βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Posts Tagged ‘ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ’

Σκοτεινές ημέρες

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 12 Μαΐου 2016

Στην ιστορική πορεία του ελληνικού κράτους -στη μορφή που αυτό πήρε μετά το 1922- οι οξυμένες κοινωνικές εντάσεις και οι συνακόλουθες πολιτικές εκρήξεις εκδηλώθηκαν σε μια αυστηρά οριοθετημένη περίοδο: εκείνη του 1940 με 1950.

Στην περίοδο αυτή συμπυκνώθηκαν κοινωνικά και πολιτικά ανατρεπτικές προσδοκίες που εκτονώθηκαν τελικά -με τον τρόπο που «εκτονώνονται» παρόμοιες υποθέσεις- μέσα στον πολύνεκρο και καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949.

Μπορεί να θεωρηθεί ιστορικό παράδοξο -τουλάχιστον για τους ιστορικούς που δεν περιορίζουν τη «μελέτη» των εμφύλιων πολέμων στην «αποκάλυψη» της «εγκληματικής φύσης της επανάστασης και του κομμουνισμού»- το γεγονός ότι στη χώρα μας δεν παρατηρήθηκε εκρηκτική «προϊστορία» ως προς την τρομερή δεκαετία του ’40-’50, τίποτε ανάλογο με τις συνεχείς κοινωνικές δονήσεις που σημάδεψαν την προεπαναστατική και προεμφυλιακή Ρωσία ώς το 1917 ή την αντίστοιχα προεμφυλιακή Ισπανία πριν από το 1936.

Υπαινίσσομαι ότι δεν υπήρξε εδώ τίποτα αντίστοιχο του 1905, του 1909-11 ή του 1934, χρονιές που σημάδεψαν το επαναστατικό κίνημα στις χώρες αυτές. Και όμως, η Ελλάδα του 1922-23, με τα πλήθη των προσφύγων, τη συνακόλουθη μιζέρια και εκμετάλλευση, προσφερόταν, σε συνδυασμό με το επαναστατικό κλίμα εκείνων των καιρών, για επαναστατικές εξελίξεις.

Ετούτο τον κίνδυνο διέκρινε το νέο -τότε- δημιούργημα του ιμπεριαλισμού, η Κοινωνία των Εθνών, η οποία ανέλαβε το έργο της πρόληψης και της αποτροπής επαναστατικών εξελίξεων.

Για περίπου επτά χρόνια (1923-1930) η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων διαχειρίστηκε το δημοσιονομικό και προπαντός το κοινωνικό πρόβλημα της χώρας αμβλύνοντας σε κάποιο βαθμό τις κοινωνικές ανισότητες και διαχειριζόμενη την απελπισία των ανθρώπων. Η αποστολή θεωρήθηκε εκ των πραγμάτων επιτυχημένη και η αναμενόμενη επανάσταση -αν και δεν ματαιώθηκε- αναβλήθηκε για την επόμενη δεκαετία.

Η άγρια εκμετάλλευση του εργατικού κόσμου της χώρας στη ναζιστική Κατοχή, η καταλήστευση του μόχθου των αγροτών και η ανάδειξη ενός νεόκοπου και ως εκ τούτου βάρβαρου και επιθετικού ελληνικού καπιταλισμού μέσα από την πολεμική οικονομία, τα οφέλη του δωσιλογισμού, τη συνεργασία με τον κατακτητή και την οικονομία της Νέας Ευρώπης και τη διαχείριση της «ανθρωπιστικής βοήθειας», έδωσε μετά το 1940 το υπόστρωμα για τις επαναστατικές εξελίξεις που ακολούθησαν.

Οι νικητές του εμφύλιου πολέμου και οικοδόμοι του μετεμφυλιακού κόσμου πάτησαν -με τον τρόπο που τους συμβούλευσαν οι Αμερικανοί μέντορές τους- σε δύο βάρκες. Από τη μία πλευρά είχαν το κράτος των «έκτακτων μέτρων» και της βάρβαρης καταστολής οποιασδήποτε μορφής λαϊκού κινήματος.

Από την άλλη όμως έχτισαν και μηχανισμούς άμβλυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων – ιδρύματα, προνοιακά μέτρα, πελατειακές σχέσεις και, τέλος, άνοιγμα της μαζικής μετανάστευσης στο εξωτερικό, μια δοκιμασμένη από τον δέκατο ένατο αιώνα συνταγή.

Σε γενικές γραμμές ετούτος ο δυϊσμός της κυρίαρχης πολιτικής λειτούργησε αποτελεσματικά στα «πέτρινα χρόνια» ώς το 1974 και τη μεταπολίτευση. Η τελευταία, ειδικά με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, απλά διεύρυνε τους κληροδοτημένους σε αυτήν μηχανισμούς άμβλυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων υπερκαλύπτοντας το κενό -και τους κινδύνους για την άρχουσα τάξη- που δημιουργούσε ο περιορισμός των μηχανισμών καταστολής.

Ολη αυτή η προϊστορία έχει ιδιαίτερη σημασία για τις ημέρες που ζούμε, για όσα βλέπουμε να χτίζονται γύρω μας. Στο σύνολό τους τα «τακτικά» ή τα «έκτακτα» μέτρα που νομοθετούν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις της εκάστοτε συμπολίτευσης -και της αντιπολίτευσης μόλις γίνεται συμπολίτευση- έχουν έναν κοινό παρονομαστή: διευρύνουν και βαθαίνουν την κοινωνική άβυσσο που χωρίζει τις κοινωνικές τάξεις και ομάδες στη χώρα μας.

Τα τρέχοντα νομοσχέδια για το ασφαλιστικό και το φορολογικό αναδεικνύουν τη ραγδαία επιτάχυνση της διαδικασίας κοινωνικής πόλωσης που ήταν ήδη ορατή από τον καιρό της ένταξης στην ευρωζώνη και την υιοθέτηση των «αξιών» του Μάαστριχτ.

Από τη μια πλευρά του κοινωνικού φάσματος, μονοπωλιακοί όμιλοι ελληνικών ή ξένων -πολύ δύσκολα μπορεί να ξεχωρίσει κανείς- συμφερόντων απολαμβάνουν με προπέτασμα την ιδιότητα του «επενδυτή» απεριόριστες ελευθερίες και δυνατότητες, που οδηγούν στη συνεπακόλουθη -φανερή ή κρυφή- κερδοφορία.

Κοντά και γύρω τους τα απαραίτητα για την ισορροπία του συστήματος αστικά στρώματα τα οποία απολαμβάνουν προνόμια «μεσάζοντα» στον κρατικό μηχανισμό, στη Δικαιοσύνη, στην ενημέρωση και σε όλους τους τομείς της παραοικονομίας.

Στους αντίποδες, ο κόσμος της εργασίας, της μισθωτής εργασίας και της παραγωγής, που οδηγείται στην απόλυτη εξαθλίωση. Σύμφωνα με όσα είναι γνωστά την ώρα που γράφονται ετούτες οι γραμμές, το 50% των «ασφαλισμένων» δεν θα μπορέσει ποτέ να συμπληρώσει τα προαπαιτούμενα για συνταξιοδότηση.

Την περίφημη «εθνική σύνταξη» των 384 ευρώ θα την «απολαύσει» μικρό ποσοστό, καθώς χρειάζονται 20 πλήρη έτη εργασίας στην ηλικία των 67 ετών για να εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις. Με πλήθος υποδιαιρέσεις και εξαιρέσεις προαναγγέλλεται καθεστώς συντάξεων ύψους 100, 200 ή 300 ευρώ. Τρεις, τέσσερις ή πέντε φορές κάτω από το κατώτερο παραδεκτό όριο φτώχειας! Περιττό να προσθέσουμε περισσότερα στα ήδη πολύ γνωστά.

Δεν χωρά αμφιβολία ότι βρισκόμαστε μπροστά στη δημιουργία μιας κοινωνικής αβύσσου, απόλυτης κοινωνικής αδικίας, πρωτόγνωρης μάλιστα, καθώς δεν συμβαίνει σε συνθήκες πολέμου, καταστροφής ή κατοχής.

Από το σημείο αυτό μέχρι να προμαντέψει κανείς τις επιλογές της καταδικασμένης πλευράς της κοινωνίας, η απόσταση είναι μεγάλη. Η κοινή λογική όμως λέει ότι ακόμα και αν είχαν ολότελα χαθεί έννοιες όπως επανάσταση ή αντίσταση, μια τέτοια κοινωνία θα όφειλε να τις επανεφεύρει για να σωθεί.

* καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας ΑΠΘ

http://www.efsyn.gr/arthro/skoteines-imeres

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

FF C Παραμύθι

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Νοεμβρίου 2012

Ακούστε ή έστω χωρίς ήχο, διαβάστε τους στἰχους
http://www.youtube.com/watch?v=apMKV5ntITM&feature=related

Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι ότι αυτό που λέγεται φιλία υπάρχει και ζει σ’ αυτόν τον πλανήτη .
Μου ‘χαν πει και για κάτι σπουδαίο που το λέγανε ιδεολογία και να ‘μαι πιστός σε ιδανικά όπως πατρίδα, οικογένεια , θρησκεία .
Μου ‘χαν πει για μια γενιά εκεί γύρω στο ’60 με ’70 για μια επανάσταση κι αν χρειαζότανε η γενιά μου θα έκανε τα ίδια.
Μου ‘χαν πει και για κάτι παράξενους με καπέλο και μπλε στολή, αυτοί θα με έσωζαν αν κάποιος κλέφτης στο σπίτι μου μέσα είχε μπει.
Μου ‘χαν πει για μια χούντα και για μια αριστερά μου ‘παν για κάποιες χαμένες πατρίδες και 400 χρόνια σκλαβιά .
Μου ‘παν ότι ήμουν τυχερός γιατί τώρα έχουμε δημοκρατία, για κάτι που το ‘λεγαν σοσιαλισμό και έμοιαζε μ’ ελευθερία.
Μου ‘παν τα πράγματα έχουν αλλάξει για τη δική μου τη γενιά κι αφού έχουμε ένα πιάτο να φάμε όλα είναι μια χαρά.
Μου ‘παν να βάλω γρήγορα μυαλό και να συμβιβαστώ γιατί κάπου εκεί είναι το νόημα της ζωής, αν το ψάξω θα το βρω!

Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι ,
μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη.
Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν διδάξει μια ιστορία,
τώρα μου την λένε αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία.

Τώρα όμως που μεγάλωσα το παραμύθι έχει αλλάξει, δε φοβάμαι πια τους εχθρούς γιατί οι φίλοι μ’ έχουνε κάψει
κι εκείνο το σπουδαίο που το λέγανε ιδεολογία έχει καταντήσει γραφικό κι ανήκει πια στην ιστορία
κι όσο για την επανάσταση που θα έκανε η δική μου η γενιά, την κάνει μέσα από ακριβά αμάξια, ρούχα, μόδα και λεφτά,
κι αυτοί οι παράξενοι που λέγονται αστυνομικοί είναι οι περισσότεροι ίδιοι κλέφτες κι επικίνδυνα κομπλεξικοί.
Τώρα όλες οι πολεμικές παρατάξεις έχουνε γίνει ένα, η εξουσία είναι γλυκιά κι ελκυστική για τον καθένα ,
εμείς δε βιώσαμε τον πόλεμο ούτε τη δικτατορία, ίσως φταίει τελικά αυτό που ακόμα δε νιώθω ελευθερία
κι αμφισβητώ ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για μας έχουμε υλικά αγαθά άλλα μας λείπουνε άλλα πολλά,
μου λείπει κάτι αληθινό να μπορώ να πιστέψω ακόμα σ’ αυτό, νιώθω πως έχω γεράσει πριν ακόμα μάθω να ζω!

Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι ,
μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη.
Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν διδάξει μια ιστορία,
τώρα μου την λένε αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία.

Δώσε μου φώτιση Θεέ μου υπάρχει εθνική συσκότιση χιλιάδες τα χτυπήματα σε κάθε μου ανόρθωση
ή ο κόσμος έχει αλλάξει ή δεν τον έμαθα ποτέ, πουτανιά, ψέμα και απάτη θεωρούνται κυριλέ.
Κάποτε πίστεψα σε κάτι σε μια ιδεολογία, πίστεψα στη μουσική μου σαν να ήτανε θρησκεία τώρα πια με το hip-hop κάνω στριπτήζ μες στα πορνεία,
ζούσα χρόνια μέσα στο ψέμα, τώρα νιώθω αηδία,
ένα μάτσο εγωπαθείς και επιεικώς κωλόπαιδα, μια παράσταση κλισέ αρνητικά όλα τα πρότυπα,
άμα κάτι δεν μου κάνει απλώς φεύγω μακριά δεν ανήκω σε κανέναν δεν ανήκω πουθενά
ο κόσμος έχει φοβηθεί δεν τον νοιάζει πια η αλήθεια είναι λέξη ντεμοντέ, η ψευτιά του έγινε συνήθεια,
η παράδοση πεθαίνει, η Ελλάδα που να ζει, βάλανε στο φέρετρο της ευρωπαϊκή επιγραφή,
η Μασονία αλωνίζει μέσα στην ελληνική βουλή, σοσιαλισμός και χούντα τώρα ‘γιναν ασορτί, ψεύτικες δημοσκοπήσεις και αλλοδαποί σ’ απογραφή,
μα η κυβέρνηση θέλει ψήφους θέλει από κάπου να τους βρει,
σάπια λόγια και ιδέες κι η πουτανιά σαν αρετή και μετά τα 15 η παρθενιά είναι ντροπή,
τι πειράζει όμως αυτό τώρα είμαστε Ευρωπαίοι , ψάξε να βρεις τον ανδρισμό σου, σ’ ένα αμάξι που να λέει,
βρες κι ένα καλό τσουλί για να συμπληρώσεις την εικόνα, γίνε λίγο κουνιστός στην Ευρώπη είναι μόδα,
ας χαρούμε χωρίς λόγο έχουμε 21ο αιώνα,
αν το ήξερε ο Σωκράτης θα είχε αλλάξει χώρα

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το (από πολλούς) αναφερόμενο ως: “Tέλος της Μεταπολίτευσης»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 4 Ιουλίου 2012

Επί Τροχάδην

 -Το (από πολλούς) αναφερόμενο ως: “Tέλος της Μεταπολίτευσης»

  . δεν θα είναι ακριβώς αυτό που ονειρεύονται ή περιγράφουν. Δεν θα  είναι δηλαδή η κατάρρευση ενός σάπιου (30ετους πάνω-κάτω) πολιτικού συστήματος που ονομάστηκε συλλήβδην «Μεταπολίτευση» και που θα αντικατασταθεί με κάτι νεώτερο και Άφθαρτο (ή , που θα ανατραπεί με κάποια «Λαϊκή Εξέγερση»..).

 

    -έχει άλλο ονοματεπώνυμο: «Κυπριακή Δημοκρατία»

 

 Φοβούμαι, ότι το «ΤΕΛΟΣ της Μεταπολίτευσης» θα είναι τόσο ΤΡΑΓΙΚΟ, όσο και η αρχή της. Θα έχει δηλαδή σχέση και αφετηρία ΕΘΝΙΚΟ θέμα. Κατά ΤΡΑΓΙΚΗ δε ειρωνεία, σαν αρχαιοελληνικό δράμα, με την ίδια ΑΝΑΦΟΡΑ: την Μαρτυρική Μεγαλόνησο Κύπρο. Η αρχή της «Μεταπολίτευσης», η αποκατάσταση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος δηλαδή,έγινε το 1974 στην Πατρίδα μας με κόστος: την Απώλεια του 37% της Εδαφικής Ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατόπιν της Τουρκικής εισβολής του Αττίλα και της έκτοτε συνεχιζόμενης Κατοχής. Και το σημερινό «Τέλος» της συμπίπτει με την οικονομική της κατάπτωση, με τον εξαναγκασμό της να προσφύγει και αυτή με την σειρά της, ακολουθώντας τα βήματα της «Μητρός Ελλάδος»,στον ευρωπαϊκό μηχανισμό Στήριξης.. Άσχετα αν το κάνει με καλύτερους όρους, λόγω του γεγονότος ότι έχει σταθερή την στήριξη του Ρώσικου παράγοντα (ευτυχώς), ανατρεπτικού και για άλλα…

 Νομίζω ότι γίνεται σε όλους αντιληπτό πως μια οικονομική «βοήθεια» από τις γνωστές (ιμπεριαλιστικές) δυνάμεις προς την Κυπριακή Δημοκρατία, την καθιστούν ΕΥΑΛΩΤΗ και στο κατεξοχήν θέμα : στο ΕΘΝΙΚΟ.. Κατά τα άλλα, για το πώς έφτασαν σε αυτό το σημείο στην Μεγαλόνησο; Φαίνεται ότι εξήχθησαν και εκεί (οι κακές) «συνήθειες» της «Μητέρας Ελλάδας»: πολιτικό κόστος , ασυλία των πολιτικών, ολιγωρία.. « το τσουνάμι των τραπεζών» ,     

(πέραν της ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ του ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ που υπέσκαψαν οι Θεωρίες περί απογόνων των «Φοινίκων»!!  για τους «Κύπριους», αντίστοιχες των εντόπιων «εκσυγχρονιστικών» Ρεπούσιων φληναφημάτων περί «Συνωστισμού»)

  με αποτέλεσμα, την είσοδο της στο Μηχανισμό, όχι μόνο για τις τράπεζες αλλά με ένα μνημόνιο εφ’ όλης της ύλης και με την Τρόικα να οδεύει καλπάζοντας προς τα κει,  να βάζει όρους, να παρεμβαίνει στην κοινωνική, πολιτική του απλού ανθρώπου και στην καθημερινότητά του , τελικά, να επηρεάζει  τη διαχείριση του εθνικού  προβλήματος..
.
 «Είναι η Κύπρος που οι εμπόροι την μισούνε;»

Ή μήπως:

«Το άδειο μας πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει»;  

 Έτσι ή αλλιώς, ένα έχει σημασία: Η Κύπρος κατέστει τελικά η Τραγική Αναφορά, το Σημείο «Μηδέν», τόσο της Αρχής όσο και του «ΤΕΛΟΥΣ» της ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ Μεταπολίτευσης.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

e-mail: gpapagian@in.gr

Posted in Κύπρος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο επιθανάτιος ρόγχος της μεταπολίτευσης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Νοεμβρίου 2010

εφημερίδα Ρήξη 9/11/2010

Στον δήμο της Αθήνας η αποχή ξεπέρασε το 55%, στη Θεσσαλονίκη το 46%, στην Αττική το 45% και στο σύνολο της επικράτειας το 40%, ενώ στην περιφέρεια Αττικής οι «εκλεκτοί» των δύο μεγάλων κομμάτων δεν ξεπέρασαν το 45% και οι δύο μαζί. Παράλληλα, τα άκυρα–λευκά –η ενεργός απόρριψη– έφτασαν το ιστορικό ρεκόρ του 9%! Σύνολο απόρριψης 50%!
Αυτά είναι το πρώτο και βασικό δεδομένο. Τα υπόλοιπα έπονται. Το ΚΚΕ ανέβηκε σε ποσοστό, λόγω αποχής αλλά όχι σε ψήφους. Το πολιτικό κενό διευρύνεται, αρχίζοντας όπως πάντα από τις δύο μεγάλες πόλεις και κατ’ εξοχήν από την Αθήνα. Δύο σημαδιακά ποσοστά υποψηφίων στο δήμο της Αθήνας, Αμυράς (!) 7,35% και κυρίως ο χρυσαυγίτης Μιχαλολιάκος 5,3%, λίγο πιο κάτω από την υποψήφιο του «ενωμένου» Σύριζα! Το μεταναστευτικό που οι «προοδευτικοί» είχαν εξορίσει στο πυρ το εξώτερο, εισβάλει με την πιο άσχημη γκριμάτσα του στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Η Ελλάδα είναι ώριμη για να δεχτεί κάτι καινούργιο, με τη μόνη διαφορά ότι ακόμα αυτό γίνεται δια του αρνητικού τρόπου, έχει απορρίψει το παλιό ή μάλλον αρχίζει μαζικά να το απορρίπτει, αλλά δεν μπορεί ακόμα να γεννήσει το καινούργιο, και έτσι ψηφίζει αρνητικά.
Η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να προτείνει κάτι διαφορετικό έχει ένα όνομα, Κικίλιας! Ο Σαμαράς δεν είχε τίποτε καλύτερο να προτείνει στους κατοίκους της Αττικής! Ενώ κατάφερε σε ένα βαθμό να επανασυσπειρώσει ένα μέρος της εκλογικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, επιμένοντας ορθά σε μια αντιμνημονιακή πολιτική, στην μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας δοκίμασε την… «ανανέωση», με τον Βασίλη Κικίλια! Και έλαβε την απάντηση. (Και πάλι καλά). Αυτά είναι τα όρια ανανέωσης που διαθέτει το σύστημα των κομμάτων εξουσίας;!
Από την άλλη πλευρά το δήθεν «νέο» της Αριστεράς, ο… Αλέκος Αλαβάνος κατόρθωσε να βγει τελευταίος μεταξύ δέκα υποψηφίων, καταδεικνύοντας πως ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός και η ανακύκλωση του ψευδοεπαναστατισμού και του εθνομηδενισμού δεν έχουν πλέον κανένα μέλλον. Το ΚΚΕ που λειτουργεί στοιχειωδώς πατριωτικά και έχει επαναφέρει τις ελληνικές σημαίες στις συγκεντρώσεις του, πάει πολύ καλύτερα από την εθνομηδενιστική Αριστερά. Ο καταποντισμός του Αλαβάνου και στην πραγματικότητα και του Τσίπρα σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, το τέλος του αριστερού μηδενισμού ως πολιτικής πρότασης. Στο εξής θα τον εκπροσωπούν μόνο οι «πυρήνες», η «σέχτα» κ.λπ.
Η Ελλάδα μπήκε σε αυτές τις εκλογές φορώντας ακόμα τα κουρέλια της μεταπολίτευσης. Έχασε ορισμένα, θα χάσει και τα υπόλοιπα πολύ σύντομα. Στη χώρα θα αρχίσουν να διαγράφονται δύο στρατόπεδα.
Από τη μια πλευρά το στρατόπεδο των κούϊσλινγκ, των «γερμανοτσολιάδων», του Giorgos, του Μέγκα, του Πρετεντέρη, του Παπαχελά, του Σκάι, του Καρατζαφέρη, της Ντόρας, του Τρεμόπουλου (θα προσχωρήσει άραγε ανοιχτά και ο Κουβέλης;) οι οποίοι θα επιχειρήσουν την συσπείρωσή τους, την περιπόθητη «Οικουμενική», δηλαδή μια κυβέρνηση που θα εκπροσωπεί το 30% του εκλογικού σώματος, τα λαμόγια, τους έχοντες, τους τραπεζίτες, τα πασοκόσκυλα, τους διορισμένους, και τους φοβιτσιάρηδες.
Και το σενάριο πρόωρων εκλογών δεν ευοδώνεται, διότι οι πρόωρες εκλογές έγιναν και το ΠΑΣΟΚ τις έχασε! Το ΠΑΣΟΚ με 33% πανελλαδικά σε εκλογές πρωτοφανούς εκβιασμού και ακραία πολιτικοποιημένες, σε συνθήκες νέων πολιτικών εκλογών θα πάρει ίσως και κάτω από 30% και πάντως θα είναι δεύτερο κόμμα. Εξ άλλου και όλα τα εξαπτέρυγα δεν πήγαν καλά –βλέπε τους ψευδο-οικολόγους, τον Κουβέλη και τον Καρατζαφέρη. Έτσι το σενάριο πρόωρων εκλογών μάλλον ενταφιάζεται. Οι κούϊσλινγκ θα επιχειρήσουν τώρα την διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας με το υπό δημιουργίαν κόμμα της Ντόρας ή ακόμα και την ρυμούλκησή της σε «Οικουμενική».
Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ένα εξαιρετικά ετερόκλιτο ακόμα «αντιμνημονιακό» στρατόπεδο. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι η Νέα Δημοκρατία. Θα μπορέσει άραγε να ξεφορτωθεί ή έστω να περιθωριοποιήσει τα καθεστωτικά, ντορικά και φιλομνημονιακά βαρίδια (Χατζηδάκηδες, Μητσοτάκηδες, Κακλαμάνηδες κ.λπ.) με τα οποία είναι γεμάτη και να μεταβληθεί σε ένα συντηρητικό μεν αλλά λαϊκό κόμμα ή θα κυριαρχήσει στο εσωτερικό του η Μύκονος η Εκάλη και η… Ουάσινγκτον;
Στο Κέντρο και την Αριστερά, θα πάρουν άραγε το μήνυμα δυνάμεις Πασοκογενείς, η Αριστερογενείς για να επενδύσουν σε μια πατριωτική λαϊκή κατεύθυνση, έχοντας ξεφορτωθεί δυνάμεις φθαρμένες ή αναξιόπιστες τύπου Αλαβάνου, Μητρόπουλου, Δημαρά, Τσίπρα, ή θα χρειαστούν και άλλα χαστούκια; Και μήπως στο ΚΚΕ, –που βγαίνει ενισχυμένο, στο εσωτερικό της Αριστεράς– θα ενισχυθούν οι δυνάμεις που νιώθουν την ανάγκη ενός πραγματικού ανοίγματος στην κοινωνία;
Δύσκολα πράγματα! Διότι η φθορά των πολιτικών σχημάτων, η καθεστωτική τους αγκύλωση, τα πολλά χρόνια της μεταπολίτευσης, βαραίνουν πάνω τους ακόμα και στα γκρουπούσκουλα. Η φθορά τους είναι βαθύτατη και οι περισσότεροι δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, από τον Αλαβάνο ή τον… Κικίλια.
Ωστόσο το κύμα της οργής που έρχεται από τα κάτω θα ενισχύεται, καθώς η χώρα θα βυθίζεται στην πτώχευση, την ανεργία, θα αντιμετωπίζει όλο και σοβαρότερους εθνικούς κινδύνους. Πόσο άραγε θα κρατήσει ο επιθανάτιος ρόγχος του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος;
Μερικές ακτίδες φωτός, έστω και μικρές ακόμα. Το 5,5% που πήραν στις εκλογές οι συναγωνιστές μας του «Σπάρτακου» στην Κομοτηνή, οι οποίοι κατέβαιναν για πρώτη φορά σε εκλογές, μόλις λίγο λιγότερο από την ψήφο του μουσουλμανικού συνδυασμού, το 26% που πήρε στη Λέσβο ο αγωνιστής Δημήτρης Βουνάτσος, περνώντας στον β΄ γύρο των εκλογών, τα αυξημένα ποσοστά που έλαβαν σε αρκετούς δήμους άνθρωποι σοβαροί, πατριώτες και αγωνιστές είτε από την Αριστερά είτε από άλλους χώρους. Αυτές οι θετικές νησίδες θα γίνουν περισσότερες την περίοδο που έρχονται, μέχρι να ενωθούν σε ένα νέο μεγάλο ρεύμα. Έσεται νόστιμον ήμαρ.

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

23 (ΕΠΙ)ΘΕΣΕΙΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Μαΐου 2010

 Του Γιάννη Μαύρου       

 Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Δεν μπορώ να ησυχάσω. Δεν μπορώ να σωπάσω.

Φέρω βαρέως το γεγονός ότι φτάσαμε, ως χώρα, ως έθνος και ως λαός, σ’ αυτό το κατάντημα. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο. Δια πράξεων και παραλήψεων. Άτομα και συλλογικότητες. Κυβερνήτες και αντιπολιτευόμενοι. Δεξιοί και αριστεροί. Κομματικοί και ανένταχτοι. Προλετάριοι, αγρότες και αστοί. Χειρώνακτες και πνευματικοί. Ως πολίτες. Ως γονείς.

Ξεκινώ λοιπόν με αυτοκριτική.

Κίνητρό μου η αγάπη γι’ αυτό τον τόπο, η θλίψη για την κατάντιά του, η επίγνωση του αδιεξόδου, του στημένου ‘παιχνιδιού’, των μεγάλων δυνάμεων που συγκρούονται και των μικρών παικτών -ντόπιων και ξένων- που υποδύονται ρόλους, άσχημα μάλιστα, που δεν μπορούν να κρύψουν άλλο την αλήθεια, όπως δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν και την κρίση -του συστήματος και τη δική μας….

Κίνητρό μου και ο φόβος, η αίσθηση της απειλής, η ανάγκη άμυνας και η γνώση ότι η καλλίτερη άμυνα είναι η επίθεση.

 Θέτω λοιπόν επι (χάρτου) θέσεις:

 Είμαστε ο καθένας, διαφορετικά βέβαια, μέρος του προβλήματος.

  1. Κάποιοι έχουμε αποφασίσει, διαφορετικά βέβαια, να επιχειρήσουμε να γίνουμε και μέρος της λύσης.
  2. Πρώτο βήμα είναι να διατυπώσουμε το πρόβλημα έτσι ώστε να έχει λύση.
  3. Η διατύπωση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι θεωρητική.
  4. Η λύση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι πρακτική.
  5. Η λύση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική.
  6. Η χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος και η απαξίωση των πολιτικών δεν πρέπει να οδηγήσει σε απαξίωση της Πολιτικής.
  7. Η υπεράσπιση της Πολιτικής είναι υπεράσπιση της Δημοκρατίας.
  8. Η Δημοκρατία σήμερα είναι ζητούμενο.
  9. Η λεγόμενη ‘Μεταπολίτευση’ έχει τελειώσει προ πολλού. Μπορούμε να θέσουμε διάφορα ορόσημα:
  • Πρωτομαγιά του 1975: θάνατος (δολοφονία;) Αλέκου Παναγούλη
  • 18 Οκτώβρη 1981: το ΠΑΣΟΚ στη Κυβέρνηση ο Λαός στην αφασία
  • Αναθεώρηση Συντάγματος 1986
  • Αναθεώρηση Συντάγματος 2001
  • Ολυμπιακοί αγώνες 2004
  • Παραγραφή ποινικών ευθυνών υπουργών με εκλογές 4ης Οκτωβρίου 2009
  • Κατάλυση Κοινοβουλίου και Συντάγματος με διαδικασία μονοκομματικής αποδοχής “πακέτου στήριξης” ΕΕ-ΔΝΤ χθές
  • «Σχέδιο Καλλικράτης» κατάλυσης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο όνομα της αποκέντρωσης και της αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης σήμερα

11.Επί της ουσίας βρισκόμαστε σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση ‘νέας χούντας’ και νέας ‘τριπλής κατοχής’: οικονομικής και πολιτικής

  1.  Οι σημερινές συνθήκες είναι δυσκολότερες από εκείνες της δικτατορίας των συνταγματαρχών και ίσως και από εκείνες της πρώτης τριπλής κατοχής γιατί:
  • σε αντίθεση με τότε ο εχθρός σήμερα είναι ‘αόρατος’
  • η ‘νέα χούντα’ είναι παγκόσμια
  • σε αντίθεση με τότε που η χώρα διέθετε ένα ρωμαλέο ΕΑΜ, μια κραταιά ΕΔΑ και ένα μαχητικό κίνημα (114, Λαμπράκηδες), σήμερα έχει μια πολυδιασπασμένη Αριστερά και ένα λαό μέχρι χτές σαστισμένο, απογοητευμένο, τραυματισμένο και σε μεγάλο βαθμό ‘διεφθαρμένο’
  • η κοινωνία έχει υποστεί βαθιές δομικές μεταλλάξεις που δυσχεραίνουν την ανάπτυξη κινήματος αντίστασης:
  1. αστικοποίηση και ερήμωση της υπαίθρου
  2. αποβιομηχάνηση
  3. λαθρομετανάστευση
  4. εξάρτηση από τον τουρισμό και τη ναυτιλία
  5. υπερχρέωση και καταναλωτισμός
  6. ύπαρξη διαπλεκόμενου καρτέλ ΜΜΕ
  • Αντί για “εξόριστη Κυβέρνηση” έχουμε ένα πολιτικό σύστημα …συνεργατών του κατακτητή, πλήρως υποτελές στο κεφάλαιο και την ντόπια και ξένη οικονομική ολιγαρχία
  1.  Εξωτερικές απειλές στο Αιγαίο και τη Μακεδονία.
  2.  Εσωτερικές απειλές στη Θράκη
  3.  Πέμπτη φάλαγγα στην Παιδεία
  4.  Η Κύπρος σε ομηρία
  5.  Η Ελλάδα, εκτός από προτεκτοράτο των ΗΠΑ και της ΕΕ, γίνεται τώρα και δορυφόρος της Τουρκίας
  6. Κυπριακό και ‘Ελλαδικό’ είναι μεταπολεμικά οι δύο όψεις του ίδιου ελληνικού ‘νομίσματος’
  7. Αν το πραξικόπημα του 1974 και η τουρκική εισβολή και κατοχή ακρωτηρίασε την Κύπρο, η ‘Μεταπολίτευση’ θεμελιώθηκε πάνω στην αντίληψη ότι «η Κύπρος είναι μακριά» (Καραμανλής) και στον ψυχικό διχασμό του ελληνισμού: ενώ η Κύπρος μάτωνε η Ελλάδα πανηγύριζε την «αποκατάσταση της δημοκρατίας»…
  8. Το μέγιστο ‘εθνικό’ θέμα, η μέγιστη ηθική, πολιτική και οικονομική ‘εκκρεμότητα’ μεταπολεμικά είναι οι οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα:
  • Οι κλεμμένοι αρχαιολογικοί θησαυροί
  • Το ‘κατοχικό δάνειο’
  • Οι πολεμικές επανορθώσεις
  • Οι αποζημιώσεις των θυμάτων
  1. Το μέγιστο σκάνδαλο, η μεγίστη ύβρις, το μέγιστο όνειδος που μας βαραίνει είναι ότι δεν αξιωθήκαμε καν να διεκδικήσουμε ως κράτος τις οφειλές αυτές, μόνοι εμείς που πρώτοι δικαιούμασταν, ενώ όλες οι υπόλοιπες χώρες το έχουν  πράξει και έχουν ικανοποιηθεί.
  2. Το γεγονός ότι όχι μόνο δεν έχουμε διεκδικήσει τις οφειλές αλλά έχουμε, ως έθνος και ως λαός, υποβαθμίσει και ‘ξεχάσει’ το θέμα και ανεχόμαστε την ύβρι να απαξιούν διαχρονικά, Πρωθυπουργοί και Αρχηγοί Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ακόμα και να δεχτούν σε ακρόαση τον Μανόλη Γλέζο και τους άλλους βετεράνους της Αντίστασης για το σκοπό αυτό, υποδηλώνει ότι η χώρα δεν διέθετε και δεν διαθέτει Ελληνική Κυβέρνηση, ότι ήταν και είναι υπό κατοχή. 
  3. Η Αριστερά, αν και κατ’ αρχήν ‘ευαίσθητη’ στο θέμα αυτό, διστάζει να το αναδείξει στις διαστάσεις που του αξίζουν, να το θέσει δηλαδή στο επίκεντρο του καλέσματος εξέγερσης και ανυπακοής, στην καρδιά της μαχητικής διεκδίκησης μιας άλλης πορείας, μιας πορείας σωτηρίας για τη χώρα. Ειδικά σ’ αυτή τη ζοφερή συγκυρία, όταν οι χρηματικές οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα (εξαιρουμένων των οφειλών στους Έλληνες) υπερβαίνουν κατά πολύ το δημόσιο χρέος, όταν με τη στάση της η Κυβέρνηση της Μέρκελ οδηγεί στην καταστροφή όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, η υποβάθμιση του θέματος, αν δεν στοιχειοθετεί δόλο και δεν εγείρει υπόνοιες περί συσχετισμών του με το διαχρονικό σκάνδαλο της Siemens (αυτό αφορά τον δικομματισμό), συνιστά για την Αριστερά εγκληματική αμέλεια που εξηγείται (δεν δικαιολογείται) μόνο με προσφυγή σε ερμηνευτικά σχήματα που εκκινούν από τα ‘εθνικά’ της συμπλέγματα και την παθολογική της εμμονή στην μονομέρεια της ταξικής κοσμοθεώρησης.

 Οι θέσεις αυτές πιστεύω ότι αν δεν είναι ήδη πλειοψηφικές είναι πάντως δυνάμει ηγεμονικές. Είμαστε πολλοί που δεν βολευόμαστε, ανησυχούμε και αντιστεκόμαστε με ποικίλους τρόπους. Όσο όμως δεν καταφέρνουμε να συνεννοηθούμε, “να μάθουμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι’ απλά”, αλληλοεξουδετερωνόμαστε σε έναν εμφύλιο που καλά κρατεί δεκαετίες τώρα και συντηρείται τόσο από την ικανότητα και τη δολιότητα των αντιπάλων όσο και από τη δική μας ανευθυνότητα, τη δική μας αυταρέσκεια ή και μειοδοσία. Είναι ώρα αυτό να αλλάξει. Οι αντικειμενικές συνθήκες είναι υπερώριμες:

  • η σοβαρότητα της κρίσης και η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να προσφέρει διέξοδο
  • η σύμπτωση, σε μεγάλο βαθμό, στη διάγνωση του προβλήματος και η ανάδειξη, σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, ενός πλαισίου εναλλακτικής πολιτικής στρατηγικής με άμεσους στόχους τη μεταρρύθμιση της ΟΝΕ και του Συμφώνου Σταθερότητας
  • ο θυμός και η αγανάκτηση του λαού με τα μέτρα και η επικρατούσα άποψη ότι αυτά δεν είναι μόνο κοινωνικά άδικα αλλά και οικονομικά αδιέξοδα και καταστροφικά
  • η αποστροφή της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και των εργαζομένων  στην εσωστρέφεια και στον αυτισμό της Αριστεράς και η απαίτησή του να προκύψει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας, δηλαδή συνεκτική και τεκμηριωμένη πρόταση από αξιόπιστο πολιτικό φορέα

 Αν η Αριστερά δεν αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, δεν αξιωθεί να υπερβεί τα τραύματα και τις παθολογίες της ώστε να προσφέρει εθνική στρατηγική στα πλαίσια μιας εναλλακτικής ευρωπαϊκής στρατηγικής, δημοκρατικής, λαϊκής και οικολογικής, δηλαδή πραγματικά σοσιαλιστικής, το κενό θα καλύψουν, με τις ευλογίες των διαφόρων ‘κέντρων’, εθνικιστικές και λαϊκιστικές δυνάμεις της δεξιάς εις βάρος της Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων μας, κοινωνικών και πολιτικών. Μια τέτοια ‘Αριστερά’, ασχέτως ρητορείας, ακόμη και προθέσεων, δεν θα ήταν επαναστατική αλλά βαθύτατα αντιδραστική και συνυπεύθυνη γι’ αυτή την απευκταία εξέλιξη. Αν η Αριστερά που σήμερα έχουμε δεν είναι σε θέση να αποκλείσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, τότε ο πρώτος στόχος μας ως επαναστατών είναι να την ανατάξουμε ή να την ανατρέψουμε, για να αναγεννήσουμε κινηματικά την ίδια πρώτα και τον τόπο μας μετά, σύμφωνα με τις καλλίτερες παραδόσεις της Εθνικής Αντίστασης και τη γνώση και τη σοφία που αποκτήσαμε έκτοτε. Για να αποφύγουμε πάση θυσία ένα νέο Εμφύλιο.

 

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Το μεγαλύτερο πρόβλημα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 11 Απριλίου 2010

του Γιάννη Γ. Μαύρου

Ασφαλώς η δημοσιονομική κρίση είναι το οξύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα. Τα ελλείμματα, το χρέος και η επαπειλούμενη χρεωκοπία δεν είναι όμως παρά τα συμπτώματα ενός γενικότερου πολιτικού και οικονομικού αδιεξόδου στο οποίο ‘οδήγησαν’ τη χώρα οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης*.

Το αδιέξοδο αυτό χαρακτηρίζεται αφ’ ενός από την προϊούσα αποβιομηχάνιση και τον παραγωγικό μαρασμό και παρασιτισμό της οικονομίας και, αφ ετέρου, από την έξαρση της  διαφθοράς και της αναποτελεσματικότητας του κράτους, σε μια περίοδο μάλιστα που η ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση -και ιδιαίτερα στη ζώνη του Ευρώ- επέβαλλαν το αντίθετο. 

Όλα αυτά συνθέτουν μια ζοφερή εικόνα από μόνα τους, χωρίς να λογαριάζουμε τα μεγάλα προβλήματα της εξωτερικής μας πολιτικής, τις δυσβάσταχτες στρατιωτικές δαπάνες, το μεταναστευτικό, την τρομοκρατία** κλπ. Αυτό που καθιστά όμως την εικόνα εφιαλτική, αυτό που προσδίδει στην κρίση που βιώνουμε, ως χώρα και ως λαός, τα χαρακτηριστικά αδιεξόδου, το μεγαλύτερό μας πρόβλημα τελικά, είναι η Κυβέρνηση και βέβαια ο Πρωθυπουργός.

Είναι η κραυγαλέα ασυνέπεια και ανακολουθία εν σχέσει με τις προεκλογικές δεσμεύσεις και η αναξιοπιστία και απονομιμοποίηση της εξουσίας που αυτή επιφέρει. Είναι η προφανής ανεπάρκεια μιας  πολιτικής που δεν είναι μόνο κοινωνικά άδικη και οικονομικά αδιέξοδη αλλά και εθνικά επικίνδυνη, μιας πολιτικής που βάζει τη χώρα σε τροχιά μακροχρόνιας ύφεσης και ασφυκτικής εξάρτησης από τον ιμπεριαλισμό, τη στιγμή που κρίνονται ζωτικά θέματα όπως το κυπριακό, το «μακεδονικό» και η κυριαρχία στο Αιγαίο. Είναι η προφανής διαπραγματευτική αδυναμία αξιοποίησης των ερεισμάτων της χώρας, ακόμη και αυτής της ιδιότητας του «Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς», η πειθήνια υπακοή του «καλού παιδιού» στα κελεύσματα των ισχυρών. Είναι η ολιγωρία, η φλυαρία, η πολυγλωσσία. Είναι η θλιβερή ναρκισσιστική εμμονή που βαφτίζει, στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο, τον ‘μηχανισμό’  Μέρκελ-Σαρκοζί, που θεσμοθετεί την εμπλοκή του ΔΝΤ στην κρίση της Ελλάδας και της Ευρωζώνης «ορόσημο και μεγάλη επιτυχία για τη χώρα μας», ότι τάχα μου αποτελεί «δίχτυ ασφαλείας», ότι «δώσαμε ανάσα», ότι «κερδίσαμε χρόνο, κερδίσαμε σε παρουσία (sic) και …αξιοπιστία», την ίδια  στιγμή που τα επιτόκια  δανεισμού του δημοσίου ανέβαιναν ανεξέλεγκτα, όχι βέβαια εξ’ αιτίας κάποιου «βαθιού λαρυγγιού» αλλά διότι οι αγορές γνωρίζουν ότι αυτή η ‘πολιτική’  έχει κοντά ποδάρια και όχι μόνο δεν προδιαγράφει διέξοδο από την κρίση αλλά, αντίθετα, υποθηκεύει ολοένα και περισσότερο τη χώρα στους δανειστές της καθιστώντας τη χρεωκοπία  της αναπότρεπτη. Είναι, πάνω απ’ όλα, η ακόμα θλιβερότερη σιωπή όσων δεν τολμούν να φωνάξουν ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός και ανέχονται τον εξευτελισμό του αυλικού. 

Φτάσαμε, παραμονές της 43ης επετείου της 21ης Απριλίου 1967, στην έσχατη παρακμή της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας μας. Δεν είναι μόνο η άθλια εικόνα της Κυβέρνησης. Είναι επίσης η  μεγάλη ανεπάρκεια των κομμάτων της αντιπολίτευσης, η ανυποληψία της Δικαιοσύνης, η διαφθορά και διαπλοκή των μέσων ενημέρωσης, η συνολική κρίση του πολιτικού μας συστήματος, που αντί για μέσο επίλυσης των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων έχει καταστεί το ίδιο το μεγαλύτερο πρόβλημα, εκείνο που καθιστά ανεπίλυτα όλα τα υπόλοιπα.

Όταν όμως το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να δώσει λύση στις ανάγκες της κοινωνίας, όταν μάλιστα σφραγίζει με την κατάρρευσή του κάθε προοπτική κοινοβουλευτικής διεξόδου από τη συνολική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός, τότε δεν μένει άλλος δρόμος για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας μας από την αντίσταση με κάθε μέσο, καθώς επιτάσσει το Σύνταγμα, επικαλούμενο τον πατριωτισμό των Ελλήνων.

                                                          Γιάννης Γ. Μαύρος      11/4/2010

 

*Δεν αποδίδουμε βέβαια τις ίδιες ευθύνες για την θλιβερή κατάληξη της Μεταπολίτευσης σε όλες τις κυβερνήσεις της. Πιστεύουμε όμως ότι η ιστορία θα κρίνει αυστηρότερα τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ από εκείνες της ΝΔ (με εξαίρεση την τελευταία), τόσο λόγω της ασυνέπειας λόγων και έργων όσο και λόγω της πρωτοφανούς λαϊκής στήριξης που είχαν, τουλάχιστον ως το 1985, γεγονός που προσέφερε τη δυνατότητα για πραγματικά ιστορικές τομές.

**Η τρομοκρατία εννοείται εδώ με την ευρεία έννοια που συμπεριλαμβάνει την (αντι)κοινωνική βία, την εργοδοτική βία και αυθαιρεσία, την τηλεοπτική τρομοκρατία, την καλλιέργεια του φοβικού συνδρόμου έναντι των ξένων, των γειτόνων κλπ.

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Μπροστά στη Νέα Κατοχή

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 10 Μαρτίου 2010

 Χρειάστηκε η Μικρασιατική Καταστροφή για να φέρει την Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου στα μέτρα του Ιωάννη Μεταξά. Η Κατοχή και ο Εμφύλιος την έφεραν στα μέτρα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η προδοσία της Κύπρου και η Χούντα στα μέτρα του Ανδρέα Παπανδρέου και –τέλος- η ‘Μεταπολίτευση’ στα μέτρα των επιγόνων του δικομματισμού. Μέχρι σήμερα μπορεί να ασκούσαμε σκληρή κριτική στο καθεστώς της Μεταπολίτευσης και να αναγνωρίζαμε την παρατεταμένη παρακμή και το αδιέξοδό της, δεν είχαμε όμως φτάσει σε σημείο να την αντιλαμβανόμαστε ως ‘εθνική καταστροφή’ συγκρίσιμη με τις προαναφερθείσες. Η ευνοιοκρατία και η διαφθορά, η υπονόμευση των θεσμών, η ασυδοσία των ΜΜΕ και όλων των καρτέλ, η διαπλοκή και η ομηρία του πολιτικού συστήματος και η υποταγή του στο κεφάλαιο έφτασε βέβαια προ καιρού σε ολοκληρωτικά μεγέθη και πολλοί μιλούσαμε για νέα χούντα αλλά σήμερα η κατάσταση έφτασε σε σημείο να δικαιολογεί το χαρακτηρισμό νέα κατοχή. Είναι η κατοχή των ‘κατεχόντων’. Με άλλα λόγια το κεφάλαιο, οι περίφημες ‘αγορές’, οι λεγόμενοι ‘ξένοι θεσμικοί επενδυτές’ (κυρίως αγγλοσάξονες, γερμανοί και γάλλοι «εταίροι» μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ), που κατέχουν κατά 80% το δημόσιο χρέος της χώρας και ανησυχούν ότι θα χρεοκοπήσει το ελληνικό κράτος. Προκειμένου λοιπόν να χάσουν τα λεφτά τους, κάπου 300 δις ευρώ, θέτουν τη χώρα υπό κατοχή (‘επιτήρηση’ κατ’ ευφημισμόν) και ‘αναγκάζουν’ την Κυβέρνηση να λάβει τα εξοντωτικά μέτρα που ανακοινώθηκαν. Μετά την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση συντελείται βαθμιαία η αποβιομηχάνιση της οικονομίας, η εκτίναξη του δημοσίου χρέους και των εισαγωγών. Η ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής και των εξαγωγών γενικότερα υστερεί δραματικά, οι εισροές από τα κοινοτικά ταμεία καταλήγουν ως επί το πλείστον στις τσέπες των επιτηδείων και στην κατανάλωση αντί στις επενδύσεις και στην παραγωγή και γιγαντώνεται παρασιτικά ο τριτογενής τομέας των υπηρεσιών. Ήδη από το 1985 αρχίζουν να εφαρμόζονται πολιτικές ‘λιτότητας’ και να περιστέλλονται οι πραγματικοί μισθοί αλλά δεν αντιστρέφεται η ολέθρια πορεία. Οι κυβερνήσεις, τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Νέας Δημοκρατίας, ακολούθησαν ουσιαστικά την ίδια οικονομική ‘πολιτική’ και το ίδιο ‘οικονομικό μοντέλο’ στρεβλής και σαθρής ‘ανάπτυξης’ και είναι υπεύθυνες επιπλέον και για την προϊούσα φθορά και διαφθορά του κρατικού μηχανισμού (κεντρική διοίκηση, ΔΕΚΟ, Τοπική Αυτοδιοίκηση) και του πολιτικού συστήματος γενικότερα που μετατράπηκε, από μέσο επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας και της οικονομίας, στο μεγαλύτερο πρόβλημα, αυτό που καθιστά ανεπίλυτα όλα τα υπόλοιπα. Γιατί αν είχαμε κράτος δικαίου και δημοκρατικούς θεσμούς σωστούς δεν θα φτάναμε εδώ και πάντως θα ήμασταν τουλάχιστον σε καλλίτερη θέση να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Μια ισχυρή Κυβέρνηση, πραγματική εντολοδόχος του Ελληνικού Λαού και όχι ιμάντας μεταβίβασης των αξιώσεων των ισχυρών στις πλάτες του, θα μπορούσε να αντισταθεί στις ντιρεκτίβες της ΕΕ και τις πιέσεις των αγορών, που μας επιβάλλουν σήμερα μια πολιτική όχι μόνο εθνικά αναξιοπρεπή και κοινωνικά άδικη αλλά και οικονομικά αναποτελεσματική έως καταστροφική και επικίνδυνη ακόμα και για την εθνική μας ασφάλεια. Μια Ελληνική Κυβέρνηση που θα σεβόταν τη νωπή λαϊκή εντολή για μια πολιτική διαμετρικά αντίθετη από αυτή που επιχειρείται σήμερα, το πρώτο που θα έπραττε θα ήταν να θέσει –επιτέλους και επιτακτικά- την αξίωση της εξόφλησης από τη Γερμανία του κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων που επιδίκασε η Διάσκεψη Ειρήνης του 1946, καθώς και την επιστροφή των κλαπέντων αρχαιολογικών θησαυρών της χώρας. Μιλάμε για ποσά πολλαπλάσια του δημοσίου χρέους τα οποία καμία μεταπολεμική κυβέρνηση δεν αξιώθηκε να διεκδικήσει*! _______________________________________________________*Η ‘απόπειρα’ του 1995 να τεθεί το θέμα έμεινε –όπως τόσα άλλα- στη μέση και δεν μπορεί να θεωρηθεί διεκδίκηση γιατί ‘πάγωσε’ μόλις διαπιστώθηκε η …απροθυμία της Γερμανίας να ανταποκριθεί!! (βλ. ομιλία του τότε Πρέσβη στη Βόννη Ιωάννη Μπουρλογιάννη-Τσαγγαρίδη στο 5ο Σεμινάριο Διεθνούς Δικαίου στο Ναύπλιο στις 12-14 Ιουνίου 2009 δημοσιευθείσα στην «Εστία» και στο «Μνήμη και Χρέος», τεύχη #4 και 5). Γιατί αν στο παρελθόν υπήρχαν ‘λόγοι’ που ‘δεν επέτρεπαν’ να διεκδικήσουμε τις γερμανικές οφειλές, σήμερα συντρέχουν πολύ σοβαρότεροι λόγοι που επιβάλλουν την διεκδίκησή τους. Αντί να επαιτούμε και να δίνουμε γη και ύδωρ έναντι πενιχρών ανταλλαγμάτων, απλά και μόνο για να αποφύγουμε όπως-όπως τη -λιγότερο οδυνηρή πάντως- χρεωκοπία , να απαιτήσουμε τα δίκαιά μας και να οικοδομήσουμε τη Νέα Ελλάδα, άξια του ονόματός της και των παρακαταθηκών εκείνων που θυσιάστηκαν για μας. Αυτό όμως καμιά κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν το μπορεί, ούτε καν μια συμμαχική κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Νέας Δημοκρατίας. Απαιτεί μια επαναστατική κυβέρνηση. Ένα νέο ΕΑΜ! Γρηγορείτε!

Γιάννης Μαύρος 3/3/2010

_______________________________________________________

*Η ‘απόπειρα’ του 1995 να τεθεί το θέμα έμεινε –όπως τόσα άλλα- στη μέση και δεν μπορεί να θεωρηθεί διεκδίκηση γιατί ‘πάγωσε’ μόλις διαπιστώθηκε η …απροθυμία της Γερμανίας να ανταποκριθεί!! (βλ. ομιλία του τότε Πρέσβη στη Βόννη Ιωάννη Μπουρλογιάννη-Τσαγγαρίδη στο 5ο Σεμινάριο Διεθνούς Δικαίου στο Ναύπλιο στις 12-14 Ιουνίου 2009 δημοσιευθείσα στην «Εστία» και στο «Μνήμη και Χρέος», τεύχη #4 και 5).

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: