βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for Οκτώβριος 2013

Θύματα του ΟΑΕΕ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 31 Οκτωβρίου 2013

Αφορά όλους τους εμπόρους και τους ελεύθερους επαγγελματίες, είτε οφείλουν, είτε δεν οφείλουν ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΑΕΕ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 
 
 
 
 
Λόγω της οικονομικής κρίσης και όχι μόνο, 389,000 επαγγελματίες βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε αδυναμία πληρωμής προς τον ΟΑΕΕ  και μετά τις τελευταίες εξελίξεις, απειλούνται με κατασχέσεις.
 
Η προσπάθεια μας έχει ξεκινήσει πανελλαδικά μέσω του διαδικτύου και ερχόμαστε σε επαφή με όλους τους κλάδους των ελευθέρων επαγγελματιών.
 
Υπάρχει στήριξη της Κ.Α.Π.Α. (Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών Αγρινίου), που ξεκίνησε όλη την κίνηση, είναι μη κερδοσκοπικός φορέας με νομική προσωπικότητα! 
 
Σκοπός των “Ανασφάλιστων του Ο.Α.Ε.Ε.” είναι να ενεργοποιήσει τον κόσμο ώστε να διεκδικήσει τα συμφέροντά του με τα κατάλληλα νομικά μέσα (εξώδικες, δικαστικές ενέργειες, κ.λ.π)
 
Η ομάδα μας, έχει ως στόχο την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ασφαλισμένων του Ο.Α.Ε.Ε και την αλλαγή της ισχύουσας κατάστασης, δηλαδή να γίνει ανταποδοτική και όχι εισπρακτική όπως είναι τώρα!
 
Για τις ενέργειες που έχουμε κάνει έως τώρα, μπορείτε να ενημερωθείτε στο blog της ομάδας: 
και στην ομαδα μας στο facebook:
 
Συμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις,  με τη δημιουργία του Κ.Ε.Α.Ο 400,000 ελεύθεροι επαγγελματίες απειλούνται με κατασχέσεις  για τις  οφειλές τους προς τον ΟΑΕΕ. 
Με ένα γρήγορο υπολογισμό δηλαδή, (400,000 Επαγγελματίες μαζί με τις οικογένειες  τους, με ένα μέσο όρο 2 παιδιών, μιλάμε για 1.600.000  πληθυσμό) χωρίς να υπολογίσουμε τους  υπαλλήλους μαζί  με τις δικές τους οικογένειες  που έχει στην επιχείρηση του ο κάθε οφειλέτης προς τον ΟΑΕΕ. Αν λοιπόν νομίζουν ότι μπορούν να πετάξουν στο δρόμο 2.000.000 κόσμο και ίσως πολύ περισσότερους στο δρόμο ας το κάνουν. 
 
Παρακαλούμε πολύ να δημοσιοποιήσετε το θέμα μας και να μας βοηθήσετε στον αγώνα μας για την επιβίωσή μας και τη διάσωση της τελευταίας αξιοπρέπειας που μας απέμεινε.
 
 
 
 
Για περισσότερες πληροφορίες ή διευκρινίσεις, μπορείτε να επικοινωνείτε με:
κ. ΒΝΑΤΣΙΟΥ ΕΛΕΝΗ – 6977959479 – helenvna@gmail.com
κ. ΤΗΓΑΝΙΤΑΣ ΣΩΤΗΡΗΣ – 6974838165 – sotos206@otenet.gr
κ. ΑΓΙΟΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ – 6932267599 – th.agiotakis@gmail.com
 
 
 
Σας παραθέτουμε εδώ συνοδευτικά, τα αιτήματα της ομάδας μας:
 
 
 
ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΟΜΑΔΑΣ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΙ Ο.Α.Ε.Ε.
 
1) Δικαίωμα στην επιλογή ταμείου κρατικού ή ιδιωτικού όπως γίνεται
στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες , Γερμανία – Βέλγιο κ.λ.π και επιστροφή κεφαλαίου σε όποιον δεν θέλει την συνέχισή του σε Ο.Α.Ε.Ε.
 
Ή ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΡΩΠΗ ΣΕ ΟΛΑ Η ΜΑΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ.
Δείτε τι ισχύει για τους αυτοαπασχολούμενους ελεύθερους επαγγελματίες
στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. http://wp.me/p2oQzG-2Y3
 
2) Βάσει νόμου οι κρατήσεις για την ασφαλή διαβίωση πρέπει να είναι 20% του ποσού της ασφαλιστικής κατηγορίας στην οποία υπάγονται. Νόμος που δεν τηρείται από τον Ο.Α.Ε.Ε. Η νομική βάση για τον υπολογισμό των εισφορών στον Ο.Α.Ε.Ε. ενυπάρχει στο Π.Δ. (Προεδρικό Διάταγμα) που τον διέπει: πρόκειται για το Π.Δ. 258/2005 που στη συνέχεια τροποποιήθηκε με το Π.Δ. 5 – 2007.
 
3) Αναλογία: Ασφάλιστρα ανάλογα με το εισόδημα. Σύνταξη και περίθαλψη
ανάλογη με τα ασφάλιστρα.
 
4) Κατάργηση της δίωξης των ασφαλισμένων. Αποποινικοποίηση των οφειλών, ώστε ο «ασφαλισμένος» να μην χάνει την ελευθερία του αλλά ούτε την περιουσία του. Έτσι λοιπόν λέμε ΟΧΙ στη δίωξη του ασφαλισμένου. Οι πολίτες οφειλέτες του Ο.Α.Ε.Ε. δεν ευθύνονται για την οικονομική κρίση που τους μαστίζει. Γιατί λοιπόν να σύρονται στα δικαστήρια και στις φυλακές ως εγκληματίες;
 
5) Κατάργηση της απαίτησης ασφαλιστικής ενημερότητας για θεώρηση ΚΒΣ.
Να μην εξαρτάται ο κάθε ασφαλισμένος από τον Ο.Α.Ε.Ε. για να θεωρήσει βιβλία ή στοιχεία ΚΒΣ, με αποτέλεσμα να κλείνει η μια επιχείρηση μετά την άλλη, αφού ο «ασφαλισμένος» αδυνατεί μέσα στην κρίση να πληρώσει δόσεις ή να κάνει ρύθμιση. Αποτέλεσμα αυτού του μέτρου είναι να παύουν οι «ασφαλισμένοι» τις εργασίες τους, αφού οι πωλήσεις δίχως παραστατικά συνιστούν ποινικό αδίκημα. Αυτό το μέτρο αυξάνει την ανεργία και επιδεινώνει την Ελληνική οικονομία.
  
6 ) Διαγραφή του χρέους για τον κλάδο υγείας.
Αν κάποιος ασφαλισμένος στον Ο.Α.Ε.Ε. ασθενήσει κατά το διάστημα που οφείλει ληξιπρόθεσμες οφειλές, τότε είναι ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΣ και θα πρέπει να πληρώσει ο ίδιος για την θεραπεία του. Αν αργότερα ο «ασφαλισμένος – ανασφάλιστος» καταφέρει να εξοφλήσει στον Ο.Α.Ε.Ε. τις οφειλές με τις προσαυξήσεις τους, θα ήταν τότε λογικό και ηθικό να του καταβληθούν και τα χρήματα που δικαιούται για την περίθαλψη κλπ. Όμως ενώ ο Ο.Α.Ε.Ε. δεν ζημιώθηκε από τον ασφαλισμένο, αφού τελικά έλαβε αναδρομικά όλες τις εισφορές και τις προσαυξήσεις για την καθυστέρηση, αρνείται να αποδώσει αναδρομικά τα χρήματα που δικαιούται ο ασφαλισμένος λόγω ασθενείας. Η λογική είναι απλή: αφού εσύ Ο.Α.Ε.Ε. δεν με καλύπτεις ασφαλιστικά, εγώ γιατί πρέπει να πληρώσω;
 
7) Να υπάρχουν κριτήρια αξιοπρεπούς διαβίωσης. Δεν νοείται κοινωνική ασφάλιση που στερεί στον πληθυσμό την δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης πάνω από το όριο της φτώχειας. (με κριτήρια βέβαια της πραγματικής οικονομίας)
 
8) Διαφάνεια στη διαχείριση του ταμείου.
Να δίνουν λογαριασμό πού επενδύουν τα χρήματά μας και πόσους τόκους πήραμε. Ο Ο.Α.Ε.Ε. παρανόμως και αδιαφορώντας καρπώνεται το περιουσιακό μας στοιχείο στο οποίο παρανόμως δεν έχουμε πρόσβαση ούτε δυνατότητα ελέγχου επί της διαχείρισης. Γιατί επενδύουν τα χρήματά μας σε χρηματιστήρια, τράπεζες κ.λ.π. άνευ της δικής μας ενημέρωσης και άδειας;
9) Αμφισβητούμε τις χρεώσεις που μας καταλογίζουν και προβαίνουμε σε παύση πληρωμών των εισφορών τους αμάχητα σύμφωνα με τις αρχές της ισότητας (άρθρο 4Σ) που αναγνωρίζει και η νομολογία, όπως και αυτοί αμάχητα μας επιβάλουν το καθεστώς τους. Βάσει του συντάγματος (άρθρο 120Σ) και του ποινικού κώδικα που επιτάσσει, να μην συναινούμε ούτε να διευκολύνουμε την διάπραξη εγκληματικών ενεργειών.
 
 
Advertisements

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Η πάλη ενάντια στην κλεπτοκρατία και τη διαφθορά

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 31 Οκτωβρίου 2013

 

του Γιώργου Καραμπελιά

Ένας παράγοντας που ερμηνεύει εν πολλοίς την αδυναμία της Αριστεράς, τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και, ακόμα περισσότερο, του ΚΚΕ, να προσελκύσει την πλειοψηφία των χειμαζόμενων Ελλήνων πολιτών είναι η άρνησή της –διακηρυγμένη στην περίπτωση του ΚΚΕ και σιωπηρή στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ– να καταγγείλει την κλεπτοκρατία και τη διαφθορά ως έναν από τους αποφασιστικούς παράγοντες της κρίσης. Αυτό το γεγονός μάλιστα εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την ελκυστικότητα σχημάτων όπως οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» ή, ακόμα περισσότερο, η «Χρυσή Αυγή», που ποντάρουν προνομιακά στην καταγγελία της «κλεπτοκρατίας». Ιδιαίτερα μάλιστα για το πιο φτωχά και τα πλέον κατεστραμμένα από την κρίση λαϊκά στρώματα, αυτό το θέμα είναι αποφασιστικής σημασίας αν όχι και πρωταρχικό. Κατά συνέπεια, δεν είναι μόνον η άρνηση του πατριωτισμού και ο εθνομηδενισμός της Αριστεράς που έστειλε ένα σημαντικό κομμάτι των πολιτών προς την ακροδεξιά, αλλά και η άρνησή της να κινητοποιηθεί ενάντια σε ένα από τα πιο διεφθαρμένα και κλεπτοκρατικά πολιτικά συστήματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Για ποια Ελλάδα παλεύουμε – Η Ελλάδα μέσα στον κόσμο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Οκτωβρίου 2013

του Γιώργου Ρακκά

Α΄ Για ποια Ελλάδα παλεύουμε

1

Ο παρασιτισμός –εκπορευμένος από μια μεταπρατική και εξαρτημένη πλουτοκρατία και έχοντας διεισδύσει στο σύνολο της κοινωνία μας– αποτελεί την βασική αιτία για την χρεοκοπία κράτους και κοινωνίας στην χώρα μας. Η πολυετής κυριαρχία του διέλυσε τους θεσμούς, τσάκισε τον παραγωγικό ιστό της χώρας και απειλεί με εξαφάνιση έναν πολιτισμό 3.000 χρόνων. Ο σημερινός αγώνας του ελληνισμού, ένας αγώνας ζωής και θανάτου για την συλλογική μας επιβίωση μέσα στις θύελλες του 21ου αιώνα, είναι πρώτα και κύρια αγώνας ενάντια σε αυτό το μοντέλο και την χρεοκοπία του.

2

Παλεύουμε για μια, ελεύθερη οικολογικά ισορροπημένη, εξισωτική και βασισμένη στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας κοινωνία. Βασισμένη στις οικουμενικές πλέον αρχές του ελληνισμού – κοιτίδας του ανθρωπισμού και της Δημοκρατίας. Στο πνεύμα των πρώτων Συνταγμάτων του Αγώνα των Ελλήνων για την Ελευθερία (1821) και της Ελεύθερης Ελλάδας (1942-1944). 

3

Πρεσβεύουμε την κοινωνική αναγέννηση της χώρας μέσα από ένα πρόταγμα παραγωγικής ανασυγκρότησης και πνευματικής αναγέννησης.

4

Προκρίνουμε την οικοδόμηση ενός οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου που δεν θα κυριαρχείται από τους νόμους της αγοράς και του χρήματος, αλλά αντίθετα θα υποτάσσεται στις ανάγκες και τις προτεραιότητες της κοινωνίας. Ένα τριπολικό μοντέλο ιδιωτικού – στηριγμένο κατ’ εξοχήν στη μικρή και μεσαία, οικογενειακή ή συνεταιριζόμενη παραγωγή– καθώς και κρατικού και κοινωνικού τομέα– όπου οι δύο τελευταίοι θα συγκροτούν τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Η κοινωνία θα πρέπει να ασκεί αποφασιστικό δημοκρατικό έλεγχο επάνω στην οικονομία της αγοράς. Η μέτρηση της προόδου της κοινωνίας θα πρέπει να προσμετράται με την ανάπτυξη των ανθρωποκεντρικών αξιών της αλληλεγγύης  έναντι των αγοραίων αξιών και της εμπορευματοποίησης των ανθρώπινων σχέσεων.

5

Ένα μοντέλο συμβατό ταυτόχρονα με τις παραδόσεις της παραγωγικής μας ιδιοπροσωπίας και τις τελευταίες τεχνολογικές και οργανωτικές καινοτομίες της εποχής. Γι’ αυτό τόσο σύγχρονο, όσο και βαθιά ελληνικό, ανταποκρινόμενο στις ιδιαιτερότητες της χώρας.

6

Ένα μοντέλο που ενισχύει αποφασιστικά την ανάπτυξη του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα της παραγωγής. Που υπακούει στις αρχές της ευέλικτης, αποκεντρωμένης παραγωγής, ώστε να παράγει υψηλής ποιότητας προϊόντα. Προσανατολίζεται δε κατά πρώτο λόγο στην εσωτερική αγορά, και δευτερευόντως στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων τους μέσω του διεθνούς εμπορίου. Πρωταρχική προτεραιότητα, η διεύρυνση του βαθμού αυτάρκειας και της αυτονομίας της Ελλάδας, πρωταρχική προϋπόθεση για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση του ελληνικού λαού.

7

Πρωτογενής τομέας: Προσανατολισμός προς την μικρή και μεσαία οικολογική γεωργία, την αξιοποίηση των ντόπιων σπόρων και ποικιλιών καθώς και της παραδοσιακής τεχνογνωσίας. Στόχος, η αναβίωση της παραγωγής γεωργικών-κτηνοτροφικών προϊόντων. Έμφαση στους συνεταιρισμούς και ιδιαίτερη μέριμνα για την ανάπτυξη των μεταποιητικών δραστηριοτήτων των αγροτικών-κτηνοτροφικών προϊόντων, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος να εξελιχθεί η χώρα σε εξαγωγέα πρώτων υλών και ακατέργαστων προϊόντων –ενώ άλλοι θα καρπώνονται την υψηλή προστιθέμενη αξία. Σε αυτή την αναβάθμιση του πρωτογενούς τομέα αποφασιστικό ρόλο πρέπει να παίξει η γεωργική έρευνα που σήμερα έχει καταβαραθρωθεί.

8

Δευτερογενής τομέας:  Στροφή προς έναν νέο ελληνικό μεταφορντισμό. Στοιχεία του, η οριζόντια, δικτυακή διασύνδεση μικρών, βιώσιμων οικολογικά παραγωγικών μονάδων, αναβαθμισμένης τεχνολογικής σύνθεσης. Αποφασιστικό του θεμέλιο, η αξιοποίηση του κεφαλαίου-γνώση το οποίο σήμερα διαρρέει από τη χώρα μας μέσω της συστηματικής «απομύζησης εγκεφάλων» στην οποία την υποβάλλουν τα μητροπολιτικά κέντρα της Δύσης. Το ελληνικό κεφάλαιο-γνώση συγκροτείται πάνω στην συνδυασμένη αξιοποίηση της ελληνικής υψηλής παιδείας, σε συνδυασμό με την μαστορική παράδοση του τόπου, δηλαδή την ιδιαίτερη δεξιότητα αφομοίωσης των εξειδικευμένων γνώσεων μέσω της ανατροφοδότησής τους από την πρακτική εμπειρία. Πρόκειται για ιδιότητες που ήδη κάνουν την διαφορά, καθιστώντας περιζήτητους τους Έλληνες μορφωμένους εργαζόμενους στο εξωτερικό. Τέλος, κεντρικός μοχλός για την έρευνα και εξέλιξη, ο υψηλός βαθμός διασύνδεσης της αναγεννημένης ελληνικής παραγωγής με το δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο.  

9

Τριτογενής τομέας: Περιορισμός του υπερδιογκωμένου, χρεοκοπημένου κλάδου της λιανικής και των προσωπικών υπηρεσιών. Στροφή προς τις κοινωνικές υπηρεσίες, ιδιαίτερα μέσα από την ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας. Ριζική αναπροσαρμογή του ελληνικού τουρισμού. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας σε σχέση με τον τουρισμό είναι η ιστορία και το περιβάλλον της και το παρόν άκρως βιομηχανοποιημένο, μαζικό καταναλωτικό μοντέλο υπονομεύει καίρια και τα δύο. Απαραίτητη κρίνεται η στροφή προς την κατεύθυνση ήπιων μορφών τουρισμού, του οικο-τουρισμού, του εκπαιδευτικού-συνεδριακού και του αρχαιολογικού τουρισμού. Κι εδώ, θα πρέπει να αντιστραφούν οι τάσεις της συγκεντροποίησης, αλλά και της διαρκούς πτώσης της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών μέσα από την μαζικοποίηση-βιομηχανοποίησή τους. Για να απαντήσουμε σε αυτήν, θα πρέπει να ενισχύσουμε ένα μοντέλο μικρής και μεσαίας κλίμακας, που να διατηρεί υψηλή διασύνδεση με την παραγωγή των ποιοτικών ελληνικών γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, στηρίζεται στην ελληνική διατροφή κ.ο.κ. 

10

Ένα μοντέλο που επιδιώκει την κατά το δυνατόν ενεργειακή αυτάρκεια αναπτύσσοντας την μικρή, και μεσαία κλίμακα παραγωγής εναλλακτικών πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) με τεχνογνωσία και τεχνολογία που παράγεται στην χώρα και είναι συμβατή με το ελληνικό τοπίο και φυσικό περιβάλλον. Θέτει τέλος στην αποικιακή εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας –που θέλει την βιομηχανοποιημένη παραγωγή ενέργειας να καταλαμβάνει τα βουνά, τα ποτάμια και τις θάλασσες της Ελλάδας, και να βιάζει το τοπίο της χώρας για να παράγει φτηνή ενέργεια για τις μητροπόλεις της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας.

11

Ένα μοντέλο που σέβεται, διαφυλάσσει και εξελίσσει την ιδιαίτερη, ιστορική κοινωνική φυσιογνωμία της χώρας. Και είναι ταγμένο σε μια θεμελιώδη αρχή του ελληνικού πολιτειακού πνεύματος, την εξισωτική οργάνωση της πολιτείας και τον προσανατολισμό της στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Στο πλαίσιο αυτό, η ελευθερία του προσώπου παύει να είναι τυπική νομική και νοείται ολοκληρωμένη και αδιαίρετη ως οικονομική, πολιτική και πνευματική ελευθερία. Κατά συνέπεια λαμβάνεται ιδιαίτερη μέριμνα κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα από την διασφάλιση των δημόσιων αγαθών (Υγεία, Παιδεία, Μεταφορές), την θέσπιση αξιοπρεπούς ελάχιστου κοινωνικού εισοδήματος. Ιδιαίτερη αιχμή της κοινωνικής πολιτικής, η θέσπιση κοινωνικού μισθού για τις πολύτεκνες μητέρες, ως αποφασιστικό μέτρο για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας που φέρει αντιμέτωπο τον ελληνικό λαό με το φάσμα της ιστορικής του εξαφάνισης.

12

Ένα μοντέλο που θα θέτει τέλος στον παρασιτικό νεοελληνικό καταναλωτισμό που κατέστρεψε τις πόλεις και τα χωριά μας, και μετέβαλε τον νεοέλληνα σ’ έναν ανοϊκό, ακαλλιέργητο υπήκοο της παγκόσμιας υπερκεφαλαιοκρατικής κοινωνίας του θεάματος. Που θα αποκαταστήσει το πνευματικό πεδίο της χώρας μας από την εκτεταμένη επιμόλυνση του σκουπιδοπολιτιστικού αγοραίου υποπροϊόντος που έχει κατεδαφίσει κάθε έννοια ιδιαίτερης πολιτιστικής ταυτότητας. Σε αυτή την κατεύθυνση αποφασιστικής σημασίας είναι ο αδιάκοπος αγώνας ενάντια στον υδροκεφαλισμό της Αθήνας που αναπαράγει και εν πολλοίς προκαλεί και ενισχύει  το παρασιτικό μοντέλο.

13

Ένα μοντέλο που ελέγχεται αποφασιστικά από μηχανισμούς δημόσιου και κοινωνικού ελέγχου μέριμνα των οποίων είναι η διασφάλιση της λειτουργίας του προς το συμφέρον του ελληνικού λαού.

14

Ως εκ τούτου, πρεσβεύουμε την ριζική αναδιαμόρφωση της ελληνικής πολιτείας. Την εγκατάλειψη της αποικιοκρατικής-βαυαροκρατικής παράδοσης του «κράτους-δυνάστη» μέσα από τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής δημοκρατικής παράδοσης των Κοινών.

15

Αυτή θα επιτευχθεί από ένα κύμα βαθιών επαναστατικών μεταρρυθμίσεων που θα υπακούουν στο τρίπτυχο: Συνταγματική αναθεώρηση, αποκέντρωση των θεσμών, εκδημοκρατισμός – έλεγχος της 4ης εξουσίας.

16

Στοιχεία της συνταγματικής αναθεώρησης: Εισαγωγή δεσμευτικών δημοψηφισμάτων, μέτρων κοινωνικού ελέγχου των αντιπροσώπων του λαού (λογοδοσία στην περιφέρειά τους και δυνατότητα ανάκλησης), θέσπιση δεύτερου νομοθετικού σώματος (σύγκλητος των ελληνικών περιφερειών με τη συμμετοχή του κυπριακού ελληνισμού και του ελληνισμού της διασποράς). Ουσιαστικές αρμοδιότητες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Περιορισμός της κομματοκρατικής ασυδοσίας και ουσιαστική διάκριση των εξουσιών.

17

Στοιχεία αποκέντρωσης των θεσμών: Γεωγραφική διασπορά των υπουργείων η των αρμοδιοτήτων τους και διερεύνηση της δυνατότητας μεταφοράς της πρωτεύουσας. Ενίσχυση του θεσμού της τοπικής αυτοδιοίκησης και μεταβίβαση σε αυτό σημαντικών εξουσιών, κατάργηση του άθλιου Καλλικράτη, εισαγωγή θεσμών δημοκρατικής αξιολόγησης του κράτους και των υπουργείων. Διεύρυνση του κοινωνικού ελέγχου μέσω της εισαγωγής του θεσμού περί «συμμετοχικών προϋπολογισμών» όπου αυτό καθίσταται εφικτό. Εισαγωγή θεσμών πολυμερών δημοκρατικών διαβουλεύσεων, και μηχανισμών ευρείας συναίνεσης για την κατάρτιση των νομοσχεδίων.  

18

Εκδημοκρατισμός της 4ης εξουσίας: Καταπολέμηση της διαπλοκής πλουτοκρατίας και ΜΜΕ. Νομοθετικό πλαίσιο για την αποκέντρωση της λειτουργίας τους, και κατάργηση του οιονεί μονοπωλίου της ιδιωτικής τηλεόρασης. Αποφασιστική ενίσχυση των δημόσιων ΜΜΕ, έντυπων, ηλεκτρονικών και διαδικτυακών. Μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη κοινοτικών, και συνεταιριστικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης για την δημοκρατική αποκέντρωση του δικαιώματος της Ελευθεροτυπίας.

19

Όλες οι τομές θα παραμείνουν ανέφικτες αν δεν συνοδευτούν από μια μεγάλη πνευματική-παιδευτική αναγέννηση. Γι’ αυτό και η πολιτιστική πολιτική βρίσκεται στο επίκεντρο του απελευθερωτικού μας εγχειρήματος. Νοούμενης τόσο ως ανακαίνιση της ελληνικής εκπαίδευσης, όσο και ευρύτερα, αποκατάστασης των μηχανισμών πολιτιστικής παραγωγής που κινδυνεύουν σήμερα με οριστική έκλειψη.

20

Εκπαίδευση. Αποκατάσταση του δημόσιου αγαθού της Παιδείας τόσο από την αγοραία ιδιωτική, όσο και από την κρατικιστική γραφειοκρατική του στρέβλωση. 

Χειραφέτηση της εκπαίδευσης από την παιδαγωγική της παγκοσμιοποίησης που επέβαλαν οι αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις των ινστιτούτων υπό την καθοδήγηση της ΕΕ (συνθήκη της Μπολόνια και της Πράγας), των Παγκόσμιων Οργανισμών (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου για την απελευθέρωση των εκπαιδευτικών υπηρεσιών) και των διακρατικών συμφωνιών (κυρίως με την Τουρκία, στο πλαίσιο της νέο-οθωμανικής ελληνοτουρκικής συνεργασίας).

Αποκατάσταση της ελληνικής Παιδείας και Ιστορίας μέσα από την αντικατάσταση των σημερινών εκπαιδευτικών εγχειριδίων. Τα οποία είναι καρπός της διαδικασίας που μόλις περιγράψαμε και γράφτηκαν για να προάγουν τον καταναλωτισμό, τον ατομικισμό, την ιστορική λήθη, και την ιδιωτεία με σκοπό να διαμορφώσουν τους υπηκόους της πλουτοκρατικής αεθνικής παγκοσμιοποίησης.

Η εκπαίδευση που επιθυμούμε πρέπει να αξιοποιεί την επιστημονική γνώση μέσα στο πλαίσιο της ελληνικής γλώσσας, και των παραδόσεων μας (του ορθόδοξου ήθους, της αρχαιοελληνικής αμεσοδημοκρατικής μεσότητας, της κοινοτικής παράδοσής μας επί τουρκοκρατίας)  για τη διαμόρφωση της συνείδησης των νέων γενεών, παράλληλα, με την επικοινωνία με τους άλλους λαούς και τα επιτεύγματά τους. Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αρνείται τον χυδαίο ανταγωνισμό και την «εκπαίδευση της αμάθειας», να προάγει μια παιδεία εθνική, οικουμενική, αληθινή. «Στο νου μου δεν έχω άλλο πάρεξ ελευθερία και γλώσσα».

21

Συγκεκριμένα:

Αποσύνδεση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από το πανεπιστήμιο. Να πάψει το Λύκειο να αποτελεί εξεταστικό κέντρο για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, και να βρει την χαμένη αυτοτέλειά του ως στάδιο ολοκλήρωσης της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Παρέχοντας υψηλή γενική παιδεία και τις πρώτες βάσεις για την μετέπειτα εξειδίκευση στην ανώτερη εκπαίδευση. Σύζευξη θεωρίας και πράξης, όχι στο σχολείο που τελεί ως άσυλο απομακρυσμένο από την κοινωνία. Αποφασιστική διασύνδεση της ανώτερης βαθμίδας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με τα πεδία της κοινωνικής πρακτικής –την οικονομία, τον δημόσιο χώρο, τον πολιτισμό.

Ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο για όλους. Άνοιγμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για όλο τον λαό. Τα κριτήρια και οι διαδικασίες ένταξης να καθορίζονται από την εκάστοτε σχολή, με αυστηρό δημόσιο έλεγχο ώστε να ικανοποιούν τις αρχές της ελεύθερης πρόσβασης στην τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και των ίσων ευκαιριών για όλους. Η αξιολόγηση των εισακτέων να γίνεται κατά την διάρκεια της φοίτησης και όχι κατά την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θέλουμε Πανεπιστήμια που να συνδυάζουν αποτελεσματικά την παροχή υψηλής γενικής παιδείας με την εξειδίκευση, για να μην παράγουν ιδιώτες, εξειδικευμένους αναλφάβητους, όπως σήμερα. Γι’ αυτό το λόγο, θα πρέπει να θεσπιστεί η ύπαρξη υποχρεωτικού κύκλου μαθημάτων Αγωγής του Πολίτη (Ιστορία, Φιλοσοφία, Πολιτικές Θεωρίες και Στοχασμός, παγκόσμια και ελληνική πολιτιστική γραμματεία) για όλες τις σχολές ανεξαρτήτως γνωστικού αντικειμένου. Ταυτόχρονα, όπως και στο Λύκειο, να επιδιώκεται η συνέχεια της στενής διασύνδεσης με τα πεδία της συλλογικής κοινωνικής πρακτικής –την παραγωγή, τον δημόσιο χώρο, τον πολιτισμό.

Αποφασιστική στήριξη της Τεχνικής Παιδείας στην Ελλάδα ως κύριος μοχλός ενίσχυσης της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης της χώρας. Η χώρα μας διαθέτει υψηλή παράδοση τεχνικής παιδείας, την οποία 30 χρόνια απόλυτης κυριαρχίας του παρασιτισμού απειλούν να την θέσουν αμετάκλητα στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Η αποκατάσταση του κύρους και της λειτουργίας της Τεχνικής Παιδείας, αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για την κοινωνική και οικονομική αναγέννηση της χώρας.    

22

Την εικοσαετία που μας πέρασε, ζήσαμε την απόλυτη κυριαρχία της κρατικιστικής πολιτιστικής πατρωνίας. Με το γενικό επίπεδο της κοινωνίας να καταβυθίζεται στα τάρταρα της πολιτιστικής παρακμής, και τις χορηγίες μεταξύ των ημετέρων καλλιτεχνών και συγγραφέων να αυξάνονται γεωμετρικά. Ωστόσο, το πολιτιστικό επίπεδο μιας χώρας δεν κρίνεται από τον βαθμό πλουτισμού της κυρίαρχης, μεταπρατικής κάστας των Γραμμάτων και των Τεχνών, αλλά από την κατά κεφαλήν καλλιέργεια του λαού. Και αυτό δεν είναι ζήτημα δευτερεύον σε μια κοινωνία. Ας μην ξεχνούμε, ότι στην περίοδο ακμής της, η Αρχαία Ελληνική Δημοκρατία υπήρξε κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς θεατροκρατία: Και ο τελευταίος πολίτης μετείχε της υψηλής παιδείας, ενώ η τραγωδία λειτουργούσε ως κεντρικός συλλογικός μηχανισμός πραγμάτευσης και ελέγχου των κεντρικών προτύπων της Πόλεως. Η νέα πολιτιστική πολιτική στηρίζεται στο τρίπτυχο: Εγκατάλειψη του πολιτιστικού μεταπρατισμού και των καταναλωτικών πολιτιστικών υποπροϊόντων, ανύψωση της πνευματικής στάθμης του ελληνικού λαού μέσω και της αποκατάστασης των κοινωνικών πολιτιστικών υποδομών (βιβλιοθήκες, δημόσια θέατρα και ωδεία, πλαίσιο υποστήριξης των τοπικών καλλιτεχνικών ομάδων κ.ο.κ.), κεντρική πολιτική μέριμνα ενίσχυσης της καλλιτεχνικής και συγγραφικής δημιουργίας πέρα από τις φαυλότητες των ημετέρων και την γραφειοκρατική πατρωνία.

 

Β΄ Η Ελλάδα μέσα στον κόσμο

1

Ο ελληνικός λαός σε όλη την ιστορική του πορεία στέκει απαρέγκλιτα στο πλευρό των αγωνιζόμενων για την ελευθερία λαών. Απέναντι στην συσσώρευση πλούτου και ισχύος που επιτείνει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, έθνους από έθνος, καθώς και την λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος.

2

Η Ελλάδα έχει αποτελέσει διά αιώνων θύμα της ληστρικής δυτικής αποικιοκρατίας και του γενοκτόνου τουρκικού επεκτατισμού. Ως εκ τούτου, από βιωματική-ιστορική θέση εναντιώνεται αποφασιστικά σε όλες τις άνισες, κατακτητικές, ιμπεριαλιστικές σχέσεις μέσα στο παγκόσμιο σύστημα. Η Ελλάδα είναι ένα μικρό κράτος, με τεράστια ιστορία και πολιτισμό. Μπορεί να επιβιώσει μόνον στο πλαίσιο ενός διεθνούς περιβάλλοντος, που σέβεται την πολιτιστική-εθνική ιδιαιτερότητα. Σε μια παγκοσμιότητα που συντελείται ως μωσαϊκό πολιτισμών και οργανώνεται βάσει θεσμών και μηχανισμών που αποτρέπουν την υπερβολική συσσώρευση ισχύος από πόλους του παγκόσμιου συστήματος σε βάρος άλλων.

3

Για όλα αυτά, η Ελλάδα πρέπει να στρατεύσει όλες τις δυνάμεις της στον αγώνα για την ανάδυση ενός δημοκρατικού, πολυπολικού κόσμου.

4

Η Ελλάδα ως ιστορικός χώρος των συνόρων διαθέτει πείρα αιώνων για την διαμεσολάβηση μεταξύ των μεγάλων πόλων ισχύος και των πολιτισμών. Από τα χρόνια του Βυζαντίου, έχει αναπτύσσει μια βαθιά τεχνογνωσία της ειρηνικής διαμεσολάβησης και της διεθνούς εξισορρόπησης των πόλων ισχύος της περιοχής: Γεγονός που έχει καταγραφεί και εκφράζεται ακόμα και σήμερα στους λαούς της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας.

5

Η χώρα μας μπορεί να αξιοποιήσει δημιουργικά την μεγάλη γεωπολιτική αξία που διαθέτει μόνον αν ενεργοποιήσει αυτόν τον ανεξάρτητο, διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής. Έναν ρόλο που σήμερα καθίσταται ιδιαίτερα επίκαιρος, καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη το δυτικό αποικιοκρατικό σχέδιο για την ολοκληρωτική αποδιάρθρωση της Νότιος και Νοτιοανατολικής Μεσογείου, και ευρύτερα της Μέσης Ανατολής. Γεγονός που έχει βυθίσει σε βαθύτατη αστάθεια ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό.

6

H ακεραιότητα και η συνοχή της χώρας μας απειλείται από τις νέες ηγεμονικές διαθέσεις της Δύσης, και ιδιαίτερα από την «Γερμανική Ευρώπη»  καθώς και από τον υπεραυταρχικό, σουνιτικό μονολιθισμό των τούρκικων Νέο-Οθωμανικών Δυνάμεων. Η Γερμανική Ευρώπη αποτελεί την τελευταία έκφραση της δυτικής αποικιοκρατίας και ο Νέο-οθωμανισμός εκείνην του τουρκικού επεκτατισμού. Αμφότερες οι δυνάμεις, αποτελούν τους μείζονες διαχρονικούς παράγοντες του εθνικού μας δράματος. Της αδυναμίας να ολοκληρωθούμε ως έθνος και κοινωνία, λόγω της πρόσκρουσής μας στην τραγική πραγματικότητα της εξάρτησης, της ανοιχτής κατοχής, της ξένης επιβολής –ακόμα και της γενοκτονίας σε ό,τι αφορά στον ελληνισμό της Ανατολής.

7

Η ελληνική εξωτερική πολιτική οργανώνεται στη λογική μιας Αντιστασιακής Στρατηγικής Αποτροπής των επεκτατικών αξιώσεων από την Δύση και Ανατολή.

8

Προσανατολίζεται να συντονιστεί με τους λαούς που αντιμετωπίζουν την ίδια ιστορική μοίρα στην περιοχή, αποσκοπώντας να χτίσει αντίβαρα ισχύος στις Μεγάλες Δυνάμεις που ενεργοποιούνται και αξιώνουν την υποδούλωση των μικρότερων λαών.

9

Κεντρικοί άξονες της Αντιστασιακής Στρατηγικής είναι η Βαλκανική Συνεργασία και η Μεσανατολική-Μεσογειακή Συννενόηση. Η προώθηση στρατηγικών συμμαχιών σε αυτές τις περιοχές, με τους Σέρβους, τους Βουλγάρους, τα αραβικά έθνη του ‘ενδιάμεσου χώρου’ (Αίγυπτος-Λίβανος-Παλαιστίνη), τους Κούρδους, τους Σύρους και τους θα διαμορφώσουν πλέγματα αποτροπής της Δυτικής Αποικιοκρατίας και του Τουρκικού Επεκτατισμού. Πρόκειται για μια ομπρέλα συμμαχιών των λαών εκείνων που έχουν συμφέρον στην εγκαθίδρυση μιας πολυπολικής, δημοκρατικής και μη-αποικιοκρατικής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Και είναι μια πολιτική που αξιοποιεί ιστορικές σχέσεις και το μεγάλο πολιτισμικό κεφάλαιο που διατηρεί η χώρα μας σε αυτές τις περιοχές.  Σε αυτά πλαίσια πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ρεαλισμό αλλά και εμμένοντας στις αρχές μας το ζήτημα του Ισραήλ. Η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να συντάσσεται με την ανάγκη δημιουργίας ανεξάρτητου Πᾳλαιστινιακού κράτους, γενικότερα της Αυτοδιάθεσης του παλαιστινιακού λαού, και να αντιτίθεται σε κάθε τυχοδιωκτική πολεμική ενέργεια, ενώ παράλληλα σε αυτή τη βάση μπορεί να αναπτύσσει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ.

10

Δευτερεύων άξονας, η συνεννόηση με ευρύτερες δυνάμεις που επιδιώκουν μια πολυπολική δημοκρατική τάξη. Ήτοι, την Κίνα και την Ρωσία, και την Λατινική Αμερική. 

Επίμετρο

Μέσα στις βροντές και τις θύελλες των παγκόσμιων αναδιατάξεων του 21ου αιώνα, μέσα στον πάταγο και τους λυγμούς από την κατάρρευση του νεοελληνικού παρασιτισμού, επιστρέφουμε πλησίστιοι στο πρόταγμα του Ρήγα Φεραίου: Μια Ελληνική Δημοκρατική Εξισωτική Επανάσταση με προμετωπίδα το τρίπτυχο: Κοινότητα Προσώπων-Έθνος Κοινοτήτων-Κοινότητα Εθνών. Κοινότητα προσώπων με την έννοια της υπέρβασης της καταναλωτικής εγωκρατίας προς μια κοινωνία του είναι, της αλληλεγγύης, της υψηλής πνευματικής καλλιέργειας. Έθνος κοινοτήτων, με την έννοια της εγκατάλειψης των παραδόσεων του κράτους δυνάστη και της δημιουργικής ανασυγκρότησης της ελληνικής δημοκρατικής Πολιτείας ισότητας. Κοινότητα Εθνών, με την έννοια του αγώνα για έναν ανοιχτό πολυπολικό κόσμο, μια παγκοσμιότητα που θα τελεί ως μωσαϊκό των εθνών και των πολιτισμών, ενάντια στην αποικιοκρατία και τα υπόλοιπα επεκτατικά συστήματα εκμετάλλευσης έθνους από έθνος και καθυπόταξης των λαών.   

 

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

ΚΙΝΗΜΑ ΑΡΔΗΝ: Διακήρυξη της 28η Οκτώβριου 2013

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Οκτωβρίου 2013

Η 28η Οκτωβρίου του 1940 αποτελεί μια κομβική και σημαδιακή ημερομηνία. Τότε, όπως και το 1821, ξεσηκώθηκε σύσσωμος και ομόθυμος ο ελληνικός λαός. Τότε, όπως και το 1821, άλλοι μεν βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή και άλλοι στα μετόπισθεν, αλλά όλοι φλογίζονταν εξ ίσου από το πάθος της αντίστασης και της ελευθερίας.

Σήμερα, βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε συνθήκες που απαιτούν τη συστράτευση ολόκληρου του λαού. Γι’ αυτό και επιμένουμε στον προφανή συμβολισμό της 28ης Οκτωβρίου γι’ αυτή την πρώτη πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Κινήματός μας:

 Γιατί απευθυνόμαστε σε όλους τους Έλληνες, άσχετα και πέρα από ιδεολογική και κομματική προέλευση.

Γιατί οι παλιές ιδεολογικές μορφές και διαχωρισμοί, όπως έχουν εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες, όχι μόνο έχουν αποδειχτεί ξεπερασμένοι και αναντίστοιχοι προς τις σημερινές ανάγκες του λαού μας αλλά και γιατί σήμερα δεν περισσεύει κυριολεκτικά κανείς. Όλοι μας κρινόμαστε, πλέον, όχι από γενικόλογες διακηρύξεις αλλά από τις πράξεις μας.

Πιστεύουμε πως είναι ανάγκη για έναν νέο, τρίτο κύκλο αγώνων του νεώτερου ελληνισμού. Ο οποίος θα ολοκληρώσει ό,τι άφησαν  λειψό οι δύο προηγούμενοι, και θα απαντήσει καταφατικά στην πρόκληση της εποχής – πρόκληση επιβίωσης για τον ελληνικό λαό.

 

*****

 

Ο πρώτος κύκλος αγώνων σφραγίζεται από την επανάσταση του 1821 και ολοκληρώνεται το 1922. Οι εκατόχρονοι αγώνες για την ανεξαρτησία του ελληνισμού θα μείνουν ημιτελείς, διότι δεν θα κατορθώσουν να απελευθερώσουν το σύνολο των ιστορικών ελληνικών εδαφών και  θα τσακιστούν πάνω στα βράχια των εμφυλίων πολέμων και της Εξάρτησης.

Ο δεύτερος κύκλος σφραγίζεται από την Εθνική Αντίσταση του 1940-1944, τον Αντιαποικιακό Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-1959 και τους μεγάλους λαϊκούς αγώνες της περιόδου 1960-1974 για Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία. Κι αυτοί οι αγώνες, παρότι θα οδηγήσουν στην αποτίναξη του ζυγού του παλατιού και την κατάκτηση σημαντικών κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, θα δοκιμαστούν από τους εμφυλίους και την Ξενοκρατία, ενώ δεν θα αποφύγουμε μια νέα εθνική συρρίκνωση στην Κύπρο.

Οι Έλληνες θα πληγούν παράλληλα από τις νέες, ύπουλες «σφαίρες από ζάχαρη» μιας ψευδεπίγραφης «Αλλαγής», η οποία θα εκφυλίσει τις ευγενικές αξίες και αρχές της Ελευθερίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, επιδιώκοντας να μεταλλάξει και τον ίδιο τον ελληνικό λαό σε μια μάζα μοναχικού πλήθους δίχως μνήμη και ταυτότητα.          

Αποτέλεσμα όλων αυτών το γεγονός ότι η πατρίδα μας απειλείται από ένα νέο, αμείλικτο φάσμα ολοκληρωτικής υποτέλειας. Που κομίζει, ταυτόχρονα, την εθνική υποδούλωση στη γερμανική Ευρώπη και την ισχυροποιούμενη νεο-οθωμανική Τουρκία, αλλά και την κοινωνική εξαθλίωση, καθώς θεριεύει η ασυδοσία των Δυνατών και η εκμετάλλευση των Αδυνάτων, η λεηλασία του εθνικού μας πλούτου, κοινωνικού και εθνικού, και ο βιασμός του φυσικού μας περιβάλλοντος.  

Έτσι, ο νέος κύκλος των αγώνων κουβαλάει μέσα του τους άλλους δύο ως ανεκπλήρωτη παρακαταθήκη, την ίδια στιγμή όμως τους ξεπερνάει καθώς πρέπει να απαντήσει στις σύγχρονες προκλήσεις:

Από τη μία, στο θεμελιώδες ζήτημα του παγκόσμιου χάους και της διεθνούς ανασφάλειας που προκαλούν οι δομικές ανισορροπίες ενός άδικου παγκόσμιου συστήματος, θεμελιωμένου επάνω στην αποικιοκρατία και την εκμετάλλευση έθνους από έθνος. Αφ’ ετέρου, στο αμείλικτο πολλαπλό αδιέξοδο, κοινωνικό, ανθρωπολογικό και οικολογικό, της ασύδοτης κεφαλαιοκρατίας – που απειλεί να ρίξει τις ανθρώπινες κοινωνίες στην άβυσσο ενός  «πολέμου όλων εναντίον όλων».

Σε αυτό το ασφυκτικό  διεθνές πλαίσιο, ο νεώτερος ελληνισμός αντιμετωπίζει μια κυριολεκτικά υπαρξιακή κρίση: απειλείται με εδαφική και δημογραφική συρρίκνωση, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση. Απειλείται  με μια καθολική και τελεσίδικη παρακμή, έχοντας απολέσει κάθε ταυτότητα και υπόσταση,  μεταβαλλόμενος  σε «συνοριακό χώρο» και απλό «πέρασμα» λαών. Στον 21ο αιώνα, ή θα ζήσουμε, πληρώνοντας όλα τα ληξιπρόθεσμα γραμμάτια της ιστορίας των τελευταίων αιώνων, είτε θα οδηγηθούμε στο ιστορικό μας τέλος ως αυτόνομο συλλογικό υποκείμενο – έθνος. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

 

*****

 

Ο ελληνικός λαός καλείται σήμερα και ταυτοχρόνως: να αποκαταστήσει όλους τους δεσμούς κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, καθώς η Πρόνοια καταρρέει, η ανεργία θεριεύει και το Κράτος της Αποικίας Χρέους στέκεται απέναντι, έτοιμο να κατασπαράξει ακόμα και το λιγοστό βιός που έχει απομείνει στη λαϊκή πλειοψηφία. Την ίδια στιγμή, πρέπει, και πάλι μόνος, να προχωρήσει στη διαμόρφωση ενός νέου οράματος για τον ελληνισμό του 21ου αιώνα, όρος για μια νέα πολιτεία, δημοκρατική, δίκαιη και εξισωτική – την ίδια στιγμή που θα αγωνίζεται για την παραγωγική ανασυγκρότηση και την πνευματική αναγέννηση:

Σε αυτόν τον τόπο, που έχει μεταβληθεί σε «οικόπεδο και αποικία», τίποτα δεν χαρίζεται και, ακόμα και οι νέοι που επιθυμούν να μείνουν και να δώσουν τον αγώνα, θα πρέπει οι ίδιοι να επινοήσουν τα μέσα του βιοπορισμού τους. Γιατί η παρασιτική οικονομία και κοινωνία έχει καταρρεύσει εντελώς, ενώ τα ερείπιά της είναι τοξικά και δεν έχουν τίποτα να «δώσουν» ώστε να αναδειχθούν οι νέες δυνατότητες που μας προσφέρουν η ιστορία και οι προοπτικές μας.

Παράλληλα, καλούμαστε να επεξεργαστούμε μια νέα εθνική στρατηγική, που θα αποτρέψει την ολοκληρωτική υπαγωγή μας σε ξένες σφαίρες επιρροής. Μια στρατηγική, για τα εθνικά θέματα και τις περιφερειακές συνεργασίες στα Βαλκάνια και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, που θα ενώσει τη δύναμη όλων των μικρών, απειλούμενων λαών και θα ορθώσει αποφασιστικό εμπόδιο στα σχέδια των περιφερειακών και παγκόσμιων υπερδυνάμεων για την καθυπόταξή μας.

Τέλος, και ίσως το σημαντικότερο, καλούμαστε να ανατρέψουμε δεκαετίες πολιτισμικής αποσύνθεσης και ηγεμονίας των αξιών της παγκοσμιοποίησης, της ισοπέδωσης, του αχαλίνωτου κέρδους, του εθνομηδενισμού, της διάλυσης των προτύπων, ακόμα και της ίδιας της ιστορικής μας συνέχειας, που είχαν σαν άμεση και έμμεση συνέπεια την ηθική εξαχρείωση που κυριαρχεί. Μια εξαχρείωση η οποία εκπορεύεται  από τα «πάνω», από τις κλεπτοκρατικές και διεφθαρμένες ελίτ, και διακλαδίζεται σε όλο το κοινωνικό σώμα, προσπαθώντας να κατασκευάσει μια κοινωνία συνενοχής.

 

 

*****

Όπως κατέδειξε η τελευταία απόπειρα του λαϊκού ξεσηκωμού στις πλατείες της χώρας, την περίοδο 2010-2011, η αγανάκτηση δεν αρκεί. Γι’ αυτό, αποφασιστικό ρόλο δεν θα παίξει μόνο η καταπολέμηση της περιρρέουσας κατάθλιψης και η αναβίωση της αντιστασιακής διάθεσης αλλά και η επεξεργασία ενός νέου αντιστασιακού σχεδίου.

Απαιτείται μια καθολική ρήξη με τον παλαιό πολιτικό κόσμο, τα χαρακτηριστικά και τις συνήθειές του, που εν πολλοίς έχουν μολύνει και το ίδιο το λαϊκό σώμα, και,  ταυτόχρονα, η διαμόρφωση, βήμα το βήμα, ενός ρηξικέλευθου και καινοτόμου πολιτικού προγράμματος. Ενός προγράμματος που απευθύνεται κατ’ εξοχήν στη μεγάλη μάζα των «αόρατων» ή «ανώνυμων» – δηλαδή, όσων αισθάνονται σήμερα αποξενωμένοι από το φθαρμένο και διεφθαρμένο  σύστημα. Απευθύνεται σε αυτόν τον κόσμο που κινήθηκε σε «υπόγειες διαδρομές», κατά την ύστερη μεταπολίτευση, αισθανόμενος αηδία και αποτροπιασμό για την πορεία παρακμής που έχει ακολουθήσει ο τόπος. Απευθύνεται προπαντός στους νέους που απειλούνται με νέο ξεριζωμό και «παιδομάζωμα».

Έχοντας συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα της ιστορικής περιόδου και πιστεύοντας ότι κομίζουμε κάτι ριζικά καινούργιο, για την αναγκαία νέα πολιτική και ιδεολογική σύνθεση που αυτή απαιτεί, συγκεντρωθήκαμε στην Αθήνα, την 28η Οκτωβρίου 2013, απ’ όλες τις γωνιές του ελλαδικού χώρου, της Κύπρου και της διασποράς, για να πραγματοποιήσουμε ένα βήμα προς τη μεγάλη πορεία της συγκρότησης ενός νέου αντιστασιακού πόλου, που θα παλέψει για μια πατρίδα ελεύθερη και δίκαιη, μέσα σε έναν δημοκρατικό, πολυπολικό κόσμο. Γι’ αυτό και αποφασίσαμε να συγκροτήσουμε ένα νέο πολιτικό σχήμα, το Κίνημα Άρδην, οι βασικές αρχές του οποίου περιγράφονται από το πεντάπτυχο: Πατριωτισμός, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογική ισορροπία, άμεση δημοκρατία, πνευματική αναγέννηση.  

Δεχόμαστε και επιζητούμε τη δημιουργική αφομοίωση όλων των παραδόσεων και διδαγμάτων  της ιστορίας του πλανήτη μας, όλες τις κατακτήσεις των άλλων λαών. Τις εντάσσουμε όμως στη δική μας παράδοση (στο ορθόδοξο ήθος, την αρχαιοελληνική αμεσοδημοκρατική μεσότητα, την κοινοτική παράδοσή), στην οποία θέλουμε να εντάξουμε οργανικά ξένες παραδόσεις και κατακτήσεις. Καλούμαστε, επί τέλους, επί ποινή ιστορικής εξαφανίσεως, να πάψουμε να μαϊμουδίζουμε ή απλώς να κοιτάμε προς τα πίσω. Αρνούμαστε το δίπολο, εισαγόμενος εκσυγχρονισμός ή παρελθοντολογική παράδοση, και επιθυμούμε μια σύγχρονη σύνθεση που συνοπτικά αποκαλούμε «εκσυγχρονισμό της παράδοσής μας».

 

*****

Το Κίνημα μας επιθυμεί να παρεμβαίνει ενεργά στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ως πρώτο γενικότερο πολιτικό στόχο θέτουμε την  επιδίωξη της καθόδου μας στις Ευρωεκλογές του 2014, καθώς και στις δημοτικές εκλογές, όπου αυτό είναι εφικτό.   

Παράλληλα, προγραμματίζουμε πέντε μεγάλες ιδεολογικοπολιτικές εκστρατείες, που θα διασαφηνίσουν στην πράξη τις επιδιώξεις και τον χαρακτήρα μας. 

Πρώτον, μια πλατειά εκστρατεία ενάντια στη νέα γερμανική Κατοχή  με:

Α) Το μποϋκοτάζ των γερμανικών προϊόντων και της γερμανικής πολιτιστικής διείσδυσης. Β) Την καταγγελία των νέων γκαουλάιτερ (Ράιχενμπαχ-Φούχτελ) και των μεθοδεύσεών τους για το ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου. Γ) Την αποκάλυψη των ντόπιων συμφερόντων που ταυτίζονται με τις δυνάμεις Κατοχής. Δ) Την πρακτική και ομόθυμη αντιμετώπιση της παρουσίας της τρόικας στην Ελλάδα.

Δεύτερον, μια καμπάνια ενάντια στη φυγή των νέων, εν πολλοίς πτυχιούχων, από τη χώρα. Διότι πρόκειται για τη χειρότερη λεηλασία που υφίσταται η χώρα μας σήμερα.

Τρίτον, μια ευρύτατη πρωτοβουλία για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και τη δημιουργία δομών αλληλεγγύης.

Τέταρτον, τη διαμόρφωση μιας νέας, ανεξάρτητης εθνικής στρατηγικής υπέρ της ειρήνης, της αυτοδιάθεσης των λαών, και ενός δημοκρατικού πολυπολικού κόσμου.

Πέμπτον, μια συστηματική παρέμβαση ενάντια στη διαφθορά και την κλεπτοκρατία, καθώς και για την αναθεώρηση του Συντάγματος προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης των θεσμών της άμεσης δημοκρατίας.

 

****

 

Παράλληλα, χρειαζόμαστε νέες μορφές οργάνωσης. Το ζητάει ο τόπος και η εποχή: Αυτό που καλούμαστε να κάνουμε είναι να σηκώσουμε το δημοκρατικό ιδεώδες από τις λάσπες της φαυλοκρατίας, της διαπλοκής και της παντοδυναμίας του χρήματος, και να του δώσουμε νέο περιεχόμενο.

Κι αυτό θα ξεκινήσει από τους ίδιους τους εαυτούς μας. Οργανωνόμαστε με βάση τις αρχές μας. Θέτουμε στο επίκεντρο ένα προγραμματικό κείμενο συμφωνίας και επιδιώκουμε την ενότητα στη βάση της ιδεολογικής συμφωνίας. Συγκροτούμε οργανώσεις και το δίκτυο της οργάνωσης. Οι πρώτες διαθέτουν την αυτοδυναμία τους, ενώ, την ίδια στιγμή, εντάσσονται οργανικά στο δίκτυο, διαμορφώνοντας δευτεροβάθμια όργανα, τα οποία λειτουργούν με τις αρχές της πραγματικής δημοκρατίας: προβλέπεται ανακλητότητα και έλεγχος από τη βάση, ενώ παλεύουμε για τον συστηματικό περιορισμό των διαφορών μεταξύ αυτών που αποφασίζουν και εκείνων που απλά εκτελούν. Όλα αυτά, τέλος, θα είναι κενό γράμμα, αν αφήσουμε την πολιτική δομή να ισοπεδώσει το άτομο και να εξαφανίσει τις ποιοτικές ιδιαιτερότητες και διαφορές. Στοχεύουμε ιδιαίτερα στη συμμετοχή των νέων ανθρώπων και των γυναικών ώστε να ξεπεραστούν, χωρίς καμία λογική ισοπέδωσης, οι ανισότητες πόλης-χωριού, νέων-ηλικιωμένων, ανδρών-γυναικών. Τέλος, αλλά εξ ίσου σημαντικό, επειδή αντιστρατευόμαστε έμπρακτα τον αθηνοκεντρισμό και την κυριολεκτική απομύζηση του ελληνισμού από την πρωτεύουσας του, δίνουμε προτεραιότητα στη συμμετοχή της περιφέρειας στις αποφάσεις χρησιμοποιώντας και τις δυνατότητες που δίνει η τεχνολογία  – τηλεδιασκέψεις, διαδικτυακή ισότιμη ενημέρωση, διαδικτυακά δημοψηφίσματα.

Το ευρύτερο μέτωπο ανατροπής που πρέπει να συγκροτηθεί στην πατρίδα μας θα πρέπει να στηρίζεται σε κοινές βασικές αρχές και κοινή δράση. Το εγχείρημά μας δεν σκοπεύει να θυσιάσει σε τίποτα τη φρεσκάδα του και τον ριζικά διαφορετικό πολιτικό του λόγο στον βωμό ευκαιριακών συμμαχιών και συγκολλήσεων.

Τέλος, για να υπερκεράσουμε την υπονόμευση και τον αποκλεισμό που ασκεί η «τηλε-ολιγαρχία», απέναντι σε κάθε αυθεντική φωνή, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε  αποφασιστικά τα νέα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παράλληλα με τις πολιτικές καμπάνιες και παρεμβάσεις, τις εφημερίδες, τα περιοδικά και τα βιβλία μας.

 

*****

 

Έχοντας ως απαρέγκλιτες αρχές τον διαρκή αγώνα για πραγματική δημοκρατία, τη συνέπεια και την ειλικρίνεια, καλούμε φίλους και φίλες σε έναν παρατεταμένο και δύσκολο αγώνα. Συγκροτούμαστε στη βάση των αρχών μας, αντιπαλεύουμε αποφασιστικά  την καθολική παρακμή και διεκδικούμε μια άλλη ποιότητα για την πολιτική μας έκφραση: Το πέρασμα από «το εγώ στο εμείς» του Μακρυγιάννη και, βέβαια, το «να κάνουμε τη ζωή μας ένα έργο τέχνης», όπως οραματίστηκαν τα τελευταία μεγάλα κινήματα χειραφέτησης. Ερχόμαστε από μακριά και σκοπεύουμε να πάμε ακόμα μακρύτερα, ακόμα ψηλότερα.

 Ούτε Ραγιάδες – Ούτε Δραπέτες, Ελεύθεροι

28 Οκτωβρίου 2013

ΑΡΔΗΝ

Κίνημα για Εθνική Ανεξαρτησία, Κοινωνική Χειραφέτηση, Οικολογική ισορροπία, Άμεση Δημοκρατία και Πνευματική Αναγέννηση 

 

ardin-rixi.gr  

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Μουσική παιδεία και δημιουργία στη σημερινή Ελλάδα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Οκτωβρίου 2013

 

Ἡ  ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ καί τό περιοδικό της νέος ΕΡΜΗΣ Ο ΛΟΓΙΟΣ ὀργανώνουν στίς 2 Νοεμβρίου 2013, ἡμέρα Σάββατο καί ὥρα 10:00 π.μ., ἡμερίδα μέ θέμα:

Μουσική παιδεία καί δημιουργία στή σημερινή Ἑλλάδα:

Καημοί παράλληλοι

Στήν ἡμερίδα πού θά πραγματοποιηθεῖ στήν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ περιοδικοῦ άρδην, Ξενοφῶντος 4, δίπλα στήν Πλατεῖα Συντάγματος, θά λάβουν μέρος μέ εἰκοσάλεπτες εἰσηγήσεις τους οἱ:

Α΄ μέρος (πρωί)

10:00: Δημήτρης Βαρελόπουλος, μουσικός, μουσικολόγος: Ελληνικές Ηχογραφήσεις: Μια ιστορική – ανθρωπολογική προσέγγιση του πεδίου της σύγχρονης ελληνικής μουσικής δημιουργίας

10:20: Χρῖστος Δάλκος, φιλόλογος: Ἡ νεοελληνική ψευδοφάνεια καί οἱ ὑπόγειοι παράλληλοι δρόμοι γλώσσας καί μουσικῆς ἔκφρασης

10:40: Ἀντώνης Ζέρβας, συγγραφέας: Νεοελληνικὴ λογοτεχνία καὶ «σοβαρὴ» μουσική: Ἕνα συνεχὲς παράδοξο

11:00: Κώστας Ζουράρις, πολιτειολόγος: Ἡ μουσικὴ ἐκπαιδευτικὴ ὀλιγωρία γιὰ τὸν μουσικοτραφῆ λαό μας

11:20 -11:50: Συζήτηση

11:50 -12:10: Διάλειμμα

12:10: Ἄγγελος Καλογερόπουλος, ποιητής, φιλόλογος, μουσικολόγος: Τὰ κενὰ τῆς μουσικῆς μας παιδείας: Οἱ συμπτώσεις τῶν ἀντιπάλων

12:30: Ἀλέξανδρος Καψοκαβάδης, μουσικός, ἐθνομουσικολόγος: Ἡ «ἀνεπίσημη» θεσμοθέτηση τῆς προφορικότητας στὴν «ἐπίσημη» μουσικὴ ἐκπαίδευση

12:50: Κωνσταντῖνος Μᾶρκος, καθηγητὴς ἐθνικῆς μουσικῆς: Σχέσεις βυζαντινῆς καὶ δημοτικῆς μουσικῆς

13:10: Νότης Μαυρουδής, συνθέτης – κιθαριστής: Μουσική και Δισκογραφικό τοπίο (Η αλλαγή παντού)

13:30-14:00: Συζήτηση

 

Β΄ μέρος (ἀπόγευμα)

18:00-20:00: Παρουσίαση μουσικῶν προτάσεων ἀπό τούς Δημήτρη Βαρελόπουλο, Σταῦρο Δάλκο, Γιῶργο Λυκούρα, Μουσικό Συγκρότημα Τὰ Μέλη τοῦ Λόγου, Μουσική Ὁμάδα Παρακλαυσίθυρον.

Γ΄ μέρος: Μουσικός ρεφενές (ἀπό 8μ.μ. μέχρι ὅσο πάει)

Μουσικό γλέντι στό ὁποῖο μπορεῖ νά συμμετάσχει μέ τό ὄργανο ἤ τή φωνή του ὅποιος ἐπιθυμεῖ (καί μπορεῖ, βεβαίως). Θά ὑπάρξουν ἐδέσματα καί κρασί σέ τιμές προσαρμοσμένες στίς συνθῆκες τῆς παρούσας κρίσης. Πρόκειται, ἄλλωστε, γιά τόν νέο Λόγιο Ἑρμῆ καί ὄχι γιά τόν Κερδῶο.

 

 

ardin-rixi.gr

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Leave a Comment »

Η ΘΡΑΚΗ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ.

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Οκτωβρίου 2013

ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΝΕΟ ΔΑΣΚΑΛΟ 
Προς: Τους Έλληνες συμπολίτες μας
Είναι γνωστό σε όλους πως το κράτος μας κάνει εδώ και χρόνια τα πάντα για να σώσει την αγαπημένη μας πατρίδα. Για να το επιτύχει αυτό έχει επιλέξει την οδό της οικονομικής μας εξαθλίωσης και παράλληλα της ψυχολογικής και ηθικής. Κάνει δηλαδή τα πάντα, για να μην κάνει τίποτα.
Την ίδια ώρα λοιπόν ,που στην ίδια χώρα οι περισσότεροι απογυμνώνονται οικονομικά (χάνοντας όλο και περισσότερα  στηρίγματα), σε κάποιους άλλους  χαρίζονται απλόχερα (με σχετική αμοιβαιότητα πάντα) χρηματικά πακέτα διόλου ευκαταφρόνητα τη σήμερον ημέρα.
Τώρα πολύ εύλογα θα αναρωτιέστε, ποιοι μπορεί να είναι αυτοί που καρπώνονται αυτά τα απλόχερα χαρισμένα δώρα. Κοιτάζοντας όμως κανείς για λίγο πια  το δέντρο και όχι το δάκτυλο, τότε χωρίς μεγάλη δυσκολία ξεκινά να αναζητά τον χρηματοδότη και όχι τον παραλήπτη.
Συνάδελφοι! Μπορεί για κάποιους από εσάς να είναι πολύ σημαντικό,  το ποιά παράταξη θα κερδίσει τις εκλογές  ή το ποιος συνάδελφος θα μας αντιπροσωπεύσει στα εκπαιδευτικά συμβούλια. Για μένα όμως σημαντικότερο όλων αυτών είναι το κάτω από ποια σημαία θα ξυπνήσει αύριο η οικογένειά μου και κάτω από ποια σημαία θα αναπαύονται οι παππούδες μου.
Κύριοι και κυρίες, κατάγομαι από την Θράκη, από την πόλη της Κομοτηνής. Εκεί από την 14 Μαΐου του 1920 τιμούμε και γιορτάζουμε κάθε χρόνο την απελευθέρωσή μας από τον τουρκικό ζυγό. Ξέρετε,  μετά από τα παρακάτω , δεν θα ‘ναι υπερβολή να δηλώσω πως ακόμη και μέχρι σήμερα ,το έτος 2012, ο τόπος μου διέπεται από κάποιας μορφής τουρκοκρατία.
Η Θράκη κατοικείται σήμερα από περίπου 350.000 ανθρώπους, Έλληνες, πολίτες. Γύρω στους 120.000 από αυτούς είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Αυτοί λοιπόν αποτελούν και τη γνωστή ελληνική μουσουλμανική μειονότητα. Οι 60.000 από τους 120.000 είναι οι τουρκοφανείς (κοινωνική ομάδα που διασπάται σε αρκετές μικτότερες υποομάδες). Γύρω στους 20.000 είναι οι Ρομά και  40.000 οι Πομάκοι.
Εδώ και πολλές δεκαετίες η τουρκική αλυτρωτική πολιτική, με την κρατική ανοχή-προδοσία, στα πλαίσια μιας ανύπαρκτης (κυρίως από την απέναντι πλευρά) ελληνοτουρκικής φιλίας, θέτει τις βάσεις και σπέρνει τους σπόρους της πολύ μεθοδικά, έτσι ώστε την στιγμή του θέρους να μαζέψει ευκολότερα πολύ περισσότερους καρπούς.
Έτσι λοιπόν ακόμα και η πιο καλόβουλη προσπάθεια ερμηνείας των κινήσεων της Τουρκίας στη Θράκη, είναι αδύνατον και ουτοπικό να μην καταλήξει στις προ πολλών ετών μελετημένες και σταδιακά υλοποιημένες και υλοποιούμενες βλέπεις των γειτόνων.
 
Το σχέδιο έχει ως εξής. Τουρκοποίηση του συνόλου του μουσουλμανικού πληθυσμού, δημιουργία θρακικού ζητήματος ( καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως του αυτοπροσδιορισμού), αίτημα για συνδιοίκηση, ανεξαρτητοποίηση και τελικά προσάρτηση. Και όλα αυτά, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, μόνο με την χρήση δημοψηφισμάτων.
Ποιο είναι λοιπόν το μέσο για να επιτευχτεί το σχέδιο; Η μη τουρκοφανής μουσουλμανική μειονότητα, η οποία ανέκαθεν και συστηματικά κακοποιείται από σύσσωμο το ελληνικό κράτος και αντιμετωπίζεται σαν κάτι ξένο, προβληματικό και εχθρικό.
Η λυσσαλέα και απρόσκοπτη γειτονική προπαγάνδα για την εμφύτευση τουρκικής συνείδησης στη μειονότητα και η παράλληλη και συστηματική αδιαφορία-κακοποίηση- προδοσία από μέρους της ελληνικής πολιτείας, σπρώχνουν όλο και πιο επικίνδυνα κοντά τη μειονότητα στην αγκαλιά της «μητέρας» Τουρκίας.
Επειδή είμαι λοιπόν και του επαγγέλματος γνωρίζω πως τα παραδείγματα είναι αυτά που μένουν. Παραπάνω μίλησα για χαρισμένα πακέτα χρημάτων από κάποιους σε  κάποιους άλλους και μάλιστα σας προκάλεσα να αναζητήσετε τον πομπό και όχι τον δέκτη.
500 ευρώ μηνιαίως είναι το ποσό που παρέχει ο ζάμπλουτος Τούρκος επιχειρηματίας Ομάρ Μπαμπά  για κάθε παιδί που εγκαταλείπει το ελληνικό σχολείο για να φοιτήσει σε ιδιωτικό μουσουλμανικό ιεροσπουδαστήριο, χάριν της ορθότερης εκμάθησης του Ισλάμ κατω από τη σκέπη βέβαια της τουρκικής κυβέρνησης.
1000 ευρώ ετησίως για κάθε κεφάλι ανήλικου κοριτσιού που θα φορά την παραδοσιακή τούρκικη μαντίλα (η οποία θεωρείται χρόνια τώρα παρωχημένη στην γείτονα) παρέχει άτυπα το τουρκικό προξενείο.
Το πομακόπουλο που ουδεμία σχέση έχει με την τούρκικη κουλτούρα και γλώσσα καλείται να μάθει δίχως άλλη επιλογή  τρείς άγνωστες προς αυτό γλώσσες, από την πρώτη κιόλας δημοτικού. Και αυτό γιατί η ελληνική πολιτεία δείχνει να μην αναγνωρίζει το πομάκικο κομμάτι της μουσουλμανικής μειονότητας και με τη βία σπρώχνει το μικρό παιδί στην σύγχυση, στην αμάθεια και έπειτα στην τουρκοποίηση καθώς μέσα στα μειονοτικά σχολεία οι γλώσσες που διδάσκονται είναι τα τούρκικα, τα αραβικά και τα ελληνικά( καμία αναφορά στα πομάκικα).
Εδώ και χρόνια προσφέρονται δωρεάν δορυφορικά πιάτα (συνδεδεμένα άμεσα με τα τούρκικα ραδιοτηλεοπτικά μέσα) κυρίως στα ορεινά χωριά της Θράκης (πομακοχώρια) όπου μέχρι σήμερα το σήμα των ελληνικών δικτύων δεν έχει φτάσει ή είναι ανεπαρκές.
Στο κέντρο της Κομοτηνής εδώ και κάποια χρόνια δεσπόζει ,κάτω από τη σκέπη ενός νεόκτιστου και πολυτελούς κτηρίου, η μεγαλοπρεπής τούρκικη τράπεζα Ζιράατ Μπανκ η οποία δανείζει, επιλεκτικά σε μουσουλμάνους αλλά και συλλόγους που φωνάζουν ότι είναι τούρκικοι,  με χαμηλά επιτόκια 3% ενώ οι ελληνικές με 14%. Αποτέλεσμα αυτών είναι ο χριστιανός να πουλά και ο μουσουλμάνος (η τράπεζα στην ουσία) να αγοράζει γη.
 
Ο εγκληματικός (όχι μόνο για τη Θράκη) Καλλικράτης μετέτρεψε τους δήμους της Κομοτηνής σε τέσσερεις, με αποτέλεσμα να μην ισχύει πλέον η κοινωνική ισορροπία στους πληθυσμούς των νέων δήμων και έτσι δυο από τους τέσσερεις δήμους να έχουν για άρχοντα μουσουλμάνο, εκλεκτό εννοείται του τουρκικού προξενείου και έτοιμο να λειτουργήσει προς όφελος  του.
Η επίσης εγκληματική κομματική λίστα έφερε επικίνδυνα αποτελέσματα στην περιοχή. Τα κόμματα που είχαν αξιώσεις στην περιοχή είχαν ως πρώτο όνομα στη λίστα μουσουλμάνο ( εκλεκτό του προξενείου) με αποτέλεσμα δύο από τους τρείς βο«υ»λευτές του νομού Ροδόπης να είναι  τελικά από τους παραπάνω «εκλεκτούς».
Όπως φαίνεται τα παραδείγματα είναι πολλά και τα συναντά κανείς καθημερινά και σε όλα τα κομμάτια της κοινωνίας της Θράκης. Το ζήτημα είναι ότι εφόσον το επίσημο κράτος εδώ και δεκαετίες  κάνει τα πάντα για να μην κάνει τίποτα, ο κλήρος πέφτει μόνο σε εμάς τους πολίτες. Εύλογα θα διερωτάται κανείς τι μπορεί να κάνει για να βοηθήσει. Το λιγότερο αλλά συνάμα σημαντικότατο που μπορεί να κάνει κάποιος από εδώ είναι αρχικά να ενημερωθεί για το ζήτημα και έπειτα να μεταλαμπαδεύσει το ζήτημα ως «ιεραπόστολος» και να το γνωστοποιήσει σε όσο το δυνατό περισσότερους συμπολίτες μας.
Στόχος δεν είναι η ελληνοποίηση των Πομάκων. Στόχος είναι η συνειδησιακή τους αφύπνιση. Όταν ο Πομάκος νιώσει Πομάκος τότε αυτόματα θα νιώσει και θα είναι Έλληνας!
 
Για περισσότερες πληροφορίες για το ζήτημα επισκεφθείτε την σελίδα των Πομάκων

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οι κυβερνήσεις όλης της ΕΕ ρημάζουν τα εισοδήματα των λαών

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Οκτωβρίου 2013

 Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

 
Γράφει ο Δελαστίκ :
«Με μεγάλη έκπληξη διαπιστώνουμε  ότι η πλούσια Ολλανδία, χώρα που δεν ανήκει καν στη νότια Ευρώπη, είχε το ίδιο ποσοστό μείωσης του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος με τη… φτωχή Πορτογαλία – για την ακρίβεια πτώση κατά 5,2% στην Ολλανδία και κατά 5,3% στην Πορτογαλία! Οι παρατηρήσεις αυτές μας οδηγούν σε ένα άλλο συμπέρασμα: πολλές από τις κυβερνήσεις των κρατών που ανήκουν στην ΕΕ έχουν εξαπολυθεί εναντίον των πολιτών τους και τους μειώνουν το εισόδημά τους με τις πολιτικές λιτότητας που ασκούν, ανεξάρτητα από το αν οι χώρες τους έχουν υπαχθεί σε καθεστώς μνημονιακής υποτέλειας ή όχι.
ΟΛΟ ΑΡΘΡΟ
 
 
Φρίκη προκαλούν τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Κομισιόν για τις μεταβολές που έχει υποστεί το πραγματικό Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ευρώπη | Leave a Comment »

Εξήντα δήμαρχοι συνεργαζόμενοι με τους Γερμανούς

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Οκτωβρίου 2013

 

Του Γιάννη Ξένου

Εξήντα Έλληνες δήμαρχοι και περιφερειάρχες και πολλοί ακόμα δημοτικοί παράγοντες συμμετείχαν στην 4η ελληνογερμανική συνέλευση δημάρχων που διεξήχθη στη Νυρεμβέργη το διήμερο 22 και 23 Οκτωβρίου. Η Ντόιτσε Βέλλε στο Δελτίο Τύπου που δημοσίευσε πανηγυρίζει «ενώ τον περασμένο χρόνο ακόμη, στην 3η Συνέλευση στη Θεσσαλονίκη, ο αριθμός των Ελλήνων δημάρχων δεν έφτανε ούτε τους 20, τώρα στον κατάλογο συμμετοχής της συνέλευσης αναγραφόταν τα ονόματα 60 δημάρχων και αντιδημάρχων, περιφερειαρχών» συνοδευόμενους από τους υπουργούς Γιάννη Μιχελάκη και Αθανάσιο Τσαφτάρη, εκπροσώπους υπουργείων και υπηρεσιών, αλλά και από τρία μελή του Αναπτυξιακού Τομέα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αναφέρει η Ντόιτσε Βέλλε. Παρακάτω το Δελτίο Τύπου συνεχίζει στον ίδιο τόνο «οι ενδοιασμοί, καχυποψίες αλλά και η άγνοια έχουν σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί.» Και πώς να μην πανηγυρίζουν οι Γερμανοί, όταν παρά όλα όσα έχουν επιβάλλει στην Ελλάδα συνεργάζονται μαζί τους εκατοντάδες δημοτικοί άρχοντες, η κεντρική πολιτική εξουσία, αλλά και η κατά τα άλλα αντιμνημονιακή αξιωματική αντιπολίτευση;

Το συνέδριο σηματοδότησε την ολοκλήρωση μιας πρώτης φάσης όσμωσης των ελληνικών δήμων και περιφερειών με το σύστημα Φούχτελ. Το προηγούμενο διάστημα ο Φούχτελ αλώνιζε όλη την επικράτεια και έβρισκε τους «πρόθυμους» δημάρχους που θα εντασσόταν στα σχέδια του. Το προηγούμενο διάστημα περισσότεροι από 80 Γερμανοί δήμαρχοι επισκέφτηκαν την Ελλάδα για θεματικές συζητήσεις, επικεντρωμένες γύρω από τη διαχείριση των απορριμμάτων και του νερού και σημαντικός αριθμός Ελλήνων δημάρχων επισκέφτηκαν τη Γερμανία. Μετά από αυτή τη φάση γνωριμίας, το σχέδιο του Φούχτελ περνά στην επόμενη φάση, η συνεργασία να περάσει στην ολοκλήρωση έργων. Και οι πόροι θα ανευρεθούν από το ΈΣΠΑ, το ξεκαθάρισε ο Φούχτελ: «Μπαίνουμε τώρα στη νέα προγραμματική περίοδο του ΕΣΠΑ 2014-2020. Το ζητούμενο είναι, να ορίσεις μεσούσης της κρίσης στόχους και να προετοιμάσεις τα προγράμματα που θα καταθέσεις για χρηματοδότηση έτσι ώστε να έχουν επιτυχία. Προς αυτήν την κατεύθυνση θα συμβάλει κατά πολύ η Ελληνογερμανική Συνέλευση.» Αυτό είναι το κόλπο των Γερμανών: με τα λεφτά του ΕΣΠΑ θα κάνουν δουλειές στην Ελλάδα, όπου υπάρχουν πρόθυμοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες. Δίπλα στο Φούχτελ ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ Κώστας Ασκούνης περιορίστηκε να δηλώσει: «Στην Ελλάδα δεν έχουμε μια ουσιαστική αποκέντρωση πόρων και αρμοδιοτήτων όπως υπάρχει στη Γερμανία… στην Ελλάδα χρειαζόμαστε ουσιαστική αποκέντρωση γιατί οι δήμοι είναι πιο κοντά στους πολίτες, αυτοί ξέρουν καλύτερα τα προβλήματα. Αυτό το μήνυμα μας μετέφεραν οι Γερμανοί δήμαρχοι και αυτό το μήνυμα εμείς θα το μεταφέρουμε στην κυβέρνηση», έξοχη δήλωση Έλληνα αιρετού άρχοντα, θα μεταφέρει το μήνυμα των Γερμανών στην ελληνική κυβέρνηση.

Τα ονόματα των παρευρισκόμενων δημάρχων και περιφερειαρχών, εκτός από κάποιες περιπτώσεις δημάρχων που πρωτοστατούν στα σχέδια του Φούχτελ, όπως του Μπουτάρη, του Τατούλη και του Κώστα Μπακογιάννη δε δόθηκαν στη δημοσιότητα. Οι Γερμανοί θέλουν να προστατεύσουν τους ανθρώπους τους. Αλλά και κανένα μεγάλο μέσο ενημέρωσης της χώρας μας δεν θέλησε να μας ενημερώσει για το ποιοι αιρετοί συμμετείχαν στο συνέδριο, αλλά και ποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ το παρακολούθησαν, λες και έκαναν κάτι επιλήψιμο. Ή μήπως έκαναν; Σε τοπικά μέσα ενημέρωσης όμως τα ονόματα διέρρευσαν και από μια πρόχειρη συγκέντρωση που κάναμε βρήκαμε τους παρακάτω:

Γιάννης Γρυπιώτης, Δήμαρχος Ευρώτα, Κώστας Αραβανής, Δήμαρχος Λευκάδας, Δημήτρης Δερβένης αντιδήμαρχος Βόλου, Φώτης Χατζηδιάκου,  Αντιπεριφερειάρχης Δωδεκανήσου εκ μέρους της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, Γιώργος Πατούλης δήμαρχος Αμαρουσίου, Νίκος Χαρδαλιάς Δήμαρχος Βύρωνα, συνοδευόμενος… από τον αντιδήμαρχο Ταραζώνα, Γιάννης Δεκαβάλλας, Δήμαρχος Σύρου – Ερμούπολης και πρόεδρος του Τοπικού Παραρτήματος Κυκλάδων, της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Νοτίου Αιγαίου, Γιάννης Γλυνός, Δήμαρχος Άνδρου, Μάκης Ιωσηφίδης, Δήμαρχος Αμυνταίου, Ηλίας Ευθυμιόπουλος Γενικός Διευθυντής του Ενεργειακού Γραφείου Αιγαίου και συντονιστής του Δικτύου Αειφόρων Νήσων, Αγγελική Σχοιναράκη Αντιδήμαρχος Ηρακλείου αντιπροσωπεύοντας τον δήμαρχο Γιάννη Κουράκη.

Από την Θεσσαλία παρευρέθηκαν Αντώνης Γκουντάρας, Δήμαρχος Αγιάς, Ευάγγελος Χατζηκυριάκος, Δήμαρχος Αλμυρού, Αθανάσιος Βαβύλης, Δημοτικός Σύμβουλος Τρικκαίων και Χρήστος Καραζούπης, Πρόεδρος της εθελοντικής περιβαλλοντικής ομάδας Αλμυρού, μέλος του πανελληνίου παρατηρητηρίου των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών και Διαμαντής Γκίκας Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Θεσσαλικών Συλλόγων Ευρώπης.

Οι δήμαρχοι που δεν είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με τους Γερμανούς επικυρίαρχους θα πρέπει να πιέσουν την ΚΕΔΕ να δώσει στη δημοσιότητα όσα συμφωνήθηκαν στη Νυρεμβέργη και ποιοι αυτοδιοικητικοί συμμετείχαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του είναι εντελώς εκτεθειμένος και φέρει μεγάλη ευθύνη που νομιμοποίησε αυτό το συνέδριο με την παρουσία του, διότι θέλοντας να πείσει ότι είναι έτοιμος να κυβερνήσει, μεταμορφώνεται και αυτός σταδιακά σε όργανο των Γερμανών. Όσον αφορά τους πρόθυμους δήμαρχους μια απάντηση τους αρμόζει, το μαύρισμα στις εκλογές, που δεν αργούν. Ψήφος σε αυτούς ισοδυναμεί με αποδοχή από την πλευρά μας αυτών που διαπράττει η Γερμανία τα τελευταία τρία χρόνια.

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Φοβερά στοιχεία της ελληνικής προσφοράς στον Β’ ΠΠ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 29 Οκτωβρίου 2013

Μια ματιά στα κάτωθι στοιχεία, αρκεί για να μας πείσει για το πόσο αποτυχημένοι είμαστε διπλωματικά και επικοινωνιακά, αφού παρότι καταβάλαμε αναλογικά βαρύτερο φόρο αίματος από κάθε άλλον, από τη Γερμανία ανεχόμαστε να ακούμε ότι συμφωνήσαμε στην παραίτηση από απαιτήσεις αποζημίωσης…

ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Ελλάς: 219
Νορβηγία 61
Γαλλία 43
Πολωνία 30
Βέλγιο 18
Ολλανδία 4
Γιουγκοσλαβία 3

Δανία 0 μέρες. [Οι Δανοί παραδόθηκαν σε έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ ο οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των ναζιστικών στρατευμάτων, ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή για να το πάει στο Βερολίνο και στον Χίτλερ…]
Τσεχοσλοβακία 0
Λουξεμβούργο 0

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Οι νεκροί Έλληνες στρατιώτες ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών στους 13.676. (Ο αριθμός αυτός είναι ασήμαντος μπροστά σε όσους χάθηκαν εκτός πεδίων μαχών)

Κατά την διάρκεια της τετραπλής κατοχής που ακολούθησε τα κατοχικά στρατεύματα εκτέλεσαν:

Αλβανοί: 1.165 (Πάργα, Μαργαρίτιο, Παραμυθία)
Ιταλοί: 8.000
Boύλγαροι: 25000
Γερμανοί: 50.000

Συνολικές απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες)

Ελλάς 10% (750.000)
Σοβιετική Ένωση 2,8%
Ολλανδία 2,2%
Γαλλία 2%
Πολωνία 1,8%
Γιουγκοσλαβία 1,7%
Βέλγιο 1,5%

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Πηγή: Ανθολόγιον Πατριδογνωσίας, Μενελάου Παγουλάτου

Κάρολος ντέ Γκώλ, Charles de Gaulle 1890-1970
Πρόεδρος τής Γαλλικής Δημοκρατίας 1958-1969, αρχηγός τής Γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο:

“Αδυνατώ να δώσω το δέον εύρος τής ευγνωμοσύνης πού αισθάνομαι γιά τήν ηρωική αντίσταση τού Λαού καί τών ηγετών τής Ελλάδος.”
(Από ομιλία του στό Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά τήν λήξη τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.)

Μωρίς Σουμάν, Maurice Schumann 1911-1992,
Υπουργός Εξωτερικών τής Γαλλίας 1969-1973, Μέλος τής Γαλλικής Ακαδημίας 1974
“Η Ελλάδα είναι τό σύμβολο της μαρτυρικής υποδουλωμένης, ματωμένης, αλλά ζωντανής Ευρώπης…Ποτέ μιά ήττα δέν υπήρξε τόσο τιμητική γιά κείνους πού τήν υπέστησαν”
(Από μήνυμά του πού απηύθυνε από τό BBC τού Λονδίνου στούς υποδουλωμένους λαούς τής Ευρώπης στίς 28 Απριλίου 1941, ημέρα πού ό Χίτλερ κατέλαβε τήν Αθήνα ύστερα από πόλεμο 6 μηνών κατά τού Μουσολίνι καί έξι εβδομάδων κάτα τού Χίτλερ.)

Joseph Vissarionovich Tzougasvili Stalin 1879-1953
Αρχηγός τής Σοβιετικής Ενώσεως από τό 1924 έως 1953
“Λυπάμαι διότι γηράσκω καί δέν θά ζήσω επί μακρόν διά νά ευγνωμονώ τόν Ελληνικόν Λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τόν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον.”
(Από ομιλία του πού μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας τήν 31 Ιανουαρίου 1943 μετά τήν νίκη τού Στάλιγκραντ καί τήν συνθηκολόγηση τού στρατάρχου Paulus.)

Μόσχα, Ραδιοφωνικός Σταθμός
“Επολεμήσατε άοπλοι καί ενικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, διοτι εκερδίσαμε χρόνο γιά να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι καί ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε”. (Όταν ο Χίτλερ επετέθη κατά τής Ε.Σ.Σ.Δ.)

Georgy Constantinovich Joucov 1896-1974
Στρατάρχης τού Σοβιετικού Στρατού
“Εάν ό Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στίς πόρτες τής Μόσχας, νά συγκρατήσει καί νά ανατρέψει τόν Γερμανικό χείμαρρο, τό οφείλει στόν Ελληνικό Λαό, πού καθυστέρησε τίς Γερμανικές μεραρχίες όλον τόν καιρό πού θά μπορούσαν νά μας γονατίσουν. Η γιγαντομαχία τής Κρήτης υπήρξε τό κορύφωμα τής Ελληνικής προσφοράς.”
(Απόσπασμα από τά απομνημονεύματά του γιά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.)

Μπενίτο Μουσολίνι, Benito Mousolini 1833-1945
Πρωθυπουργός τής Ιταλίας 1922-1945
“Ο πόλεμος μέ τήν Ελλάδα απέδειξεν ότι τίποτε δέν είναι ακλόνητον είς τά στρατιωτικά πράγματα καί ότι πάντοτε μάς περιμένουν εκπλήξεις.”
(Από λόγο πού εκφώνησε στίς 10/5/1941.)

Αδόλφος Χίτλερ, Hitler 1889-1945
Αρχηγός τού Γερμανικού κράτους 1889-1945
“Χάριν τής ιστορικής αληθείας οφείλω νά διαπιστώσω ότι μόνον οί Ελληνες, εξ’ όλων τών αντιπάλων οί οποίοι μέ αντιμετώπισαν, επολέμησαν μέ παράτολμον θάρρος καί υψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον…”
(Από λόγο πού εκφώνησε στίς 4 Μαΐου 1941 στό Ράιχσταγκ.)

Σέρ Άντονυ Ηντεν, Sir Robert Antony Eden 1897-1977
Υπουργός Πολέμου καί Εξωτερικών της Βρεταννίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Βρεταννίας 1955-1957
“Ασχέτως πρός ότι θα πούν οι ιστορικοί τού μέλλοντος, εκείνο τό οποίον μπορούμε να πούμε εμείς τώρα, είναι ότι η Ελλάς έδωσε αλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ότι αυτή υπήρξε η αφορμή τής επανάστασης στήν Γιουγκοσλαβία, ότι αυτή εκράτησε τούς Γερμανούς στό ηπειρωτικό έδαφος καί στήν Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι αυτή ανέτρεψε τήν χρονολογική σειρά όλων τών σχεδίων τού Γερμανικού Επιτελείου καί έτσι έφερε γενική μεταβολή στήν όλη πορεία τού πολέμου καί ενικήσαμε.”
(Από λόγο του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 24/09/1942.)

Τσώρτσιλ, Winston Churchil 1874-1965
Πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
“Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δέν αποδίδει τό ελάχιστο εκείνων τών πράξεων αυτοθυσίας τών Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα τών εθνών, κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ανθρώπινη ελευθερία καί αξιοπρέπειαν.”
“Εάν δέν υπήρχε η ανδρεία τών Ελλήνων καί ή γενναιοψυχία τους, ή έκβαση τού Β’ Παγκόσμιο Πολέμου θά ήταν ακαθόριστη.”
(Από ομιλία του στό Αγγλικό κοινοβούλιο στίς 24 Απριλίου 1941.)

“Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οί Ελληνες πολεμούν σάν ήρωες. Τώρα θά λέμε: Οί ήρωες πολεμούν σάν Έλληνες.”
(Από λόγο πού εκφώνησε από τό BBC τίς πρώτες ημέρες τού Ελληνοϊταλικού πολέμου.)
“Μαχόμενοι οί Έλληνες εναντίον τού κοινού εχθρού θά μοιρασθούν μαζί μας τά αγαθά τής ειρήνης.”
(Από λόγο πού εξεφώνησε στίς 28 Οκτωβρίου 1940, όταν επετέθη ή Ιταλία κατά τής Ελλάδας.)

Sir Harold Leofric George Alexander 1891-1969
Βρετανός Στρατάρχης κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
“Δέν θά ήταν υπερβολή νά πούμε ότι ή Ελλάς ανέτρεψε τό σύνολο τών σχεδίων τής Γερμανίας εξαναγκάσασα αυτήν νά αναβάλει γιά έξι εβδομάδες τήν επίθεση κατά τής Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποιά θά ήταν ή θέση τής Σοβιετικής Ενώσεως χωρίς τήν Ελλάδα.”
(Από ομιλία του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 28 Οκτωβρίου 1941.)

Γεώργιος ΣΤ’ (1898-1952)
Βασιλεύς τής Μεγάλης Βρετανίας 1936-1952
“Ο μεγαλοπρεπής αγών τής Ελλάδος, υπήρξε ή πρώτη μεγάλη καμπή τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.”
(Από λόγο του στο κοινοβούλιον τόν Μάιον 1945.)

Φραγκλίνος Ρούσβελτ, Roosvelt 1882-1945
Πρόεδρος τών Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής 1932-1945
“Εις τήν Ελλάδα παρασχέθη τήν 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών διά ν’αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά καί τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία νά παρείχετο, ή απάντησις θά ήτο ή ίδια.”
“Οί Έλληνες εδίδαξαν δία μέσου τών αιώνων τήν αξιοπρέπειαν. Οταν όλος ό κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ό Ελληνικός λαός ετόλμησε νά αμφισβητήσει τό αήττητον τού γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας τό υπερήφανον πνεύμα τής ελευθερίας.”
(Από ραδιοφωνικό λόγο πού εξεφώνησε στίς 10/6/1943.)

“Ο ηρωικός αγών τού ελληνικού λαού… κατά τής επιθέσεως τής Γερμανίας, αφού τόσον παταγωδώς ενίκησε τούς Ιταλούς στήν απόπειρά τους νά εισβάλλουν στό ελληνικό έδαφος, γέμισε μέ ενθουσιασμό τίς καρδιές τού αμερικανικού λαού καί εκίνησε τήν συμπάθειά του. Πρό ενός καί πλέον αιώνος, κατά τόν πόλεμον τής ελληνικής ανεξαρτησίας, τό εθνος μας… εξέφρασε τήν φλογερή του συμπάθεια γιά τούς Ελληνες καί ευχότανε γιά τήν ελληνική νίκη…”
(Δήλωσή του στό Υπατο Συμβούλιο τής Αχέπα στίς 25/04/1941, πού μεταδώθηκε ραδιοφωνικά από τόν Λευκό Οίκο.)

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: “10 Απριλίου 1941, μετά τήν Συνθηκολόγησι μέ τήν Γερμανία παραδίδονται τά οχυρά Παλιουριώτες καί Ρούπελ. Οί Γερμανοί εκφράζουν τόν θαυμασμό τους στούς Ελληνες στρατιώτες, δηλώνουν ότι αποτελεί τιμή καί υπερηφάνεια τό ότι είχαν σάν αντίπαλο έναν τέτοιο στρατό καί ζητούν από τόν Έλληνα διοικητή νά επιθεωρήση τόν Γερμανικό στρατό ώς ένδειξι τιμής καί αναγνωρίσεως! Η Γερμανική Σημαία υψώνεται μόνο μετά τήν πλήρη αποχώρηση τού Ελληνικού Στρατού.

“Ενας Γερμανός αξιωματικός τής αεροπορίας εδήλωσε στόν διοικητή τής ομάδος μεραρχιών Ανατολικής Μακεδονίας αντιστράτηγον Δέδεν ότι ό Ελληνικός Στρατός ήταν ό πρώτος στρατός στόν οποίον τά στούκας δέν προκάλεσαν πανικό. “Οι στρατιώται σας’’ είπε, ’’αντί νά φεύγουν αλλόφρονες, όπως έκαναν είς τήν Γαλλία καί τήν Πολωνία, μας επυροβόλουν από τας θέσεις των.’’

ΑΙΣΧΥΛΟΣ: ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟΙ ΕΜΕΙΣ, (ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ) ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ, ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ

 

http://www.defence-point.gr/news/?p=87716

Posted in Ελλάδα, Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οἱ νίκες δὲν στηρίζονται σὲ ΝΑΙ συμβιβασμοῦ. Στηρίζονται σὲ ΟΧΙ ἡρωισμοῦ.

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Οκτωβρίου 2013

Βαρυσήμαντη δήλωση του Μητροπολίτη Μεσογαίας!

 
ΝικόλαοςΟι εθνικές νίκες δεν στη-ρίζονται σε “ναι” συμβιβασμού, αλλά σε “ΟΧΙ” ηρωϊσμού
Ένα μήνυμα με βαθιά πολιτικό περιε-χόμενο και εθνικό προσανατολισμό, έστειλε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος.

Ο ιεράρχης που διακρίνεται για την “άλλη λογική” με την οποία προσεγγίζει τον ρόλο της Εκκλησίας, σε μια εποχή κρίσης, βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης, συνδέει το “ΟΧΙ” της Ελλάδας προς τις δυνάμεις του φασισμού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη σημερινή πραγματικότητα από τις αρνητικές συνέπειες της οποίας απειλείται ευθέως η ελληνική κοινωνία.

Ακολουθεί το μήνυμα του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαου:

Σήμερα γιορτάζουμε μιὰ μέρα δόξας τῆς ἱστορίας μας, μιὰ μέρα πανηγυρικῆς ἀπόδειξης τῆς ἡρωικῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς μας. Ὅλοι οἱ τότε ἰσχυροί, Γερμανοὶ καὶ Ἰταλοί, ἐναντίον μας. Οἱ…. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Οκτωβρίου 2013

«Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον». Εκεί κλεισμένος ο Αντώνης μέσα στον κήπο των Χρυσανθέμων, δεν ακούει την βοή των πλησιαζόντων γεγονότων. Είπα να αναπνεύσω ιώδιο περπατώντας καμιά ώρα παραλιακά στην Βάρκιζα. Είναι ο κόσμος μου, αυτό το θεσπέσιο μέρος. Εδώ ζω το τελευταίο τέταρτο του αιώνα. Μια ώρα προγραμμάτισα, έγιναν έξη. Συνάντησα φίλους, κάθισα στους συλλόγους εκεί στο λιμανάκι, μετά μου φώναξαν για ένα ποτό σε παρακείμενο καφέ και μέχρι να πάω και να έλθω από την πλαζ μέχρι την άλλη άκρη, μίλησα με δεκάδες φίλους, γνωστούς και άλλους που τους συνόδευαν. Αποτυπώνω μερικά που άκουσα.

            Όλοι –μα κυριολεκτικά όλοι– λέγανε τα ίδια ή παρόμοια. Αίσθηση ήττας, απογοήτευση, απόγνωση, αγωνία για το αβέβαια μέλλον, το δικό τους και των παιδιών τους. Ψυχική εξουθένωση, αίσθηση απώλειας της ελευθερίας και αίσθηση ταπείνωσης του πνεύματος. Για όποιον κατανοεί τι σημαίνει ταπείνωση του πνεύματος είναι το ισοδύναμο του θανάτου για τον άνθρωπο και του συλλογικού θανάτου για τα έθνη.

Ακόμη και υπό ξένη κατοχή το πνεύμα μένει ελεύθερο. Όταν όμως το καταστέλλουν εγχώριοι το πνεύμα αρρωστά και πεθαίνει. Το νόημα και οι σκοποί της ζωής χάνονται. Εξατμίζονται μέρα με την μέρα. Σκοποί και νοήματα βουλιάζουν μέσα στην καταστολή τους από την υποτακτική εθνοκτόνο διακυβέρνηση που κατάντησε έρμαιο ξένων. Την δίψα για ζωή, την δημιουργικότητα και το ένστικτο ότι πρέπει να επιβιώσουμε και να αφήσουμε απογόνους τα εξοντώνουν οι κατεξουσιαστικές οικονομικές αποφάσεις. Κτυπιέται αλύπητα η ιδιωτική τους σφαίρα. Δυναμιτίζουν τον μόχθο και τον κόπο γενεών και γενεών. Κλείνουν την πόρτα του σπιτιού τους αλλά τα εχθρικά ξενόβαλτα φιρμάνια είναι μέσα.

            Η ένταση, μου είπαν πολλοί, διαιρεί και διχάζει. Δυσφορία και εντάσεις μέσα στις οικογένειες, διαζύγια και πλήγματα κατά των οικογενειακών δεσμών μεταξύ ανθρώπων που ποτέ δεν θα συγκρούονταν. Ανθρώπων που ποτέ και σε τίποτα δεν έφταιξαν παρά μόνο ατύχησαν να εμπιστευτούν κάποιο Κώστα, κάποιο Γιώργο, κάποιο Κωστάκη και κάποιο Μπένο.

Νοικοκυραίοι αλλά αναίτια χρεωκοπημένοι. Ο ένας άσκοπα και ανόητα μας έριξε στον λάκκο των λεόντων της ΟΝΕ (http://www.ifestosedu.gr/111ONEGreeceWarning.htm), ο άλλος έβλεπε βίντεο αντί να κυβερνά, ο επόμενος αφού έψαχνε … παγκόσμια κυβέρνηση και δεν την βρήκε κραύγασε «ο τιτανικός βυθίζεται», ο αφιλότιμος, καλώντας εκατομμύρια κερδοσκόπους να απαλλαγούν από καθετί Ελληνικό, εκτινάσσοντας έτσι τα χρέη με συνέπεια την υποτίμηση όλων των δημόσιων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων.

Στους ανθρώπους πλέον διακρίνεις μια τάση για απάθεια και εγκατάλειψη. Οι πολίτες είναι κουρασμένοι από τις κακουχίες της εφορίας, των χαρατσιών, των «ειδικών εισφορών», κατασχέσεις μισθών και περιουσιών από φοβισμένους εφοριακούς, επιχειρήσεις που κλείνουν και ακριβοπληρωμένα μαγαζιά και διαμερίσματα που μένουν στο «ενοικιάζεται». Διογκωμένοι λογαριασμοί, περιουσίες που αργοπεθαίνουν γιατί «τίποτα δεν πουλιέται και τίποτα δεν αγοράζεται», κουρέματα μισθών, τηλεφωνήματα από άγνωστά τους κοράκια των τραπεζών που απειλούν να τους αρπάξουν τα σπίτια τους, τις επιχειρήσεις τους και τα υποστατικά τους.

            Ξανά και ξανά ενώ περπατούσα παραλιακά στην Βάρκιζα, σταματούσα και μιλούσα και μετά ξεκίναγα για να μου φωνάξουν να καθίσω λίγο πιο κάτω. Άκουγα και ξανάκουγα τα πιο φρικτά πράγματα, τα ίδια που ακούμε πλέον ολοένα πιο συχνά. Μεταξύ άλλων, άκουσα φίλο να μιλά για φίλο του φαρμακοποιό που αυτοκτόνησε μόλις χθες. Οι αυτοκτονίες γίνονται κύρια αιτία θανάτου και η μετανάστευση κύρια αιτία εθνικής αποδυνάμωσης.

Φιλικό ζευγάρι που συνάντησα, επίσης με συγκλόνισε. Αυτή άνεργος αυτός με «κουρεμένο» μισθό, δεν τα βγάζουν πέρα και αναγκάστηκαν να κάνουν έκτρωση. Πάει το παιδί που ήξερα ότι τόσο πολύ ήθελαν. Αυτοί έκαναν έκτρωση. Άλλοι με τους οποίους επίσης αντάλλαξα μερικά λόγια, μου έλεγαν ότι μετάνιωσαν που έκαναν παιδιά. Είναι κατιτί που και αυτό ακούεται ολοένα και πια συχνά. «Τέτοιο άθλιο γένος που δέχεται να το υποτάσσουν και να μην αντιδρά», μου είπε ένας άλλος παλιός γνωστός μου, «δεν του αξίζει να αναπαράγεται». Για να συμπληρώσει: «Είναι ανεπίστροφο. Δεν έχουμε μέλλον. Μας υποτάσσουν, μας καταστέλλουν και μας εκποιούν στους ξένους».

Τον συνόδευε διευθυντής παραρτήματος τράπεζας που γνώριζε από δάνεια νοικοκυριών και τις επιχειρήσεων. Με πληροφόρησε: «Ναι μας εκποιούν. Κερδοσκόποι αγοράζουν τα δάνεια για 20% ή 30% με σκοπό να τα πωλήσουν στο μέλλον 40% ή 50% ή και 60 μελλοντικά. Να κερδίσουν έτσι κολοσσιαία ποσά». Και πως θα μας τα πωλήσουν, αντέταξα. Απορώντας για την ερώτηση απάντησε: «Ποντάρουν ότι αφού μας εξαθλιώσουν και καταντήσουν δουλοπάροικους θα εγκαθιδρύσουν εκτελεστές των συμφερόντων τους. Εγχώριους πραιτοριανούς χειρότερους από τους τωρινούς για να τους κάνουν τις βρωμοδουλειές τους».

Ότι άκουσα και ότι συζήτησα αποπνέει απώλεια εμπιστοσύνης στο κράτος και στο σύστημα διακυβέρνησης των περασμένων δεκαετιών. Αηδία για την δυσοσμία που αναδύεται από το σάπιο παλαιοκομματικό σύστημα. Ταυτόχρονα και απόγνωση γιατί δεν ξέρουν πως θα τους διώξουν. Απόγνωση γιατί οι πολίτες δεν γνωρίζουν τον τρόπο να πάρει η κοινωνία την εξουσία στα χέρια. Πως θα περάσουν τις πολιτικές συμπληγάδες. Στην μια πλευρά είναι οι υποτακτικοί που κατέχουν τώρα την εξουσία. Στην άλλη ο Αλέξης και η παρέα του των Εξαρχείων. Οι τελευταίοι θέλουν να κυβερνήσουν, αλλά δεν τίμησαν ούτε μια φορά την πατρίδα, οι αφιλότιμοι. Ούτε μια φορά δεν είπαν την φράση «Ελληνική Εθνική Ανεξαρτησία». Οι πρώτοι την παραδίδουν χειροπόδαρα δεμένη και οι δεύτεροι ροκανισμένοι από την εθνομηδενιστική λαίλαπα αισθάνονται αλλεργία μόνο και μόνο με το άκουσμά της φράσης «Εθνική Ανεξαρτησία».   

Το καλύτερο το είπε ένας πρώην φοιτητής μου τώρα επιχειρηματίας με καταβολές σε δύο ευρωπαϊκά κράτη, την Ελλάδα και την Γερμανία. Εγώ είμαι πλούσιος, μου είπε, μπορώ να πάω στην Γερμανία όπου η οικογένειά μου έχει πολλά λεφτά. Όμως τι να τα κάνω στα ξένα. Και τι να κάνω εδώ όντας πλούσιος όταν βλέπω τους περισσότερους να δυστυχούν γύρω μου. Τους νοικοκυραίους να βουλιάζουν και τον μέσο Έλληνα να δυστυχεί. Δεν θυμάσαι τον Περικλή στις δημηγορίες του Θουκυδίδη, μου είπε με νόημα. Εάν η πολιτεία δεν πάει καλά όλοι βλάπτονται και όλοι δυστυχούν.

Είναι δε φιλειρηνικοί οι Έλληνες. Τι να κάνουν; «Να πάρουν τους δρόμους και να ανατρέψουν το κράτος», με ρώτησε ένας απεγνωσμένος νοικοκύρης. Το ίδιο μου είπε αλλά με διαφορετικά λόγια και ένας νομικός με διδακτορικό: «Ενώ το εγχώριο σύστημα πραιτοριανών της τροϊκανής κατοχής καταστέλλει καθημερινά την πολιτειακή νομιμότητα, τους νόμους, τα συντάγματα και αποδυναμώνει την κοινωνική νομιμοποίηση του κράτους, η βίαιη εξέγερση θα φέρει μια από τα ίδια». Πρέπει να γίνει κάποιο θαύμα, πρόσθεσε. Να εξαφανιστούν οι σάπιοι. Μια δεκάδα ανθρώπων να διακυβερνήσει την χώρα. Θυμόταν τι είχα γράψει στον Αντώνη Σαμαρά σε παρέμβαση που είχε τότε μεγάλης δημοσιότητας τον Φεβρουάριο του 2012. Στο «Διάγγελμα του δεκαεξάχρονου» (http://www.ifestosedu.gr/110dekaexaxronos.htm), μου είπε, και σε άλλες μεταγενέστερες παρεμβάσεις σου, πρότεινες πολλά και λογικά:

            Πρώτον, να πει στους Έλληνες Πολίτες ότι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια απαιτεί θυσίες. Να ζούμε με όσα παράγουμε (ακόμη και εάν χρειαστεί για ένα εξάμηνο να κυκλοφορούμε με μετρό και με λεωφορείο αντί αυτοκίνητα). Ταυτόχρονα, οι τράπεζες που πήραν αμύθητα ποσά πάνε στο δημόσιο. Το κράτος εγγυάται πως κανείς δεν θα εκποιήσει τις περιουσίες, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, τις επιχειρήσεις ή άλλο ελληνικό πλούτο τον οποίο γενεές γενεών Ελλήνων μάζεψαν, φύλαξαν και επένδυσαν.

            Δεύτερον, να δημεύσει τις περιουσίες των κλεπταποδόχων και φοροφυγάδων που έβγαλαν δεκάδες δισεκατομμύρια στο εξωτερικό (οι γνωστές «ληστές των λιστών») και να πιέσει αφόρητα τις ξένες κυβερνήσεις να επιστραφούν τα κλεμμένα.

            Τρίτον, με την βοήθεια των αναρίθμητων λαμπρών επιστημόνων που διαθέτουμε να ιεραρχηθούν τα χρέη. Για παράδειγμα, να διαγραφούν όσα αποδεδειγμένα οφείλονται στην θηριωδία των κερδοσκόπων. Να τύχουν διαπραγμάτευσης για επιμήκυνση όσα θεμιτά τα χρωστάμε. Να απαιτήσει διαγραφές λόγω δικών τους εμπορικών πλεονασμάτων (πχ των Γερμανών) και δικών μας ελλειμμάτων (γιατί διαφορετικά η ΕΕ δεν είναι το υψηλό ιδεώδες που κήρυτταν αλλά μια παγίδα κρατών απατεώνων και κρατών ληστών). Χρησιμοποιώντας δικά τους λόγια να απαιτήσει διαγραφή όσων χρεών οφείλονται στα φρικτά ελλείμματα ευρωπαϊκής και διεθνούς οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης. Και τα λοιπά.

            Τέταρτον, να επιστρατεύσει τους σήμερα ανενεργούς λαμπρούς ανώτατους κρατικούς λειτουργούς για να γίνει διαπραγμάτευση πολλών επιπέδων και πολλών ειδών (http://www.ifestosedu.gr/111EUNegotiation.htm). Μένουμε απαθείς ενώ πολλά μπορούμε να κάνουμε Η ΕΕ είναι ένα εξαιρετικά κατακερματισμένο και ρευστό διακρατικό σύστημα που προσφέρεται για σχετικά «εύκολη» διαπραγμάτευση. Βασικά ποτέ και σε κανένα άλλο διεθνές πεδίο του παρελθόντος ή του παρόντος ένα μικρό κράτος δεν είχε τέτοια ευχέρεια για να κινηθεί ευέλικτα και να επιδιώξει τα συμφέροντά του. Το Κοινοτικό σύστημα είναι γεμάτο  αντιθέσεις, αντιφάσεις, φιλίες, έχθρες, χιλιάδες θεσμούς, δεκάδες κράτη με εσωτερικές διαιρέσεις και άπειρες εξωτερικές διασυνδέσεις, και όλα αυτά ρευστά και μεταλλασσόμενα. Μιλάμε για εκστρατεία διαφώτισης, πίεσης, συγκρότησης συμμαχιών, απαιτήσεων και προτάσεων. Που πρέπει να γίνονται όμως με γνώση και σοβαρότητα. Προσκόλληση επίσης στο εθνικό συμφέρον και τίποτα άλλο.

            Πέμπτον, όπως και άλλα μικρότερα κράτη της ΕΕ στο παρελθόν να γίνει καταλύτης πρωτοβουλιών μεταρρύθμισης του τερατώδους υπερκρατικού συστήματος που δημιουργήθηκε και που κατάντησε να είναι όχι ένα υπερεθνικό σύστημα ειρήνης και ευημερίας αλλά ένας θηριώδης καταπιεστικός μηχανισμός εξόντωσης των κοινωνιών των λιγότερο ισχυρών κρατών. Έκτον, να ξυπνήσουμε και να δούμε ότι τα ερείσματά μας είναι κολοσσιαία. Είμαστε το μόνο σταθερό κράτος της περιφέρειας, το πιο ισχυρό, το πιο πλούσιο και δυνητικά μαζί με τη Κύπρο και το Ισραήλ κύριος παράγοντας σταθερότητας μιας περιοχής που είναι καταδικασμένη να είναι ένα εν ενεργεία ηφαίστειο για πολλές δεκαετίες. Οι διαπραγματευτικές δυνατότητες ενός τέτοιου κράτους είναι τεράστιες εκτός και εάν δεν το ξέρει.            Τα πιο πάνω και μερικά άλλα παρελθουσών παρεμβάσεων θυμήθηκε ο πρώην φοιτητής μου. Επιστρέφοντας προβληματίστηκα βαθιά για όσα άκουσα αλλά και εντυπωσιάστηκα από την ψυχραιμία και την ωριμότητα του Έλληνα πολίτη. Δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις εμφυλίου πολέμου. Παθών και ώριμος πλέον μετά από πολλές δεκαετίες δεινών ο Έλληνας πολίτης είναι έτοιμος να υποστεί θυσίες για να ξανασταθεί όρθιος στα πόδια του. Απλά δεν ξέρει πώς να εκδιώξει αναίμαχτα το σαπισμένο παλαιοκομματικό περίγυρο. Δεν ξέρει πως θα φύγουν χωρίς να κατεδαφιστεί η πολιτειακή νομιμότητα. Για να αναλάβουν την εξουσία καμιά δεκαριά άξιοι Έλληνες. Να διαπραγματευτούν με σιδερένια αποφασιστικότητα και προσήλωση στο ελληνικό εθνικό συμφέρον και τίποτα άλλο. Αυτό για να το κάνουν κάποιοι άξιοι αντιπρόσωποί μας χρειάζεται οι Έλληνες να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους, να συσπειρωθούν, να αρνηθούν την εκποίησή τους και με μια νέα αδιάφθορη διακυβέρνηση έξη μηνών ή ενός χρόνου η οποία θα διαπραγματεύεται με τους ξένους εδώ να φροντίσουμε να αλλάξει εκ βάθρων το πολιτικό σκηνικό. Ενδεχομένως να έχουμε και Συντακτική Συνέλευση που θα διασφαλίσει μεγαλύτερη Δημοκρατία. Χρειάζονται κόμματα; Δεν μπορούμε να εκλέγουμε ανακλητούς αντιπροσώπους έξη μηνών που θα είναι υπόλογοι καθημερινά στα χωριά, στις πόλεις και στις περιφέρειες. Διακυβέρνηση δική μας όχι εγκάθετη των ξένων!! Το μέγα μας πρόβλημα σήμερα αυτό είναι. Όλα τα άλλα έπονται και είναι εφικτά.

 

 

Π. Ήφαιστος –  P. Ifestos

www.ifestosedu.grinfo@ifestosedu.gr

 

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Για ένα νέο Όχι στη σύγχρονη Κατοχή

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 25 Οκτωβρίου 2013

Πανελλαδική Συνδιάσκεψη από 26 έως 28 Οκτωβρίου 2013

 

Για ένα νέο Όχι στη σύγχρονη Κατοχή

                        Για τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού πατριωτικού κινήματος

Tο Σάββατο 26, την Κυριακή 27 και τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου, θα πραγματοποιηθεί  στην Αθήνα, στο στέκι του Άρδην (Ξενοφώντος 4, 6ος όροφος, Σύνταγμα), πανελλαδική συνδιάσκεψη στην οποία θα συμμετέχουν φίλοι και συναγωνιστές από μαζικά κινήματα από όλη την Ελλάδα, από τον Σπάρτακο και τον Αντιφωνητή της Κομοτηνής, την εφημερίδα Ένωση της Κύπρου και από τους φίλους του περιοδικού Άρδην και της εφημερίδας Ρήξη. Η συνδιάσκεψη θα έχει σαν στόχο τη συγκρότηση πολιτικού κινήματος που θα παρεμβαίνει στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Ελλάδας και της Κύπρου και θέτει σαν επιδίωξη την κάθοδο στις Ευρωεκλογές του 2014, καθώς και στις δημοτικές εκλογές, όπου αυτό είναι εφικτό.

α) Το εγχείρημά μας επιθυμεί να εκφράσει μια ολική ρήξη Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Ποιος είπε το «Όχι»; Ο Μεταξάς;…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 25 Οκτωβρίου 2013

 

Ποιος είπε το «Όχι»; Ο Μεταξάς;…
 

 

Τι χρειάζεται αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες» έλεγε από βήματος Βουλής ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς. Όσο για τους  Γεωργιάδη – Βορίδη ήταν βουλευτές του ΛΑΟΣ όταν ο τότε αρχηγός τους, ο Καρατζαφέρης, επισκεπτόταν ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου 2011 το σπίτι του Μεταξά σε ένδειξη… «σεβασμού και μνήμης». Η δε «Καθημερινή» δεν έλειψε ποτέ από τα εκδοτικά εκείνα συγκροτήματα που επιδαψιλεύουν δάφνες στον «πατριώτη» Μεταξά που «είπε το Όχι». Μάλιστα η «Καθημερινή» το έχει πάει και παραπέρα. Ειδικά σε εκείνο το αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά, στις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») όταν και ισχυριζόταν ότι η διακυβέρνηση Μεταξά, εκτός από πατριωτική» που ήταν, πορεύτηκε και με«χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος…

Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι ο Μεταξάς είπε «Όχι» το 1940; Το δικό του «Όχι» γιορτάζουμε τη Δευτέρα; Η’ μήπως ισχύει εκείνο που έλεγε για τον Μεταξά ο κεντρώος πολιτικός, ο Καφαντάρης, ότι δηλαδή: «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ»; (1). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Οκτωβρίου 2013

Από το Άρδην τ. 44 

Αν ανατρέξομε στην ελληνική ιστορία θα διαπιστώσουμε πως οι περίοδοι της ακμής και της υψηλής δημιουργικής δραστηριότητας των Ελλήνων υπήρξαν εκείνες που διαπνέονταν από το κοινοτικό πνεύμα και ήθος. Ο ελληνισμός της αρχαιότητας, μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους, θα συγκροτείται από πόλεις-κράτη, –πάνω από εφτακόσια–, ενώ στην πρόσφατη ιστορία μας, στη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας μέχρι το 1922, και πάλιν οι κοινότητες θα συντελέσουν αποφασιστικά στην ακμή του νεώτερου ελληνισμού. Η συγκρότηση μεγαλυτέρων κρατικών οντοτήτων, είτε στους ελληνιστικούς χρόνους και στο Βυζάντιο –με την σταδιακή ελληνοποίηση της Ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας– είτε στο σύγχρονο ελληνικό έθνος κράτος, στα οριστικά ελλαδικά σύνορά του, μετά το 1922, ενώ αποτέλεσε συχνά μία αδήριτη ιστορική ανάγκη, στο βαθμό που αντιπαρατέθηκε στο κοινοτικό πνεύμα σημάδεψε μια απομείωση και συρρίκνωση του δημιουργικού πνεύματος του ελληνισμού. Μοιάζει ως εάν οι Έλληνες να μπορούν να δημιουργούν και να αναπτύσσουν τις δραστηριότητές τους πολύ πιο εύκολα και ευρύτερα μέσα από κοινοτικές δομές, ενώ αντίθετα νεκρώνονται στις συνθήκες των συγκεντρωτικών και γραφειοκρατικών κρατικών οντοτήτων.

Παρόλο που δεν υπάρχουν αυστηρές τυπολογίες εθνών και παραδόσεων, ωστόσο κάθε έθνος περιοχή ή τύπος παραδόσεων συναρτάται με ορισμένες πολιτικές ή πολιτειακές μορφές που σφραγίζουν τον εθνικό ή τοπικό χαρακτήρα των συλλογικών υποκειμένων. Έτσι η Κινεζική παράδοση π.χ. είναι παράδοση αυτοκρατορική και συγκεντρωτική. Και το ίδιο σε άλλη κλίμακα ισχύει για τη γαλλική. Η ρωσική παράδοση είναι ταυτοχρόνως συγκεντρωτική-δεσποτική και κοινοτιστική. Η ελβετική είναι κοινοτιστική και αποκεντρωτική. Και το ίδιο ισχύει για τον Καναδά ή την Ινδία σε διαφορετικό βαθμό. Η εβραϊκή και η ελληνική παράδοση είναι κατ’ εξοχήν κοινοτικές και κοινοτιστικές, αλλά με αρκετά διαφορετικό τρόπο. Στους Εβραίους, οι κοινότητες, ήδη από την εξορία στη Βαβυλώνα, για δυόμισι χιλιάδες χρόνια περίπου, είναι κοινότητες των πόλεων και σχεδόν ποτέ εθνοτικά αμιγείς. Οι εβραϊκές κοινότητες είναι κοινότητες μειονοτικές, στα πλαίσια άλλων πλειοψηφικών εθνοτήτων και εθνών. Δεν περιλαμβάνουν αγροτικούς πληθυσμούς και συγκροτούνται από κοινότητες εμπόρων, βιοτεχνών και εργατών[1]. Οι ελληνικές κοινότητες από την αρχαιότητα είναι αγροτικές και αστυκές ταυτόχρονα. Οι αρχαίες πόλεις-κράτη είναι αγροτικά και “αστυκά” μορφώματα και γι’ αυτό δεν χαρακτηρίζονται από τη διχοτόμηση πόλης και υπαίθρου που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες κοινωνίες. Οι αγρότες, οι βιοτέχνες και οι έμποροι είναι εξ ίσου πολίτες της αρχαίας πόλης. Και το ίδιο θα επαναληφθεί στην δεύτερη μεγάλη κοινοτική περίοδο της ιστορίας μας, την εποχή της τουρκοκρατίας. Στα Αμπελάκια, τα Ζαγοροχώρια και αλλού θα συνδυάζονται οι αγροτικές με τις δευτερογενείς (βιοτεχνία-κατασκευές) και τις τριτογενείς δραστηριότητες (εμπόριο). Παράλληλα βέβαια υπάρχουν και άλλες μορφές κοινότητας –αποκλειστικά αστυκές– όπως συμβαίνει με τις παροικίες –στα Βαλκάνια, την Αυστροουγγαρία και αλλού στη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου– ή μεταλλευτικού –πχ. Μαντεμοχώρια– ή ναυτικού τύπου –τα ναυτικά νησιά, κλπ. κλπ. ή ακόμα και στρατιωτικού, όπως οι Σουλιώτες ή οι αρματολοί και οι κλέφτες. Πάντως ο πυρήνας της ελληνικής κοινότητας και στην αρχαιότητα και στη νεώτερη Ελλάδα είναι μια κοινότητα πολλαπλών δραστηριοτήτων ενταγμένη σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό τόπο.

Αυτό το κοινοτικό αποκεντρωτικό πνεύμα της μακράς ελληνικής παράδοσης εκκινά από γεωγραφικό-ιστορικούς παράγοντες –διάσπαρτη γεωγραφικά δομή του ελληνικού χώρου, νησιά, μικρές κοιλάδες, οροπέδια, ορεινή συγκρότηση και πολλαπλή φυλετική συγκρότηση, παράδοση εξισωτισμού των ελληνικών φύλων– και καταλήγει στην ιδιαίτερη διαμόρφωση του ελληνικού “δαιμονίου”, που κινητοποιείται και αναπτύσσεται σε μικρά σχήματα και μονάδες, ενώ παραλύει μέσα σε μεγα-σχηματισμούς και γραφειοκρατικά δομημένα σύνολα.

Σε περιόδους που το ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον συγκροτεί μεγάλες ενότητες –ελληνιστικοί χρόνοι, ρωμαιοκρατία, βυζάντιο– αυτό το κοινοτιστικό ήθος θα “δραπετεύει” σε άλλες μορφές κοινότητας, τις θρησκευτικές, είτε σε μικρότερες μονάδες –και κατ’ εξοχήν στην οικογένεια. Όταν η “εκκλησία του Δήμου” ως πολιτειακή μορφή θα υποχωρήσει, θα αναπτυχθεί η χριστιανική “εκκλησία” ως χώρος αυτοδιοικούμενος και αυτοδιαχειριζόμενος, που για αρκετούς αιώνες θα εκλέγει τους κληρικούς και θα συγκεντρώνει την πνευματική δραστηριότητα των Ελλήνων. Το κοινοτικό πνεύμα θα επιβιώνει στα μοναστήρια, στις ομάδες των παρανόμων, στις κτηνοτροφικές και νομαδικές κοινότητες, και θα αναπαράγεται εν σμικρογραφία στην ευρύτερη οικογένεια που θα λειτουργεί ως μία κοινότητα, με τις ιεραρχήσεις της και την εσωτερική της συγκρότηση. Το ιδιαίτερο βάρος της κοινοτιστικής παράδοσης των Ελλήνων αντανακλάται και στην ιεραρχική συγκρότηση της ελληνικής ορθοδοξίας. Εδώ οι κατά τόπους επίσκοποι είναι ουσιαστικώς αυτόνομοι και δεν υπάρχει η αυστηρή και πυραμιδική ιεραρχία της καθολικής εκκλησίας[2]. Δηλαδή ακόμα και στις περιόδους που η κοινότητα τίθεται εκποδών στο θεσμικό επίπεδο, το κοινοτικό ήθος αναπτύσσεται μέσα από δρόμους πολλαπλούς έστω και σκολιούς, διότι είναι στενότατα συνδεδεμένο με την ιδιοπροσωπία των Ελλήνων.

Ακμή και παρακμή του νεοελληνικού κοινοτισμού

Όταν, αργότερα, στις συνθήκες της τουρκοκρατίας, θα δοθεί εκ νέου η δυνατότητα για την ανάπτυξη των κοινοτήτων, το κοινοτικό ήθος θα εκδιπλωθεί και πάλιν ακέραιο και θα επιτρέψει την μεγάλη πολιτιστική αναγέννηση που από τα 1700 έως το 1922 θα σφραγίσει τον νεώτερο ελληνισμό.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε κατ’ εξοχήν φορο-εισπρακτικές σχέσεις με ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χώρου. Ενδιαφερόταν για την είσπραξη των φόρων και κατά συνέπεια η κοινοτική οργάνωση των ραγιάδων αποτελούσε μάλλον εγγύηση και πλεονέκτημα γι’ αυτήν. Επί πλέον ο περιορισμός των κατακτητών, κυρίως στις διοικητικές και στρατιωτικές δραστηριότητες, άφηνε ελεύθερο το πεδίο για την ανάπτυξη βιοτεχνικών, εμπορικών και χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων στις επι-μέρους εθνότητες, ιδιαίτερα στους Έλληνες, τους Εβραίους, τους Αρμένιους. Τέλος η πολυεθνική και πολυεθνοτική συγκρότηση της αυτοκρατορίας, και κατ’ εξοχήν στις μεγάλες πόλεις, ευνοούσε την συγκρότηση των πληθυσμών κατά κοινότητες. Έτσι το κοινοτικό πνεύμα και η κοινοτική μορφή οργάνωσης κυριαρχούν σε όλα τα πεδία. Η ανάπτυξη του ναυτικού θα γίνει με κοινοτικές-συνεργατικές μορφές (αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα εξισωτικές˙ ο καπετάνιος-πλοιοκτήτης παίρνει περισσότερα μερδικά από τους απλούς ναύτες, ωστόσο η συνεταιριστική μορφή παραμένει κυρίαρχη.) Το ίδιο θα συμβεί με το τσελιγκάτο, στην κτηνοτροφία, με τις στρατιωτικές κοινότητες των Σουλιωτών και των Μανιατών, με τις κοινότητες των Ελλήνων στη Βιέννη και τη Βουδαπέστη. Οι κοινότητες θα δημιουργήσουν τα σχολεία και τα πρώτα νοσοκομεία, και θα επιβάλλουν ακόμα και το δίκαιό τους, παράλληλα με το Οθωμανικό ή το εκκλησιαστικό δίκαιο. Ακόμα και στην Επανάσταση του 1821 η κύρια μορφή οργάνωσης των ένοπλων δυνάμεων, θα είναι κοινοτική.

Ωστόσο, και παρά το γεγονός ότι στα πρώτα Συντάγματα αναγνωρίζεται η σημασία και ο ρόλος της κοινότητας, όπως επίσης και από την διακυβέρνηση του Καποδίστρια, μέχρι την Ε’ Εθνοσυνέλευση το 1832, και γίνεται μια προσπάθεια συγκερασμού κοινοτικής και συγκεντρωτικής οργάνωσης, στη συνέχεια, η βαυαροκρατία θα εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που θα βρίσκεται στον αντίποδα της παλιάς κοινοτικής οργάνωσης. Και αυτό το καθεστώς θα παραμείνει αναλλοίωτο μέχρι το 1912, ξεριζώνοντας βίαια την κοινοτική παράδοση της χώρας. Οι δημοτικοί θα διορίζονται και η κοινότητα θα λειτουργεί ως κρατική διοικητική υποδιαίρεση. Μόνο με το Σύνταγμα του 1912, μετά την επανάσταση του 1909, και από το 1925 και μετά, το Σύνταγμα θα αναγνωρίσει την σημασία της κοινότητας και θα αναθέσει στο κράτος μόνο την εποπτεία στους κοινοτικούς και δημοτικούς οργανισμούς. Όμως μετά τον πόλεμο και ως συνέπεια του εμφυλίου, το σύστημα θα γίνει και πάλι απόλυτα συγκεντρωτικό, με αποκορύφωμα το χουντικό Σύνταγμα του 1968. Η εκπαίδευση θα αφαιρεθεί σε όλες τις βαθμίδες της από τις κοινότητες, καθώς και πολλοί οργανισμοί κοινής ωφέλειας (οργανισμοί ηλεκτροδότησης, συγκοινωνιών, κλπ.). Το συγκεντρωτικό κράτος θα στηριχτεί πλέον και στην πληθυσμιακή και οικονομική συρρίκνωση των κοινοτήτων και θα ταυτιστεί με το Αθηνοκεντρικό κράτος. Αν η Αθήνα αντιπροσώπευε κάποτε ένα πολλοστημόριο του συνολικού πληθυσμού και μέχρι το 1941 δεν θα ξεπερνά το 10% του συνόλου, στα 2001 θα αντιπροσωπεύει το 35-40% και οι αγροτικές κοινότητες –ιδιαίτερα οι ορεινές–, βάθρο του αρχέγονου κοινοτισμού, θα συρρικνωθούν μέχρις εξαφανίσεως. Η είσοδος εκατομμυρίων προσφύγων, μετά το 19222, η εσωτερική και η εξωτερική μετανάστευση, η καταστροφή των παλιών συνοικιών και της γειτονιάς, η μαζική είσοδος ξένων μεταναστών από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, η εκβιομηχάνιση και η αυξανόμενη διαφοροποίηση χώρου κατοικίας και χώρου εργασίας στις μεγαλουπόλεις, αποτέλεσαν παράγοντες παραπέρα αποσύνθεσης της παραδοσιακής κοινοτικής δομής .

Ένας επί πλέον αποφασιστικός παράγων για την υποχώρηση του κοινοτικού ήθους υπήρξε η καταστροφή του ευρύτερου ελληνισμού, που συντηρούσε την κοινοτική παράδοση έξω από το ελλαδικό κράτος. Οι κοινότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, –στα Βαλκάνια και τη Μικρά Ασία– της Αιγύπτου, της Μέσης Ανατολής, της Μεσευρώπης, της Νότιας Ρωσίας, η μια μετά την άλλη, θα συρρικνωθούν βίαια ή σταδιακά, από το 1914 και στο εξής, διαδικασία που θα συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, με το ξερίζωμα των Βορειοηπειρωτών και των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Και αυτές οι κοινότητες του ευρύτερου ελληνισμού συνέχιζαν μια παράδοση τριών ή τεσσάρων χιλιάδων χρόνων που φαίνεται να οδηγείται στο οριστικό τέλος της. Οι πολυεθνικές αυτοκρατορίες, ιδιαίτερα η Οθωμανική, επέτρεπαν την επιβίωση των διαφορετικών εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων ή μιλέτ. Είναι χαρακτηριστικό πως ενώ το 1864 με το νέο Σύνταγμα στην Ελλάδα αγνοούνταν πανηγυρικά ο ρόλος των κοινοτήτων, την ίδια στιγμή, το 1865 το Οθωμανικό Σύνταγμα αναβάθμιζε το ρόλο των νομαρχιών, ενώ οι κοινότητες συνέχιζαν να παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην εκπαίδευση, την κοινωνική πρόνοια, τη θρησκεία κ.λπ. που το κεντρικό κράτος εγκατέλειπε στα χέρια των κοινοτήτων. Αντίθετα τα νέα εθνικά κράτη συγκροτήθηκαν ακριβώς επί τη βάσει της συντριβής των κοινοτήτων, εξέλιξη που για έναν λαό “κοινοτικό”, όπως οι Έλληνες, υπήρξε καθοριστικό. Η συρρίκνωση του ελληνισμού υπήρξε ταυτόσημη με την κατάρρευση των κοινοτήτων και του αντίστοιχου ήθους.

Έτσι, στο εσωτερικό του ελλαδικού κράτους ο συγκεντρωτισμός και έξω από αυτό ή συρρίκνωση του ελληνισμού, θα συμβάλλουν, μέχρι τις μέρες μας, στην υποχώρηση του παραδοσιακού κοινοτισμού.

Από πρώτοι… έσχατοι

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια παράδοξη, από πρώτη άποψη εικόνα. Ένας λαός κατ’ εξοχήν κοινοτικός, όπως ο ελληνικός, εισάγοντας το δυτικό –ευρωπαϊκό– συγκεντρωτικό πρότυπο διακυβέρνησης, που στηρίζεται στο κοινοβουλευτικό ατομοκρατικό σύστημα δημοκρατίας, διαθέτει τους ασθενέστερους κοινοτικούς θεσμούς από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, όπως και από τις χώρες του Τρίτου Κόσμου!

Σε ότι αφορά στις ευρωπαϊκές χώρες, ο βαθμός του συγκεντρωτισμού είναι μικρότερος: Το Παρίσι και το Λονδίνο φθάνουν μόλις το 20% του συνολικού πληθυσμού Γαλλίας και Αγγλίας˙ η περιφερειακή οργάνωση του κράτους εδραία – από τα γερμανικά και ισπανικά ομόσπονδα κράτη έως τις ιταλικές περιφέρειες˙ και οι κοινοτικοί θεσμοί κάθε είδους ασύγκριτα ισχυρότεροι – από τις δημοτικές επιχειρήσεις έως τους πανίσχυρους σκανδιναβικούς και ελβετικούς συνεταιρισμούς και τις εναλλακτικές επιχειρήσεις της Γερμανίας και τις οικολογικές οργανώσεις με τα εκατομμύρια μέλη της Βρετανίας. Και αυτό διότι οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών, όπου οι παραδοσιακές κοινότητες συρρικνώθηκαν πολύ ενωρίτερα από την Ελλάδα, –ήδη από την εποχή του διαφωτισμού– αποκρυσταλλώθηκαν σε νέα κοινοτικά ή κοινοτιστικά μορφώματα που αντιστρατεύονται την ισοπεδωτική λογική του κεφαλαίου.

Στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, το παλιό κοινοτικό πνεύμα είναι ακόμα πολύ ισχυρότερο, διότι η αποσύνθεση που έχει υποστεί από τη λογική του κεφαλαίου μικρότερης κλίμακας και έκτασης απ’ ότι στην Ελλάδα. Ο μουσουλμανικός κόσμος διέπεται από ένα πανίσχυρο κοινοτιστικό ήθος θρησκευτικού χαρακτήρα που διατηρεί τη συνοχή της κοινωνίας και αντιτάσσει την κοινοτική θρησκευτική αλληλεγγύη στις δυτικές αξίες (βλέπε τα δίκτυα αλληλεγγύης της “Χαμάς”, τις ισλαμικές τράπεζες, το Ιράν, την εφαρμογή του “ζακάτ” στο Ιραν, κλπ). Στη Λατινική Αμερική συνδυάζονται οι παλιές κοινοτικές αρχές των ινδιάνικων κοινοτήτων με τη “θεολογία της απελευθέρωσης”, τις ευαγγελικές και προτεσταντικές αιρέσεις και τα σύγχρονα επαναστατικά κινήματα (χαρακτηριστικές περιπτώσεις τα κινήματα των Ινδιάνων Ζαπατίστας, η ιδεολογία του Τσάβες στη Βενεζουέλα, του Κόμματος Εργασίας στη Βραζιλία). Στην Ινδία και τη Νοτιοανατολική Ασία –Μπάγκλα Ντες, Μαλαισία, Ινδονησία, Σρι Λάνκα– η αγροτική κοινότητα είναι πανίσχυρη ακόμα και έχουν δημιουργηθεί ρωμαλέα κινήματα για την υποστήριξη των κοινοτήτων –η Γκράνμεν Μανκ στο Μπάγκλα Ντες που δανείζει και υποστηρίζει εκατομμύρια φτωχούς αγρότες είναι μόνο ένα παραδειγμα. Η μαύρη Αφρική εξακολουθεί να ζει ακόμα εν πολλοίς σε μια κοινοτική μορφή στο υπόβαθρο της οποίας αναπτύσσονται νέες μορφές κοινοτικής αλληλεγγύης.

Το ελληνικό παράδοξο

Η Ελλάδα –και ίσως το σύνολο του “ορθόδοξου ευρωπαϊκού χώρου”– αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση και ένα “μυστήριο” για την παραδοσιακή κοινωνιολογική σκέψη. Η καταστροφή του κοινοτικού ήθους δεν θα πραγματοποιηθεί μέσα από την άμεση ξένη κατάκτηση και αποικισμό –αντίθετα την εποχή της ξένης κατάκτησης θα ανθίσουν οι κοινότητες–, αλλά μέσα από την εθελούσια προσχώρηση των ελίτ και των “λογίων” του ελληνικού κράτους στο δυτικό υπόδειγμα. Ο ελληνικός κοινοτισμός θα καταρρεύσει όταν το ελληνικό έθνος θα αντιπαρατεθεί με την ανάγκη δημιουργίας ευρύτερων συσσωματώσεων, είτε στους αρχαίους χρόνους, είτε –κατ’ εξοχήν και παραδειγματικά– μετά την επανάσταση του 1821. Το κοινοτικό πνεύμα θα εκφυλίζεται σε πνεύμα διάσπασης, αντιπαράθεσης και εμφυλίου, ενώ ο συγκεντρωτικός δεσποτισμός της βαυαροκρατίας και γενικότερα του νεωτερικού έθνους-κράτους θα εμφανίζεται ως το μόνο αντίδοτο στις “διαλυτικές” εκφάνσεις του εκφυλισμού του κοινοτικού πνεύματος. Η Αθηναϊκή ομοσπονδία θα μεταβληθεί σε Αθηναϊκή τυραννία στην αρχαία Ελλάδα, ενώ η καποδιστριακή απόπειρα ενός συγκερασμού εθνικού κράτους και κοινότητας θα αποδειχτεί βραχύβια και θα λήξει τραγικά μέσα από την δολοφονία του κυβερνήτη. Εν τέλει θα επιβληθεί ένα μοντέλο συγκεντρωτικού κράτους που θα βρίσκεται στον αντίποδα της κοινοτικής οργάνωσης, και το οποίο σταδιακώς θα συρρικνώσει τις δυνάμεις του ελληνισμού, παρόλο που το έθνος-κράτος θα εμφανίζεται ταυτόχρονα ως η μόνη καταφυγή για τη διάσωση του, σε έναν κόσμο που θα κυριαρχείται από τα έθνη κράτη και θα αποκλείει την κοινοτική μορφή οργάνωσης.

Η εποχή των εθνών-κρατών, στον 19ο και κατ’ εξοχήν τον 20ό αιώνα, θα συνοδευτεί με την κυριολεκτική κατάρρευση του κοινοτικού ήθους και –πράγμα ταυτόσημο– της ισχύος και της επιρροής του ελληνισμού. Αυτή η συρρίκνωση θα συμβάλει αποφασιστικά και στην μεταβολή του κοινοτικού ήθους σε έναν διεστραμμένο οικογενειοκρατικό ατομισμό, ως υποκατάστατου του κοινοτικού ήθους. Το κοινοτικό ήθος θα υποστραφεί σε τετράστενη οικογενειοκρατία. Εδώ θα πρέπει να αναζητήσουμε και την αδυναμία της συγκρότησης ενός σύγχρονου κοινωνικού και συλλογικού ήθους στην Ελλάδα. Το συλλογικό, στη δική μας παράδοση είναι κοινοτικό και κοινοτιστικό και μόνο μια “ομοσπονδιακού” τύπου δομή θα επέτρεπε την μετεξέλιξή του. Η αποκλειστική δυνατότητα για την ομαλή μετεξέλιξη του ελληνικού ήθους ήταν μόνο μια ομοσπονδιακή μετεξέλιξη του κοινοτισμού, τέτοια που φάνηκε να διαγράφεται στα πρώτα χρόνια της επανάστασης του ’21 ή σε μικρότερη κλίμακα στην “Ελεύθερη Ελλάδα” στη διάρκεια της Αντίστασης ενάντια στους Γερμανούς. Το συγκεντρωτικό πρότυπο που επιβλήθηκε μετά το 1832 μαζί με το κοινοτικό πνεύμα κατέπνιξε και κάθε δυνατότητα για τη συγκρότηση ενός ελληνικού συλλογικού ήθους. Αντ’ αυτού επιχειρήθηκε να επιβληθεί βιαίως μια δυτικού τύπου συλλογικότητα –ταύτιση με το κράτος– η οποία παρήγαγε ένα υποκείμενο που αδυνατεί να αναχθεί στο γενικό συμφέρον, μια και αυτό εμφανίζεται ως ένα ξενόφερτο και επιβεβλημένο κράτος και εγκλωβίζεται σε μια οικογενειοκρατική ατομικότητα, υποκατάστατο και εκφυλισμένη μορφή της παλιάς κοινοτικής ατομικότητας.

Και όμως η “εκσυγχρονιστική” θεωρία και πρακτική όχι απλώς δεν διδάσκεται από την αποτυχία διακόσιων χρόνων κρατοκεντρικού “εκσυγχρονισμού”, αλλά αντίθετα, ακόμα και σήμερα, επιχειρεί να μας πείσει για την ανάγκη παραπέρα “εμβάθυνσης” στο δρόμο του “εκσυγχρονισμού” ώστε να συγκροτηθεί μια “μοντέρνα” ατομικότητα. Ο Στέλιος Ράμφος, στον Καημό του ενός και τα άλλα του πονήματα, κατακεραυνώνει τον οικογενειοκρατικό ατομισμό των ελλήνων και μας καλεί “επί τέλους” να ενστερνιστούμε το δυτικό πρότυπο της εξατομίκευσης, η οποία δεν είναι οικογενειοκρατική αλλά μοναδοκρατική! Και αυτό, τη στιγμή που το δυτικό πρότυπο καταρρέει στην ίδια τη Δύση και η εισβολή του στην Ελλάδα τείνει να εκθεμελιώσει και τα τελευταία υπολείμματα του παλιού συλλογικού πνεύματος, το οποίο για να διασωθεί καταφεύγει στο οικογενειακό σύστημα και την Πα­ρά­δο­ση –εθνική, πολιτιστική και θρησκευτική. Και όμως ο ηροστράτειος εκσυγχρονισμός κανοναρχεί καθημερινά “θάνατος στην παράδοση” για να γίνουμε επιτέλους δυτικοί, χωρίς να υποπτεύεται πως χάνοντας τη δική μας παράδοση δεν γινόμαστε δυτικοί ούτε ενστερνιζόμαστε τη δυτική μορφή της εξατομίκευσης, αλλά αντίθετα μεταβαλλόμαστε σε παρίες και μπαίγνια της Δύσης. Μέσα σε έναν αιώνα από τους “πρώτους στην Ανατολή” γίναμε οι “έσχατοι της Δύσεως”.

Παγκοσμιοποίηση και κοινοτισμός

Το ερώτημα επιστρέφει αδήριτο. Αυτό που δεν μπορέσαμε να κάνουμε στον 19ο και τον 20ό αιώνα, όταν ακόμα ήταν ενεργή και λαμπρή η κοινοτική μας παράδοση, είναι δυνατό να το πραγματοποιήσουμε σήμερα, πάνω στα συντρίμμια του ελληνικού τρόπου; Είναι δυνατό το κοινοτικό ήθος και η κοινοτική μορφή οργάνωσης να αναβιώσουν την εποχή των μεγαπόλεων, των τεράστιων μετακινήσεων πληθυσμών, των πολυεθνικών επιχειρήσεων; Μήπως πρόκειται απλώς για μια ρομαντική φυγή από την πραγματικότητα χωρίς καμιά δυνατότητα εκπλήρωσης;

Στο “Άρδην” είμαστε πεισμένοι πως ακόμα και το όνειρο θα ήταν προτιμότερο από την απάνθρωπη και αποκρουστική ουτοπία που βαφτίζεται ως ο ρεαλισμός του παρόντος. Και όμως δεν είναι ονειροφαντασία, αλλά το μόνο εναλλακτικό πρόταγμα που μπορεί να τεθεί σήμερα, ένα πρόταγμα που στηρίζεται σε αυθεντικές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις και κινητοποιεί δεκάδες ή και εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη και έχει πάρει τη μορφή του αντι-παγκοσμιοποιητικού κινήματος.

Σήμερα, μετά την αποτυχία των παγκοσμιοποιητικών συστημάτων, –του υπαρκτού σοσιαλισμού και του νεοφιλελευθερισμού– ο κοινοτισμός, ή ακριβέστερα οι πολλαπλές μορφές του κοινοτισμού, αναδεικνύεται στη μοναδική οικουμενικήεναλλακτική πρόταση απέναντι στη παγκοσμιοποίηση. Από τους Ζαπατίστας που προσπαθούν να οικοδομήσουν ένα κοινοτιστικό μοντέλο αυτοδιοίκησης έως τουςΙνδούς αγρότες, περνώντας από τις κοινοτικές εμπειρίες του Πόρτο Αλέγκρε στη Βραζιλία, και φθάνοντας στους συνεταιρισμούς του Μοντραγκόν, στη χώρα των Βάσκων, κ.λπ. κ.λπ. η καρδιά του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος κτυπάει στην κατεύθυνση του κοινοτισμού. Και οι οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις αρχίζουν να είναι και πάλι ευνοϊκές για ένα τέτοιο μοντέλο.

Η ανάπτυξη της πληροφορικής και του Διαδικτύου αφαιρεί παραδόξως από τους μεγάλους και κεντρικούς σχηματισμούς τα πλεονεκτήματά τους έναντι των μικρών και έκκεντρων. Πλέον η πρόσβαση στις πληροφορίες και την τεχνολογία είναι ανοικτή σε όλους. Οι μεγάλες μονάδες παραγωγής συρρικνώνονται και επεκτείνονται μικρότερες, διασυνδεδεμένες μεταξύ τους, μονάδες. Η αποτυχία της βιομηχανικής γεωργίας στον τομέα των τροφίμων επαναφέρει την παραδοσιακή και βιολογική καλλιέργεια. Οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας, ήλιος, αέρας, νερό, δίνουν τη δυνατότητα της επανατοπικοποίησης της παραγωγής της ενέργειας. Τέλος η παγκοσμιοποίηση εισέρχεται σε περίοδο κρίσης –κατάρρευση των χρηματιστηρίων, “σύγκρουση των πολιτισμών” μετά την 11η Σεπτεμβρίου, σταδιακή επιστροφή του οικονομικού προστατευτισμού λόγω των κολοσσιαίων ελλειμμάτων των ΗΠΑ. Κρίση, η οποία οδηγεί σε μείωση των μετακινήσεων, επιβράδυνση της επέκτασης των μεγαπόλεων και περιορισμό της δυνατότητας “εξαγωγής” των αντιθέσεων και αδιεξόδων του Τρίτου Κόσμου προς τις Μητροπόλεις. Τα διεθνή μεταναστευτικά ρεύματα θα περιοριστούν – βλέπε την αντιμεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. Οι οικολογικές συνέπειες ενός τύπου ανάπτυξης στηριγμένου στην καύση του άνθρακα –φαινόμενο του θερμοκηπίου κλπ.– θα οδηγήσουν στην κρίση του και θα ενισχύσουν τις εναλλακτικές και αποκεντρωμένες πηγές ενέργειας. Τέλος η μεγάληπληθυσμιακή έκρηξη του 20ου αιώνα που οδήγησε σε τετραπλασιασμό του πληθυσμού του πλανήτη και σε επίταση των μετακινήσεων μεταβάλλοντας σε φενάκη οποιαδήποτε κοινοτικού τύπου ανάπτυξη, φαίνεται πως οδηγείται στο τέλος της και σε 30 έως 50 χρόνια ο πληθυσμός του πλανήτη θα σταθεροποιηθεί, ενώ στην Ευρώπη απειλείται ήδη και μείωση των πληθυσμών.

Ο συνδυασμός όλων αυτών των παραγόντων, δημιουργεί τους αντικειμενικούς οικονομικο-κοινωνικούς όρους για μια δυναμική επιστροφή του κοινοτικού φαινομένου σε παγκόσμια κλίμακα. Ταυτόχρονα η αποτυχία των κολεκτιβιστικών μοντέλων και το αδιέξοδο του νεοφιλελευθερισμού, στρέφει και πάλι την αναζήτηση προς μορφές οικογενειακής, συνεταιριστικής και κοινοτιστικής παραγωγής.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι δυνατό να ενεργοποιηθεί και στην Ελλάδα το καταπιεσμένο κοινοτιστικό ήθος, να συναντήσει τα νέα παγκόσμια ρεύματα του κοινοτισμού, και να έχουμε επί τέλους μια “ενάρετη” μεταστροφή της οικογενειοκρατικής εξατομίκευσης προς την κοινοτική κοιτίδα της, και τη συγκρότηση ενός “ομοσπονδιακού” δημόσιου χώρου.

Υπό το φως αυτών των διαπιστώσεων, η “επιστροφή” στον Καραβίδα και τον Πανταζόπουλο, τον Μαλούχο και τον Μοσχοβάκη, τους θεωρητικούς δηλαδή του νεοελληνικού κοινοτισμού, δεν αποτελεί απλώς ένα φόρο τιμής σε μια χαμένη ευκαιρία του ελληνισμού, αλλά μία προσπάθεια επανασύνδεσης με την κοινοτική παράδοση μέσα σε ένα νέο ιδεολογικό πλαίσιο, τοπικό και παγκόσμιο, όπου ο κοινοτισμός αναδεικνύεται και πάλι ως η μοναδική εναλλακτική λύση έναντι του κολεκτιβισμού του κράτους ή της αγοράς.

Στην ίδια την Ελλάδα, μετά από μία περίοδο που ευνοούσε την διάλυση των κοινοτήτων (1922-2000), υπάρχει μια δυνατότητα αναστροφής των παλιότερων τάσεων. Το ρεύμα της μετανάστευσης των Ελλήνων έχει εξαντληθεί προ πολλού, ενώ έχει παρέλθει και η στιγμή της μαζικής εισόδου ξένων μεταναστών στην Ελλάδα (1985-2000). Οι επαρχιακές πόλεις σταθεροποιούνται πληθυσμιακά και έχει κοπάσει η μαζική φυγή προς την Αθήνα. Η Αθήνα έχει γίνει αβίωτη και το υψηλό περιβαλλοντικό και οικονομικό κόστος της δημιουργεί ένα ασθενές ακόμα αλλά ενισχυόμενο ρεύμα απομάκρυνσης από αυτή, που θα γίνει εντονότερο μετά το 2004 και την κατάρρευση που θα ακολουθήσει. Τέλος ισχυροποιούνται και πάλι οι τάσεις για την ενίσχυση της τοπικοποίησης, στο επίπεδο γειτονιάς και δήμου, μετά την τερατώδη αποεδαφικοποίηση που επέφερε η αυτοκίνηση. Χαρακτηριστική ως προς αυτό είναι η ενίσχυση των τοπικών αγορών στους περιφερειακούς δήμους της Αθήνας. Βεβαίως οι αντίθετες τάσεις εξακολουθούν να είναι κυρίαρχες και κάποιες ενισχύονται (διάχυτη προαστειοποίηση και δεύτερη κατοικία συνδεδεμένη με την αυτοκίνηση), ωστόσο δεν είναι πλέον μοναδικές και αδιαμφισβήτητες. Οι τεχνολογικές εξελίξεις επιτρέπουν την διάχυση πληροφοριών και υπηρεσιών στα πιο απομακρυσμένα μέρη (π.χ. Τράπεζες ή ακόμα και τοπικές τηλεοράσεις και ραδιόφωνα), καθώς και την αποκεντρωμένη παραγωγή ή επιδιόρθωση προϊόντων ή μηχανών. Η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στους δήμους και τις περιφέρειες καθώς και οι δυνατότητες των εναλλακτικών πηγών ενέργειας, τις οποίες μπορούν διαχειρίζονται ακόμα και οι μικρότεροι δήμοι, δίνει τη δυνατότητα να μεταφερθεί το επίπεδο του πολιτικού ενδιαφέροντος στο τοπικό πεδίο, δεδομένης μάλιστα της αποξένωσης από το κεντρικό πολιτικό επίπεδο.

Και αν υπάρχει ένα σκάνδαλο στην Ελλάδα είναι πως οι σύγχρονες κοινοτιστικές τάσεις –εναλλακτικές επιχειρήσεις στην Ευρώπη, Πόρτο Αλέγκρε, αυτοδιαχείριση στην Αργεντινή, Ζαπατίστας, Μοντραγκόν στη Χώρα των Βάσκων, εναλλακτικές κοινότητες νέων, θεραπευτικές κοινότητες, βιοκαλλιέργειες, κ.λπ.– προβάλλονται ή και υποστηρίζονται από ένα μέρος του λεγόμενου ελληνικού αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, χωρίς καμία αναφορά στην εγχώρια κοινοτική παράδοση. Και αντίστροφα όσοι αναφέρονται σε αυτή παραμένουν στην πλειοψηφία τους προσκολλημένοι στο παρελθόν ή τις επιβιώσεις της –Άγιο Όρος, κοινοτικά στοιχεία του πολιτισμού (δημοτικοί χοροί) και της εκκλησίας (ενορία)– χωρίς να επιχειρούν μία σύνδεσή τους τόσο με το διεθνές κοινοτικό ρεύμα και πειραματισμούς, όσο και με τους αναγκαίους θεσμικούς μετασχηματισμούς στο πολιτειακό επίπεδο (ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης, τοπικές επιχειρήσεις, συνεταιρισμοί, κ.λπ.).

 

 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Μια συνωμοσία σιωπής, του Φίλιππου Συρίγου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 18 Οκτωβρίου 2013

Τελευταίος χαιρετισμός σε έναν δημοσιογράφο, που τίμησε το επάγγελμα του, χωρίς να ενδιαφέρεται αν γίνεται αρεστός!!!

Το Άρδην την Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 1997 διοργάνωσε στην Αίθουσα Ανταποκριτών Ξένου Τύπου συζήτηση με θέμα: ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ 2004, το όραμα του παρασιτικού εκσυγχρονισμού, ο αθηνοκεντρισμός, η εγκατάλειψη της περιφέρειας με εισηγητές τους Δημήτρη Ρόκο, καθηγητή ΕΜΠ, Γεράσιμο Σκλαβούνο, μέλος της Επιτροπής Πολιτών κατά της ανάληψης της Ολυμπιάδας, Φίλιππο Συρίγο, δημοσιογράφο, Μιχάλη Χαραλαμπίδη, πρώην μέλος του Ε.Γ. του ΠΑΣΟΚ, με παρεμβάσεις των Μάκη Δεληβοριά, από τη Σύνταξη του περιοδικού Νέα Οικολογία, Γιάννη Σχίζα, από την σύνταξη του περιοδικού Οικοτοπία και συντονιστή το Γιώργο Καραμπελιά, συγγραφέα. Παρακάτω παραθέτουμε την ομιλία του Φίλιππου Συρίγου που πρόσφατα “έφυγε”, ήταν από τους λίγους δημοσιογράφους που τότε αντιτάχθηκε στους καταστροφικούς Ολυμπιακούς Αγώνες, αν τον είχαν ακολουθήσει τότε και άλλοι τα πράγματα για την χώρα μας θα ήταν διαφορετικά.

 
Του Φίλιππου Συρίγου από το Άρδην τ. 10

Ίσως θα ήταν απορίας άξιο, πως ένας επαγγελματίας ενός χώρου, ο οποίος προσδοκά πάρα πολλά απ’ αυτήν την Ολυμπιάδα, πώς γίνεται να είναι αντίθετος, και να είναι εξαρχής αντίθετος, θα τολμούσα να πω, κι ας με συγχωρέσουν οι φίλοι τηςΠρωτοβουλίας Πολιτών, ότι ήμουν ο πρώτος που ύψωσα φωνή. Η αλήθεια είναι ότι εκνευρίστηκα γιατί διαπίστωσα πάρα πολύ γρήγορα ότι μας κοροϊδεύανε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

«Η Άλλη Κρίση: Η Μαρτυρία Ενός Πρέσβη» Παρουσίαση – Συζήτηση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 18 Οκτωβρίου 2013

mallias

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα, Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Leave a Comment »

ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΨΥΧΙΑΤΡΟ – ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΗ ΝΙΚΟ ΣΙΔΕΡΗ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Οκτωβρίου 2013

Έχει τεράστια σημασία να αντισταθείς ακόμα και αν ηττηθείς

Με το Νίκο «γνωριζόμαστε» χρόνια χωρίς ποτέ να τον έχω δει! Στη νιότη του έγραφε καταπληκτικά πολιτικά κείμενα –ψάχναμε, όλοι, να μάθουμε ποιος είναι αυτός ο Σιδέρης που γράφει τόσο εύστοχα και εξαιρετικά. Σαράντα χρόνια μετά [!] γνωριστήκαμε και δια ζώσης. Φτασμένος ψυχίατρος μ’ ένα βιβλίο που είχε γίνει best seller –«Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχίατρο. Γονείς θέλουν!»- έπεσε στα χέρια μου το νέο του βιβλίο «Μιλώ για την κρίση με το παιδί». Και εκεί ανακάλυψα ένα πολιτικό βιβλίο, την πολιτική ψυχολογία της κρίσης. Αράδα – αράδα αντιλαμβάνεσαι το πώς λειτουργούν οι συστημικές δυνάμεις, το πώς προσπαθούν να μπλοκάρουν τη σκέψη, πως μέσα από μηνύματα – «αν αντισταθείς, χάθηκες», «αν υποκύψεις, χάθηκες», «απαγορεύεται να σκεφτείς»- μπλοκάρουν το μυαλό των ανθρώπων. Ένα επιστημονικό πολιτικό βιβλίο που εξηγεί γιατί η πλειοψηφία είναι σαστισμένη απέναντι στην κρίση.

Τη συ­νέ­ντευ­ξη πή­ρε
ο Θό­δω­ρος Μι­χό­που­λος

Φτώ­χεια, ε­ξα­θλίω­ση, α­διέ­ξο­δα, αυ­το­κτο­νίες. Η χώ­ρα δεν έ­χει ού­τε φα­νε­ρή ού­τε εύ­κο­λη διέ­ξο­δο, του­λά­χι­στον ό­σο συ­νε­χί­ζε­ται αυ­τή η πο­λι­τι­κή. Πώς βιώ­νουν οι πο­λί­τες αυ­τή την κα­τά­στα­ση; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Νέα έκδοση: Η πολιτική βία στην ελληνική κοινωνία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Οκτωβρίου 2013

Ξενοφών Α.Μπρουντζάκης

Η πολιτική βία στην ελληνική κοινωνία

Δημήτρης Ψυχογιός
Εκδόσεις: 
Επίκεντρο,
σελ.:
 266

Από τις αρχές της μεταπολίτευσης, το 1975, με τη δολοφονία από τη 17 Νοέμβρη του επικεφαλής της CIA στην Ελλάδα Ρίτσαρντ Γουέλς ώς και τα πρόσφατα γεγονότα στο Πέραμα με τους νεοναζί κακοποιούς της Χρυσής Αυγής που επιτέθηκαν σε αφισοκολλητές του ΚΚΕ με σαφή δολοφονική πρόθεση αλλά και την αποτρόπαια δολοφονία του Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη, η Ελλάδα σταθερά βιώνει φαινόμενα πολιτικής βίας, τα οποία αντιμετωπίζονται από ένα πολιτικό σύστημα – που στην ουσία αναπαράγει τη βία και την υποθάλπει – με τη στερεότυπη δήλωση «καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται»… Ωστόσο, ελάχιστες φορές έχουμε αναρωτηθεί ως κοινωνία από πού πραγματικά προέρχεται αυτή η βία. Σε αυτήν την αναπάντητη από το πολιτικό σύστημα ερώτηση έρχεται να απαντήσει με σοβαρότητα και επάρκεια αυτό το βιβλίο. Πριν από όλα, ο συγγραφέας κάνει μιαν απλή όσο και θεμελιώδη διαπίστωση, η οποία – αν και κραυγαλέα – δεν έχει αξιοποιηθεί ως ουσιαστικό τεκμήριο για να κατανοήσουμε σε όλο το εύρος και το βάθος το πρόβλημα της πολιτικής βίας στη χώρα μας: «Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης όπου έγινε εμφύλιος και δικτατορία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο».
Τα κατά καιρούς βίαια φαινόμενα συνήθως αρκούμαστε να τα ερμηνεύουμε μέσα από την τρέχουσα επικαιρότητα. Έτσι, δεν λείπουν οι εύκολες εξηγήσεις, αυτές που καλύπτουν τις τρέχουσες ανάγκες ώσπου να ξεχαστεί το θέμα και έως ότου να επανεμφανιστεί για να επαναληφθούν οι ίδιες προσεγγίσεις. Σε περιόδους ευμάρειας, για παράδειγμα, έχουμε… το φαινόμενο να ισχύουν οι ίδιοι λόγοι που γενούν τη βία με εκείνους που αντιστοιχούν σε περιόδους ένδειας. Κατά καιρούς ακούμε διάφορες αποσπασματικές εξηγήσεις γύρω από τις αιτίες που γενούν τη βία. Μια είναι ότι φταίει η ιδεολογική επικράτηση της Αριστεράς. Αυτή, ωστόσο, η άποψη μοιάζει να μην προσμετρά στην αναλυτική της προσέγγιση την πολιτική βία της δικτατορίας που είχε προηγηθεί και φυσικά ούτε την πολύ επαχθέστερη βία του Εμφυλίου, την οποία άσκησαν οι νικητές στους ηττημένους για δυο συναπτές δεκαετίες. Ο Εμφύλιος ενδημεί στη μεταπολιτευτική Ελλάδα ισχυρότερα από ό,τι η ανάμνηση της πιο πρόσφατης δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Ο συγγραφέας επιχειρεί να απαντήσει μέσα από ένα πιο σύνθετο σκεπτικό που να συνυπολογίζει τα κοινωνικά – πολιτικά γεγονότα στην ιστορική τους συγκυρία ταυτόχρονα όμως και μέσα από τις ιδιαίτερες πολιτισμικές καταβολές μας.
Το ενδιαφέρον είναι ότι σε αυτήν την κληρονομιά της βίας πρέπει να συνυπολογίσουμε για την καλύτερη και ευρύτερη κατανόησή της τη συστηματική ρητορική του μίσους που ανέπτυξε το πολιτικό μας σύστημα ως πολιτική αντιπαράθεση. Επίσης, καλό είναι να ληφθεί υπ’ όψιν και η «αγωνιστική ανάγνωση της Ιστορίας», την οποία η Δεξιά αναδεικνύει ως «πολεμική Αρετή των Ελλήνων» και η Αριστερά ως «αντιστασιακό ήθος του ελληνισμού». Αν κατανοήσουμε αυτήν την παράμετρο που βάζει ο συγγραφέας, τότε θα κατανοήσουμε και το γιατί διαρκώς και αενάως «δικαιώνεται» κάποιος αγώνας και κάθε εκπρόσωπος στη διαβάθμιση της εξουσίας αισθάνεται ότι αποτελεί κρίκο μιας αγωνιστικής αλυσίδας δεξιόστροφης ή αριστερόστροφης ανάλογα με τα συμφέροντα του καθενός «αγωνιστή». Στη χώρα μας κάθε κόμμα και κάθε πολιτικός φορέας είναι έτοιμος για έναν «ανένδοτο αγώνα» προκειμένου να μην ανοιχτούν τα κλειστά επαγγέλματα, να μη διευρυνθεί το ωράριο των κομμωτηρίων, ενάντια στον ΧΥΤΑ της Κερατέας. Ο ανένδοτος δε πάντα εξαγγέλλεται εις ανάμνηση ενός παλιότερου εθνικού η πολιτικού κατορθώματος. Ενδεικτική όλων αυτών είναι η «πολιτική… καθαρότητα» των πολιτικών που στη χώρα μας σημαίνει την πλήρη αδυναμία στοιχειώδους διαπραγμάτευσης.
Το βιβλίο χωρίζεται σε δυο μέρη και στοχεύει στο να αναδείξει τρόπους προσέγγισης και ερμηνείας γεγονότων που σχετίζονται με την πολιτική βία στις διάφορες μορφές της.

Ξενοφών Μπρουντζάκης

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Leave a Comment »

Η Τουρκία στρέφεται στην κινέζικη αγορά

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Οκτωβρίου 2013

Ο Ερντογάν αποφάσισε να πραγματοποιήσει μια μεγάλη αγορά όπλων από την Κίνα, γεγονός που δυσαρεστεί τις ΗΠΑ

Του Πίτερ Λι από τη Ρήξη φ. 97

Την 26η Σεπτεμβρίου 2013 η Τουρκία αιφνιδίασε τους πάντες με την απόφασή της να ξοδέψει το μη ευκαταφρόνητο ποσό των τριών δισ. δολαρίων για να αγοράσει το κινέζικο αυτοκινούμενο αντιπυραυλικό σύστημα FD-2000.
Το FD-2000 βασίζεται στον παλαιότερο κινέζικο πύραυλο Χονγκ Κι (HQ), ο οποίος χρησιμοποιείται από τις κινέζικες ένοπλες δυνάμεις από τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Στην ουσία αποτελεί μια εξαγωγική έκδοση του HQ-9, ο οποίος παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2009 και διαφημίζεται ως μια βελτιωμένη έκδοση του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-300, αλλά με ένα ραντάρ ελέγχου πυρός που εμφανισιακά είναι πανομοιότυπο με αυτό του αμερικανικού αντιπυραυλικού συστήματος Πάτριοτ της Ρέυθεον (οι Αμερικανοί υποπτεύονται πως οι Κινέζοι έκλεψαν την τεχνολογία πιθανώς με μια «μικρή» βοήθεια από το Ισραήλ).
Ο αμυντικός αναλυτής Γουέντελ Μίνικ περιέγραψε το σύστημα FD-2000, όπως παρουσιάστηκε από τους Κινέζους, σε κάποια ασιατική έκθεση όπλων το 2010:
Το σύστημα μπορεί να στοχεύσει πυραύλους Κρουζ στα 7 με 14 χλμ, πυραύλους αέρος-εδάφους στα 7 με 50 χλμ, αεροσκάφη στα 7 με 125 χλμ. και βόμβες λέιζερ και τακτικούς βαλλιστικούς πυραύλους στα 7 με 25 χλμ. Σύμφωνα με το διαφημιστικό φυλλάδιο της Κινέζικης Εταιρείας Εισαγωγών Εξαγωγών Μηχανημάτων Ακριβείας (CPMIEC), η οποία κατασκευάζει το σύστημα: «Η αποστολή του FD-2000 είναι η αντιαεροπορική προστασία ζωτικών πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών στόχων. Μπορεί επίσης να συνδυαστεί με άλλα αντιαεροπορικά συστήματα για τη δημιουργία ενός συστήματος αεράμυνας πολλαπλών επιπέδων για πλήρη αεράμυνα περιοχής».
Η Τουρκία προτίθεται να προμηθευτεί δώδεκα συστήματα FD-2000 (όταν προέκυψε η συριακή κρίση είχε ζητήσει από τους Αμερικανούς είκοσι συστήματα Πάτριοτ και της δόθηκαν έξι για ένα χρόνο, με δυνατότητα ανανέωσης της παραμονής των αρχικών έξι σε τουρκικό έδαφος για έναν ακόμη χρόνο).
Το FD-2000 φαίνεται πολύ καλό στα χαρτιά, αλλά δεν έχει δοκιμαστεί σε συνθήκες μάχης και, όταν είναι γνωστό ότι το σύστημα Πάτριοτ δεν είναι αποτελεσματικό εναντίον των πυραύλων Κρουζ, πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι το κινέζικο αντίγραφό του; Βέβαια, φαίνεται πως εκτός από τους πολιτικούς παράγοντες, ο κύριος λόγος που η Τουρκία επέλεξε το συγκεκριμένο οπλοσύστημα ήταν η χαμηλή τιμή του και η κινέζικη προθυμία για συμπαραγωγή και μεταφορά τεχνολογίας.
Οι σχετικές αναφορές στον Τύπο, από τον Ιούνιο ακόμη, έδειχναν πως η Τουρκία προσανατολιζόταν στο κινέζικο σύστημα. Παρ’ όλα αυτά, η τουρκική ανακοίνωση για την επιλογή του FD-2000, εν μέσω των διαπραγματεύσεων για τα χημικά όπλα στη Συρία, φαίνεται σαν ευθεία αμφισβήτηση των ΗΠΑ, που κατασκευάζουν τους Πάτριοτ, αλλά και του ΝΑΤΟ, που παρέχει τα πληρώματα για τις έξι πυροβολαρχίες Πάτριοτ που βρίσκονται αναπτυγμένες στην Τουρκία.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν αισθάνεται σίγουρα προσβεβλημένος από την αλλαγή πλεύσης των ΗΠΑ στο θέμα της Συρίας, οι οποίες αρκούνται, πλέον, στην καταστροφή των χημικών όπλων του Άσαντ, αντί να υποστηρίξουν το επικίνδυνο και πρόωρο τουρκικό σχέδιο για αστραπιαία αλλαγή ηγεσίας στη χώρα.
Στρατιωτικοί αναλυτές έχουν ήδη προειδοποιήσει ότι το επιθετικό σχέδιο του Ερντογάν για αλλαγή καθεστώτος στη Συρία ενέχει το ρίσκο της συριακής απάντησης με χημικά. Ταυτόχρονα, υπάρχει ένας έρπων σκεπτικισμός σχετικά με την αποτελεσματικότητα των Πάτριοτ στην Τουρκία. Ο αναλυτής Σάιτ Γιλμάζ σχολίασε στην εφημερίδα Ζαμάν ότι οι Πάτριοτ δεν θα καταφέρουν να αποτρέψουν ένα χτύπημα με συριακούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς. Όντως, η πλειοψηφία των Τούρκων πολιτών βλέπει τις έξι πυροβολαρχίες Πάτριοτ ως μια αποκλειστικά συμβολική ένδειξη υποστήριξης του ΝΑΤΟ. Πιθανώς, ούτε η αντιπυραυλική ασπίδα των FD-2000 θα είναι 100% αδιαπέραστη, αν και όλα δείχνουν ότι το συριακό είναι δευτερεύον μέτωπο για την Τουρκία στο ευρύτερο πυραυλικό παιχνίδι που θέλει να παίξει.
Η απόφαση της Τουρκίας να αγοράσει ένα υπερσύγχρονο αντιπυραυλικό σύστημα χρονολογείται από το 2011 και αποτέλεσε μέρος της αμφίσημης πολιτικής της σε σχέση με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, το Ιράν και την απειλή των ιρανικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.
Το 2011, η κυβέρνηση Ομπάμα ανακοίνωσε ότι η συμμετοχή της Τουρκίας στο ενιαίο αμυντικό πυραυλικό σύστημα των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ θα περιοριζόταν στην εγκατάσταση ενός σταθμού ραντάρ στη Μαλάτεια, χωρίς την παροχή πυραυλικής άμυνας από το ΝΑΤΟ. Όπως ήταν αναμενόμενο, το Ιράν ανακοίνωσε ότι ο σταθμός ραντάρ του ΝΑΤΟ στην Τουρκία θα είχε έναν τεράστιο στόχο ζωγραφισμένο πάνω του και το ΝΑΤΟ άφησε την Τουρκία να αντιμετωπίσει την ιρανική απειλή με ίδια μέσα. Τότε ήταν που η Τουρκία ξεκίνησε την αναζήτηση για κάποιο αντιπυραυλικό σύστημα που κατέληξε με την ανακοίνωση της αγοράς των FD-2000.
Μπορεί να υποτεθεί πως η Τουρκία, στην προσπάθειά της να διατηρήσει την περιφερειακή της ισχύ ως ανεξάρτητος παίκτης, πήρε τη συνειδητή απόφαση να προκαλέσει το Ιράν, συμπράττοντας με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στο θέμα του ραντάρ, (ενώ ταυτόχρονα, δήθεν, έθεσε τον όρο ότι το Ιράν δεν πρέπει να αναγνωριστεί ως ο στόχος του ραντάρ) και να κατευνάσει την έντονη δυσαρέσκεια του Ιράν με την επιλογή ενός μη νατοϊκού αντιπυραυλικού συστήματος.
Επιπλέον, το συριακό ζήτημα έχει ενισχύσει την επιθυμία της Τουρκίας για ένα σύστημα πυραυλικής άμυνας εκτός ΝΑΤΟ. Μια πρόσφατη ανάλυση στον ιστότοπο του Ινστιτούτου Κάρνεγκι επισημαίνει πως το αίσθημα ότι η Τουρκία έχει αδικηθεί από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στο θέμα της Συρίας είναι πολύ ισχυρό και μεταφράζεται άμεσα σε μια ανεξάρτητη αμυντική πολιτική.
Σε ένα άγνωστο επεισόδιο της ιστορίας του ΝΑΤΟ, η μόνη άσκηση διαχείρισης κρίσης την οποία έχει διεξαγάγει η συμμαχία, και στην οποία χρειάστηκε να γίνει χρήση του άρθρου 5 (συλλογικής αυτοάμυνας), κατέληξε σε διαφωνία. Συμπτωματικά, το σενάριο της άσκησης, που έλαβε χώρα το 2002, προσομοίωσε μια αντίδραση των χωρών του ΝΑΤΟ με χρήση του άρθρου 5 σε μια επίθεση με χημικά όπλα από την Άμπερλαντ, μια υποθετική γείτονα χώρα στα νότια της Τουρκίας.
Η Άμπερλαντ διέθετε αρκετούς πυραύλους Σκουντ με βιολογικές και χημικές κεφαλές που στόχευαν την Τουρκία. Κατά τη διάρκεια της 7ήμερης άσκησης, οι ΗΠΑ και η Τουρκία κράτησαν σκληρή στάση, υποστηρίζοντας τη διενέργεια προληπτικού χτυπήματος, ενώ η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία προτίμησαν να αποφορτίσουν την κρίση με πολιτικά μέσα.
Η άσκηση έληξε τελικά με τα μέλη του ΝΑΤΟ να διαφωνούν σχετικά με την ιδανικότερη αντίδραση της συμμαχίας πριν καν πραγματοποιηθεί η επίθεση ή γίνει επίκληση του άρθρου 5.
Για την Τουρκία, ο κίνδυνος σε σχέση με το Ιράν ελλοχεύει σε κάποια υπερβολική αντίδραση του ΝΑΤΟ, η οποία θα εμπλέξει την Τουρκία σε μια περιφερειακή σύγκρουση την οποία δεν θα επιθυμεί τη δεδομένη στιγμή. Στη Συρία, αυτή τη στιγμή, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το ΝΑΤΟ δεν δεσμεύεται αρκετά και αφήνει την Τουρκία ευάλωτη στα συριακά αντίποινα, μετά το στρατηγικό λάθος του Ερντογάν με τη δέσμευση για αλλαγή καθεστώτος στη Συρία.
Αν και οι FD-2000 δεν ενδείκνυνται για αντιμετώπιση των συριακών πυραύλων μικρού βεληνεκούς, θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην εφαρμογή μια ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στην τουρκοσυριακή μεθόριο –ένα ενδεχόμενο που το ΝΑΤΟ έχει αποκλείσει για τους Πάτριοτ που έχει παρατάξει απέναντι στη Συρία (οι οποίοι, ας σημειωθεί, βρίσκονται σε ασφαλή απόσταση από τα συριακά σύνορα και αποκλειστικός τους σκοπός φαίνεται να είναι η προστασία των στρατιωτικών εγκαταστάσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ), χωρίς την ανάγκη να υπάρξει απόφαση του ΟΗΕ.
Ο Ερντογάν είναι, επίσης, δυσαρεστημένος και με την υποστήριξη που προσφέρει η Ρωσία στο καθεστώς Άσαντ τόσο σε διπλωματικό, όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο, ειδικά αν συγκριθεί με την κινέζικη διακριτικότητα στο θέμα. Η κινέζικη στάση αποτέλεσε μάλλον και το βασικό λόγο μη επιλογής των S-300. Επίσης, με την επιλογή του κινέζικου οπλοσυστήματος, ο Ερντογάν μπορεί να στείλει το μήνυμα στο  Ιράν ότι, κλείνοντας την πόρτα στις δυτικές εταιρείες κατασκευής όπλων, εμποδίζει την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στο ενιαίο αντιπυραυλικό σύστημα των ΗΠΑ.

Μετάφραση: Dean M.

 

http://ardin-rixi.gr/archives/14557

Posted in Τουρκία | Leave a Comment »

Ο Τσιγάντες, οι λίρες και η προδοσία στην Αθήνα του 1943

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Οκτωβρίου 2013

«Σε κάθε χώρα θα βρούμε αρκετά ιδιοτελή καθάρματα. Δεν θα τους ψάξουμε, θα σπεύσουν να μας βρουν μόνοι τους, θα τηλεφωνούν, θα στέλνουν δηλητηριώδη γράμματα».

 

tsigantes4

 Του Κωνσταντίνου Μαυρίδη από τη Ρήξη φ. 97

Το 1953, ένα έκτακτο στρατοδικείο δικάζει μια μεγάλη ομάδα στελεχών του ΚΚΕ για κατασκοπεία. Ανάμεσα στους κατηγορούμενους είναι ο μετέπειτα γραμματέας του κόμματος, Χαρίλαος Φλωράκης, ο Κώστας Λουλές, ο Λεωνίδας Τζεφρώνης και ο συγγραφέας Περικλής Ροδάκης. Οι κατηγορίες είναι βαρύτατες και επισύρουν την ποινή του θανάτου και ο βασιλικός κατήγορος δεν χάνει την ευκαιρία να στολίζει τους κατηγορούμενους με τα κλασικά επίθετα της εποχής όπως «αναρχοκομμουνιστοσυμμορίτες», «προδότες του έθνους», κ.λπ. Στο δικαστήριο έχει προσέλθει ως μάρτυρας κατηγορίας κάποιος ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας, ο οποίος, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον βασιλικό επίτροπο, συνεχίζει το στόλισμα των κατηγορουμένων με πληθώρα κοσμητικών επιθέτων αναλόγου ύφους. Κάποια στιγμή, ο Περικλής Ροδάκης δεν αντέχει άλλο το υβρεολόγιο και απευθύνει τον λόγο στον αστυνομικό: «Έχεις το θράσος  να μας αποκαλείς προδότες; Εσύ δεν πρόδωσες τον Τσιγάντε για τις λίρες και η γυναίκα που τηλεφώνησε στους Ιταλούς δεν είναι τώρα η σύζυγός σου;» Με το άκουσμα των παραπάνω, ο μάρτυρας κατηγορίας σωριάζεται αναίσθητος και το δικαστήριο διακόπτει τη συνεδρίαση καθώς έχει επικρατήσει χάος.
Οι κατηγορούμενοι, τελικά, θα καταδικαστούν σε πολύχρονες ποινές φυλάκισης και η δικαιοσύνη θα αγνοήσει την ευθεία κατηγορία εναντίον του λιπόθυμου αξιωματικού της αστυνομίας και δεν θα ερευνήσει το θέμα. Ακόμη και σήμερα, εβδομήντα και κάτι χρόνια μετά την προδοσία και τον θάνατο του ταγματάρχη Ιωάννη Τσιγάντε και παρά τη μεταπολεμική έρευνα κατόπιν παραγγελίας της ελληνικής Βουλής, η ταυτότητα του μυστηριώδη πληροφοριοδότη που κάρφωσε τον Τσιγάντε στην ιταλική καραμπινιερία, αλλά και η τύχη των χρυσών αγγλικών λιρών που αυτός μετέφερε, παραμένει άγνωστη. Οι άκαρπες έρευνες επί του θέματος και η προσπάθεια των μεταπολεμικών κυβερνήσεων να ρίξουν το φταίξιμο για την προδοσία στο ΕΑΜ, συνάδουν στο γεγονός ότι υπήρξε απόλυτα επιτυχημένη προσπάθεια προστασίας του προσώπου που πρόδωσε τον Τσιγάντε, προσπάθεια που, ίσως, συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. Ας πάρουμε, όμως, τα γεγονότα με τη σειρά.
Το καλοκαίρι του 1942 αποβιβάζεται στη Μάνη ο ταγματάρχης Ιωάννης Τσιγάντες, μαζί με μια ομάδα Ελλήνων σαμποτέρ και ασυρματιστών. Ο Τσιγάντες είναι απεσταλμένος του συμμαχικού στρατηγείου της Μέσης Ανατολής και έχει ταυτόχρονα την εν λευκώ εξουσιοδότηση της ελληνικής εξόριστης κυβέρνησης για τη δημιουργία αντιστασιακής οργάνωσης, προς αντιστάθμιση εκείνης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και τη διενέργεια εκτεταμένων δολιοφθορών, με στόχο τη δυσχέρεια του ανεφοδιασμού του γερμανικού αφρικανικού σώματος του Ρόμελ, που δημιουργεί προβλήματα στους Βρετανούς στη Βόρεια Αφρική. Ο Τσιγάντες φέρνει μαζί του 12 χιλιάδες χρυσές αγγλικές λίρες, ένα αμύθητο ποσό για την εποχή, το οποίο του έχει παραχωρηθεί για να χρηματοδοτήσει αντιστασιακούς πυρήνες και να χρηματίσει τις ντόπιες αστυνομικές αρχές για να κάνει, ανενόχλητος, τη δουλειά του. Δυστυχώς γι’ αυτόν, οι χρυσές αυτές λίρες θα γίνουν και ο λόγος που ο ίδιος, αλλά και η ομάδα του, θα αφανιστούν.
Με το που ο Τσιγάντες φτάνει στην Αθήνα τον Αύγουστο, ξεκινά τις επαφές και αιφνιδιάζει την αθηναϊκή κοινωνία της Κατοχής. Φύσει ριψοκίνδυνος, δεν λαμβάνει σοβαρά συνωμοτικά μέτρα και ενώ υποτίθεται πως η αποστολή του είναι μυστική, σύντομα πολλοί στην Αθήνα γνωρίζουν την παρουσία του, καθώς συναντά διάφορους πολιτικούς παράγοντες της εποχής, διαπραγματεύεται με ανώτερους αξιωματικούς τη δημιουργία αντιστασιακών ομάδων ή κατασκοπευτικών πυρήνων και μοιράζει λίρες από δω κι από κει. Έχει ήδη συναντηθεί ακόμη και με τον κατοχικό αστυνομικό διευθυντή Αθηνών, Άγγελο Έβερτ, ο οποίος τον έχει εφοδιάσει με πλαστή ταυτότητα αξιωματικού της ασφαλείας. Παράλληλα, κυκλοφορεί ως μεγιστάνας σε διάφορα καμπαρέ της πόλης και χαρτοπαίζει με περίεργες παρέες ως τις πρώτες πρωινές ώρες. Το αποτέλεσμα είναι να μαζευτεί γύρω του ένα ετερόκλητο πλήθος, στο οποίο περιλαμβάνονταν από τους πιο καλοπροαίρετους πατριώτες ως τους πλέον ιδιοτελείς τυχοδιώκτες. Ακόμη και μέσα στην ομάδα του, δηλαδή εκείνων που είχαν έρθει μαζί του από τη Μέση Ανατολή και εκείνων που είχαν προστεθεί μετά την άφιξή του, είχαν δημιουργηθεί κλίκες, ενώ γύρω από τον ίδιο είχε σχηματισθεί ένα είδος αυλής, όπου οι προνομιούχοι είχαν αποκτήσει, πέραν των υλικών πλεονεκτημάτων, τον αέρα της υπεροχής έναντι των άλλων. Το γεγονός αυτό κατέληγε σε συγκρούσεις και γκρίνιες μέσα στην οργανωτική δομή της αποστολής. Με όλα αυτά τα δεδομένα, ο Τσιγάντες είχε γίνει ο στόχος πολλών δυσαρεστημένων, ενώ ταυτόχρονα η φύση της αποστολής του εμπεριείχε κάθε είδους θανάσιμους κινδύνους. Αν στα παραπάνω προσθέσει κανείς και μια παράνομη σχέση με μια Ελβετίδα υπήκοο που διέμενε στην Αθήνα, στο σπίτι της οποίας διανυκτέρευε συχνά, αντιλαμβάνεται κανείς πως ο Τσιγάντες ισορροπούσε σε πολύ λεπτό σχοινί και ότι η …στραβή δεν θα αργούσε να συμβεί.
Το θανάσιμο τηλεφώνημα έγινε το πρωί της 14ης Ιανουαρίου 1943. Το τηλεφώνημα δέχθηκε, στο τηλεφωνικό κέντρο του φρουραρχείου, κάποιος Έλληνας ιταλομαθής χωροφύλακας ονόματι Γαλάτης και έγινε από μια νέα γυναίκα, η οποία ανέφερε πως, σε κάποιο υπόγειο στον αριθμό 86 της οδού Πατησίων, βρισκόταν κρυμμένος ένας Βρετανός ταγματάρχης. Το γεγονός ότι υπήρξε ανώνυμο τηλεφώνημα από γυναίκα επιβεβαιώνει και ο Ιταλός λοχαγός της αντικατασκοπίας Πιτσίτολα, ο οποίος βρισκόταν στο τηλεφωνικό κέντρο εκείνο το πρωί και διαβίβασε την πληροφορία στο τμήμα καραμπινιέρων της οδού 3ης Σεπτεμβρίου. Οι Ιταλοί έστειλαν μια ομάδα πέντε ανδρών στο υπόγειο, όπου βρήκαν τον Τσιγάντε και τους συνεργάτες του, ανθυπίλαρχο Ζακυνθινό και συνταγματάρχη Μαλασπίνα. Ο Τσιγάντες, μόλις συνειδητοποίησε ότι η πολυκατοικία είναι μπλοκαρισμένη, έδιωξε αμέσως τους άλλους δύο οι οποίοι, αφού ελέγχθηκαν από τους Ιταλούς, αφέθηκαν ελεύθεροι, και άρχισε να καταστρέφει ενοχοποιητικά έγγραφα. Αφού κατέστρεψε όσα μπορούσε, βγήκε κι αυτός στο διάδρομο και πέρασε χωρίς πρόβλημα τον έλεγχο των Ιταλών, καθώς η ταυτότητά του ήταν γνήσια. Είχε κάνει όμως το μοιραίο λάθος: Βγαίνοντας από το διαμέρισμα είχε αφήσει την πόρτα ανοικτή και ο καπνός από μέσα έγινε αντιληπτός από τους καραμπινιέρους. Θα ακολουθήσει συμπλοκή, στην οποία ο Τσιγάντες θα χάσει τη ζωή του δεχόμενος δύο σφαίρες στην κοιλιά και μία στο κεφάλι. Μέσα σε ένα μήνα από τον θάνατο του αρχηγού της, όλοι οι ασυρματιστές της οργάνωσης Μίδας θα εξουδετερωθούν ως διά μαγείας. Επιπρόσθετα, από τις 12 χιλιάδες χρυσές λίρες, ο συνεργάτης του Τσιγάντε, λοχίας Γυφτόπουλος θα βρει μόνο 800. Όσο για το λεγόμενο συντονιστικό συμβούλιό της, που θα συγκροτούνταν στις 15/1/43 υπό την προεδρία του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, δεν θα λειτουργήσει ποτέ. Τα μέλη του σκόρπισαν κι επέστρεψαν στις ζωές τους σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Η μυστηριώδης γυναίκα που ειδοποίησε τους Ιταλούς για το κρησφύγετο του Τσιγάντε, ή αυτοί που την προέτρεψαν σ’ αυτή την πράξη, χάθηκαν στη λήθη μαζί με τις χρυσές λίρες του Μίδα. Ίσως τα λόγια του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, θεωρητικού του ναζισμού, να μπορούν να εξηγήσουν την πράξη της προδοσίας, αδυνατούν ωστόσο να εξηγήσουν την αδυναμία απονομής δικαιοσύνης για πάνω από 70 χρόνια: «Σε κάθε χώρα θα βρούμε αρκετά ιδιοτελή καθάρματα. Δεν θα τους ψάξουμε, θα σπεύσουν να μας βρουν μόνοι τους, θα τηλεφωνούν, θα στέλνουν δηλητηριώδη γράμματα».

http://ardin-rixi.gr/archives/14568

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 4 Οκτωβρίου 2013

(τον κοιτάς και λες: Φοβάμαι. Μετά το ξανασκέφτεσαι. Θυμάσαι τις φωτό με το Λαγό ή τον Παπά. Και λες: Α! ένας άκακος παππούλης. 
Ώρες-ώρες, μόνο με τέτοιες αντιπαραβολές καταλαβαίνει κανείς πόσο χαμηλά έχει πέσει)

Την τελευταίες μέρες, στα facebook και τα λοιπά κοινωνικά δίκτυα, ξεδιπλώνεται μια ακόμα εκδοχή της συλλογικής μας παράνοια. “Συνομωσίες”, το ‘μυστικό σχέδιο’ που κρύβεται πίσω από την σύλληψη της Χ.Α., οι ‘μασόνοι του μνημονίου’. ‘Προβοκάτσιες’. Σε ένα παράλληλο, κανονικό σύμπαν όλα τούτα θα ‘ταν μόνο πλαστικά τόξα στην φαρέτρα των διωκώμενων ναζί. Και ο κόσμος θα γελούσε. Το σύμπαν της αποικίας χρέους, όμως, δεν είναι κανονικό. Και οι διωκώμενοι ή μάλλον πτυχές της κοσμοαντίληψης και του τρόπου σκέψης των διωκώμενων αντικατοπτρίζονται στη ‘μέση συνείδηση’ πολλών αντιστασιακών πολιτικών χώρων.

Δεν θέλω να το πάνε εκεί που το πάνε τα μνημόνια, οι Τροϊκανοί και οι Βενιζέλοι. Δηλαδή να προσπαθήσουν να ταυτίσουνε προπαγανδιστικά την Χρυσή Αυγή με το πλατύ αντιμνημονιακό στρατόπεδο -για να συκοφαντήσουν το τελευταίο. Ούτε δύο άκρα, μια θεωρία ύπουλη γιατί αυτόματα θέτει εκείνον που τον κομίζει στο ρόλο του ‘κέντρου’. Ενώ, όλοι βλέπουνε πως στις μέρες μας εμφανίζονται τουλάχιστον δύο παράλληλες εκδοχές ολοκληρωτικών ιδεολογικών τοποθετήσεων –είναι ο φασισμός, παλιός και νέος που θάλεγε και ο Γκλυκσμάν: Δηλαδή αυτός της αναβίωσης ενός ακροδεξιού χώρου στην Ελλάδα, ο οποίος μάλιστα εμφανίστηκε τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο με ναζιστικό πρόσωπο, και ο ‘φασισμός του ρεαλισμού’. Των γιάπηδων της Τρόικας, και των επιτελών της Γερμανικής Ευρώπης που επιβάλουν ένα βίαιο και ολοκληρωτικό σχέδιο ξεπατώματος της κοινωνίας και της χώρας.

Τέλοσπαντων, πέρα απ’ όλα αυτα, γιατί είναι πολύ κουραστικό να αναλύονται συνέχεια και συνέχεια σα σε προκήρυξη, υπάρχουνε κάποιες διάχυτες κοινωνικές αντιλήψεις και συμπεριφορές –ας τις πούμε αντιλήψεις και συμπεριφορές ενός διάχυτου παραλογισμού, έξαρσης φοβικών συνδρόμων, αναζωπύρωσης μιας μανίας καταδίωξης που φτιάχνουν κλίμα και βοηθάνε την μετατόπιση του εκκρεμούς προς τα δεξιά. Για χρόνια, υπάρχει ένας διάχυτος κοινωνικός χρυσαυγιτισμός, που θάλλει υπό την μορφή της αρχαιολατρίας, του ακραίου αντισημιτισμού που ήθελε την κρίση να αποτελεί μια συνομωσία εβραίων τραπεζιτών και τοκογλύφων, ενός αντικοινοβουλευτισμού που μπέρδευε ύπουλα την καταγγελία του παρόντος πολιτικού συστήματος με την καταγγελία της δημοκρατίας εν γένει, και πολλών πολλών άλλων ακόμα που έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι η αμάθεια και η πνευματική σήψη κυκλοφοράει σαν επιδημία πάνω από τα κεφάλια πολλών ανθρώπων και εξουδετερώνει απόλυτα τις λέξεις πούχουμε εφεύρει για τα διάφορα πράγματα: Μπορούσε κανείς δηλαδή να ακούγε ή να διάβαζε απόψεις ολότελα αυταρχικές και αντιδημοκρατικές να κυκλοφορούν επικαλούμενες προτάγματα άμεσης ή πραγματικής δημοκρατίας, αντιλήψεις της ισχύος να πλασσάρονται ως αντιλήψεις της αγάπης, δικτατορίσκους να το παίζουνε χίππηδες, φασίστες να επικαλούνται την αριστερά, και αριστερούς να φασίζουν επικίνδυνα.

Και το χειρότερο, οι προφητείες. Στηριγμένες πάνω σε δηλώσεις ή λόγους τραβηγμένους από τα μαλλιά, που έχουνε από την άλλη μια πραγματική βάση, αλλά που μεταμορφώνονται στο πλαίσιο μιας προφητείας σε κάτι άλλο, σ’ έναν μηχανισμό υστερίας ευρείας κατανάλωσης που μάλλον σκοπό έχει να εκτονώσει παρά να κινητοποιήσει. Έτσι, άκουγε κανείς βάσει των δηλώσεων της Άννας Ψαρούδας Μπενάκη, περί της απομείωσης της εθνικής κυριαρχίας, μαρτυρίες για την ύπαρξη και την λειτουργία ενόςσκιώδους κέντρου που ήδη έχει πάρει στα χέρια του την πραγματική εξουσία –ή το άλλο το απίστευτο, με την Ελένη Γλυκατζή Αρβελέρ (τι της ήρθε και αυτηνής, άγνωστο) και την πρόβλεψή της πως οι Έλληνες θα χουνε κράτος μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013! Και βέβαια, όσοι το προπαγάνδιζαν λυσσαλέα μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου, έσπευσαν την επομένη προς αναζήτηση άλλης προφητείας, για την 1η Νοέμβρη, την 1η Δεκέμβρη και πάει λέγοντας.

Σαν τις χιλιαστικές σέχτες του Μεσαίωνα που προπαγάνδιζαν κάθε λίγο και λιγάκι την έλευση του τέλους του κόσμου. Σαν τους Ρώσους Μουζίκους των αρχών του 20ου αιώνα -όπως πολύ εύστοχα σημείωσε ο Εξαποδώ σε μια συζήτηση- που ήταν βουτηγμένοι στην αμάθεια, στις προλήψεις, τις συνομωσίες, που άγονταν και φέρονταν από μάστορες της προβοκάτσιας και των διαδόσεων σαν τον Ρασπούτιν –αυτήν την πρόδρομη φιγούρα τηςκυβερνητικής. 

Έτσι και τώρα, οι Έλληνες πτωχευμένοι, πνευματικά διαλυμένοι έπειτα από σαράντα χρόνια τηλοψίας*, με διαλυμένα τα συλλογικά αντανακλαστικά -καθώς τα ‘χανε εγκαταλείψει για να ενδιατρίψουν στην πιο παρακμιακή εγωκρατία- συμπεριφέροντα σαν ψηφιακοί μουζίκοι του 21ου αιώνα. Με τις ίδιες πνευματικές ασθένεις, να εξαπλώνονται σαν πανούκλα πάνω σ’ ένα γοργά εξαθλιούμενο πληθυσμό. Είναι κι αυτό ένα από τα συμπτώματα της περιόδου της αγανάκτησης. Καθώς οι εξελίξεις έβγαλαν απότομα την κοινωνία από τον απατηλό της κόσμο και την έσυρε μέσα στο κρύο και τις λάσπες μιας πατρίδας που ήταν χώρα και μεταβλήθηκε σε χώρο. Ενός χώρου που ήταν κράτος και εξελίσσεται σε αποικία χρέους.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, υπέρτατο καταφύγιο είναι η ισορροπίαΦρόνησης και Συγκίνησης που διδάσκει ο Σολωμός: Με λογισμό και μ’ όνειρο, τι χάρ’ έχουν τα μάτια

____________________________

*Ο όρος και η ιστορική αναλογία αποτελεί έμπνευση του Εξαποδώ!

**Η ζωή της τηλεόρασης, ξεκίνησε μεσούσης της χούντας με τον Ακήρυχτο Πόλεμο και τις γελοίες εξαμερικανισμένες ελληνικές ταινίες που εξυμνούσαν την πρώιμη εισβολή του καταναλωτισμού στην Ελλάδα. Δεν γνώρισε ποτέ Μεταπολίτευση. Συνεχίζεται και εξελίσσεται ως τηλεδικτατορία μέχρι τις μέρες μας.

Υ.Γ.Με αυτά τρέφεται η ‘μέση συνείδηση’ του διαδικτύου. Μάλιστα, μια από αυτές, δεν είναι η μόνη, που τοποθετείται από την σκοπιά της αντίστασης σε ό,τι επιβάλλεται. Θα μου πείτε, ας πρόσεχε, υπάρχουν κι οι άλλες. Μα και ‘κείνες κουβαλάνε πάνω τους άλλες αμαρτίες που τις εξουδετερώνουν. Ας πούμε, οι αναρχικοί, ας πούμε, που σε μεγάλο βαθμό ξεφεύγουν από αυτές τις ιστορίες, έχουν εξουδετερωθεί πλήρως. Μέσω του εθνομηδενισμού, και του ευρύτερου μηδενισμού, έχουν στραφεί εναντίον του τόπου και του λαού, οπότε έχουν εγκαταλείψει το πεδίο της κύριας σύγκρουσης με τους άρχοντες και τ’ αφεντικά. Πράγμα που φάνηκε ακόμα και σε ένα πεδίο που υποτίθεται ότι είναι προνομιακά δικό τους, τον αντιφασισμό. Τι ρόλο παίξανε μετά τη δολοφονία του Φύσσα; Κανέναν. Απλά βρήκαν ευκαιρία να συμψηφίσουν τον θάνατο με καμιά ντουζίνα σπασμένες βιτρίνες, βγάλαν το μένος τους ενάντια στους πατριώτες συλλήβδην -προσφέροντας άριστες υπηρεσίες στους ναζί, αλλά και στους κυβερνητικούς προπαγανδιστές της θεωρίας των δύο άκρων- και μετά αποσύρθηκαν στα δικά τους φανταστικά ταξικά μετερίζια, τα οποία έχουν στήσει έξω και ενάντια από τις πραγματικές τάξεις, που παθαίνουν πραγματική κατάρρευση, στον πραγματικό κόσμο που ζούμε -ο οποίος σφραγίζεται από την εθνική υποδούλωση της χώρας και την υπαγωγή της σε καθεστώς αποικίας χρέους. Επομένως, να τους χέσω. Είναι προσβεβλημένοι από άλλες ασθένειες –έχουν χρεοκοπήσει με διαφορετικό τρόπο και είναι εντελώς ανήμποροι να συμβάλλουνε στην πάλη για μια καλύτερη ζωή.

http://skatzoxoiros.wordpress.com/2013/10/04/%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-21%CE%BF%CF%85-%CE%B1/

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: