιτείται από το κοινοβούλιο.

Ενδεικτικό του πόσο η υπουργική επιλογή δεν είναι αντικείμενο πολιτικής επιλογής, είναι ότι ο Obama κράτησε στο υπουργικό πόστο τον πρώην ρεπουμπλικάνο υπουργό άμυνας και έβαλε σε υπουργικές θέσεις τους μέχρι πρότινος πολιτικούς του αντιπάλους.

Αδυνατώ να κατανοήσω για ποιο λόγο κανένας Έλληνας πρωθυπουργός δεν μπορεί να υπουργοποιήσει εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα.

Αδυνατώ να καταλάβω για ποιο λογο πρέπει οπωσδήποτε αυτοί που είναι στην εκτελεστική εξουσία να είναι οι ίδιοι που εκλέγονται στο κοινοβούλιο.

Αδυνατώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν ικανοί άνθρωποι σε αυτή τη χώρα παρά μόνο βλάκες.

Δεν είναι δυνατόν να έχουμε τόσους πολλούς πετυχημένους Έλληνες στο εξωτερικό και να μην υπαρχει ούτε ένας για δείγμα στην Ελλάδα (πολιτικά μιλώντας).

Είναι δεδομένο ότι υπάρχουν ικανοί άνθρωποι στην Ελλάδα, αλλά αυτοί δεν μπορούν να εισχωρήσουν στην κλίκα. Στην Ελλάδα κάνει κουμάντο η κλίκα. Αυτή η κλίκα έχει φτιάξει το σύστημα έτσι ώστε να μην μπορούν να εισχωρήσουν στα πολιτικά δρώμενα νέα πρόσωπα, να μην συζητιούνται νέες ιδέες και να μην υλοποιούνται νέες τακτικές.

Μουσικές καρέκλες της κλίκας παίζουμε αγαπητέ αναγνώστη στην Ελλάδα και τίποτα άλλο.

Οι πολιτικές ηγεσίες σε αυτή τη χώρα θα πρέπει να πάρουν το θάρρος να αναγνωρίσουν ότι οι πολιτικοί θεσμοί είναι ανεπαρκείς, που έχει σαν αποτέλεσμα να ανεβαίνουν στο βάθρο της εξουσίας ανεπαρκείς άνθρωποι.

Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει κάποτε επιτέλους οι υπουργοί και γενικά η εκτελεστική εξουσία να αποτελείται από ανθρώπους που έχουν κατορθώσει κάτι στη ζωή τους και μην εξαντλείται η καριέρα τους στο πολιτικό γραφείο του θείου τους.  

Πως θα γίνει αυτό; Δυστυχώς μόνο με συνταγματικές αλλαγές. Και πολύ φοβάμαι ότι αυτές οι αλλαγές θα γίνουν μεν, αλλά θα προηγηθεί πολύ φασαρία και ταλαιπωρία και δυστυχώς δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου.

Όσο καλός και αν είναι ο μαέστρος, αν δεν έχει καλούς μουσικούς, όσες πρόβες και να κάνει, το αποτέλεσμα δεν θα είναι ευχάριστο στα αυτιά μας.

Χρειαζόμαστε να υιοθετήσουμε συστήματα άλλων χωρών, που, έχουν αποδείξει ότι είναι αξιοκρατικά. Χρειαζόμαστε θεσμικές αλλαγές σήμερα και όχι αύριο.

Πάνω από όλα χρειαζόμαστε μια καινούργια τράπουλα. Η τωρινή τράπουλα έχει φθαρεί και πολλοί  παίζουν με σημαδεμένη τράπουλα και πάντα κερδίζουν.

george.kesarios@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΕΞΙΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Φεβρουαρίου 2011

      Φανταστείτε δύο ανθρώπους έναν αριστερό και ένα δεξιό. Και οι δύο είναι εργαζόμενοι, οικογενειάρχες, που από το πρωί ως το βράδυ τρέχουν για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τα προς το ζην γι’ αυτούς και τις οικογένειές τους. Δουλεύουν και οι δύο ανασφάλιστοι και είναι ανοχύρωτοι απέναντι στις όποιες απαιτήσεις των αφεντικών τους. Τα δάνεια τρέχουν, το πετρέλαιο κι οι φόροι σ’ όλα τα προϊόντα συνεχώς αυξάνονται, ενώ παράλληλα οι μισθοί τους μειώνονται. Πλέον βλέπουν κι δύο να πέφτει το επίπεδο της ζωής τους ραγδαία καθώς η ανασφάλεια και οι οικονομικές δυσκολίες τους φέρνουν αντιμέτωπους με ολοένα και περισσότερα αδιέξοδα.

Τόσο ο αριστερός μας φίλος όσο και ο δεξιός μας φίλος δεν έχουν προσκυνήσει ποτέ τους κομματικούς μηχανισμούς και προσπαθούν να ζήσουν όσο πιο απλά, έντιμα και περήφανα μπορούν προς όφελος των οικογενειών τους και των συνανθρώπων τους. Οι ανάγκες και των δυο μας φίλων είναι παρόμοιες. Και οι δύο θέλουν τα παιδιά τους να απολαμβάνουν ένα καλό επίπεδο δημόσιας και δωρεάν παιδείας, να εργάζονται και η δουλειά τους να είναι παραγωγική και ωφέλιμη για το κοινωνικό σύνολο, να απολαμβάνουν καλή, δωρεάν και δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, να ζουν σε ένα οικολογικό περιβάλλον που σέβεται τον άνθρωπο και τη φύση, να έχουν εξασφαλισμένη τη σίτιση, τη στέγαση και την ένδυσή τους, να τηρούνται οι νόμοι για να προστατεύουν το δίκαιο και εν γένει να ζουν και να απολαμβάνουν όλες τις χαρές που μας προσφέρει η ζωή.

Και οι δυο μας φίλοι ζουν σε μια κοινωνία που επικρατεί η κοινοβουλευτική «δημοκρατία» σαν σύστημα διοικήσεως του κράτους. Ελεύθερα και οι δύο σε κάθε εκλογική διαδικασία έχουν το δικαίωμα να προτιμούν τον τάδε αριστερό ή δεξιό πολιτικό, φιλελεύθερο ή κομουνιστή, σοσιαλιστή, οικολόγο ή μαρξιστή δια της ψήφου τους για να τους αντιπροσωπεύσουν, μα ποτέ δεν τους δίνεται η δυνατότητα να παίρνουν άμεσα μέρος στη λήψη των αποφάσεων. Και στους δυο μας φίλους δεν δίνεται ποτέ η δυνατότητα να μετέχουν στην εκτελεστική, στη νομοθετική και στη δικαστική εξουσία. Αυτή η συμμετοχή δεν προορίζεται γι’ αυτούς αλλά για τους ειδικούς της πολιτικής. Και οι δύο βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα να ψηφίσουν (αν πάνε να ψηφίσουν) το τάδε αριστερό ή το τάδε δεξιό κόμμα, τα οποία κι αυτά με τη σειρά τους έχουν κάποια κοινά σημεία.

Τόσο στα αριστερά όσο και στα δεξιά κόμματα επικρατούν ολιγαρχικοί θεσμοί. Ο πανίσχυρος αρχηγός του κόμματος ο οποίος έχει αποκτήσει υπερεξουσίες από τη στιγμή που εκλέχθηκε μαζί με μια ομάδα συμβούλων του μπορεί να διαγράφει ή να τοποθετεί σε θέσεις κλειδιά όποιους αυτός επιθυμεί και να ελέγχει το τι θα πουν τα κομματικά του στελέχη και να περνάει τους νόμους που θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό ούτε στην κοινοβουλευτική του ομάδα αλλά ούτε και σε αυτούς που τον ανέδειξαν αρχηγό δια της ψήφου τους, παρά μόνο σε όσους κατέχουν μεγαλύτερη εξουσία από αυτόν και συνήθως είναι οι εντολοδόχοι του. Απ’ την άλλη η περιβόητη κεντρική επιτροπή. Οι ίδιοι και οι ίδιοι για πάμπολλα  χρόνια. Αποκτούν και αυτοί με τη σειρά τους υπερεξουσίες και συμπεριφέρονται σα μικροί μονάρχες απέναντι στους υπάκουους ψηφοφόρους τους, έχοντας κι αυτοί το δικαίωμα της διαγραφής οποιουδήποτε μέλους τους διαφωνήσει με την απόλυτη αλήθεια τους. Το αποτέλεσμα; Μικροκαπετανάτα, ιδιοτέλεια, διασπάσεις, διχόνοια και απομόνωση στις φωνές των διαφωνούντων. Εν ολίγης τα κόμματα ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ καθώς υιοθετούν ολιγαρχικούς θεσμούς λειτουργίας και βάζουν τα θεμέλια για να παραμείνουν οι δυο μας φίλοι, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τα εκατομμύρια των συμπολιτών μας, διαχωρισμένοι κι ας έχουν παρόμοιες ζωές, έτοιμοι ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου και ας έχουν παρόμοιες ανάγκες. ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και σε αντάλλαγμα οι εταιρίες και τα μαγαζάκια τους λειτουργούν και βολεύουν τους δικούς τους!

Αν έχει να μας διδάξει κάτι ο εικοστός αιώνας είναι ότι τόσο στα καπιταλιστικά όσο και στα κομουνιστικά καθεστώτα ο λαός δε συμμετείχε ενεργά στη λήψη των αποφάσεων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα στα κομουνιστικά καθεστώτα να δημιουργηθεί μια τάξη που οι άνθρωποι που την αποτελούσαν ήταν πιο ίσοι απ’ τους ίσους η περίφημη νομενκλατούρα, οι «πεφωτισμένοι» του κόμματος, που θα οδηγούσαν τις μάζες στον παράδεισο της αταξικής κοινωνίας με όλα τα ολέθρια αποτελέσματα τα οποία και ξέρουμε και από το αντίπαλο στρατόπεδο με όχημα τη φιλελεύθερη ιδεολογία και τον κοινοβουλευτισμό, με πίστη στην ελευθερία των αγορών έχουν οδηγήσει  την ανθρωπότητα σε μια παγκόσμια οικονομική δικτατορία, η οποία ενώ επαγγέλλεται λιγότερο κράτος και μεγαλύτερη ανεξαρτησία της ατομικής δημιουργικότητας-επιχειρηματικότητας  στην πραγματικότητα ενισχύει το κράτος σα μηχανισμό καταπίεσης που στόχος του είναι η προάσπιση των συμφερόντων μιας δράκας ληστών του τραπεζιτικού και του βιομηχανικού  κεφαλαίου. Παρόλα αυτά τα δήθεν αντίπαλα στρατόπεδα όπως συνεργάστηκαν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά και χώρισαν τον κόσμο σε ζώνες επιρροής, έτσι και τώρα συνεργάζονται για να δημιουργήσουν μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων που σα στόχο έχει τη διασφάλιση της εκμεταλλευτικής κοινωνίας για τους επόμενους αιώνες.

Επομένως κύριοι της αριστεράς και της δεξιάς σταματήστε να παίζετε το παιχνίδι των παγκόσμιων εξουσιαστών που διαχωρίζει τους ανθρώπους και γεννά μίση, πάθη, έριδες και συγκρούσεις ανάμεσα στην τάξη των εκμεταλλευομένων, έτσι ώστε να διαιωνίζεται η εξουσία των εκμεταλλευτών. Κύριοι της αριστεράς και της δεξιάς αφήστε τις δήθεν ιδεολογικές σας διαφορές και απαντήστε μας :  Είσαστε υπέρ της κλήρωσης για την ανάδειξη των αξιωμάτων; Πιστεύετε ότι ο λαός πρέπει να συμμετέχει ενεργά στην εκτελεστική, στη νομοθετική και στη δικαστική εξουσία; Είσαστε υπέρ της ενιαυσίας θητείας και της ανακλητότητας  των ανθρώπων που κατέχουν αξιώματα;

Αν όχι κόφτε πια τα παραμύθια σας. Ότι κι αν λέτε στόχος σας είναι η προσωπική σας προβολή και καταξίωση. Μόνη σας έγνοια η προάσπιση των συμφερόντων των αφεντικών που σας διατάζουν. Εκούσια ή ακούσια κύριοι της αριστεράς και της δεξιάς, κι όσοι άλλοι αυτοαποκαλούμενοι σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι, οικολόγοι, αναρχικοί, πατριώτες, μαρξιστές, λενινιστές, τροτσκιστές, εθνικιστές, μαοϊκοί και ότι άλλο θέλετε αφήστε να σας χαρακτηρίσει η ιστορία όταν όλοι σας θα μετέχετε  ισότιμα και θα συναποφασίζετε στην εκκλησία του δήμου!

Το πρωταρχικό ερώτημα για μας της Ενώσεως των Ελλήνων είναι ένα. Είστε υπέρ της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ που τους θεσμούς της πρώτοι δημιούργησαν και εφάρμοσαν οι αρχαίοι Έλληνες δημιουργώντας έναν ασύλληπτο σε δημιουργικότητα και πνευματική παραγωγή πολιτισμό ή όχι;

Κύριοι εξουσιαστές ύστερα από 2000 χρόνια άγριων διωγμών και διαστρεβλώσεων η ιδέα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  στέκεται και πάλι στα πόδια της, αναγεννιέται από τις στάχτες της στον τόπο που γεννήθηκε, μαθαίνει από τα λάθη της κι ετοιμάζεται να εξαπολύσει τη δική της επίθεση!

 

                             ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

                                                          Εισηγητής : Στάθης Χαμπίμπης

                                                          Δεκέμβριος 2010

Posted in Δημοκρατία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Διαβάστε με προσοχή, για να καταλάβετε γιατί οι Τούρκοι αλωνίζουν στο Αιγαίο. Πως οι κομματικοί αξιωματικοί κατέστρεψαν την Πολεμική μας Αεροπορία και όχι μόνον!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Ιανουαρίου 2011

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ, ΠΟΛΛΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ, ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ

Γράφει ο ΣΑΒΒΑΣ Δ. ΒΛΑΣΣΗΣ
Τον περασμένο Σεπτέμβριο κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του πρώην υφυπουργού Εθνικής Αμύνης και Α/ΓΕΕΘΑ Πτεράρχου Νικολάου Κουρή. Υπό τον τίτλο «Αποστολή εξετελέσθη», το βιβλίο ανασκοπεί ορισμένες φάσεις από την ενεργό δράση του συγγραφέα ως στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων και ως πολιτικό πρόσωπο.
Στις 19 Σεπτεμβρίου, στο φύλλο της έγκριτης εφημερίδος «Το Παρόν», έγινε ανυπόγραφη παρουσίαση του βιβλίου με την παράθεση ορισμένων αποσπασμάτων του.

Το νέο βιβλίο του Πτεράρχου Κουρή, φαίνεται ότι προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στις τάξεις των συναδέλφων του, αν κρίνουμε από το περιεχόμενο ενός αριθμού επιστολών που λάβαμε το αμέσως μετά διάστημα. Οι επιστολές αυτές απεστάλησαν στην εφημερίδα, δίχως όμως, σύμφωνα με τους συντάκτες των επιστολών, να δημοσιευθεί κάποια εξ αυτών. Επειδή κρίναμε το θέμα αρκετά ενδιαφέρον, κι επειδή νομίζουμε ότι τα αναφερόμενα σε επιστολές και βιβλίο είναι κατά κάποιον τρόπο «επίκαιρα», επειδή αφορούν το πτητικό έργο και την επιχειρησιακή ετοιμότητα της ΠΑ, προσεγγίζουμε το ζήτημα στην μορφή του παρόντος άρθρου.
Αρχικώς παρουσιάζουμε το εν λόγω δημοσίευμα της εφημερίδος, προκειμένου ο αναγνώστης να έχει μια εικόνα για το βιβλίο. Εν συνεχεία δημοσιεύουμε την πλέον αντιπροσωπευτική κι ενδιαφέρουσα, από πλευράς στοιχείων (σύμφωνα πάντα με την κρίση μας) επιστολή που λάβαμε, αυτήν του Αντιπτεράρχου (Ι) ε.α. Παναγιώτη Μπαλέ. Τέλος, προβαίνουμε στην παράθεση σχολιασμού κι εξαγωγής συμπερασμάτων.

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ
Σαράντα χρόνια προσφοράς στο έθνος ξετυλίγει ο πτέραρχος Νίκος Κουρής
Σαράντα χρόνια προσφοράς στο έθνος… Από τον ίκαρο, τον πτέραρχο, τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τον υφυπουργό Άμυνας, τον διαπραγματευτή σε κρίσιμες συζητήσεις με τους Αμερικανούς, τον ηγέτη που έζησε τις δύσκολες ώρες της κρίσης, που μια τρίχα ήθελε για να ανάψει η φωτιά με την Τουρκία τον Μάρτιο του ’87, τον Νίκο Κουρή.
Αποστολή εξετελέσθη… Είναι ο τίτλος τιμής για έναν πραγματικό στρατιώτη, να μπορεί να το πει την ώρα που αποχωρεί με το κεφάλι ψηλά.
Αυτόν τον τίτλο δίνει ο θαρραλέος και πιστός στην πατρίδα πτέραρχος Νίκος Κουρής στο βιβλίο του των 127 σελίδων που μόλις τώρα κυκλοφόρησε και, όπως ο ίδιος γράφει στον πρόλογο, «πριν φύγω επιθυμώ να καταθέσω τη μαρτυρία μου»…
Από το πολύ ενδιαφέρον αφήγημα της διαδρομής του, που το αφιερώνει «Στη μνήμη των παιδιών της Ελλάδας που έπεσαν στη »Μάχη του Αιγαίου»» παραθέτουμε το ξεκίνημα και το τέλος της διαδρομής στις Ένοπλες Δυνάμεις του επίτιμου αρχηγού ΓΕΕΘΑ.

Αμφιβάλλω αν η μητέρα μου γνώριζε τι υπέγραφε για τον μοναχογιό της
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη συνοικία Ελληνορώσων στους Αμπελοκήπους. Μια φτωχή γειτονιά, με μικρές μονοκατοικίες και ένα κοινωνικό περιβάλλον που θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ανθρώπινο.
Όλοι σχεδόν οι γείτονες γνωριζόμαστε, χαιρόμαστε να βλέπουμε τους διπλανούς μας ευτυχισμένους και τους βοηθούσαμε στις δυσκολίες τους.
Μικρός ήμουν ένα λεπτό χλωμό αγόρι, που όμως, όπως θα φανεί αργότερα, είχε μια φλόγα στην καρδιά…
Έφηβος, με τη συγκατάθεση της μητέρας μου, γιατί ο πατέρας είχε πεθάνει πριν από χρόνια, αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη Σχολή Ευελπίδων. Για να προετοιμαστώ παρακολουθούσα απογευματινά μαθήματα σ’ ένα φροντιστήριο στην οδό Σόλωνος. Εκεί γνώρισα και άλλα παιδιά, που είχαν κι αυτά τον ίδιο στόχο.
Συνέβη όμως εκείνη τη χρονιά (1948) να μετατεθεί η ημερομηνία των εξετάσεων στη Σχολή Ικάρων, νωρίτερα κατά ένα μήνα. Η αλλαγή αυτή αποδείχθηκε καθοριστική για την παραπέρα πορεία μου. Η παρέα του φροντιστηρίου αποφάσισε να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας. Να δώσουμε δηλαδή εξετάσεις και στη Σχολή Ικάρων. Αυτό και έγινε…
Η μητέρα μου έδωσε πάλι τη συγκατάθεσή της και υπέγραψε τα σχετικά «χαρτιά». Αμφιβάλλω αν η φτωχή γυναίκα γνώριζε τι υπέγραφε για το μοναχογιό της…
Από την παρέα του φροντιστηρίου πέτυχαν δύο από τους δέκα που προσπάθησαν. Παρουσιαστήκαμε στις 11 Σεπτεμβρίου 1948, σαράντα επιτυχόντες. Εγώ ήμουν δέκατος».

Το τέλος της μακράς πορείας
«Το ΠΑΣΟΚ έχασε τις εκλογές του Ιουνίου του 1989 και σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη. Την επομένη των εκλογών με κάλεσε στο γραφείο του ο Υπουργός Άμυνας και αγωνιστής της Δημοκρατίας Γιάννης Χαραλαμπόπουλος για να συζητήσουμε τα της παράδοσης του Υπουργείου στον νέο Υπουργό Εθνικής Άμυνας. Με τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο είχαμε άριστες σχέσεις.

Ήταν ο πολιτικός προϊστάμενός μου που καθόριζε τη γραμμή που ακολουθούσαμε
Δεν παρίστανε τον Στρατηγό και δεν υπήρχε περίπτωση σύγκρουσης αρμοδιοτήτων. Εγώ σαν στρατιώτης υλοποιούσα τις διαταγές του. Με τη χρονική απόσταση από εκείνη την εποχή μπορώ να μιλήσω σήμερα άνετα. Ο Χαραλαμπόπουλος υπήρξε ένας πετυχημένος πολιτικός και ένας από τους συντελεστές της επιτυχίας μας στην κρίση του Μαρτίου του 1987 με τη νηφάλια παρουσία του. Με ρώτησε λοιπόν ο Υπουργός ποια ήταν η γνώμη μου για την πρόθεση ορισμένων συναδέλφων του Υπουργών της απερχόμενης κυβέρνησης να μην παραστούν στην τελετή παράδοσης των Υπουργείων τους. Δεν είχα δυσκολία να απαντήσω. Είπα στον υπουργό:
“Η άρνηση παρουσίας στην τελετή παράδοσης και παραλαβής των απερχομένων Υπουργών αποτελεί πράξη ασύμβατη με τις παραδόσεις της δημοκρατικής παράταξης που αποτελεί τη βάση του ΠΑΣΟΚ. Δεν συμφωνώ να ακολουθήσετε την τακτική που προτίθενται να τηρήσουν ορισμένοι συνάδελφοί σας. Το στράτευμα δεν πρέπει να παραμείνει χωρίς πολιτικό προϊστάμενο ούτε ένα λεπτό!”
Ο Γιάννης συμφώνησε μαζί μου. Κάλεσε τον Διευθυντή του Γραφείου του και του έδωσε οδηγίες για την οργάνωση της τελετής.
Μετά την τελετή υπέβαλα την παραίτησή μου στον νέο Υπουργό.
Έγραψα και εξέπεμψα στις μονάδες των Ενόπλων Δυνάμεων την τελευταία ημερήσια διαταγή μου, με παραινέσεις, ευχόμενος τα καλύτερα, και ακολούθως, σε συγκέντρωση των Επιτελών του ΓΕΕΘΑ, τους ευχαρίστησα για τη συνεργασία και τη μεγάλη συμβολή τους στην προσπάθεια της δημιουργίας μιας ισχυρής αποτρεπτικής δύναμης του έθνους, παρουσία και του νέου Αρχηγού Στρατηγού Βελλίδη.
Ακολούθησε επιθεώρηση του παρατεταγμένου μεικτού αγήματος στον περίβολο του Επιτελείου και πριν αναχωρήσω ασπάστηκα τον αντικαταστάτη μου και του ευχήθηκα επιτυχία. Αμέσως μετά αναχώρησα για το Τατόι, τον χώρο όπου φόρεσα πριν από σαράντα χρόνια τη στολή του αεροπόρου. Σταμάτησα στον χώρο που βρίσκεται το μνημείο των πεσόντων και κατέθεσα στεφάνι από δάφνη. Η τελετή ήταν σεμνή, χωρίς φανφάρες, όπως είχα παρακαλέσει να γίνει.
Κατευθύνθηκα στο οίκημα που τα χρόνια εκείνα στέγαζε τη Μοίρα Ικάρων, εντόπισα το δωμάτιο που είχα φορέσει τη στολή του Ικάρου και φόρεσα πολιτικά.
Με τους λίγους παριστάμενους αξιωματικούς ήπιαμε ένα ποτό και ανταλλάξαμε ευχές.
Καθώς εγκατέλειπα το Τατόι, η συγκίνησή μου ήταν φανερή. Ήταν το αεροδρόμιο όπου είχα υπηρετήσει για σχεδόν δέκα χρόνια. Αρχικά ως Ίκαρος, στη συνέχεια ως εκπαιδευτής αέρος και, τέλος, ως Διοικητής Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης. Στη διαδρομή, σαν σε ταινία βωβού κινηματογράφου, πέρασαν από το μυαλό μου περιστατικά από την πολυσχιδή σταδιοδρομία μου στις Ένοπλες Δυνάμεις. Το ακροβατικό σμήνος στη Λάρισα, οι μονομαχίες μου με τον Ρότζερς για τη Συμφωνία Επανένταξης.
Κάποια στιγμή μου φάνηκε σαν να άκουσα μια φωνή: ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΞΕΤΕΛΕΣΘΗ! είπε και με επανέφερε στην πραγματικότητα! Ξαφνιάστηκα και κοίταξα γύρω μου… Είχα φθάσει στο σπίτι μου… Σαράντα χρόνια προσφοράς στο έθνος τελείωσαν».

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΤΕΡΑΡΧΟΥ ε.α. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΠΑΛΕ
Αφορμή της παρούσης μου επιστολής υπήρξε η δημοσίευση στην έγκριτη εφημερίδα σας «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» της 19/9/2010, υπό τον τίτλο «ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΞΕΤΥΛΙΓΕΙ Ο ΠΤΕΡΑΡΧΟΣ ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΗΣ», άρθρο με αποσπάσματα από το βιβλίο του κ. Κουρή «ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΞΕΤΕΛΕΣΘΗ», επί του οποίου έχω να διατυπώσω ορισμένα σχόλια. Θα παρακαλούσα δε για την δημοσίευση αυτής μου της κατάθεσης, η οποία προέκυψε, όπως προανέφερα, εξ αιτίας του δημοσιεύματος της εφημερίδας σας, ως νόμιμο πλέον, εκτιμώ, δικαίωμά μου, να εκφρασθώ επί του περιεχομένου του, μέσω της ιδίας εφημερίδας. Αλλά ταυτόχρονα το θεωρώ και υποχρέωσή μου, ως μέλος της αεροπορικής οικογένειας, να διατυπώσω δημοσίως τις απόψεις μου σε όσα ο κ. Κουρής από την πλευρά του καταθέτει. Επιπροσθέτως και για την εφημερίδα σας, πιστεύω, υπάρχει επίσης δεοντολογική υποχρέωση, πέραν της νομικής, για δημοσίευση της επιστολής μου, στο αμέσως προσεχές φύλλο της, και σε ανάλογη θέση, έτσι ώστε να ενημερωθεί πληρέστερα το αναγνωστικό σας κοινό, για πεπραγμένα του Πτεράρχου Ν. Κουρή και να κρίνει ακριβέστερα και αντικειμενικότερα «τα σαράντα χρόνια προσφοράς του στο Έθνος», όπως ο ίδιος επαίρεται.
Σπεύδω, εξαρχής, να καταθέσω, ότι στα πρώτα μου βήματα στην Αεροπορία είχα την τύχη, και το εννοώ απολύτως, να υπηρετήσω υπό τις διαταγές του κ. Κουρή σε πολεμική Μοίρα, τότε που με το παράδειγμά του ενέπνεε και με τις συμβουλές του δίδασκε, τους υφισταμένους του, πίστη και αφοσίωση στο καθήκον και στην αποστολή της Αεροπορίας. Τις Αρχές του όμως αυτές, δυστυχώς, τις παραβίασε ποικιλοτρόπως ο Πτέραρχος Κουρής, στην πορεία του στην ΠΑ, πολύ σοβαρά δε μετά την άνοδό του στην θέση του Αρχηγού ΓΕΑ. Κατόπιν αυτού, προσωπικά θέτω ευθέως, όπως και άλλοι Συνάδελφοι, υπό αμφισβήτηση, όπως στην συνέχεια θα παραθέσω, αρκετά σημεία των πεπραγμένων του κ. Κουρή, ως Αρχηγού ΓΕΑ και ΓΕΕΘΑ, που καταρρίπτουν απολύτως τον υπερφίαλο κομπασμό του για «40ετή προσφορά του στο ΕΘΝΟΣ». Καθώς διατείνεται, δηλαδή, ότι η προσφορά του υπερέβη τα στενά όρια της ΠΑ και των ΕΔ, ακόμη και τα όρια της Πατρίδος και της χώρας, και κάλυψε, κατά τον ίδιο πάντοτε, το «Ελληνικό Έθνος» απανταχού της γης.
Προσωπικά θα ήθελα να απευθύνω στον κ. Κουρή, το καταστάλαγμα των βαθύτερων αισθημάτων μου, απέναντί του, με τους στίχους του ποιητή, σε ελαφρά παράφραση: «που είσαι νιότη που μού ΄λεγες (εμένα), πως θα γινόταν Ηγέτης (αυτός), άλλος (ο άξιος δηλ. Μοίραρχός μας, στην 343 Μ)». Όμως ο κ. Κουρής δυστυχώς, για όλους μας και την ΠΑ ακόμη χειρότερα, «άλλαξε» ως Α/ΓΕΑ και Α/ΓΕΕΘΑ, και παραβίασε πολλές από τις Αρχές Ηγεσίας, που μας δίδασκε τότε, και πολλές αξίες θυσίασε στο βωμό σκοπιμοτήτων, αρνητικά οπωσδήποτε δρώμενα από έναν στρατιωτικό Ηγέτη, ο οποίος οφείλει πάντοτε να προτάσσει, υπερασπίζεται, προάγει και προνοεί για το αξιόμαχο των ΕΔ, έναντι παντός άλλου εμβόλιμου συμφέροντος, ή προσωπικής «ανταποδοτικής» προσδοκίας. Θέλω δε να πιστεύω, ότι εκθύμως θα δεχθεί την κριτική μου αυτή, κριτική από συνάδελφό του που ο ίδιος παλαιότερα τον χαρακτήριζε «πρότυπο αξιωματικού».
Όσον αφορά το έργο του, κάτι που ισχύει φυσικά για τον καθένα μας, η αδέκαστη Ιστορία είναι εκείνη που θα κρίνει την όποια προσφορά του, με βάση τα πραγματικά «πεπραγμένα» του, στις θέσεις αυτές, και όχι τα φληναφήματα και τους αυτοεπαίνους περί «προσφοράς στο Έθνος», που αναφέρει στο βιβλίο του, για τις ανάγκες, προφανέστατα, και τα ελλείμματα της τραυματισμένης υστεροφημίας του. Την οποία, υστεροφημία του, προσωπικά πιστεύω ότι, θα υπηρετούσε καλύτερα, εάν στο βιβλίο του αφιέρωνε μία παράγραφο και ζητούσε δημοσίως συγγνώμη για «τυχόν», έστω, «λανθασμένες αποφάσεις» του, που έβλαψαν το αξιόμαχο της Αεροπορίας μας, ή που αδίκησαν αξιόλογα, άριστα και ανιδιοτελή στελέχη της, τα οποία, καθ’ όλη την καριέρα τους, υπηρέτησαν με πίστη και αφοσίωση Πατρίδα και Αεροπορία.
Για την τεκμηρίωση της αμφισβήτησής μου, σε πτυχές του «έργου και της προσφοράς» του κ. Κουρή, παραθέτω, στην συνέχεια, μερικά από τα «πεπραγμένα» του, ως Αρχηγού ΓΕΑ και ΓΕΕΘΑ, όπως και άλλα τινά στοιχεία από την «πολυσχιδή», όπως ο ίδιος την αποκαλεί, σταδιοδρομία του στις Ένοπλες Δυνάμεις, προκειμένου οι αναγνώστες του δημοσιεύματος της 19/9/2010, να μπορέσουν, και με τα καινούργια δεδομένα, να κρίνουν σωστά και ακριβοδίκαια την όλη του προσφορά, η οποία φυσικά πόρρω απέχει, κατά την γνώμη μου πάντοτε, της πραγματικής προσφοράς του, αναγομένης μάλιστα μεγαλόσχημα, υπό του ιδίου, σε «προσφορά στο έθνος»:
1ον Ο κ. Κουρής, 11ος των εξελθόντων της τάξεως 1950 της Σχολής Ικάρων –το σημειώνω ιδιαίτερα, όχι προς ψόγον, αλλ’ επειδή ο ίδιος τονίζει το 10ος κατά την εισαγωγή του στην Σχολή, ενώ αποσιωπά ευσχήμως την σειρά εξόδου του απ’ αυτή– τον Ιανουάριο του 1982, επελέγη από την νέα τότε διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ως Αρχηγός ΓΕΑ, διαδεχθείς, τον τότε Α/ΓΕΑ Πτέραρχο Δημ. Παπαγεωργίου, της προηγουμένης αυτού τάξεως 1949, η οποία μάλιστα τάξη, του 1949, είχε αποδώσει στον Κλάδο και άλλον Α/ΓΕΑ, ήτοι δύο συνολικά, (και) τον Πτέραρχο Περ. Οικονόμου. Το επισημαίνω δε τούτο ιδιαίτερα για να δούμε στην συνέχεια από ποια Τάξη, της Σχολής Ικάρων, επέλεξε τον διάδοχό του ο κ. Κουρής, αλλά και πόσες ενδιάμεσες Τάξεις Ιπταμένων αποδεκάτισε για να φθάσει στην επιλογή του αυτή.
Στην 3ετή θητεία του, ως Α/ΓΕΑ, ο κ. Κουρής εκτέλεσε πιστά την ΑΠΟΣΤΟΛΗ του κόμματός του. Αποστράτευσε πλήθος εξαίρετων Αξκών –στον υποφαινόμενο ομολόγησε ωμά ότι υλοποίησε εντολή της Κυβέρνησης– και κυριολεκτικά αφάνισε τον ανθό της επετηρίδας των Ιπταμένων. Ένα τεράστιο δηλαδή αριθμό επιχειρησιακών αξκών, περί την ηλικία των 45 ετών, αλλά και μικρότερους, που έτυχε να μην είναι ευνοούμενοι, ή προσκείμενοι στο κόμμα που τον επέλεξε ως Α/ΓΕΑ, ή που δεν δήλωσαν υποταγή, αλλά παρέμεναν πιστοί στα καθήκοντά τους και στον όρκο τους προς την Πατρίδα. Η αξιοκρατία, επί Αρχηγίας του, όπως και επί των διαδόχων του, εξοστρακίσθηκε τελείως, και διαβατήριο ανέλιξης των στελεχών αποτελούσε μόνο η ταυτότητα του κόμματος, ανεξαρτήτως ικανότητας και προσόντων των κρινομένων, όπως θα διαπιστώσουμε και στην συνέχεια της παρούσης. Η αφοσίωσή του δε στην εκτέλεση των εντολών των εγκαθέτων του κόμματος, που ουσιαστικά διοικούσαν την ΠΑ, έφθασε σε σημείο να αποστρατεύσει το σύνολο των Αξκών των ενδιαμέσων έξι (6) τάξεων της Σχολής, μέχρι την τάξη του 1957 (συμπεριλαμβανομένης) πλην ενός, ευνοουμένου της εξουσίας , τον Πτέραρχο Δημ. Αποστολάκη, στον οποίο παρέδωσε την Αρχηγία, αφού ο ίδιος εν τω μεταξύ προβιβάσθηκε, από το κόμμα, στην θέση του Α/ΓΕΕΘΑ.
Επί του συγκεκριμένου «πεπραγμένου» του κ. Κουρή, διερωτώμεθα όλοι, και δικαιολογημένα. Όλες αυτές οι τάξεις της Σχολής Ικάρων, συνολικής δύναμης 165 ιπταμένων αξκών, δεν ανέδειξαν ούτε έναν άξιο και ικανό, να διαδεχθεί τον κ. Κουρή στην θέση του Α/ΓΕΑ; Και μπορεί να μας εξηγήσει πειστικά, ο κ. Κουρής, ποία υπηρεσιακή ή άλλη ανάγκη, πλην βεβαίως της κομματικής παρέμβασης, επέβαλε να πάει σε διάδοχό του κατά οκτώ (8) ολόκληρα χρόνια νεώτερό του, σε Σειρά Σχολής, δημιουργώντας έτσι σοβαρές αναταράξεις στην δομή της ιεραρχίας και την εσωτερική δομή διοίκησης της ΠΑ; Ουδέποτε συνειδητοποίησε, ο κ. Κουρής, ότι έτσι στέρησε άμεσα, την ΠΑ από τις υπηρεσίες πολύτιμων και έμπειρων στελεχών της με άμεσες και δυσμενείς επιπτώσεις στο επιχειρησιακό της έργο και την μαχητικότητά της; Όπως θα δούμε και στην συνέχεια.
2ον Ο κ. Κουρής, με την ανάληψη της Αρχηγίας της ΠΑ το 1982, «παρέλαβε» το Αιγαίο υπό απόλυτη σχεδόν κυριαρχία της Αεροπορίας μας, που βασιζόταν στην άριστη εκπαίδευση των χειριστών μας, τους οποίους οι τούρκοι πιλότοι αντιμετώπιζαν με τέτοιο δέος, ώστε ουδέποτε απετόλμησαν, μέχρι τότε (τέλος 1981), να εμπλακούν μαζί τους σε αερομαχίες. Στην πράξη, μόλις οι αναχαιτιστές μας προσήγγιζαν την παραβιασθείσα περιοχή, οι τούρκοι πιλότοι απομακρύνονταν αμέσως.
Δυστυχώς όμως, πολύ γρήγορα, με την εφαρμογή στο επιχειρησιακό πεδίο κάποιων περίεργων θεωριών, πέραν των αθρόων αποστρατειών, –θεωρίες-ιδέες του κομματικού εγκάθετου του τομέα Επιχειρήσεων, που επέβαλε ο κ. Κουρής ως Διευθυντή, αποστρατεύοντας εντελώς αδικαιολόγητα και άκρως πρόωρα ένα από τους ικανότερους και πλέον αξιόλογους αξκούς που ανέδειξε η ΠΑ, τον Πτέραρχο Ευ. Καμπιώτη– θεωρίες-ιδέες όπως π.χ. «ότι οι ώρες του μηνιαίου προγράμματος εκπαίδευσης αέρος των χειριστών μας είναι πολλές και δεν χρειάζονται». Και περικόπηκαν από τις 18 ώρες –ήταν το ελάχιστο όριο εκπαίδευσης αέρος των χειριστών, όλων των προηγμένων αεροποριών Ευρώπης και Αμερικής– στις 12 ώρες. Ή «ότι τα συστήματα αυτοπροστασίας των α/φών είναι περιττά “λιλιά”, άνευ επιχειρησιακής αξίας, που δεν μας χρειάζονται», και καταθέτω συγκεκριμένα ότι ήταν και ο πραγματικός λόγος της μη αγοράς και μη εγκατάστασης στα αεροπλάνα της αποκληθείσης τότε «αγοράς του αιώνα», αλλά και αργότερα. Και άλλες παρόμοιες «φαντασιώσεις» του ιδίου άσχετου περί τα επιχειρησιακά Διευθυντή, τις οποίες όμως, για τους δικούς του προσωπικούς λόγους και σκοπούς έσπευδε πάντοτε να υιοθετήσει και εφαρμόσει ο κ. Κουρής στην ΠΑ. Αυτά όλα, όπως γίνεται αντιληπτό, είχαν σαν αποτέλεσμα την ταχεία μείωση του επιπέδου ικανότητας των μαχητών αεροπόρων μας. Έτσι, η Αεροπορία μας συνεχώς έφθινε σε ικανότητα και μαχητικότητα, ενώ η τουρκική ανέβαινε και προοδευτικά έγινε πιο επιθετική, τόλμησε εμπλοκές και αερομαχίες, με τελικό αποτέλεσμα να παραδώσει ο κ. Κουρής στους κομματικούς διαδόχους του, μία άλλη πραγματικότητα στην περιοχή, με τους τούρκους να «αλωνίζουν», κυριολεκτικά σε όλο το Αιγαίο, κάτι που συνεχίζουν μέχρι σήμερα.
3ον Η Συμφωνία Επανένταξης στο ΝΑΤΟ, έργο σκληρών διαπραγματεύσεων διακλαδικής ομάδος Επιτελών, της οποίας υπήρξα μέλος, υπό τον Πτέραρχο Ευ. Παπαευσταθίου, είχε ολοκληρωθεί και υπογραφεί επί Αρχηγίας ΓΕΕΘΑ του Στρατηγού Ιω. Ντάβου, και επικυρώθηκε από την DPC το 1980, αρκετά δηλ. πριν την ανάληψη της Αρχηγίας ΓΕΕΘΑ από τον κ. Κουρή. Ωστόσο ένα μείζον, ομολογώ, ζήτημα της Συμφωνίας, το αφορών στα όρια ευθύνης του νεοΐδρυόμενου στην Λάρισα, υπό Έλληνα Διοικητή, 7ου Συμμαχικού Αεροπορικού Στρατηγείου(7 ΑΤAF), παρέμεινε ανοικτό ώστε να αντιμετωπισθεί αργότερα, υπό ευνοϊκότερες συνθήκες, με την χώρα μας εντός, και όχι εκτός, του ΝΑΤΟ. Ήταν ένας στρατηγικός ελιγμός, που αποφάσισε, ορθότατα, η τότε Ελληνική Κυβέρνηση για την παράκαμψη του VETO που προέβαλε η Τουρκία στη επανένταξή μας.
Οι «μονομαχίες» που αναφέρει ο κ. Κουρής ότι έκανε με τον Ρότζερς για την Συμφωνία Επανένταξης, προφανώς αφορούσαν το συγκεκριμένο θέμα, που έτσι και αλλιώς ήταν υποχρεωμένος ως εκ της θέσεώς του, Α/ΓΕΕΘΑ και Εθνικός Εκπρόσωπος στο ΝΑΤΟ, να δώσει την μάχη του σ’ αυτό, και μακάρι να την είχε κερδίσει. Δεδομένου όμως ότι το εν λόγω πρόβλημα όχι μόνο παραμένει άλυτο μέχρι σήμερα, αλλά μας προέκυψε, προ έτους περίπου, και νέα προσπάθεια του ΝΑΤΟ για ίδρυση Συμμαχικού Στρατηγείου στην Λάρισα υπό Τούρκο (!!!) Διοικητή, υποδηλώνει ότι οι διατυμπανιζόμενες «μονομαχίες» του κ. Κουρή με τον Ρότζερς υπήρξαν άκαρπες και αναποτελεσματικές.
4ον Για την κρίση του Μαρτίου 1987, έχω να παρατηρήσω τα εξής: Κυριολεκτικά εν μέσω κρίσεως, η τότε Ηγεσία της ΠΑ υπό την υψηλή εποπτεία του αεροπόρου Α/ΓΕΕΘΑ κ. Κουρή, καθόσον ο τότε Α/ΓΕΑ απουσίαζε για λόγους υγείας στο εξωτερικό, προέβη σε αποστρατείες πλήθους, άνω των 20 εμπειρότατων ιπταμένων αξκών (Φλωρίνης, Πανταζόπουλος, Αθανασιάδης, Γεωργακόπουλος, Καραθανάσης, Μπαραμπούτης, Μήτσαινας κ.ά.) μαχητών πρώτης γραμμής, δηλ. στελεχών χρήσιμων και αναγκαίων στην προετοιμασία και διεξαγωγή ενδεχομένων επιχειρήσεων. Μια πράξη, δηλαδή, αντιεπιχειρησιακή, εν μέσω κρίσεως, απερίσκεπτη και επιπόλαιη, της Ηγεσίας της ΠΑ, με σοβαρές επί πλέον επιπτώσεις στην συνοχή και το ηθικό στο σύνολο του προσωπικού της ΠΑ, διαστάσεων καταστροφής, σε ενδεχόμενη σύγκρουση. Εκτός εάν, η Ηγεσία της ΠΑ, ενεργούσε εντός του πνεύματος σεναρίου, που πράγματι κυκλοφόρησε τότε, με την έναρξη της κρίσης, ότι επρόκειτο δηλ. «για ελεγχόμενη κρίση εσωτερικής κατανάλωσης, που ξέφυγε, όμως, του ελέγχου κάποια στιγμή και έγινε πραγματική». Ας θυμηθούμε και συνεκτιμήσουμε, ακόμη, την πανικόβλητη απόφαση της Ηγεσίας, για την έκτατη και προσωρινή μετακίνηση στο ΑΤΑ-Ε/ΚΑΕ, ουσιαστικά ως «τοποτηρητή και αναπληρωτή»!!! του τότε Αρχηγού ΑΤΑ, του αξιότατου επιχειρησιακά Υποπτεράρχου (Ι) Επ. Παπαδόπουλου, ορθότατη βεβαίως επιλογή, για την αντιμετώπιση της κατάστασης, κατώτερο κατά βαθμό του Αντιπτεράρχου Αρχηγού ΑΤΑ, επιλογής επίσης του κ. Κουρή, για να προετοιμάσει και διεξάγει τις επιχειρήσεις του Αρχηγείου και των πολεμικών του Μονάδων σε περίπτωση που η κρίση κατέληγε σε εμπλοκή. Αντιλαμβάνεται βέβαια, εν προκειμένω, και ο πλέον αδαής, το επιχειρησιακό επίπεδο του «επιτηρούμενου Αντιπτεράρχου Αρχηγού ΑΤΑ», επιλογή όπως προαναφέρθηκε του κ. Κουρή. Αναλογιζόμενος δε, πάντοτε, το τραγελαφικό σκηνικό που είχε δημιουργηθεί, στην καρδιά του πολεμικού βραχίονα της Αεροπορίας μας, του ΑΤΑ, με ευθύνη της Ηγεσίας, επιλογής(ών) του κ. Κουρή, προσθέτω ανακουφισμένος, ευτυχώς για την χώρα που εκείνη η κρίση δεν εξελίχθηκε σε εμπλοκή.
Στο πολιτικό επίπεδο, η κρίση έληξε με την δημόσια δήλωση – δέσμευση της Ελληνικής Κυβέρνησης, ότι δεν προτίθεται να διενεργήσει υποθαλάσσιες έρευνες στο Αιγαίο. Η δήλωση έγινε ευθύς μετά από σχετική δήλωση – απαίτηση του Οζάλ σε δημοσιογράφους στο Λονδίνο. Συγκεκριμένα, ο τούρκος Πρωθυπουργός, ο οποίος επέστρεφε από το ταξίδι του στις ΗΠΑ, όπου είχε υποβληθεί σε εγχείρηση καρδιάς, διανυκτέρευσε στο Λονδίνο όπου ερωτήθηκε, από τους δημοσιογράφους, για την κορύφωση της κρίσεως, και το Πίρι Ρέις στο Αιγαίο, και εάν επρόκειτο η χώρα του να προχωρήσει σε πολεμική σύγκρουση με την Ελλάδα. Ο τούρκος Πρωθυπουργός δήλωσε, τότε, ότι θα αποσύρει το Πίρι Ρέις, εάν και η Ελλάδα δηλώσει ότι δεν θα προχωρήσει σε έρευνες για πετρέλαιο στο Αιγαίο. Η Κυβέρνηση ορθώς, κατά την γνώμη μου, πράξασα, ορθότατα, θα έλεγα, συνεκτιμώντας και την κατάσταση στη ΠΑ, που περιγράφηκε στην προηγουμένη παράγραφο, ανταποκρίθηκε «εκτονωτικά» στην δήλωση Οζάλ, χωρίς όμως μνεία του πρωτοκόλλου της Βέρνης, αλλά στο Αιγαίο.
Όμως η δήλωση της Κυβέρνησης, θεωρητικά, «ακύρωσε» το Πρωτόκολλο της Βέρνης του 1976, μεταξύ των δύο χωρών, που καθόριζε συγκεκριμένες περιοχές αποφυγής «προκλητικών ενεργειών» εκατέρωθεν, ενώ η νέα κυβερνητική δήλωση αναφερόμενη στο Αιγαίο, αφορά πλέον σε όλες τις περιοχές του. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, νομίζουμε, ότι περιττεύουν τα εύσημα που απονέμει ο κ. Κουρής, σε εαυτούς και αλλήλους, «συντελεστές της επιτυχίας στην κρίση του Μαρτίου του 1987», που αναφέρει στο βιβλίο του.
5ον Ο τρόπος παραιτήσεως του Α/ΓΕΕΘΑ κ. Κουρή, τον Ιούνιο του 1989 που έχασε το ΠΑΣΟΚ τις εκλογές, όπως και η παραίτηση του τότε Αρχηγού της ΠΑ, αμέσως δηλαδή με την εκλογή της νέας Διακυβέρνησης, αποτελεί έμμεση πλην σαφή ομολογία, ότι υπήρξαν αμφότεροι οι υπηρέτες και τα όργανα του κόμματος στην κορυφή της Ηγεσίας των ΕΔ και της ΠΑ, γεγονός που επιβεβαιώνει έμμεσα και την ακρίβεια των προαναφερθέντων πεπραγμένων τους. Κρίνεται δε ως απαράδεκτη ενέργεια υπεύθυνου στρατιωτικού Ηγέτη και σίγουρα εκτός των παραδόσεων και της δεοντολογίας των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Επί του προκειμένου, θα ήθελα, ακόμη, να θυμίσω στον Πτέραρχο Κουρή, ότι ο προκάτοχός του Α/ΓΕΑ Δημ. Παπαγεωργίου ανέμενε επί 3μηνο την επιλογή Α/ΓΕΑ, της νέας Διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, για την παράδοση των καθηκόντων του τον Ιανουάριο του 1982 στον ίδιο. Ωστόσο, κατά το διάστημα αυτό, ο κ. Παπαγεωργίου ασκούσε κανονικά τα καθήκοντά του, ως υπεύθυνος Ηγέτης, υπεύθυνος για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας.
Με όσα ελάχιστα, βασικά λόγω χώρου, προηγουμένως αναφέρθηκαν, από τα «πεπραγμένα» του Πτεράρχου Ν. Κουρή στις θέσεις Α/ΓΕΑ και Α/ΓΕΕΘΑ, σαφώς προκύπτει ότι έφερε σε πέρας επιτυχώς, άριστα θα έλεγα, μόνο την κομματική του ΑΠΟΣΤΟΛΗ ή ακόμη, σε συνδυασμό, και την ατομική του ΑΠΟΣΤΟΛΗ, επιδιώκοντας την προσωπική του ανέλιξη. Οι Συνάδελφοί του προτείνουν, να συμπληρώσει τον τίτλο του βιβλίου του αναλόγως, αλλάζοντάς τον σε «ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΞΕΤΕΛΕΣΘΗ». Όσον αφορά δε τον υπερφίαλο αυτοχαρακτηρισμό του για «40ετή προσφορά του στο Έθνος», οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ του απαντούν ότι η προσφορά του «εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλειποβαρής και υπερτιμολογημένη» και αρνούνται να την «παραλάβουν». Επιπροσθέτως, του επισημαίνουν, ότι δεν εκδίδουν «Πιστοποιητικά Γνησιότητας», σε αμφιβόλου ποιότητας «προϊόντα». Αρμόδιος για να κρίνει το βιβλίο και τα έργα του, ως δημοσίου ανδρός, είναι ο ιστορικός του μέλλοντος.
Με εκτίμηση
Παναγιώτης Η. Μπαλές
Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α.
Αναστάσεως 131
Παπάγου 156 69

ΣΧΟΛΙΑ
Από το περιεχόμενο της ανωτέρω επιστολής, κρίνουμε σκόπιμο να σταθούμε ενδεικτικώς και μόνο σε δύο σημεία.
Πρώτον, την όντως «ανεξήγητη» απόφαση στην δεκαετία του 1980 για την προμήθεια 80 μαχητικών αεροσκαφών F-16 και Mirage 2000, δίχως όπλα BVR και ηλεκτρονικά συστήματα αυτοπροστασίας. Σοβαρότατες ελλείψεις για μία αεροπορία η οποία ήδη από την προηγουμένη δεκαετία είχε εντάξει σε υπηρεσία βλήματα BVR ημιενεργού καθοδηγήσεως AIM-7 Sparrow και είχε αρχίσει να σχεδιάζει τον εφοδιασμό των Phantom με το ηλεκτρονικό σύστημα αυτοπροστασίας DIAS.
Μπορούμε να υποθέσουμε ότι επειδή εκ των πραγμάτων η απόφαση της τότε κυβερνήσεως για προμήθεια δύο διαφορετικών τύπων αεροσκαφών, συνοδευόταν από το μειονέκτημα του σαφώς υψηλότερου κόστους, καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια ώστε αυτό να διατηρηθεί σε «ελεγχόμενα» επίπεδα. Όπως όλα δείχνουν, αυτό έγινε εις βάρος της ΠΑ, αφού το ΓΕΑ προέβη στην σύνταξη υποβαθμισμένων επιχειρησιακών απαιτήσεων, μη περιλαμβάνοντας βλήματα BVR και ηλεκτρονικά συστήματα αυτοπροστασίας…
Ιδίως στην περίπτωση των 40 Mirage 2000EG/BG, των οποίων το κόστος ήταν υψηλότερο των F-16, ήταν εμφανής η προσπάθεια περιορισμού της συνολικής δαπάνης, με την επιλογή υποσυστημάτων υποδεέστερων επιδόσεων σε σχέση με τις βέλτιστες λύσεις που προσέφερε ο κατασκευαστής. Ενδεικτικώς, παρόλο που η Dassault Aviation είχε αναπτύξει και προσέφερε το πιο εξελιγμένο ραντάρ RDI, που προοριζόταν κυρίως για αποστολές Αναχαιτίσεως και μόλις είχε υιοθετηθεί και από την Γαλλική Αεροπορία, το ΓΕΑ προτίμησε το «βασικό» RDM. Το RDM, σαφώς υποδεέστερο του RDI, διέθετε διαμορφώσεις για αποστολές αέρος-εδάφους. Γενικώς ήταν ένα ραντάρ πολλαπλού ρόλου, το οποίο όμως δεν χρειαζόταν η ΠΑ, εφόσον ήταν σαφές ότι αυτή θα αξιοποιούσε τα Mirage 2000 αποκλειστικώς στην Αναχαίτιση… Σε κάθε περίπτωση, το RDM απεδείχθη μια αποτυχία, καθώς διαπιστώθηκαν προβλήματα στις επιδόσεις του και απαιτήθηκαν τροποποιήσεις. Το διάστημα των διαπραγματεύσεων ήταν μακρύ, η ελληνική πλευρά ως ένδειξη διαμαρτυρίας διέκοψε τις παραλαβές μετά το 28ο αεροσκάφος και η ΠΑ, για σοβαρό χρονικό διάστημα στερήθηκε σημαντικό αριθμό αεροσκαφών, ενώ επιχειρούσε με 28 Mirage 2000 που έφεραν ραντάρ ανεπαρκών επιδόσεων.
Το, κατ’ αυτό τον τρόπο, τεχνητώς συγκρατηθέν κόστος της «αγοράς του αιώνα», εκτοξεύθηκε μετά από ορισμένα έτη, όταν έγιναν οι συμπληρωματικές παραγγελίες για βλήματα BVR και ηλεκτρονικά συστήματα αυτοπροστασίας. Δεν είναι τυχαίο προφανώς, ότι οι προμήθειες αυτές προωθήθηκαν μετά την κυβερνητική αλλαγή του 1989. Γεγονός που στην ουσία επιβεβαιώνει ότι τα προηγούμενα έτη η ηγεσία της ΠΑ ακολουθούσε άβουλα στα εξοπλιστικά προγράμματα την υπαγορευθείσα ανορθολογική γραμμή της κυβερνήσεως. Φθάνοντας δε μέχρι του σημείου, για να «καλύψει» τις εισηγήσεις της, να απαξιώνει τα ανωτέρω αναγκαία συστήματα, χαρακτηρίζοντάς τα ως (περιττά) «λιλιά».
Το δεύτερο σημείο που στεκόμαστε, αφορά την επάρκεια εκπαιδεύσεως των Ιπταμένων της ΠΑ, στην οποία ως ένα μετρήσιμο μέγεθος θεωρούνται οι ώρες πτήσεως που συμπληρώνουν αυτοί κάθε μήνα.
Στο βιβλίο «Αποστολή εξετελέσθη», αποκαλύπτεται η Έκθεση πεπραγμένων Α/ΓΕΑ το διάστημα Ιανουαρίου 1982 – Δεκεμβρίου 1984, δηλαδή την περίοδο του Πτεράρχου Κουρή. Στο κεφάλαιο της εκθέσεως για την Επιχειρησιακή Εκπαίδευση, αναφέρεται σχετικώς: «Καθιερώθηκε αρχικά ελάχιστος αριθμός ωρών ετησίως για κάθε χειριστή οι 180 ώρες και το 1984 οι 204 ώρες (12×17), που είναι πολύ κοντά στις 240 ώρες το χρόνο, που αποτελεί και τον επιθυμητό στόχο μιας πραγματικά ετοιμοπόλεμης Αεροπορίας» (σελ. 108).
Και παρακάτω: «Αποτέλεσμα του νέου προγράμματος ήταν να αυξηθεί ο αριθμός ωρών πτήσεως μαχητικών αεροσκαφών από το επίπεδο των 59.000 περίπου, που ήταν τα έτη 1978, 1979, 1980 και 1981, στις 72.400 το 1983 και στις 73.400 το 1984. Αυτό επέτρεψε για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες να υπερβούν οι χειριστές των Μοιρών μας τις 180 ώρες το χρόνο, που αποτελεί και το ελάχιστο παραδεκτό όριο για τις προηγμένες Αεροπορίες» (σελ. 109).
Αν και επί του συγκεκριμένου, η ανωτέρω επιστολή δεν συμφωνεί με το περιεχόμενο του βιβλίου, σημασία έχει να εξεταστεί το επίπεδο εκπαιδεύσεως που παρέχει σήμερα η ΠΑ. Τούτο καθίσταται εφικτό χάρη στα αποκαλυπτικά στοιχεία που δόθηκαν από τον ΥΕΘΑ, σε απάντησή του στις 21 Σεπτεμβρίου 2010, σε σχετική ερώτηση βουλευτού που κατατέθηκε στις 31 Αυγούστου τρέχοντος. Στην ερώτησή του, σημειώνει μεταξύ άλλων ο βουλευτής: «Η μείωση όμως των ωρών εκπαίδευσης κατά 40% όπως αναφέρεται δημιουργεί ένα μεγάλο έλλειμμα μαχητικής ικανότητας με απρόβλεπτες συνέπειες την ώρα της κρίσης».
Στην απάντησή του ο ΥΕΘΑ αποκαλύπτει: «Το α΄ εξάμηνο του 2010 οι τοποθετημένοι Ιπτάμενοι ήταν τριακόσιοι τριάντα ένας (331) και οι προσκολλημένοι εβδομήντα τέσσερις (74). Εκτέλεσαν συνολικά 21.723 ώρες και οι μέσοι όροι ωρών πτήσης ανά εξάμηνο και Ιπτάμενο ήταν 58,7 για τους τοποθετημένους και 31 για τους προσκολλημένους. Το α΄ εξάμηνο του 2008 οι τοποθετημένοι Ιπτάμενοι ήταν τριακόσιοι είκοσι τέσσερις (324) και οι προσκολλημένοι εκατόν τέσσερις (104). Εκτέλεσαν 23.853 ώρες και οι μέσοι όροι ωρών πτήσης ανά εξάμηνο και Ιπτάμενο ήταν 64,4 για τους τοποθετημένους και 28,8 για τους προσκολλημένους».
Από τα ανωτέρω στοιχεία και σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Πτέραρχος Κουρής, βλέπουμε ότι το πτητικό έργο της ΠΑ σήμερα, είναι σοβαρά μειωμένο σε σχέση με το πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του 1980. Συγκεκριμένα, το α΄ εξάμηνο του 2010, οι Ιπτάμενοι εμφανίζονται να συμπληρώνουν κατά μέσον όρο μόλις 9,78 ώρες πτήσεως/μήνα (οι τοποθετημένοι) και 5,16 (οι προσκολλημένοι). Η ίδια κατάσταση ίσχυε και το 2008, όταν, κατά το α΄ εξάμηνο οι Ιπτάμενοι συμπλήρωσαν κατά μέσον όρο 10,73 ώρες πτήσεως/μήνα (οι τοποθετημένοι) και 4,8 (οι προσκολλημένοι).
Τα ανωτέρω νούμερα είναι πολύ χαμηλότερα από τα στάνταρ του ΝΑΤΟ, που όπως είδαμε, στην δεκαετία του 1980 προέβλεπαν την συμπλήρωση 204 ωρών πτήσεως/έτος, δηλαδή 17 ώρες/μήνα, ανά Ιπτάμενο. Είναι όμως και αισθητά χαμηλότερα από το ελάχιστο παραδεκτό όριο των 180 ωρών/έτος και 15 ωρών/μήνα ανά Ιπτάμενο, που είχε καθορίσει το ΓΕΑ στο πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του 1980!
Είναι φυσιολογικό να προκύπτουν σοβαρά ερωτηματικά που φέρνουν στην επικαιρότητα και την αλόγιστη μείωση των λειτουργικών δαπανών που έχει επιβληθεί από τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών και ιδίως στην ΠΑ.
Στο συγκεκριμένο σημείο, υφίσταται μία αντιπαράθεση απόψεων. Από την μία πλευρά, τονίζεται ότι ακριβώς επειδή πολλές πολεμικές Μοίρες έχουν διπλό ρόλο, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στην δεκαετία του 1980, είναι ακόμη πιο επιτακτικό να συμπληρώνουν οι Ιπτάμενοι πολύ περισσότερες ώρες. Στην USAF επί παραδείγματι, στην περίπτωση αυτή ο Ιπτάμενος έπρεπε να βάζει περί τις 22-25 ώρες/μήνα! Ως εκ τούτου, η σημερινή δραστική μείωση των ωρών πτήσεως, την στιγμή που πολεμικές Μοίρες με τα πλέον εξελιγμένα μαχητικά (335, 340, 343 Μοίρες) επιχειρούν σε διπλό ρόλο, θέτει το ζήτημα με ακόμη πιο έντονο τρόπο.
Σε αντιδιαστολή με αυτά, έρχεται η άποψη ανωτάτων αξιωματικών της ΠΑ, οι οποίοι τονίζουν ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει πολύ από την δεκαετία του 1980. Ο Ψυχρός Πόλεμος ανήκει στο παρελθόν και καμμία αεροπορία στο ΝΑΤΟ δεν ακολουθεί το παλαιό «όριο» των 17 ωρών πτήσεως/μήνα. Επιπλέον, οι νέες τεχνολογίες και οι σοβαρές πρόοδοι στον χώρο της εξομοιώσεως, έχουν ως αποτέλεσμα ο Ιπτάμενος να μπορεί να εκτελέσει κάποιες ασκήσεις στον εξομοιωτή, ενώ παλαιότερα ήταν απολύτως απαραίτητο να πετάξει. Έτσι λοιπόν, το ετοιμοπόλεμο μετράται όχι τόσο από τον αριθμό των ωρών που πετά ο Ιπτάμενος, όσο από το αν εκτελεί σε μηνιαία βάση έναν συγκεκριμένο αριθμό απαιτητικών ασκήσεων μάχης. Κι εδώ είναι το ζήτημα. Οι περικοπές στις δαπάνες, να μην φτάσουν στο οριακό σημείο και να υποχρεώσουν την ΠΑ να κόψει κάποιες από τις ασκήσεις αυτές. Ήδη αυτό έχει γίνει με αεροπορίες (π.χ. Σουηδία) που δεν αντιμετωπίζουν προκλήσεις όπως η ΠΑ. Συνοψίζοντας, εφόσον οι πολεμικές Μοίρες ακολουθούν το καθορισμένο πρόγραμμα πιστά, το αξιόμαχο δεν επηρεάζεται, κάτι που όπως τονίζεται από έμπειρα στελέχη και την ανωτάτη ηγεσία της ΠΑ, ισχύει απολύτως. Ωστόσο, αυτό που μπορεί να αντιπαραβάλει κανείς στα ανωτέρω, είναι ότι μπορεί ο Ψυχρός Πόλεμος να ανήκει στην ιστορία, η τουρκική απειλή όμως που αντιμετωπίζει η ΠΑ, εξακολουθεί να είναι υπαρκτή. Σε τί διαφέρει σήμερα η αντιμετώπιση της απειλής, σε σχέση με την φύση αυτής στην δεκαετία του 1980;
Πηγή: Περιοδικό Δούρειος Ίππος 

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: