βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Posts Tagged ‘ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ’

Επιλογή βιβλίων από τις νέες κυκλοφορίες

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Μαΐου 2011

Λογοτεχνία

Κόκκινο Κοράλλι της Ρένας Ρώσση –Ζαΐρη  

Το φθινόπωρο της μάγισσας της Καίτης Οικονόμου

Χωρίς χειροκρότημα της Λένα Μαντά

Κομμένα λουλούδια της Νικόλ – Άννα Μανιάτη

Η κοκκινοσκουφίτσα βασισμένο στην ομότιτλη ταινία

Ο εραστής της Αβύσσου του Χρήστου Φασούλα

Η παγωμένη πριγκίπισσα της Camilla Lackberg

Μαύρες οχιές μας ζώσανε του Γιώργου Δενδρινού

 

Ιστορία – Διπλωματία – Διεθνείς Σχέσεις – Πολιτική

Πικρές ελιές του Γουίλιαμ Μάλλινσον

1204 1922 η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού τομ.Α΄

του Γ. Καραμπελιά (1η έκδοση 2006, 4η έκδοση, διορθωμένη 2011)

Η Ελλάδα των κρίσεων του Β. Μαρκεζίνη (κυκλοφορεί από την Δευτέρα 9 Μαϊου)

Το μίσος για την δημοκρατία του Jacques Ranciere

 

Μελέτες

Νίκος Γκάτσος και η λληνική λαϊκή παράδοση του Γ. Θανόπουλου

Ἡ ἱδέα της φύσης – ἀπόψεις για το περιβάλλον ἁπό την ἁρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας του Ἱωσήφ Μποτετζάγια

 

Ψυχολογία – Ανθρώπινη συμπεριφορά

Η αγάπη στην πρίζα – το ψυχολογικό ταξίδι των σχέσεων στον έρωτα, τον γάμο και το διαζύγιο του Ιάκωβου Μαρτίδη

Η αδικία που πληγώνει του Δημήτρη Καραγιάννη

Ο έρωτας του απόλυτου –δοκιμές πάνω στην αιώνια διαπάλη μεταξύ φαντασίωσης και πραγματικότητας στην ανθρώπινη ζωή του π. Βασίλειου Θερμού

Και όμως μιλάνε –έφηβος λόγος του Νίκου Σιδέρη

Μάθηση με το νου και την καρδιά των Μ. Αγραφιώτη, Ρ. Γεωργιάδου, Ε. Κακούτη, Μ. Λαγουμιτζής, Χ. Μπουγιούκου.

 

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του περιοδικού «Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου, Ερευνας και Κριτικής»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Δεκεμβρίου 2010

Σημείωμα Έκδοσης

Το 2010 δεν θα χαρακτηριστεί ως η χρονιά κλεισίματος του κύκλου της μεταπολίτευσης, αλλά ως η χρονιά ανοίγματος ενός νέου κατοχικού κύ­κλου, συνέχεια των προηγούμενων που σφράγισαν την ανάπηρη ανεξαρτησία του 1828.

Η Ελλάδα ουσιαστικά βρίσκεται υπό την ανοιχτή οικονομική κατοχή και ιδιότυπη πολιτικοστρατιωτική ομηρία που επέβαλε το διεθνές νεοταξικό-νε­οφιλελεύθερο διευθυντήριο και εκτελεί η κυβέρνηση υποτέλειας του Γιώργου Παπανδρέου.

Σταθερά και κατ’ επανάληψη έχουμε τονίσει ότι η κρίση, που το ξέσπα­σμά της βιώνουμε σήμερα τραυματικά, είναι βαθιά, διαχρονική, καθολική και αγκαλιάζει τους πάντες· κυριάρχους και κυριαρχούμενους.

Μεγάλες, είναι, λοιπόν, οι ευθύνες της απέραντης μικροαστικής θάλασσας και της κρατικοδίαιτης ιντελιγκέντσιας, που όχι μόνο δεν αντιστάθηκε, που όχι μόνο δεν παρήγαγε ένα πρότυπο εναλλακτικό, αλλά – τουναντίον – με ζήλο σταυροφόρου, έρμαιο του καταναλωτικού εκμαυλισμού, θαμπωμένη από τους προβολείς του εικονολατρικού πολιτισμού μας, ενταφιασμένη στις πετρώδεις γαίες της ιδεολογικής μονοκαλλιέργειας, συνέβαλε στην δημιουργία της μεγά­λης αυτής τραγωδίας.

Αυτό αποτελεί μιαν απτή πραγματικότητα, που κανένας λαϊκισμός δεν μπο­ρεί να συγκαλύψει.

Ο «αγνός» λαός, δεν είναι, λοιπόν, τόσο «αγνός» στο σύνολό του και κυρίως δεν είναι ενιαίος. Αποτελείται από τάξεις και στρώματα, περιλαμβάνει τμήμα­τα ολόκληρα που είναι εθελόδουλα και «φιλομνημονιακά» ακόμα και χωρίς το μνημόνιο. Μειοψηφικά μεν, υπαρκτά δε και δραστήρια. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να διαφεύγει από όσους, τουλάχιστον, εξακολουθούν να θέτουν το ποιος-ποιον και αυτό το κάτι είναι που δυσκολεύει υπερβολικά τα πράγματα γιατί ο αντίπαλος βρίσκεται και εντός των τειχών.

Όμως, για να επανέλθουμε, η κυρίως ευθύνη ή καλύτερα η βασική και στα­θερή διαχρονικά ευθύνη για την βαθιά αρρωστημένη ελληνική κοινωνία βρίσκε­ται, κατά πρώτο λόγο αλλού και αφορά στο κυρίαρχο συγκρότημα εξουσίας και τα κατεξοχήν κόμματά του, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την Νέα Δημοκρατία.

Όλοι γνωρίζουν ότι οι κυρίως υπεύθυνοι για την σημερινή κατάντια είναι αυτοί ακριβώς που την επικαλούνται, δηλαδή τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα. Τα κόμματα εκφραστές της κυρίαρχης τάξης, των μεγάλων και μικρών αστών-μικροαστών κλεπτοκρατών, που, αφού επί δεκαετίες απομύζησαν το ελ­ληνικό Δημόσιο, θέλουν τώρα να το ξεπαστρέψουν, αφήνοντας στο ελληνικό κράτος τις ειδικές λειτουργίες που η «νεοαποικιακή διοίκηση» θεωρεί μη πα­ραγωγικές και επαχθείς.

Η ελληνική κοινωνία καθημερινά βιώνει την πραγματικότητα της συγκρό­τησης ενός πολιτικού μετώπου που με ατμομηχανή το κατ’ επίφασιν σοσιαλιστι­κό κυβερνητικό κόμμα και με πρόθυμα βαγόνια δύο νεόκοπα δημοκρατικά κόμ­ματα, το ένα εκφραστή της ενσωματωμένης στο σύστημα αριστεράς και το άλλο της εξελληνισμένης εκδοχής του αμερικάνικου νεοφιλελευθερισμού, συνεπικου­ρούμενα από το αθεράπευτα καιροσκοπικό και προσωποπαγές-αντιδημοκρατι­κό στη δομή του νεοδεξιό κόμμα και τους πάντα πρόθυμους και με ευαισθησία για τα υπό εξαφάνιση είδη, αλλά αγνοούντες τον ιμπεριαλισμό οικολόγους και τα απολύτως υποτελή και εκμαυλισμένα Μ.Μ.Ε., προσπαθεί να εκφράσει την συμμαχία της άρχουσας τάξης των κλεπτοκρατών και των ραντιέρηδων με τα διψασμένα για εξουσία και βουλιμικά στην κατανάλωση νέα μεσοστρώματα.

Οι πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, έστω και αποσπασματικά, ανέδειξαν ορισμένα χαρακτηριστικά αυτού του υπό συγκρότησιν πολιτικού μετώπου προ­θύμων και κατάφεραν, εν μέρει, να αποτυπώσουν την επιτυχία της «σύνθεσης» στους δήμους της Αθήνας-Θεσσαλονίκης και την περιφέρεια Αττικής.

Το ελληνικό κράτος χρειάζεται απελπιστικά ριζική μεταρρύθμιση, εκσυγ­χρονισμό με την αυθεντική έννοια, δηλαδή εκδημοκρατισμό. Αντί, όμως, να χρησιμοποιούμε τις αδυναμίες και τα προβλήματά του για να το διαλύσουμε, κάνοντάς το όργανο ξένων δυνάμεων, ο ελληνικός λαός χρειάζεται να το ξανα­κάνει δικό του εργαλείο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται το κράτος του, ένα κράτος βέβαια πολύ διαφορετικό από αυτό που διαθέτει, για να αμυν­θεί απέναντι στην κοινωνική βία των αγορών, να προστατεύσει τα δημοκρατικά δικαιώματα και την εθνική κυριαρχία από τις επιβουλές γειτόνων και «συμμά­χων», που, κατ’ εξακολούθησιν, επιβουλεύτηκαν τον αδιαμφισβήτητης στρατη­γικής, γεωπολιτικής και γαιοοικονομικής αξίας χώρο που κατοικούν σήμερα οι Έλληνες, από την Κέρκυρα, τα Γιάννενα, την Φλώρινα, τον Έβρο, την Γαύδο και το Καστελόριζο μέχρι το Ριζοκάρπασο και την Λάρνακα.

Αν η ανάλυσή μας για το τι συμβαίνει είναι σωστή, είναι σφόδρα πιθανή η περίπτωση να επιδιώξουν οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας να εκμεταλλευτούν την παρούσα τόσο ευνοϊκή συγκυρία, όπως και την ταυτόχρονη παρουσία δύο πολιτικών «τύπου Γκορμπατσόφ» στην εξουσία, σε Αθήνα και Λευκωσία, για να επιχειρήσουν να περάσουν στο Αιγαίο, στην Κύπρο και τα Βαλκάνια, τις γεωπολιτικές ρυθμίσεις που επιδιώκουν εδώ και δεκαετίες, αφαιρώντας ορι­στικά, ει δυνατό, δηλαδή de jure, από τον ελληνικό λαό τα νόμιμα δικαιώματα κυριαρχίας του στον χώρο που επί χιλιετίες κατοικεί.

Η κατάσταση, λοιπόν, είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ ό,τι φανταζόμαστε.

Μας παρηγορεί βέβαια το γεγονός ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο εχθρός είναι προ των πυλών ή και έχει μπει στην χώρα, αλλά επαυξάνει στο μέγιστο την αγωνία μας ότι αυτήν την φορά έχει σε μεγάλο βαθμό αλώσει και διαφθεί­ρει τις ψυχές μας.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν καλά στην αποικία είναι προφανές και ως εκ τούτου όλες οι εκδοχές είναι πιθανές.

Όμως, εμείς διακινδυνεύουμε την θέση ότι και αυτήν την φορά ο ελληνικός λαός δεν θα αυτοκτονήσει.

«Είδατε ποτέ κανέναν έλατο να κατεβαίνει μοναχός του στο πριονιστήριο;

 Η θέση μας είναι μέσα δω σ’ αυτό το δάσος

με τα κλαδιά κομμένα μισοκαμένους τους κορμούς

με τις ρίζες σφηνωμένες μεσ’ στις πέτρες.» *

      

                                                                           ΤΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ

 * Άρης Αλεξάνδρου, Μέσα στις πέτρες.

  

 

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Κυκλοφόρησε το περιοδικό «Νέος Λόγιος Ερμής»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Δεκεμβρίου 2010

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ 37, 106 77 Αθήνα, τηλ.: 210 3826319 fax: 210 3839930,

email: logiosermis@emep.gr, www.emep.gr

ΤΕΥΧΟΣ 1 (Ιανουάριος – Απρίλιος 2011)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ

Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του νέου επιστημονικού περιοδικού νέος Ερμής ο Λόγιος. Πρόκειται για μια τετραμηνιαία έκδοση με αντικείμενο την ιστορία, τις ανθρωπιστικές επιστήμες και την τέχνη. Το πρώτο τεύχος ανοίγει με ένα εισαγωγικό κείμενο της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού, όπου δηλώνονται οι ιδεολογικές κατευθύνσεις της και ο χαρακτήρας του περιοδικού.

     Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει κείμενα ενδεικτικά των αντιλήψεων της συντακτικής ομάδας και των συνεργατών του περιοδικού. Ο Μιχάλης Μερακλής γράφει για τις ανθρωπιστικές σπουδές, ο Δημήτρης Μαυρίδης για την συνέχεια του ελληνισμού, ο Σπύρος Βρυώνης παραθέτει τις αντιλήψεις που επικρατούν στις κοινωνικές επιστήμες γύρω από το έθνος και τον εθνικισμό, ενώ ο Ερατοσθένης Καψωμένος αναφέρεται στην νεοελληνική κουλτούρα και το μεσογειακό πολιτισμικό πρότυπο.

     Ακολουθεί ένα αφιέρωμα στην ελληνική Αναγέννηση, που προηγείται της ελληνικής επανάστασης του 1821. Περιλαμβάνονται 6 κείμενα: του Γιώργου Καραμπελιά (Η ελληνική Αναγέννηση), του Απόστολου Διαμαντή (Έθνος και λόγιοι στην Τουρκοκρατία), του Δημήτρη Καραμπερόπουλου (Το γνωστικό επίπεδο των ιατρικών γνώσεων κατά τη Νεοελληνική Αναγέννηση), του Στέφανου Μπεκατώρου (Ιωάννης Πρίγκος, εραστής των βιβλίων), του Αλέξανδρου Παπαδερού (Μετακένωσις) και του Τάσου Χατζηαναστασίου (Κοινοί τόποι στη βαλκανική λογοτεχνία της Τουρκοκρατίας).

     Στο τρίτο μέρος υπάρχει μία ποικιλία κειμένων και θεματικών, ενδεικτικών των προθέσεων και των κατευθύνσεών μας. Ο Γιώργος Κοντογιώργης γράφει για την γνωσιολογία των συλλογικών ταυτοτήτων, η Παναγιώτα Βάσση αναλύει την θεώρηση της Ουτοπίας στο έργο του Κ. Παπαϊωάννου, ο Χρίστος Δάλκος γράφει για την ανάγκη υπέρβασης της νεωτερικής και μετανεωτερικής αντίληψης για την γλώσσα και την διδασκαλία της, ενώ ο Νίκος Βαρβατάκος αναφέρεται στον θεσμό των οικογενειακών επικέψεων στην ελληνική σωφρονιστική νομοθεσία και την κοινωνική επανένταξη των κρατουμένων.

     Το περιοδικό κλείνει με δύο βιβλιοκριτικές του Δημήτρη Μπαλτά, (Χριστιανισμός και Αναρχία του Ζακ Ελύλ και Το καλό και το κακό στην τέχνη και το Δίκαιο του Βασίλη Μαρκεζίνη), μία εκτενή παρουσίαση του βιβλίου του Α. Νταβούτογλου Το στρατηγικό βάθος: η θέση της Τουρκίας από τον Σπύρο Κουτρούλη και μία συζήτηση του Γιώργου Καραμπελιά με τον Βασίλη Καραποστόλη, γύρω από την ελληνική ιδιοπροσωπία, με αφορμή το βιβλίο του τελευταίου Διχασμός και Εξιλέωση

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες, Γλώσσα & Πολιτισμός | Με ετικέτα: , , | 3 Σχόλια »

Κοσμοθεωρία των Εθνών – Συγκρότηση και συγκράτηση των κρατών, της Ευρώπης και του κόσμου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 25 Νοεμβρίου 2010

του Παναγιώτη  Ηφαίστου
Μέσα στον σκληρό πυρήνα του πολιτικού πολιτισμού βρίσκονται οι συγκλίνουσες και αλληλοσυμπληρούμενες έννοιες «εθνική κοσμοθεωρία», «έθνος», «εθνική ανεξαρτησία», «εθνοκράτος», «δημοκρατία», «κοινωνική ελευθερία» και «πολιτική ελευθερία». Παρά το γεγονός ότι το περιεχόμενο των εννοιών αυτών είναι διαφορετικό ανάλογα με την ανθρωπολογική ετερότητα κάθε κοινωνικής οντότητας, μορφικά είναι πανομοιότυπες για όλα τα έθνη. Η διαρκής διαχρονική πνευματική και πολιτική ανάπτυξή τους συγκροτεί την Κοσμοθεωρία των εθνών. Η κατίσχυση της κοσμοθεωρίας των εθνών και η σταθερότητα τον 21ο αιώνα συναρτάται, πρωτίστως, με την εμπέδωση της εθνικής ανεξαρτησίας ως θεμελιώδους κοσμοθεωρητικής παραδοχής όλων των εθνών και με την εκ του γεγονότος αυτού ανάπτυξη αντιηγεμονικών εθνοκρατοκεντρικών συσπειρώσεων.

ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΚΑΒΑΦΗΣ. Ο τίτλος Κοσμοθεωρία των Εθνών εμπνέεται από τον Ρήγα Φεραίο. Τα κεντρικά κεφάλαια του βιβλίου, εξάλλου, κτίστηκαν γύρω από τα μνημειώδη ποιήματα του Καβάφη Τείχη (υλιστικά τείχη που κτίζονται γύρω από τη μοντερνιστική δημόσια σφαίρα), Βάρβαροι (οι λογικές απολήξεις του μεταμοντερνισμού στα ανθρωπολογικά Σόδομα και Γόμορρα) και Ιθάκη (τα ταξίδι του εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος και οι προϋποθέσεις μιας ολοένα μεγαλύτερης σταθερότητας).

Η ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ. Οι καταστροφικές ιδεολογίες και οι διεθνισμοί του 19ου και 20ού αιώνα –αναρχισμός, ναζισμός, κομουνισμός, φιλελευθερισμός– είχαν την ίδια υλιστική μάνα και την ίδια τύχη: Αφού μάτωσαν την ανθρωπότητα εισερχόμενοι στον 21ό αιώνα καταρρέουν κάτω από το βάρος των αντιφάσεών τους. Όσο απομακρυνόμαστε από την αποικιοκρατία αποδεσμεύονται οι εθνικές πνευματικές δυνάμεις, εμπεδώνεται η εθνική ανεξαρτησία ως άξονας εθνοκρατοκεντρικών αντιηγεμονικών συσπειρώσεων και κατισχύει η κοσμοθεωρία των εθνών. Στον αντίποδα βρίσκονται οι παρακμιακές τάσεις που θρέφουν τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα, η επικράτηση των οποίων αποτελεί επιστροφή στο μέλλον υλιστών όπως οι La Mettrie και ο μαρκήσιος de Sade.

ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ. Υλισμός, ιδεολογία και διεθνισμός είναι το τρίδυμο της καταστροφής των τελευταίων αιώνων. Ο συνεπέστερος υλιστής είναι ο μαρκήσιος de Sade. Ο υλισμός στις έσχατες απολήξεις του είναι φιλοτομαρισμός, εγωπάθεια, ιδιωτεία, φιλαυτία, μηδενισμός, άκρατος ηδονισμός και έγκλημα. Ο μοντερνισμός σταδιακά διολίσθησε στην αντιπνευματικότητα κτίζοντας πανύψηλα υλιστικά τείχη γύρω από τη δημόσια σφαίρα των ευρωπαϊκών κρατών. Η σταδιακή επικράτηση των υλιστικών ιδεών είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια τη νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος, την κατάληψη του πλανήτη από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, την επί αιώνες καταλήστευση του πλούτου των εθνών, τις εθνοκαθάρσεις στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, πολλούς πολέμους, πολλές γενοκτονίες, πολλά μεγάλα νεκροταφεία, διαίρει και βασίλευε και άπειρα περιφερειακά προβλήματα. Αυτά είναι και τα μεγαλύτερα εγκλήματα όλων των εποχών τα οποία η μοντερνιστική ιδεολογικοπολιτική ορθότητα και ο πολιτικοστοχαστικός καθωσπρεπισμός ελέω επικοινωνιακής ισχύος επί αιώνες φυλάσσουν ως επτασφράγιστο μυστικό. Αναλύονται σε βάθος ζητήματα της ιστορίας διεθνών σχέσεων και των διαχρονικών ανθρωπολογικών διαμορφώσεων, καθώς επίσης τονίζεται ο υπονομευτικός ρόλος των ιδεολογικοπολιτικών (πανεπιστημιακών) εκπαιδευτηρίων τα οποία στις μέρες μας κατακυριεύονται από τις πιο ακραίες τάσεις του μεταμοντερνισμού με αποτέλεσμα να ροκανίζονται τα ανθρωπολογικά θεμέλια των δυτικών κοινωνιών.

ΑΝΟΔΟΣ, ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Οι αφετηρίες του πολιτικού πολιτισμού βρίσκονται στην κλασική αρχαιότητα. Το πνευματικό κτίσιμο των εθνικών κοσμοθεωριών εν μέσω αναστολών, αντιστροφών και αντιξοοτήτων ήταν και συνεχίζει να είναι ανοδικό. Εις πείσμα των υλιστικών παραδοχών που βασικά αναδείχθηκαν μετά τον 16ο αιώνα τα έθνη συγκροτούν και κτίζουν ακατάπαυστα τις εθνικές-ανθρωπολογικές προϋποθέσεις ενός πολιτισμένου εθνοκρατικού πολιτικού βίου και ενός εθνοκρατοκεντρικά θεμελιωμένου διεθνούς συστήματος. Βάση της ανάλυσής μας είναι η κοινωνιοκεντρική θεμελίωση των εθνών και ο Αριστοτελισμός, τις κοσμοθεωρητικές προεκτάσεις του οποίου και αντιπαραθέτουμε στον μοντερνισμό και τον μεταμοντερνισμό.

ΕΕ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΕΤΑΝΕΟΤΕΡΙΚΟΥ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. Η ΕΕ εξετάζεται ως ένα πρότυπο μελλοντικού εθνοκρατοκεντρικού συστήματος και τονίζεται ο υπονομευτικός ρόλος των διεθνιστικών ιδεολογημάτων που ροκανίζουν τα θεμέλια του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. Ο πολιτικός πολιτισμός κορυφώθηκε στη Βυζαντινή Οικουμένη, αλλά έκτοτε δέχτηκε μεγάλα πλήγματα από την πτώση της Βασιλεύουσας Πόλης, της Κωνσταντινούπολης. Παρά τα πλήγματα που επέφερε μετά τον 16ο αιώνα η έλευση του υλισμού, των ιδεολογιών και των διεθνισμών, το έθνος επανέρχεται ολοζώντανο. Στον αντίποδα των υλιστικών  θεωρήσεων σταδιακά επανέρχονται οι εθνικές κοσμοθεωρίες που κτίζονταν επί χιλιετίες.

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες, Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Οι δoσίλογοι της Κατοχής ζουν ανάμεσά μας.

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 6 Αυγούστου 2010

Το νέο μυθιστόρημα της Σοφίας Νικολαΐδου Απόψε δεν έχουμε φίλους (εκδόσεις Μεταίχμιο) συνιστά ένα ακόμη πειστήριο για τη στροφή της ελληνικής λογοτεχνίας από τον ατομικό στο συλλογικό κόσμο. Ξεκινώντας από το παρόν, η διήγηση απλώνεται με κριτική και αιρετική ματιά στο ιστορικό παρελθόν, με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται ένα ενδιαφέρον φαινόμενο στην ελληνική λογοτεχνία (και νομίζω όχι μόνον στη λογοτεχνία και όχι μόνον στην ελληνική). Επανέρχεται το ενδιαφέρον για θέματα πολιτικού και ευρύτερου κοινωνικού ενδιαφέροντος. Μετά από μια μεγάλη πορεία στην ενδοσκόπηση και στη μεταμοντέρνα αποδόμηση, κοινωνίας, ατόμων, περίγυρου, οι συγγραφείς δείχνουν να αντιλαμβάνονται πως η πολιτική αναφορά δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην απλουστευτική πολιτικοποίηση (εκτός κι αν την κουβαλάς εντός σου, οπότε δεν είναι το πολιτικό που σου φταίει).
Χρήσιμη ως ένα βαθμό η ενασχόληση με τον ατομικό και τον εσωτερικό κόσμο, μετά από μια περίοδο κατακλυσμιαίας πολιτικοποίησης, μετατράπηκε σε παθογένεια, ιδιαίτερα από μια γενιά νεώτερων συγγραφέων που εξέφρασαν τη βδελυγμία τους σε κάθε τι που μπορούσε να θεωρηθεί ύποπτο πολιτικής αναφοράς. Με αυτήν την προσήλωσή της η ελληνική λογοτεχνία δεν μπόρεσε να «προβλέψει» την κρίση, εννοώ με λογοτεχνικούς όρους, τουτέστιν να επισημάνει τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας των δεκαετιών που ακολούθησαν το ’80. Στραμμένη στο ιδιωτικό αδυνατούσε να κατανοήσει τι γινόταν στο δημόσιο χώρο και πώς αυτός επηρέαζε τις ατομικές ζωές. Και εν πολλοίς, τελικά, αδυνατούσε να συλλάβει και τις βαθύτερες διαφοροποιήσεις στο ατομικό. Φυσικά ο δρόμος προς την «επιστροφή» του πολιτικού δεν είναι προϊόν μιας αιφνίδιας έκρηξης. Τα τελευταία χρόνια υπήρχαν εκείνοι οι κάποιοι τολμηροί που επέμεναν ή επέστρεφαν στη λογοτεχνία, η οποία ενδιαφερόταν για το συλλογικό και, περισσότερο ή λιγότερο τολμηρά, εξέφραζαν τις ιδέες μιας κοινωνικοποίησης, με τους νέους όρους που θέτει η πραγματικότητα.
Αυτές οι σκέψεις γίνονται με αφορμή το νέο μυθιστόρημα της Σοφίας Νικολαΐδου Απόψε δεν έχουμε φίλους (εκδόσεις Μεταίχμιο). Ξεκινώντας από το παρόν, η συγγραφέας ερευνά το παρελθόν, τη σχέση μας με την ιστορική μνήμη, το πώς η ιστορία στοιχειώνει τα πρόσωπα του παρόντος, πώς «επανέρχεται» στις νέες συνθήκες, πώς κάποιες σχέσεις επαναλαμβάνονται στο διαφορετικό περιβάλλον. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008 λειτουργούν, ας πούμε, ως καταλύτης. Ο χρόνος βρίσκεται σε διαρκή κίνηση, το παρόν, το πρόσφατο παρελθόν, η κατοχή και ο εμφύλιος. Οι φοιτητές της «αλλαγής» του ’80 χλευάζουν, κατά κάποιον τρόπο, τα πρόσωπα του παλαιού δράματος αλλά ταυτόχρονα, ακολουθούν κοινούς δρόμους, άλλα δρόμους ατίθασους, όπως η νεαρή Φανή, κι άλλα δρόμους προσαρμογής και καριέρας όπως ο Στράτος. Τα νέα παιδιά του 2008 δεν υπάρχουν στο μυθιστόρημα, παρά μόνον ως η έκρηξη του Δεκέμβρη, αλλά ο αναγνώστης υποθέτει πως η ιστορία, αν δεν επαναλαμβάνεται, μιμείται το παρελθόν, καθώς στο παρόν διεξάγεται ακόμη, με άλλους όρους, ο πόλεμος του παρελθόντος.
Βασικό πρόσωπο του μυθιστορήματος ο μεταπτυχιακός φοιτητής που επιλέγει ως θέμα του διδακτορικού του τους δωσίλογους της κατοχής στη Θεσσαλονίκη. Ερευνώντας όμως βρίσκεται στην καρδιά του παρακρατικού κτήνους της πόλης, εκείνου που δολοφόνησε τον Λαμπράκη και που ενέχεται για πολλά. «Η μνήμη όπου την αγγίζεις πονεί», λέει κι ο ποιητής, αλλά ο υποψήφιος διδάκτορας δεν είναι διατεθειμένος να υποτάξει την έρευνά του στη σκοπιμότητα μιας πανεπιστημιακής καριέρας, όπως αντίστοιχα κάποιος άλλος λαμπρός φοιτητής της κατοχής βλέπει τα όνειρα του για συνέχιση των σπουδών να καταρρέουν όταν αρνείται να υποτάξει την αντίσταση σε αυτά. Ο καθηγητής που τότε συνέτριψε το όνειρα του φοιτητή, σπουδαίο στέλεχος της φιλογερμανικής ομάδας της πόλης, ιδεολόγος του φασισμού, είναι το βασικό πρόσωπο της έρευνας του τωρινού υποψήφιου. Η πόλη, το κατεστημένο, το νέο σχέδιο της ιστορίας, δηλαδή της σχέσης του παρόντος με το παρελθόν, όπως έχει διατυπωθεί από την εγκατάσταση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, βρίσκονται σε σύγκρουση με την επιστημονική έρευνα του υποψήφιου διδάκτορα, πράγμα το οποίο ο τελευταίος δεν μπορεί να αποδεχθεί. Το αποτέλεσμα είναι μια ακόμη συντριβή, και δική του και, κατά μια έννοια, της ιστορίας.
Το μυθιστόρημα της Σ. Νικολαΐδου ισορροπεί μεταξύ της ιστορίας ως μεγάλης αφήγησης, ως γεγονότων που καθορίζουν, και της ιστορίας των προσώπων που εντάσσονται σε αυτήν. Αποδέχονται, υποτάσσονται ή αντιστέκονται. Ορίζουν ένα μέρος των πραγμάτων, αλλά όχι το σύνολο. Κι όμως τα πράγματα θα μπορούσαν να ήσαν αλλιώς. Η Θεσσαλονίκη, η πόλη όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα του μυθιστορήματος, είναι μια πόλη που έχει ιδιαίτερα υποστεί τη βία της κατοχής και τη βία της καθυπόταξης της μνήμης, και γι’ αυτό λειτουργεί πολλαπλά και στο λειτουργικό και στο συμβολικό πεδίο.
Είναι εντυπωσιακή η συνομιλία (σ. 165) όπου ο ερευνητής αντικρούει την επίσημα καταγεγραμμένη άποψη πως οι Θεσσαλονικείς υποδέχθηκαν τους Γερμανούς με κλειστά παράθυρα. Παραπέμπει στα κινηματογραφικά επίκαιρα της UFA, όπου «διακρίνεται ένα ετερόκλητο πλήθος να υποδέχεται στην παραλία της Θεσσαλονίκης, τους γερμανούς αρματιστές με ιαχές. Τους ραίνουν με τριαντάφυλλα και πασχαλιές». Άξιος υπόμνησης είναι ο διωγμός των εβραίων της πόλης – η συντριπτική πλειοψηφία τους χάθηκε στα χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, καθώς και το γεγονός ότι το Πανεπιστήμιο είναι χτισμένο πάνω σε χιλιάδες βεβηλωμένους εβραϊκούς τάφους. (Όπως αναφέρει ο καθηγητής Γ. Μαργαρίτης σε σχετική μελέτη του, δεν ήταν λίγοι οι Θεσσαλονικείς που συνήργησαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στο διωγμό αξιοποιώντας την ευκαιρία για να βάλουν στο χέρι τις εβραϊκές περιουσίες, με αποτέλεσμα το ποσοστό των εβραίων που χάθηκαν από την πόλη να είναι υψηλότερο ακόμα και από εκείνων που χάθηκαν στο ίδιο το Βερολίνο).
«Άτιμο πράγμα η ιστορία. Πέφτει επάνω στη ζωή και την πλακώνει», σχολιάζει ένα από τα πρόσωπα του μυθιστορήματος.

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ιστορία, Γεωγραφία και Στρατηγική της Ναυτικής Ισχύος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Ιουλίου 2010

Από την μελέτη της Θεωρίας, της Ιστορίας, της Γεωγραφίας και της Στρατηγικής της Ναυτικής Ισχύος μπορεί να αντληθεί το συμπέρασμα ότι η Ναυτική Ισχύς συνδέεται αρρήκτως με την Εθνική Ισχύ, την προστασία των εθνικών συμφερόντων και την επιτυχέστερη αντιμετώπιση του «διλήμματος ασφαλείας» ενός κράτους. Πράγματι, η άξια και αποτελεσματική εκπροσώπηση ενός κράτους στην διεθνή σκηνή αποτέλεσε διαχρονικά μία από τις σπουδαιότερες αιτίες αποκτήσεως και συντηρήσεως Πολεμικού Ναυτικού. Παρ’ ημίν, ο Ελληνικός Πολεμικός Στόλος υπήρξε το κύριο διαπραγματευτικό επιχείρημα του Ελευθερίου Βενιζέλου, προκειμένου να γίνει η Ελλάς δεκτή στον συνασπισμό των ορθοδόξων εθνών της Χερσονήσου του Αίμου εναντίον της Οθωμανικής Τουρκίας κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, διαδραμάτισε δε αποφασιστικό ρόλο διασφαλίζοντας την Κυριαρχία των Θαλασσών στον χώρο του Αιγαίου υπέρ των Συμμάχων.
Περαιτέρω, η δημιουργία πολεμικού στόλου υπήρξε, ιστορικά, συντελεστής εθνικής αυτοσυνειδησίας. Γνωρίζουμε, φερ’ ειπείν, από ένα θαυμάσιο πόνημα για τον Αμερικανικό Πόλεμο κατά των Βερβερίνων πειρατών, ότι το Πολεμικό Ναυτικό και η θαλάσσια εξόρμηση διαδραμάτισαν, στις αρχές του 19ου αι., σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη της αμερικανικής εθνικής αυτοσυνειδησίας και, κατά την έξοχη διατύπωση ενός συγγραφέα, «διαμόρφωσαν ένα έθνος». Άλλωστε, σε διαφορετικές χώρες και εποχές, ναυτικοί ήρωες απετέλεσαν εμβληματικές μορφές των αντιστοίχων εθνικών αφηγήσεων, από τον Θεμιστοκλή και τον Κίμωνα μέχρι τον Κανάρη, τον Μιαούλη και τον Κουντουριώτη, και από τον Francis Drake της Αγγλίας και τον Οράτιο Νέλσωνα της Μ. Βρεταννίας ως τον Ναύαρχο David Farragut και τον Αρχιπλοίαρχο Oliver Perry των ΗΠΑ, τον Αντιπλοίαρχο Arturo Prat της Χιλής ή τον «Ιππότη των Θαλασσών» Miguel Grau του Περού.
Εξ άλλου, το Πολεμικό Ναυτικό απετέλεσε συχνά πολύτιμο στοιχείο της ηγεμονικής ιδεολογίας μιας κοινωνίας. Επί παραδείγματι, το Σουηδικό Βασιλικό Ναυτικό (το «Ναυτικό των Γουσταύων»), το Βρεταννικό Βασιλικό Ναυτικό και το Αμερικανικό Ναυτικό επηρεάσθηκαν, κατά την γένεση και εξέλιξή τους, όχι μόνον από καθαρώς επιχειρησιακές απαιτήσεις αλλά και από πανίσχυρες ιδεολογικές πιέσεις – και αντιστρόφως, επηρέασαν ευκρινώς και εις βάθος την κοινωνική ιδεολογία, το πολιτικό σύστημα και τον πολιτικό πολιτισμό των εν λόγω εθνών. Στην Γηραιά Αλβιώνα π.χ. ο ρόλος του Royal Navy ως αναχώματος έναντι ξένης εισβολής τροφοδοτήθηκε και από την πεποίθηση της εποχής ότι, εν αντιθέσει προς τον κατά ξηράν Στρατό, το Ναυτικό δεν συνιστούσε εργαλείο της αυταρχικής διακυβερνήσεως και απειλή κατά των εσωτερικών πολιτικών ελευθεριών, όπως συνέβαινε στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Περαιτέρω, εάν δύναται κανείς να αντλήσει ένα δίδαγμα από την μελέτη της Ναυτικής Ιστορίας, τούτο είναι ότι, όσο και αν ενίοτε μας εκπλήσσει αυτό, ορισμένοι παράγοντες ισχύος ήσαν για τον ανταγωνισμό μεταξύ Αγγλοσαξονικών Ναυτικών Δυνάμεων και Ευρασιατικών Ηπειρωτικών Δυνάμεων στον 20ο αιώνα μ.Χ. εξ ίσου σπουδαίοι – ου μην αλλά και καθοριστικοί – όσο ήσαν και για τον ανταγωνισμό μεταξύ της Αθηναϊκής Ναυτικής Ισχύος και της Σπαρτιατικής Χερσαίας Ισχύος τον 5ο αιώνα π.Χ. Πράγματι, εις πείσμα των θεαματικών μεταβολών που επισυνέβησαν κατά τους είκοσι-πέντε αιώνες που μεσολάβησαν έκτοτε, σε όλα τα πεδία της Στρατιωτικής Στρατηγικής και Τακτικής, των Μεταφορών και των Τεχνολογιών, κάποιες σταθερές φαίνονται αναλλοίωτες. Έτσι, κατά την νεώτερη και σύγχρονη εποχή, οι Ηπειρωτικές Δυνάμεις – η Γαλλία των Λουδοβίκων ή του Ναπολέοντος, η Γερμανία του Κάϊζερ Γουλιέλμου ή του Αδόλφου Χίτλερ και η Ρωσσία των Τσάρων ή των Σοβιέτ – δεν στάθηκαν ικανές να αντιμετωπίσουν επιτυχώς το «σύστημα πολέμου» που τους επεβλήθη από τις Ναυτικές Δυνάμεις (την Βρεταννία ή τις ΗΠΑ).
Απ’ εναντίας, μοιάζει να επαληθεύθησαν πολλάκις τα λόγια του Στρατάρχου Μοντγκόμερυ: «Από τον καιρό που οι άνθρωποι πρωτάρχισαν να χρησιμοποιούν τις θάλασσες, το μέγα μάθημα της Ιστορίας είναι ότι ο εχθρός που είναι αφοσιωμένος σε μια χερσαία στρατηγική είναι, στο τέλος, ηττημένος».
Στον καιρό μας, εξ άλλου, παρ΄ όλη την προϊούσα οικονομική αλληλεξάρτηση, οι πολεμικοί στόλοι θα παραμείνουν και στο ορατό μέλλον προσηλωμένοι στην προστασία μειζόνων και δευτερευόντων εθνικών συμφερόντων, στην επιδίωξη εθνικών σκοπών και στην προαγωγή εθνικών συμφερόντων – και αυτό επιδιώκεται να εξυπηρετηθεί ακόμη και όταν τα ναυτικά έθνη αναπτύσσουν μιαν εντυπωσιακή Ναυτική Διπλωματία, προβαίνοντας σε σύμπηξη εταιρισμών των Ναυτικών Δυνάμεων και ανάληψη κοινών δράσεων.
Εν αντιθέσει προς μίαν απατηλή εικόνα, που επιπολαίως θα ηδύνατο να σχηματίσει κανείς παρασυρόμενος από τα τρέχοντα ιδεολογήματα του συρμού («παγκοσμιοποίηση», «τέλος της ιστορίας», «τέλος των εθνών-κρατών» ή των ανταγωνισμών ισχύος, άφιξη «μετα-εθνικής» εποχής και τα τοιαύτα), η μελέτη του παρόντος με εμπεριστατωμένη συνεξέταση του παρελθόντος, και δη υπό το πρίσμα της Θεωρίας, της Ιστορίας, της Στρατηγικής και της Γεωγραφίας της Ναυτικής Ισχύος, μας οδηγεί μάλλον στο συμπέρασμα ότι η ιστορική και στρατηγική σημασία της θάλασσας είναι απείρως πιθανότερον να ενισχυθεί παρά να μειωθεί – ή να εκλείψει – στο ανθρωπίνως προβλεπτό μέλλον.
Η θάλασσα θα εξακολουθήσει να κατέχει δεσπόζουσα θέση και να διατηρεί αναλόγως ζωτική σημασία για το διεθνές οικονομικό σύστημα ως το κατ’ εξοχήν πεδίο και μέσον μεταφοράς αγαθών του πλανήτη. Η αξία των πηγών και πόρων που – ακόμη – κρύβει στα σπλάγχνα της θα αυξηθεί έτι περαιτέρω, όπως άλλωστε αποδεικνύει και η μόλις ανακύψασα έρις περί τους ενεργειακούς θησαυρούς όχι πλέον του Περσικού Κόλπου ή της Κασπίας Θαλάσσης αλλά του αχανούς Αρκτικού Ωκεανού, η τήξη των πάγων του οποίου προσφέρει νέες – ασύλληπτες έως χθες – ενεργειακές δυνατότητες, ενώ συγχρόνως διανοίγει νέους υδατίνους εμπορευματικούς διαύλους μεταξύ ημισφαιρίων και ηπείρων, για πρώτη φορά από εποχής Φερδινάνδου Μαγγελάνου.
Επομένως, ευθέως ανάλογη θα είναι η ενίσχυση της σημασίας και του ρόλου της Ναυτικής Ισχύος. Ναυτικές Δυνάμεις (Μείζονες, Μεσαίες ή Μικρές, αδιακρίτως) θα εξακολουθήσουν να βασίζονται στους εθνικούς πολεμικούς στόλους τους είτε για την εκτέλεση των παραδοσιακών εθνικών ρόλων είτε για την ανάληψη νέων, στο πλαίσιο συμμαχικών/εταιρικών σχημάτων Ναυτικής Συνεργασίας, με επιδιωκόμενο σκοπό, και πάλιν, όπως πάντοτε: την αύξηση του κεφαλαίου αξιοπιστίας και των ιδίων μετοχών ενός εκάστου εθνικού-κρατικού δρώντος στο διεθνές χρηματιστήριο γεωστρατηγικών αξιών.
Λαοί (οσονδήποτε ιστορικοί ή σπουδαίοι κατά το παρελθόν), οι οποίοι – διανύοντας παρατεταμένη ακροσφαλή περίοδο ιστορικής παρακμής και παραδοθέντες σε ηδονική παραλυσία και ιδεοληπτική εθελοτύφλωση – θα αγνοήσουν τον σιδηρούν κανόνα αυτού του ιδιότυπου χρηματιστηρίου, θα υποστούν, αργά ή γρήγορα, την (αμείλικτη πλην δίκαιη) τιμωρία όχι «απλώς» της οικονομικής χρεωκοπίας αλλά της αμετάκλητης εισόδου τους στο παγκόσμιο νεκροταφείο εθνών και πολιτισμών.

http://www.strategyreport.gr/?p=1289#more-1289

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

«Οικονομικά συστήματα και ελευθερία»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Ιουνίου 2010

«Οικονομικά συστήματα και ελευθερία» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Σιδέρη».

Θέματα όπως το «Τι παράγει την εκμετάλλευση;» απασχολούν τον συγγραφέα: «Η ιδιοκτησία επί του κεφαλαίου ή επί του συστήματος της οικονομίας;». Ποια η διάκριση μεταξύ «εργασίας εμπορεύματος» και «εργασίας κεφαλαίου»; Γιατί κατέρρευσαν οι υπαρκτοί φιλελευθερισμοί και σοσιαλισμοί; Γιατί οι σοσιαλιστές διαγκωνίζονται με τους νεοφιλελεύθερους για τον επιχειρησιακό έλεγχο του συστήματος της «αγοράς»; Γιατί το κοινωνικό πρόβλημα επιδιώκεται να επιλυθεί διά «μεταφοράς» και όχι, όπως στο παρελθόν, στον τόπο της παραγωγής του; Τι οδήγησε στην παρούσα κρίση και ποια είναι η σημειολογία της; Πού πηγαίνει εντέλει ο κόσμος της εργασίας, τα οικονομικά συστήματα και, σε τελική ανάλυση, η σχέση μεταξύ της οικονομικής και της πολιτικής «αγοράς»;

Αυτά είναι ορισμένα από τα θεμελιώδη ερωτήματα στα οποία ο συγγραφέας επιχειρεί να απαντήσει με την πρόταξη μιας τυπολογίας των οικονομικών συστημάτων που διακρίνει στην εξέλιξη είτε την αποδέσμευση του ατόμου από το σύστημα είτε την απόδοση του συστήματος στους κοινωνικούς του συντελεστές.

Στη συνέχεια δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του κ. Κοντογιώργη:

«Η νεοτερική οικονομική επιστήμη ταξινόμησε εξαρχής τα οικονομικά συστήματα βασικά σε τρεις κατηγορίες, με τελευταία εκείνη της «αγοράς», η οποία αναλαμβάνει έναν κεντρικό οργανωτικό και ρυθμιστικό ρόλο.

Η προσέγγιση αυτή παρουσιάζει ένα πολυσήμαντο γνωσιολογικό έλλειμμα, το οποίο επιπλέον συναρτάται με την απόφαση της νεοτερικότητας να αναδείξει την «αγορά» σε διακρίνουσα του συστήματος και, μάλιστα, σε μέτρο της οικονομικής τυπολογίας της ιστορίας. Οντως, η νεότερη οικονομική επιστήμη εδράζεται στην αξιωματική αρχή ότι το σύστημα ανήκει στην ιδιοκτησία. Ως προς αυτό, διαπιστώνουμε ότι συγχέει προφανώς την ιδιοκτησία ως γεγονός που αφορά τα μέσα της παραγωγής (λ.χ. επί του κεφαλαίου), με την ιδιοκτησία επί του συστήματος της παραγωγής, για παράδειγμα μιας επιχείρησης. Η διάκρισή τους όμως έχει καταστατική σημασία, ιδίως ως προς τις επιπτώσεις της στην εργασία του πολίτη ή του μη πολίτη, για παράδειγμα του οικονομικού μετανάστη.

Η ιδιοκτησία επί των μέσων της παραγωγής αποτέλεσε το διακύβευμα της μετάβασης από τη δεσποτεία (π.χ. τη φεουδαρχία) στον ανθρωποκεντρισμό (στις κοινωνίες της κλιμακούμενης ελευθερίας). Στο διακύβευμα αυτό βρήκε έρεισμα εν μέρει η αντιπαλότητα ανάμεσα στον φιλελευθερισμό και στον σοσιαλισμό. Ο μεν θα υποστηρίξει βασικά την ιδιωτική ιδιοκτησία, ο δε ευρέως την κρατική.

Μετα-δεσποτική εποχή

Ο κόσμος της μετα-δεσποτικής εποχής, ενώ προς στιγμήν προέταξε την ατομική ιδιοκτησία για να αντιπαρέλθει τη φεουδαρχία, στην πραγματικότητα ανασυγκροτήθηκε στη βάση του συστήματός της. Ωστε το διακύβευμα της μετάβασης ήταν να εξοικονομηθεί η ιδιοκτησία επί του συστήματος της οικονομίας με την ατομική ελευθερία του φορέα της εργασίας. Το σημείο του συμβιβασμού, που συνάντησε το συμφέρον και των δύο, ήταν η εγκαθίδρυση μιας «σύμβασης» μεταξύ τους, η οποία σηματοδοτούσε την αυτόβουλη εκχώρηση της εργασιακής δύναμης από τον κάτοχό της στον ιδιοκτήτη του συστήματος έναντι «αμοιβής». Διέλαθε εντούτοις της προσοχής ότι, με τον τρόπο αυτό, διεσώζετο το ουσιώδες της ατομικής ελευθερίας, όχι όμως και η κοινωνική ελευθερία. Διότι εντέλει η συναίνεση την οποία υποκρύπτει η συμβατική εκχώρηση της εργασιακής δύναμης δεν είναι σωστική της ομόλογης ελευθερίας. Το καθεστώς του ατόμου που προσέρχεται, εθελουσίως ή μη, στην εξουσία του ιδιοκτήτη του συστήματος μεταβάλλεται δραματικά. Δεν είναι η συναίνεση, αλλά το καθεστώς στο οποίο προσέρχεται το άτομο που ορίζει την κατάσταση της οικείας ελευθερίας. Ο χρόνος της παρεχομένης εργασίας στον ιδιοκτήτη του συστήματος είναι χρόνος εξάρτησης και, κατ’ επέκταση, κοινωνικής ετερονομίας, που προσμετράται αντιστοίχως ως έλλειμμα αυτονομίας ή ελευθερίας του ατόμου.

Υπό το πρίσμα αυτό, μπορεί να κατανοηθεί πλήρως η «περιπέτεια» του μαρξικού προτάγματος και οι εφαρμογές του στο πεδίο του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός επαγγέλθηκε όντως την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στα μέσα της παραγωγής, όχι την ιδιοκτησία επί του συστήματος. Το επιχείρημα του σοσιαλισμού συνοψιζόταν στο ότι η ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα της παραγωγής είναι υπαίτια της εκμετάλλευσης και όχι ειδικότερα η ιδιοκτησία επί του συστήματος της οικονομίας. Αφού η πρώτη συνέχεται, από τη φύση της, με τη δεύτερη, αυτή είναι στη βάση τής μειονεκτικής θέσης της κοινωνίας στην παραγωγική διαδικασία και, κατ’ επέκταση, του συστήματος εκμετάλλευσης. Εξ ου και προέκρινε εντέλει όχι την κατάργηση της ιδιοκτησίας γενικώς ή έστω τον αναδασμό της, αλλά την απόδοσή της συλλήβδην -τόσο των μέσων της παραγωγής όσο και του συστήματος της οικονομίας- στο κράτος. Με τον τρόπο αυτό, το κράτος, που από την πλευρά του διατηρούσε επίσης την ιδιοκτησία επί του πολιτικού συστήματος, συγκέντρωνε στα χέρια του μια εκρηκτική δύναμη, που το μετέβαλε και τυπικά σε απολυταρχικό μόρφωμα.

Διασπορά και συγκέντρωση

Ωστε, η διαφορά μεταξύ φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού εστιάζεται αποκλειστικά στο ζήτημα της διασποράς ή της συγκέντρωσης της ιδιοκτησίας επί του συστήματος, που εξέφρασε το δίλημμα ιδιωτική ή κρατική ιδιοκτησία. Κανένας όμως δεν συναινεί στην απόδοση του συστήματος στους φορείς της εργασίας και, υπό μια άλλη έννοια, στην ευρύτερη κοινωνία. Και στον μεν και στον δε, ο φορέας της εργασίας, εν ολίγοις η κοινωνία, καλείται να συναντηθεί με το σύστημα της οικονομίας, είτε στο πεδίο της (εξαρτημένης) εργασίας είτε στο πεδίο της κατανάλωσης. Το σύστημα παραμένει ερμητικά συνυφασμένο με την ιδιοκτησία. Το ζήτημα, εναλλακτικά, δεν είναι η κατάργηση του κεφαλαίου, αλλά της μονοσήμαντης ιδιοκτησίας του κεφαλαίου ή της εργοδοσίας επί του συστήματος.

Το γεγονός αυτό εξηγεί ακριβώς γιατί, και στις δύο περιπτώσεις, η προσέγγιση της οικονομίας (και του συστήματός της) γίνεται σταθερά από τη σκοπιά, αφ’ ενός της αποτελεσματικότητάς της και, αφετέρου, του φορέα που είναι ο πλέον αρμόδιος να τη διασφαλίσει. Η επίκληση της ελευθερίας ως κοινωνικού αγαθού διέρχεται και συχνά συγχέεται με την ελευθερία του επιχειρείν με γνώμονα την αγορά. Ευλόγως, από μιαν άποψη, αφού απουσιάζει ολοκληρωτικά η προβληματική της κοινωνικής ιδίως ελευθερίας.

Το ερώτημα είναι αν όντως το σύστημα αυτό, που εξοικονομεί τη συνάντηση του παλαιού καθεστώτος με τη νέα κοινωνία, αποτελεί συμφυές και, ως εκ τούτου, αξεπέραστο ιδίωμα της ανθρώπινης κατάστασης ή όχι. Στην πρώτη περίπτωση, τα οικονομικά συστήματα διαφοροποιούνται ως εκ του φορέα της ιδιοκτησίας (καπιταλιστικό ή σοσιαλιστικό), δεν διακρίνουν μεταξύ της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής (π.χ. του κεφαλαίου) και της ιδιοκτησίας επί του συστήματος. Στη δεύτερη περίπτωση, αποδεχόμαστε ότι η τυπολογία αυτή, δεν αποτελεί παρά μια μορφολογική εκδήλωση στο πλαίσιο του ιδίου τύπου οικονομικού συστήματος -του συστήματος που ανήκει στην ιδιοκτησία- που από εξελικτικής απόψεως προόρισται να μεταλλαχθεί σταδιακά, παρακολουθώντας εκ του σύνεγγυς την εξέλιξη της ελευθερίας. Μετάλλαξη η οποία υποδηλώνει ότι το δίλημμα δεν θα τίθεται με γνώμονα το ανήκειν της ιδιοκτησίας του κεφαλαίου (στον ιδιώτη ή στο κράτος) και, πολλώ μάλλον, σε σχέση με τη μονοσήμαντη επιχειρησιακή λειτουργία της «αγοράς», αλλά με πρόσημο την ελευθερία (και την ευημερία) της κοινωνίας».

Ελευθεροτυπία & http://contogeorgis.blogspot.com/

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ- Η γιουγκοσλαβική εμπειρία κι η διάλυση των Βαλκανίων

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 1 Μαΐου 2010

     ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

    Το βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα», σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Άκη Κοσώνα με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του «Το Πείραμα – Η γιουγκοσλαβική εμπειρία και η διάλυση των Βαλκανίων και στην συζήτηση που θα ακολουθήσει.

      Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 12 Μαϊου, στις 7.30 το απόγευμα στο πολιτιστικό κέντρο του Ι.Ν. Φανερωμένης. *

      Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε στο τηλέφωνο 210-6546742.

* Σε ευθεία γραμμή απο την 5η στάση Χολαργού στην λ. Μεσογείων.

 βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα» Φανερωμένης 8, Χολαργός 

Ηλεκτρ.διεύθ. nonamebk@acci.gr ή ενημερωθείτε μέσω του διαδικτύου στην ηλεκτρονική σελίδα https://papaleonidasdimitris.wordpress.com

 Ο Άκης Κοσώνας έγραψε ένα πολύ χρήσιμο βιβλίο. Ακριβώς έντεκα χρόνια πριν, παραμονές Πάσχα βομβαρδίστηκε από τις νατοϊκές δυνάμεις και αποδυναμώθηκε καθοριστικά η Σερβία, διαλύθηκε ότι είχε απομείνει από τη Γιουγκοσλαβία και ανασχηματίστηκαν τα σύνορα στα Βαλκάνια για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αμερικανική επιλογή να τελειώνουν με τη Γιουγκοσλαβία και να ανοίξουν το δρόμο στην ίδρυση νέων κρατών, δημιούργησε μια νέα κουλτούρα, μια νέα αντίληψη πραγμάτων στη βαλκανική χερσόνησο : Διέλυσε οριστικά την αίσθηση των ισχυρών κρατών και επέβαλε καθεστώς εξάρτησης από τρίτες δυνάμεις σε χώρες, που είτε υπήρχαν στο παρελθόν και σχημάτισαν τη Γιουγκοσλαβία, είτε δεν υπήρχαν και γεννήθηκαν τώρα.

Συγχρόνως, το όλο εγχείρημα κατέδειξε την ανυπαρξία της Ευρώπης ως ενιαίας δύναμης, ακόμα και ως συμμαχίας να κάνει κάτι την ώρα πολύ εξωευρωπαϊκές δυνάμεις δρούσαν (και στρατιωτικά) στα εδάφη της. Αυτό οδήγησε στη συμπέρασμα ότι οι χώροι δεν (αυτό)προσδιορίζονται πια τόσο γεωγραφικά, ως ενότητες, αλλά εξαρτησιακά.
Η Ελλάδα, μέρος της βαλκανικής, υπέστη άμεσα τις εξελίξεις και τις αλλαγές που προέκυψαν από τη διάλυση της γειτονικής χώρας. Συνορεύαμε με τη Γιουγκοσλαβία. Τώρα συνορεύουμε με τη «Μακεδονία». Έως τότε είχαμε μία Αλβανία στα βορειοδυτικά μας σύνορα. Τώρα υπάρχει κι άλλη μια με το «μαξιλάρι» της «Μακεδονίας» ανάμεσά μας, το Κόσοβο.

Στο βιβλίο περιγράφονται ρόλοι και συμπεριφορές χωρών, πολιτικών κομμάτων, διανοούμενων, δημοσιογράφων και παραγόντων. Παραγόντων που αγάπησαν την βαλκανική κρίση. Είναι οι ίδιοι που αγαπούν κάθε κρίση μια και μέσω αυτής πλουτίζουν και αλλάζουν τις δομημένες ισορροπίες έτσι ώστε να ετοιμάσουν την υποδοχή της επόμενης κρίσης.

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ Η νεώτερη αιγυπτιακή σφίγγα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 12 Δεκεμβρίου 2009

  ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 Το βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα», σας προσκαλεί στην παρουσίαση του Σαράντου Καργάκου με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου του με τίτλο «Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ Η νεώτερη Αιγυπτιακή σφίγγα» και στην συζήτηση που θα ακολουθήσει.

      Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου, στις 7.30 το απόγευμα στο πολιτιστικό κέντρο του Ι.Ν. Φανερωμένης. *

   Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε στο τηλέφωνο 210-6546742.

* Σε ευθεία γραμμή απο την 5η στάση Χολαργού στην λ. Μεσογείων.

 βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα» Φανερωμένης 8, Χολαργός

 

Ηλεκτρ.διεύθ. nonamebk@acci.gr ή ενημερωθείτε μέσω του διαδικτύου στην ηλεκτρονική σελίδα https://papaleonidasdimitris.wordpress.com

Καρπός πολυετούς εργασίας με πλήθος νέα στοιχεία, με άλλη προσέγγιση του ποιητή και του έργου του, με άλλη θεώρηση της πολιτικής και προσωπικής ζωής του Ποιητή, και πρωτίστως με μία νέα προσέγγιση του έργου του.

Ο αναγνώστης που θα μελετήσει το βιβλίο αυτό, με το νέο φωτογραφικό υλικό, θα γνωρίσει έναν άλλον Καβάφη, πέρα από αυτόν που έχει γνωρίσει. Διότι ο Κ.Π. Καβάφης είναι ένας πολυπρόσωπος άνθρωπος και ποιητής, που κατά την Ηρακλείτεια ρήση «φιλεί κρύπτεσθαι».

Στα κεφάλαια του βιβλίου, ο Σαράντος Καργάκος, αναλύει τη σχέση του ποιητή με την πολιτική και την θρησκεία, την ελληνικότητά του, την «θεατρικότητά» του, αλλά και τις πηγές της δημιουργίας του καθώς και τις σιωπές του.

Μας φέρνει κοντά στον άνθρωπο Καβάφη, αλλά και στο πως το έργο του μεγάλου ζωγράφου αντικατοπτρίζει αυτό που πρέσβευε ως προσωπικότητα.

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες, Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: