βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for Φεβρουαρίου 2010

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1941-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010: Κίνα και Ρωσία ως εξωτερικές διέξοδοι απέναντι στην αμερικανογερμανική επίθεση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Φεβρουαρίου 2010

Τον Οκτώβριο 1940 η Ιταλία επιτέθηκε στην Ελλάδα. Τον Απρίλιο 1941, το παιχνίδι τελείωσε με την είσοδο της Γερμανίας στον πόλεμο. Η ελληνική ιθύνουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό διέπραξαν μια πράξη «συλλογικής προδοσίας»: είτε συνθηκολόγησαν και συνεργάστηκαν με τις αρχές κατοχής (γερμανόφιλη μερίδα), είτε έφυγαν στο Κάιρο (αγγλόφιλη μερίδα). Μόνη σχεδόν απομείνασα πολιτική δύναμη στη χώρα, το ΚΚΕ κυριάρχησε στην αντίσταση και ήλεγχε την Ελλάδα όταν έφυγαν οι Γερμανοί. Για να ξαναπάρουν οι Αγγλοαμερικανοί τον έλεγχο της χώρας χρειάστηκε αφενός συνδρομή του Κρεμλίνου, αφετέρου ένας αιματηρός εμφύλιος, το ηθικό κόστος του οποίου πληρώνουμε ακόμα και όπου βρίσκονται πολλές από τις ρίζες των προβλημάτων μας.

Οι ιστορικές αναλογίες είναι επικίνδυνες. Ελπίζει κανείς σε εκτόνωση της κρίσης που πλήττει την Ελλάδα, μια από τις σοβαρότερες του νεώτερου ελληνικού κράτους. Είναι όμως πιο επικίνδυνο λάθος να υποτιμούμε, παρά να υπερτιμούμε το κίνδυνο. Μετά τον Οκτώβριο 2009, η Ελλάδα διαφορετικής μορφής, εξίσου όμως κρίσιμη στο διακύβευμά της, όχι «γεωπολιτική», αλλά «γεωοικονομική» επίθεση, που, υπό απειλή χρεωκοπίας, οδηγεί σε οικονομική, κοινωνική και, θα επιδιωχθεί τελικά, και σε εθνική συνθηκολόγηση. Στην επίθεση πρωταγωνιστεί η «οικονομική Αμερική», με επικεφαλής την Γκόλντμαν Ζακς, σύμβουλο της κυβέρνησης και διαχειριστή του ελληνικού δημόσιου χρέους, ο «βετεράνος» της οποίας (και της «αδελφής» J.P. Morgan) κ. Χριστοδούλου τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση στη θέση υπεύθυνου για το χρέος! Την ίδια στιγμή που η “the Firm”, όπως είναι γνωστή (κατ’ αντιστοιχία προς το “ the Company” για τη CIA) κερδίζει μυθώδη ποσά από τη διαχείριση του ελληνικού χρέους και τις «συμβουλές» της, οργανώνει τον διασυρμό της χώρας μέσω αγγλοσαξωνικών ΜΜΕ και τζογάρει στην ελληνική χρεωκοπία στην αγορά CDS!

Με «στρατηγικά βλακώδη» κίνηση, ενδεικτική του εγκλωβισμού της Γερμανίας σε καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό-μονεταρισμό, το Βερολίνο συνδράμει πρακτικά την αγγλοαμερικανική επίθεση. Το 1990, η γερμανική στρατηγική ηλιθιότητα, προϊόν αδυναμίας των Γερμανών να «μεταβολίσουν» την ιστορία των τραγωδιών που υπέστησαν και επεφύλαξαν, αποτέλειωσε την ομοσπονδιακή, πολυεθνική Γιουγκοσλαβία, σκότωσε εν τη γενέσει της την ιδέα μιας ανεξάρτητης ευρωπαϊκής εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής, κατέστησε την Ουάσιγκτον κυρίαρχο στα Βαλκάνια. Στο φως τέτοιων «επιτευγμάτων», η ρήση Πάγκαλου για γίγαντα με μυαλό νάνου, μοιάζει προσβολή για τους νάνους!

Η τωρινή γερμανική επίθεση δεν περιορίζεται στην άρνηση κάθε συμπαράστασης, αλλά, κατά πάσα πιθανότητα, περιέλαβε και κερδοσκοπικά παιχνίδια της Ντώυτσε Μπανκ. Το να μη συμπαρίστασαι είναι ένα πράγμα. Ποιος όμως υποχρεώνει τα γερμανικά ΜΜΕ να προβάλλουν έναν απύθμενο ρατσισμό-σαδισμό απέναντι σε μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα, στην κακοδιοίκηση και διαφθορά της οποίας συνέβαλαν πολύ ουσιαστικά οι Γερμανοί, δωροδοκώντας μαζικά τα δύο κόμματα εξουσίας; Το Βερολίνο προσπαθεί με το ανθελληνικό μίσος του να αποκρύψει τη χρεωκοπία του Μάαστριχτ. Αλλά ήταν ο κ. Χριστοφοράκος που έφτασε να έχει μεγαλύτερη επιρροή στην Ελλάδα από τον αρχηγό των δυνάμεων των κατοχικών δυνάμεων! (Καλό είναι με την ευκαιρία να σταματήσει ο κ. Πρωθυπουργός, σε κάθε συνέντευξή του στο εξωτερικό, να οικτίρει την κακοδιοίκηση και διαφθορά μας. Καγχάζουν οι «πάτρωνες» με τις αυτοκριτικές). Τα ανθελληνικά δημοσιεύματα τα διαβάζουν όλοι οι Ευρωπαίοι. Τι συμπέρασμα λέτε βγάζουν για Γερμανούς και ΕΕ;

Το πιθανό αποτέλεσμα της γερμανικής de facto συνδρομής στις αγγλοαμερικανικές τράπεζες, είναι να ανατιναχθεί η ιδέα του κοινού νομίσματος, αν όχι της ενωμένης Ευρώπης. Δηλαδή να εξασφαλισθεί η αμερικανική ηγεμονία επί των Ευρωπαίων για μερικές δεκαετίες! ‘Ισως μάλιστα αυτός ακριβώς είναι ο απώτερος σκοπός της επίθεσης κατά της Ελλάδας, που ξεκίνησαν διεθνείς τραπεζικοί κολοσσοί και οίκοι αξιολόγησης, με επικεφαλής την Γκόλντμαν.

Βεβαίως, για νάμαστε δίκαιοι, δώσαμε στη Γερμανία διάφορους λόγους να μας αντιπαθεί (την ταυτισή μας με την αμερικανο-βρετανική θέση στην τουρκική ένταξη και τον τρόπο που δύο κυβερνήσεις πήγαν στις Βρυξέλλες να κατηγορήσουν την προηγούμενη κυβέρνηση, δηλ. τη χώρα). ‘Όπως ήρθαν όμως τα πράγματα, το δίλημμα είναι δραματικό ενώπιον Γαλλίας και Γερμανίας. Η ελληνική κρίση φωτίζει κραυγαλέα την χρεωκοπία του Μάαστριχτ, τον τερατώδη χαρακτήρα μιας ‘Ενωσης που προέβλεψε την καταστροφή της (ή τη μετεξέλιξή της σε δικτατορία), γράφοντας στο «σύνταγμά» της την … απαγόρευση της αλληλεγγύης!

Για να διατηρηθεί η ‘Ενωση, ως κοινωνική, δημοκρατική και ευρωπαϊκή (όχι τραπεζική και ατλαντική) δομή, συνεργασίας κρατών και λαών, χρειάζεται επειγόντως ριζική αναθεώρηση του Μάαστριχτ και του διεθνούς συστήματος πλήρους απελευθέρωσης ροών κεφαλαίου και εμπορικών ανταλλαγών. Για αυτά είναι ανέτοιμα Βερολίνο και Παρίσι. Ούτε καν φόρο Τόμπιν δεν θέλουν να επιβάλουν. Προτιμούν να σπρώξουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, απλώς απαιτώντας από την Αθήνα να «κόψει το κεφάλι» της πληρώνοντας ότι ζητούν οι αγορές και καλμάροντάς τες με μέτρα που υποθηκεύουν κάθε ελληνικό μέλλον.

Η ελληνική κρίση έχει βαθιά ενδογενή αίτια, δεν αρκούν όμως για να την ερμηνεύσουν. Είναι επίσης κρίση της ευρωζώνης, αν όχι της «παγκοσμιοποίησης», όπως αποδεικνύουν τα προβλήματα του ευρωπαϊκού νότου και της Ιρλανδίας. Αν η κρίση του δημόσιου χρέους μπορεί να «δικαιολογεί» τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, αυτό δεν σημαίνει επίσης ότι οι επιθέσεις δεν εντάσσονται σε γεωπολιτικά παιχνίδια.

Οι συνταγές του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων ταυτίζονται τώρα και είναι καταστροφικές για την ελληνική οικονομία/κοινωνία. Χρειάζεται να γίνουν σχεδόν «επαναστατικές» μεταρρυθμίσεις, η δική τους συνταγή όμως είναι βασικά συμπίεση του κόστους εργασίας και του κοινωνικού κράτους. Η εργασία είναι πολύ κακοπληρωμένη και επισφαλής στην Ελλάδα και το κοινωνικό κράτος υποτυπώδες. Αν άρουμε τη μονιμότητα των υπαλλήλων δεν θα τους καταστήσουμε πιο παραγωγικούς, αλλά πιο εξαρτημένους από τα κόμματα και τα λαμόγια, θα γενικεύσουμε δηλαδή την κακοδιοίκηση και το «λαμογιστάν».

‘Ότι και αν προσάψει κανείς στους εργαζόμενους ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα, γεγονός είναι ότι αυτοί και οι συνταξιούχοι κυρίως στηρίζουν τη λειτουργία του κράτους πληρώνοντας φόρους. Τα μεσαία και ανώτερα στρώματα, που πρωταγωνιστούν στη λεηλασία, αρνούνται συνήθως να πληρώσουν φόρους ακόμη και για τα κλεμμένα, σε μια χώρα που οι επιχειρηματίες εμφανίζονται στην εφορία φτωχότεροι των υπαλλήλων τους! Η εφαρμογή της συνταγής ΔΝΤ/ΕΕ οδηγεί την οικονομία σε βαθύτατη μακροχρόνια ύφεση, ίσως για δεκαετίες, δεδομένου και του αντιαναπτυξιακού ευρωπαϊκού περιβάλλοντος κα την κοινωνία σε πολύ μεγάλη οπισθοδρόμηση. Θα καταστήσει πολύ δυσκολότερη έως αδύνατη την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας σε Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη.

Μια «Ιρλανδία της Ανατολής»

Την περασμένη βδομάδα, ο κ. Παπανδρέου βρέθηκε στη Μόσχα. Ο Πούτιν εκτιμούσε ότι ίσως του ζητήσει βοήθεια και ήταν έτοιμος να συζητήσει. Ο ‘Ελληνας Πρωθυπουργός δεν ζήτησε τίποτα. ‘Όπως όμως έχουν τα πράγματα, η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως συμμαχίες και «ζωτικό χώρο» να αναπνεύσει και να μην πεθάνει άμεσα, να αναπτυχθεί στη συνέχεια. Οι συμμαχίες δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τις εθνικές προσπάθειες, είναι όμως απαραίτητες για την επιτυχία τους. Η Ελλάδα θάπρεπε προ πολλού να διερευνήσει τα περιθώρια διεύρυνσης των πηγών δανεισμού, ενώ έχει τα φόντα να γίνει μια «Ιρλανδία της Ανατολής», προσελκύοντας κεφάλαια της Κίνας, της Ρωσίας ή και άλλων. Αλλά και στο καθαρά αμυντικό-στρατηγικό επίπεδο, μπορεί να αποβεί κρίσιμος ο ρόλος Ρώσων και Κινέζων.

Εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να παραμένει ευπειθής, υποδειγματικός «σύμμαχος» και «εταίρος», όταν οι «σύμμαχοι» και «εταίροι» τη σπρώχνουν στην καταστροφή. Θέλει βέβαια θάρρος, κατανόηση του διεθνούς περιβάλλοντος, ανεξαρτησία σκέψης και αποφασιστικότητα. Αν η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν τα επιδείξει, αν προτιμήσει τον συνήθη δουλοπρεπή ρόλο απέναντι στους «Προστάτες», θα πάρει την ιστορική ευθύνη να σπρώξει την Ελλάδα (και την Κύπρο) στην καταστροφή. ‘Όταν απειλείσαι με θάνατο, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, δεν χωρούν ημίμετρα, ούτε έχουν νόημα αφελή «καλοπιάσματα».

Περιοδικό “Eπίκαιρα”, 25.2.2010

Αναρτήθηκε από Konstantakopoulos Dimitris

Ετικέτες , , , , ,

Advertisements

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα, Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Leave a Comment »

Η οικονομία, θύμα των κομματικών εγκλημάτων

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Φεβρουαρίου 2010

Χρήστος Γιανναράς

Αμβλυνση και στρέβλωση της δημοκρατικής συνείδησης, σύγχυση για το τι σημαίνει (ή δεν σημαίνει) «δημοκρατία»: Είναι το δραματικό επακόλουθο, ο καρπός ο «εις θάνατον», από την εγκατάλειψη της Παιδείας στον έλεγχο του συντεχνιακού «αποδομισμού» τα τελευταία τριάντα έξι χρόνια.

Πρόκειται για έμπρακτη καθολικευμένη ανοχή του ολοκληρωτισμού: Η ελλαδική κοινωνία όχι απλώς δεν αντιδρά, δεν οργίζεται, δεν ανησυχεί, αλλά θεωρεί πια αυτονόητες τις μεθόδους και πρακτικές της παρανομίας και αυθαιρεσίας, αυτονόητη τη βία που ασκούν τα οργανωμένα συμφέροντα.

Το μεγάλο κατόρθωμα των πιο μεγάλων από τα μεγάλα συμφέροντα είναι ότι έχουν εξασφαλίσει την αποκλειστικότητα σφετερισμού των σφραγίδων και των θυρεών της Αριστεράς, έτσι ώστε να μπορούν να λανσάρουν ωμό φασισμό σε «προοδευτική» συσκευασία χωρίς καμιά κοινωνική αντίδραση. Αφιόνισαν τη μεταπολιτευτική ελλαδική κοινωνία με την αυτονόητη βεβαιότητα ότι η απειλή του ολοκληρωτισμού έρχεται μόνο σαν επανάληψη του παρελθόντος, μόνο από μια πατριδοκάπηλη Δεξιά, αποκλείεται ο φασισμός να παραμονεύει στη βουλιμική ιδιοτέλεια των καπήλων της Αριστεράς.

Μπορεί λοιπόν να αγανακτούσαν οι έμποροι, οι μεταφορείς και οι ξενοδόχοι με τις φάλαγγες τεθωρακισμένων του εγχώριου «στρατού κατοχής» που κρατούσαν σε ομηρεία, για τόσες μέρες, τη χώρα. Αλλά τα κόμματα, ο Τύπος, τα κανάλια ούτε που διενοούντο να ψελλίσουν τη λέξη «φασισμός». Μάλλον έδιναν δίκιο στους ιδιοκτήτες των πανάκριβων τρακτέρ, μάλλον θεωρούσαν αυτονόητο δικαίωμα των διαμαρτυρομένων να καταργούν σαν κουρελόχαρτο το Σύνταγμα, να βάζουν ατιμώρητα τη χώρα στον «γύψο». Σύσσωμη η υπερευαίσθητη στην προάσπιση των «δημοκρατικών ελευθεριών», διανόηση δικαίωνε τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν μορφή «πάλης» – όπως εξωράισε και την ποδηγετημένη κτηνωδία του «Δεκέμβρη των κρυστάλλων», πέρυσι, σαν εκπληκτική αποκάλυψη της «ωριμότητας» των νέων.

Η ηδονή να καταστρέφεις οτιδήποτε ανήκει σε άλλον, προκειμένου να εκδικηθείς που δεν είναι όλα υποταγμένα στο εγώ σου, γεννιέται σαν σαδιστική απαίτηση όταν η συλλογικότητα, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, έχει υιοθετήσει την αλογία στον καταμερισμό του κοινωνικού πλούτου. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία (συνύπαρξη ως άθλημα σχέσεων κοινωνίας), αν δεν μπορεί ο πολίτης να έχει προφανή την απάντηση στο ερώτημα: γιατί ο άλλος και όχι εγώ. Σε αυτή την απάντηση στοχεύουν οι προσπάθειες (όπου και όταν αναλαμβάνονται) για αξιοκρατία, έλεγχο της ποιότητας, καταξίωση της άμιλλας.

Στην Ελλάδα τη μεταπολιτευτική, οι πολιτικοί μας άρχοντες έχουν επίσημα υιοθετήσει την άρνηση των προϋποθέσεων της δημοκρατίας: την αλογία στην κατανομή του πλούτου, την αρχή της επιβολής του ισχυροτέρου. Ισχυρότερος σήμερα είναι όποιος μπορεί να εκβιάσει τον σύνολο πληθυσμό: Να διαθέτει θηριώδες τρακτέρ, κομματικό μηχανισμό με καλοπληρωμένα επαγγελματικά στελέχη, αδίστακτη συντεχνιακή στρατηγική εκβιασμών.

Η ισχύς δεν ελέγχεται από τη λειτουργία θεσμών, από αρχές «κοινωνικού συμβολαίου». Μετριέται η ισχύς (και ομαδοποιείται για να διαβαθμιστεί) με μέτρο το ατομικό εισόδημα. Και το εισόδημα στο Ελλαδιστάν είναι, κατά κανόνα, άσχετο με την παραγωγικότητα, τη δημιουργική ικανότητα, την εργατικότητα, την ευσυνειδησία – δεν είναι οι απολαβές συνάρτηση των ταλέντων, της καλλιέργειας, της κατακτημένης ποιότητας. Η οικονομική ισχύς εξαρτάται από τη διαπλοκή με κομματικούς μηχανισμούς, την εκμετάλλευση της ψηφοθηρικής ιδιοτέλειας επαγγελματιών της πολιτικής, τη μετοχή σε συνδικάτα υψηλής ικανότητας εκβιασμών.

Ο διεθνής εξευτελισμός που ζούμε αυτές τις ημέρες, η διαπόμπευση της Ελλάδας σε πλανητικό επίπεδο, έχει απλώς αφορμή την οικονομική χρεοκοπία της χώρας, τον παράφρονα επί δεκαετίες υπερδανεισμό που μαγνήτισε τους κερδοσκόπους. Πραγματική αιτία, εξόφθαλμη, είναι η αλογία και ανομία στον δημόσιο βίο, το κοινωνικό μπάχαλο που δημιούργησε το ολοκληρωτικό καθεστώς της κομματοκρατίας, η κατάργηση της δημοκρατίας από τα κόμματα. Στην οικονομική χρεοκοπία (που μοιάζει αυτή τη φορά εντελώς αδιέξοδη) μας οδήγησε η εξάλειψη κάθε αξιοκρατίας, το ανεξέλεγκτο των συμπεριφορών και της ποιότητας, δηλαδή: ο αμοραλισμός των «κομμάτων εξουσίας», ο φασισμός των καπήλων της Αριστεράς.

Τι εξωφρενικότερο θέλουμε να δούμε; Σε μια χώρα όπου το μέγιστο των δημόσιων εσόδων προέρχεται από τη φορολόγηση μισθωτών και συνταξιούχων και το ολίγιστο από τη φορολόγηση επιχειρηματιών και ελεύθερων επαγγελματιών, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση ξεκινάει την «ανάταξη» της οικονομίας με «πάγωμα» μισθών και συντάξεων, μαζί με αύξηση της έμμεσης φορολογίας! Επιτέλους, για τις φοροαπαλλαγές των οικονομικά ισχυρών μπορούν να επικαλούνται τη λογική της εύνοιας προς τους παραγωγούς πλούτου απαραίτητου για την ανάπτυξη. Αλλά για την ωμή, ιταμή, αδικαιολόγητη ανισότητα αμοιβών στον δημόσιο τομέα ποια λογική μπορούν να επικαλεστούν; Αυτή είναι το κυρίως σκάνδαλο που εξωθεί την κοινωνία να σταθεί ενεργά αντίπαλη σε μέτρα προκλητικής προχειρότητας για «ανάταξη» της οικονομίας.

Οι δεκαέξι (16) κατ’ έτος μισθοί των υπαλλήλων της Βουλής. Οι εξωφρενικές οικονομικές «εξασφαλίσεις» όσων εργάζονταν στην πρώην «Ολυμπιακή». Οι μυθικές μισθολογικές προνομίες των διορισμένων σε οργανισμούς λιμένων και σιδηροδρόμων. Οι ιλιγγιώδεις αποδοχές των κομματικών παρακεντέδων στην ΕΡΤ, στα διοικητικά συμβούλια των αναρίθμητων εταιρειών του Δημοσίου, σε θέσεις «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία. Οι μισθοί των δικαστικών καθορισμένοι ετσιθελικά από τους ίδιους. Οι ληστρικές «προμήθειες» από τις αγορές ιατροφαρμακευτικού υλικού στα νοσοκομεία. Τα αστρονομικά κονδύλια για την ενίσχυση των πολιτικών κομμάτων και των επαγγελματικών ποδοσφαιρικών ομάδων. Και άλλες, πάμπολλες, ανάλογες περιπτώσεις συνιστούν την αλογία και ανομία που αν δεν εξαλειφθούν με συνέπεια, η απαιτούμενη για την οικονομική ανάκαμψη κοινωνική συνοχή θα παραμείνει ανέφικτη.

Αυτή την ώρα, ο αμοραλισμός ή ο φασισμός της κομματικής ιδιοτέλειας είναι το πρώτο και επείγον πρόβλημα. Το φάσμα της απειλής να αρχίσουν οι λεηλασίες καταστημάτων και σπιτιών έρχεται δεύτερο.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή – Ημερομηνία δημοσίευσης: 14-02-10

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μια διαφορετική απεργία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Φεβρουαρίου 2010

Ο Δημήτρης Ψαθάς στο βιβλίο του “Αντίσταση” περιγράφει μια διαφορετική απεργία που έγινε το Μάρτιο του 1943: Μάρτιος του 1943. Ανάστατη είναι η Αθήνα από μια είδηση. Οι Γερμανοί αποφάσισαν να κηρύξουν επιστράτευση πολιτική. Όλοι οι άνδρες από 16 θα επιστρατευθούν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον Άξονα. Πρόσωπα ανήσυχα ολούθε. -Τα ‘μαθες; Επιστράτευση! Ο κόσμος τρομάζει με τούτη την καινούρια συμφορά που ζυγώνει την Ελλάδα. Μάνες τρέμουν για τα παιδιά τους, γυναίκες για τους άντρες, παιδιά για τους πατεράδες. Κι ο φόβος γίνεται αναβρασμός. Κι ο αναβρασμός, μια θέληση. Κι η θέληση, μια κραυγή που τη βροντοφωνά ο τοίχος: ΚΑΤΩ Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ. Την παίρνει το χωνί και τη διαλαλά στις γειτονιές. Κάτω η επιστράτευση! Τυπώνουν τα μυστικά τυπογραφεία προκηρύξεις. Κάτω η επιστράτευση. Κυκλοφορούν οι μυστικές εφημερίδες: Κάτω η επιστράτευση. Γεμίζουν οι δρόμοι μ’ αμέτρητα χαρτάκια: Κάτω η επιστράτευση. Κι όλος αυτός ο αναβρασμός φουσκώνει στα στήθια του λαού για να ξεσπάσει σ’ ένα απ’ τα πιο μεγάλα κι απίστευτα συλλαλητήρια που βλέπει η Αθήνα. 5 Μαρτίου. Είναι η μέρα που όρισε το ΕΑΜ για το συλλαλητήριο. Ο τρόπος κι ο μηχανισμός του ο ίδιος, όπως πάντα. Σε μικρές ομάδες θα ξεχυθεί ο κόσμος προς το κέντρο. Σε μικρές ομάδες θα πιάσει τις παρόδους. Κρυμμένες θα είναι οι σημαίες κάτω απ’ τα σακάκια, τα φουστάνια, κρυμμένες κι οι ταμπέλες με τις επιγραφές. Κι όταν δοθεί το σύνθημα την ορισμένη ώρα, τότε θα χυθεί ο λαός στον κεντρικό δρόμο που ορίστηκε για το συλλαλητήριο. Ας χτυπήσουν. Το μόνο που δεν λογαριάζουν ως την ώρα που θα πέσουν τα κορμιά. Δεκαπέντε μέρες τώρα απεργίες, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες. Ο συνετός βλέπει τα συλλαλητήρια -τ’ ακούει δηλαδή- και λέει πως τούτοι οι άνθρωποι σίγουρα είναι τρελοί. Τρελοί όμως ήταν κι όσοι πολέμησαν στον Μαραθώνα. Τρελοί όσοι σκοτώθηκαν στις Θερμοπύλες. Τρελοί ήταν η φούχτα των ανθρώπων που ξεσηκώθηκε το ‘21. Τρελοί ήταν αυτοί που χύμηξαν στην Πίνδο. Η ιστορία της Ελλάδας για την οποίαν πολύ καυχιέσαι, συνετέ, είναι μια αλυσίδα από τρέλες. (……) Το σκέφτονται οι Γερμανοί… Πώς να τον επιστρατεύσεις τούτον τον λαό; Και τι υπηρεσίες μπορεί να σου προσφέρει; Απ’ τη στιγμή που μαθεύτηκαν τα σχέδιά τους, βλέπουν ολούθε τον αναβρασμό. Ολούθε συγκεντρώσεις. Ολούθε ομιλίες. Στις γειτονιές, στις λαϊκές αγορές, στις εκκλησίες. Ζητούν τρόπους κατευνασμού. Ο Λογοθετόπουλος δημοσιεύει ανακοίνωση ότι δεν πρόκειται να γίνει η επιστράτευση κι ότι κάθε συγκέντρωση θα χτυπηθεί με όπλα. Ο δήμαρχος της Αθήνας Γεωργάτος ζητά με το καλό 3.000 εργάτες για τα οχυρωματικά έργα των Γερμανών και βεβαιώνει ότι δεν θα βγουν όξω απ’ την Αθήνα. Ο μυστικός τύπος λυσσά: Όσοι παρουσιάστηκαν στην πρόσκληση έχουν σταλεί στη Γερμανία. Στη Θεσσαλονίκη κηρύχθηκε η επιστράτευση “εν ονόματι του Φύρερ”. Κοχλάζει η Αθήνα. Αστυνομία, χωροφυλακή στο πόδι. Ισχυρές δυνάμεις Γερμανών κι Ιταλών έχουν διαταγή να χτυπήσουν κάθε συγκέντρωση στους δρόμους. Και φτάνει η μέρα. Ξεσπάει η απεργία. Τράπεζες, δημόσια γραφεία, ταχυδρομεία, τηλεγραφεία, μαγαζιά -όλα κλειστά. Τρίζει τα δόντια η ψευτοκυβέρνηση. Οι απεργοί θα παταχθούν! Κι όταν ο Γκοτζαμάνης στρώνεται να γράψει το διάταγμα της απόλυσης των απεργών, δεν βρίσκει μια δακτυλογράφο να το δακτυλογραφήσει! Τα εργοστάσια σταματημένα. Κι όλες οι επιχειρήσεις. Η κίνηση της πόλης έχει νεκρωθεί. Πλημμυρίζει η πόλη με παράνομο Τύπο. Μπρος λαέ της Αθήνας! Μπρος αδούλωτη Ελλάδα! Μπρος για τη μάχη των μαχών! Κι ας περιμένουν στους δρόμος έτοιμα τα ντουφέκια. Τα μάθαμε αυτά. Άλλο από το να σκοτώνουν δεν μπορούν. (…..) Στην οδό Πραξιτέλους γίνεται κακό. Οι Ιταλοί σκορπίζουνε το πλήθος. Σηκώνουν τα όπλα, βαράνε κοντακιές, ρίχνουν. Μια κοπέλα ορθώνεται μπροστά τους: -Πίσω, παλιόσκυλα! Ένας Ιταλός τη σημαδεύει. Βροντά το όπλο, σωριάζεται η κοπέλα. Φεύγουν άλλοι, χυμάνε να πάρουν το κορμί. Σε λίγο ο κόσμος που περνά βλέπει στον τόπο που έπεσε η κοπέλα και δακρύζει. Γύρω – τριγύρω στα αίματα έχουν βάλει πέτρες. Τάφος συμβολικός. Όλη μέρα περνάει πλήθος και ρίχνει λουλούδια. Γλυκοχαράζει η άνοιξη στη γη της Αττικής. Κι εκεί, στην οδό Πραξιτέλους, πάνω στην άσφαλτο που βάφηκε με το αίμα ενός κοριτσιού, στέλνει τριαντάφυλλα, γαρούφαλα και πασχαλιές. Ένας σωρός από λουλούδια. Αλλού μάχες σωστές. Κοντά εκατό χιλιάδες τραβούν προς το πολιτικό γραφείο. Φωτιά σκορπίζουν οι Γερμανοί κι οι Ιταλοί. Μηχανοκίνητα βογγούν. Χειροβομβίδες σκάνε. Πέφτουν οι λαβωμένοι, οι νεκροί. Τους αρπάζουν οι διαδηλωτές και φεύγουν μην πέσουν στα χέρια του κατακτητή. Πρόθυμα ανοίγουν τις πόρτες τους τα σπίτια για να δεχτούν τα θύματα. Γιατροί, νοσοκόμοι, τραυματιοφορείς βοηθάνε. Κι ο κόσμος που βρίσκεται μπροστά στις μπούκες των όπλων σκορπίζει, αλλά δεν εννοεί να διαλυθεί: -Στου υπουργείο Εργασίας! Άλλο κακό εκεί. Στις 11.30΄ είναι μαζεμένοι κοντά πενήντα χιλιάδες διαδηλωτές γύρω – τριγύρω χωμένοι στις παρόδους. Τραγουδάνε τον Εθνικό Ύμνο και χυμάνε με πέτρες και με ξύλα. Σπάζουν τις πόρτες και τα παράθυρα. Κατακίτρινος ο υπουργός Καλύβας ακούει την οχλοβοή ανάμεσα στους καραμπινιέρους που τον φρουρούνε. Φτάνει ενίσχυση της δύναμης. Αστυνομία ελληνική, Ιταλιάνοι, Γκεστάπο. -Πίσω! Διαλυθείτε! -Μπρος, παιδιά! Απάνω τους! -Θα σας σκοτώσουμε! -Σκοτώστε μας! Αρχίζει το πολυβόλο. Σκάει η χειροβομβίδα. Και τότε γίνεται τούτο τ’ απίστευτο. Γυναίκες, άντρες και παιδιά ορμούν με πέτρες και με ξύλα πάνω στην ένοπλη δύναμη που ρίχνει. Λαβώνονται πολλοί. Κι άλλοι κουβαλάνε πέτρες στα μαντίλια, άλλοι ξεριζώνουν τις πλάκες απ’ τα πεζοδρόμια. Μάχη πρωτάκουστη. Τους κυνηγάνε εδώ, φυτρώνουν από κει. Κι ένα πράμα μονάχα δεν έχουν στο μυαλό τους – να διαλυθούν. Τρελοί; Τρελοί! Εδώ ένας σωριάστηκε τραυματισμένος. Εκεί άλλος κείτεται νεκρός. Εδώ μια ομάδα κοριτσιών που ρίχνουνε πέτρες. Αλλού άλλη ομάδα που κυνηγιέται για να κρυφτεί στους γύρω δρόμους. Εδώ με ξύλα δέρνονται διαδηλωτές και αστυφύλακες. Εκεί δουλεύει πιστολίδι. Χτυπάν τις πόρτες. Ανοίξτε, τραυματίες! Κι οι πόρτες ανοίγουν όλες. Γεμίζουν οι δρόμοι με χαρτάκια: Κάτω η πολιτική επιστράτευση. Αρπάζει η Γκεστάπο πολλούς απ’ τους διαδηλωτές: Μαζέψτε τα! Τα μαζεύουν και, καθώς τους πάνε στην Κομαντατούρ ή στο Κομάντο Πιάτσα, τα ξανασκορπάνε. Το μυρίζονται οι Γερμανοί. Ξύλο. Ώρες κρατάνε οι διαδηλώσεις. Ώρες αντηχεί η αντάρα κι ο αλαλαγμός της πόλης. Το βράδυ απεργούν οι κινηματογράφοι και ο Τύπος. Το άλλο πρωί δεν έχει εφημερίδες. Πόσα τα θύματα; Η αστυνομία δίνει νούμερο. Μόνο 3 νεκρούς και 77 τραυματίες. Ο παράνομος τύπος δίνει άλλα: 13 νεκροί και 134 τραυματίες. Κι είναι σωστότεροι αυτοί οι αριθμοί, γιατί η Αστυνομία μετρά μονάχα τα θύματα που πάνε στα νοσοκομεία. Αυτούς που νοσηλεύονται στα σπίτια δεν τους ξέρει. Ούτε βάζει στους νεκρούς, αυτούς που πρόφτασαν να αρπάξουν οι διαδηλωτές ή τους άλλους που βαριά τραυματισμένοι πέθαναν σε λίγες μέρες. 5 Μαρτίου 1943. Μια μέρα ακόμα ανοιχτού πολέμου μέσα στην Αθήνα. Η ιστορία της Αντίστασης γραμμένη με το αίμα του ανυπόταχτου λαού στους δρόμους της. Η επιστράτευση δεν έγινε.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΘΑΣ “Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ” Εκδόσεις ΜΑΡΙΑ Δ. ΨΑΘΑ

Αναρτημένο στο logomnimon.wordpress.com

Posted in Ελλάδα, Ιστορία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

«Η Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia) και το Σαλέντο μία κιβωτός μνήμης»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Φεβρουαρίου 2010

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα» σας προσκαλεί στην συζήτηση με θέμα «Η Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia) και το Σαλέντο μία κιβωτός μνήμης», με ομιλήτρια την Φωτεινή Καϊμάκη συγγραφέα – φιλόλογος.

 Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 1 Μαρτίου, στις 7.15 το απόγευμα στο πνευματικό κέντρο του Ι.Ν. Φανερωμένης Χολαργού.

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε στο τηλέφωνο 210-6546742.

βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα»

Φανερωμένης 8, Χολαργός

Ε΄στάση Χολαργού στη λ. Μεσογείων

 Ηλεκτρ.διεύθ. nonamebk@acci.gr ή ενημερωθείτε μέσω του διαδικτύου στην ηλεκτρονική σελίδα https://papaleonidasdimitris.wordpress.com

Posted in Εκδηλώσεις | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η εθνική μας μοναξιά

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Φεβρουαρίου 2010

Δύο είναι τα επαγγέλματα που δεν πρόκειται να πάρουν είδηση την επερχόμενη ύφεση και τον ζυγό της εφορίας: οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι. Ούτε καν το δέος των αποδείξεων θα τους κάμψει. Με τον τζίρο που θα έχουν στο εξής δεν υπάρχει λόγος ούτε να φοροδιαφεύγουν ούτε να κρατούν ψηλά τις τιμές. Ίσα ίσα που θα συμφέρουν και οι εκπτώσεις. Φαντάζομαι από τώρα τις διαφημιστικές πινακίδες: «Σε κάθε τρεις συνεδρίες, η τέταρτη δώρο». Ή «για τους τακτικούς πελάτες του ιατρείου τα Ladose παρέχονται δωρεάν, ανεξαρτήτως ασφαλιστικού ταμείου». Το οποίο, εξάλλου, μπορεί πλέον να μην τα καλύπτει.

Αν τελικά οι «εταίροι» μας (μόνο εντός εισαγωγικών πια) καταφέρουν να μας μετατρέψουν από τον πιο χαμογελαστό και εύθυμο στον πιο μανιοκαταθλιπτικό λαό της Μεσογείου, θα τους βγάλω το καπέλο. Προς το παρόν ανιχνεύω απλώς συμπτώματα, όχι μια βέβαιη διάγνωση. Άνθρωποι σκυθρωποί και ανήσυχοι. Άλλοι φοβισμένοι, άλλοι απλώς σκεπτικοί. Άλλοι τσαντισμένοι, άλλοι απορημένοι. Κάποιοι, μάλλον οι λιγότεροι, είναι απλώς στον κόσμο τους. Πάντως, σ’ όλων το βλέμμα υπάρχει μια θλίψη κάθε φορά που ακούνε τα εκ Βρυξελλών τελεσίγραφα για τα additional meters του Μαρτίου, του Απριλίου, του Μαΐου, του τέλους του έτους, του 2011, του 2012. Νισάφι πια…

Η αλήθεια είναι ότι αυτό που αποκαλείται χώρα, πατρίδα, ελληνική κοινωνία, παρ’ ότι συχνότερα το σιχτιρίζουμε, το βρίζουμε, το χλευάζουμε, κατά βάθος το πονάμε. Καθένας με τον τρόπο του. Οι περισσότεροι αισθανόμαστε ότι αυτή η συλλογικότητα, της οποίας είμαστε αναγκαστικά κομμάτι, μας έχει αδικήσει, μας έχει χαστουκίσει, μας έχει προπηλακίσει, ληστέψει, καταπιέσει, αλλοτριώσει, φιμώσει, ισοπεδώσει, προδώσει, εξουθενώσει, πρήξει… Μας έχει πεθάνει, εν ολίγοις. Αλλά παρ’ όλα αυτά την πονάμε. Ίσως γιατί δεν έχουμε πού αλλού να πάμε. Όσο διεθνιστές, απάτριδες, κοσμοπολίτες κι αν είμαστε, πουθενά αλλού δεν αισθανόμαστε την άνεση και την οικειότητα να αλληλοβριστούμε, να σαρκάσουμε ή να ταπεινώσουμε ο ένας τον άλλο, οι μεν τους δε. Για να είμαστε ακριβείς, συμβαίνει σε μας ό,τι συμβαίνει στον μέσο άνθρωπο, είτε κατοικεί στην Ελλάδα, είτε στο Αζερμπαϊτζάν, είτε στη Γη του Πυρός. Δεν μας αρέσει η πατρίδα μας. Για τους περισσότερους δεν είναι τελικά η γη των ονείρων μας, ο παράδεισός μας, αλλά λίγοι, ελάχιστοι από μας, έχουμε τα κότσια να ρίξουμε μαύρη πέτρα, να πάρουμε των ομματιών μας και ν’ αναχωρήσουμε για κάποια από τις καθωσπρέπει χώρες του ευρωπαϊκού «κέντρου». Ούτε καν αυτοί που έχουν την πολυτέλεια να φυγαδεύουν τα παχυλά τους κεφάλαια στα νησιά Cayman ή στο Λιχτενστάιν. Τα κεφάλαιά τους μπορούν ν’ αλλάξουν πατρίδα. Αλλ’ αυτοί επιμένουν εδώ (από φιλοπατρία, υποθέτω, όχι για τον σαδισμό να απολαύσουν τη συλλογική βύθιση των υπολοίπων στη μιζέρια).

Είναι παράδοξο που δεν το αντιλαμβάνονται αυτό οι άσπονδοι φίλοι μας. Είναι παράδοξο να μην αντιλαμβάνονται τι είδους ανακλαστικά προκαλούν κάθε φορά που εξαγγέλλουν εκ Βρυξελλών τα επόμενα κύματα ταπείνωσης και συλλογικής τιμωρίας της ελληνικής κοινωνίας για ένα (υποτιθέμενο) αμάρτημα που μόνο συλλογικό δεν είναι. Είναι παράδοξο που δεν αντιλαμβάνονται τι είδους συνειρμούς και δεύτερες πολιτικές σκέψεις προκαλούν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης κάθε φορά που αναπαράγουν τα στερεότυπα για τους Έλληνες, που το έχουν ρίξει στην κραιπάλη με δανεικά χρήματα και κοινοτικές επιδοτήσεις, που εξαπατούν τις αγορές και τις ευρωπαϊκές Αρχές με σκυλοφτιαγμένα στοιχεία, που είναι οι πρωταθλητές της μίζας, της διαφθοράς, της παραοικονομίας και του μαύρου χρήματος, τρόφιμοι του πελατειακού κράτους, τεμπέληδες, φοροφυγάδες, απατεωνίσκοι, μπαγάσες, μπαγαπόντηδες, απευθείας απόγονοι του Οδυσσέα, που ως και την Τροία με τέχνασμα κι απάτη την άλωσε.

Και βεβαίως, μπορεί να υπάρχουν αρκετοί Έλληνες που ανταποκρίνονται πλήρως σ’ αυτές τις περιγραφές, αλλά, αν οι «εταίροι» μας θέλουν να είναι τόσο αδέκαστοι, ας τους αναζητήσουν σ’ εκείνους τους κοινωνικούς θυλάκους όπου πραγματικά ενδημούν. Στις πολιτικές και κοινωνικές ελίτ που επεξεργάστηκαν με τόση μαεστρία το διαβόητο ευρωπαϊκό όραμα μιας ολόκληρης τριακονταετίας, ίσως και παραπάνω, αυτό που τώρα διαλύεται στα εξ ων συνετέθη για αμαρτωλούς κι ενάρετους ρέκτες του. Σ’ εκείνα τα τμήματα της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας που υποσχόταν τη δεκαετία του ’70 ότι στην ΕΟΚ θα «τρώμε με χρυσά κουτάλια», τη δεκαετία του ’80 ότι το μέλλον μας είναι στη μεγάλη ενιαία αγορά, τη δεκαετία του ’90 ότι το ευρώ είναι η λύση στις δημοσιονομικές μας αμαρτίες και στο γύρισμα του αιώνα ότι έχουμε γίνει οι τουρμπο-πρωταθλητές της ευρωπαϊκής ανάπτυξης. Διότι, αν υπάρχει μια δόση απάτης στο στατιστικό ψεύδος το 2009 για το έλλειμμα και το χρέος, υπάρχει ένας ποταμός εξαπάτησης -όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά όλων των Ευρωπαίων- σ’ αυτό τ’ αδειανό πουκάμισο που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρωζώνη, που έχει απομυζήσει πακτωλούς φόρων από 400 εκατομμύρια φορολογούμενους για να συντηρεί μια δράκα Ταλιμπάν των αγορών και που, στη χειρότερη κρίση από καταβολής της, αδυνατεί να προστατεύσει τους πιο αδύναμους κρίκους της.

Αν, λοιπόν, «κάποιος πρέπει να πάει στη φυλακή», όπως λέει κι ο υπουργός Οικονομικών, δεν είναι φυσικά οι Έλληνες ως κοινωνία, δεν είναι οι μισθωτοί σκλάβοι που δεν κέρδισαν την περίοδο των παχιών αγελάδων και χάνουν την περίοδο των ισχνών, δεν είναι τα φορολογικά υποζύγια που αδυνατούν να γλιτώσουν έστω κι ένα ευρώ, ούτε οι καταναλωτές που με τόσο ζήλο σήκωσαν από τα ράφια και τις προθήκες κάθε γερμανικό αυτοκίνητο, κάθε γαλλική φριτέζα, κάθε σουηδικό τηλέφωνο, κάθε ιταλικό ρούχο που πέρναγε τα σύνορα, ενώ οι ελληνικές γραμμές παραγωγής αλέθονταν στον μύλο των γεωργικών αναδιαρθρώσεων και της αποβιομηχάνισης. Αν κάποιος πρέπει να πάει στη φυλακή για την εθνική μοναξιά στην οποία μας καταδικάζουν οι κερδοσκόποι, οι ευρωκράτες και επηρμένοι πολιτικοί ηγέτες των δημοσιονομικά ενάρετων χωρών, τότε θα πρέπει το Μπερλεμόντ να αλλάξει χρήση και, από θλιβερό θερμοκήπιο του δημοκρατικού ελλείμματος της Ε.Ε., να γίνει μια μεγάλη φυλακή υψίστης ασφαλείας για να φιλοξενήσει σχεδόν όλες τις ελληνικές πολιτικές ηγεσίες που καλλιέργησαν με πάθος τους θεμελιώδεις ευρωπαϊκούς μύθους. Όλους τους χρυσοκάνθαρους των εθνικών προμηθειών που ξεκοκάλισαν τους κοινοτικούς πόρους. Όλους τους τεχνοκράτες της απελευθέρωσης που εξαγρίωσαν τα θηρία της αγοράς. Όλους τους χρυσοπληρωμένους συμβούλους των κυβερνήσεων που πούλησαν για ένα κομμάτι ψωμί τη δημόσια περιουσία. Όλους τους αγοραστές της δημόσιας περιουσίας που δεν έφεραν ίχνος προστιθέμενης αξίας ή απασχόλησης. Όλους τους συντελεστές της παραγωγικής μας παρακμής. Όλους τους ξένους προμηθευτές που φόρτωσαν με δισεκατομμύρια το κρατικό χρέος. Όλους τους δωρολήπτες, αλλά και όλους τους δωροδόκους. Όλους τους αρχιτέκτονες του Μάαστριχτ και του Συμφώνου Σταθερότητας, που αποδεικνύεται σπασμένο πασπαρτού. Όλους τους ευρωκράτες που δεν πήραν είδηση για τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Όλους τους Ευρωπαίους πολιτικούς, που εξαπάτησαν τους λαούς τους χρηματοδοτώντας αφειδώς την κερδοφορία των πρωταιτίων της κρίσης. Όλους αυτούς που πρωτοστατούν στην καμπάνια κατά της φτώχειας στην Ε.Ε. το 2010, την ώρα που εισηγούνται μέτρα ακόμη περισσότερης φτώχειας… Όλους. Και είναι πολλοί για να χωρέσουν στο Μπερλεμόντ.

Τίποτα απ’ αυτά δεν συμβαίνει ούτε θα συμβεί. Οι μόνοι που βρισκόμαστε ήδη στη δημοσιονομική φυλακή της εθνικής μας κατάθλιψης είμαστε εμείς. Και κερατάδες και δαρμένοι. Και πτωχευμένοι και ταπεινωμένοι. Δεν ξέρω αν οι «εταίροι» μας νομίζουν ότι όλα όσα απεργάζονται εις βάρος μας έχουν κάποια παιδαγωγική επίδραση πάνω μας, αν νομίζουν ότι έχουν ανακαλύψει κάποιου είδους αποτελεσματική, αυταρχική αγωγή (αυτό που το ΔΝΤ για τις χώρες-θύματά του ονομάζει «θεραπεία-σοκ»). Το σίγουρο είναι ότι τα σίδερα που υψώνουν γύρω μας έχουν κι ένα απελευθερωτικό περιεχόμενο. Μια βίαιη και μαζική αποδέσμευση από το ευρωπαϊκό ταμπού. Μήπως τελικά υπάρχει ζωή και εκτός Ε.Ε.; Και μήπως αυτό δεν είναι ένα ελληνικό αλλά ένα πανευρωπαϊκό σύνδρομο; Διάβασα ότι, ήδη, το 68% των Γάλλων νοσταλγεί το φράγκο. Τι να λένε άραγε οι Ιταλοί, οι Ισπανοί ή οι Πορτογάλοι για τη λιρέτα, την πεσέτα και το εσκούδο;

Posted by ΚΙΜΠΙ

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Απεβίωσε ο διπλωμάτης Βύρων Θεοδωρόπουλος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Φεβρουαρίου 2010

απο το strategy-geopolitics4.blogspot.com/

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών ο διακεκριμένος διπλωμάτης πρέσβης ε.τ. Βύρων Θεοδωρόπουλος, ο οποίος είχε πλούσια υπηρεσιακή, συγγραφική και ακαδημαική δραστηριότητα. Το 1946 έγινε δεκτός στο Διπλωματικό Σώμα και υπηρέτησε στις Μόνιμες Αντιπροσωπείες στον OΗΕ και στο ΝΑΤO, ως Πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη την εποχή των Σεπτεμβριανών το 1955 , ως Σύμβουλος Πρεσβείας στην Αγκυρα και ως Γενικός Πρόξενος στην Αλεξάνδρεια. Από το 1965, με το βαθμό του πρεσβευτή, διατέλεσε Διευθυντής των Τουρκικών και Κυπριακών Υποθέσεων, Πρέσβης στον Καναδά, Μόνιμος Αντιπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και Μόνιμος Αντιπρόσωπος στο ΝΑΤO. Από το 1976 έως το 1981, οπότε και συνταξιοδοτείται, διορίστηκε Μόνιμος Υπηρεσιακός Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών και παράλληλα πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Από το συγγραφικό του έργο, το βιβλίο με τίτλο «Oι Τούρκοι και Εμείς» βραβεύτηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών ενώ ξεχωρίζουν: «Το Κυπριακό. Μια Ενδοσκόπηση«, «Σκέψεις και προβληματισμοί για την εξωτερική μας πολιτική», «Θουκυδίδης Επίκαιρος», «Σύνορα. Η μεταβαλλόμενη σημασία της εδαφικής κυριαρχίας«, «Το Παράλογο στις διεθνείς σχέσεις» κ.ά.

 
Γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε του γείτονες
Του Βύρωνα Θεοδωρόπουλου

Πριν από μερικά χρόνια σε ένα διεθνές συνέδριο στην Αττάλεια είχα εκφράσει την απορία μου, γιατί η Τουρκία αναλίσκεται σε σειρά επιθετικών εκδηλώσεων κατά της Ελλάδος, τη στιγμή που έχει τόσα άλλα προβλήματα, εσωτερικά και εξωτερικά. Εχει να κάνει με «δύσκολους» γείτονες, όπως το Ιράν και η Συρία, την ανωμαλία στο Ιράκ (που τότε μόλις άρχιζε), κλειστά σύνορα με την Αρμενία, βαθμιαία επανεμφάνιση της Ρωσίας στον Καύκασο. Και εσωτερικά με το μέγιστο θέμα των Κούρδων, την ταχύτατη αύξηση του πληθυσμού, την τεράστια διαφορά στάθμης ζωής ανάμεσα στη Βορειοδυτική και στη Νοτιοανατολική Τουρκία. Υπό τις συνθήκες αυτές διερωτόμουν γιατί η Τουρκία επέλεξε τον δρόμο της αντιπαράθεσης με την Ελλάδα, που στο κάτω κάτω έδειξε πως θα τη βοηθούσε και στην ευρωπαϊκή της πορεία. Ο τούρκος ομιλητής, παλαιός συνάδελφος διπλωμάτης, που με διαδέχθηκε στο βήμα, με κατακεραύνωσε: «Ποιος είσαι εσύ που θα μας πεις ποιες πρέπει να είναι οι προτεραιότητες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής;». Σε μια τέτοια στάση, τι μπορείς να αντιτάξεις;
Αυτή τη σκηνή θα μπορούσα να την είχα περιλάβει στο βιβλίο που είχα γράψει, «Το Παράλογο στις Διεθνείς Σχέσεις». Ξεκινώντας από τα πολλά δείγματα ανθρώπινου παραλογισμού στην Ιστορία, από την παλαιότατη ως τη σύγχρονη, το βιβλίο παρουσιάζει τις πολλές και ποικιλόμορφες εκδηλώσεις του ανθρώπινου παραλογισμού που οδήγησε τόσο συχνά – και οδηγεί ακόμη – το διεθνές σύστημα σε συγκρούσεις, συμφορές, αίμα.
Οταν με ρωτούν τώρα αν η χώρα μας έχει λόγους να φοβάται την Τουρκία, η πρώτη μου απάντηση εξακολουθεί να είναι «Οχι». Γιατί λογικά δεν θα μπορούσε κανείς να βρει εύλογες αιτίες και κίνητρα που θα οδηγούσαν την Τουρκία σε μια επιθετική ενέργεια κατά της Ελλάδος. Μήπως εδαφική επέκταση; Μια χώρα πολλαπλάσια σε έκταση από την Ελλάδα δεν θα είχε λόγο να αναζητεί «ζωτικό χώρο» με την απόκτηση και άλλου εδάφους. Κυριαρχία στο Αιγαίο; Σε μια έκταση θαλάσσια και εναέρια, αναγκαστικά ανοιχτή στις διεθνείς επικοινωνίες, τι είδους συγκεκριμένα πλεονεκτήματα θα προσέφερε; Πρόληψη ελληνικής επιθετικότητας που θα ξεκινούσε από τα νησιά μας για να καταλάβει τα τουρκικά παράλια; Ούτε γι’ αστείο. Με καμία λογική προσπέλαση δεν θα μπορούσε να εξηγηθεί η συνεχιζόμενη υπό διάφορες μορφές τουρκική απειλή.
Μα τότε; Αναγκαστικά για να εξηγήσουμε κάπως αυτή τη στάση της Τουρκίας (στάση που μπορεί να είναι παράλογη, αλλά είναι μια πολιτική πραγματικότητα) πρέπει να αναζητήσουμε κίνητρα που ανάγονται στην ψυχολογία που έχει διαμορφώσει η Ιστορία. Γιατί πράγματι τόσο το ιστορικό παρελθόν των ελληνοτουρκικών σχέσεων όσο και μερικά μόνιμα χαρακτηριστικά της τουρκικής ψυχολογίας μπορούν, κατά ένα μέρος τουλάχιστον, να εξηγήσουν πώς αντιμετωπίζει η Τουρκία την Ελλάδα ή – καλύτερα – ο Τούρκος τον Ελληνα. Γιατί, μην ξεχνάμε, ο Τούρκος είδε τον «ραγιά» να αποκτά μόρφωση και πλούτο ως υπήκοος της Αυτοκρατορίας, τον είδε να κάνει την αρχή της έξωσης των Οθωμανών από τις ευρωπαϊκές του κτήσεις, να επεκτείνεται επανειλημμένως εδαφικά, αλλά τον είδε και να εκστρατεύει απειλητικά ως την καρδιά του τουρκικού έθνους. Είδε κατόπιν ως απειλή μια επέκταση του ελληνικού χώρου στα νότια παράλια της Τουρκίας, επέκταση που μόνο με την απειλή βίας και αργότερα ακόμη και με χρήση βίας μπόρεσε να αποτρέψει. Είδε ύστερα την Ελλάδα να γίνεται μέλος της Ευρώπης και, τέλος, να βάζει ακόμη και την Κύπρο, έστω και κολοβωμένη, στην Ευρωπαϊκή Ενωση, την ώρα που η Τουρκία συναντά από απροθυμία ως άρνηση στην ευρωπαϊκή της πορεία.
Τέτοιο ιστορικό υπόβαθρο δημιουργεί την ψυχολογία που υποθάλπει την επιθετικότητα. Και για έναν λαό που είναι υπερήφανος μέχρις αλαζονείας και βίαιος μέχρις ωριμότητας μια τέτοια αντίδραση απέναντι στην Ελλάδα δεν πρέπει να μας ξενίζει. Αλλά βεβαίως ούτε και να μας φοβίζει. Μπορεί η ΕΕ να μην εγγυάται τα σύνορά μας με κάποια στρατιωτική δύναμη, αλλά αποτελεί πάντως υπολογίσιμο ανασχετικό. Ενώ ταυτόχρονα περισπασμοί όπως στο Ιράκ, οι σχέσεις με τις ΗΠΑ, η στάση της Τεχεράνης καθώς και η όλη ρευστότητα στη Μέση Ανατολή αποτελούν εστίες προβλημάτων πιο ανησυχητικών για την Τουρκία.
Ξαναγυρίζουμε στη σκέψη ότι λογικά μεν δεν θα έπρεπε να ανησυχούμε για το ενδεχόμενο να εκδηλωθεί η τουρκική επιθετικότητα εναντίον μας. Αλλά, πάλι, ας μην ξεχνάμε πως το στοιχείο του παραλόγου παίζει πολύ συχνά τον ρόλο του στο διεθνές σύστημα. Την επίδραση του στοιχείου αυτού στην τουρκική σκέψη και στάση δεν μπορούμε να την ελέγξουμε. Μπορούμε όμως να ρυθμίζουμε ανάλογα τη δική μας στάση. Ανάμεσα στον φόβο και στον εφησυχασμό πρέπει να υπάρχει η αυτοπεποίθηση. Ούτε το φάντασμα του «προαιώνιου εχθρού» ούτε οι εναγκαλισμοί σε στιγμές ευφορίας για την «εγκάρδια συνεννόηση». Η διατήρηση της σωστής αμυντικής ισορροπίας συνοδευμένη από τη διαρκή και κατάλληλη κινητικότητα στο διεθνές πεδίο και με σαφή οριοθέτηση των θέσεών μας παράλληλα με ανοιχτή διάθεση για συνεργασία είναι στοιχεία απαραίτητα.

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

«Ελλάδα-Τουρκία στον 21ο Αιώνα»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Φεβρουαρίου 2010

ο ΑΝΥΠΕΞ κ. Δρούτσας πρέπει να ζητήσει συγνώμη και ειλικρινή μεταμέλεια για την θερμη στήριξη από αυτόν του κατάπτυστου σχεδίου Αννάν και εκ του γεγονότος ότι συναγελάζετo με τον λόρδο Χαννευ και συζητουσε πως πρέπει να φύγει από τη πολιτική σκηνή  ο εθνικός ηγέτης Τάσσος Παπαδόπουλος[βλέπε και σχετικό βι9βλίο όπου ο ίδιος ο Χανευ τον καρφώνει..]και ύστερα να έρθει να μας μιλήσει για Εξωτερική πολιτική, 

Όμως η ευθύνη για τη τοποθέτησή του στο ΥΠΕΞ βαρύνει τον Πρωθυπουργό της χώρας. 

Δ.Αλευρομαγειρος 

 

 

  

Ομιλία ΑΝΥΠΕΞ, κ. Δ. Δρούτσα, στο Συνέδριο Κέντρου Ερευνών Προοδευτικής Πολιτικής (ΚΕΠΠ) «Ελλάδα-Τουρκία στον 21ο Αιώνα»

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010  »  

   
 

Αθήνα, 26 Φεβρουαρίου 2010Αξιότιμε κύριε Υπουργέ, αγαπητέ Γιάννο,
Κύριοι Πρέσβεις,Κυρίες και Κύριοι,Πριν ξεκινήσω θέλω να εκφράσω και από αυτό το βήμα τη λύπη μου για το θάνατο του Βύρωνα Θεοδωρόπουλου. Ήταν ίσως ο σημαντικότερος Έλληνας διπλωμάτης στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, ένας άνθρωπος που καθόρισε με τη δουλειά του τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μας γνώρισε με τη δουλειά του την Τουρκία. Η απώλεια είναι οδυνηρή και το κενό που αφήνει πίσω του δυσαναπλήρωτο.Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω τη σύντομη αυτή παρέμβαση με μία οφειλόμενη έκφραση ευχαριστιών: προς το Κέντρο Ερευνών Προοδευτικής Πολιτικής, προς τον πρώην Υπουργό, φίλο μου, Γιάννο Παπαντωνίου, και προς τους συνεργάτες του. Η πρωτοβουλία τους να διοργανώσουν αυτό το Συνέδριο έρχεται στην κατάλληλη στιγμή.Ταυτόχρονα, θέλω να ευχαριστήσω τους υψηλούς προσκεκλημένους του συνεδρίου, για την ανταπόκρισή τους. Ανάμεσά τους αναγνωρίζω πολλούς βαθείς γνώστες των ελληνο – τουρκικών σχέσεων. Η άποψή τους έχει πάντα βαρύνουσα σημασία και χαίρομαι που θα ακουστεί σε ένα τόσο φιλικό πλαίσιο, όπως το σημερινό.Κυρίες και Κύριοι,Ανατρέχοντας στο πρόγραμμα του συνεδρίου, διαπιστώνει κανείς ότι οι σημερινές παρεμβάσεις θα είναι διαρθρωμένες σε τρεις, καταρχήν διακριτές, θεματικές ενότητες: Η πορεία των ελληνο-τουρκικών σχέσεων, οι οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών και η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.Επιτρέψτε μου να αναγνωρίζω σε αυτή την επιλογή των θεματικών ένα υποκείμενο διαλεκτικό πρότυπο: παρελθόν, παρόν και μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Θα ήθελα, λοιπόν, σε αυτή τη βάση να συνεισφέρω ορισμένες σκέψεις.Σε ό,τι αφορά την πορεία των ελληνο-τουρκικών σχέσεων, θα πρέπει καταρχάς να επισημάνουμε το προφανές: ως γειτονικές χώρες, η Ελλάδα και η Τουρκία συνυπάρχουν στην ίδια ευρύτερη περιοχή, η οποία έχει αυτόδηλη γεωπολιτική σημασία. Η συνύπαρξη αυτή, διαχρονικά, παρουσιάζει διακυμάνσεις. Άλλοτε έντονες, άλλοτε ηπιότερες.Στην ιστορική διαδρομή των δύο χωρών καταγράφονται σημαντικές συναντήσεις, με εναλλαγές προσέγγισης και σύγκρουσης. Η σημασία των συναντήσεων αυτών έχει αποτυπωθεί, έχει ερμηνευθεί, αποτελεί συλλογικό κεκτημένο για τους λαούς μας. Δεν χάνεται, δεν παραγράφεται και δεν ωραιοποιείται. Υφίσταται. Σε σημαντικό βαθμό δε, όπως είναι λογικό, επηρεάζει τις σχέσεις των δύο κρατών και στην σύγχρονη εποχή.Ο τρόπος, όμως, με τον οποίο το ιστορικό παρελθόν διεισδύει στα σύγχρονα πράγματα, επηρεάζοντας θετικά ή αρνητικά την περαιτέρω διαμόρφωσή τους, είναι, εκτιμώ, και θέμα πολιτικής επιλογής.Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σταθώ.Η δική μας επιλογή, η επιλογή της κυβέρνησης υπό το Γιώργο Παπανδρέου είναι ξεκάθαρη: επιλέγουμε να αξιοποιήσουμε την ιστορική εμπειρία φωτίζοντας και όχι σκιάζοντας την προοπτική των ελληνο-τουρκικών σχέσεων. Αυτό, θυμίζω, επιχειρήσαμε και την περίοδο από το 1999 ως το 2004, όταν στο πηδάλιο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ήταν πάλι ο Γιώργος Παπανδρέου. Και τότε – είμαι υποχρεωμένος να θυμίσω και πάλι – η προσπάθειά μας απέδωσε απτά αποτελέσματα σε πολλούς τομείς, ιδίως στις οικονομικές σχέσεις.Η επιλογή μας αυτή σημαίνει, πρακτικά, ότι διερευνούμε και πάλι την δυνατότητα συνεργασίας και συνεννόησης σε μια σειρά θεμάτων αμοιβαίου ενδιαφέροντος, επί των οποίων κάτι τέτοιο είναι ή μπορεί να γίνει εφικτό. Σημαίνει ότι εντοπίζουμε και αξιοποιούμε τις ευκαιρίες και τις καλές συγκυρίες, δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι ευκαιρίες, παίρνοντας τις απαραίτητες πρωτοβουλίες, και οικοδομούμε σχέσεις εμπιστοσύνης και καλής γειτονίας προς όφελος πρωτίστως των λαών των δύο χωρών αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Με λίγα λόγια, μέσα από την ιστορία και τα μαθήματά της, διεκδικούμε το δικαίωμα στην προοπτική, στην εξέλιξη, στην βελτίωση των ελληνο-τουρκικών σχέσεων προς όφελος των δύο κρατών και των λαών τους.Έρχομαι με αυτό τον τρόπο στο δεύτερο σημείο που θέλω να αναπτύξω: Πώς η πολιτική επιλογή που είχαμε κάνει στο παρελθόν επηρέασε την σύγχρονη πραγματικότητα των ελληνο-τουρκικών σχέσεων;Ελπίζω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου αν υποστηρίξω ότι, αυτή τη στιγμή, ο τομέας στον οποίον επιδεικνύεται η μεγαλύτερη δραστηριότητα είναι η διμερής οικονομική και εμπορική συνεργασία. Η εντυπωσιακή ανάπτυξη των διμερών οικονομικών συναλλαγών πρέπει να παραδεχθούμε ότι οφείλεται, τουλάχιστον σε ικανό ποσοστό, στην πολιτική τόλμη και διορατικότητα της τότε ελληνικής κυβέρνησης να συμφωνήσει με τη γείτονά της σε ένα ευρύ πλέγμα διμερών συμφωνιών. Δέκα-τέσσερις συμφωνίες υπεγράφησαν την περίοδο 1999-2004, οι περισσότερες εκ των οποίων άμεσα ή έμμεσα αφορούν την οικονομική ζωή στις δύο χώρες.Θα ήθελα να γίνω πιο συγκεκριμένος, επιλέγοντας ορισμένα παραδείγματα:Το 2000 και το 2003, αντίστοιχα, υπογράψαμε με την Τουρκία τις Συμφωνίες για την Αμοιβαία Προώθηση και Προστασία των Επενδύσεων και για την Αποφυγή Διπλής Φορολογίας Εισοδήματος. Σήμερα, οι συμφωνίες αυτές αποτελούν τους βασικούς πυλώνες του διμερούς θεσμικού πλαισίου. Αυτή τη στιγμή, το σύνολο των ελληνικών επενδύσεων στην Τουρκία ξεπερνάει τα 6 δισ. δολ. ΗΠΑ, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα τομέων.Σημαντική, όμως, είναι και η ανάπτυξη που έχει σημειωθεί στις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των δύο χωρών. Αρκεί να λάβει κανείς υπ’ όψιν του ότι, το 2008, ο όγκος εμπορίου ξεπέρασε τα 2,3 δισ. ευρώ, ενώ, το 1999, περιοριζόταν στα 669 εκ. ευρώ. Παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, σε παγκόσμιο επίπεδο, οι διμερείς εμπορικές συναλλαγές διαθέτουν την απαραίτητη δυναμική για να επανέλθουν, σύντομα, σε τροχιά ανάπτυξης. Προς την κατεύθυνση αυτή, θα συμβάλει άλλωστε, σημαντικά και η ενίσχυση των προσπαθειών για άρση των εμποδίων – δασμολογικών και μη -, στο πλαίσιο της ανάπτυξης μίας αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες.            Ιδιαίτερη έμφαση θα πρέπει να δοθεί, επίσης, στη συνεργασία Ελλήνων και Τούρκων επιχειρηματιών για την από κοινού ανάληψη έργων στις χώρες μας, αλλά και σε τρίτες χώρες, σε διάφορους τομείς κοινού ενδιαφέροντος. Έχουμε ήδη τέτοια αξιόλογα παραδείγματα στους τομείς των κατασκευών και της ενέργειας.Η πρόοδος στη διμερή τουριστική συνεργασία, τα τελευταία χρόνια, είναι επίσης αξιόλογη, αν και υπάρχουν, ακόμα, μεγάλα περιθώρια ανάπτυξης. Για παράδειγμα, σημαντικές ευκαιρίες μπορούν να δημιουργηθούν για τους επιχειρηματίες του κλάδου, μέσα από τη διαμόρφωση κοινών τουριστικών προσφορών για την προσέλκυση τουριστών από τρίτες χώρες. Άφησα για το τέλος τον πιο κρίσιμο τομέα, την ενέργεια και συγκεκριμένα στον αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου μεταξύ Ελλάδος, Τουρκίας και Ιταλίας (ITGI), ένα έργο μείζονος σημασίας όσον αφορά στον ενεργειακό εφοδιασμό. Δεν πρέπει όμως να ξεχάσουμε και τις σημαντικές δυνατότητες συνεργασίας που διανοίγονται στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν το αξιόλογο δυναμικό των δύο χωρών σε αυτόν τον τομέα.Έρχομαι τώρα στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.Η θέση της Ελλάδας σε αυτό το θέμα είναι γνωστή και ξεκάθαρη: Στηρίζουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Προσβλέπουμε σε μια Τουρκία η οποία θα έχει προβεί σε όλες τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που θα επιτρέπουν την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δική μας θέληση – και συνειδητή επιλογή – είναι η Τουρκία να ενταχθεί ως πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εφόσον εκπληρώσει τις προϋποθέσεις, της αξίζει η πλήρης ένταξη. Τα περί ‘ειδικής ή προνομιακής σχέσης’ μειώνουν την επιρροή της Ευρώπης στην Τουρκία και θολώνουν το μήνυμά της. Επαναλαμβάνω το στόχο μας – στόχο που έχουμε συμφωνήσει ομόφωνα τα 27 κράτη μέλη της Ένωσης: μια Τουρκία η οποία θα είναι πλήρες μέλος, αφού πρώτα θα έχει εκπληρώσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, απέναντι στα κράτη – μέλη της.Για την Τουρκία, η επίτευξη του στόχου της ένταξης είναι μια μακρά και, μερικές φορές, επίπονη διαδικασία όπως, όμως, ήταν και για κάθε υποψήφια χώρα, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Μια διαδικασία που έρχεται ενώ στην Τουρκία είναι σε εξέλιξη κρίσιμες εσωτερικές ανακατατάξεις. Όσο επίπονη και ριζική κι εάν είναι, η διαδικασία αυτή είναι απαραίτητη ώστε η Τουρκία να αλλάξει πραγματικά και να καταστεί ικανή να ενταχθεί στην ΕΕ. Το έχω πει και παλαιότερα και αξίζει να το επαναλάβω. Η Τουρκία που θα ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα είναι η σημερινή Τουρκία ή η Τουρκία του παρελθόντος αλλά η αυριανή, ευρωπαϊκή Τουρκία, που θα έχει προσαρμοστεί πλήρως στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, με τις απαραίτητες ριζικές μεταρρυθμίσεις.Η ελληνική στήριξη στην τουρκική ευρωπαϊκή προοπτική είναι ειλικρινής και βασίζεται σε αρχές και αξίες, χωρίς όμως την παραμικρή έκπτωση ως προς την υποχρέωση εκπλήρωσης όλων των κριτηρίων και προαπαιτούμενων.Την τουρκική υποψηφιότητα τη στηρίζουμε τόσο πολιτικά όσο και στην πράξη. Μόλις πρόσφατα προτείναμε προς την Τουρκία την παροχή, εκ νέου, τεχνικής υποστήριξης για θέματα που άπτονται των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.Σαφώς, ο δρόμος προς την ένταξη είναι δύσβατος. Προϋποθέτει, ιδίως, δύο πράγματα που εξαρτώνται από την ίδια την Τουρκία.Πρώτον, την ομαλοποίηση των σχέσεων της Τουρκίας με την Κυπριακή Δημοκρατία κάτι που θα συμβάλει τα μέγιστα στην περαιτέρω ενταξιακή της πορεία.Οφείλουμε να βρούμε μια λύση για την Κύπρο. Μία δίκαιη και βιώσιμη λύση. Μία λύση ευρωπαϊκή για μια ενωμένη Κύπρο. Οφείλουμε να απελευθερώσουμε την Κύπρο από κάθε είδους εξαρτήσεις, από τα στρατεύματα κατοχής. Οφείλουμε να απελευθερώσουμε την Κύπρο από διαιρέσεις και τείχη που δεν έχουν καμία θέση στην Ευρωπαϊκή της οικογένεια. Οφείλουμε όλοι να στηρίξουμε τη διαδικασία συνομιλιών στην Κύπρο. Και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατία, Δημήτρης Χριστόφιας, γνωρίζει την εμπιστοσύνη και στήριξη της Ελλάδας και της ελληνικής Κυβέρνησης στις προσπάθειές του.Δεύτερον, την ταχεία και αποτελεσματική προώθηση των εσωτερικών μεταρρυθμίσεων και το σεβασμό των σχέσεων καλής γειτονίας. Και, βεβαίως, την εκπλήρωση των υποχρεώσεων έναντι της ελληνικής μειονότητας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Μόνον έτσι θα σταλεί το κατάλληλο μήνυμα και προς την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Το μήνυμα ότι η Τουρκία είναι ικανή και αποφασισμένη να ενταχθεί στη μεγάλη οικογένεια της Ένωσης.Κυρίες και Κύριοι,Καμία προσπάθεια δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας εάν στερείται στρατηγικής, ψυχραιμίας, συνοχής και συναίσθησης της ευθύνης.Στην κινούμενη άμμο των διεθνών σχέσεων, η Ελλάδα είχε και έχει ως πάγια επιδίωξή της οι σχέσεις της με τις άλλες χώρες να βασίζονται σε αρχές και αξίες όπως είναι η προώθηση της καλής γειτονίας και της ειρηνικής συνύπαρξης για την ευημερία των λαών, ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, της νομιμότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η επιδίωξη διεθνούς και περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας.Υπό το πρίσμα αυτό προσεγγίζουμε τις σχέσεις μας με την Τουρκία.Για το λόγο αυτό, η προσπάθεια που κάνουμε δεν θα πρέπει να υποθηκεύεται από μια σειρά από συμπεριφορές που είναι ασύμβατες με το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Οι συμπεριφορές αυτές πρέπει να εκλείψουν εάν θέλουμε να ομιλούμε για πραγματική προσέγγιση με περιεχόμενο.Η Τουρκία, όπως είπα, περνάει μια δύσκολη περίοδο εσωτερικών αλλαγών. Ταυτόχρονα, εξακολουθούμε να βλέπουμε πρακτικές επικίνδυνες, προκλητικές και απερίσκεπτες, όπως η πρόσφατη είσοδος τουρκικών αεροσκαφών στον εναέριο χώρο του πεδίου βολής Άνδρου. Αυτά πρέπει να πάψουν. Τέτοιες συμπεριφορές δεν μπορούν να έχουν θέση στη σχέση εμπιστοσύνης που θέλουμε να οικοδομήσουμε.Είναι όμως αυτός λόγος για να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια; Απαντώ ευθέως: όχι. Αντίθετα, είναι λόγος για να την εντείνουμε. Θέλουμε να επενδύσουμε σε ένα μέλλον ειρήνης. Με βήματα προσεκτικά και υπολογισμένα. Στο σωστό ρυθμό. Και πάντα με την απαραίτητη σοβαρή προετοιμασία. Εάν τα καταφέρουμε, θα δημιουργήσουμε για τις χώρες μας και τους λαούς μας ένα τεράστιο «μέρισμα ειρήνης». «Μέρισμα ειρήνης» που θα αποτυπωθεί και στα κονδύλια των εξοπλισμών, στους χαλεπούς καιρούς της οικονομικής κρίσης που περνάμε.Από την πλευρά της Ελλάδας, η προσέγγιση των δύο χωρών είναι μια επιλογή ειλικρινής. Αποβλέπει στην αξιοποίηση του πλήρους φάσματος της διμερούς συνεργασίας. Δεν είναι όμως ούτε άνευ όρων, ούτε άνευ κανόνων. Τονίζω την ανάγκη απόλυτου σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, την ανάγκη σεβασμού του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών.Στο πνεύμα αυτό, υπήρξε πρόσφατα μια σειρά επαφών μας με την τουρκική ηγεσία, και πιο συγκεκριμένα του κ. Πρωθυπουργού με τον Τούρκο Πρωθυπουργό αλλά και δικές μου επαφές με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών.Τα μηνύματα από τις πρώτες αυτές επαφές είναι κατ’ αρχήν ενθαρρυντικά, μας επιτρέπουν να προχωρήσουμε με αισιοδοξία στις προσεχείς μας επαφές, με το ταξίδι μου στην Άγκυρα και, αργότερα, την επίσκεψη του Τούρκου Πρωθυπουργού στην Αθήνα. Η επιτυχία της προσπάθειάς μας θα στείλει ένα συμβολικό μήνυμα σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένα μήνυμα ειρήνης. Αλλά επίσης θα σημαίνει ότι μπορούμε να γίνουμε πυλώνες σταθερότητας στην περιοχή.Η συνάντησή μας σήμερα έρχεται πράγματι στην κατάλληλη στιγμή. Έρχεται στο ξεκίνημα μιας νέας προσπάθειας προσέγγισης των δύο χωρών. Η δική σας συμβολή θα είναι για μας πολύτιμο εργαλείο. Σας εύχομαι καλή επιτυχία και ευχαριστώ για την προσοχή σας.                                                             

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Tο «διαβόητο» άρθρο του Γερμανικού περιοδικού FOCUS

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Φεβρουαρίου 2010

Δεν θα το παίξω «Ελληναρας» ,απλα αν το «καλό περιοδικό» είχε διαβάσει λίγο Νίτσε, θα είχε λυσει όλες τις κομπλεξικές του απορίες. 

Ευτυχώς ομως ο σημερινος Γερμανικός Λαός δεν ειναι FOCUS. 

Δ.Αλευρομαγειρος 

Tο «διαβόητο» άρθρο του Γερμανικού περιοδικού FOCUS on Line  σε μετάφραση της δημοσιογράφου Παναγιώτας Γιαννοπούλου, της εφημερίδας ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου. 

 Αυτός είναι ο τίτλος του κειμένου: 

“Πολιτισμικό σοκ της Ελλάδας” 

Αρθρογράφος Κ. Boetig από το Focus on line. 

 Η μετάφραση από τα γερμανικά του άρθρου, έχει ως εξής: 

 Η Ε.Ε. ζητάει από την Ελλάδα όχι μόνο μια σκληρή οικονομική πολιτική αλλά απαιτεί και αλλαγή της νοοτροπίας. Οι ρίζες όμως της διαφορετικότητας είναι βαθιές και δεν θα αλλάξει τίποτα πέραν μιας αισθητικής εξωτερικής επέμβασης. Μπορούμε να καταλάβουμε τους Έλληνες;

Οι Έλληνες δεν γνωρίζουν προβλήματα προσαρμoγής. Έχουν κατακλείσει τον κόσμο ψήνοντας και τηγανίζοντας γύρω τους, και παίζοντας σε ρόλο κομπάρσου σε κάποια μικρά εργάκια. Σε αυτόν τον συμπαθητικό μικρό λαό που φαίνεται να χορεύει συνεχώς τον Ζορμπά και να γλεντάει, δεν εκπλήσσεται ο γνωστής των πραγμάτων καθόλου με όσα γίνονται.

Πώς και να εκπλήσσεται εξάλλου με έναν λαό που ανακατεύει ρετσίνι με κρασί, τυλίγει ρύζι με χορταρικά σε αμπελόφυλλα, παίρνει το ευρωπαϊκό κύπελλο σχεδόν χωρίς κανένα γκολ, αλλά γνώριζε πριν 2.500 χρόνια ότι η ύλη αποτελείται από άτομα και η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο; 

Οι Έλληνες ένιωθαν πάντα σαν τους γονείς του πολιτισμού και δεν δίσταζαν όμως να περνούν με τα λεφτά των παιδιών τους. Σήμερα αυτό το κράτος μπαίνει στο γηροκομείο και δέχεται κηδεμόνα να το επιβλέπει. 

Αλλά φυσικά αυτό δεν απασχολεί καθόλου τον Έλληνα πολίτη. Αυτός πότε δεν περίμενε κάτι από τον υπουργό του, πέρα από την ανταλλαγή της ψήφου του με την άδεια να κτίσει το αυθαίρετο του. 

Δεν βαριέσαι σου λέει το ελληνικό κράτος θα επιβιώσει και χωρίς δική του κυβέρνηση. Εξάλλου γιατί να αλλάξει κάποιος όταν είναι τόσο τέλειος όσο ο Έλληνας.; 

Γλώσσα και γραφή 

Οι Έλληνες είναι μοναδικοί! Μόνο αυτοί γράφουν ελληνικά. Το να ξεφορτωθούν επιτέλους την 2500 χρονών παλαιά γραφή ούτε που το σκέφτηκαν πότε. Εξάλλου το ελληνικό αλφάβητο ήταν υπεύθυνο για τη δημιουργία της λατινικής και κυριλλικής γραφής. Στο πέρασμα των χρόνων δεν άλλαξε ιδιαίτερα πάρα μόνο στην έννοια των λέξεων. Φυσικά στα σχολεία είναι κύριο μάθημα και διδάσκεται από την πρώτη Γυμνασίου. Είναι σαν να μαθαίναμε εμείς τα αρχαία γερμανικά η τα γοτθικά. 

Έχουν φροντίσει όμως να διευκολύνουν τους ξένους τουρίστες τους με πινακίδες που αναγράφουν τις τοποθεσίες με λατινικά γράμματα, αν και σε μια απόσταση μερικών μέτρων θα δεις την ίδια ονομασία με τρεις διαφορετικούς τρόπους γραμμένη. Agia, Aghia, Αyia. 

Οι κανόνες υπάρχουν για να τους παραβιάζουν. Στα μικρά όσο και στα μεγάλα. 

Εγωισμός και αίσθηση του “εμείς”. Ο ένας εναντίον του αλλού, αλλά όλοι μαζί εναντίον του εχθρού. 

Ο καθένας προσπαθεί στους δρόμους είτε με αυτοκίνητο είναι είτε με μηχανάκι, να κόψει την προτεραιότητα του αλλού. 

“Ο ένας εναντίον του άλλου και όλοι μαζί ενάντια στον πεζό φυσικά”, είναι ο σκοπός. 

Για να δοθεί μια λύση μπαίνει στη μέση ο τροχονόμος να ρυθμίσει την κίνηση. Και ξάφνου όλοι οι οδηγοί μαζί συμφωνούν και συνεργάζονται σε έναν εκκωφαντικό θόρυβο κορναρίσματος που τελικά οδηγεί τον τροχονόμο στη φυγή. 

Με ελεύθερο το πεδίο λοιπόν πάλι οι οδηγοί επιδίδονται στο εγωιστικό τους έργο.

Μεταξύ τους βασικά οι Έλληνες μισούνται. 

Δεν είναι τυχαίο που στον ελληνικό εμφύλιο του 1944-1949 σκοτώθηκαν περισσότεροι Έλληνες απ’ ότι στον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. 

Τον εισβολέα όμως τον αντιμετωπίζουν όλοι μαζί. Είτε Αριστεροί είναι είτε Δεξιοί. 

Η μεγαλύτερη φιλοφρόνηση που μπορείς να αποσπάσεις από Έλληνα είναι το “είσαι δικός μας”. 

Με την πλάτη γυρισμένη. 

Υπάρχουν άνθρωποι και Έλληνες.  

  

Μέχρι και πριν 30 χρόνια οι Έλληνες μετρούσαν έξι ηπείρους. Τις γνωστές πέντε που ξέρουμε όλοι και την …Ελλάδα. Για μερικούς μάλιστα υπήρχαν και τεσσάρων ειδών ζωντανά πλάσματα. Τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι και οι Έλληνες. 

  

Την ΕΟΚ την περνούσαν κάποιοι για συνεργασία του διαόλου με τον Πάπα που σκοπό είχαν να καταδυναστεύσουν και να μυήσουν τους χριστιανούς ορθόδοξους σε ρωμαϊκές αιρέσεις. 

Έτσι μάλιστα δεν υποδουλώθηκαν ούτε στους Τούρκους. Η “Ισταμπουλ” ονομάζεται ακόμη επισήμως Κωνσταντινούπολη και η κιτρινόμαυρη σημαία της βυζαντινής αυτοκρατορίας κυματίζει ακόμη σε εκκλησίες και μοναστήρια. 

Ακριβώς και πάντα δίπλα της έχει τη γαλανόλευκη ελληνική, του μόλις κατά το 1829 απελευθερωμένου ελληνικού κράτους. 

Ωστόσο οι Έλληνες ως χριστιανοί δίνουν ονόματα αρχαιοελληνικά στα παιδιά τους χωρίς ενδοιασμούς. Έτσι έρχεται σε αντίθεση η μεγαλοπρέπεια της ελληνικής αρχαιότητας με τη σημερινή τους εικόνα. 

Η παρέα μετράει. Όμως είναι παρέα της μιας στιγμής 

Οι περισσότεροι Έλληνες είναι πολύ της παρέας. Δεν τους αρέσει να τρώνε μόνοι τους ή δυο -δυο. Θέλουν μεγάλες παρέες και ο ένας φέρνει και τον άλλο μαζί του. 

Οπότε βλέπεις συχνά μεγάλες παρέες στα τραπέζια τους. Η πίστα στο χορό μονοπωλείται και θεωρούν αγένεια να μπεις μαζί τους στο συρτάκι ή στο χασάπικο. 

Και το πουρμπουάρ στην ορχήστρα πάει για την ατομική του ευχαρίστηση σε δική του παραγγελία. 

Τρώνε διαφορετικά, και τσακώνονται ψεύτικα για το λογαριασμό. Οι Έλληνες παραγγέλνουν όλοι μαζί στο τραπέζι και όχι ο καθένας το πιάτο του. Το κρασί ρέει άφθονο στα ποτήρια και πάντα πρέπει να φροντίζουν να υπάρχει ανεφοδιασμός. 

Δεν αδειάζει κάνεις το πιάτο του, γιατί αυτό θα σήμαινε πως το φαγητό έπεσε λίγο και ίσως δεν θα χόρτασαν όλοι. 

Όταν έρχεται ο λογαριασμός όλοι προθυμοποιούνται δήθεν να πληρώσουν ενώ ξέρουν πολύ καλά ποιανού η σειρά είναι. Όσο για το πουρμπουάρ, τους είναι πιο βολικό να αφήνουν τα ψιλά στο τραπέζι, αντί να στρογγυλοποιήσουν το ποσό λεκτικά στο σερβιτόρο. 

Ο Θεός βοηθός: Καινούργιοι άγιοι για καινούρια προβλήματα 

Το 97% των Ελλήνων είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Οι εικόνες των αγίων τους κρέμονται όπου μπορεί κανείς να φανταστεί. 

Έχουν ρόλο υπουργού και γενικού γραμματέα του Θεού και κρέμονται εκτός από τις εκκλησίες και στις ταβέρνες στα σπίτια, στα σούπερ μάρκετ δίπλα στο ταμείο. 

Όποιος έχει προβλήματα απευθύνεται σε αυτούς και μάλιστα κατευθείαν στους ειδικούς. Στον Άγιο Νικόλαο (οι ναυτικοί) ή στην Άγια Παρασκευή (όσοι έχουν προβλήματα οράσεως). Όταν βέβαια εμφανιστεί καμιά καινούρια ασθένεια, τότε βαφτίζουμε κάποιον καινούριο Άγιο όπως το 1959 τον Άγιο Ραφαήλ για τους καρκινοπαθείς. 

Μόνο που για τους πολιτικούς τους δεν βρέθηκε ακόμη κανένας. 

Χωρίς χρόνο και χώρο 

Οι Έλληνες ζουν μέσα σε ανοιχτό όριο του αιωνίου χρόνου. Ο χρόνος δεν έχει αρχή και δεν έχει τέλος… Το “τώρα” σπάνια το συναντάς και η λέξη “αύριο” είναι πολύ συχνή. Όμως τα λεωφορεία και τα τρένα πρέπει να κρατήσουν ένα ωράριο και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. 

Όσο για τους δρόμους που έχουν ονομασίες, αυτές τις γνωρίζει μόνο ο ταχυδρόμος γιατί σχεδόν πότε δεν βλέπεις τις πινακίδες στη θέση τους. 

Μια προφορική κοινωνία 

Ο Έλληνας πολύ εύκολα θα ρωτήσει να μάθει το δρόμο παρά θα χρησιμοποιήσει το χάρτη. Δεν ξέρει ούτε να τον διαβάζει και έτσι γέλασε πολύς κόσμος όταν ένας νταλικέρης ερχόμενος από τη Βενετία έκανε τον κύκλο της Ελβετίας για να φτάσει στη Νυρεμβέργη. Είχε σημειώσει στο χάρτη που αγόρασε για πρώτη φορά στη ζωή του τη διαδρομή που του φάνταζε πιο ωραία. 

Συνάδελφοι του εξήγησαν ότι θα ερχόταν πολύ πιο σύντομα μέσα από τη σήραγγα του Brenner. Πέταξε το χάρτη του και από δω και στο εξής λέει θα ρωτάει. 

Με τα τυπωμένα γράμματα φαίνεται δεν τα πηγαίνουν γενικώς καλά οι Έλληνες. Έτσι και τα ωράρια των μουσείων στις ηλεκτρονικές σελίδες του υπουργείου Πολιτισμού ποτέ δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. 

Πνεύμα δημιουργικό: I have inspiration 

Πολλοί Έλληνες είναι πνεύματα δημιουργικά και αυτό όχι μόνο στο να παραποιούν στατιστικά στοιχεία. 

  

Έτσι και ο Κρητικός Γιώργος Πετράκης που έχει το δικό του μουσείο που μας ξεναγεί από την εποχή των πρώτων ανθρώπων έως την εφεύρεση του τροχού έως και την προσγείωση στη σελήνη. 

Το ίδιο και ο Κώστας Κοτσανάς από το Κατάκολο που λειτουργεί έκθεση με τίτλο την τεχνολογία από το πρώτο ρομπότ έως και το ξυπνητήρι. 

Όσο για τη ζωγράφο στα νότια της Κρήτης, που διατηρεί και πλυντήριο ρούχων, αυτή έχει την έκθεσή της ανάμεσα στα πλυντήρια και συχνά μια ταμπελίτσα στην πόρτα που γράφει: ”I have inspiration. Come back tomorrow” 

Οι Έλληνες στις διακοπές τους 

Οι Έλληνες προτιμούν να κάνουν διακοπές με παρέες και στην πατρίδα τους. Το καλοκαίρι στη θάλασσα και το χειμώνα στα βουνά. 

Όπως επίσης και στα αρκετά χιονοδρομικά κέντρα που υπάρχουν. 

Τα καταλύματα τους κάθε άλλο πάρα ταπεινά χαρακτηρίζονται και έχουν συνήθως το τζάκι τους και το τζακούζι τους. 

  

Οι παραγγελίες στο φαγητό γίνονται προφορικά και τα γκαρσόνια γνωρίζουν πολύ καλά πως εδώ έχουν να κάνουν με ντόπιους και όχι με τουρίστες. 

Βλέπετε οι Ελληνίδες μαμάδες μπορούν να κρίνουν το καλό φαγητό. 

  

Πολλά από αυτά τα καταλύματα φτιάχτηκαν με χορηγήσεις της Ε.Ε. και έχουν πάρει τέτοια μορφή ώστε αργότερα να μπορούν να τροποποιηθούν σε κατοικίες για τα παιδιά τους”. 

  

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Εγκλωβισμένοι στην πεπατημένη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Φεβρουαρίου 2010

Του Σταυρου Λυγερου
Η εκβιαστική πίεση των Βρυξελλών για περισσότερο «αίμα» συνεχίζεται αμείωτη, αλλά φως στην άκρη του τούνελ δεν φαίνεται. Το χειρότερο είναι ότι η ελληνική οικονομία κατρακυλάει στην ύφεση, με αποτέλεσμα να μειώνονται τα δημόσια έσοδα και να τίθεται θέμα λήψης ολοένα και περισσότερων μέτρων. Με άλλα λόγια, εισερχόμαστε σε ένα ανατροφοδοτούμενο καθοδικό σπιράλ.

Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος, η κυβέρνηση πρέπει να πάψει να ασκεί πολιτική με τον γνωστό χρεοκοπημένο τρόπο. Η Ελλάδα έχει περιέλθει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η χρήση των γνωστών πολιτικών εργαλείων δεν επαρκεί. Για να υπάρξει διέξοδος από την κρίση χρειαζόμαστε νέες ευφάνταστες προσεγγίσεις και αποτελεσματικές πρακτικές, που θα αξιοποιήσουν τις λιμνάζουσες δυνατότητες σε όλα τα επίπεδα: για αύξηση των εσόδων, για μείωση των δαπανών, αλλά και για ανάπτυξη.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όμως, παραμένει εγκλωβισμένη στην πεπατημένη, στο ίδιο αγκυλωμένο πλαίσιο. Γι’ αυτό εμφανίζεται ανίκανη να θέσει υπό έλεγχο τη δημοσιονομική κρίση και να οικοδομήσει ένα νέο υγιές μοντέλο. Με το επιχείρημα της υπαρκτής ανάγκης για άμεση απόδοση, λαμβάνει μέτρα που μειώνουν με γραμμικό τρόπο το εισόδημα κυρίως των μικρομεσαίων στρωμάτων. Η άνιση κατανομή των θυσιών, όμως, ακυρώνει το ηθικό υπόβαθρο της κυβερνητικής έκκλησης για συλλογική προσπάθεια εξόδου από την κρίση, παροξύνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και αυξάνει τις πιθανότητες κοινωνικής αναταραχής. Επιπλέον, συρρικνώνοντας κυρίως την ενεργό ζήτηση των λαϊκών στρωμάτων, τα μέτρα προκαλούν ύφεση και ως εκ τούτου τροφοδοτούν τη δημοσιονομική κρίση.

Δεν θα έπρεπε η κυβέρνηση να δρομολογεί προγράμματα για την αξιοποίηση της λιμνάζουσας δημόσιας περιουσίας, και ειδικότερα των Ολυμπιακών Ακινήτων που ρημάζουν; Δεν θα έπρεπε να δρομολογεί ευρηματικούς και δραστικούς τρόπους για την πάταξη της φοροδιαφυγής; Δεν θα έπρεπε να θεσπίζει κίνητρα και κυρίως να εξαλείφει αντικίνητρα για νέες παραγωγικές επενδύσεις με σκοπό την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας; Δεν θα έπρεπε επιτροπές εμπειρογνωμόνων να σκανάρουν κάθε υπουργείο και τους εποπτευόμενους οργανισμούς για να εισηγηθούν αλλαγές στη δομή και στις λειτουργίες; Αλλαγές, που μπορούν να αυξήσουν την παραγωγικότητα και ταυτοχρόνως να εξοικονομήσουν πόρους και ανθρώπινο δυναμικό.

Αναμφίβολα, αμαρτίες και παραλείψεις δεκαετιών δεν μπορούν να διορθωθούν σε πέντε μήνες. Θα μπορούσαν, όμως, να έχουν αξιοποιηθεί έξυπνες και ρεαλιστικές προτάσεις, που λόγω χρόνιου ελλείμματος πολιτικής βούλησης παραμένουν χρόνια στα συρτάρια, για να δρομολογηθούν με επείγουσες διαδικασίες λύσεις. Θα ήταν και ένα έμπρακτο μήνυμα προς όλους ότι η κυβέρνηση δεν μαζεύει απλώς χρήματα, αλλά ταυτοχρόνως επιχειρεί σοβαρά το δημοσιονομικό νοικοκύρεμα και την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας. Δυστυχώς, όμως, δεν φαίνεται να κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση. Κινείται αμήχανα και χωρίς πυξίδα. Προς το παρόν τουλάχιστον, λέει πολλά, αλλά κάνει ελάχιστα.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Φεβρουαρίου 2010

ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ! (Περιοδικό ΑΡΔΗΝ, Εφημερίδα Ρήξη)

Η Ελλάδα δικάζεται και μαζί της όλοι μας.

Τα δικαστήρια στήθηκαν στο Νταβός, τις Βρυξέλες, το Βερολίνο. Εισαγγελείς οι Γερμανοί. Οι απόγονοι αυτών που εξόντωσαν μια γενιά στην πείνα του ʼ41, στα σκοπευτήρια και τα μπλόκα, στα καμένα χωριά, αυτοί που λεηλάτησαν για τρία χρόνια την χώρα μας. Αυτοί που έχτισαν την οικονομία τους με τον ιδρώτα των πατεράδων μας στα χυτήρια και τις φάμπρικες τους αυτοί που μας πουλάν υποβρύχια που γέρνουν, τανκς που ραγίζουν, C4I που δεν δουλεύουν, κι όταν διαμαρτυρόμαστε κλείνουν τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και πετούν χιλιάδες εργαζόμενους στο δρόμο. Αυτοί μας αποκαλούν διεφθαρμένους όταν πίσω από κάθε σκάνδαλο (όπως αυτό της ΖΙΜΕΝΣ) θα βρεις μια γερμανική φίρμα, πίσω από κάθε αποικιακή σύμβαση (αεροδρόμια, διόδια κ.λπ.) κάποιο γερμανικό όνομα θα παίζει, όταν στις γερμανικές αλυσίδες λιανικής οι τιμές είναι διπλάσιες απ΄ ότι για τα ίδια προϊόντα στη Γερμανία.

Και τα δικαστήρια αποφάνθηκαν: Ένοχος λαός. PIGS, γουρούνια οι Έλληνες μαζί με τους άλλους μελαψούς νοτιοευρωπαίους.  Η καταδίκη: μια νέα κατοχή, είτε αυτή τελικά την πούνε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είτε Φον Παπαδήμα. Μια νέα κατοχή οικονομική αυτή τη φορά, αλλά όχι λιγότερο ανελέητη, όπου όλες οι κατακτήσεις στο εργασιακό και το κοινωνικό επίπεδο διαγράφονται εν μια νυκτί από τους νέους Γερμανοτσολιάδες του πολιτικού μας κατεστημένου. Αμοιβές, συνθήκες εργασίας, ασφάλιση, όλα λεηλατούνται στο όνομα του δημοσιονομικού ελλείμματος ή της γραμμής για «ανταγωνιστικότητα» της οικονομίας  (μετάφραση: ποσοστά κέρδους των αφεντικών) αντίστοιχη με τις γειτονικές χώρες, Βουλγαρία, Σκόπια ή Τουρκία. Η μόνιμη επωδός των συμπολιτών μας της «μεγάλης ευρωπαϊκής πατρίδας» είναι μέτρα, κι άλλα μέτρα, πιο σκληρά μέτρα: Μια «οικογένεια» που ένα μέλος της έπεσε στα νύχια των τοκογλύφων και ζητάει βοήθεια για να εισπράξει μόνο συμβουλές: να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι και να ξεπουλήσει ότι του απέμεινε, στέλνοντας το ξανά στους τοκογλύφους. Να ποια είναι η πραγματική κι όχι η μυθική Ευρώπη των τραπεζιτών. Μια «ένωση» που νοιάζεται να σώσει τράπεζες κι όχι χώρες, που αφού απομύζησε κάθε διαθέσιμο εισόδημα, ντόπιο ή δανεικό πουλώντας Μερσεντές και Πόρσε Καγιέν, μας δείχνει τώρα την πόρτα κάνοντας μας πάσα στο Δ.Ν.Τ. και τις γνωστές συνταγές του που κατέστρεψαν για δεκαετίες ολόκληρη την νοτιοαμερικανική ή την αφρικανική ήπειρο.

Θα περίμενε κανείς  ότι η πολιτική ηγεσία μιας κυρίαρχης χώρας, μια ηγεσία που εκπροσωπεί ένα κράτος, έναν λαό και έναν πολιτισμό να απαντούσαν στους άσπονδους φίλους με έναν τρόπο που να σώζει αν μη τη άλλο την συλλογική μας αξιοπρέπεια. Αντʼ αυτού ο εσμός των μηδενικών  που αποτελούν τους προύχοντες μας, φόρεσαν την προσωπίδα του επαίτη, εισπράττοντας την μια καρπαζιά μετά την άλλη, κλαψουρίζοντας στο εξωτερικό και προετοιμάζοντας τον λαό στο εσωτερικό για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, αφού οι ίδιοι είναι ανίκανοι κι απρόθυμοι να την υπερασπίσουν. Για να παραδοθεί όμως ο λαός δέσμιος στους διεθνείς κερδοσκόπους των «ιδρυμάτων» του Σόρος και ΣΙΑ θα πρέπει να οδηγηθεί στην ενοχοποίηση, τον φόβο, την απελπισία. Και γι αυτό υπάρχουν οι μηχανισμοί διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, όλοι αυτοί οι ακριβοπληρωμένοι (με μαύρα χρήματα βέβαια) κηφήνες της διανόησης και της δημοσιογραφίας του συστήματος.

Υπήρξαν καιροί που όλοι αυτοί πανηγύριζαν για την «ισχυρή Ελλάδα», το «ασφαλές λιμάνι της Ε.Ε.», τους «σκληρούς πυρήνες». Μιλούσαν βέβαια για τον εαυτό τους, την κοινωνική θέση και τα εισοδήματα τους. Τότε ελάχιστοι ήταν όσοι επισήμαιναν την θεμελιώδη ασυμμετρία  που αποτύπωναν οι οικονομικοί δείκτες, την απόσταση ανάμεσα στις καταναλωτικές συμπεριφορές και την πραγματική παραγωγή πλούτου αυτής της χώρας. Κανείς δεν έδειχνε να ακούει.

Άρκεσαν όμως οι σπασμοί των σπρεντ κι οι καρπαζιές από τους «εταίρους» ώστε σε μια νύχτα όσοι πραγμάτωναν την σύγκλιση με μια ιδεατή και ανύπαρκτη «ένωση των λαών» στα βαθύτερα ενύπνια τους, να πέσουν με όσα επικοινωνιακά νύχια και δόντια διαθέτουν να ενοχοποιήσουν έναν ολόκληρο λαό για ποιο πράγμα; Μα για το γεγονός ότι τους πίστεψε, νανουρίστηκε από τις υποσχέσεις που απλόχερα διέδωσε το καθεστώς και οι μηχανισμοί του και έπεσε στην αυταπάτη ότι το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» είναι το ανώτατο εφικτό στάδιο του σοσιαλισμού, η πραγμάτωση του ονείρου για καλύτερη ζωή που φούντωσε τους κοινωνικούς αγώνες  από την μεταπολίτευση και μετά.

Ο εργαζόμενος πρέπει να νιώσει ένοχος και να πλημμυρίσει με φόβο: η ευημερία που τον τάιζε απλόχερα το τηλεοπτικό θέαμα, πολλές φορές σε ολοφάνερη αντίθεση με τον ελλειμματικό οικογενειακό προϋπολογισμό του  κομματιάστηκε σε μια στιγμή, τα φώτα σβήνουν απλώνοντας την σκιά μιας πραγματικότητας που ήταν ήδη ζοφερή αλλά καλά κρυμμένη. Ο άνεργος είναι πιο άνεργος από ποτέ, η ακρίβεια πιο ακριβή, η σύνταξη πιο λειψή, οι δυο και τρεις δουλειές είναι πιο αβάσταχτες τώρα που το ΣΚΑΪ μιλάει για κρίση. Όλοι αυτοί προσφέρουν μια ακόμα εκδούλευση στα αφεντικά τους: Ο «νέος πατριωτισμός» τους δεν είναι παρά μια ξαναζεσταμένη σούπα σε συνταγή Τσολάκογλου (του «πρωθυπουργού» της κατοχής, της πείνας  και της μαύρης αγοράς). Να υπομείνουμε αγόγγυστα τις ύβρεις, να σκύψουμε το κεφάλι, να στερηθούμε για να δεχτούν οι τοκογλύφοι να μας δανείσουν ακόμα πιο ακριβά χωρίς ελπίδα να εξοφλήσουμε ποτέ, σε μια δίνη χωρίς τέλος όπως γνωρίζουν πολύ καλά τα θύματα κάθε τοκογλυφίας. Να πιστέψουμε ότι η οικονομική κατοχή της ζωής μας είναι η δίκαιη τιμωρία  για κάποιο έγκλημα μας, όπως και τα καταναγκαστικά έργα μιας παράτασης του εργάσιμου βίου σε συνεχώς επιδεινούμενες συνθήκες είναι το τίμημα μιας «χρυσής εποχής», χρυσής βέβαια για κάποιους που δεν πληρώνουν ποτέ και κάλπικης για τους πολλούς, τους συνήθεις υπόπτους. Να φορέσουμε τέλος τις κουκούλες του κοινωνικού αυτοματισμού καταγγέλλοντας ως προνομιούχο όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει το σκοτάδι που πάνε να απλώσουν πάνω από την χώρα μας.

Αυτός είναι ο δικός τους πατριωτισμός. Υπάρχει άλλος; Ναι. Υπάρχει στην οργή για την αδικία και την ξεφτίλα που δεν την αξίζουμε. Υπάρχει στη αντίσταση στις πολιτικές και τους πολιτικούς που μας παραδίδουν στους οικονομικούς Ες Ες. Υπάρχει στους αγώνες που πρέπει να αναπτύξουμε και την κοινωνική αλληλεγγύη όχι για να διασώσουμε μια καταναλωτική αυταπάτη αλλά για να ξαναθυμηθούμε ένα όραμα κοινωνίας που παράγει, χτίζει το μέλλον της, αγαπά τον τόπο, επιλέγει την κοινωνική δικαιοσύνη και το οικολογικό μέτρο. Θέλετε να στείλουμε κι ένα μήνυμα στους πρωταγωνιστές των ύβρεων;

 ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ  ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΕΣ ΕΛΙΤ

 

 

 

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , , | 2 Σχόλια »

Αμάν πια με αυτούς τους Γερμανούς φορολογούμενους!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 23 Φεβρουαρίου 2010

 
 
Οι Γερμανοί φορολογούμενοι είναι ευαισθητοποιημένοι με το θέμα της Ελλάδας. Τους παραδέχομαι. Πάνε οι άνθρωποι σύμφωνα με τους τύπους. Με ένα πρόγραμμα, με πειθαρχία, με σημαία την αξιοπιστία. Θα θέλαμε να τους μοιάσουμε. Να έχουμε κι εμείς το θάρρος να λέμε: «Μας χρωστάτε χρήματα από πολεμικές αποζημιώσεις και από κατοχικά δάνεια εδώ και τόσα χρόνια. Οι Έλληνες φορολογούμενοι θέλουν τα λεφτά που τους  οφείλετε».
Αυτό δεν θα αναιρούσε τις δικές μας ευθύνες για τα όσα έχουμε πράξει. Σύμφωνοι, να μπουν κανόνες στο παιγνίδι. Αλλά, είναι προκλητικό το θράσος κάποιων να μιλάνε λες και είμαστε οι λήσταρχοι της Ευρώπης.
Κυρία Μέρκελ, εμείς δεν ξεκινήσαμε κανέναν πόλεμο. Εσείς το κάνατε τρεις φορές. Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και ένα πρόσφατο αιματοκύλισμα στα Βαλκάνια αποτελούν ήδη αρκετές αφορμές για να σας λούζουμε από το πρωί  μέχρι το βράδυ. Και το λέω αυτό, επειδή βαρεθήκαμε το πολύ παζάρι. Αν δεν θέλετε να βοηθήσετε, είναι δικαίωμά σας. Μην επικαλείστε, όμως, συνεχώς τους Γερμανούς φορολογούμενους, για όνομα του Θεού. 

Επίσης, κυρία Μέρκελ, τόσα χρόνια σας ζητάμε να πράξετε το στοιχειώδες καθήκον που έχετε απέναντι σε έναν εταίρο και σύμμαχό σας, όπως η Ελλάδα, που έχει ένα σημαντικό πρόβλημα ασφάλειας με έναν μελλοντικό σας συνεταίρο, την Τουρκία. Δεν έχετε κάνει τα στοιχειώδη. Αντίθετα, οι πολεμικές σας βιομηχανίες έχουν κτίσει αυτοκρατορίες από τα δικά μας λεφτά. Τα λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων. 

Κυρία Μέρκελ. Έχετε κάθε δίκιο να ζητάτε από εμάς σοβαρότητα. Αναμφισβήτητα. Μην μας προσβάλλετε, όμως, συνεχώς, σαν να είστε εσείς οι αναμάρτητοι. Μας λέτε ότι εγκαταλείψατε το πανίσχυρο μάρκο σας, λες και κάνατε χάρη στα υπόλοιπα έθνη της Ευρώπης. Ψυχραιμία! Μάλλον τα υπόλοιπα έθνη σας έχουν κάνει μεγάλη χάρη.
Είστε μεγάλοι, είστε ισχυροί, είστε η καρδιά της Ευρώπης. Αλλά μην είστε αγενείς. Έχετε ξεπεράσει τα όρια. Είστε υπερβολικοί και μέσα στην υπερβολή σας είστε ισοπεδωτικοί και άδικοι. Ναι, φταίμε. Ναι, πρέπει να πληρώσουμε. 

Αλλά στο μέτρο που μας αναλογεί.
Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr

Posted in Ευρώπη | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

ΕΝΑ «ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ» ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Φεβρουαρίου 2010

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η ελληνική «χρεωκοπία», το μέλλον του ευρώ και η «μεγάλη σκακιέρα» του Μρζεζίνσκι

Πως τα καταφέραμε έτσι; Πως καταφέραμε το θαύμα, γιατί περί θαύματος πρόκειται, να μας χτυπάνε και οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί, παρά τις μεταξύ τους διαφορές; Γιατί συζητείται διεθνώς η αποχώρηση, εθελοντική ή όχι, της Ελλάδας από την ευρωζώνη; Πως καταφέραμε να χάσουμε τον σεβασμό και την εκτίμηση των Ρώσων; Πως πετύχαμε να διασυρθούμε παγκοσμίως και να μην ξέρουμε από πού να πάρουμε δανεικά: με τις «αγορές» να μη θέλουν να μας δανείσουν και εμάς να μην τολμάμε να ζητήσουμε από αυτούς που θα μπορούσαν ή θα ήθελαν ίσως να μας δώσουν, ιδίως το Πεκίνο και τη Μόσχα; Γιατί οι υποτιθέμενοι διεθνείς φίλοι του Πρωθυπουργού, αυτούς που θα περίμενε κανείς να τον στηρίξουν, τον στηρίζουν όπως το σκοινί τον κρεμασμένο, κάνοντας ότι μπορούν για να σύρουν την Ελλάδα στη χρεωκοπία; Γιατί η Γερμανία, ηγετική δύναμη μιας Ευρώπης με την οποία θελήσαμε με κάθε τρόπο και κάθε δυνατή παραχώρηση να συνδέσουμε τη μοίρα μας, έχει τώρα αφήσει ελεύθερες, αν δεν συνδράμει, τις διεθνείς δυνάμεις που αγωνίζονται να τσακίσουν (ή να καταστήσουν διακοσμητικό πρόσωπο) τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, αφού πρώτα του πάρουν όσες παραχωρήσεις μπορεί να τους δώσει; Γιατί παραμένει τραγικά επίκαιρο το πρόβλημα της ελληνικής ανεξαρτησίας, δύο αιώνες μετά την Επανάσταση; Που μπορεί να μας οδηγήσει αυτή η κατάσταση και πως μπορούμε να αποφύγουμε τις όλο και πιο προφανείς καταστροφές που μας απειλούν;

Από τις απαντήσεις που θα δώσει η, ουδόλως προετοιμασμένη και παντελώς απρόθυμη να το κάνει, ελληνική «ελίτ» (και κοινωνία) σε αυτά τα ερωτήματα, θα εξαρτηθεί το αν ο ελληνικός λαός θα μπορέσει να διαφυλάξει κοινωνικές κατακτήσεις γενεών, τη διεθνή θέση της Ελλάδας, αν όχι την μελλοντική ύπαρξη των απόλυτα αλληλένδετων και αμοιβαία εξαρτημένων ελληνικού και κυπριακού κράτους, με τη μορφή τουλάχιστο που τα ζήσαμε και τα γνωρίζουμε.

‘Η αλλάζουμε, ή βουλιάζουμε, έλεγε προεκλογικά ο Γιώργος Παπανδρέου, απροετοίμαστος όμως κι αυτός, όπως έδειξε η συνέχεια, για την έκταση και το είδος των προβλημάτων που θα αντιμετώπιζε. Αλλά και εγκλωβισμένος διανοητικά (όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των «ελίτ») στον αγγλοσαξωνικό κόσμο, που ομολογουμένως ξέρει καλύτερα. Είτε όμως μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, δεν υπάρχει λύση στα ελληνικά προβλήματα εντός των βασικών παραδοχών και επιδιώξεων του αγγλοαμερικανικού οικονομικο-στρατηγικού άξονα, των κυρίαρχων δυνάμεων της «παγκοσμιοποίησης», εκεί δηλαδή που την αναζητούν συνήθως οι πολιτικοί μας.

Μια μικρή χώρα δεν πρέπει να είναι προβλέψιμη, δεν πρέπει να είναι δεδομένη, είχε πει ο πατέρας του σημερινού Πρωθυπουργού σε μια ιστορική συνέντευξη, στο αμερικανικό περιοδικό Τάιμ, λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας στην Ελλάδα. ‘Εχει δίκιο ο Αχμέτ Νταβούτογλου, όταν υποστηρίζει ότι οι μεγάλες επιτυχίες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, τα τελευταία χρόνια, οφείλονται στη χειραφέτησή της. Αυτή η «χειραφέτηση» συνέπεσε με μια συγκυρία βαθιάς κρίσης της αμερικανικής ηγεμονίας, δίνοντας, μαζί με την ελληνική στήριξη, φτερά στον «νεοοθωμανισμό» του Ερντογάν.

Την ίδια περίοδο που η Τουρκία χειραφετούνταν, βελτιώνοντας οριακά και τη σχέση κράτους και κοινωνίας, τα ευρωπαϊκά ρούχα που φόρεσε η Ελλάδα τόνιζαν περισσότερο τα επαρχιακά, καθυστερημένα, υποτελή χαρακτηριστικά μιας «πλιατσικολόγας» πολιτικο-οικονομικής «ελίτ», οι κοινωνικές ανισότητες εκτοξεύονταν, η περιφρόνηση προς την εργασία και την καινοτομία κορυφωνόταν στη χώρα μας!

Η ελληνική ελίτ δεν κέρδισε την ευγνωμοσύνη αλλά την περιφρόνηση της Ουάσιγκτον για την άνευ όρων και ανταλλαγμάτων ευθυγράμμισή της με όλες τις στρατηγικές της επιλογές (όπως την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ). Ούτε κι ανέβηκαν στην εκτίμηση των Γερμανών τα δύο κόμματα εξουσίας που δωροδοκούσαν συστηματικά για να πάρουν την ελληνική αγορά και τις δουλειές της, αφήνοντας τελικά μια ρημαγμένη χώρα στο έλεος των «κερδοσκόπων», να ξαναγυρνάει σταδιακά στην εποχή των «διομολογήσεων», της Πάουερ και της Ούλεν. Για να μας προτείνουν τώρα, και αυτοί, την επιτήρηση του ΔΝΤ.

Ουάσιγκτον και ΔΝΤ

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της παρούσας κρίσης είναι ότι κανείς ή σχεδόν στην Ελλάδα δεν θέλει να αναγνωρίσει τον ρόλο των ΗΠΑ, που διατηρούν τον πρώτο ρόλο «στρατηγικού σκηνοθέτη» στην περιοχή μας. Δεν είναι τίποτε διεθνείς «μπακάληδες» που μας έβαλαν στο στόχαστρο, αλλά ένας πολύ μικρός αριθμός επενδυτικών τραπεζών και οίκων αξιολόγησης που όχι μόνο συνδέονται στενά με την Αμερική, σε μεγάλο βαθμό, αυτές είναι η Αμερική! ΗΠΑ δεν είναι μόνο η κυβέρνηση, είναι επίσης και περισσότερο ίσως οι τράπεζες και το CNN, ένα CNN που ενδιαφέρεται τώρα ακόμα και για το ποιος είναι ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας (ή μήπως δεν πρόκειται για λεπτομέρεια;). Είναι οι δυνάμεις που κυριαρχούν στο περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης και παίρνουν τις αποφάσεις τους όχι μόνο με οικονομικά, αλλά και με πολιτικά και γεωστρατηγικά κριτήρια. ‘Όταν άλλωστε ο κ. Παπανδρέου μιλάει για κερδοσκοπικές επιθέσεις στο ευρώ, προφανώς δεν είναι η Γουαδελούπη πίσω τους, μόνο το Σίτυ και η Γουώλ Στρητ μπορούν να είναι!

Δεν είναι συμπτωματικό ότι τη στιγμή ακριβώς που οι αγορές «ξεσκίζουν» την «σύμμαχο» Ελλάδα, η κυβέρνηση Ομπάμα έχει επιλέξει ρόλο Πόντιου Πιλάτου, που, ας μην το ξεχνάμε, είχε αποφασιστική σημασία για τη σταύρωση! Ο αμερικανός Πρόεδρος δεν έχει δώσει καν ένα ραντεβού στον κ. Παπανδρέου, ενώ ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ έκανε μια δήλωση του τύπου «καλό είναι όλες οι χώρες να εφαρμόζουν προγράμματα σταθεροποίησης», ερωτηθείς για τις συζητήσεις στις Βρυξέλλες. Αυτό τι άλλο είναι από σήμα στις αγορές «κάντε ότι θέλετε με την Ελλάδα»; Που είναι η συμπαράσταση στη σύμμαχο;

Αφού συνδράμεις όσο μπορείς για να δημιουργήσεις το πρόβλημα, έχεις και τη λύση που θα χρειαστεί το απελπισμένο θύμα – σε αυτό είναι όμοιος ο ρόλος και της μαφίας και της αυτοκρατορίας. Στην περίπτωσή μας λέγεται ΔΝΤ, με ή χωρίς περιτύλιγμα, με ή χωρίς ευρωπαϊκή «συνδιαχείριση». Το Ταμείο ξέρουμε πολύ καλά τι κάνει γιατί υπάρχει τεράστια παγκόσμια πείρα. ‘Οπου επενέβη, χωρίς ούτε μία εξαίρεση, κατέστρεψε τις οικονομίες και κοινωνίες των χωρών, εξασφαλίζοντας τα συμφέροντα των τραπεζών που τις δάνεισαν και την στρατηγική επικυριαρχία των ΗΠΑ.

Οι συνταγές του ΔΝΤ εφηρμόσθησαν με απόλυτο τρόπο στη Λατινική Αμερική επί είκοσι χρόνια, με αποτέλεσμα την οικονομική και κοινωνική καταστροφή της ηπείρου. Στην περίπτωση μάλιστα της Αργεντινής, που μοιάζει με την Ελλάδα, λόγω της νομισματικής σύνδεσης με ένα ισχυρό νόμισμα, το δολλάριο, το αποτέλεσμα των συνταγών ήταν η πτώχευση της χώρας.

Υπάρχει βέβαια μια διαφορά μεταξύ Ελλάδας και Αργεντινής, μόνο που αυτή η διαφορά δεν κάνει τα πράγματα καλύτερα, τα κάνει πολύ χειρότερα. Η Αργεντινή, σε αντίθεση με την Ελλάδα, είχε μόνο εσωτερικό πρόβλημα, δεν είχε και έναν γείτονα που να θέλει να αρπάξει ένα μεγάλο κομμάτι του εθνικού της χώρου! Η επιρροή των ΗΠΑ είναι καθοριστική στο ΔΝΤ. Τα στρατηγικά συμφέροντα όμως των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο είναι σε μεγάλο βαθμό αντίθετα με ζωτικά ελληνικά συμφέροντα.

Συνταγές του ΔΝΤ εφηρμόσθησαν επίσης στη Ρωσία στη δεκαετία του 1990. Το αποτέλεσμα ήταν να γνωρίσουν οι χώρες της πρ. ΕΣΣΔ τη μεγαλύτερη οικονομική, κοινωνική και δημογραφική καταστροφή στην ιστορία του βιομηχανικού κόσμου, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου περιλαμβανομένου. Τον Αύγουστο του 1998, το ΔΝΤ βράβευσε τον Υπουργό Οικονομικών της Ρωσίας και «πρίγκηπα των ιδιωτικοποιήσεων» Τσουμπάις για τη διαχείρισή του. Δύο μέρες αργότερα, η Ρωσία κήρυξε πτώχευση! Ακόμη και σήμερα, η Ρωσία δεν έχει συνέλθει από την εμπειρία αυτής της δεκαετίας – η ανάκαμψή της στηρίχθηκε αποκλειστικά στην εξαγωγή ενέργειας και πρώτων υλών.

‘Όπως πάντα, το ΔΝΤ συνδύασε στη ρωσική περίπτωση στρατηγικά και οικονομικά κριτήρια. Το 1992 επέβαλε σε κάθε πρώην Δημοκρατία της ΕΣΣΔ την υιοθέτηση δικού της νομίσματος, συμβάλλοντας στο γενικό χάος και την αποσύνθεση. Ο σκοπός ήταν να επιταχυνθούν οι διαδικασίες αποσύνθεσης του σοβιετικού χώρου και να αποτραπεί τυχόν επανενσωμάτωσή του με άλλη μορφή.

Για τους παραπάνω λόγους, η υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ συνεπάγεται μια μακρά περίοδο οικονομικών και κοινωνικών καταστροφών, αλλά και μια σοβαρότατη απειλή στην εθνική ασφάλεια του ελληνικού λαού, στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Αμερική, Γερμανία και ένα παγκόσμιο παιχνίδι στην «καμπούρα» της Ελλάδας.

Το κύριο παράδοξο της τωρινής κρίσης είναι η σύγκλιση στην πίεση στην Ελλάδα των ΗΠΑ και της Γερμανίας, με τη Γαλλία να καταλαβαίνει κάπως ενστικτωδώς τους κινδύνους και να επιδιώκει κάποιας μορφής «αποσύγκλιση». Αν όντως μια επίθεση κατά του ευρώ κρύβεται πίσω από την επίθεση κατά της Ελλάδας, τότε γιατί η Γερμανία σιγοντάρει τις πιέσεις στην Αθήνα;

Εδώ και καιρό έχει αποδειχθεί ότι η αρχιτεκτονική της ευρωζώνης πάσχει σοβαρά. Πολιτικά, αυτό το νόμισμα χωρίς κράτος, δεν γίνεται αποδεκτό από σημαντικό τμήμα Ευρωπαίων πολιτών, που θεωρούν την ΕΕ και ειδικά την ευρωζώνη, ως αιτία των κοινωνικών δεινών τους και απειλή για τη δημοκρατία, όπως έδειξαν ιδίως τα δημοψηφίσματα στη Γαλλία, την Ολλανδία, την Ιρλανδία. Οικονομικά οι κανόνες του Μάαστριχτ οδηγούν σε απόκλιση τις οικονομίες των ευρωπαϊκών κρατών (πρόβλημα δεν έχει άλλωστε μόνο η Ελλάδα, έχει όλη η Νότια Ευρώπη), αλλά και σε οικονομική καχεξία το σύνολο της ευρωζώνης. Η πολυπόθητη ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας δεν έρχεται και η Κίνα ξεπέρασε τη Γερμανία σε εξαγωγές. Ακόμα και το Βερολίνο ανακαλύπτει τελικά τα μειονεκτήματα ενός υπερισχυρού νομίσματος. Η ελληνική κρίση ήρθε να φωτίσει δραματικά τα αδιέξοδα του ευρώ.

Από στρατηγική άποψη, η Ευρώπη έγινε «μπάχαλο» μετά τη μεγάλη διεύρυνση, με τη συμπερίληψη στους κόλπους της μιας πλειάδας αμερικανικών νεοπροτεκτοράτων, της κατά Ράμσφελντ «νέας Ευρώπης». Αν μπει τώρα η Αλβανία, το Μαυροβούνιο και η Τουρκία στην ΕΕ, δεν θα μιλάμε για ‘Ενωση αλλά για ΟΗΕ. Το Βερολίνο και το Παρίσι θέλησαν όμως την ΕΕ για να γίνει ισχυρότερος, όχι πιο αδύνατος ο διεθνής τους ρόλος και οι Γερμανοί δεν θέλουν να πληρώσουν ένα αυξανόμενο κόστος διατήρησης των τωρινών ευρωπαϊκών δομών, παρόλο που χάρη σε αυτές κατέκτησαν τις αγορές των εταίρων τους.

Το Βερολίνο και το Παρίσι άρχισαν δειλές και ανεπαρκείς προσπάθειες να «συμμαζέψουν» κάπως το ευρωπαϊκό σπίτι μετά το γαλλικό δημοψήφισμα του 2005. Ο Γάλλος πρωθυπουργός Βιλπέν προσπάθησε να συμμαχήσει με την Κύπρο και την Ελλάδα το 2005, για να σταματήσει τουλάχιστο την περαιτέρω «μπαχαλοποίηση» της ‘Ενωσης με την ένταξη της Τουρκίας. Το ίδιο έκανε και η Μέρκελ. Αγνοούσαν φαίνεται ότι για τους ‘Ελληνες ιθύνοντες «Αμέρικα ούμπερ άλλες»! Η Ελλάδα εξακολούθησε να υποστηρίζει φανατικά αυτό που δεν θέλει η ‘Αγκελα Μέρκελ και οι Γάλλοι γκωλικοί, την είσοδο δηλαδή της Τουρκίας στην ΕΕ. Και αυτό, παρόλο που μια τέτοια ένταξη θα οδηγούσε πιθανότατα στην απώλεια του σημαντικότερου στρατηγικού πλεονεκτήματος της Ελλάδας στον ανταγωνισμό της με την Τουρκία: τη συμμετοχή της σε μια ισχυρή ‘Ένωση, στην οποία δεν συμμετέχει η ‘Αγκυρα.

Ονειρευόμαστε να είμαστε στον «σκληρό πυρήνα» της Ευρώπης, μόνο που «πουλάμε» Γάλλους και Γερμανούς στις σπάνιες περιπτώσεις που ζητάνε τη συνδρομή μας έναντι της Ουάσιγκτον και της ‘Αγκυρας για να υπερασπιστούν αυτόν τον πυρήνα, υπερασπιζόμενοι ταυτόχρονα και τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα στην Κύπρο και το Αιγαίο! Γιατί να μας βοηθήσουν αυτοί στη δυσκολία;

Πιθανώς βεβαίως παραμένει μείζον στρατηγικό σφάλμα του Βερολίνου να αφήσει την Ελλάδα να βρεθεί στην αγκαλιά του ΔΝΤ και της Ουάσιγκτον. Αλλά δεν θα είναι το πρώτο που κάνει η Γερμανία. Το μεγάλο πλεονέκτημα των ΗΠΑ έναντι των Ευρωπαίων είναι ότι η Ουάσιγκτον έχει στρατηγική και βούληση, ξέρει τι θέλει. Η εναλλακτική της Γερμανίας είναι να πληρώσει για να «σώσει» την Ελλάδα και, ενδεχομένως, αύριο, την Πορογαλία και την Ισπανία, και αυτό το φοβάται.

Ο κίνδυνος λοιπόν είναι διπλός. Να χρησιμοποιηθεί η Ελλάδα ως Λήμαν Μπράδερς, για «παραδειγματισμό» των υπόλοιπων και ταυτόχρονα να ξαναμπεί από το παράθυρο η ιδέα μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων. Από τη στρατηγική σκέψη των Χριστιανοδημοκρατών δεν έφυγε ποτέ αυτή η ιδέα, όπως την εξέφρασε στο παρελθόν ο Καρλ Λάμερς. Στα μάτια της Γερμανίας, μια στενή ευρωζώνη θα έκανε ίσως περισσότερο νόημα, έστω και αν το Βερολίνο πλήρωνε με την απώλεια της επιρροής του στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο. Αλλά αυτό ακριβώς θα έκανε νόημα και για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και για τον Αχμέτ Νταβούτογλου!

Οι ΗΠΑ θα κέρδιζαν έτσι κι αλλοιώς. Η προσπάθεια μεταρρύθμισης της ευρωζώνης, ακόμα κι αν τελικά πετύχαινε, θα δημιουργούσε μεγάλη αναταραχή στην Ευρώπη και θα άφηνε ήσυχες για μεγάλο διάστημα τις ΗΠΑ να ηγεμονεύουν επ’αυτής και παγκοσμίως, πολύ περισσότερο αν γίνει υπό την πίεση των «αγορών». Ακόμη κι αν πετύχαινε η συγκρότηση ενός πιο αξιόπιστου σκληρού πυρήνα, με πραγματικά ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά, η ΝΑ Ευρώπη θα είχε ήδη αποτελέσει έναν βαλκανο-τουρκικό πόλο της ΕΕ, μια ζώνη αμερικανοτουρκικής επιρροής που θα εκτεινόταν από την Αδριατική μέχρι τον Καύκασο και το Κουρδιστάν.

Μια τέτοια ζώνη συνιστά κεντρική επιδίωξη των ΗΠΑ εδώ και είκοσι χρόνια. Αυτήν εξυπηρετούσαν οι ρυθμίσεις του σχεδίου Ανάν, καθιστώντας την Ελλάδα όμηρό της, αυτήν εξυπηρετεί και η προσπάθεια να ρίξουν τώρα την Αθήνα στη χρεωκοπία. Αν φτιαχνόταν μια τέτοια ζώνη, θα ήταν κέντρο της νέας μεταψυχροπολεμικής αρχιτεκτονικής που ονειρεύεται ο Μπρζεζίνσκι. Γιατί θα παρεμβαλλόταν μεταξύ Ρωσίας και «θερμών θαλασσών», μεταξύ Γαλλογερμανίας και Μέσης Ανατολής. Εξασφαλίζοντας έτσι τον επικυριαρχικό ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρασία. Μια τέτοια ζώνη θα γινόταν ένα από τα κέντρα της «Μεγάλης Σκακιέρας».

Δεν χρειάζεται βέβαια πολύ φαντασία για να αντιληφθεί κανείς εύκολα τι σημαίνει κάτι τέτοιο για τα ιστορικά συμφέροντα, το ίδιο το μέλλον του ελληνικού λαού στην Ελλάδα και την Κύπρο. Και καταλαβαίνει καλύτερα γιατί η Ελλάδα θα πεθάνει από ασφυξία αν δεν επιδιώξει τώρα, χθες δηλαδή, συνδρομή από δυνάμεις εκτός αυτού του παιχνιδιού, όπως είναι κατεξοχήν η Κίνα και η Ρωσία, αν δεν βελτιώσει τις πολιτικές σχέσεις της με τον ευρωπαϊκό πυρήνα, αν δεν κάνει μια πραγματική επανάσταση στο εσωτερικό της, αν δεν υπερασπίσει εξωτερικά την ύπαρξη του κυπριακού κράτους. Το κυριότερο όπλο ενός λαού, μιας χώρας, ενός ηγέτη, για να μπορέσουν να επιβιώσουν είναι να καταλαβαίνει ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί του (όπως και για έναν παίκτη του πόκερ να μην παίζει με τα χαρτιά του ανοιχτά!). Μπορεί ο Ανδρέας Παπανδρέου να είχε του κόσμου τα ελαττώματα και η πολιτική του να έχει σχέση με τα τωρινά μας προβλήματα. Είχε όμως μια μοναδική συνείδηση του παγκόσμιου παιχνιδιού, που ήταν από μόνη της τεράστιο ατού. Ας ελπίσουμε μόνο κι ας εργαστούμε ταυτόχρονα για να μην αποδειχθεί ότι είναι ήδη πολύ αργά.

«Επίκαιρα», 18.2.2010

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ευρώπη, Ελλάδα | 1 Comment »

Η καταστροφη της ελληνικής οικονομίας από τους Γερμανούς κατακτητές την τριετία 1941-1944

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Φεβρουαρίου 2010

Οι Γερμανοί εισήλθαν στην Αθήνα ως κατακτητές στις 27 Απριλίου του 1941. Λίγες μέρες πριν, είχε συνθηκολογήσει ο στρατηγός Τσολάκογλου, ενώ η Ελληνική Κυβέρνηση και ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ είχαν μεταφερθεί στην Κρήτη για να συνεχίσουν τον Αγώνα. Ο στρατηγός Τσολάκογλου σχημάτισε μια κυβέρνηση «δοσίλογων», που αρχικά μέσα από την συνεργασία με τον Κατακτητή προσπάθησε να ομαλοποιήσει την ζωή στην Χώρα εξασφαλίζοντας την ειρηνική επάνοδο όλων των Ελλήνων στρατιωτών από τα μέτωπα στις εστίες τους. Ο Τσολάκογλου προσπάθησε επίσης να έρθει σε συνεννόηση με τον Κατακτητή για να διασώσει την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας έναντι της Βουλγαρίας.Ελληνική κυβέρνηση φεύγοντας απέσυρε και τον χρυσό από την τράπεζα της Ελλάδος για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού.Τον Οκτώβριο του 1942 με απόφαση του ίδιου του Χίτλερ, ανέλαβε υπεύθυνος για την ελληνική οικονομία στην Αθήνα ο Χέρμαν Νόιμπαχερ (Hermann Neubacher), με αποστολή να συγκρατήσει τον πληθωρισμό, να πετύχει τον καλύτερο επισιτισμό του αστικού πληθυσμού αλλά και να συνεχίσει την απόσπαση αγαθών από την Ελληνική αγορά με οποιοδήποτε κόστος. Ο Νόιμπαχερ είχε οικονομολογικές γνώσεις καθώς είχε διατελέσει ανώτατο στέλεχος στην βιομηχανία Farben. Αρχικά μείωσε την τύπωση χαρτονομίσματος, καθώς οι φήμες ότι η Γερμανία χάνει τον πόλεμο, οδήγησε πολλούς εμπόρους να επανεμφανίσουν εμπορεύματα που έκρυβαν και έτσι να πέσουν οι τιμές και να μην χρειάζονται μεγάλα ποσά για να αγοραστούν Μια άλλη πρωτότυπη τακτική του Νόιμπαχερ ήταν η πώληση χρυσού (λέγεται πως είχε κατασχεθεί από τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης) στο Ελληνικό χρηματιστήριο, ώστε να ενισχυθεί η δραχμή απορροφώντας ταυτόχρονα τα υπέρογκα χρηματικά διαθέσιμα των Ελλήνων βιομηχάνων. Γενικά είναι αλήθεια ότι ο Νόιμπάχερ βελτίωσε τις συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων των πόλεων, ενώ καταπολέμησε την κερδοσκοπία των Ελλήνων εμπόρων και βιομηχάνων. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι Έλληνες προστατεύθηκαν από τις αυθαιρεσίες αξιωματικών των αρχών Κατοχής.κατακτημένη Ελλάδα. Αυτό φάνηκε αμέσως όταν η ανάπτυξη της Ελληνικής Εθνικής αντίστασης σε μεγάλα τμήματα της Ελληνικής επαρχίας το φθινόπωρο του 1943, μείωσε την εισροή αγαθών στα αστικά κέντρα. Αυτό οδήγησε τον Νόιμπαχερ (να εντείνει πάλι την τύπωση χαρτονομίσματος καταρρακώνοντας πλήρως την αξία του. Τον Αύγουστο του 1943 οι «δαπάνες Κατοχής» άγγιξαν τα 850 εκατομμύρια δραχμές που αντιστοιχούσε στο 80% του συνολικού εθνικού εισοδήματος. Η μαύρη αγορά εντάθηκε, ενώ η δραχμή είχε χάσει την αξία της και προς το τέλος της Κατοχής δεν την χρησιμοποιούσαν πλέον ως μέσο συναλλαγών.φορές. Το μικρότερο χαρτονόμισμα που κυκλοφορούσε ήταν ονομαστικής αξίας 100 δισεκατομμυρίων που είχε την αξία μιας προπολεμικής δραχμής και αγοραστική δύναμη για ένα αβγό. Ο παραγωγικός ιστός της Χώρας αποσυντέθηκε, ενώ ο εμπορικός στόλος της Ελλάδος μειώθηκε σε τόνους χωρητικότητας κατά 72%. Οι συγκοινωνίες και το οδικό δίκτυο της Χώρας διαλύθηκαν, περιουσίες άλλαξαν χέρια σε εξευτελιστικές τιμές, λόγω των αναγκών και του ανορθολογισμού της Ελληνικής οικονομίας. Οι Γερμανοί είχαν επιτάξει η κατάσχει, όχι μόνο τις σοδειές και τα ζώα των Ελλήνων, αλλά ως και τα πιο ασήμαντα εργαλεία. Η δραχμή είχε χάσει κάθε αξία καθώς λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα τον Ιούνιο του 1944 οι «δαπάνες κατοχής» είχαν σκαρφαλώσει στο ιλιγγιώδες ποσό των 450.000 δις δραχμές με το Ελληνικό δημόσιο να «τυπώνει» 500 δις δρχ την μέρα!http://www.istoria.gr/oct03/content04.htm

Οι Γερμανοί όμως είχαν εντελώς διαφορετικές προτεραιότητες που δεν συμβάδιζαν με τις Ελληνικές επιδιώξεις. Αφού τεμάχισαν την Ελλάδα μοιράζοντας τα εδάφη της σε Βουλγαρία και Ιταλία, αποφάσισαν να μεταβάλλουν την Χώρα σε προκεχωρημένη αποθήκη προμηθειών για την στρατιά του Ρόμελ που αγωνιζόταν στην Μέση Ανατολή. Για να πετύχουν τον σκοπό αυτό ακολούθησαν μια εξοντωτική «κρυφή» οικονομική πολιτική. Συγκεκριμένα επέβαλλαν στην κυβέρνηση δοσίλογων να πληρώνει χρήματα με την μορφή δανείων για την συντήρηση των Γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα («δαπάνες κατοχής»). Το Ελληνικό δημόσιο όμως, δεν είχε ταμειακά διαθέσιμα για να ανταπεξέλθει καθώς είχε ήδη ένα τεράστιο έλλειμμα (7,5 δις δρχ)που άφησε η Ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο, ενώ η

Έτσι τα δάνεια αυτά για τις «δαπάνες κατοχής» δεν ήταν τίποτε άλλο από τυπωμένα πληθωριστικά χαρτονομίσματα (δραχμές) που οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν για να αγοράσουν τρόφιμα, εμπορεύματα και πρώτες ύλες από την Ελληνική αγορά. Για το 1941 μόνο, οι «δαπάνες Κατοχής» ήταν 25 εκατομμύρια δρχ, δηλαδή το 40% του τότε εθνικού εισοδήματος που ούτως η άλλως είχε μειωθεί αφού η οικονομική δραστηριότητα είχε εκμηδενιστεί και δεν εισπράττονταν φόροι. Το αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής ήταν άμεσο: είχαμε τον υψηλότερο πληθωρισμό στην σύγχρονη Ιστορία μας, ενώ η Ελληνική αγορά «στέγνωνε» από τρόφιμα και αγαθά επιδεινώνοντας περαιτέρω την αναντιστοιχία προσφοράς – ζήτησης. Το κόστος ζωής σε σχέση με το προπολεμικό, διπλασιάστηκε μέσα στο πρώτο εξάμηνο της Κατοχής. Ο Συμμαχικός αποκλεισμός, η καταστροφή του δικτύου συγκοινωνιών και η άρνηση της Βουλγαρίας να παρέχει τρόφιμα από την ζώνη κατοχής της στην Μακεδονία, επιδείνωσαν τις δυσκολίες τροφοδοσίας. Η έλλειψη ειδών πρώτης ανάγκης έκανε την εμφάνιση της το Φθινόπωρο του 1942. Ακόμη και η οργάνωση συσσιτίων απέτυχε, αφού δεν βρίσκονταν τρόφιμα. Η δοσιλογική κυβέρνηση όρισε ανώτατες τιμές σε αγαθά ενώ συγκέντρωνε και τρόφιμα από την επαρχία τα οποία μοίραζε με δελτίο, αλλά έτσι δεν καλυπτόταν ούτε το 1/3 των αναγκών. Παράλληλα με αυτά, οι δυνάμεις κατοχής επίταξαν εργοστάσια, πρώτες ύλες και καύσιμα. Οτι δεν αγόραζαν οι πληθωριστικές δραχμές, οι Γερμανοί είτε το αποσπούσαν ως «λεία» πολέμου, η το υπέτασσαν σε ένα καθεστώς υποχρεωτικών επιτάξεων όπου ο δικαιούχος λάμβανε ένα τυπωμένο χαρτί που αντιστοιχούσε σε κάποια «αποζημίωση» που θα λάμβανε μετά το τέλος του πολέμου.

 

Οι ενέργειες αυτές κατά την γνώμη μας, δεν έγιναν από ανθρωπιστικούς η φιλελληνικούς λόγους όπως έχει γραφτεί. Είχαν ως στόχο την συντήρηση της δραχμής και της Ελληνικής κοινωνίας σε οριακά ανεκτό επίπεδο, ώστε να αποφευχθεί η χρεοκοπία του Ελληνικού δημοσίου και να έχει την ευκαιρία η Γερμανία να απομυζήσει περαιτέρω την ημιθανή

Το αποτέλεσμα της Γερμανικής οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα τα χρόνια της Κατοχής ήταν τραγικό. Τα είδη πρώτης ανάγκης είχαν ανέβει 50.000 φορές, ενώ οι μισθοί μόνο 2.000

Αλλά η σημαντικότερη επίπτωση της Γερμανικής οικονομικής πολιτικής ήταν τα θύματα της. Πάνω από 200.000 Έλληνες βρήκαν τραγικό θάνατο από την πείνα και τον υποσιτισμό, την ίδια στιγμή που τα θύματα των μαχών και των εκτελέσεων δεν ήταν περισσότεροι από 70.000 Έλληνες. Η θλίψη, η δυστυχία και η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής σημάδεψαν τον Ελληνικό αστικό κυρίως, κόσμο κατά την διάρκεια της Κατοχής.

ΠΗΓΕΣ

-Αλέξης Φραγκιαδής, Ελληνική Οικονομία 19ος – 20ος αιώνας, εκδόσεις Νεφέλη

-Ιστορία της Κατοχής, εκδόσεις Μέτρον

-Χρήστος Χατζηιωσηφ, Η ελληνική οικονομία, πεδίο μάχης και αντίστασης, εκδόσεις Βιβλιόραμα

-Εξαιρετικό άρθρο του κ. Ζαβάκου στο έγκυρο περιοδικό «Ιστορία εικονογραφημένη»

-Ναπολέων Μαραβέγιας, έγκυρες πληροφορίες για την οικονομία της Κατοχής από το εξαιρετικό του άρθρο στο «ΒΗΜΑ»
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=115566&ct=114&dt=24/10/1999

– Πολύ κατατοπιστικό νήμα για την οικονομία της Κατοχής, τις δυσκολίες επιβίωσης και τις κοινωνικές προεκτάσεις της από τον blogger «Αίολο»
http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=169657&sid=2fd3e968d475be3ea3c6d0f81274d783

-Μαρτυρίες για την πείνα την εξαθλίωση και την απόγνωση στην Κατοχική Αθήνα
http://www.ime.gr/chronos/14/gr/1940_1945/occupation/pigi02.html

ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ

Αυτό όμως που με λύπησε βαθύτατα είναι η αρνητική προς την Ελλάδα στάση της Γερμανικής Κυβέρνησης και της Γερμανικής κοινής γνώμης. Προφανώς ο σκοπός του κειμένου δεν είναι να ξύσει πληγές η να αναμοχλεύσει πάθη του παρελθόντος. Η φανατική (έως βάναυση) συμπεριφορά της Γερμανικής κοινής γνώμης και της Γερμανικής κυβέρνησης έναντι της Ελλάδας μοιραία όμως τα επαναφέρει στην επιφάνεια. Δεν θα ήθελα τον οίκτο τους, ούτε την ανέξοδη στήριξη τους με φλυαρίες, ούτε τα χρυσοπληρωμένα τοκογλυφικά δανεικά των τραπεζών τους. Θα μπορούσαν όμως τουλάχιστον να σιωπήσουν, όταν γνωρίζουν τι πόνο και δυστυχία προκάλεσαν στο πρόσφατο παρελθόν στην Ελλάδα.)

(Παρακολουθώ εδώ και μήνες, όπως όλοι σας, τον πλήρη εξευτελισμό και την ταπείνωση της πατρίδας μας σε διεθνές επίπεδο από τραπεζίτες και αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πιστεύω πως για τα αποτελέσματα αυτά έχουμε συντελέσει όλοι μας ( ο καθένας σε διαφορετικό βαθμό βέβαια), με την αδιαφορία μας για τα κοινά επιλέγοντας πολιτικές ηγεσίες που ΟΛΟΙ γνωρίζαμε ότι είναι ανίκανες και διεφθαρμένες και με την ασυγχώρητη μακαριότητα της λογικής να ζούμε σε ένα επίπεδο ζωής που δεν αντιστοιχεί στις οικονομικές μας δυνατότητες, δανειζόμενοι με συνεχώς χειρότερους όρους.

Ι. Β. Δ.

Αναρτήθηκε από φιλίστωρ

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ξένες μυστικές υπηρεσίες και το FBI

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Φεβρουαρίου 2010

*Τι κάνει η δική μας Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών;

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου,

Ξένες μυστικές υπηρεσίες, ακόμα και το πανίσχυρο αμερικανικό Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI), έχουν πέσει με τα μούτρα το τελευταίο 20ήμερο να ρίξουν φως στο πώς έφτασαν μερικές χώρες να αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, εξ αιτίας του οικονομικού πατατράκ στην ελληνική οικονομία και τα “συμπτώματα αυτής της επιδημίας” στην ευρύτερη ζώνη του ευρώ στον νότο της Ευρώπης. Οι έρευνες που γίνονται από τις αντίστοιχες υπηρεσίες οικονομικής αντικατασκοπείας, επικεντρώνονται στις κερδοσκοπικές επιθέσεις που δέχτηκαν 2-3 τουλάχιστον χώρες από χρηματιστηριακούς κύκλους και επενδυτικές τράπεζες.

Λογικό είναι να αναρωτηθείτε αν το ίδιο κάνουν και οι δικοί μας εκεί στη Κατεχάκη, που ακούνε στο όνομα Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών. ΄Η περιμένουν ενημέρωση από τους ξένους συναδέλφους τους; Τα περί “μειωμένης εθνικής κυριαρχίας” του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, ασφαλώς και θα τους συγκίνησαν να ερευνήσουν αυτό που αυτονόητα είναι στην αρμοδιότητά τους. Σύμφωνα με απόλυτα εξακριβωμένες δημοσιογραφικές πληροφορίες, μερικές των όποιων είδαν το φως της δημοσιότητας το τελευταίο τριήμερο σε έγκυρες ευρωπαϊκές και αμερικανικές εφημερίδες, οι έρευνες στρέφονται:

-Σε “ανακρίσεις” οικονομολόγων, στελεχών τραπεζών, χρηματοπιστωτικών οίκων και γενικά επιστημόνων του είδους, χωρίς να παραγνωρίζουν πολλά δυσμενή δημοσιεύματα του αγγλοσαξονικού Τύπου, για να διαπιστωθεί αν υπάρχει συγκεκριμένο κέντρο πίσω απ΄ όλη αυτή την ιστορία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην περίπτωση της Ισπανίας, ο πρωθυπουργός της άφησε πολλές φορές σαφώς να εννοηθεί τον ύποπτο ρόλο βρετανικών και αμερικανικών εφημερίδων, ενώ υπουργός του (Χοσέ Μπλάνκο, Ανάπτυξης) πήγε ακόμα πιο πέρα δηλώνοντας ότι “Τίποτα από αυτό που συμβαίνει στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και της αρθρογραφίας ξένων εφημερίδων, δεν είναι συμπτωματικό ή αθώο”.

Οι παραπάνω εκτιμήσεις δεν διαφέρουν σημαντικά από παρόμοιες επιχειρηματιών, βιομηχανιών και μυστικών υπηρεσιών πληροφοριών. Οι τελευταίες, εξειδικευμένες σε θέματα οικονομικής αντικατασκοπείας, είναι πεπεισμένες ότι πίσω από το βαρύ οικονομικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί είναι τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα. Επίσης, θα πρέπει να σημειωθεί ότι, ανεξάρτητα από την πρόσφατη οικονομική κρίση, οι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών είναι πάντα σε επαφή με στελέχη της αγοράς για να επισημαίνουν μέχρι και μελλοντικές επιπτώσεις από πολιτικές αλλαγές.

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ένας Έλληνας – ο Μακρυγιάννης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Φεβρουαρίου 2010

Γιώργου Σεφέρη, «Δοκιμές», εκδ. Ίκαρος, Αθήναι 1981 (4).

1

ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ συνοικία του Μακρυγιάννη την ξέρουν όλοι οι Αθηναίοι. Τη δράση του αγωνιστή του ’21, του πρωτεργάτη της Γ’ Σεπτεμβρίου και του κατάδικου των στρατοδικείων του Όθωνα, την ξέρουν όσοι μελέτησαν τα χρονικά της Επανάστασης και της βαυαροκρατίας. Είναι όμως λιγοστοί εκείνοι που πρόσεξαν πως ο Μακρυγιάννης μας άφησε ένα πολύ σημαντικό βιβλίο -την ιστορία της ζωής του- ίσως επειδή ήταν ένας αγράμματος.

Τον Μακρυγιάννη των Απομνημονευμάτων τον αγάπησαν πραγματικά μερικοί νέοι που άρχισαν να δημοσιεύουν ύστερα από τη μικρασιατική καταστροφή. Δε νομίζω πως θα γελαστώ πολύ αν προσθέσω πως η φωνή του μπαίνει δειλά και ψιθυριστά στην ελληνική ζωή ανάμεσα στα 1925 και στα 1935. Κι αυτό δεν μπορούσε να φανεί στο πλατύ κοινό. Οι νέοι που μεγάλωσαν στον περασμένο παγκόσμιο πόλεμο και ήταν ακόμη στην ακμή της ηλικίας τους όταν άρχισε η σημερινή κρίση, δεν πρόφτασαν ούτε το έργο τους να ωριμάσουν ούτε να αποκαταστήσουν τη δική τους ιεραρχία πνευματικών αξιών όπως την ήθελαν. Και όμως είναι γνωστό σε όσους ενδιαφέρθηκαν να παρακολουθήσουν τα ελληνικά ρεύματα στα μεσοπολεμικά εκείνα χρόνια, πως με τη μικρασιατική καταστροφή αρχίζει στον τόπο μας μια περίοδος ιδεολογικών ισολογισμών και μετατροπών που μπορεί να παραβληθεί με την περίοδο, της αναμόρφωσης που ακολούθησε τον πόλεμο του ’97. Τις προσπάθειες αυτές τις σκέπασε ή τις ετοιμάζει οξύτερες ο σημερινός αγώνας. Γι’ αυτό και ο Μακρυγιάννης, που βρήκε μια φορά το δρόμο της καρδιάς των νέων, θα πρέπει να περιμένει να καθαρίσει πάλι ο ουρανός για να πάρει τη θέση που του αξίζει.

Αισθάνομαι -και πιστεύω πως το αισθανόσαστε και σεις -ότι με τέτοιες συνθήκες μου είναι δύσκολο, μέσα στο διάστημα μιας σύντομης ομιλίας, να σας πείσω για τη σημασία του βιβλίου του Μακρυγιάννη, ή τουλάχιστο να σας δείξω το μονοπάτι που ακολούθησα για να νιώσω ένα τόσο αγνοημένο έργο. Είμαι, με κάποιον τρόπον, ο πρώτος μάρτυρας που ακούτε για μιαν άγνωστη υπόθεση. Έτσι θα ήθελα να σας παρακαλέσω να προσέξετε χωρίς προκατάληψη τις λίγες περικοπές που θα σας διαβάσω από το κείμενο του Μακρυγιάννη και να μου δώσετε την καλή σας προαίρεση.

Ωστόσο υπάρχει κάτι που μου αλαφραίνει την καρδιά, τώρα που καταπιάνομαι να διατυπώσω την ιδέα μου για αυτή την ιδιότυπη συγγραφή. Εσείς που είχατε το ενδιαφέρον να ‘ρθείτε να μ’ακούσετε, μου δίνετε την ευκαιρία να ξεπληρώσω ένα παλιό χρέος που με βαραίνει από χρόνια. Από τα ’26, που έπεσαν στα χέρια μου τα Απομνημονεύματα, ως τα σήμερα, δεν πέρασε μήνας χωρίς να ξαναδιαβάσω λίγες σελίδες τους, δεν πέρασε εβδομάδα χωρίς να συλλογιστώ αυτή την τόσο ζωντανή έκφραση. Μέ συντρόφεψαν σε ταξίδια και σε περιπλανήσεις, με φώτισαν ή με παρηγόρησαν σε χαρούμενες και σε πικρές στιγμές. Στον τόπο μας, όπου είμαστε τόσο σκληρά κάποτε αυτοδίδακτοι, ο Μακρυγιάννης στάθηκε ο πιο ταπεινός αλλά και ο πιο σταθερός διδάσκαλός μου.

Πίστευα πάντα πως θα βρισκότανε κάποια ευκαιρία να του δώσω ένα μικρό δείγμα της ευγνωμοσύνης μου. Κατά παράξενη σύμπτωση, την ευκαιρία μου τη δίνετε σεις· μου τη δίνει το ελληνικό στρατόπεδο της Μέσης Ανατολής· μου τη δίνουν οι Έλληνες της Αιγύπτου. Σε μια στιγμή που κοιτάζουμε και συλλογιζόμαστε και προσπαθούμε να διακρίνουμε το πεπρωμένο του ελληνισμού μέσα από την καταιγίδα και πέρα από την πλατιά στροφή που κάνει στα χρόνια μας η ιστορία του κόσμου -ποιος ξέρει, μπορεί να υπάρχει ένα κρυφό νόημα σ’αυτή τη σύμπτωση. Στους καιρούς μας όπου ο αγώνας, το αίμα, ο πόνος και η δίψα της δικαιοσύνης απογυμνώνει τις ψυχές από τα πρόσκαιρα ναρκωτικά και τις φρεναπάτες· όπου ο άνθρωπος γυρεύει από τον άνθρωπο το καθαρό, το στέρεο και τη συμπάθεια -είναι σωστό να μιλούμε για τέτοιους ανθρώπους όπως ο Μακρυγιάννης. Ακούστε τον:

«Κι όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικο να πνίγει το δίκιο. Για κείνο έμαθα γράμματα στα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμο το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω: ήμουν φτωχός κι έκανα τον υπηρέτη και τιμάρευα άλογα, κι άλλες πλήθος δουλειές έκανα, να βγάλω το πατρικό μου χρέος που μας χρέωσαν oι χαραμήδες, και να ζήσω κι εγώ σε τούτη την κοινωνία, όσο έχω τ’αμανέτι του Θεού στο σώμα μου. Κι αφού ο Θεός θέλησε να κάμει νεκρανάσταση στην Πατρίδα μου, να τη λευτερώσει από την τυραγνία των Τούρκων, αξίωσε κι εμένα να δουλέψω κατά δύναμη, λιγότερον από τον χερότερο πατριώτη μου Έλληνα. Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι, και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα. Ένα πράμα μόνο με παρακίνησε κι εμένα να γράψω: ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ». Και στο εξής να μάθομε γνώση, αν θέλομε να φκιάσομε χωριό να ζήσομε όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζονται για την πατρίδα τους, για τη θρησκεία τους· να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε: «Έχομε αγώνες πατρικούς, έχομε θυσίες -αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμία και να εργάζονται στο καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας- ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζονται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν το νόμο, και να ‘χονν την επιρροή για ικανότη» (Β’ 463).

Έτσι τελειώνει το χειρόγραφό του. Το χειρόγραφο αυτό τυπωμένο, πιάνει πάνω από 460 πυκνές σελίδες μεγάλου σχήματος. O Μακρυγιάννης το αρχίζει στις 26 Φεβρουαρίου 1829, τριάντα δύο περίπου χρονώ, στο Άργος, όπου τον βρίσκουμε «Αρχηγό της εκτελεστικής δύναμης της Πελοπόννησος και Σπάρτης», είτε καταγράφοντας παλαιότερα γεγονότα, είτε σημειώνοντας γεγονότα παρόντα σαν ένα ημερολόγιο. Περισσότερο από το μισό είναι γραμμένο, ως φαίνεται, στο Άργος, ως τα 1832. Το συνεχίζει στο Ναύπλιο και στην Αθήνα ως τα 1840, οπότε το κλείνει βιαστικά για να το κρύψει. Η εξουσία έχει υποψίες εναντίον του. «Είχαν μεγάλην υποψίαν από μένα» σημειώνει «και γύρευαν να μου ψάξουν το σπίτι μου να μου βρούνε γράμματα» (Β’ 346). Το εμπιστεύεται λοιπόν σ’ένα κουμπάρο, που το παίρνει στην Τήνο. Στα 1844, ύστερα δηλαδή από τη συνωμοσία για το Σύνταγμα, όπου παίζει μεγάλο ρόλο, και τα σεπτεμβριανά, πηγαίνει και το παίρνει· αντιγράφει τις σημειώσεις που κρατούσε στο αναμεταξύ με πολλές προφυλάξεις· «σημείωνα» μας λέει «και είχα έναν τενεκέ και τά ‘βαινα μέσα και τά ‘χωνα» -γράφει ως τον Απρίλη του 1850, και μετά ένα χρόνο περίπου το συμπληρώνει μ’ έναν πρόλογο και μ’έναν αρκετά μακρύ επίλογο. Η έξοχα μελετημένη έκδοση του Γιάννη Βλαχογιάννη, η μοναδική που έχουμε ως τα σήμερα, δημοσιεύτηκε στα 1907, αφού πέρασε δηλαδή μισός αιώνας που το πολύτιμο αυτό κείμενο έμεινε χαμένο μέσα στ’απόλυτο σκοτάδι.

Ο Μακρυγιάννης ήταν αγράμματος. Μολονότι έφτασε ως το βαθμό του στρατηγού, δε βαστούσε από τζάκι. Ήτανε παιδί μιας φτωχής οικογένειας τσομπάνηδων και γεωργών της Ρούμελης. Να πως μας μεταδίνει ο ίδιος τη γέννησή του:

«Η πατρίς της γεννήσεώς μου είναι από το Λιδορίκι· χωριό του Λιδορικιού ονομαζόμενον Αβορίτη. […] Οι γοναίγοι μου πολύ φτωχοί, και η φτώχεια αυτήνη ήρθε από την αρπαγή των ντόπιων Τούρκων και των Αρβανίτων του Αλήπασα. Πολυφαμελίτες οι γοναίγοι μου και φτωχοί, και όταν ήμουνε ακόμα στην κοιλιά της μητρός μου, μιαν ημέρα πήγε για ξύλα στο λόγγο. Φορτώνοντας τα ξύλα στον ώμο της, φορτωμένη στο δρόμο, στην ερημιά, την έπιασαν οι πόνοι και γέννησε εμένα. Μόνη της η καημένη κι αποσταμένη, εκιντύνεψε κι αυτήνη τότε κι εγώ. Ξελεχώνεψε μόνη της και συγυρίστη, φορτώθη λίγα ξύλα και έβαλε και χόρτα απάνου στα ξύλα και από πάνου εμένα και πήγε στο χωριό» (Β’ 11-12).

Δεν είχε τους τρόπους να πάει σε δάσκαλο, μας λέει. Ήξερε λίγο γράψιμο, αλλά είναι ζήτημα αν μπόρεσε ποτέ του να διαβάσει άλλο τίποτε εκτός από τα ίδια του γραφτά.

Ο γενναίος Μακρυγιάννης πώποτε μή άναγνώσας

θα τραγουδήσει ο Αλέξανδρος Σούτσος στις μέρες της Γ’ Σεπτεμβρίου. Γιατί το γράψιμό του είναι, σχεδόν ολότελα, μια δική του εφεύρεση. «Γράψιμο απελέκητο» το ονομάζει. Δεκαεφτά μήνες έβαλε ο Βλαχογιάννης για να το ξεδιαλύνει, να το αποκρυπτογραφήσει θά ‘πρεπε να πούμε, και να το αντιγράψει. Όταν αντικρίσει κανείς μια σελίδα του πυκνού χειρογράφου καταλαβαίνει αμέσως το γιατί. Φωνητική αποτύπωση της ρουμελιώτικης προφοράς με ιδιότροπα συμπλέγματα γραμμάτων, που μοιάζουν ένα ατέλειωτο αραβούργημα. Πουθενά διακοπή, παράγραφος ή στίξη. Κάποτε μόνο μια κάθετη γραμμή δείχνει ένα σταμάτημα. Tο κατεβατό μοιάζει σαν κάτι παλιούς τοίχους που, κοιτάζοντάς τους, θαρρείς πως συλλαβίζεις την κάθε κίνηση του χτίστη, που συναρμολόγησε την αμέσως επόμενη πέτρα με την προηγούμενη, την αμέσως επόμενη προσπάθεια με την προηγούμενη, αποτυπώνοντας πάνω στην τελειωμένη οικοδομή τις περιπέτειες μιας αδιάσπαστης ανθρώπινης ενέργειας -αυτό το πράγμα που μας συγκινεί και λέγεται ύφος ή ρυθμός. Στο γράψιμο του Μακρυγιάννη, που είναι αδιάβαστο για τον απροειδοποίητο αναγνώστη, συλλαβίζεις, πολύ περισσότερο από τις λέξεις, την επίμονη βούληση του συγγραφέα να ζωγραφίσει στο χαρτί τον εαυτό του.

Στο Άργος, ο Μακρυγιάννης, «για να μην τρέχει στους καφενέδες», παρακαλούσε τον ένα και τον άλλο φίλο να του μάθουν κάτι περισσότερο από τα γράμματα που ήξερε, και που δεν ήταν ούτε καν τα κολλυβογράμματα της εποχής εκείνης. Αισθάνεται συχνά πολύ ταπεινός για την αμάθειά του: «Δεν έπρεπε να έμπω σ’ αυτό το έργον ένας αγράμματος, να βαρύνω τους τίμιους αναγνώστες και μεγάλους άντρες και σοφούς της κοινωνίας…» σημειώνει αρχίζοντας να γράφει τη ζωή του. «Είμαι ένας αγράμματος και δεν μπορώ να βαστήσω σειρά ταχτική στα γραφόμενα…» επιμένει πάλι. Ζητά συγγνώμη γιατί «έλαβε ως άνθρωπος αυτήνη την αδυναμία». Τέτοια πράγματα πρέπει να τα γράφουνε «προκομμένοι κι όχι απλοί αγράμματοι». Και οι άλλοι, οι σπουδασμένοι, τον κοιτάζουν φυσικά από τα ύψη. «Ουδ’εγώ γνωρίζω να στρέφω την σπάθην, ουδ’αυτός την γλώσσαν» θα τονίσει πάλι ο χαρακτηριστικός Σούτσος, «καλόν λοιπόν έκαστος ημών να δίδεται εις ό,τι επιτυγχάνει». Αλλά η πατρίδα «ζημιώθη, διατιμήθη, και όλο σ’αυτό κατανταίνει, ότι μας ήβρε όλους θερία», θρησκευτικούς και πολιτικούς και μας τους στρατιωτικούς -βασανίζεται ο Μακρυγιάννης- και είναι «πατρίδα γενική, του καθενού». Γι’αυτό πρέπει και ο προκομμένος να φωνάζει την αληθεια και ο απλός. Φανερά λοιπόν ο Μακρυγιάννης θά ήθελε να είχε τους τρόπους να μάθει γράμματα. Αλλά αυτό δεν τον μειώνει, δεν του δημιουργεί κανένα σύμπλεγμα κατωτερότητας, όπως θα λέγαμε. Αισθάνεται, και μας κάνει να το αισθανόμαστε μαζί του, πως είναι άνθρωπος που ο Θεός του χάρισε τη λαλιά, αυτό το δώρο που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του το αφαιρέσει. Όπου βρεθεί, στο παλάτι ή στην καλύβα, μιλάει σταράτα, μιλάει με ασφάλεια. Και επειδή ακριβώς έχει έμφυτη μέσα του αυτή την ασφάλεια της έκφρασης, μπορεί και διατυπώνεται με χρώμα και με αποχρώσεις, με τόνο και με ρυθμό. Έχω την εντύπωση πως ο φιλόλογος που θα ήθελε να κάνει κάποτε την κριτική της δύσκολης μεταγραφής του κειμένου του Μακρυγιάννη, θα έπρεπε, πριν απ’όλα, να στηρίξει την εργασία του στην ακουστική αντίληψή του.

Ο Μακρυγιάννης σέβεται τη μόρφωση -«ως λιοντάρι πολεμούσε και ως φιλόσοφος οδηγούσε» θα πει για τον πρώτο του αρχηγό, το Γώγο. Αυτό όμως δεν τον εμποδίζει καθόλου να εκφράσει την αντίδρασή του για ένα λογιότατο και για την προγονοκαπηλεία:

«Εβάλετε και νέον αρχηγό στο φρούριο της Κόρθος» γράφει μιλώντας στους πολιτικούς της εποχής. «Αχιλλέα τον έλεγαν, λογιότατο. Κι ακούγοντας τ’όνομα Αχιλλέα, παντυχαίνετε οτ’είναι εκείνος ο περίφημος Αχιλλέας. Και πολέμαγε τ’ όνομα τους Τούρκους. Δεν πολεμάγει τ’όνομα ποτέ, πολεμάγει η αντρεία, ο πατριωτισμός η αρετή. Κι ο Αχιλλέας ο δικός σας, ο φρούραρχος της Κόρθος, λεβέντης ήταν, «Αχιλλέγα» τον έλεγαν. Είχε και το κάστρο εφοδιασμένο από τ’ αναγκαία του πολέμου, είχε και τόσο στράτεμα. Όταν είδε τους Τούρκους του Δράμαλη από μακριά -και ήταν και καταπολεμισμένος από Ρούμελη, από Ντερβένια- βλέποντάς τον ο Αχιλλέας άφησε το Κάστρο κι έφυγε, απολέμιστο. Να ήταν ο Νικήτας, έφευγε; ο Χατζηχρήστος και οι άλλοι; Όχι βέβαια. Ότι τον καρτέρεσαν αυτοί το Δράμαλη στον κάμπο και τον αφάνισαν· όχι σ’εφοδιασμένο κάστρο, και σαν το κάστρο τής Κόρθος» (Β’ 59).

Τα γράμματα είναι από τις πιο ευγενικές ασκήσεις κι από τους πιο υψηλούς πόθους του ανθρώπου. Η παιδεία είναι ο κυβερνήτης του βίου. Κι επειδή οι αρχές αυτές είναι αληθινές, πρέπει να μην ξεχνούμε πως υπάρχει μια καλή παιδεία -εκείνη που ελευθερώνει και βοηθά τον άνθρωπο να ολοκληρωθεί σύμφωνα με τον εαυτό του και μια κακή παιδεία -εκείνη που διαστρέφει και αποστεγνώνει και είναι μια βιομηχανία που παράγει τους ψευτομορφωμένους και τους νεόπλουτους της μάθησης, που έχονν την ίδια κίβδηλη ευγένεια με τους νεόπλουτους του χρήματος. Αν ο Μακρυγιάννης μάθαινε γράμματα την εποχή εκείνη, πολύ φοβούμαι πως θα έπρεπε να απαρνηθεί τον εαυτό του, γιατί την παιδεία την κρατούσαν στα χέρια τους οι «τροπαιούχοι του άδειου λόγου», καθώς είπε ο ποιητής, που δεν έλειψαν ακόμη. Δεν επαινώ τον Μακρυγιάννη γιατί δεν έμαθε γράμματα, αλλά δοξάζω τον πανάγαθο Θεό που δεν του έδωσε τα μέσα να τα μάθει. Γιατί αν είχε πάει σε δάσκαλο, θα είχαμε ίσως πολλές φορές τον όγκο των Απομνημονευμάτων σε μια γλώσσα, όλο κουδουνίσματα και κορδακισμούς· θα είχαμε ίσως περισσότερες πληροφορίες για τα ιστορικά των χρόνων εκείνων, θα είχαμε ίσως ένα Σούτσο της πεζογραφίας, αλλά αυτή την αστέρευτη πηγή ζωής, που είναι το βιβλίο του Μακρυγιάννη, δε θα την είχαμε. Και θα ήταν μεγάλο κρίμα. Γιατί έτσι όπως μας φανερώνεται ο Μακρυγιάννης, βλέπουμε ολοκάθαρα πως αν και αγράμματος, δεν ήταν διόλου ένας ορεσίβιος ακαλλιέργητος βάρβαρος. Ήταν ακριβώς το εναντίον: ήταν μια από τις πιο μορφωμένες ψυχές του ελληνισμού. Και η μόρφωση, η παιδεία που δηλώνει ο Μακρυγιάννης, δεν είναι κάτι ξέχωρο ή αποσπασματικά δικό του· είναι το κοινό χτήμα, η ψυχική περιουσία μιας φυλής, παραδομένη για αιώνες και χιλιετίες, από γενιά σε γενιά, από ευαισθησία σε ευαισθησία· κατατρεγμένη και πάντα ζωντανή, αγνοημένη και πάντα παρούσα -είναι το κοινό χτήμα της μεγάλης λαϊκής παράδοσης του Γένους. Είναι η υπόσταση, ακριβώς, αυτού του πολιτισμού, αυτής της διαμορφωμένης ενέργειας, που έπλασε τους ανθρώπους και το λαό που αποφάσισε να ζήσει ελεύθερος ή να πεθάνει στα ’21.

Γι’αυτό η λαϊκή μας παράδοση είναι τόσο σπουδαία.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φτωχός φουστανελάς που είχε τη μανία να ζωγραφίζει. Τον έλεγαν Θεόφιλο. Τα πινέλα του τα κουβαλούσε στο σελάχι του, εκεί που οι πρόγονοί του βάζαν τις πιστόλες και τα μαχαίρια τους. Τριγύριζε στα χωριά της Μυτιλήνης, τριγύριζε στα χωριά του Πηλίου και ζωγράφιζε. Ζωγράφιζε ό,τι του παράγγελναν, για να βγάλει το ψωμί του. Υπάρχουν στον Άνω Βόλο κάμαρες ολόκληρες ζωγραφισμένες από το χέρι του Θεόφιλου, καφενέδες στη Λέσβο, μπακάλικα και μαγαζιά σε διάφορα μέρη που δείχνουν το πέρασμά του -αν σώζουνται ακόμη. Ο κόσμος τον περιγελούσε. Του έκαναν μάλιστα και αστεία τόσο χοντρά, που κάποτε τον έριξαν κάτω από μιαν ανεμόσκαλα και τού ‘σπασαν ένα δυο κόκαλα. Ο Θεόφιλος, ωστόσο, δεν έπαυε να ζωγραφίζει σε ό,τι έβρισκε. Είδα πίνακές του φτιαγμένους πάνω σε κάμποτο, πάνω σε πρόστυχο χαρτόνι. Τους θαύμαζαν κάτι νέοι που τους έλεγαν ανισόρροπους oι ακαδημαϊκοί. Έτσι κυλούσε η ζωή του και πέθανε ο Θεόφιλος, δεν είναι πολλά χρόνια, και μια μέρα ήρθε ένας ταξιδιώτης από τα Παρίσια. Είδε αυτή τη ζωγραφική, μάζεψε καμιά πενηνταριά κομμάτια, τα τύλιξε και πήγε να τα δείξει στους φωτισμένους κριτικούς που κάθονται κοντά στο Σηκουάνα. Και οι φωτισμένοι κριτικοί βγήκαν κι έγραψαν πως ο Θεόφιλος ήταν σπουδαίος ζωγράφος. Και μείναμε με ανοιχτό το στόμα στην Αθήνα. Το επιμύθιο αυτής της ιστορίας είναι ότι λαϊκή παιδεία δε σημαίνει μόνο να διδάξουμε το λαό αλλά και να διδαχτούμε από το λαό.

Θυμούμαι πάντα το Θεόφιλο όταν συλλογίζομαι τον Μακρυγιάννη. Σας έλεγα πως ο Μακρυγιάννης είναι από τις πιο μορφωμένες ψυχές του νέου ελληνισμού, το ίδιο πιστεύω και για το Θεόφιλο, αν η λέξη μόρφωση σημαίνει πνευματική μορφή. Κι αυτή η μόρφωσή τους είναι εξαιρετικά έντονη και δραστήρια. Είναι καταπλητική η έμφυτη ανάγκη που έχουν να εκφραστούν. Εκμηδενίζει όλες τις δυσκολίες. Θυμάται κανείς κάτι πεισματάρικα φυτά, που όταν πιάσει η ρίζα τους, προχωρούν γκρεμίζοντας φράχτες, σπάζοντας ταφόπετρες. Ο Μακρυγιάννης δημιουργεί έκφραση σε κάθε του ώρα. Και με πετραδάκια της θάλασσας (Β΄ 351) ακόμη κάθεται και γράφει την ιδέα του στο χώμα του περιβολιού του, και συμπληρώνει τη σκέψη της μέρας με τα όνειρα που βλέπει στον ύπνο του.

Κάποτε κάνει ένα ταξίδι στην Ακαρνανία. Ξαναβλέπει και «σημαδεύει» τις θέσεις όπου έγιναν μάχες της επανάστασης. Γυρίζοντας στην Αθήνα αποφασίζει να φτιάξει τις ζωγραφιές των πολέμων του αγώνα.

«Πήρα ένα ζωγράφο Φράγκο» σημειώνει «και τον είχα να μου φκιάσει σε εικονογραφίες αυτούς τους πολέμους. Δε γνώριζα τη γλώσσα του. Έφκιασε δυο τρεις, δεν ήταν καλές· τον πλέρωσα κι έφυγε. Αφον έδιωξα αυτόν τον ζωγράφο, έστειλα κι έφεραν από τη Σπάρτη έναν αγωνιστή, Παναγιώτη Ζωγράφο τον έλεγαν […] ήφερε και δυο του παιδιά· και τους είχα στο σπίτι μου όταν εργάζονταν. Κι αυτό άρχισε από τα 1836 και τέλειωσε τα 1839. Έπαιρνα το ζωγράφο και βγαίναμε στους λόφους και τόλεγα: ‘Έτσι είναι εκείνη η θέση, έτσι εκείνη· αυτός ο πόλεμος έτσι έγινε· αρχηγός ήταν των Ελλήνων εκείνος, των Τούρκων εκείνος…’» (Β΄ 349).

Μ’αυτό τον τρόπο τέλειωσαν οι είκοσι πέντε πίνακες, που θα είχανε χαθεί τελειωτικά, αν δεν τους ξανάβρισκε κατά σύμπτωση ο Ιωάννης Γεννάδιος. Οι εικόνες αυτές, που έγιναν με το χέρι του Παναγιώτη Ζωγράφου, και με το «στοχασμό» του Μακρυγιάννη, είναι από τα πιο πολύτιμα κι από τα πιο ζωντανά μνημεία που έχομε της λαϊκής μας ζωγραφικής -θέλω να πω από τα μνημεία εκείνα που ξεσκεπάζουν ξαφνικά εκθαμβωτικές περιοχές της ψυχής του λαού μας.

Οι ζωγραφιές αυτές που παρασταίνονν μ’εξαιρετική ακρίβεια τις μάχες που θέλουν ν’αποδώσουν -πολλές φορές σαν ένα στρατιωτικό ντοκουμέντο- είναι συνάμα μια χαρά των ματιών. Είδα άνθρωπο να δακρύζει την πρώτη φορά που τις αντίκρυσε. Κάποτε σου θυμίζουν λαϊκά κεντήματα, όπως λ.χ. η έξοχη πολιορκία του κάστρου της Αθήνας· κάποτε σε ξαναφέρνουν σε περιβόλια που έμειναν χλωρά από την ώρα που τα πρωτοείδε ο τεχνίτης· κάποτε σε κάνουν ν’ανασαίνεις την ατμόσφαιρα μαγείας και φόβου του παραμυθιού των παιδικών χρόνων· είναι μια πρωτάκουστη και συνάμα μια πολύ παλιά ραψωδία.

Μιαν άλλη φορά ο Κωλέττης, πρεσβευτής στο Παρίσι, του στέλνει με συστατικό έναν Γάλλο περιηγητή, τον Μαρκήσιο Raoul de Malherbe. «Ήθελε κι ελληνικά τραγούδια» σημειώνει ο Μακρυγιάννης «του έφκιασα πέντ’έξι» (Β’ 367). Έτσι και στο περίφημο επεισόδιο, όπου ανιστορεί το τελευταίο του τραπέζι με τον Γκούρα, πάνω στην πολιορκημένη Ακρόπολη. Είναι σαν τους άγνωστους ποιητές των δημοτικών τραγουδιών: το τραγούδι το «φκιάνει», και είναι αποκαλυπτικό όταν μας δίνει την ευκαιρία να ιδούμε από κοντά πως η καταφρονεμένη δημοτική ευαισθησία νιώθει και αγαπά τα έργα της αρχαίας τέχνης.

«Είχα δυο αγάλματα» σημειώνει ακόμα «περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια -φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τά ‘χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ’Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν […]. Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα:

‘Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι’αυτά πολεμήσαμε’» (Β΄ 303). Καταλαβαίνετε. Δε μιλά ο Λόρδος Βύρων, μήτε ο λογιότατος, μήτε ο αρχαιολόγος· μιλά ένας γιος τσοπάνηδων της Ρούμελης με το σώμα γεμάτο πληγές. «Γι’αυτά πολεμήσαμε». Δεκαπέντε χρυσοπίκιλτες ακαδημίες δεν αξίζουν την κουβέντα αυτού του ανθρώπου. Γιατί μόνο σε τέτοια αισθήματα πραγματικά και όχι σε αφηρημένες έννοιες περί του κάλλους των αρχαίων ημών προγόνων ή σε καρδιές αποστεγνωμένες που έχουν πάθει ακαταληψία από το φόβο του χύδην όχλου.

«Απ’τα κόκαλα βγαλμένη» τραγουδούσε ο Σολωμός. Η ιδέα του ήταν αληθινή. Η ελληνική επανάσταση ήταν βγαλμένη από το μεδούλι των κοκάλων των ζωντανών Ελλήνων. Και γι’αυτό πέτυχε, και γι’αυτό δε σταμάτησε και πραγματοποιείται σ’ όλο τι ΙΘ’ αιώνα, και γι’αυτό δεν τέλειωσε ακόμη η πραγματοποίησή της. Ο σημερινός πόλεμος της πατρίδας μας -δεν είναι υπερβολή να το πούμε- είναι μια συνέχεια της επανάστασης του ’21. Γιατί δεν πρέπει να το ξεχνούμε: κάθε φορά που η φυλή μας γυρίζει προς το λαό, ζητά να φωτιστεί από το λαό, αναμορφώνεται από το λαό, συνεχίζει την παράδοση που μπήκε θριαμβευτικά στη συνείδηση του έθνους με την ελληνική επανάσταση. Ο αγώνας εκείνος ήταν ένα κοινωνικό, πολεμικό και πολιτικό γεγονός. Ήταν συνάμα και ένα πνευματικό γεγονός. Από την τελευταία τούτη άποψη, την πιο αγνοημένη, είναι σημαντικό να έχουμε τεκμήρια σαν αυτά που μας άφησε ο Μακρυγιάννης. Τα ιστορικά γεγονότα δε σταματούν στα χρονολογικά ορόσημα που βλέπουμε στις φυλλάδες της ιστορίας.

2

Ο ΒΙΟΣ του Μακρυγιάννη είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του Ελληνισμού στα εξήντα πρώτα χρόνια του περασμένου αιώνα. Γεννήθηκε στα 1797 και πέθανε στις 27 Απριλίου 1864. Δεν είναι δυνατό να σας τον διηγηθώ. Το μόνο που θα προσπαθήσω είναι να σας δώσω λίγα ακόμη παραδείγματα από τ’Απομνημονεύματα, του πώς βλέπει και αντιδρά ο Μακρυγιάννης στα γεγονότα. Γιατί η ιστορία του Μακρυγιάννη είναι περισσότερο από μια ιστορία γεγονότων. Είναι μια ιστορία των συναισθημάτων του λαού του στη μεγάλη αυτή περίοδο που γέννησε τη σημερινή Ελλάδα.

Ο Μακρυγιάννης είναι ακόμη βρέφος όταν η οικογένειά του, κυνηγημένη από τους ντόπιους Τούρκους και τους Αρβανίτες «που θέλαν να σκλαβώσουν το χωριό τους», αναγκάζεται να καταφύγει στη Λιβαδειά. Εφτά χρονώ ξενοδουλεύει για ν’ αλαφρύνει τους γονείς του. «Ήθελαν να κάνω δουλειές ταπεινές του σπιτιού» μας λέει «κι αυτό ήταν ο θάνατός μου». Γίνεται ανυπόφορος θεληματικά· τον διώχνουν. Δεκατεσσάρω χρονώ τον βρίσκουμε στη Ντεσφίνα κοντά σ’ένα πατριώτη του. Μας διηγείται το ακόλουθο επεισόδιο:

«Έγινα ως δεκατέσσερων χρονών και πήγα σ’έναν πατριώτη μου εις Ντεσφίνα […]. Ήταν γιορτή και παγγύρι τ’Αγιαννιού. Πήγαμε στο παγγύρι. Μόδωσε το ντουφέκι του να το βαστώ. Εγώ θέλησα να το ρίξω. Ετσακίσθη. Τότε μι’έπιασε σ’όλο τον κόσμον ομπρός και με πέθανε στο ξύλο. Δε μ’έβλαβε το ξύλο τόσο· περισσότερον η ντροπή του κόσμου.Τότε όλοι τρώγαν και πίναν κι εγώ έκλαιγα. Αυτό το παράπονο δεν ήβρα άλλον κριτή να το ειπώ να με δικιώσει. Έκρινα εύλογο να προστρέξω στον Αϊγιάννη, ότι στο σπίτι του μόγινε αυτήνη η ζημιά και η ατιμία. Μπαίνω τη νύχτα μέσα στην εκκλησιά του και κλειώ την πόρτα κι αρχινώ τα κλάματα με μεγάλες φωνές και μετάνοιες: καί τον περικαλώ να μου δώσει άρματα καλά κι ασημένια και δεκαπέντε πουγγιά χρήματα, κι εγώ θα του φκιάσω ένα μεγάλο καντήλι ασημένιο. Με τις πολλές φωνές κάμαμε τις συμφωνίες με τον άγιο»(Β΄ 13-14).

«Κάναμε τις συμφωνίες με τον άγιο». Ωστόσο ο χριστιανός άγιος κρατά τις συμφωνίες πιο πιστά από τον Απόλλωνα. Γιατί ο Μακρυγιάννης πηγαίνει στην Άρτα σ’ενός Θανάση Λιδορίκη. Δουλεύει κοντά του και εμπορεύεται μόνος του τόσο καλά που στις παραμονές της επανάστασης «είχε καζαντίσει του Θεoύ τα ελέη». «Τότε έφκιασα» σημειώνει «ντουφέκι ασημένιο, πιστόλες κι άρματα, κι ένα καντήλι καλό. Και αρματωμένος καλά και συγυρισμένος το πήρα και πήγα στον προστάτη μου και ευεργέτη μου κι αληθινό φίλο, τον Αϊγιάννη, που σώζεται ως το σήμερο […]. Kαι τον προσκύνησα με δάκρυα από μέσα από τα σπλάχνα μου, ότι θυμήθηκα όλες μου τις ταλαιπωρίες που δοκίμασα» (Β’ 15).

Στα 1820 πάνω κάτω «μπαίνει στο μυστικό» της Φιλικής Εταιρείας. «Μπήκα στο μυστικό» λέει πάλι «και πήγα στο σπίτι μου κι εργαζόμουνα για την πατρίδα μου και θρησκεία μου να τη δουλέψω ‘λικρινώς, καθώς τη δούλεψα, να μη με ειπεί κλέφτη και άρπαγο, αλλά να με ειπεί τέκνο της κι εγώ μητέρα μου» (Β’ 17).

Είναι σrην Πάτρα όταν άναψαν τα πρώτα τουφέκια του αγώνα, «ως πραματευτής», αλλά η πραγματική του άποστολή ειναι να συνεννoηθεί με τους οπλαρχηγούς και να μαζέψει πληροφορίες. Πίσω στην Άρτα τον πιάνουν για να τον κρεμάσουν. Ξεφεύμει. Αρχίζει τον πόλεμο με το Γώγο Μπακόλα. Αγωνίζεται στο Πέτα, στην πολιορκία και την άλωση της Άρτας. Έπειτα η έξοδος και η φυγή των αμάχων. Oι πρώτες του αντιδράσεις, στο αναστάτωμα εκείνο είναι όταν βλέπει την αρπαγή, το πλιάτσικο: «Κι από τότε, βλέποντας αυτήνη τηήν αρετή» σημειώνει «σιχάθηκα το ρωμαίικο, οτ’είμαστε ανθρωποφάγοι». Η φιλανθρωπία του αυτή θα τον φέρει αργότερα, στην Αθήνα, σε σκληρές συγκρούσεις με τον Οδυσσέα και τον Γκούρα. Έτσι αρχίζει η πολεμική δράση του Μακρυγιάννη. Από τον Απρίλη του ’22, που τον βλέπουμε οπλαρχηγό τέσσερων χωριών των Σαλώνων στην Ανατολική

Ελλάδα, ως τις μάχες του Πειραιά, τον Απρίλη του ’27, όπου πολεμά «έχων ολόκληρον σχεδόν το σώμα εντός επιδέσμων» (Α΄μη’), ο Μακρυγιάννης αγωνίζεται ακατάπαυστα. Όσοι ενδιαφέρονται, θα βρουν όλες τις λεπτομέρειες στην τέλεια από την άποψη αυτή έκδοση του Βλαχογιάννη. Εγώ προτιμώ να σας διαβάσω τουλάχιστο την περιγραφή της μάχης της 7ης Οκτωβρίου 1826, στην πολιορκημένη Ακρόπολη, όπου ο Μακρυγιάννης κρατούσε τις καμάρες του Σερπετζέ, δηλαδή το Ωδείο του Ηρώδη. Τη μάχη αυτή ο βιογράφος την ονομάζει «σπουδαιοτάτην των περί την Ακρόπολιν γενομένων»:

«…Εγώ ήμουν άγρυπνος τόσες βραδιές. Νύχτα κι ημέρα δουλεύαμε […]. Αποκοιμήθηκα. Οι Τούρκοι, ακούγοντας το χτύπο του Λαγουμιτζή, συνάζονται πλήθος και κάνουν γιρούσι […]. Τότε οι άνθρωποί μου ανακατώθηκαν με τους Τούρκους. Σηκώνομαι άξαφνα εκεί που ήμουν γερμένος. Κόλλησα στην ντάπια. Με ντουφέκισαν οι Τούρκοι, τους ντουφέκισα κι εγώ στο σωρό. Μου δίνουν ένα ντουφέκι και με πληγώνουν στο λαιμό. Τότε κάνω το ποδάρι μου να κατεβώ από την ντάπια· έπεσα. Ο τόπος ήταν στενός. Οι άνθρωποι τσακίστηκαν από την όξω ντάπια. Πατούσαν απάνω μου και διάβαιναν και, στενός ο τόπος, μ’αφάνισαν. Έβλεπαν και τα αίματα· έλπιζαν οτ’είμαι σκοτωμένος. Αφού πέρασαν όλοι και μείναν ολίγοι κι έμπαιναν κι αυτοί μέσα στο κάστρο, τότε θά’μπαιναν κι οι Τούρκοι συνχρόνως μ’αυτούς […] Τότε σηκώνομαι μισοντραλισμένος και βαστώ καμιά δεκαριά έξω με το μαχαίρι. Δεν τους άφησα να μπούνε μέσα. Και τράβησα την πόρτα πού’χαμεν ανοιχτή και πιάσαμε τον πόλεμο και πολεμούσαμε με τις πιστόλες. Μήτε οι Τούρκοι μπορούσαν να ρίξουνε ντουφέκι μήτε εμείς. […] Όρμησαν οι Τούρκοι, με ξαναπλήγωσαν στο κεφάλι, στην κορφή. Γιόμωσε το σώμα μου αίμα. Γυρεύουν οι άνθρωποι να με πάρουν να μπούμε μέσα. Τότε τους λέγω: ‘Αδελφοί, και μέσα να μπούμε κι όξω να μείνομε, χαμένοι είμαστε αν δε βαστήξομε τους Τούρκους […]’. Τότε οι γενναίοι Έλληνες βάστησαν σα λιοντάρια. (…]. Παίρνοντας το δειλινό, μέρασα φυσέκια των ανθρώπων. Ήρθαν κι άλλοι ακόμα σύντροφοι. Ήρθαν και Τούρκοι νέο μιντάτι. Μας ρίχτηκαν μ’ορμή, μπήκαν στις καμάρες, τις κυργέψαν όλες, κι άνοιξαν μασγάλια και ντουφεκιούσαν μέσα στο κάστρο. Ρίχτηκαν μ’ορμή να μας πάρουν και την ντάπια μας. Εκεί σκότωσαν τον Νταλαμάγκα κι άλλους πέντ’ έξι. Ξαναλαβώνομαι κι εγώ πίσου στο κεφάλι πολύ κακά. Μπήκε του φεσιού το μπάλωμα στα κόκαλα, στην πέτσα του μυαλού. Έπεσα κάτου πεθαμένος. Με τράβησαν οι άνθρωποι μέσα. Τότε ένιωσα. Τους είπα: ‘Αφήστε με να με τελειώσουνε εδώ, να μην ιδώ τους Τούρκους ζωντανός να μου πατήσουν το πόστο μου’. Τότε οι καημένοι οι Έλληνες με λυπήθηκαν πολύ· πολέμησαν γενναίως, διώξαν τους Τούρκους από την ντάπια μας και τους έβαλαν όλους στις καμάρες…» (Β΄ 204-205).

Με τον ερχομό του Καποδίστρια και κυρίως του Όθωνα αρχίζουν οι τραγικές παρεξηγήσεις ανάμεσα στον κόσμο που έκανε την επανάσταση και τους ανθρώπους που ήταν μοιραίο να κυβερνήσουν την Ελλάδα για τα τριάντα πέντε χρόνια που θ’ακολουθήσουν. Είναι ένα μακρύ δράμα που παίζεται ανάμεσα σε αφηρημένες ιδέες και μιά ζωή που ξέσπασε για να ελευθερώσει ένα βασανισμένο έθνος, ατίθαση, αν θέλετε, αλλά που ήταν και δυνατή, και άξια, και ευαίσθητη, και πονεμένη, περισσότερο πονεμένη και ευαίσθητη γιατί είχε ακόμη ανοιχτές τις πληγές που πήρε στην πρόσφατη τρομαχτική πάλη -θυμωμένη ονομάζει ο λαός την πληγή που πονεί.

Για τους ανθρώπους που ανάλαβαν να διοικήσουν τον τόπο, υπήρχε ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα: να βάλουν σε τάξη ένα χάος, όπως έλεγαν· να νοσηλέψουν, να βοηθήσουν, να ψυχώσουν ένα λαό που πέρασε από φρικιαστικές δοκιμασίες για τη λευτεριά του, όπως θα ήταν πιο σωστό να πούμε. Τι έκαναν; Κάθησαν και βρήκαν αυθαίρετα την ευκολώτερη λύση, έλυσαν δηλαδή το πρόβλημα με μια μονοκοντυλιά. Μεταφράζω: όταν σκοτώθηκε ο Καποδίστριας, η Ελλάδα δοκίμασε ένα από τα χειρότερα χρόνια που έζησε ποτέ της, το 1832. Ο τόπος ήταν μοιρασμένος σε μερικά στρατιωτικά τιμάρια, που δεν είχαν άλλο σκοπό παρά να θρέψουν όπως όπως τα πειναλέα απομεινάρια των παλιών πολεμιστών. Η αντιβασιλεία έφερε μαζί της ένα δάνειο. Μ’αυτά τα χρήματα μπορούσε να δώσει ένα κομμάτι ψωμί στους πεινασμένους που βοούσαν έξω από τις πόρτες του Ναυπλίου. Προτίμησε να τα διαθέσει για τη συντήρηση του βαυαρικού στρατού που θα στήριζε, καθώς φαντάζουνταν, αυτή και τον Όθωνα. Μ’αυτό το στρατό διάλυσαν ή έδιωξαν έξω από το κράτος τους παλιούς αγωνιστές, τους φοβερούς αυτούς αγριανθρώπους όπως πίστευαν. Και οι αγριάνθρωποι τι συλλογιζόντουσαν; Η ακόλουθη συνομιλία του Μακρυγιάννη με τον Αιντέκ μας το δείχνει:

«Ο φίλος μου ο Αιντέκ επειράχτη και μ’όκρινε με πολύ φαρμάκι: ‘Ό,τι σας λένε αυτό θα κάμετε, και γνώμες δεν μπορείτε να δώσετε, ότι η Μπαυαρία έχει τριάντα χιλιάδες μπαγενέτα και τα φέρνει εδώ και σας υποτάζει’ Τότε βρέθηκα σε θέση δεινή […]. Του λέγω: ‘Δυστυχία μας των καημένων! Κακά και ψυχρά θα πάμε. Εγώ σου μίλησα αλλιώς κι εσύ μου απαντείς διαφορετικά με μπαγενέτα. Σας λέγω ως φίλος να πασκίσετε και το βασιλέα κι εσάς ν’αγαπούμε κι όχι να σας φοβόμαστε […]. Να’ρθεί ένας να μου ειπεί ότι θα πάει ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλει και τα δυο μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός και η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια νά’χω, στραβός θανά είμαι […]’. Μου λέγει: ‘Τον βασιλέα δεν τον αγαπάς;’ ‘Όχι’του λέγω ‘δεν ξέρω ψέματα. Όταν χαθεί η πατρίδα μου, ούτε αυτός μ’έχει υπήκοόν του, ούτε εγώ βασιλέα. Και γι’αυτό χρειάζεται δικαιοσύνη από σας, κι όχι φοβέρες με μπαγενέτες’, (Β΄ 300).

Ωστόσο ο Μακρυγιάννης δεν ήταν άνθρωπος με κακή προαίρεση. Όταν αράζει ο Όθωνας στο Ναύπλιο, σημειώνει: «Σήμερα ξαναγεννιέται η πατρίδα όπου ήταν τόσα χρόνια χαμένη και σβησμένη […], ότι ήρθε ο βασιλέας που αποχτήσαμε με τη δύναμη του Θεού». Άλλωστε, προσωπικά δεν τον πολέμησε ποτέ. Απεναντίας προσπαθεί να τον προφυλάξει από τους κακούς συμβούλους του, από την «Μπαυαρέζικη χοντροκομμένη δολερή πολιτική», όπως τη λέει. Γι’αυτόν, είναι ο Λουδοβίκος της Βαυαρίας που είναι υπεύθυνος για την αντιβασιλεία, είναι οι πρέσβεις· δεν είναι ο Όθωνας:

«…Τους πήραν και τους έβαλαν όλους χάψη τους οπλαρχηγούς· και ήθελαν να τους κόψουν με το κοπίδι όπου ήφεραν οι φωτισμένοι άνθρωποι της Ευρώπης να κόψουν τους άγριους Έλληνες -κι έπρεπε να κόψει η Αγγλία τον Ντώκινς, τον πρέσβυ της, η Γαλλία το δικό της, και η Ρουσία το ίδιο· κι ο βασιλέας της Μπαυαρίας τους αντιβασιλείς του και ύστερα να κόψει κι ο ίδιος το κεφάλι του. Ότι η Μεγαλειότης του είναι νεκροθάφτης της πατρίδας μας και του αθώου βασιλέα μας» (Β’ 311).

Αλλά «δεν είναι κοπέλι», δεν υποφέρει να βλέπει «το άδικο να πνίγει το δίκιο», δεν υποφέρει να βλέπει την κατάντια των αγωνιστών. Ακούστε· η περικοπή αναφέρεται στην κυβέρνηση του Καποδίστρια, αλλά το αίσθημα του Μακρυγιάννη είναι και τώρα το ίδιο:

«Πατρίς, να μακαρίζεις γενικώς όλους τους Έλληνες, ότι θυσιάστηκαν για σένα, να σ’αναστήσουνε, να ξαναειπωθείς άλλη μια φορά ελεύθερη πατρίδα, που ήσουνα χαμένη και σβησμένη από τον κατάλογο των εθνών. Όλους αυτούς να τους μακαρίζεις. Όμως να θυμάσαι και να λαμπρύνεις εκείνους που πρωτοθυσιάστηκαν στην Αλαμάνα, πολεμώντας με τόση δύναμη Τούρκων· κι εκείνους που αποφασίστηκαν και κλείστηκαν σε μια μαντρούλα με πλίθες, αδύνατη, στο Χάνι της Γραβιάς· κι εκείνους που λιώσανε τόση Τουρκιά και πασάδες στα Βασιλικά· κι εκείνους που αγωνίστηκαν σα λιοντάρια στη Λαγκάδα του Μακρυνόρου, όπου πολεμήθηκαν συνχρόνως σ’αυτές τις δυο θέσες πού’ναι τα κλειδιά σου -ένα η Πόρτα του Μακρυνόρου, και τ’άλλο των Θερμοπύλων. Κι αφού πήγανε κι από τα δυο μέρη ν’ανοίξουνε δρόμο οι Τούρκοι, εκείνοι οι αθάνατοι, τόσοι λίγοι, ογδόντα ένας στη Λαγκάδα, γιόμωσαν τον τόπο κόκαλα εκεί. Και τους καταδιάλυσαν, εκείνοι οι ολίγοι, στ’άλλο μέρος των Θερμοπύλων κι άλλού. Αυτήνοι σε ανάστησαν και δεν μπήκε δύναμη και ζαϊρέδες και πολεμοφόδια. Αυτήνοι ψύχωσαν εκείνους που πολιορκούσαν τους ντόπιους Τούρκους και φρουρές· και νηστικούς κι αδύνατους τους περιλάβαν και τους σφάξαν σαν τραγιά. Και τέλος πάντων, πατρίδα, αυτήνοι κατατρέχονται από τους Εκλαμπρότατους, τους Εξοχώτατους, από τον Κυβερνήτη σου κι αδελφούς του. O Αγουστίνος κι ο Βιάρος αυτήνων των σκοτωμένων τις γυναίκες και κορίτσια κυνηγούν. Αυτούς τους αγωνιστάς κατατρέχουν και τους λένε να πάνε να διακονέψουν: «Ποιος σας είπε» τους λένε «να σηκώσετε άρματα να δυστυχίσετε;» (Β΄ 67-68).

Αυτοί είναι οι λόγοι που σπρώχνουν τον Μακρυγιάννη να οργανώσει τη συνωμοσία που καταλήγει στο Σύνταγμα της Γ’ Σεπτεμβρίου. Ορκίζει σ’όλο το κράτος. Ιδού πώς ορκίζει. Η σκηνή είναι στο σπίτι του Μακρυγιάννη ένα βράδυ· ένας αγωνιστής κάθεται μαζί του· καθώς τσουγκρίζουν τα ποτήρια, η κουβέντα τελειώνει έτσι:

»- Πού το τσάκισες αυτό το χέρι;

»- Στο Μεσολόγγι, μου λέγει.

»- Πού το τσάκισα εγώ αυτό;

»- Στους Μύλους τ’Αναπλιού.

»- Γιατί τα τσακίσαμε;

»- Για τη λευτεριά της πατρίδος.

»- Πού’ναι η λευτεριά κι η δικαιοσύνη; Σήκω απάνου!

»-Τον παίρνω και πάμε και τον ορκίζω (Β΄ 375).

Και γίνεται το Σύνταγμα και πέφτει στα χέρια των πολιτικών και εξευτελίζεται, κι ο Μακρυγιάννης ολοένα αποτραβιέται από τον κόσμο.

«Όσοι έχουν την τύχη μας σήμερο στα χέρια τους» γράφει κατά το 1851 «όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, τό ‘χουν σε δόξα, τό ‘χουν σε τιμη’ , το ‘χουν σε ικανότη το να τους ειπείς ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά στην πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται. Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας» (Β΄ 463).

Καί πάλι:

«Φανήκετε όλοι τι αξίζετε και τι κάμετε στην πατρίδα, αρχή και τέλος. Σας θεωρούσαν οι μέσα και οι έξω πως κάτι ήσασταν. Κι είστε ό,τι είστε. Ήσασταν ό,τι θεωρούσαν οι Ευρωπαίοι το Σουλτάνο και δεν τολμούσαν να του αφαιρέσουν τον τίτλο του ‘Γκρανσινιόρη’. Όσο έβλεπαν το τζαμί στη Βιένα σκιάζονταν κι έτρεμαν να μην πάγει και παραμέσα και φκιάσει κι άλλα τζαμιά. Κι από αυτό το φόβο κάποτε του πλέρωναν και φόρο. Κι όταν βγήκαν μια χούφτα άνθρωποι και τους απόδειξαν ότι δεν έχει πλέον ο Γκρανσινιόρης μαστόρους να χτίσει τζαμιά· ότι θα πέσουν κι αυτά που έχει, από τότε τον λένε «ο Τούρκος». Και γι’αυτό οι ευεργέτες μας βάνουν τα φώτα τους να μας προκόψουν. Όμως και χωρίς κανένας από αυτούς να μας πειράξει μ’έργα, ας είστε καλά εσείς, που δεν αφήσατε κανένα κουσούρι και μας καταντήσετε τέτοιους που είμαστε» (Β’ 462).

Μόνο οι παλιοί του σύντροφοι τον βλέπουν. Ωστόσο η Κυβέρνηση πάντα τον υποψιάζεται. Ο Όθων ποτέ δεν του συγχώρεσε τη συνωμοσία του ’43. Ο Μακρυγιάννης είναι πάντα γι’αυτούς ένα άγριο θηρίο που πρέπει να κλειστεί στο κλουβί. Έτσι κατά το Σεπτέμβριο του ’51 αρχίζουν και κυκλοφορούν οι κατηγορίες -ανυπόστατες, αστήριχτες, που δεν αποδείχτηκαν ποτέ: Ο Μακρυγιάννης θέλει να σκοτώσει το βασιλιά, θέλει να κάνει δημοκρατία. Ο Μακρυγιάννης συνεννοείται με κάτι πρόσφυγες Πολωνούς που κυκλοφορούν ανατρεπτικές προκηρύξεις. Ο Μακρυγιάννης είπε ύποπτες κουβέντες σ’έναν Ν. Στεφανίδη, διαβόητο βωμολόχο, που είναι και ο μοναδικός μάρτυρας στη δίκη του. Έτσι τον περιορίζουν στο σπίτι του. Ο Μακρυγιάννης είναι σάπιος από τις εφτά πληγές που μάζεψε στον αγώνα. «Αι πληγαί συχνά ηνοίγοντο αιμορροούσαι» γράφει ο γιατρός Γούδας που μίλησε στη κηδεία του· «ο εξ αυτών πυρετός κατεβίβρωσκεν αυτόν. Βαρείαι νόσοι επήρχοντο, η δε ανάρρωσις εγένετο βραδυτάτη. Ταύτα ήσαν τα αγαθά ων έλαχεν ο Μακρυγιάννης ως αμοιβήν των υπέρ πατρίδος εξόχων υπηρεσιών αυτού. Πληγαί και ασθένειαι πολυώδυνοι και μετ’αυτών πενία δυσθεράπευτος ως εκείναι (Α΄ μη’). Οι πληγές του κεφαλιού, που πήρε στη μάχη του Σερπετζέ, τον κάνουν κάποτε έξαλλο. Τρεις μέρες προτού τον πάνε στις φυλακές του Μεντρεσέ, μη έχοντας άλλον κριτή να τον δικαιώσει, όπως στα νιάτα του στην εκκλησιά του Αϊγιάννη, κάθεται και γράφει στον ίδιο το Θεό:

«Και δε μας ακούς και δε μας βλέπεις […]. Και να σκούζω νύχτα και μέρα από τις πληγές μου. Και να βλέπω τη δυστυχιμένη μου φαμίλια και τα παιδιά μου πνιγμένα στα κλάματα και ξυπόλυτα. Και έξι μήνες φυλακωμένος σε δυο αδρασκελιές κάμαρη. Και γιατρό να μη βλέπομε, ούτε ν’αφήνουν κανένα να πλησιάσει νά μας ιδεί. […]. Όλοι θέλουν να χαθούμε. Μας κάνονν ανάκρισες ολωνών, κατ’ οίκον έρευνα σπίτια, κατώγια, ταβάνια, κασέλες, εικόνες δικές σου […]. Και στις 13 τουτουνού του μήνα […] ήρθε ο μοίραρχος με τη στολή του, όπου μας φύλαγε, και μου λέγει να πάγω στη φυλακή του Μεντρεσέ, όπου φυλακώνουν τους κακούργους…» (Α΄ πα’ ).

Αλλά τούτη τη φορά δεν μπόρεσε να κλείσει τις συμφωνίες με το Θεό. Είχαν αλλάξει τα χρόνια. Και τον πήγαν στο Μεντρεσέ, και τον ραπίσανε, και τον προπηλακίσανε, και τον κρίνανε σε μια δίκη που ήτανε μια μεγάλη αδιαντροπιά, και τον καταδικάσανε σε θάνατο, που έγινε ύστερα δεσμά και του χαρίστηκαν στις 2 Σεπτεμβρίον 1854. Ο Μακρυγιάννης είναι ένα λεβέντικο κουρέλι. Δε μιλά παρά με το Θεό και τα μικρότερα παιδιά του. Το σπίτι του και το περιβόλι του είναι ρημάδια. Ο τελευταίος ήχος της φωνής τους -ο τελευταίος που ξέρουμε και που θ’άκούσετε τώρα- έρχεται από μακριά, πολύ μακριά. Θαρρείς πως μια ολόκληρη φυλή πάει να ξεψυχήσει:

«Αφού με λευτέρωσαν και πήγα στο χαλασμένο μου σπίτι και στην ταλαίπωρή μου οικογένεια, μ’ανάδωσαν οι πληγές, τη μια Λαμπρή επέρσι και τη Λαμπρή που πέρασε πάγει δυο χρόνια τώρα. Πήγα στη σπηλιά πού ‘ναι στο περιβόλι μου να ξανασάνω. Και με το στανιό και ακουμπώντας με το ξύλο έσωσα εκεί. Μου ρίχνουν πέτρες και με χτυπούν και μαγαρισιές ανθρώπινες απάνω μου: ‘Φάγε απ’ αυτές, στρατηγέ Μακρυγιάννη, να χορτάσεις πού ‘θελες να κάμεις σύνταμα!’ Και μ’ ανοίγουν τόσες νέες πληγές από τα χτυπήματα κι από τ’αγκυλώματα […]· εσάπισα, εσκουλήκιασα. Αυτά έστειλα στη δημαρχία κι ακρόαση δε μού ‘δωκε. Και εξακολούθαγε αυτό ως την παραμονή της Σωτήρος. Και ανήμερα με χτύπησαν πολύ· έμεινα νεκρός· δε στανόμουν, ζωντανός είμαι ή πεθαμένος…»(Α΄ πς’)

Δεν είναι πολλά χρόνια, ψάχνοντας στο Εθνολογικό Μουσείο να βρω ενθύμια του Μακρυγιάννη, είδα το γύψινο αποτύπωμα του νεκρού κεφαλιού του. Ήταν σαν ένα μαραγκιασμένο μήλο ή ένα πετράδι της ακρογιαλιάς, βαθιά γλυμμένο από το ακαταπόνητο κύμα, λίγο μεγαλύτερο από μια γροθιά. Αυτό το ταλαίπωρο πράγμα ήταν ό,τι είχε απομείνει, την ώρα του θανάτου, από την ωραία και την ευγενικιά μορφή του μεγαλόψυχου άντρα.

3

ΘΑ ΗΘΕΛΑ τώρα προτού τελειώσω, να συνοψίσω τη γνώμη μου για την αξία του βιβλίου του Μακρυγιάννη. Ακούσατε λίγες περικοπές του. Είναι ελάχιστες και ανεπαρκείς. Αλλά θα σας δώσουν οπωσδήποτε μιά μικρή βάση για να κρίνετε την ιδέα μου, που είναι η ακόλουθη: Ο Μακρυγιάννης είναι ο πιο σημαντικός πεζογράφος της νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας, αν όχι ο πιο μεγάλος, γιατί έχομε τον Παπαδιαμάντη.

Ας αναλογιστούμε για μια στιγμή τι εννοούμε όταν λέμε πεζός λόγος. Εδώ και κάμποσες δεκαετίες, οι ποιητές πήραν την άδεια να μη χρησιμοποιούν κανονικά τα εξωτερικά και χοντρά γνωρίσματα της ποίησης -δεν ήταν άλλωστε διόλου γνωρίσματα- όπως οι ρίμες και ο παλιός μνημοτεχνικός στίχος. Αυτό δε σημαίνει φυσικά πως η διάκριση ανάμεσα στον ποιητικό και τον πεζό λόγο έπαψε να υπάρχει. Έγινε απεναντίας πιο ουσιαστική. Η ποίηση είναι ένα είδος χορού, η πρόζα είναι, και πρέπει να είναι, ένα βάδισμα που μας οδηγεί κάπου. Με την πρόζα που σας διαβάζω τώρα προσπαθώ να σας οδηγήσω, περπατώντας στο πλάϊ σας, για νά ιδήτε τι πράγμα είναι αυτός ο Μακρυγιάννης, όπως αν σας δεχόμουνα σε μια άγνωστή σας πολιτεία. Αν είχα να γράψω ένα ποίημα που να εκφράζει τον Μακρυγιάννη δε θα ήταν διόλου το ίδιο. Θα κοίταζα να γράψω τρεις γραμμές ή τρεις σελίδες, συγκεντρώνοντας από την εμπειρία που έχω των εικόνων και των καημών του τόπου μου, τις λέξεις εκείνες που κατά το αίσθημά μου θα σας έδιναν τη συγκίνηση που μου έδωσε, χωρίς ίσως να τον ονομάσω διόλου, αυτόν ή τα πράγματα που ονομάζει. Στην ποίηση, το προηγούμενο βήμα δε χάνεται ποτέ μέσα στο επόμενο, απεναντίας μένει καρφωμένο στη μνήμη ως το τέλος και ακέραιο μέσα στο σύνολο του ποιήματος. Στην πρόζα, κάθε βήμα καταναλίσκεται μόλις τέλειωσε ο προορισμός του, που είναι να προχωρήσουμε. Η μονάδα στην ποίηση είναι η λέξη· είναι ο παράγραφος, είναι η σελίδα που γυρίζουμε σιωπηλά. Η μορφή της και ο ρυθμός της είναι ο δρόμος, καθώς τον ακολουθούμε· και το περιεχόμενό της, τα πράγματα που συνδυάζονται, καθώς τα βλέπουμε προχωρώντας. Γι’αυτό η πρόζα που πάει να χορέψει είναι άσκημη πρόζα -δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα στον κόσμο από την πρόζα που λέγεται «ποιητική»- και όλο το ζήτημα δεν είναι να τη γράψει κανείς ωραία αλλά να τη γράψει σωστά. Και δεν μπορεί να τη γράψει σωστά αν δεν έχει ορισμένα πράγματα να δείξει, που πιστεύει πως είναι αξιόλογα. Αν δεν έχει ένα σημαντικό περιεχόμενο.

Το περιεχόμενο της γραφής του Μακρυγιάννη είναι ο ατέλειωτος και ο πραγματικός αγώνας ενός ανθρώπου, που με όλα τα ένστικτα της φυλής του ριζωμένα βαριά μέσα στα σπλάχνα του, αναζητά την ελευθερία, το δίκιο, την ανθρωπιά.

«Ανάμεσα Πάτρα και Γαστούνι» σημειώνει -το περιστατικό πρέπει να έχει συμβεί γυρω στα 1830- «είναι ένα χωριό, το Μέγα Σπήλαιγο. Έκαμα κονάκι εκεί. Μου παραπονιόνται οι κάτοικοι από την τυραγνία που δοκιμάζουν από τους καλογέρους: ό,τι παίρνουν το αρπάζουν αυτήνοι. Είχα κονάκι σ’ενού παπά το σπίτι. Τότε τους λέγω:

«- Σαν τραβάτε τόση τυραγνία, δεν τ’αφήνετε το χωριό σας να φύγετε, να πάτε σ’άλλο χωριό εθνικό, πού ‘ναι, τόσα;

»Μου λέγει η παπαδιά:

»-Όταν ήρθαν οι Τούρκοι, εμείς ήμαστε μέσα στο βάλτο στο νερό, τόσες ψυχές, να γλιτώσουμε. Και ήρθαν οι Τούρκοι και μας πιάσανε. Και ήταν το σώμα μας καταματωμένο από τις αβδέλες -μας φάγαν. Και τα παιδιά πεταμένα μέσα -γιομάτο το νερό- σα μπακακάκια πλέγαν. Κι άλλα ζωντανά κι άλλα τελείωναν. Και μ’ αφάνισαν κι εμένα και τις άλλες. Γιατί τα τραβήξαμε αυτά; Γι’αυτήνη τήν πατρίδα. Και τώρα δικαιοσύνη δε βρίσκομε από κανέναν. Όλο δόλο και απάτη.

»Κι έκλαιγε με πικρά δάκρυα. Την παρηγόρησα. Με πήρε το παράπονο κι έκλαψα κι εγώ» (Β΄ 258).

Πολέμησε, αγωνίστηκε πίστεψε, σακατεύτηκε, αηδίασε, θύμωσε. Αλλά έμεινε -όπως βγαίνει από το γράψιμό του το απελέκητο- πάντα ορθός ως το τέλος: άνθρωπος στο ύψος του ανθρώπου. Δεν έγινε μήτε υπεράνθρωπος μήτε σκουλήκι. Αλήθεια, μια από τις χάρες του Μακρυγιάννη, που γεμίζει αγαλλίαση την ψυχή, είναι αυτό το συναίσθημα, που δεν παύει ποτέ να μας δίνει· το συναίσθημα πως έχουμε στο πλάι μας έναν οδηγό -τόσο ανθρώπινο-, που είναι μέτρο των πραγμάτων και των όντων. Αυτό το ίδιο συναίσθημα που είναι ζυμωμένο με κάθε ελληνική ιδιοσυγκρασία, από τους παμπάλαιους καιρούς που ο Οιδίποδας κατάργησε τη Σφίγγα και τον εφιαλτικό κόσμο της λέγοντας μόνο μια λέξη: ο άνθρωπος.

Ο ελεύθερος άνθρωπος, ο δίκαιος άνθρωπος, ο άνθρωπος ζυγαριά της ζωής -αν υπάρχει μια ιδέα βασικά ελληνική, δεν είναι άλλη. Γεννιέται στα χαράματα της ελληνικής σκέψης· έπειτα τη διατυπώνει μια για πάντα ο Αισχύλος. Όποιος ξεπερνά το μέτρο είναι υβριστής, και ύβρις είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να μας συμβεί. Για να μεταχειριστώ τη φρασεολογία του Μακρυγιάννη, οι Έλληνες, από τα παλιά εκείνα χρόνια, είναι στο «έμείς», δεν είναι στο «εγώ». Γιατί μόλις το εγώ γυρέψει να ξεπεράσει το εμείς, αμέσως η Άτη, η αυστηρή μοίρα που φροντίζει για την ισορροπία του κόσμου, το κεραυνώνει. Ολάκερη η αρχαία μας τραγωδία είναι γεμάτη από τα σύμβολα αυτής της ιδέας. Και το σύμβολο που με συγκινεί περισσότερο απ’όλα το βρίσκω στους Πέρσες. Ο Ξέρξης, μας λέει ο παλιός μύθος, νικήθηκε γιατί ήταν υβριστής, γιατί έκαμε αυτή την υπέρογκη πράξη: μαστίγωσε τη θάλασσα. Γι’αυτό βρήκε στη θάλασσα τον όλεθρό του. Σ’αυτό το στοιχείο που μολονότι είναι πάντα ταραγμένο και δεν ήσυχάζει ποτέ, αναζητά πάντα την ισορροπία, το ζύγιασμα.

Στο ξέσπασμα της επανάστασης, στην Άρτα, ο Μακρυγιάννης ακούει έναν μπέη να μιλά στους φίλους τους αυτά τα λόγια, που σημειώνει:

«Πασάδες και μπέηδες, θα χαθούμε! Θα χαθούμε! […] Ότι ετούτος ο πόλεμος δεν είναι μήτε με το Μόσκοβο, μήτε με τον Εγγλέζο, μήτε με τον Φραντσέζο. Αδικήσαμε το ραγιά και από πλούτη και από τιμή και τον αφανίσαμε. Και μαύρισαν τα μάτια του και μας σήκωσε το ντονφέκι. Κι ο Σουλτάνος το γομάρι δεν ξέρει τι του γίνεται· τον γελάνε εκείνοι που τον τριγυρίζουν…». (Β’ 24).

Την αιτία της ελληνικής επανάστασης και του ολέθρου των τυράννων τη διατυπώνει ο Μακρυγιάννης με μιά λέξη στο στόμα ενός αντιπάλου, όπως ο Αισχύλος βάζει τους εχθρούς να μιλούν για την καταστροφή της Σαλαμίνας. «Θα χαθούμε γιατί αδικήσαμε». Τους αρχαίους, αν θέλουμε πραγματικά να τους καταλάβουμε, θα πρέπει πάντα να ερευνούμε την ψυχή του λαού μας. Τα λόγια αυτά ειπώθηκαν στα 1821. Ο Μακρυγιάννης τα κρατά στη μνήμη του για να τα σημειώσει χρόνια αργότερα, κατά τα 1829, αφού μάζεψε όλη την πείρα της τρομαχτικής εκείνης πάλης. Tον βλέπω να τα συλλογίζεται σε δύσκολες ώρες. Υπάρχουν πίσω από κάθε του πράξη και από κάθε του απόφθεγμα. Πίσω από την ακόλουθη συνομιλία που έχει με το Γάλλο ναύαρχο de Rigny, όταν ετοιμάζεται να πολεμήσει στους Μύλους:

«Εκεί πού ‘φκιανα τις θέσεις στους Μύλους, ήρθε ο Ντερνύς να με ιδεί: Μου λέγει:

»- Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσες είναι αδύνατες· τι πόλεμο θα κάνετε με τον Μπραΐμη αυτού;

»Του λέγω:

»- Είναι αδύνατες οι θέσες κι εμείς. Όμως είναι δυνατός ο Θεός που μας προστατεύει, και θα δείξομε την τύχη μας σ’αυτές τις θέσες τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι στο πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ’έναν τρόπο· ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος παλαιόθε και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση όπου είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιούτη. Και θα ιδούμε την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς.

»- Τρε μπιεν, λέγει κι αναχώρησε ο ναύαρχος» (Β’ 169).

Αυτή είναι η πίστη και η ασφάλεια που μας δίνει ο Μακρυγιάννης.

Ο δεύτερος λόγος που πιστεύω πως ο Μακρυγιάννης είναι ο πιο σημαντικός πεζογράφος μας είναι γιατί τον νομίζω σαν ένα μεγάλο διδάσκαλο της γλώσσας μας. Αν εξαιρέσω την ερειπωμένη Γυναίκα της Ζάκυθος του Σολωμού, δεν ξέρω άλλο κείμενο στα νέα μας γράμματα που να διδάσκει τόσα πολλά όσο το κείμενο του Μακρυγιάννη.

Κάποτε μου έτυχε να γράψω έναν πρόλαγο στα ποιήματα του Κάλβου· κι επειδή νόμισα πως ένα από τα σπουδαία προβλήματα που έθετε ο Kάλβoς ήταν το πρόβλημα της γλωσσικής έκφρασης, μ’έψεξαν γιατί ασχολήθηκα μ’αυτό, αντί ν’ασχοληθώ με πράγματα που βροντοφωνούσε ο ποιητής και δεν είχαν καθόλου την ανάγκη μου για να γίνουν αισθητά από τον καθένα. Με απασχολεί η γλώσσα, γιατί είναι το υλικό του συγγραφέα, και όχι γιατί μ’αρέσει να ξαναγυρίζω στο παλιό γλωσσικό ζήτημα, που είναι τελειωμένο για την Ελλάδα. Κανένας λογοτέχνης δε γράφει πιά, εδώ και χρόνια, τους νεκρούς τύπους. Φαντάζομαι πως όταν με το καλό γυρίσουμε στον τόπο μας, δε θα τους χρησιμοποιεί πια ούτε το Κράτος ούτε η δημοσιογραφία. Σκεφτείτε πως σήμερα, στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς, ολόκληρος ο τύπος που κυκλοφορεί στο πείσμα των τυράννων και εκφράζει την ελεύθερη σκέψη του έθνους, γράφεται στη ζωντανή μας γλώσσα. Αν όμως το γλωσσικό ζήτημα τελείωσε, δεν πρέπει να ξεχνούμε πως κανένας συγγραφέας δεν μπορεί να σταθεί αν δεν είναι άρχοντας της γλώσσας, όχι των λεξικών ή του συνταχτικού, αλλά αυτής της ζωντανής φύσης που του μεταγγίζει κάθε στιγμή που ανασαίνει η φυλή του. Και για να νιώσουμε και ν’αφομοιώσουμε αυτή τη φύση, θα πρέπει να αισθανθούμε και να ζήσουμε κείμενα σαν του Μακρυγιάννη, που είναι καθώς πιστεύω κείμενα καθαρτήρια.

Περιεχόμενο, γλώσσα. Το περιεχόμενο που θέλει να εκδηλωθεί και η γλώσσα που πρέπει να δώσει μια μορφή, μια ύπαρξη στο περιεχόμενο, να το βγάλει από την αφάνεια. Αυτή η ενέργεια και αυτή η αντενέργεια, ενωμένες στο τέλος, φτιάνουν το ύφος. Οι δυο αντίμαχες αυτές δυνάμεις είναι οι δυσκολίες ενός συγγραφέα. Μ’ αυτές διαμορφώνεται και διαμορφώνει ένα ύφος, μια «φωνή», όπως έλεγαν οι αρχαίοι. Κάνει έναρθρο λόγο. Γι’αυτό, με τη γλώσσα και μόνο, όσο καλά και να την ξέρουμε, μπορούμε να κάνουμε περίφημες φράσεις -«σαν τ’άχερο στ’αλώνι», όπως λέει το τραγούδι. Αλλά χωρίς την αντίσταση και το βάρος των πραγμάτων, που πρέπει να αρθρώσουμε, ύφος δε θα έχουμε ποτέ. Ύφος είναι οι δυσκολίες που βρίσκει ένας άνθρωπος για να εκφράσει κάτι, ύφος είναι η ανθρώπινη προσπάθεια, «ύφος είναι ο άνθρωπος», όπως διδάσκει ένα σοφό ρητό. Γι’αυτό, το ύφος του Μακρυγιάννη είναι τόσο πραγματικό. Και μοναδικό, γιατί ήταν μοναδικές οι δυσκολίες του. Μιλώντας σας για την υλική όψη του χειρογράφου του Μακρυγιάννη, σας έλεγα πως μοιάζει με μια οικοδομή όπου συλλαβίζει κανείς το πέρασμα μιας ανθρώπινης προσπάθειας. Το γράψιμό του είναι το ίδιο: μια χειροποίητη οικοδομή. Σε κάθε της λεπτομέρεια, στην ένταση, στην ευκολία, στο παραστράτημα, βλέπει κανείς το πέρασμα ενός ολοζώντανου ανθρώπου. «Ο καλύτερος τρόπος να κρίνουμε ένα κείμενο είναι να κοιτάξουμε να βρούμε ποιες λέξεις του δε λειτουργούν», είπε κάποιος. Το ποσοστό των λέξων που δε λειτουργούν στον Μακρυγιάννη είναι μικρότερο παρά στα έργα όλων των πεζογράφων μας που ξέρω. Και για να τελειώσω, θα ήθελα να θυμηθώ μια φράση του Πιραντέλλο, που συλλογίζομαι πάντα όταν έχω να κρίνω ένα κείμενο. «Υπάρχει» λέει «ένα ύφος πραγμάτων και ένα ύφος λέξεων· και αυτός είναι ο λόγος που ο Δάντης πέθανε στην εξορία, και αυτός είναι ο λόγος που στεφάνωσαν τον Πετράρχη στο Καπιτώλειο». Οι ποιητές κάνουν παράξενες προφητείες. Συλλογίζομαι πως αν ο υπέρογκος παλιάτσος του φασισμού είχε προσέξει τη φρασούλα του Πιραντέλλο, δε θα καταντούσε στα τωρινά του χάλια. Τον έφαγε η πομπή των λέξεων, αυτή η τραγική φρεναπάτη. Αλλά οι πολιτικοί έχουν σπάνια τον καιρό να προσέξουν κάτι τέτοιες λεπτομέρειες.

Οπωσδήποτε, αυτό το ύφος των πραγμάτων, το ύφος της ανάγκης, το ύφος το αποτελεσματικό, το βρίσκω στον Μακρυγιάννη. Ποτέ δεν ξανακούσαμε στην Ελλάδα μια τόσο αδρή φωνή. Κι αυτό δεν είναι λαογραφία. Η φωνή του Μακρυγιάννη είναι ένας κλώνος από το στιβαρό δέντρο που έδωσε τον Ερωτόκριτο και τη Θυσία του Αβραάμ, τα δημοτικά μας τραγούδια, κι έδωσε ακόμη -προτείνω την ταπεινή μου ιδέα για όσο αξίζει- τον πιο μεγάλο καλλιτέχνη που βγήκε από την Ελλάδα, ύστερα από τους αρχαίους, το Θεοτοκόπουλο.

Αυτα είχα να σας πω για τον Μακρυγιάννη, τον αγράμματο στρατοκόπο ενός μεγάλου βίου, που με τόση προσπάθεια αποτυπώνει πάνω στο χαρτί τα πράγματα που βλέπει η συνείδησή του. Τον σίγουρο μαντατοφόρο της μακριάς και αδιάσπαστης λαϊκής μας παράδοσης, που επειδή την κρατά τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα του, έρχεται να μας πει με τη φωνή πολλών ανθρώπων, και όχι ενός μονάχα, τι είμαστε και πως είμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Πως o θυμός του, ο πόνος του και η τραγωδία του, δεν είναι ατομικές του υποθέσεις, αλλά υποθέσεις δικές σας και δικές μου και όλων μας· υποθέσεις όπου όλοι μαζί, πεθαμένοι και ζωντανοί, είμαστε αλληλέγγυοι και συνυπεύθυνοι. Έρχεται να μας ψιθυρίσει πως οι ομορφιές μας και τα στολίδια μας και τα υπάρχοντα, που τα νομίζαμε πολύτιμα, πάνε και πάνε, πάλιωσαν και τρίφτηκαν κι έγιναν σαρίδια, και πως σε τίποτε άλλο δε φελάν παρά να μας βαραίνουν, όπως την τραγική και την απελπισμένη Φαίδρα.

Έρχεται να το ψιθυρίσει στους πνευματικούς ανθρώπους τουλάχιστο.

Από τις παραμονές του περασμένου πολέμου οι πνευματικοί τεχνίτες της Ευρώπης -εννοώ τα ενδεικτικά έργα- έχουν καθαρά τη συνείδηση πως ζουν σ’έναν κόσμο χαλασμένο. Αυτή η συνείδηση προκάλεσε εξαιρετικά βίαιες πνευματικές επαναστάσεις, που φάνηκαν από τα πρώτα χρόνια της ειρήνης. Όλη η περίοδος του μεσοπολέμου μπορεί να χαρακτηριστεί σα μια περίοδος απογνωσμένων αναζητήσεων, εσωτερικών ανασκαφών, ελέγχου της πραγματικότητας που μας περιστοιχίζει και που γίνεται στάχτη στα δάχτυλα που την αγγίζουν. Και αυτά οδηγούσαν στο απροχώρητο, στη σιωπή. Υπήρχε η αίσθηση μιας βαριάς αμαρτίας σ’αυτή την κατάσταση. Πάνω σ’αυτή την Έρμη Χώρα, για να χρησιμοποιήσω ένα χαρακτηριστικό τίτλο των χρόνων εκείνων, ήρθαν άλλοι νέοι και ζήτησαν να χτίσουν. Ο ισπανικός πόλεμος, που είναι η αρχή του σημερινού, τους έδωσε αφορμή να δώσουν τα τελευταία σημάδια τους.

Από τον ισπανικό πόλεμο και πέρα δεν ξέρουμε πια. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως περνούμε μια περίοδο πνευματικού συσκοτισμού στην Ευρώπη. Ο σημερινός πόλεμος δεν είναι, όπως ο περασμένος, εποχή καλλιτεχνικής δημιουργίας. Και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να λογαριάζουμε την περασμένη μας πείρα και την τωρινή, προσμένοντας την αυγή που αναπότρεπτα θα χαράξει. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κουβεντιάζουμε με γνωστούς και μ’ αγνώστους συντρόφους· να προσέχουμε τα μηνύματα και αυτών και των αληθινών πνευματικών προγόνων μας· να καθαρίζουμε τη συνείδησή μας από τις πρόσκαιρες φαντασιοπληξίες· και να πιστεύουμε πως ένας τόσο μεγάλος πόνος όπως ο σημερινός δεν μπορεί παρά να μας οδηγήσει σε μια μεγάλη ανάσταση, και να κοιτάζουμε πώς θα είμαστε έτοιμοι να φανούμε αντάξιοί της· να κάνουμε το χρέος μας -«ποίημα του χρέους» ονόμαζε ένα από τα μεγάλα του ποιήματα ο Σολωμός. Η ανάσταση αυτή δεν μπορεί να είναι παρά μια ανάσταση της ζωής του ανθρώπου, με την πιο βαριά έννοια. Και σαν τέτοια, θα πρέπει να καταργήσει τις ωμότητες, τα φίμωτρα, τις φυλακές, τις υποκρισίες. Θα πρέπει να είναι έτσι, ή θα έχουν πάει, αλίμονο, όλα αυτά που ζούμε τώρα στα χαμένα· θα είναι έτσι, ή θα έχει πέσει ο κόσμος σε μια κατάσταση γενικής νεκροφάνειας. Και αν γίνει αυτό που πιστεύουμε και αγωνιζόμαστε για να γίνει, τότε είναι πολύ πιθανό, πως στην πατρίδα μας, όπου για πρώτη φορά οι ανθρώπινες αξίες είδαν το φως, οι φωτισμένοι και οι μορφωμένοι θα καταλάβουν, γιατί ακριβώς θα είναι πραγματικοί φωτισμένοι και μορφωμένοι, πως η παιδεία της ψυχής τους θα έχει πολλά να ωφεληθεί από ένα έργο σαν του Μακρυγιάννη, που είναι, καθώς πιστεύω, η συνείδηση ενός ολόκληρου λαού- μια πολύτιμη διαθήκη.

 

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Βραχονησίδες Καλόγεροι : To «κλειδί» του Κεντρικού Αιγαίου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Φεβρουαρίου 2010

Καλόγεροι : Μικρή έκταση, τεράστια εθνική σημασία.

Βραχονησίδες. Αιγαίο. Μοιραία, με αυτές τις δυο λέξεις το μυαλό ταξιδεύει αυτομάτως στα διάσημα πλεόν Ίμια τα οποία ταυτίστηκαν με την λέξη βραχονησίδα (και με το ταπεινωτικό «ευχαριστώ»..) στην συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων. Μικροσκοπικές νησίδες στην μέση του πουθενά, συνήθως γίνονται το αντικείμενο της προσοχής μας μετά από κάποια κρίση ή κάποιο περιστατικό με τους αρπακτικούς γείτονες. Πολλοί από αυτούς τους βράχους αποτελούν σημεία τεράστιας εθνικής σημασίας αντιστρόφως ανάλογης με μέγεθος τους. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αποτελούν οι Καλόγεροι, φυτεμένοι όχι σε κάποια εσχατιά του αρχιπελάγους, αλλά ακριβώς στο κέντρο του.

Το μικρό αυτό δίδυμο αποτελείται από τον Μεγάλο Καλόγερο, ένα βράχο ύψος 36 μέτρων και εμβαδού 6 στρεμμάτων και τον Μικρό Καλόγερο 1400 μέτρα βορειοανατολικά του πρώτου, με ύψος 1 μέτρο και αβαθή τα οποία εκτείνονται μερικές δεκάδες μέτρα νότια. Οι βραχονησίδες δεσπόζουν του Κεντρικού Αιγαίου πελάγους απέχοντας 27 μίλια από την Χίο (ανατολικά) και 23 μίλια από την Άνδρο (δυτικά)

Χάρτης του Κεντρικού Αιγαίου : στο κέντρο ακριβώς διακρίνουμε το όνομα «Καλόγεροι». Με γαλάζιο χρώμα τα χωρικά ύδατα των 6nm

Ο πρώτος φάρος τοποθετήθηκε στον μεγάλο Καλόγερο το 1920, λόγω του κινδύνου που αντιπροσώπευαν τα απότομα βράχια στα παραπλέοντα σκάφη. Αργότερα κατασκευάστηκε μικρό κατάλυμα το οποίο για μια περίοδο κατοικείτο καθώς σύμφωνα με τα νησιολόγιά του Γ. Κ. Γιαγκάκη ,«Κατά την απογραφή πληθυσμού της 16ης Οκτωβρίου 1940 ο μεγάλος Καλόγερος φέρεται να κατοικείται από 6 κατοίκους», «άνδρες, μάλλον του Πολεμικού Ναυτικού που επιτηρούσαν το Θαλάσσιο χώρο εν όψει Ιταλικής επίθεσης». Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο οι Γερμανοί κατασκεύασαν δεξαμενές νερού και πυρομαχικών οι οποίες είναι εμφανείς μέχρι και στις μέρες μας. Την στρατιωτική χρήση της βραχονησίδας μαρτυρούν τα εκατοντάδες διάσπαρτα βλήματα και κάλυκες που είναι συναντά κανείς σε ολόκληρη την έκταση του βράχου.

Σήμερα ο Καλόγερος φιλοξενεί μικρό φάρο ο συντηρείται τακτικά από την Υπηρεσία Φάρων του ΠΝ. Μάλιστα τον Νοέμβρη του 2006 έπεσε θύμα..κλοπής αφού άγνωστοι αφαίρεσαν τις μπαταρίες και άλλα κινητά στοιχεία του..

Χαλάσματα επι της βραχονησίδας. Σε πρώτο πλάνο ο ενοχλητικός ηλιακός συλλέκτης..(φωτ Γιώργος Μισετζής)

Τα..επινίκεια της Μαδρίτης

Είμαστε στο 1998, δύο μόλις χρόνια από την κρίση των Ιμίων με την οποία η Άγκυρα αποφάσισε να φέρει στο προσκήνιο την θεωρία των γκρίζων ζωνών, το νέο όχημα της επεκτατικής της πολιτικής της στο Αιγαίο. Η ελληνική πολιτική ηγεσία ταπεινωμένη από το χαστούκι των Ιμίων κάνωντας πράξη την υπερήφανη πολιτική της εξημέρωσης του θηρίου, σύρεται στην Μαδρίτη (1997) όπου υπογράφει την ομώνυμη κατάπτυστη συμφωνία που αναγνωρίζει πλέον και επίσημα «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο».

Ο φάρος και οι αποθήκες νερού και πυρομαχικών επι της βραχονησίδας. (φωτ Γιώργος Μισετζής)
 

2 Ιανουαρίου 1998 : Ευέλικτη Πένσα στο Αιγαίο

Στις αρχές Ιανουαρίου 1998 λίγους μήνες μετά από την Μαδρίτη, τα πρώτα αποτελέσματα του τραγικού αυτού λάθους μας χτυπούν την πόρτα.. Με πρόσχημα την μεγάλη ετήσια αεροναυτική άσκηση Ευέλικτη Πένσα των Τούρκων η Άγκυρα ανακοινώνει την δέσμευση μεγάλων περιοχών στο Αιγαίο, μία εκ των οποίων περιλαμβάνει και εθνικό έδαφος! και πιο συγκεκριμένα τις βραχονησίδες Καλόγεροι..Η Αθήνα απαντάει με ένα απο τα συνηθισμένα νερόβραστα διπλωματικά διαβήματα, στο οποίο δίνει πάτημα για μια πρωτοφανής σειρά ανακοινώσεων απο το τουρκικό ΥΠΕΞ, το οποίο αρχικά μέσω του εκπροσώπου του αμφισβήτισε το εύρος του Εθνικού εναερίου χώρου.

Η άσκηση ξεκινά στις 2 Ιανουαρίου 1998 με δεκάδες παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και με φραστική επιθετικότητα, καθώς Άγκυρα χρησιμοποιεί όλα τα διαθέσιμα μέσα για την αμφισβήτιση, κατα την πρώτη βδομάδα διεξαγωγής της, τόσο του εύρους των 10 ν.μιλίων του εθνικού εναέριου χώρου όσο και την ελληνική κυριαρχία σε μια σειρά απο νησίδες και βραχονησίδες. Μάλιστα έφτασε σε σημείο να παρενοχλήσει με ζεύγος F-16, Ελληνικό ελικόπτερο Chinook το οποίο μετέφερε τον τότε ΥΠΕΘΑ Άκη Τσοχατζόπουλο απο την Χίο στα γειτονικά Ψαρά, στα πλαίσια περιοδείας στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.Tις επόμενες ημέρες τις «σκληρές» ανακοινώσεις του Έλληνα κυβερνητικού εκπροσώπου και τωρινού υπουργού Δ.Ρέππα για «μη ευρωπαική» συμπεριφορά της Τουρκίας ακολουθούν :

1. Eνημερωτικό σημείωμα του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών (7.1.98), με το οποίο η Αγκυρα επαναφέρει το θέμα της συνέχισης του διαλόγου μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων εμπειρογνωμόνων, με την παράκαμψη όμως της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

2. Δήλωση του εκπροσώπου του τουρκικού ΥΠΕΞ Ουτκάν (7.1.98) : «δεν έχουν καμμία νομική ισχύ τα σχέδια της Ελλάδας σε νησίδες και βραχονησίδες, που δεν ανήκουν στην κυριότητά της, με διεθνείς συμβάσεις. Eίναι απαράδεκτο να προσπαθεί η Ελλάδα να αλλάξει το καθεστώς των γεωγραφικών σχηματισμών στο Αιγαίο με τετελεσμένα και μονομερείς ενέργειες. Χρειάζεται να διαπιστωθεί η κυριότητα των γεωγραφικών σχηματισμών, εκτός των παραπάνω, σύμφωνα με τις ισχύουσες διεθνείς συμβάσεις . Τα τελευταία εγχειρήματα έρχονται σε αντίθεση με τη δέσμευση που ανέλαβε η Ελλάδα στη Μαδρίτη για αποφυγή μονομερών ενεργειών στο Αιγαίο»

3. Aνακοίνωσή του τουρκικού ΥΠΕΞ (8.1.98) κατα την οποία ζητείται από την Ελλάδα «να εμποδίσει τις επιθέσεις κατά της τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη.

4. Aνακοίνωσή του τουρκικού ΥΠΕΞ (8.1.98) με αφορμή τις δηλώσεις Παγκάλου για το Κουρδικό, σύμφωνα με την οποία: «Η πολιτική καταπίεση που εφαρμόζει εδώ και χρόνια η Ελλάδα εναντίον της τουρκικής κοινότητας στη Δυτική Θράκη, μπορεί να είναι μόνο πηγή ντροπής για μια χώρα που θεωρεί τον εαυτό της πολιτισμένο. Συμβουλεύουμε τον Πάγκαλο που αναφέρθηκε στον Χίτλερ να ξανασκεφτεί το πώς οι ελληνικές αρχές είχαν παραδώσει με ευχαρίστηση(!) τους δεκάδες χιλιάδες Εβραίους που ζούσαν στην Ελλάδα στους στρατιώτες του Χίτλερ στέλνοντάς τους στα στρατόπεδα θανάτου»


Οι αποθήκες, όπως φαίνονται από την κορυφή του βράχου (φωτ Γιώργος Μισετζής)

Στο στόχαστρο οι νησίδες και οι βραχονησίδες του Αιγαίου

Προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις των επικίνδυνων ενεργειών της η Άγκυρα ξεκινά εκστρατεία κατασυκοφάντησης της Ελλάδας επιρρίπτοντας την ευθύνη για την ένταση στην Ελληνική πλευρά . Χαρακτηριστικό είναι δημοσίευμα της Τζουμχουριέτ (6.1.98) στο οποίο η ευθύνη για την ένταση αποδίδεται στον εποικισμό νησίδων από τους Έλληνες.. «η Άγκυρα παρακολουθεί στενά και πολύ προσεκτικά, τις πληροφορίες ότι η Ελλάδα σχεδιάζει, να προχωρήσει σε εποικισμό ερημονησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου». Η εφημερίδα, επικαλούμενη αρμόδιους του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών επισημαίνει: «Η Αθήνα επιδιώκει κάποια νέα προβοκάτσια. Κι αυτό γιατί δεν πρόκειται για μια απλή περίπτωση εγκατάστασης, αλλά για ένα σχέδιο που εντάσσεται στο γενικότερο στόχο της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα και να μετατρέψει το Αιγαίο σε ελληνική λίμνη».

Στις 2/12/98 ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ κ. Ουτκάν, στη διάρκεια της εβδομαδιαίας ενημέρωσης των δημοσιογράφων αμφισβητεί ευθέως την ελληνικότητα των Καλόγερων επαναλαμβάνοντας τις τουρκικές θεωρίες περι εποικισμού βραχονησίδων στο Αιγαίο : «δεν έχουν καμμία νομική ισχύ τα σχέδια της Ελλάδας σε νησίδες και βραχονησίδες, που δεν ανήκουν στην κυριότητά της, με διεθνείς συμβάσεις». Ο Τούρκος εκπρόσωπος αφού υπογράμμισε , την αναγκαιότητα «να διαπιστωθεί η κυριότητα των γεωγραφικών σχηματισμών, εκτός των παραπάνω, σύμφωνα με τις ισχύουσες διεθνείς συμβάσεις» κατάληξε -παλι.-: «Οι τελευταίες ενέργειες έρχονται σε αντίθεση με τη δέσμευση που ανέλαβε η Ελλάδα στη Μαδρίτη για αποφυγή μονομερών ενεργειών στο Αιγαίο»…

Γκραβούρα εποχής απο την βιβλιοθήκη της Χίου. «Calojerο» :Tο κέντρο του Αιγαίου

Η σημασία των Καλόγερων στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας

Στις αρχές του 2000 μετά από πρωτοβουλία του τωρινού πρωθυπουργού Γ.Παπανδρέου ξεκινάνε άτυπες συνομιλίες Ελλάδας-Τουρκίας μεταξύ των ΓΓ των Υπουργείων Εξωτερικών των δύο χωρών πρέσβεων Αναστάσιου Σκοπελίτη και Ουγούρ Ζιγιάλ. Τα αποτελέσματα των 34 γύρων μυστικών συνομιλιών για το Αιγαίο δεν δόθηκαν ποτέ στην δημοσιότητα με εξαίρεση ορισμένα στοιχεία που ήρθαν στο φώς το 2006 και τα οποία ουδέποτε διαψεύστηκαν από το ελληνικό ΥΠΕΞ. «Καθημερινή» (Στ. Λυγερός 4-6-2006).

Σύμφωνα με αυτά η γείτονα χώρα κατα την διάρκεια των συνομιλιών ζητούσε η υφαλοκρηπίδα στο Βόρειο και Κεντρικό Αιγαίο (περιοχή στην οποία πιθανολογείται η ύπαρξη σημαντικών κοιτασμάτων πετρελαίου) να μοιραστεί μεταξύ των δύο χωρών ή να αποτελέσει αντικείμενο συνεκμετάλευσης με καθορισμένα ποσοστά. Η περιοχή για την οποία γίνεται λόγος είναι τα διεθνή ύδατα μεταξύ Αγίου Όρους και Σιθωνίας στα βόρεια,την νήσο Σκύρο στα δυτικά, τον Άγιο Ευστράτιο και την Λέσβο στα ανατολικά και την βραχονησίδα Καλόγεροι στα νότια…

Όμως τα κίνητρα της Άγκυρας σαφώς και δεν είναι μόνο οικονομικά καθώς η απόκτηση υφαλοκρηπίδας,αποκλειστικής οικονομικής ζώνης ή ακόμα και εναέριου χώρου αποτελεί πάγιο στόχο για γεωπολιτικούς λόγους. Η απόκτηση τέτοιων ερισμάτων δυτικά των Ελληνικών νήσων του Ανατολικού Αιγαίου θα επέτρεπε τον εγκλωβισμό τους και σε δεύτερο χρόνο την αμφιβήτηση της κυριαρχίας ακόμα και επι των μεγαλύτερων απο αυτών.

Κατά την 27η συνάντηση των γενικών γραμματέων των δύο υπουργείων , την άνοιξη του 2003, οι μυστικές επαφές για την παραπομπή του θέματος στην Χάγη είχαν ολοκληρωθεί και οι δύο πλευρές θα ζητούσαν απο το Διεθνές Δικαστήριο να διευθετήσει γενικά το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας.

Στο σχετικό συνυποσχετικό όμως αναφερόταν ρητά ότι οι δύο πλευρές συναινούσαν να επιλυθούν εκτός απο το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και όλα τα «παρεμπίπτοντα ζητήματα». Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής όταν ο Ελληνας πρέσβης ζήτησε διευκρινίσεις για το ποια είναι αυτά τα παρεπίμπτοντα ζητήματα, ο συνομιλητής του απέφυγε να τα κατονομάσει, δηλώνοντας γενικώς ότι «η Άγκυρα θα έχει το δικαίωμα να θέσει όποιο ζήτημα αυτή νομίζει. Και βεβαίως το Δικαστήριο θα κρίνει εάν αυτά που θα τεθούν από την τουρκική πλευρά είναι ή όχι παρεμπίπτοντα . Ακόμα και αν το Δικαστήριο τα κρίνει μη-παρεπίμπτοντα και δεν γνωμοδοτήσει, η Άγκυρα θα διατηρήσει ακέραιες τις θέσεις της επι αυτών»….

 

Ο αρχιτέκτονας των μυστικών συνομιλιών ,Γ.Παπανδρέου

Οι διερευνητικές επαφές τελικά δεν κατέληξαν σε συμφωνία και σταμάτησαν αιφνιδιστικά το 2003 . Ο τότε ΥΠΕΞ κ. Παπανδρέου απέδωσε το γεγονός ότι δεν προχώρησε η συμφωνία στο ότι ο ίδιος και ο τότε πρωθυπουργός κ. Κ. Σημίτης έκριναν τον Δεκέμβριο του 2003 ότι λόγω της προεκλογικής περιόδου ο κ. Κ. Καραμανλής δεν θα την αποδεχόταν (λινκ). Βεβαίως σημαντικό ρόλο έπαιξε και η εκτίμηση του Μαξίμου ότι συμφωνία με τους παραπάνω όρους θα συναντούσε σημαντικότατες εσωκομματικές αντιδράσεις.

Το Πίρι Ρέις στους Καλόγερους

Μετά το τέρμα των μυστικών συνομιλιών, η Άγκυρα επέστρεψε στις παλιές καλές δοκιμασμένες μεθόδους για να πιέσει την φοβική ηγεσία των Αθηνών : απειλές χρήσης βίας και λεονταρισμοί. Τον Ιούλιο του ιδίου έτους (2003) το ερευνητικό σκάφος Πιρί Ρέις πραγματοποίησε έρευνες σε περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στο Κεντρικό Αιγαίο προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να εγγράψει αξιώσεις επι αυτής. Στις συγκεκριμένες έρευνες ένα απο τα σημεία στα οποία έδειξε «ιδιαίτερο ενδιαφέρον» η Άγκυρα ήταν οι βραχονησίδες Καλόγεροι. Στις 11 Ιουλίου το πλοίο απέπλευσε απο το λιμάνι του Τσεσμέ και κατευθύνθηκε προς το Κεντρικό Αιγαίο. Φτάνοντας στην περιοχή των Καλόγερων (8 μίλια βόρεια της βραχονησίδας) πραγματοποίησε νυχτερινές έρευνες με την ανοχή της μουδιασμένης Ελληνικής κυβέρνησης..

«Τυχαίες» παραβιάσεις..

Υπο το παραπάνω πρίσμα ίσως θα έπρεπε να συνεκτιμηθούν και οι συνεχόμενες παρενοχλήσεις ελληνικών μέσων ασκούμενων εντός του Πεδίου Βολής Άνδρου LDG-68 , εντός του οποίου βρίσκεται ποιος άλλος; Φυσικά οι βραχονησίδες Καλόγεροι. Μόλις εχθές τουρκικά F-16 παρενόχλησαν Ελληνική φρεγάτα η οποία εκτελούσε πραγματικά πυρά εντός του ΠΒ. Ανάλογες παρενοχλήσεις έλαβαν χώρα και στο παρελθόν , ένεκα της γνωστής προσπάθειας των Τούρκων να καταργήσουν και τα μόνιμα πεδία βολής στο Αιγαίο, τα οποία σκέκονται εμπόδιο στην σταδιακό γκριζάρισμα της περιοχής

Τι μέλλει γενέσθαι;

Μετά απο αυτή την σύντομη αναδρομή στην ιστορία των Καλόγερων μέσα απο τα ελληνoτουρκικά, πιστεύουμε γίνεται σαφές το πόσο μεγάλη σημασία έχουν αυτοί οι μοναχικοί βράχοι για τα Ελληνικά εθνικά συμφέροντα στην περιοχή του Αιγαίου. Υπο το πρίσμα της επανέναρξης μυστικών συνομιλιών μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας παλι με πρωτοβουλία του Γ.Παπανδρέου (το δις εξαμαρτείν ούκ ανδρός σοφού-αλλά αυτό το ξέρουμε ήδη..) η ανάγκη προβολής της στρατηγικής τους αξίας κρίνεται επιτακτικότερη απο ποτέ.

 Δημοσιευμένο στο http://www.enkripto.com/2010/02/to_19.html

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Η δολοφονία της γλώσσας οδηγεί στη λαϊκή υποταγή

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Φεβρουαρίου 2010

 

…Ο Δρόμος είχε τη δική του ιστορία, ήταν μια λέξη μοναχά “Ελευθερία”

 Ο στόχος κάθε ολοκληρωτικού καθεστώτος είναι η υποταγή της πλειοψηφίας μέσω της στέρησης γνώσης και έκφρασης. Σε αυτό το πλαίσιο δράσης, το υπερόπλο που ονομάζεται γλώσσα πρέπει να παραμείνει κτήμα μιας Ελίτ. Οι μάζες πρέπει να στερηθούν τον τρόπο δημιουργικής και ελεύθερης έκφρασης ώστε η νόηση και η παιδεία τους να είναι απόλυτα ελεγχόμενες και στείρες. Γι’ αυτό παραδοσιακά κάθε προοδευτική κίνηση είχε ως βασικό αίτημα την παιδεία, όχι ως προς τα κονδύλια αλλά το δικαίωμα ελευθερης διακίνησης της Γνώσης.

 Το φαινόμενο ελέγχου της ανθρώπινης επικοινωνίας είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Στην Ελλάδα όμως ο χώρος της παιδείας ήταν ανέκαθεν στο στόχαστρο για συγκεκριμένους λόγους που επικεντρώνονται στη ιδιαίτερη φύση της Ελληνικής γλώσσας:

 Η Ελληνική κατέχει την πρώτη θέση στο βιβλίο Γκίνες με 5,000,000 λέξεις και άνω των 80 εκατομμυρίων λεκτικών τύπων. Αντίστοιχα η Αγγλική έχει μόλις 490,000 λέξεις. Ακόμα και βάσει του μοντέρνου λεξικού Webster, η Αγγλική γλώσσα φαίνεται να έχει δανειστεί πάνω από 40,000 Ελληνικές λέξεις. Φανταστείτε ότι από όλες τις Σλαβικές διαλέκτους μαζί έχει δανειστεί μόλις 34 (!) ενώ λ.χ από την Τουρκική 57. Αντίστοιχη και μεγαλύτερη είναι η επιρροή στην Γαλλική, που οδήγησε τον Γάλλο ιστορικό J.P. Vernant να δηλώσει ότι “οι Έλληνες μας εφηύραν” (1997).

 Η ίδια πολιτική ακρωτηριασμού Εθνικών γλωσσών όπως είπαμε είναι παγκόσμια πρακτική εμπνευσμένη από την απάνθρωπη ιμπεριαλιστική Βρεταννική αποικιοκρατία που συνεχίζεται από την πλανητική πλέον αυτοκρατορία του καπιταλισμού. Ο άμεσος στόχος είναι εμφανής: Η αποδυνάμωση της ανθρώπινης έκφρασης και σκέψης δημιουργεί τον ιδεατό υπήκοο του νέου καθεστώτος όπου αυτοσκοπός είναι η ταύτιση της ευτυχίας όχι με τη δημιουργία αλλά την κατανάλωση. Ποιά πολυεθνική άραγε δεν θα ονειρευόταν ένα παγκόσμιο πελατολόγιο όπου η διανομή των προϊόντων της θα γινόταν χωρίς αντίδραση ή αμφισβήτηση;

 Εκεί αποσκοπούσαν και οι εγκάθετοι της “διανόησης” με αριστερή προβιά που προσπάθησαν έντεχνα να συκοφαντήσουν την εκάστοτε Εθνική γλώσσα προσδίδοντας της ταξικό χαρακτήρα: Ο πλούτος της γλώσσας ταυτίστηκε με τον ταξικό πλούτο ενώ ο σωστός προλετάριος έπρεπε να χρησιμοποιεί την απλοποιημένη “προλεταριακή” γραμματική. Τι γελοίος τρόπος για την ηλιθιοποίηση και υποδούλωση της πλειοψηφίας!  Το επιχείρημα όχι μόνο αυτοαναιρείται με μια μελέτη της Ποντιακής ή της Κυπριακής διαλέκτου (τι πλούτος) αλλά και από την φύση της ταξικής πάλης με Μαρξιστική ή άλλη προσέγγιση.

 Ο ίδιος ο Στάλιν το 1950 διαβλέποντας τη σύνδεση καπιταλισμού – εκφυλισμού της γλώσσας έγραψε:

 Δεν υπάρχει γλώσσα ταξική, γλώσσα του λαού παρά μόνον γλώσσα εθνική. Υπαρχει δημοτική που πρέπει σταδιακά να παραμεριστεί προς όφελος της ιστορικής εθνικής γλώσσας” και συμπληρώνει ” Ισχυρίζονται (οι εγκάθετοι) πως κάθε ταξική γλώσσα έχει την ταξική γραμματική της ήτοι προλεταριακή γραμματική και αστική γραμματική. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. Στην εθνική γλώσσα υποτάσσονται οι διάλεκτοι ως κατώτερες μορφές“. (Περί Γλωσσολόγων, 28/7/1950).

 Ιδιαίτερα γλώσσες όπως η Ελληνική και η Κινέζικη, οι μόνες ζώσες εδώ και 4,000 χρόνια σύμφωνα με τον Ισπανό ιστορικό Francisco Adrados, αποτελούν μήτρα δημιουργίας ευρύτερου πλέγματος γλωσσών που σε καμμία περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη Μητρική. Κατά τον Adrados οι περισσότερες γλώσσες του πλανήτη σήμερα θεωρουνται κρυφοελληνικές γεγονός που αποδεικνύεται από τα τμήματα Ελληνικών σπουδών ανά τον κόσμο.

  Thomas Macaulay

 Χαρακτηριστικό παράδειγμα ιμπεριαλιστικού σχεδιασμού είναι η περίπτωση της Ινδίας και των Σανσκριτικών. Τα Σανσκριτικά είναι η μήτρα των 150 και πλέον διαλέκτων που ομιλούνται στην Ινδία και θα μπορούσε να είναι η ενωτική Λαϊκή γλώσσα, όπως ακριβώς έγινε στο Ισραήλ με την αρχαία Εβραϊκή). Εκεί ανέλαβε δράση ο βαρώνος Θωμάς Μακώλαιυ (Thomas Babington Macaulay, 1800 – 1859) ο αποκαλούμενος Πάπας της Βρεταννικής παιδείας των Ινδιών. Οργάνωσε την παιδεία της κατεχόμενης χώρας με σκοπό την κατασκευή μιας ελίτ Ινδών Εξευρωπαϊσμένων κλώνων. “Μιας τάξης ανθρώπων που θα είναι οι ενδιάμεσοι φορείς μεταξύ ημών, των επικυριάρχων και των εκατομμυρίων που διοικούμε“. Ένα “Κολωνάκι” λοιπόν με σκοπό να δυτικοποιήσει παιδεία, συνήθειες και ήθη. 

 Αυτό ακριβώς το Κολωνάκι (με την ομώνυμη έδρα μάλιστα!) που κατασκευάστηκε στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, για το οποίο διατέθηκαν πακτωλοί χρημάτων με σκοπό την αντίστοιχη εξευτελιστική διάβρωση. Επιστρατεύτηκαν απίστευτες περσόνες τύπου Κωστόπουλου για να περάσουν ένα life – style γκλαμουριάς και αγαμίας με όπλο την αμορφωσιά. Το “θέλω να γίνω σιτάρ“, αστείρευτη πηγή γέλιου στις παλιές Ελληνικές ταινίες έγινε επίσημη γλώσσα του Αθηναϊκού νεοαστικού κράτους και προωθήθηκε στους ιθαγενείς με χάντρες (πολύχρωμα εξώφυλλα) και τσόντα. Καρπαζοεισπράκτορες και λοβοτομημένοι Αυνάνες καθιερώθηκαν σαν status symbol με κοινό παράγοντα την ακρωτηριασμένη δυνατότητα έκφρασης και άφθονο χρήμα. Αποτέλεσμα;

 Σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση της Alco για το Ινστιτούτο επικοινωνίας, το 64,8% των κατοίκων της Αττικής χρησιμοποιεί ξενικές λέξεις στην καθημερινή του ομιλία! Το ποσοστό πέφτει αισθητά στην επαρχία, αλλά είπαμε, γεωγραφικό το “Κολωνάκι” των συμπλεγματικών.

 Ποιά Αριστερά; Το υπόβαθρο αυτής της εξαθλίωσης είχε θεμελιωθεί νωρίτερα βέβαια με τις απίστευτες ενέργειες του 1910 αλλά κυρίως του 1976 όπου η Ελληνική Δεξιά έδειξε το απεχθές της πρόσωπο ακρωτηριάζοντας την Ελληνική γλώσσα με την προκλητική ανοχή της Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που από θεματοφύλακας της ελεύθερης και ποιοτικής παιδείας, έγινε δεκανίκι του καπιταλισμού ακυρώνοντας αγώνες δεκαετιών. Το “ψωμί, παιδεία, ελευθερία” έγινε “φεράρι για τους πρυτάνεις, κλειστό πανεπιστήμιο και φασισμός στα ιδρύματα”. Το ταγάρι της Πόπης Τσουκάτου (αντιφασιστική, αντιιμπεριαλιστική πρωτοβουλία) έγινε Λουί Βιτόν και βόλτες μεταξύ Μυκόνου και Κολωνακίου. Powered by Siemens.

 Το έγκλημα έγινε με την συνενοχή των καπηλευτών της γενιάς του Πολυτεχνείου και οδήγησε τον Κορνήλιο Καστοριάδη να δηλώσει αηδιασμένος:  ” Αν δεν θέλετε κύριοι του υπουργείου να κάνετε φωνητική ορθογραφία τότε πρέπει να αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι έκαναν. Δεν υπήρχαν στα αρχαία Ελληνικά γιατί απλούστατα υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις. Αυτά τα κτήνη, τα τετράποδα που έκαναν αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν ξέρουν τι είναι γλώσσα. Η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων είναι η κατάργηση της ορθογραφίας που τελικά είναι η καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων Ελληνικών. Δηλαδή πάμε να καταστρέψουμε ότι χτίσαμε. Αυτή είναι η δραματική μοίρα του σύγχρονου Ελληνισμού”. Βόλος, 1989.

 Επιμένουμε σε αυτή τη χώρα να ζούμε σε έναν μίζερο μικρόκοσμο με μίζερες επιδιώξεις που συνεπάγονται μίζερα όνειρα. Έτσι και στο θέμα της ΕΕ δεν έχουμε αντιληφθεί ότι είμαστε ένα παράρτημα μιας πολυεθνικής που αν θέλει να έχει τη στοιχειώδη ευημερία για τους πολίτες της πρέπει να αγωνιστεί για το εδώ μαγαζί και όχι για τις ιδεοληψίες ή τα κομματικά συμφέροντα του καθενός. Τρανταχτό παράδειγμα των αρλεκίνων που στέλνουμε στην Ευρωβουλή (και φαίνεται μας αντιπροσωπεύουν επάξια) είναι η αντίδραση των Ελλήνων ευρωβουλευτών στην πρόταση Ισπανών (!!) συναδέλφων τους να ψηφιστεί η Αρχαία Ελληνική ως επίσημη γλώσσα της ΕΕ. Την αγνόησαν επιδεικτικά και τις τρεις φορές που κατατέθηκε!

 Ναι μεν ο επερχόμενος παγκόσμιος πολιτισμός αποσκοπεί στην επιβολή μιας παγκόσμιας γλώσσας, είναι όμως στο χέρι μας, στην καθημερινότητα μας να δράσουμε όχι ως ανάχωμα αλλά ως δημιουργοί και ενεργοί φορείς ενός πολιτισμού βασιζόμενου στην Ανθρωπιστική παιδεία που μας έχουν στερήσει. Και ο αγώνας αυτός είναι απλός, καθημερινός και όμορφος.

 Διαβάστε επίσης: Γλώσσα: το ανίκητο υπερόπλο

 Πηγές:

 Αντώνης Κουνάδης, Η Ελληνική γλώσσα ανά τον κόσμο: παρελθόν, παρόν και μέλλον.

 Εφημερίδα “Το Παρόν”

 “Ενδιάμεση Περιοχή”, τ. 12, 1999

 Δημήτρης Κιτσίκης, “Για μια παγκόσμια Γλώσσα”, π. Τρίτο Μάτι, τ.168

 Δημοσιεύθηκε από olympiada στο Απριλίου 25, 2009

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Leave a Comment »

Η Κορύφωση του Ελληνικού Δράματος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Φεβρουαρίου 2010

«Αχ, πατρίδα μου, δεν θα σ΄ αφήσουν ζωντανή, ότι αυτήνοι σε κυβερνούν κι΄ άλλοι τοιούτοι, κι΄ απ΄ αυτούς κρέμεσαι. Η ψυχή τους ολουνών είναι η ίδια· δόλον θυσιάζουν δια εσένα πλήθος, κι΄ αρετή και πατριωτισμόν τελείως. Και κιντυνεύεις· μ΄ αυτά δεν θα πας ομπρός».

Μακρυγιάννης, Απομνημονεύματα, τ. Α΄, σελ. 154

 «Δύο αιώνες αγώνων και θυσιών για ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη. Και ιδού οι λαοί πάλι μπροστά στο χάος. Η επιστήμη και η οικονομική ανάπτυξη «μεγαλουργούν», η ηθική και ο πολιτισμός ενταφιάζονται… Στη ζούγκλα της «πανελεύθερης αγοράς», του εξοντωτικού ανταγωνισμού, θεότητα είναι το χρήμα. Και υπέρτατες αξίες η ατομική επιτυχία, ο πλουτισμός και η ανάδειξη με τις πιο επαίσχυντες μεθόδους. Με τη βία, την απάτη την ατιμία…Στις κοινωνίες του Βορρά αποσύνθεση, οι λαοί του Νότου αργοπεθαίνουν. Και οι υπερεθνικοί οικονομικοί κολοσσοί προετοιμάζονται για την παγκόσμια κυριαρχία.. υποτάσσοντας τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις με την εξαγορά και τους εκβιασμούς και υποδουλώνοντας την κοινωνία με τα ιδιόκτητα ηλεκτρονικά μέσα «ενημέρωσης» και «ψυχαγωγίας». Το σύστημα είναι φαύλο, οι δυτικές δημοκρατίες «ψευδοδημοκρατίες», η πολιτική εξουσία διεφθαρμένη, οι θεσμοί απατηλό σκηνικό, οι εκλογές παρωδία, το κοινοβούλιο όργανο αντιλαϊκών συμφερόντων, οι πολιτικοί ανενδοίαστη συντεχνία, τα κόμματα κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Η διαφθορά δεν αποτελεί περιστασιακό φαινόμενο, δεν αφορά μερικά άτομα διαβρωμένα, δεν πρόκειται για τυχαίες και απροσδόκητες ρωγμές που θα κλείσουν, για μια ιάσιμη λοίμωξη. Είναι διαχρονικό φαινόμενο, συμφυές με την άσκηση της εξουσίας, το κυριότερο χαρακτηριστικό της. Ταυτίζεται με την πολιτική και τους πολιτικούς, είναι η ψυχή και το οξυγόνο του συστήματος.

Χωρίς την αναστήλωση της δημοκρατίας, χωρίς δηλαδή τη συμμετοχή των πολιτών στη διαχείριση των κοινών, χωρίς τον άμεσο και με διαφάνεια έλεγχο των κυβερνώντων και τη λογοδοσία των αξιωματούχων, η εξαχρειωμένη εξουσία θα γίνει πειθήνιο ενεργούμενο των οικονομικών συγκροτημάτων – είναι ήδη εξαρτημένη από τους χρηματοδότες της – θα παραδώσει ολόκληρη την κρατική περιουσία για εκμετάλλευση σε εγχώριους και ξένους κεφαλαιούχους, κι΄ ακόμα την Παιδεία, την Υγεία, την Πρόνοια…θα απωθήσει τους εργαζόμενους στο περιθώριο….». (1)

 Πέρασαν κιόλας 18 χρόνια από τότε που ο ασυμβίβαστος και θαρραλέος μαχητής Κυριάκος Σιμόπουλος, στο βιβλίο του «Η Διαφθορά της Εξουσίας», αποτύπωσε κρυστάλλινα τη «λέπρα της πολιτικής διαφθοράς με την καταρράκωση των θεσμών και ηθικών αξιών της ελληνικής κοινωνίας».

 Αλήθεια, πόσο επίκαιρα αντηχούν σήμερα τα λόγια του !

Τότε, ποιος έδωσε σημασία στις καίριες επισημάνσεις του;

Σήμερα, ποιος ανατρέχει στο έργο του και ποιος αντλεί διδάγματα για την κατάντια μας;

Η προσφορά του Κυριάκου Σιμόπουλου στον Ελληνισμό –με το τεράστιο συγγραφικό έργο που φθάνει τους 20 τόμους και ξεπερνά τις 10.300 σελίδες-  είναι ανεκτίμητη. Αυτή όμως δεν αναγνωρίσθηκε ποτέ από την Ελληνική Πολιτεία ή από τους κατεστημένους «πνευματικούς» φορείς του τόπου μας. Άλλωστε, ποιος θα περίμενε διαφορετική συμπεριφορά;

Στην κηδεία του, πέντε συγγενείς και τρεις φίλοι…

Ούτε ένα πνευματικό μνημόσυνο…

Η μοίρα όλων των αληθινά πνευματικών ανθρώπων.

 Αυτά, ως απαραίτητη Εισαγωγή στο κυρίως θέμα.

 Σήμερα, βιώνουμε την κορύφωση του ελληνικού δράματος, σε τρεις πράξεις…. Με σεναριογράφο και σκηνοθέτη τον Μεγάλο Σχεδιασμό.

 Πράξη 1η.

Η αλλοτρίωση της γλώσσας.

Υπήρξε η πρώτη φάση ενός ευρύτερα υπονομευτικού σχεδίου διάβρωσης της ελληνικότητας. Επήλθε «ανεπαισθήτως», μετά από συστηματική μαζική πλύση εγκεφάλων. Εδώ και 130 χρόνια, τα μεγαλύτερα ανοσιουργήματα σε βάρος της γλώσσας- με αποκορύφωση την πραξικοπηματική επιβολή του μονοτονικού-  παρουσιάζονταν ως προοδευτικά επιτεύγματα και κατακτήσεις του λαού. Κανείς δεν συνειδητοποίησε ότι η εξουσία έχει συμφέρον να διαφθείρει την γλώσσα επειδή ακριβώς τα μέσα που χρησιμοποιεί για τη συντήρηση της επιρροής της είναι ο δόλος, η ψευδολογία και η απάτη. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η γλώσσα, όργανο έκφρασης νοημάτων, μπορεί, όταν ελέγχεται από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, να εξελιχθεί σε όργανο εξουσίας. Έτσι, η μεθοδευμένη αλλοίωση των εννοιών νοθεύει το νόημα των λέξεων, συσκοτίζει την κρίση προκαλώντας σκόπιμη σύγχυση. Καμμιά πλέον επαφή με τα γλωσσικά αρχέτυπα, ακατάληπτοι ο Ανδρέας Κάλβος, ο Εμμανουήλ Ροΐδης, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο Οδυσσέας Ελύτης…

Και αυτό είναι φυσικό, διότι ο άνθρωπος, κατ΄ εντολή του Σχεδιασμού, μετατράπηκε σε ενεργούμενο, αλλοτριωμένο άτομο, πλήρως αποκομμένο από όλα τα μεγάλα δημιουργήματα του πνεύματος –χωρίς καν να τα έχει γνωρίσει ! Στηρίζεται στην αυταπάτη μιας πνευματικής αυτάρκειας που θεωρεί ότι την έχει κατακτήσει, και μοιραία υποτάσσεται στους φαύλους εξουσιαστές.

 Πράξη 2η.

Η διάλυση της Παιδείας και η απαξίωση της Εκπαίδευσης.

«Εν αμουσία και αμαθεία ζην», Κλαύδιος Αιλιανός (175 – 235 μ.Χ.), Varia Historia (Ποικίλη Ιστορία).

 Επιδίωξη της εξουσίας είναι να κρατήσει το λαό απαίδευτο, ακαλλιέργητο και αγροίκο. Οι αλλεπάλληλες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που σκηνοθέτησε ο Μεγάλος Σχεδιασμός, με ηθοποιούς «ρηξικέλευθους, προοδευτικούς» -ιδού η μεθοδευμένη αλλοίωση των εννοιών-  παιδαγωγούς, τους εκάστοτε Υπουργούς Παιδείας και κομπάρσους τους δύσμοιρους εκπαιδευτικούς αποσκοπούσαν στην εδραίωση της διεφθαρμένης εξουσίας. Το σχολείο μετατράπηκε σε μια γραφειοκρατική λειτουργία, με δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας δασκάλους και καθηγητές, θύματα και αυτοί των αλλοπρόσαλλων καιρών.

Η παιδεία που παρέχει το σχολείο κατευθύνεται από τις σάπιες αρχές της επαγγελματικής ανέλιξης, του χρήματος, του ανταγωνισμού και της ατομικής επιτυχίας (διάβαζε δυστυχίας). Αυτή ακριβώς η παιδεία χαλυβδώνει το καθεστώς που θεοποιεί το αθέμιτο κέρδος και την αχαλίνωτη κατανάλωση και επιτρέπει στους οικονομικά ισχυρούς να θησαυρίζουν αφήνοντας ψίχουλα στον ζητιάνο λαό.

 «Αυτό που φτιάξαμε είναι μια νεολαία χωρίς μνήμη, γεννημένη από το μηδέν. Εφηύραμε την πολιτισμικά αυθύπαρκτη γενιά. Υπάρχει μια λέξη που εκφράζει αυτό ακριβώς, αν δεν την πάρουμε με την υποτιμητική της σημασία αλλά με την καθαρά περιγραφική, η λέξη <βαρβαρότητα>… Βάρβαρος είναι αυτός που δεν εντάσσεται –ούτε με την προσχώρηση ούτε με την αντίδρασή του- στον πολιτισμό, δηλαδή στη συνέχεια αυτού που δημιούργησαν όσοι προηγήθηκαν. Είναι ανιστορικός, εκτός γενιάς. Δεν αποτελεί καρπό της ύπαρξης των πατέρων του, είναι μετεωρίτης… Βρίσκεται στο hic et nunc, στο εδώ και τώρα, στο μονίμως επαναλαμβανόμενο παρόν, νομάδας τού χρόνου σε ένα άχρονο πεπρωμένο».

 Πράξη 3η και τελειωτική.

Η οικονομική χρεοκοπία. Ο διασυρμός της χώρας μας. Η χαριστική βολή.

Οι προβολείς στην σκηνή χαμηλώνουν. Η αυλαί κλείνει. Οι ηθοποιοί  αποσύρονται αθόρυβα… Μια παγερή σιωπή απλώνεται στους θεατές της πλατείας. Προσπαθεί έντρομος ο ένας να κοιτάξει στο πρόσωπο τον άλλο, αλλά μάταια -δεν διακρίνονται όψεις παρά μόνο μάσκες.  Έξαφνα, ένας τρομερός κρότος ακούγεται και μια φοβερή λάμψη τυφλώνει όλους. Αίφνης, το οικοδόμημα του θεάτρου κλονίζεται συθέμελα και μια καταπακτή ανοίγει με έναν φρικιαστικό πάταγο καταποντίζοντας τους πάντες.

Το απόλυτο κενό…

 Επιμύθιο

Όμως, ας μη χάνουμε την αισιοδοξία μας ! Ας θεωρήσουμε ότι ήταν μια άθλια θεατρική παράσταση, ένα εφιαλτικό όνειρο.

Έχουμε ακόμη τη δύναμη να ξαναβρούμε το απωλεσθέν πρόσωπό μας.

Με πίστη καί θέληση, αλλά προπαντός με καλή και άδολη προαίρεση να παραδεχθούμε την πλάνη μας. «Ή όλοι ή κανείς», όπως είπε και Μπρέχτ.

 (1). Σιμόπουλος Κυριάκος. Η Διαφθορά της Εξουσίας. Αθήνα 1992.

(2). Natacha Polony. Τὰ χαμένα παιδιά μας. Μικρὴ μελέτη γιὰ τὸ χάσμα τῶν γενεῶν. Μετάφραση: Ξένια Σκούρα. Επιμέλεια: Δήμητρα Τουλάτου. Πρόλογος; Σταῦρος Ζουμπουλάκης. Ἐκδόσεις ΠΟΛΙΣ, Αθήνα 2006, σελ. 50.

 Αντώνης Χ. Λαμπίδης

17 Φεβρουαρίου 2010

δημοσιευμένο στο Αντίβαρο

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η θεμελιώδης διαφορά μετανάστευσης και λαθρομετανάστευσης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Φεβρουαρίου 2010

Ποτέ δεν θα γίνει κατανοητό το ζήτημα της μετανάστευσης-λαθρομετανάστευσης και των ανθρωπολογικών προϋποθέσεων μιας πολιτείας αν δεν κατανοηθεί η διαδρομή των Νέων Χρόνων και ο τρόπος που το ιδεολογικό φαινόμενο επηρέασε τα πολιτικά δρώμενα ενδοκρατικά και διακρατικά. Εδώ, βέβαια θα πούμε λίγα μόνο λόγια για ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Γράφοντας για την ανθρωπολογία του Κοινωνικού που συγκροτεί και συγκρατεί το Πολιτικό, ερασιτεχνισμοί, συναισθηματισμοί, ιδεολογικά κολλήματα και αφέλειες, δεν χωρούν. Ερασιτεχνισμός σημαίνει θάνατος για πολλούς και καταστροφές πολύ περισσότερους. Αναμφίβολα, συζητώντας το μεταναστευτικό σε αναφορά με την ανθρωπολογία μιας πολιτείας, η συζήτηση είναι μεν χρήσιμη, εξ αντικειμένου όμως είναι καταπλακωμένη από το ιδεολογικό φαινόμενο των Νέων Χρόνων. Θα προσπαθήσουμε να ορίσουμε αυτές τις δουλείες. Το ιδεολογικό φαινόμενο, αν και με ιστορικούς όρους πασίδηλα εκπνέει, συνεχίζει εν τούτοις, λόγω κεκτημένης ταχύτητας, να επηρεάζει αναρίθμητους ανθρώπους. Στον παραπαίοντα και παρακμάζοντα (δεν εννοώ κατ’ ανάγκη από οικονομική άποψη) συγκαιρινό Δυτικό κόσμο το βάρος πελώριων βουνών χαρτιών του μοντερνιστικού υλισμού είναι ένα αβάστακτο πνευματικό βάρος (χαρτιών του αστικοφιλελεύθερου, μαρξιστικού, φασιστικού και όλων των ενδιάμεσων ασυνεπών αποχρώσεων που σχοινοβατούν μεθυσμένα, τα οποία και συνεχίζουν να διακινούνται στα πανεπιστήμια των δυτικών κυρίως κρατών). Προκαλούν ένα γόρδιο δεσμό θεμελιωδών συγχύσεων: Η κυριαρχία των δυτικοευρωπαϊκών μοντερνιστικών ηγεμονιών (που τελικά συμπεριέλαβε και την ΕΣΣΔ μέχρι την πτώση της) επέβαλε στους υπόλοιπους την ιδεολογική αντίληψη της πολιτικής: Το ένα ή το άλλο ιδεολογικό δόγμα προτάσσεται προγραμματικά στους ανθρώπους, ορίζει την πολιτική τους, οριοθετεί την δημόσια σφαίρα μέσα στην οποία η ανθρώπινη ετερότητα απαιτείται να είναι εκμηδενισμένη και αυστηρά υλιστική και αποσκοπεί στην ανθρωπολογική διαμόρφωση των πολιτών (σύμφωνα με το εκάστοτε ιδεολογικό δόγμα). Το ιδεολογικό φαινόμενο ανεξαρτήτως ονοματολογίας έχει δύο κύρια χαρακτηριστικά: Αφενός είναι πολιτική θεολογία και αφετέρου βρίσκεται στον αντίποδα του δημοκρατικού ιδεώδους. Το δημοκρατικό ιδεώδες αναφέρεται στην κίνηση με φορά προς άμεση δημοκρατία ή αν υπάρχουν οι αναγκαίες ανθρωπολογικές προϋποθέσεις στην ίδια την άμεση δημοκρατία. Εν τέλει, ο στόχος του δημοκρατικού ιδεώδους είναι μια ολοένα μικρότερη απόσταση μεταξύ του πολίτη εντολέα και της εντολοδόχου εξουσίας. Όλα τα ιδεολογικά δόγματα του μοντερνισμού, όμως, στηρίζονται στην υπόθεση ότι ένα άκαμπτο σύστημα εξωγενών πολιτικών κανόνων θα διαμορφώσει την υποκείμενη πολιτική ανθρωπολογία με τρόπο που θα επιτρέπει απρόσκοπτη διακυβέρνηση. Έτσι έχουμε τον «ορθολογιστή πολίτη», τον «Άρειο πολίτη», τον «κομμουνιστή πολίτη». Τα διεθνιστικοϋλιστικά δόγματα, αν και έχουν κοινή στοχαστική ρίζα, μορφικά είναι πανομοιότυπα. Διαφέρουν ως προς το περιεχόμενό τους αλλά η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι επιδιώκοντας τον σκοπό μιας ευθύγραμμης πολιτικής ανθρωπολογίας το αποτέλεσμα είναι εκατόμβες και τεράστια νεκροταφεία: «ο καλός ινδιάνος είναι ο νεκρός ινδιάνος», «οι ανυπάκούοι μη Άρειοι μπαίνουν στους φούρνους», «οι απροσάρμοστοι πολίτες ή οι αντίπαλοί τους κομμουνιστές πολίτες πάνε στην Σιβηρία και στα Ψυχιατρεία». Σημειώνουμε βέβαια και το κύριο αποτέλεσμα των μοντερνιστικών ιδεολογιών, δηλαδή η αποικιοκρατία, η καταλήστευση του πλανήτη και η δημιουργία αιτιών πολέμου που μας ταλανίζουν μέχρι τις μέρες μας. Οι μοντερνιστικές ιδεολογίες βλέπουν το κράτος ως «δοχείο ισχύος», την δημόσια σφαίρα ως κυριαρχούμενη από μια υλιστική ανθρωπολογία και την χώρα όχι ως Πολιτεία αλλά ως χώρο συνύπαρξης αδιαφοροποίητων ατόμων που κινούνται, δρουν, αποφασίζουν και ενεργούν σύμφωνα με ωφελιμιστικά και χρησιμοθηρικά κριτήρια και παράγοντες. Όμως, ποτέ και πουθενά δεν σταθεροποιήθηκε μια υλιστική ανθρωπολογία. Μέσα στις στενόχωρες υλιστικές νομικοθεσμικές δομές η απέραντη ανθρώπινη ετερότητα ασφυκτιά ή εκρήγνυται. Σε κάθε περίπτωση, όσο και αν οι ηγεμονικές εξουσίες προσπάθησαν να επιτύχουν μια επίπεδη και αδιαφοροποίητη υλιστική ανθρωπολογία αυτό ποτέ δεν πέτυχε. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι α) το ευρωπαϊκό «κρατικό έθνος» που μετεξελίχθηκε σε εθνοκράτος και πνευματικά, πολιτισμικά και πολιτικά σταθεροποιημένες ανθρωπολογικές δομές, β) η ΕΕ η οποία ανατρέποντας τις αφετηριακές παραδοχές περί μιας υλιστικής υπερεθνικότητας μετατράπηκε σε μια πρότυπη εθνοκρατοκεντρική μετά-νεοτερική δομή και γ) η ΕΣΣΔ μέσα από τις στάχτες της οποίας αναδείχθηκαν όχι μόνο άθικτες αλλά και ενισχυμένες οι εθνικές ανθρωπολογίες. Είναι πάντως θλιβερό το γεγονός ότι όλα αυτά δεν τα βλέπουν όσοι στοχαστές αυτοονομάζονται ή βαφτίζονται μεταξύ τους πολιτικοί και κοινωνικοί επιστήμονες. Αυτό που δεν είναι κατανοητό είναι τι εξυπηρετεί ο συγκαιρινός υλιστικός πολιτικός στοχασμός. Στερείται ανθρωπολογικής-οντολογικής αναφοράς, είναι άσχετος με τις εξελίξεις στο επίπεδο των 9/10 του πλανήτη και εξέλειπαν οι λόγοι για τους οποίους γεννήθηκε τους τελευταίους αιώνες (η προσφορά επιστρατευμένων υπηρεσιών αρχικά στους ηγεμόνες και στην συνέχεια στα αστικά και αστικοφιλελεύθερα καθεστώτα και στα ναζιστικά και κουμμουνιστικά καθεστώτα. Για να μην επεκτεινόμαστε σε ζητήματα που αναλύουμε αλλού εκτενώς, σημειώνω μόνο ότι οι μοντέρνες από τις μεταμοντέρνες παραδοχές διαφέρουν, κυρίως, ως προς τα εξής: Οι πρώτες (αστιφιλελευθερισμός, κομμουνισμός) αποσκοπούσαν σε ένα υπερεθνικό κράτος-χώρο συνύπαρξης μέσα στην δημόσια σφαίρα του οποίου θα συγκροτούσαν μια υλιστική ανθρωπολογία ενώ μέσα στην ιδιωτική σφαίρα οι άνθρωποι, ανάλογα και αντίστοιχα με τις επιταγές του κάθε δόγματος, θα μπορούσαν, δήθεν, «να είναι ότι θέλουν» (στην περίπτωση του κομμουνισμού αυτό ήταν ανομολόγητο γιατί συγκρουόταν με τον σκοπό δημιουργίας μιας υποθετικής κομμουνιστικής ανθρωπολογίας). Βέβαια, ποτέ δεν υπήρξε χημική καθαρότητα εκδοχών και αποχρώσεων αυτών των ιδεολογικών δογμάτων, με το εκκρεμές των ερμηνειών ( και των καταστροφών) να κινείται από το ένα άκρο στο άλλο. Ο μεταμοντερνισμός (και όλα τα συνοδευτικά αποδομητικά ιδεολογήματα που αναμασούν συνήθως ανεπίγνωστα ή ημιμαθώς οι ημέτεροι εθνομηδενιστές) προχώρησε ένα ακόμη βήμα με σκοπό να επιτύχει μια υλιστική ανθρωπολογία μέσα στην δημόσια σφαίρα. Για να το θέσουμε διαφορετικά, αφού προσερχόμενοι μέσα στην δημόσια σφαίρα πεισματικά οι άνθρωποι επέμεναν να κουβαλούν ταυτότητες, ιστορικές μνήμες, θρησκείες και άλλα στοιχεία της ετερότητάς του, οι εθνομηδενιστές βάλθηκαν να τα καταργήσουν, πλέον, όχι μόνο μέσα στην δημόσια σφαίρα αλλά και μέσα στην ιδιωτική σφαίρα. Οι πιο πάνω παραδόσεις μηχανιστικών και επίπεδων τρόπων σκέψης –επειδή ακριβώς απέτυχαν να κατανοήσουν το βάθος της ανθρώπινης ετερότητας ή επειδή πίστεψαν πως μπορούν και πως πρέπει να την ευθυγραμμίσουν– για μια επίπεδη ανθρωπολογία, απορρέει από τις παρελθούσες «ανάγκες» των μοντερνιστικών ηγεμονιών να διακυβερνήσουν τους δουλοπάροικους που τους κληροδότησε ο Μεσαίωνας. Όντως, με τους δουλοπαροίκους, οι προϋποθέσεις δημοκρατίας δεν υπήρχαν αλλά και όταν σταδιακά μετά την Γαλλική Επανάσταση οι ευρωπαϊκές «μάζες» άρχισαν να χειραφετούνται επινοήθηκε το «Συμβόλαιο» και η έμμεση αντιπροσώπευση η οποία αν και κινούμενη σταθερά προς δεσποτισμό καταχρηστικά εμμένει να ονομάζεται έμμεση δημοκρατία (μάλιστα, δεσποτικά επιμένοντας να την επιβάλει και επί κοινωνιών διαφορετικής ανθρωπολογικής ετερότητας και διαφορετικών κτισμάτων πολιτικού πολιτισμού). Όσοι στην Δύση είναι αθεράπευτα διαποτισμένοι με την στρεβλή αντίληψη του «κρατικού έθνους» –παρά το ότι είμαστε μικρό κράτος περιέργως οι περισσότεροι μάλλον βρίσκονται στην Ελλάδα– την έννοια ανθρωπολογία και έθνος μπορούν να τα κατανοήσουν μόνο ρατσιστικά. Εγκλωβισμένοι μέσα στα αστικοφιλελεύθερα, κομμουνιστικά και φασιστικά τείχη των μοντερνιστικών ιδεολογιών το μυαλό τους είναι πολωμένο. Γι’ αυτό και όταν μιλούν για ανθρωπολογία είναι αθεράπευτα και επικίνδυνα επιπόλαιοι. Κυρίως, δεν κατανοούν την ημέτερη μακραίωνη ελληνική πολιτική, πνευματική και πολιτιστική παράδοση. «Ημέτερη» όχι ασφαλώς σύμφωνα με τις κρατούσες ιδεολογίες του μοντερνιστικού νεοελληνικού κράτους αλλά σύμφωνα με την κλασική Αριστοτελική παράδοση της ανθρωποκεντρικής κοινωνιοκεντρικής θεμελίωσης του Κοινωνικού και του Πολιτικού. Ασφαλώς, θα ήταν βλακώδες αν όχι και ηλίθιο να αρνηθεί κανείς ότι φυλετικά και περιβαλλοντολογικά ζητήματα δεν έπαιξαν ή ότι δεν θα συνεχίζουν να παίζουν ρόλο στην ανθρωπολογική θεμελίωση των κοινωνιών. Όμως, σταδιακά η παρακμή των μοντερνιστικών ηγεμονιών και η απομάκρυνσή μας από το αποικιοκρατικό (τους) καθεστώς, προκαλεί επαναφορά των ανθρώπων στην φυσιολογική τους πορεία που ακολουθούσαν, βασικά, μέχρι και το τέλος της Βυζαντινής Οικουμένης. Οι κοινωνίες ξαναβρίσκουν τον «ελληνικό τρόπο». Ποιος είναι αυτός; Οι άνθρωποι, περνώντας το νοερό σύνορο μεταξύ βαρβαρότητας και πολιτισμού στην αρχαιότητα έγιναν πολιτικά όντα. Πολιτικός πολιτισμός έτσι νοούμενος σημαίνει αέναη αναζήτηση της προσωπικής αλήθειας και της συλλογικής αλήθειας. Το άθλημα αναζήτησης της προσωπικής και πολιτικής αλήθειας σημαίνει σύμμιξη και μέθεξη ανθρωπίνων ετεροτήτων, δηλαδή τόσο των πνευματικών όσο και των αισθητών κριτηρίων και παραγόντων (υπενθυμίζω ότι όλες οι μοντερνιστικές ιδεολογίες τα διχοτομούν). Οι ίδιοι οι άνθρωποι επιλέγουν το πώς θα διαμορφώσουν τις κοινωνίες τους. Καταμαρτυρείται ότι κύρια πηγή προβλημάτων είναι οι εξωγενείς παρεμβάσεις, ιδιαίτερα οι ιδεολογικά υποκινούμενες. Διεξάγοντας τον κατ’ αλήθειαν συλλογικό βίο και αναζητώντας τον συλλογικό τρόπο ζωής που συνάδει με την συλλογική ανθρωπολογική ετερότητά τους, ανά πάσα στιγμή η ανθρωπολογία τους συγκροτείται και εξελίσσεται. Χρυσές συνταγές δεν υπάρχουν. Και η διαδρομή των ανθρώπων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σήμαινε διαρκείς επικοινωνίες και συναλλαγές που άλλοτε ήταν αλληλοεμπλουτιστικές και άλλοτε ζημιογόνες για την μια ή την άλλη πλευρά. Ακριβώς, η ανθρωπολογική ετερότητα μιας κοινωνίας ούτε μπορεί να περιγραφεί μονοδιάστατα ούτε να νοηματοδοτηθεί με μονοσήμαντους ρατσιστικούς ή υλιστικούς όρους μέσα στους οποίους είναι εγκλωβισμένος ο στερούμενος οντολογικής αναφοράς μοντερνιστικός και μεταμοντέρνος λόγος. Η ανθρωπολογική ετερότητα κάθε συλλογικής οντότητας σύμφωνα με τις ιστορικές περιστάσεις μιας εκάστης κοινωνίας συγκροτείται, ανασυγκροτείται και μετεξελίσσεται με ιδιόμορφο, ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο. Στην πορεία αυτή κάθε έθνος περιστρέφεται γύρω από θεμελιώδεις άξονες εθνικών κοσμοθεωριών που αφορούν τα διαχρονικά πνευματικά, πολιτισμικά και πολιτικά τους κτίσματα. Αυτά τα κτίσματα είναι οικουμενικά μεν και αλληλοεμπλουτίζουν τα έθνη αλλά και μοναδικά και ανεπανάληπτα για κάθε έθνος, ειδοποιός διαφορά που καθιστά τον διεθνισμό ακατάλληλο ως πολιτικό δόγμα διακυβέρνησης του κόσμου. Μάλλον κάτι ήξεραν οι αρχαίοι που είχαν ως θέσφατο το «ιδεώδες της ανεξαρτησίας» και οι σύγχρονοι ιστορικοί νομοθέτες που καθιέρωσαν τις θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου, δηλαδή την διακρατική ισοτιμία, την μη επέμβαση και την εσωτερική αυτοδιάθεση ως διεθνές καθεστώς που καθιστά την εθνική ανεξαρτησία τον θεμελιώδη προσανατολισμό του διεθνούς πολιτικού πολιτισμού. Τώρα, βεβαίως, θα με ρωτήσετε τους λόγους για τους οποίους αν και όλα αυτά και πολλά άλλα είναι πασίδηλα, γιατί είχαμε διεθνισμούς και τόσες άλλες θανατηφόρες ασυναρτησίες! Απαντώ: Δεν μπορείτε να ερωτήσετε όσους σφαγιάστηκαν στην άσκοπη ιδεολογική διαπάλη αλλά ρωτήστε όσους ακόμη και σήμερα ταλανίζονται με διεθνιστικές αυταπάτες για λόγους που τουλάχιστον προσωπικά αδυνατώ να αντιληφτώ. Επανερχόμενος στο ανθρωπολογικό ζήτημα σε αναφορά με την μετανάστευση, λέω το αυτονόητο αν γράψω ότι καταμαρτυρούμενα η συγκρότηση της ανθρωπολογικής ετερότητας των εθνών δεν υποτάσσεται σε θεσμικές διατάξεις ή σε ανθρωπολογικές συνταγές νομικού, ιδεολογικού ή άλλως πως χαρακτήρα. Ακατάπαυστα «οι άνθρωποι της καθημερινότητας» συναλλάσσονται, συναναστρέφονται αλλήλους και αναπτύσσουν κοινωνία σχέσεων ενδοεθνικά και διεθνικά. Η μετανάστευση αποτελούσε πάντοτε παράγοντα αυτής της πορείας. Εκτός και αν μιλάμε για επέλαση ενός άλλου έθνους, κατάληψη ενός χώρου, γενοκτονία και μετάλλαξη της ιστορικής ανθρωπολογίας (για παράδειγμα στην Βόρειο Αμερική, στην Παλαιστίνη και στην κατεχόμενη Κύπρο), οι μετανάστες όταν προσέρχονται μέσα σε μια ήδη διαμορφωμένη δημόσια σφαίρα μιας πολιτείας που δεν είναι η δική τους, ολοκληρώνονται μέσα σε αυτήν χωρίς να μεταλλάξουν τους θεμελιώδεις άξονες της ακατάπαυστα εξελισσόμενης ανθρωπολογικής συγκρότησης της πολιτείας που αρχικά τους φιλοξενεί και στην συνέχεια φυσιολογικό θα ήταν να τους υιοθετήσει (ακριβώς, για να μην είναι ξένοι μέσα στο μοναδικά και ανεπανάληπτα διαμορφωμένο Πολιτειακό περιβάλλον). Έτσι ήταν, έτσι είναι και μάλλον έτσι θα είναι. Άνθρωποι που δεν θίγουν αυτούς τους άξονες επειδή τους σέβονται και τους αποδέχονται, συμβιώνουν πολιτισμένα στο περιβάλλουν που επέλεξαν να ζήσουν. Πραγματολογικά επαληθεύεται ότι η πλήρης ολοκλήρωση απαιτεί 2-3 γενεές. Η φυσιολογική και πολιτισμένη ολοκλήρωση όμως είναι ένα πράγμα και άλλο οι βιασμός της ανθρωπολογικής συγκρότησης με μέτρα που εν μέρει ή εν όλω ή ως συνέπεια αφέλειας προάγουν την λαθρομετανάστευση και την εκ θεμελίων διατάραξη του ιστορικού πολιτικού υπόβαθρου. Για να έλθω στο παιδί των Νιγηριανών αλλοδαπών οι παραστατικές περιγραφές του οποίου έδωσαν το έναυσμα για την παρούσα συζήτηση, θα ήταν βάρβαρο να το διακρίνεις ρατσιστικά και να μην του δημιουργήσεις τις πολιτικές προϋποθέσεις πολιτισμένου βίου (αν και είναι στην φύση των πραγμάτων ότι στην νέα του πατρίδα η προσαρμογή θα γίνει σταδιακά και μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις όπως με όλους τους άλλους ανθρώπους και επί όλων των υπόλοιπων ανθρωπίνων υποθέσεων). Ο ίδιος θαυμαστά περιγράφει το πώς δίνει τον προσωπικό του αγώνα για να επιτύχει αυτοδίκαια την ολοκλήρωσή του μέσα στην νέα ανθρώπινη ομάδα που η τύχη το ενέταξε. Αυτό που περιγράφει, ακριβώς, είναι η κοινωνία σχέσεων και τα πράγματα είναι αμφίπλευρα και αμφίδρομα. Την ίδια περίπου περιγραφή θα δώσει ο καθείς μας που έζησε στο εξωτερικό (εγώ επί μακρόν σε τέσσερεις διαφορετικές χώρες), την ίδια περιγραφή θα δώσουν κάποιοι που λόγω γάμου ή εργασιακών ευκαιριών μετοίκησαν από ένα χωριό σε κάποιο άλλο, την ίδια περιγραφή θα δώσετε για κάποιο νέο εταιρικό χώρο μέσα στον οποίο θα βρεθείτε, την ίδια περιγραφή θα σας πω εγώ ως ενοικιαστής και άκληρος σε κάθε πολυκατοικία όπου ζω εδώ και τριάντα χρόνια σε τέσσερεις χώρες και τώρα στην Ελλάδα (από μόνο το γεγονός ότι κάποιοι είναι ιδιοκτήτες και εγώ ή κάποιος άλλος είμαστε ενοικιαστές). Στις ανθρώπινες υποθέσεις θα ήτανε βλακώδες να περιγράψεις τις προσαρμοστικές διαδικασίες στο εσωτερικό μιας πολιτισμένης πολιτείας ως ρατσισμό. Πολύ περισσότερο θα αποτελούσε ύβρη κατά της λογικής εάν κανείς χαρακτηρίσει τον ελληνικό τρόπο ζωής ως ρατσιστικό, εχθρικό προς τους άλλους πολιτισμούς και επιθετικών διαθέσεων (ένα τέτοιος ισχυρισμός είναι κατάπτυστο ψεύδος). Ας διακρίνουμε όμως όλα τα πιο πάνω από την εξωγενή αξίωση ανθρωπολογικής διατάραξης μιας οποιασδήποτε κοινωνίας η οποία αυτοδίκαια κινείται πρόσω περιστρεφόμενη γύρω από τους δικούς της πνευματικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούς άξονες. Αν λόγω αφέλειας, απροσεξίας ή ιδεολογικών στρεβλώσεων σε δέκα ή είκοσι χρόνια εισρεύσουν εκατομμύρια λαθρομετανάστες αυτός ο ανθρωπολογικός βιασμός αναπόδραστα καταλύει τον κοινωνικό ιστό, αποδυναμώνει την κοινωνική συνοχή, αποδυναμώνει την πολιτική ανθρωπολογία, καθιστά αναγκαία την υιοθέτηση ανορθολογικών νομικών δομών (βασικά ρατσιστικών που εγκαθιδρύουν μια τυραννία της μειονότητας επί της πλειονότητας), δημιουργεί μειονοτικά προβλήματα που εκμεταλλεύονται αναθεωρητικοί γείτονες, γεννά εκατέρωθεν αμυντικά ρατσιστικά σύνδρομα εκεί που δεν υπήρχαν και προκαλεί αποσχίσεις ή και πολλαπλή κατάτμηση μιας χώρας. Και δυστυχώς όταν επέλθουν τέτοια δεινά σε δέκα, είκοσι ή σαράντα χρόνια οι δράστες δεν θα ζουν για να λογοδοτήσουν. Το να συγχέουμε την διαρκή συναλλαγή και συναναστροφή των εθνών ή την φυσιολογική μετανάστευση με τον οργανωμένο ανθρωπολογικό βιασμό μιας κοινωνίας μέσω λαθρομετανάστευσης είναι ένα ηλίθιο επιχείρημα που βρίσκω ότι γι’ αυτό είναι αήττητο. Καταληκτικά, τονίζω ότι το ζήτημα δεν σχετίζεται με τις περιπτώσεις όπως αυτές του νεαρού Νιγηριανού, που αφορούν ένα σχετικά μικρό αριθμό ανθρώπων που τις τελευταίες δεκαετίες μετακινήθηκαν σε νέα κράτη και που λογικά εμπλουτίζουν μια χώρα ανθρωπολογικά. Βρίσκω όμως ότι είναι αυτοκτονικό το – σαφέστατα ιδεολογικά υποκινούμενο – άνοιγμα κερκόπορτας ανθρωπολογικού βιασμού μιας οποιασδήποτε κοινωνίας με τρόπο που θα ενθαρρύνει την οργανωμένη λαθρομετανάστευση. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, διαχωρίζοντας τις περιπτώσεις όσων η προσαρμογή τους στην πολιτισμένη μας πολιτεία είναι ως εκ της φύσεως των πραγμάτων αναγκαία, οι νόμοι περί Ιθαγένειας απαιτείται να λαμβάνεται πρόνοια ούτως ώστε να αποθαρρύνουν! δραστικά! την λαθρομετανάστευση και όχι να την ενθαρρύνουν. Κανενός η χώρα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι και ποτέ δεν πρέπει να γίνεται. Η συναισθηματική ή αφελής ή ιδεολογικά υποκινούμενη διαχείριση αυτής της υπόθεσης είναι ανεύθυνη στάση και προάγγελος πολλών κακών. Τέλος, μαθήματα πολιτισμένης συμπεριφοράς δεν χρειαζόμαστε.

Παναγιώτης Ήφαιστος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Πειραιώς http://www.ifestosedu.gr

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Χρεοκοπεί η Ελλάδα ή η… ΕΕ;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Φεβρουαρίου 2010

του Γ. Δελαστίκ (Εθνος)

Στην πολιτική επίθεση εναντίον της χώρας μας που έχει εξαπολύσει η Γερμανία και άλλες δυνάμεις της ΕΕ και στην κερδοσκοπική επίθεση που τη συνοδεύει, χρησιμοποιούνται ένα σωρό προπαγανδιστικοί μύθοι και ανακρίβειες, προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες εργαζόμενους και να παραλύσουν εκ των προτέρων τις όποιες αντιδράσεις τους στα μέτρα στραγγαλιστικής λιτότητας που υποχρέωσαν τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να εξαγγείλει. Επικεντρώνοντας όλη τη συζήτηση στο ύψος του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους, επιχειρείται η παραπλάνηση της ανενημέρωτης κοινής γνώμης.

Χρεοκοπεί άραγε μια χώρα όταν επί σειρά ετών έχει ελλείμματα; Ναι, είναι η απάντηση που προσπαθούν να υποβάλουν. Οχι, είναι η σωστή απάντηση. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία. Για του λόγου το αληθές, ας δούμε τι γίνεται στις οικονομικές υπερδυνάμεις του πλανήτη – την ευρωζώνη, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία. Και οι τρεις, ολόκληρη τη δεκαετία 2001 – 2010 (εννοείται ότι για το 2010 αναφερόμαστε σε προβλέψεις) είχαν ελλείμματα και μόνο ελλείμματα και τα δέκα ανεξαιρέτως συνεχή χρόνια! Η ευρωζώνη 6,6% για το 2010 και 6,2% για το 2009, αλλά και 2,5% το 2002 ή 3% το 2003. Πολύ χειρότερη η κατάσταση στις ΗΠΑ: έλλειμμα 10% το 2010 και 12,5% το 2009 ή 5,9% το 2008. Επίσης 3,7% το 2002 και 4,8% το 2003. Στην Ιαπωνία απερίγραπτα χειρότερα τα πράγματα: έλλειμμα 8% το 2002 και επίσης 8% το 2003, αλλά και 5,8% το 2008 και 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Για ολόκληρη τη δεκαετία, τα ελλείμματα της Ιαπωνίας ήταν σαφώς χειρότερα από αυτά της Ελλάδας! Ναι, λένε κάποιοι, όμως η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος. Η Ιαπωνία να δείτε! Στο 135,4% (!) του ΑΕΠ της βρισκόταν το δημόσιο χρέος της ήδη από το 2000 και καθόλου δεν έχει μειωθεί στη διάρκεια της δεκαετίας. Αντιθέτως έχει εκτοξευθεί στο 197,2% (!), όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν 112,6% το 2009 και εκτιμάται ότι θα φτάσει στο 125% το 2010. Επειτα, ο περιορισμός της συζήτησης στο δημόσιο χρέος δεν επιτρέπει την πλήρη απεικόνιση της κατάστασης. Αν επεκτείνουμε την ανάλυση στο συνολικό χρέος κάθε χώρας (το σύνολο του ποσού δηλαδή που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες, άρα δημόσιο συν ιδιωτικό χρέος), η εικόνα αλλάζει εντυπωσιακά. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ. Εξαιρετικά υψηλό, μπορεί να νομίσει κανείς. Ισως, αλλά ο μέσος όρος της ΕΕ είναι… 175%! Ιδιο δηλαδή με της Ελλάδας. Στο συνολικό χρέος δε καθόλου «πρωταθλήτρια» της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα. Την ξεπερνούν η Ολλανδία (!) με 234%, η Ιρλανδία με 222%, το Βέλγιο με 219%, η Ισπανία με 207%, η Πορτογαλία με 197%, η Ιταλία με 194% και πάει λέγοντας. Εντυπωσιακά στοιχεία προκύπτουν επίσης όταν ασχοληθεί κανείς με το εξωτερικό χρέος μιας χώρας (πόσα χρωστούν δηλαδή το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες μιας χώρας σε ξένες τράπεζες, δεδομένου ότι πάντα ένα τμήμα του χρέους αναφέρεται σε τράπεζες της ίδιας της χώρας). Περιορίζοντας το δείγμα στις βαλλόμενες μεσογειακές χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) και στην Ιρλανδία, η οποία ως… χώρα-φούσκα του νεοφιλελευθερισμού έχει συρρικνωμένο σχετικά δημόσιο χρέος αλλά αστρονομικό χρέος επιχειρήσεων και ιδιωτών, προκύπτει μια εντελώς διαφορετική κατάταξη αυτών των χωρών. Στο εξωτερικό χρέος, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το… 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ. Σε σαφώς καλύτερη μοίρα βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Υπάρχουν κι άλλες χώρες της ευρωζώνης, λοιπόν, που στην πραγματικότητα χρωστούν περισσότερα στις τράπεζες ή στους ξένους από την Ελλάδα. ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ Κερδοσκοπικά και πολιτικά τα αίτια Εξι χώρες της ευρωζώνης τουλάχιστον με επικεφαλής την Ολλανδία και το Βέλγιο, έχουν συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας! Δέκα ολόκληρα χρόνια η Ιαπωνία έχει δημόσιο χρέος τρομερά μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας και παράλληλα την ίδια δεκαετία έχει ελλείμματα κατά μέσο όρο πολύ χειρότερα από τα ελληνικά! Ο κατά κεφαλήν εξωτερικός δανεισμός της Ιρλανδίας είναι σχεδόν οκταπλάσιος (!) από της Ελλάδας. Το γεγονός ότι για καμιά από αυτές τις χώρες δεν λένε ότι χρεοκοπεί (πολύ σωστά, άλλωστε), ενώ το λένε για την Ελλάδα (εντελώς αβάσιμα), αποδεικνύει ότι η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο πολιτικών και κερδοσκοπικών επιθέσεων.

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

O κρίσιμος ρωσικός παράγων

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Φεβρουαρίου 2010

 Καθοριστική σημασία για τις ελληνορωσικές σχέσεις και τη «χημεία» μεταξύ της νέας ελληνικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου των Πούτιν και Μεντβιέντεφ θα έχει η επίσκεψη του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στη Μόσχα την ερχόμενη Δευτέρα και Τρίτη, η πρώτη ουσιαστικά επαφή του ηγέτη του ΠΑΣΟΚ με τη ρωσική ηγεσία. Η Αθήνα επιθυμεί να δείξει τη σημασία που αποδίδει στις σχέσεις με τη Μόσχα και η τελευταία θέλει να διαγνώσει τις προθέσεις του κ. Παπανδρέου και τις δυνατότητες ανάπτυξης μιας σχέσης που πήρε, στο πρόσφατο παρελθόν στρατηγικό χαρακτήρα και τροφοδότησε πολλές προσδοκίες, χωρίς όμως πάντα και να τις ικανοποιήσει. Η επίσκεψη του ‘Ελληνα Πρωθυπουργού στη Μόσχα γίνεται την επαύριο της δραματικής συνόδου των Βρυξελλών, αλλά σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις δεν θα συζητηθούν με τη Ρωσία τα ελληνικά οικονομικά προβλήματα. «Ο Πούτιν ήταν έτοιμος να προσφέρει βοήθεια», είπε στον «Κ.τ.Ε.» Ρώσος πολιτικός, που θυμίζει ότι η χώρα του, αν και πληγείσα από την κρίση, διαθέτει ένα μεγάλο συναλλαγματικό απόθεμα, της τάξεως των εκατοντάδων δις δολλαρίων. Τέτοιο ζήτημα πάντως δεν φαίνεται να έχει τεθεί ούτε από τη μία, ούτε από την άλλη πλευρά, επιμένοιυν καλά πληροφορημένες πηγές σε Αθήνα και Μόσχα. Στο «μενού» των συζητήσεων Παπανδρέου με Μεντβιέντεφ και Πούτιν θα βρεθούν τα ενεργειακά θέματα, με τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη να καρκινοβατεί και τον ΣάουθΣτρημ σε καλύτερη μεν κατάσταση, αλλά πάντα υποκείμενο στη σφοδρή εχθρότητα των ΗΠΑ, που πριμοδοτούν τον ανταγωνιστικό Ναμπούκο. Η Αθήνα ενδιαφέρεται επίσης για την ανανέωση της συμφωνίας για παροχή φυσικού αερίου που λήγει το 2016, έστω και αν προσανατολίζεται στην αύξηση των ποσοτήτων που εισάγει από την Τουρκία, παρά τις επιφυλάξεις που κατά καιρούς εκφράσθηκαν για τη σκοπιμότητα και το σώφρον εισαγωγής αερίου από μια χώρα που είναι ο κύριος δυνητικός αντίπαλος της Ελλάδας. Η Μόσχα επιδιώκει επίσης να προχωρήσουν τα δύο υδροηλεκτρικά έργα που έχει συμφωνήσει η Αθήνα να της αναθέσει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στον στρατιωτικό τομέα εκκρεμεί η αγορά των (αμφιβίων) ρωσικών θωρακισμένων που έχει μεν αποφασισθεί από το ΚΥΣΕΑ, πληροφορίες φέρουν όμως κατά καιρούς ανταγωνιστικά συμφέροντα προμηθειών και ορισμένους κύκλους της ελληνικής στρατιωτικής γραφειοκρατίας να αντιδρούν, ενώ και η Γερμανία έχει μπει «σφήνα» στην υπόθεση προτείνοντας δικά της μεταχειρισμένα. Υπάρχει επίσης το ζήτημα της θέσης σε πλήρη λειτουργία των πυραύλων Ες-300 στην Κρήτη. Στρατιωτικοί παρατηρητές εκτιμούν ότι, αν δεν προχωρήσει η αγορά θωρακισμένων, θα μπορούσαν να αγορασθούν πύραυλοι και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου που θεωρούν εξαιρετικά σημαντικά για την ελληνική άμυνα. Η Ρωσία έχει ήδη παράγει Ες 400 και ετοιμάζει και τη νέα γενηά των Ες 500. Πιθανώς θα υπογραφεί επίσης μια πολιτιστική συμφωνία. Αθήνα και Μόσχα προετοιμάζουν για το 2012 ή 2013 ένα έτος Ρωσίας στην Ελλάδα και ένα έτος Ελλάδας στη Ρωσία. Υπάρχει ένα τεράστιο ανεκμετάλλευτο δυναμικό πολιτιστικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. ‘Οπως όμως επισημαίνουν ρωσικές διπλωματικές πηγές, η επίσκεψη Παπανδρέου δεν αποσκοπεί τόσο σε υπογραφή νέων συμφωνιών, όσο στην επιτάχυνση του έργου επί των υφισταμένων σχεδίων. Το σύνολο της ρωσικής ηγεσίας θα υποδεχθεί με όλες τις τιμές που ταιριάζουν σε μια πατροπαράδοτα φιλική χώρα τον ‘Ελληνα Πρωθυπουργό θέλοντας να δείξει ότι επιθυμία της Μόσχας είναι η περαιτέρω ανάπτυξη μιας διμερούς σχέσης και θέλοντας να περάσει προς τον ελληνικό λαό το «μήνυμα» της ρωσικής φιλίας, αλλά και καθιστώντας παράλληλα σαφές ότι το Κρεμλίνο επιθυμεί έργα και όχι μόνο διακηρύξεις διαχρονικής φιλίας . Για μια Ελλάδα που συνήθως έχει περισσότερα προβλήματα παρά οφέλη από τους υποτιθέμενους συμμάχους της, η Ρωσία παραμένει το κυριότερο «στρατηγικό αντέρεισμα», αν η Ελλάδα θέλει να το χρησιμοποιήσει, ρόλος που αποβαίνει πιο σημαντικός εν μέσω διεθνούς και ελληνικής οικονομικής κρίσης – στη Μόσχα άλλωστε μονίμως προσφεύγουν οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις για να αποτρέψουν δυσμενείς κινήσεις των «συμμάχων» μας στο ΣΑ του ΟΗΕ. Αλλά και η Ελλάδα έχει κατά καιρούς επιδείξει μια ευαισθησία έναντι των ρωσικών συμφερόντων και του ιδιαίτερου ρωσικού ρόλου στην Ευρώπη, που δεν χαρακτηρίζει τις περισσότερες από τις χώρες-μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία, να σημειωθεί, εγκατελείφθη προ είκοσι ετών στις ίδιες «αγορές» που επιτίθενται τώρα στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να γνωρίσει μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές και κοινωνικές καταστροφές στην ιστορία του βιομηχανικού κόσμου. Το ίδιο το καθεστώς Πούτιν προέκυψε ακριβώς ως αντίδραση στην απερίγραπτη αυτή καταστροφή από μια δεκαετία συνεπούς νεοφιλελευθερισμού και αποθέωσης των «αμερικανικών αξιών», όπως και πληθώρας κολοσσιαίων μονομερών παραχωρήσεων της Μόσχας προς τη Δύση, έναντι των οποίων η Ρωσία εισέπραξε περιφρόνηση και είδε το ΝΑΤΟ να φτάνει στα σύνορά της. Οι ελληνορωσικές σχέσεις έχουν πολιτιστικό και γεωπολιτικό βάθος αιώνων, αν και συχνά ο ελληνορωσικός «έρωτας» παρέμεινε σε «πλατωνικό» στάδιο, προσκρούοντας είτε στην αδυναμία του ελληνικού χώρου να συντάξει την ανεξαρτησία του, είτε στον κυνισμό ενίοτε της ρωσικής «μεγάλης δύναμης» και τον «φαταουλισμό» των μεγάλων ρωσικών εταιρειών. Εντούτοις, η ελληνορωσική στρατηγική σχέση μοιάζει να ανταποκρίνεται καλύτερα σε συνθήκες κρίσης της αμερικανικής ηγεμονίας, συνθήκες που εκμεταλλεύθηκε στο έπακρον τα τελευταία χρόνια η διπλωματία των κ.κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου. Στα πλαίσια αυτά η επίσκεψη Παπανδρέου θα δώσει σημαντική ευκαιρία και στον ‘Ελληνα Πρωθυπουργό και στη ρωσική ηγεσία να «αναγνωρισθούν» αμοιβαία και να διερευνήσουν τις δυνατότητες περαιτέρω ανάπτυξης των διμερών σχέσεων. Ο Πρόεδρος Μετβέντιεφ έχει στείλει στον κ. Παπανδρέου από μηνών το ρωσικό σχέδιο για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, που ενδιαφέρει πάρα πολύ τη Μόσχα και ελπίζει ότι θα έχει την απάντηση του ‘Ελληνα Πρωθυπουργού κατά τη διάρκεια της επίσκεψης. Η Μόσχα αντιτάσσεται επίσης κατηγορηματικά στην αναγνώριση του Κοσόβου, αν και έχει προειδοποιήσει το Βελιγράδι ότι θα μεταβάλλει τη στάση της σε περίπτωση ένταξης της Σερβίας στο ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα υποστηρίζει την επιτάχυνση των συνομιλιών για τη διευκόλυνση των επισκέψεων χωρίς βίζα μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ. Το ζήτημα αυτό ενδιαφέρει πάρα πολύ τον ελληνικό τουρισμό, γιατί θεωρείται ως μία από τις κύριες αιτίες που η Ελλάδα υποδέχεται πολύ μικρότερο αριθμό τουριστών εν σχέσει με την Τουρκία. Η Ρωσία θεωρεί επίσης ιδιαιτέρως καλοδεχούμενες τις εταιρείες από «φιλικές χώρες όπως η Ελλάδα», σημειώνουν Ρώσοι κυβερνητικοί παράγοντες, αναφερόμενοι στα σημαντικά έργα για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του Σότσι. «Δραστηριοποιηθείτε στη ρωσική αγορά, δημιουργήστε τις προϋποθέσεις για δραστηριοποίηση των ρωσικών εταιρειών στην Ελλάδα», λέει από την πλευρά του ο ποντιακής καταγωγής βουλευτής της Δούμας Ιβάν Σαββίδης, στέλεχος του κόμματος «Ενωμένη Ρωσία» του Πούτιν, που θυμίζει την έκταση της ρωσικής αγοράς, ικανής υπό όρους να απορροφήσει ένα τεράστιο μέρος της ελληνικής παραγωγής. Ο κ. Σαββίδης υπενθυμίζει ότι σημειώνεται αληθινή έκρηξη των ρωσο-τουρκικών σχέσεων, με συνεχείς ανταλλαγές επισκέψεων σε ανώτατο επίπεδο και υπογραφή πληθώρας συμφωνιών (αγωγός Σαμψούντα-Τζεϊχάν, ανταγωνιστικός του Μπουργκάς-Αλέξανδρούπολη, πυρηνικό εργοστάσιο, κατασκευή αποθηκευτικών χώρων αερίου και πετρελαίου κλπ). Ρωσία και Τουρκία παρά την κρίση υπολογίζουν σε μερικά χρόνια να φτάσουν τον τζίρο των αμοιβαίων ανταλλαγών τους στα 100 δις δολλάρια, Αναφερόμενος στους αγωγούς, ο βουλευτής υπογραμμίζει με νόημα: «η Ρωσία είναι μια μεγάλη χώρα, που έχει πολλές εναλλακτικές. Δεν μπορεί να περιμένει επ’ άπειρον δύο μικρές βαλκανικές χώρες να αποφασίσουν αν θέλουν ή δεν θέλουν τους αγωγούς». Ο Πρωθυπουργός θα συναντήσει επίσης και εκπροσώπους των Ελλήνων ομογενών της πρώην ΕΣΣΔ που αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλα προβλήματα, κυρίως στο θέμα της ιθαγένειας. Φαίνεται απίστευτο, αλλά ενώ η Ελλάδα αντιμετωπίζει τώρα το θέμα παροχής ιθαγένειας σε διάφορες κατηγορίες μεταναστών από την Ασία και την Αφρική, συνεχίζει να δημιουργεί μεγάλα προβλήματα σε όσους ‘Ελληνες της πρώην ΕΣΣΔ ταλαιπωρούνται πολλά χρόνια για να αποκτήσοιυν κάποτε, αν αποκτήσουν, την πολυπόθητη ελληνική ιθαγένεια. Είναι συχνό φαινόμενο και η απέλαση όσων συλλαμβάνονται έχοντας παραβιάσει την προθεσμία της βίζας τους. Μεγάλα παράπονα και σοβαρές καταγγελίες διατυπώνονται από τους ‘Ελληνες ομογενείς για την λειτουργία των Προξενείων του Νοβοροσίσκ, της Μαριούπολης και της Τιφλίδας.

Κόσμος του Επενδυτή, 13.2.2010 Αναρτήθηκε από Konstantakopoulos Dimitris

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αποχαιρέτα την Ελλάδα που ήξερες!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Φεβρουαρίου 2010

Τέλος εποχής στο «ελληνικό θαύμα»

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ (Ελευθεροτυπία, 14/2/10)

 Η Ελλάδα που ξέραμε μέχρι σήμερα σε λίγο δεν θα υπάρχει. Σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο, με νέους, πιο αυστηρούς και δύσκολους κανόνες για όλους, οδηγούν οι αλλαγές που δρομολογούνται από την κυβέρνηση, υπό το άγρυπνο μάτι της «επιτροπείας» (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ΔΝΤ). Οι αλλαγές δεν περιορίζονται στα δημοσιονομικά, αλλά επεκτείνονται σε όλο το φάσμα της οικονομίας και της διοίκησης, με βάση συνταγές που έχουν εφαρμοστεί στο παρελθόν και δεν αποδείχθηκαν παντού επιτυχημένες. Οι προβολείς είναι στραμμένοι στο πώς θα υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει, ώστε να μην χρειαστούν πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα (το περιβόητο Plan C για αύξηση ΦΠΑ, περικοπή 14ου μισθού κ.λπ.) που θα έχουν ανυπολόγιστες συνέπειες. Παράλληλα όμως ενεργοποιούνται πολιτικές που θα αλλάξουν τα πάντα. Από τους μισθούς και τις συντάξεις ώς τις εργασιακές σχέσεις και το ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων. Ηδη έχουν ανακοινωθεί οι αλλαγές σε φορολογικό και ασφαλιστικό (αφιέρωμα στην «Οικονομία»), ενώ αναμένονται: *Μέτρα στον εργασιακό τομέα (σύντομα πρόκειται να υπάρξουν αποφάσεις και σε ευρωπαϊκό επίπεδο) που θα προωθούν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και θα προβλέπουν λιγότερο αυστηρούς όρους για τις απολύσεις. *Ανοιγμα κλειστών επαγγελμάτων (συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί, ταξιτζήδες κ.λπ.). Αυτό σημαίνει ότι αλλάζει εντελώς το τοπίο για τους νυν εργαζόμενους σε αυτούς τους τομείς. *Αλλαγές στο ωράριο καταστημάτων. Σύντομα θα ξεκινήσει ξανά η συζήτηση για το αν θα είναι ανοιχτά τα μαγαζιά τις Κυριακές. *Γρήγορη απελευθέρωση αγορών (π.χ. ενέργειας). Κατάργηση σειράς αδειών και διευκόλυνση στην είσοδο στη χώρα μας ξένων επιχειρήσεων. Ολες αυτές οι ρυθμίσεις θα γίνονται υπό αυστηρή επίβλεψη από την Ε.Ε., η οπτική της οποίας συμπίπτει σε πολλά σημεία με εκείνη του ΔΝΤ, γεγονός που σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν περιθώρια παρεκκλίσεων ή ελαστικότητας. «Οι πολιτικές για τις συντάξεις και τον κλάδο υγείας, η δημόσια διοίκηση, οι αγορές εργασίας και προϊόντων, η χρησιμοποίηση των κοινοτικών κεφαλαίων, η λειτουργία του χρηματοπιστωτικού τομέα και της στατιστικής υπηρεσίας θα επιτηρούνται με μεγάλη προσοχή από την Κομισιόν, ώστε να διασφαλιστεί ότι η Ελλάδα δεν θα παρεκκλίνει από την τροχιά», έγραφαν λίγες ώρες μετά την απόφαση του συμβουλίου κορυφής οι «Financial Times». Κλιμάκια από τις Βρυξέλλες θα επισκέπτονται τακτικά την Αθήνα και θα επιβλέπουν την υλοποίηση των μέτρων. Η υλοποίηση των δεσμεύσεων Ο πρώτος στόχος παραμένει το να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι. Αύριο και μεθαύριο, από τις συνεδριάσεις του eurogroup και του Ecofin στην Αθήνα περιμένουν εξειδίκευση των αποφάσεων. Το βάρος της υλοποίησης των δεσμεύσεων πλέον πέφτει στον κρατικό μηχανισμό. Κι εδώ έγκειται ο μεγάλος φόβος της κυβέρνησης. «Ξέρουμε όλοι την κατάσταση, όμως πρέπει μ’ αυτόν το μηχανισμό να έχουμε σύντομα αποτελέσματα», σημειώνει κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος. Πώς θα γίνει αυτό; Αλλού θα γίνουν κινήσεις by pass και αλλού είναι πιθανόν να δοθούν κίνητρα. «Η ανάθεση του ελέγχου των στοιχείων των εταιρειών σε ορκωτούς ελεγκτές και η πίεση στους πολίτες να μαζεύουν αποδείξεις είναι κινήσεις που απαντούν στις αδυναμίες του φοροεισπρακτικού μηχανισμού», προσθέτει ο συνομιλητής μας. Παράλληλα, στο υπουργείο Οικονομικών, που αντιλαμβάνονται ότι η μείωση αποδοχών των εφοριακών πιθανόν να έχει επίπτωση στην απόδοσή τους, εξετάζουν το ενδεχόμενο για την παροχή κάποιων οικονομικών κινήτρων συνδεδεμένων με την αποτελεσματικότητά τους. Την Παρασκευή στο υπουργικό συμβούλιο ν’ αναλάβει «υψηλή εποπτεία» της διαχείρισης του ΕΣΠΑ ο Θ. Πάγκαλος. Πρόκειται ουσιαστικά για «βοήθεια» στη Λούκα Κατσέλη, με στόχο να τρέξουν πιο γρήγορα τα προγράμματα και να εισρεύσει χρήμα στην αγορά. Οι κινήσεις αυτές γίνονται δίχως ισχυρή πολιτική πίεση (η Κομισιόν έχει παρέμβει μέσω του Μ. Μπαρόζο, ζητώντας από τον Α. Σαμαρά να «βάλει πλάτη»), αλλά αναμένονται μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις μόλις αρχίσουν να γίνονται αισθητές στην τσέπη οι μειώσεις στους μισθούς, οι αυξήσεις στους φόρους και θεσμοθετηθούν τα νέα όρια για τη συνταξιοδότηση. Επίσης, αναμένεται σημαντική άνοδος της ανεργίας και λουκέτο σε πολλές μικρές επιχειρήσεις, που δεν θα αντέξουν στην πίεση. Ο Γ. Παπανδρέου βγαίνει ο ίδιος μπροστά (δεν μιλάμε πια για αποφάσεις του οικονομικού επιτελείου) και δίνει δραματικούς τόνους στην υπόθεση. Ξέρει ότι αν δεν περάσουμε τις εξετάσεις στους επόμενους δύο μήνες, τότε μας περιμένουν πολύ χειρότερα, τα οποία είναι αμφίβολο αν η κυβέρνηση θα μπορεί να διαχειριστεί.

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΚΑΣΤΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Φεβρουαρίου 2010

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Η πρόταση μου για την δημιουργία Κυβέρνησης Εθνικής Συνεννόησης με Πρωθυπουργό και Υπουργούς τεχνοκράτες είχε ορισμένες πολιτικές αφετηρίες, αυτονόητες για τις ώριμες Δημοκρατικά χώρες. Ακολούθησε μια παράλληλη πρόταση του κ. Μητσοτάκη που κινήθηκε σε μια λογική κάλυψης μεν του κενού αλλά στα πλαίσια συντήρησης των τελματικών για την χώρα ισορροπιών και όχι υπέρβασης τους.

Η μια αφετηρία είναι ιστορικού τύπου. Η Ελλάδα πρέπει – έστω και στο και πέντε – να μπει στον νέο αιώνα με την μεγαλύτερη συγκέντρωση και ενεργοποίηση δυνάμεων, θελήσεων, προσδοκιών. Ένα πολιτικό 1909. Μια ώριμη δημοκρατία σε αυτές τις περιόδους σκέφτεται με όρους ιστορικού κύκλου και Εθνικής ευθύνης. Επιδιώκει όχι μόνον μια υψηλή αλλά μια άλλη σφαίρα συγκατάθεσης και εκκίνησης. Όχι την συγκυριακή τακτοποίηση και συντήρηση των παρακμιακών υπολειμμάτων της μεταπολίτευσης. Ένα λίφτινγκ ενός γερασμένου και διεφθαρμένου οικοδομήματος. Στα πλαίσια μιας επιβαλλόμενης εκβιαστικής συγκατάθεσης, σε συνθήκες της υψηλότερης ιστορικά αναξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος. Με μια ομάδα που κατέχει το κράτος με το χαμηλότερο ποσοτικά και ποιοτικά ποσοστό αποδοχής.

Η δεύτερη αφορά μια παγιωμένη στην ιστορία και την πολιτική αρχή η οποία υποστηρίζει ότι δεν μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον αυτοί που είναι ένοχοι για το παρελθόν και το παρόν. Ούτε να λύσουν προβλήματα, την χρεοκοπία που οι ίδιοι δημιούργησαν. Το επαναλαμβανόμενο ανά δεκαπενταετία μαρτύριο του Σίσυφου (1).

Η κυβέρνηση αυτή θα βάλει την χώρα, την κοινωνία, τους θεσμούς και τους πολίτες σε μια σφαίρα αυτογνωσίας, αυτοκριτικής και αυτουπευθηνοποίησης, οι οποίες απουσίαζαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Ήταν οι δεκαετίες της ανεύθυνης και ανήθικης συναλλαγής «πολιτικής» και «πολιτών» θεμελιωμένης στην κατανάλωση των Ευρωπαϊκών πόρων, της χρέωσης και της Ελλαδοφαγίας όπως την ονομάζω. Η κυβέρνηση αυτή θα εκπέμπει το νόημα της συλλογικής υπευθυνοποιησης, αυτοτιμωρισίας και αυτοσυνειδησίας του συστήματος – Ελλάδα. Ότι δηλαδή λαός και άρχοντες δεν κατέκτησαν ακόμη την ικανότητα, την πολιτική παιδεία και την δημόσια ηθική να κυβερνούν και να κυβερνώνται.

Η κυβέρνηση αυτή θα αντιμετωπίσει το ζήτημα του χρέους από μια σφαίρα υψηλής αποδοχής αλλά και υψηλής κυβερνητικής επάρκειας και ικανότητας. Όχι με διαρκείς γκάφες. Το υψηλό της κύρος εντός και εκτός της χώρας θα μεταφράζεται σε ισχυρό πολιτικό κεφάλαιο Διεθνούς, Ευρωπαϊκής παρουσίας, διαπραγμάτευσης, σεβασμού και όχι υποτίμησης, διασυρμού και ευτελισμού της.

Εδώ επιλέγουν με υψηλή ελαφρότητα την εξουσία έστω και ταπεινωμένοι και λοιδορούμενοι. Χωρίς εσωτερικό και διεθνές κύρος.

Πάντοτε αυτές οι ομάδες και τα πρόσωπα χαρακτηρίζονταν από ένα εγωιστικό, τραγικό – κωμικό καταστροφισμό. Είναι ο χρόνιος πόθος της εξουσίας.

Η μεταβατική περίοδος μιας κυβέρνησης ειδικών στηριγμένης στην Εθνική συγκατάθεση και συστράτευση θα δημιουργήσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την επαναθεμελίωση του μορφωτικού και πολιτικού τοπίου της χώρας. Τις προϋποθέσεις για την επιστροφή δηλαδή της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ. Η χώρα μπήκε, είναι στο μαγνητόφωνο όχι στην πολιτική. Πριν χρόνια ήταν στον γύψο. Το μαγνητόφωνο και ο γύψος έχουν πολλά κοινά.

Όσον αφορά το ποιος θα πληρώσει το χρέος και τα ελλείμματα. Το χρέος ειδικά στην Ελλάδα είναι πολιτικό. Το δημιούργησε ο ανήθικος τρόπος συνάντησης των αιτημάτων και των προσφορών «Πολιτικών», «Κυβερνώντων», «Πολιτών», «Επιχειρηματιών», ο τρόπος δηλαδή που κυβερνήθηκε στην ακυβερνησία της η χώρα επί δεκαετίες. Το 1981 τους πρότεινα ένα άλλο κυβερνητικό παράδειγμα και ηθικό πρότυπο. Για αυτό δεν έγινα υπουργός. Πολύ εύκολο μου ήταν. Δεν νομίζω όμως να κατανόησαν οι «πολίτες» και ειδικά οι λεγόμενοι δημοκρατικοί ή οι πρώην δημοκρατικοί ότι τους πρότεινα ένα άλλο πρότυπο διακυβέρνησης. Ίσως το κατάλαβαν τώρα σε κατάσταση πένθους. Η ευφορία της εξουσίας τους καθιστούσε τυφλούς και ωφελιμιστές.

Το δημόσιο χρέος είναι χρέος της χώρας αλλά μεταφράζεται σε κέρδη μιας πολυδιάστατης Κάστας. Αυτή η κάστα πρέπει να πληρώσει. Όσοι ιδιοποιήθηκαν το δημόσιο χρήμα και τα Ευρωπαϊκά πακέτα. Αλλού τα Ευρωπαϊκά πακέτα έγιναν υποδομές. Εδώ έγιναν πακέτα τσέπης όπως το σχέδιο Μάρσαλ ονομάσθηκε σχέδιο μάσα.

Μπορεί η αληθινή πολιτική να μην μπορεί να αποκαλύψει την απάτη, την πολιτική ως απάτη (2) γιατί είναι απαγορευμένη, αλλά είναι η Φύση και οι Θεοί του Ολύμπου που την αποκαλύπτουν. Μιλώ για τα Τέμπη και τον Αγιόκαμπο. Πριν 100 χρόνια πέρασαν ηρωικά τον Σαραντάπορο. Τώρα τον περνούν ταπεινωμένοι και ένοχοι.

Η πολιτική, κοινωνική, οικονομική γεωγραφία της κάστας είναι ορατή. Μπορεί να επιβληθεί ένας πολιτικός φόρος. Επιστροφή ουσιαστικά του δημόσιου χρήματος που ιδιοποιήθηκαν. Αρχίζοντας από τους πρώην και νυν πρωθυπουργούς έως τις άλλες διακλαδώσεις της κάστας. Δεν είναι τάξεις είναι κάστα. Πρώτα όμως πρέπει να καταργηθεί η δημόσια χρηματοδότηση των κομμάτων μη – κομμάτων. Γιατί εκτός των άλλων είναι μη παραγωγικά μορφωτικά και πολιτικά. Επιβαρύνουν αντί να ελαφρύνουν τον προϋπολογισμό. Είναι χρεοβόρα κοστίζουν πολύ και εξειδικεύονται στην διανοητική και πολιτική κλοπή αντί την παραγωγή ιδεών προγραμμάτων και σχεδίων.

Αντί όμως της κατάργησης της δημόσιας χρηματοδότησης ή την άρνηση είσπραξης της, στις σημερινές συνθήκες το ΚΚΚΑΣΟΡ και η Ν.Δ. προυσέπραξαν τις ετήσιες δόσεις τους έως το 2017.

Τι θα λένε ο Θ. Κολοκοτρώνης ,ο Δ. Υψηλάντης και ο Ι. Καποδίστριας;

« 200 χρόνια μετά και έχουν τον Τούρκο μέσα τους».

Παραπομπές

(1) Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Από το ΠΑΣΟΚ ΣΤΟ ΚΚΚΑΣΟΡ ο εκφυλισμός ενός ιστορικού εγχειρήματος. Εκδόσεις ΣΤΡΑΒΩΝ 2009

(2) Στο ίδιο

Polis-agora.blogspot.com

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Το γλωσσικό ζητούμενο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Φεβρουαρίου 2010

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Το γλωσσικὸ ζήτηµα είναι ένα τυπικὸ σύµπτωµα της κρίσεως ταυτότητας του νέου ελληνισμού. Στο ιστορικό του συµπτώµατος εµπλέκεται και το ελλαδικὸ κράτος –πάντοτε σε ρόλο ιατροῦ αυτὸ- υποδεικνύοντας πάντοτε –τι σύµπτωσις- την ίδια θεραπευτικὴ αγωγή: την πανάκεια της γλωσσικής κι εκπαιδευτικής µεταρυθµίσεως. Αλλὰ συλλογάται καλά, αδελφοί µου, όποιος συλλογάται µεταρρυθµιζόµενος ή όποιος συλλογάται µε την διγενή ψυχή του;

Προσωπικώς έχω κουραστεί ν’ αριθµώ µεταρρυθµίσεις και κανέναν λόγο δεν βρίσκω να κουράσω κι εσὰς ξαναµετρώντας τες. Οι συνέπειές τους είναι εµφανέστατες εξάλλου και στον λόγο και στην γραφὴ απάντων των ελληνοφώνων.

Η γλώσσα είναι αξία κι εµείς ανάξιοι. That’ s it. Κατεβαίνουµε στα πεζοδρόµια επειδὴ τα µπρόκολα αυξήθηκαν δέκα λεπτά έκαστο ή επειδὴ τα «σκυλάδικα» γαυγίζουν λιγότερο αλλὰ για την γλώσσα τσιµουδιά. Αφήσαµε να την κανονίζουν και να την κανοναρχούν µε διατάγµατα και διαταγὲς οι πολιτικοί µας ταγοί, που την µονότονη γλωσσική τους ακηδία την κάναµε άτονη και ξενοιάσαµε επειδὴ -κατά πως φάνηκε- δεν µας ένοιαζε και πολύ.

Δηµοτικιστὲς και καθαρευουσιάνοι –αµφότεροι της ελλαδικής λαλιάς ειδήµονες- αθελά τους εσφάχθηκαν για µια νέα αποικιοκρατία. Διότι οι νέες τυραννίες έχουν πνευµατικὸ χαρακτήρα -αν και τις κερκόπορτες τίμιο είναι να θυμόμαστε ότι τις άνοιγαν εκ των ένδον απὸ παλαιά. Ἀφήσαµε λοιπόν τὰ βυζιὰ τῆς µάνας µας και ανυποψίαστοι βυζάξαµε σπασμένες λέξεις από ξένες γλώσσες.

Σύμφωνοι. Η γλώσσα είναι πατρίδα, µόνον ποὺ εμείς, ακαμάτως επικαλούμενοι τον πατριωτισμό, αποδειχθήκαμε ελάχιστα πατριώτες.

Ποιοι να γλυτώσουν –και κυρίως για ποιους- την γλώσσα µας απὸ την αµερικανοποίηση; Χωρίς Παπαδιαμάντη ζούμε. Χωρίς χαμπούργκερ όμως δυσκολευόμαστε. Ας μείνουμε λοιπόν στην γλωσσική μας αμεριμνησία κι ας αφήσούμε κατά μέρος και τους όψιμους γλωσσαμύντορες, που άρτι ξυπνήσαντες, υπνοβατούν ακόµη αιτούμενοι µε όλα τους τα complexes αναδροµικὰ το copyright απὸ τους αλλόγλωσσους για όλα τα aphorism, autonomus, aeroplane κ.τ.λ., κ.τ.λ.

Ως show, πάντως, άσχηµο δεν είναι.  Μelancholy ναί.

Μπορεί η Σαπφὼ, που χαριέντως βόλταρε στις αμμουδιές του Ομήρου, να µην γνώριζε τι είναι satellite αλλὰ εκείνη έφθασε χιλιετηρίδες πριν απὸ όλους μας στο σέλας της Σελήνης της. Εµείς ας σεληνιαζόµαστε αγναντεύοντάς την µε το telescope.

Η revange της history, όπως λέµε στα ελλαδικὰ ή όπως θα ελεγαν στα νεοελληνικά, ώστε ανελλήνιστοι είµεθα θαρρώ.

εφ. Η ΣΦΗΝΑ, 12/02/10

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Έθνος, παγκοσμιοποίηση και καπιταλισμός

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Φεβρουαρίου 2010

Ακολουθεί ένα κείμενο-παρέμβαση σε συζήτηση που έκαναν οι Ιθαγενείς το Σάββατο  6/02, για το έθνος των καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση. Πρόκειται για την πρώτη συνάντηση ενός κύκλου συζητήσεων σκοπός του οποίου είναι να διερευνήσει θεωρητικά το πώς λειτουργεί αφ’ ενός το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα και αφ’ ετέρου, πώς εξελίσσεται η σχέση του με τις εθνικές συλλογικές οντότητες. Τούτο ‘δω καταπιάνεται κυρίως με ορισμένες όψεις της συγκρότησης του Παγκόσμιου Καπιταλιστικού συστήματος…

Ένας από εμάς

Η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ έθνους και παγκοσμιοποίησης, είναι ένα ζήτημα άμεσα συνδεδεμένο με την ίδια την πολιτική δραστηριότητα που αναπτύσσαμε ως ομάδα.

Συνεπώς, ό,τι από εκεί και πέρα κάνουμε στα πλαίσια των σπουδών μας και που είχε να κάνει με αυτή την διερεύνηση, είτε εργασίες στη σχολή, είτε στο μεταπτυχιακό, είτε για κάποιους το διδακτορικό, είναι κομμάτι αυτής της πολιτικής δραστηριότητας. Δεν το βλέπουμε δηλαδή διαχωρισμένο, κάτι ‘επιστημονικό’, ξεκομμένο από την υπόλοιπη δραστηριότητα. Αυτού του τύπου η δραστηριότητα εντάσσεται στα ίδια πλαίσια που κάνουμε και μια αφισοκόλληση, μόνο που είναι πιο σύνθετη, χρονοβόρα και πολύπλοκη.

Αυτά τα λέω για να ξεμπλοκάρουμε λίγο, από το άγος που λέμε της επιστήμης και της ειδίκευσης, δηλαδή ότι αυτά που στην κατεστημένη λογική αποκαλούμε κοινωνιολογία, ιστορία, πολιτική επιστήμη ή φιλοσοφία, είναι κλειστά πεδία που μπορούν να προσεγγιστούν μόνο από τους εκλεκτούς. Αυτά είναι ελιτίστικα, μια απαλλοτρίωση γνώσεων που θα μπορούσαν να είναι γενικές και εκδημοκρατισμένες, δηλαδή δυνάμει κτήμα όλων, από τις κλειστές κάστες των ειδικών, και ισοδυναμούν, θα λέγαμε, με την απαλλοτρίωση που έκαναν οι καπιταλιστές εν είδει πρωταρχικής συσσώρευσης. Αυτό, δηλαδή, που κατέστησε τους καπιταλιστές, ως τέτοιους, και που είναι δια της βίας κλεμμένο όπως λέει και ο Μαρξ, ο πλούτος, ε, το ίδιο συμβαίνει και με τη γνώση. Θα ήταν δυνάμει κοινή, δηλαδή προσβάσιμη σε όποιον το επιθυμεί, αν οι θεσμοί δεν ήταν έτσι διαχωρισμένοι ώστε να παρακρατείται από τους ειδικούς. Στην πρώτη περίπτωση, στην περίπτωση του καπιταλιστή, το αποτέλεσμα της συστατικής γι’ αυτούς απαλλοτρίωσης είναι η φτώχεια. Στην δεύτερη περίπτωση, στην περίπτωση του διανοουμένου, το αποτέλεσμα αυτού του διαχωρισμού είναι η αμάθεια.

Αυτά τα λέω λίγο για να αρχίσουμε να ξεμπλοκάρουμε σε σχέση με τα μεγάλα ζητήματα. Αυτό που λέμε παγκοσμιοποίηση, όπως αυτό που λέμε έθνος, είναι πράγματα προσπελάσιμα. Δηλαδή έχουν συγκροτηθεί ιστορικά, μέσα στην ιστορία, και μπορεί να τα διατρέξει όποιος θέλει, και να τα καταλάβει σε κάποιον βαθμό, αρκεί να διαβάσει ιστορία βάσει κάποιας μεθοδολογίας, και να εντάξει τα συμπεράσματά του σε κάποιο θεωρητικό σύστημα, που βεβαίως έχει να κάνει με τα πιστεύω του, την ψυχοσύνθεσή του, το πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό του περιβάλλον. Συνεπώς, ας μην τα φοβόμαστε. Όταν λέμε λέξεις βαρύγδουπες όπως ‘έθνος’, ‘καπιταλιστής’, ‘παγκοσμιοποίηση’, αυτά είναι πράγματα απτά. Μπορούμε να ανοίξουμε μέσα στα βιβλία και να τα βρούμε, να τα μεταχειριστούμε, να παίξουμε νοητικά μαζί τους. Αρκεί να μην είμαστε αλαζόνες, ισχυρογνώμονες, να μην νομίζουμε ότι μ’ ένα πασάλειμμα και με γενικότητες ότι μπορούμε να ξεμπερδέψουμε με τα προϊόντα της ιστορίας. Γιατί, πολύ απλά, αυτά είναι εξυπνώτερα από εμάς και θα μας εκδικηθούν διαψεύδοντάς μας πανηγυρικά.

Τελοσπάντων. Αυτά ως μια εισαγωγή. Το θέμα μας είναι έθνος και παγκοσμιοποίηση. Τι είναι λοιπόν η παγκοσμιοποίηση; Εδώ θα εισηγηθώ ένα σχήμα, θα επιχειρήσω μια αποσπασματική θεωρητική εξήγηση.

Η θεωρητική εξήγηση είναι ιστορική. Δηλαδή, καθόμαστε και βλέπουμε διαβάζοντας την ιστορία δύο πράγματα. Αφ’ ενός ότι η παγκοσμιοποίηση που βλέπουμε σήμερα, είναι δεμένη με τον καπιταλισμό, ότι αυτός είναι ένας από τους κυριότερους φορείς της –για να μην πούμε ο μοναδικός. Κι αφ’ ετέρου, ότι τις περισσότερες φορές, η ίδια η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή μιας αυτοκρατορικής συγκρότησης που βλέπει την κυριαρχία της να εξαπλώνεται συνεχώς, δίχως τέλος, έχει τις περισσότερες φορές απαντηθεί στη Δύση. Ακόμα και πριν τον καπιταλισμό, δηλαδή ας πούμε, με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Άρα η παγκοσμιοποίηση νοούμενη ως μια διαδικασία ατέρμωνης, καθολικής επέκτασης σχημάτων κυριαρχίας, είναι ένα δυτικό προϊόν ιστορικά. Αυτό ήδη μας λέει πολλά. Το συγκρατούμε όμως εδώ και θα επανέλθουμε.

Και βεβαίως, στη σύγχρονή της εκδοχή η παγκοσμιοποίηση είναι δεμένη με τον καπιταλισμό. Ας δούμε εδώ πώς ιστορικά έχει δεθεί με τον καπιταλισμό. Η μία η σκοπιά είναι εσωτερική. Αφορά στον ίδιο τον καπιταλισμό. Ορίσαμε την παγκοσμιοποίηση ως μια διαδικασία ατέρμωνης επέκτασης σχημάτων κυριαρχίας. Μια τέτοια διαδικασία, μπορούμε να την βρούμε στο θεμέλιο του καπιταλισμού. Αυτό, δηλαδή που ο Μάρξ μας λέει ότι συνιστά την Γενική Φόρμουλα του Κεφαλαίου, τη γενική του μορφή.

Υπάρχει μια διάκριση των εμπορευματικών και τον εμποροκρατικών κοινωνιών. Οι πρώτες δεν είναι καπιταλιστικές, ενώ οι δεύτερες άρχισαν να αναπτύσσονται στη Δύση από τον 11ο αιώνα κι έπειτα, και είναι οι καπιταλιστικές κοινωνίες. ΣΤις πρώτες, το εμπόρευμα κυκλοφορεί με αυτήν την μορφή: Εμπόρευμα-Χρήμα-Εμπόρευμα. Κάποιος παράγει ή κατέχει ένα εμπόρευμα, πηγαίνει στο παζάρι, το πουλάει, και αγοράζει κάτι άλλο που χρειάζεται. Μετά πάει σπίτι του και εκεί τελειώνει η κυκλοφορία των εμπορευμάτων. Η σφαίρα, δηλαδή, της κυκλοφορίας είναι πολύ περιορισμένη, αφορά ένα κομμάτι της ζωής πολύ μικρό.

ΣΤις δεύτερες, το πράγμα πάει ανάποδα. Μιλάμε για Χρήμα-Εμπόρευμα-Χρήμα. Εκεί ο έμπορος ξεκινάει με το χρήμα, αγοράζει κάτι, το πουλάει παραπάνω, αποκτά περισσότερα χρήματα, αγοράζει περισσότερα κ.ο.κ. Εδώ, πρόκειται για μια διαδικασία αυτόματη, με την έννοια ότι αυτό που κυριαρχεί είναι το χρήμα, και για να δουλέψει πρέπει να επεκτείνεται διαρκώς. Χρήμα, για περισσότερο χρήμα. Είναι μια διαδικασία που διαρκώς πρέπει να διευρύνει την εμπορευματική σφαίρα για να μπορέσει να λειτουργεί, κι άρα θα πρέπει να τροποποιεί τα πράγματα γύρω της, να τα καθιστά εμπορευματικά, προκειμένου να συνεχίσει. Είναι κι αυτή μια διαδικασία ατέρμωνης επέκτασης σχημάτων κυριαρχίας, της κυριαρχίας του εμπορεύματος, και γι’ αυτό έγινε κινητήρας της παγκοσμιοποίησης. Ένας κινητήρας η λειτουργία του οποίου δεν γνωρίζει όρια. Βεβαίως, όλα αυτά μπορεί να τα διατρέξει κανείς στο κεφάλαιο του Μαρξ.

Αλλά τούτω ‘δω δεν αρκεί. Είναι αρκετά οικονομίστικο να ισχυρίζεται κανείς ότι το εμπόρευμα εμπεριέχει μέσα του την παγκοσμιοποίηση, κι επίσης, είναι τόσο γενικό και απλουστευτικό που αν μέναμε εδώ θα είχαμε να κάνουμε με μια ταυτολογία. Ότι ο καπιταλισμός κουβάλησε την παγκοσμιοποίηση στις πλάτες του γιατί ήταν καπιταλισμός.

Το ερώτημα που στριφογυρίζουμε εδώ, και που το ζορίζουμε να βγει είναι ακριβώς το πως την κουβάλησε. Το πώς πέτυχε να γίνει ο κινητήρας της παγκοσμιοποίησης, το γιατί κανείς δεν τον σταμάτησε. Το υπό ποιές προϋποθέσεις έγινε, για να είμαστε απολύτως ακριβείς. Διότι αυτές οι προϋποθέσεις, είναι που συνιστούν, μαζί με τον κινητήρα που περιγράψαμε την ουσία της παγκοσμιοποίησης. Την ιστορική της ουσία.

Το Χρήμα-Εμπόρευμα-Χρήμα, προκειμένου να λειτουργήσει, θέλει δύο πράγματα. Αφ’ ενός, προαπαιτεί την ύπαρξη χρήματος, και μάλιστα σε μεγάλες ποσότητες, προκειμένου να τροφοδοτηθεί αυτή η διαδικασία σε μεγάλη κλίμακα. Το δεύτερο είναι ευνοϊκές συνθήκες, προκειμένου να αναπαραχθεί. Που σημαίνει δυνατότητα εγκαθίδρυσης δικτύων εμπορίων, παραγωγής, δυνατότητα συγκρότησης κοινού αγοραστών, και, επειδή όλα αυτά δεν συνέβησαν στο κενό, αλλά μέσα σε ταραγμένα ιστορικά περιβάλλοντα, ασφάλεια και σταθερότητα. Είναι αυτό που μαρξιστής Τζιοβάννι Αρίγκι, περιγράφει, χρησιμοποιώντας την προβληματική του Ντ. Χάρβεϋ, ως χώρο-χρονική ρύθμιση του κεφαλαίου.

Η χωρο-χρονική ρύθμιση του κεφαλαίου επιτυγχάνεται με έξω-οικονιμικά μέσα. Αυτά, συνιστούν το εργαστήρι μέσα στο οποίο παρήχθη στο δοκιμαστικό σωλήνα ο καπιταλισμός. Αλλά ιστορικά προϋπήρξαν από αυτόν, και του επέτρεψαν να υπάρξει.

Αυτή τις πέτυχε ο άνθρωπος, ο δυτικός για να είμαστε ιστορικά ακριβείς άνθρωπος του 13ου αιώνα με δύο πολύ γνώριμα και αγαπημένα στην ανθρωπότητα μέσα. Την βία και την κυριαρχία.

Ιστορικά, ο καπιταλισμός πρωτοσυγκροτήθηκε στις ιταλικές πόλεις-κράτη, δηλαδή, επειδή αυτές μέσω των σταυροφοριών έκλεψαν το χρήμα από εμάς, τους Έλληνες (άλωση 1204) και τους Άραβες του Μεσαίωνα, και δημιούργησαν έναν χώρο επιρροής στην Νοτιο-ανατολική Μεσόγειο, όπου μπορούσαν να αποσπάσουν αξίες, να βρουν φτηνά εργατικά χέρια, πρώτες ύλες κ.ο.κ. Κι εδώ, κολλάει και το συμπέρασμα του Γ. Καραμπελιά, που διαβάσαμε όλοι στο 1204, ότι η πρωταρχική συσσώρευση ξεκινάει από την κατάληψη του βυζαντινού ελλαδικού χώρου, τόσο δια της αρπαγής και της λεηλασίας, όσο και δια μέσω της εγκαθίδρυσης άνισων ανταλλαγών: Δηλαδή εκεί μου μας λέει ότι οι πρώτες αποικιακές φυτίες ζαχαροκάλαμου εγκαθιδρύθηκαν στη Κρήτη και την Κύπρο, ή τα κτήματα της μαστίχας στην Χίο, τα οποία τα κατείχε μια από τις πολύ πρωτόλιες Ανώνυμες Βενετσιάνικη Εταιρεία, αυτή των Τζουστινιάνι. Και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με το Κομμέρικιον, δηλαδή τον φόρο προστιθέμενης αξίας που πλήρωναν οι μη-δυτικοί μέσα στην Κωνσταντινούπολη και που τον είχαν επιβάλει οι Βενετοί κ.ο.κ.

Τότε, δηλαδή, τον 13ο αιώνα βλέπουμε ότι κάνει τα πρώτα του βήματα ένα κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον, έχει τάση έντονα εξωστρεφή, και συστηματοποιεί την καθυπόταξη των τριγύρω που επιτυγχάνει εγκαθιδρύοντας μοντέλα μόνιμης κοινωνικο-πολιτικής κυριαρχίας. Επομένως πρόκειται για ένα σύστημα δυνάμει διεθνικό μ’ αυτήν την έννοια, ότι δηλαδή διαστέλλεται ξεσπώντας βίαια, προκειμένου να εξάγει τον εαυτό του. Στα πλαίσια αυτής της εμπειρίας μπόρεσε και να συγκροτηθεί η μηχανή Χρήμα-Εμπόρευμα-Χρήμα.

Αυτή η μηχανή, βασίστηκε πάνω στην πολιτική κυριαρχία, και τη βία. Και από την άλλη, ως μηχανή, με αυτά τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε, μπόρεσε και συστηματοποίησε την πολιτική κυριαρχία και τη βία σ’ ένα μοντέλο, που να αντέχει στο χρόνο. Αυτή η διαλεκτική, νομίζω ότι είναι η πηγή η οποία συγκροτεί τον καπιταλισμό ως παγκόσμιο σύστημα, τελευταίο στάδιο του οποίου καλούμε την παγκοσμιοποίηση.

Από εκεί και πέρα, αναφέρω ότι η παρούσα θεωρητική πρόταση, ακολουθεί τον Αρίγκι, που λέει ότι διαδοχικές ηγεμονίες που ακολουθούσαν σε μια ιστορική σπείρα η μία την άλλη, ηγεμόνευσαν πάνω σ’ αυτό το μοντέλο, το εξέλιξαν και το τροποποίησαν. Αρχικά, ήταν δηλαδή οι ιταλικές πόλεις, οι οποίες τροφοδότησαν μέχρι και τις ισπανικές κατακτήσεις (Και είναι συμβολικό ότι ξέρουμε πως την Αμερική την ανακάλυψε ο Κολόμβος, αλλά ονομάστηκε έτσι από τον Αμέρικο Βεσπούκι, συμβολικό γιατί τα χέρια σ’ αυτό το δεύτερο αποικιακό σαφάρι των δυτικών, το μεγαλύτερο, τα είχαν βάλει οι ισπανοί, αλλά αρχικά, τα λεφτά τα είχαν τοποθετήσει οι ιταλοί τραπεζίτες), αργότερα ήταν οι Ολλανδικές πόλεις και η Ολλανδία, έπειτα η Μεγάλη Βρετανία, και τέλος οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Βεβαίως, η συγκρότηση του καπιταλισμού ως παγκόσμιο σύστημα προϋποθέτει και αντίστοιχες φαντασιακές θεσμίσεις, τροποποιήσεις σε επίπεδο πολιτιστικού παραδείγματος. Κι αυτές όμως είχαν, όπως και στο υλικό επίπεδο, αξιώσεις καθολικής κυριαρχίας.

Εννοώ την χρησιμοθηρία της Δύσης, του δυτικού πολιτισμού, αυτό που ξέρετε η σχολή της Φρανγκφούρτης ονομάζουν εργαλειακό λόγο. Δηλαδή την συστηματοποιημένη χρήση της ανθρώπινης νόησης, για την παραγωγή τεχνικής, εφαρμοσμένης δηλαδή γνώσης που μετασχηματίζει τον φυσικό κόσμο, σε υλικό, τεχνητό σώμα του ανθρώπου –σύμφωνα με την λογοτεχνικά υπέροχη ρήση του Μαρξ.

Κι εδώ ο 13ος αιώνας έπαιξε πολύ καθοριστικό ρόλο, με τον Θωμά Ακινάτη, ο οποίος επέτρεψε θεολογικά την λειτουργία του Λόγου, μέσα στο περιβάλλον της πίστης. Δηλαδή είπε, ότι χονδρικά μπορεί τα πολύ βασικά να μην μπορούμε να τα εξηγήσουμε, τα πρώτα αίτια, δηλαδή την ουσία του κόσμου, του θεού, κλπ, κι αυτό έγκειται στην αποκάλυψη της πίστης, αλλά ότι μπορούμε κάλλιστα να ερμηνεύσουμε τα ενεργήματα του Θεού λογικά. Έτσι, άνοιξε ένα παραθυράκι στη Μεσαιωνική Θεολογία προς αυτό που θα ονομάζαμε διαφωτισμό. Αλλά τώρα ξεφεύγουμε πολύ μακριά σε σχέση με αυτά που εισηγούμαστε.

Σημασία έχει να δούμε πως την ίδια στιγμή η Δύση συγκροτείται οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά προς αυτό που αργότερα θα γνωρίσουμε ως νεωτερικό καπιταλιστικό παγκόσμιο σύστημα. Αναμφίβολα, ο 13ος αιώνας είδε να αναδύεται μια γενικευμένη ροπή της Δύσης προς το καθολικό, η οποία αποτελεί την βάση της παγκοσμιοποίησης που βιώνουμε σήμερα.

Νομίζω ότι ο σκελετός αυτού που θα μπορούσε να αποτελέσει ένα θεωρητικό σχήμα, έχει ολοκληρωθεί. Από εκεί και πέρα, μπορούμε να κάνουμε ορισμένα σχόλια.

α) Η τάση για κυριαρχία εγγράφεται ιστορικά από πολύ νωρίς στο Δυτικό φαντασιακό. Ας δούμε τον τρόπο με τον οποίον αναπτύσσεται η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το αναπτυξιακό μοντέλο ακολουθάει το μοντέλο του πανοπτικού. Δηλαδή, η Ρώμη στο κέντρο και δρόμοι που οδηγούν προς αυτήν και φτάνουν μέχρι την τελευταία γωνιά της Αυτοκρατορίας. Δρόμοι, όχι κύρια ως δίαυλοι εμπορευμάτων, αλλά ως δίαυλοι στρατευμάτων. Γιατί αν δούμε, οι διαδικασίες ανασυγκρότησης της Ρώμης σ’ ένα ανώτερο οργανωτικό-κοινωνικό-πολιτιστικό επίπεδο,  οι διαδικασίες διαμόρφωσης δηλαδή της κλασσικής Ρώμης, και ο αγώνας που ξεκινάει αυτή για να υποτάξει αρχικά τον ιταλικό χώρο, κι έπειτα σχεδόν όλο τον γνωστό κόσμο, ξεκινούν μαζί. Υπάρχει δηλαδή από τότε έντονο το στοιχείο της εξωστρέφειας, με την έννοια ότι οι εσωτερικές εξελίξεις καθορίζονται από τον βαθμό επιτυχίας της διεύρυνσης των σφαιρών επιρροής του ρωμαϊκού κόσμου. Γι’ αυτό και όταν παύει να διευρύνεται, ξεκινάει αργά αλλά σταθερά η ίδια του η παρακμή.

Πάντοτε, κι ας μην το ξεχνάμε αυτό, η πρωταρχική συσσώρευση της παγκόσμιας κυριαρχίας των Δυτικών ήταν στρατιωτικοί. Τόσο στο Βυζάντιο και στην Μέση Ανατολή, όσο και στην Αμερική, ήταν οι ιεραπόστολοι με το ξίφος που άνοιξαν τον δρόμο στους πιονέρους εμπόρους, όχι το αντίθετο. Σ’ αυτό το σημείο, ο Μαρξ αντιστρέφει λίγο, εξαιτίας του οικονομισμού του, την πραγματικότητα όταν λέει ότι ‘η βία είναι οικονομικό μέγεθος’. Εν πάσει περιπτώσει θα μπορούσε να είναι θέμα οπτικής. Πιστεύω όμως, και ότι αυτό θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε, ότι πολύ συχνότερα αποφασίζει το Ξίφος, παρά η τσέπη. όπως αλλιώς το έθεσε ο Μάο, η εξουσία βρίσκεται στην κάνη του ντουφεκιού.

β) Για την συσχέτιση της τεχνικής, του εργαλειακού λόγου και της κυριαρχίας, μπορεί να διαβάσει κανείς τον Λούις Μάμφορντ, ο Μύθος της Μηχανής. Έχει σημασία ότι, όλα αυτά, και γενικά ο τρόπος με τον οποίον αντιμετώπισε η Δύση τη γνώση και τον Λόγο, έπαιξε πολύ μεγάλη σημασία στην ολοκλήρωση του νεωτερικού παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Δίχως αυτήν, η βιομηχανική επανάσταση δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Προσοχή. Όταν λέμε Βιομηχανική Επανάσταση, εννοούμε την απαρχή της κυριαρχίας της μηχανής στην παραγωγή, και παραπέρα των αυτοματισμών στην κοινωνική μας ζωή. Δεν εννοούμε το τυπικό, δηλαδή, αυτό που θαυμάζουν οι καθηγητές μας τις επιστήμες, την ατμομηχανή κ.ο.κ.

Ας κάνουμε μια διάκριση εδώ. Αυτά είναι άλλα φρούτα. Δηλαδή, η μηχανή ως ατμομηχανή, όχι με την ίδια ένταση και τον ίδιο βαθμό, θα μπορούσε να υπάρξει και δίχως την βιομηχανική επανάσταση. Όπως για παράδειγμα υπήρχε η πυρίτιδα στην Κίνα, ή όπως υπήρχαν πρότυπες ατμομηχανές, του Ήρωνα ας πούμε, στην αρχαιότητα.

Επίσης, η θεαματική βελτίωση της ποιότητας ζωής δεν ταυτίζεται με την βιομηχανική επανάσταση. Ίσα-ίσα, ένα μεγάλο κομμάτι από αυτήν υπήρξε πριν από την βιομηχανική επανάσταση. Διότι στη Δύση, συνέβησαν δύο επαναστάσεις, που η μία διαδέχτηκε την άλλη. Η μία ήταν η επανάσταση της Μανιφακτούρας, δηλαδή μια εντατικοποίηση της ανθρώπινης εργασίας μέσα από την διεύρυνση των συνεργατικών και των κοινοτικών θεσμών στις ελεύθερες πόλεις του ύστερου Μεσαίωνα (μπορεί κανείς να διαβάσει γι’ αυτές στην αλληλοβοήθεια του Κροπότκιν, εκδόσεις Καστανιώτη). Η επανάσταση της μανιφακτούρας, συνέβη και σ’ άλλα μέρη του πλανήτη. Ας πούμε στην Κίνα. Έτσι εισηγείται ο Καόυρου Σουγκιχάρα, μια επανάσταση η οποία ανακόπηκε βίαια από την αποικιοκρατία, αλλά που διαμόρφωσε υπόγεια πραγματικότητες οι οποίες ευθύνονται διαδοχικά, τόσο για την κινέζικη επανάσταση, όσο και για την εντυπωσιακή άνοδο της Κίνας τα τελευταία 20 χρόνια. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, πρέπει να διακρίνουμε τις δύο επαναστάσεις, και να σημειώσουμε ότι η συνεργατική επανάσταση της μανιφακτούρας δημιούργησε τέτοια ποσά κοινωνικού κεφαλαίου, δηλαδή υποδομές, βελτίωση της ποιότητας ζωής, πύκνωση της επικοινωνίας των ανθρώπων, κοινοτισμό κ.ο.κ., που επέτρεψαν στην εκτόξευση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής μέσα στις πόλεις. Αυτά τα συγκρατούμε για να δούμε τι σημαίνει τάση του δυτικού καπιταλιστικού συστήματος να απαλλοτριώνει και να κλέβει πλούτο που δεν δημιούργησε εκείνο. Αυτά μόνο εν τάχει μπορώ να τα θίξω εδώ, αλλά έχουν πολύ μεγάλη σημασία να τα συζητήσουμε.

Γ) Τέλος, ένα τελευταίο. Όλα αυτά που είπαμε για την χώρο-χρονική ρύθμιση του κεφαλαίου, μας οδηγούν σε ένα θεωρητικό σχήμα, που το κεφάλαιο δεν το βλέπουμε μόνο ως μια οικονομική διαδικασία, αλλά ως έναν γιγαντιαίο φορέα κοινωνικής μηχανικής. Αυτό το σχήμα, ξεκινάει από την παρατήρηση του Κάρλ Πολανύ, ότι οι οικονομίες της αγοράς απαιτούν και τις κοινωνίες της αγοράς, και μπορεί να φτάσει πάρα πολύ μακριά. θα χρειαστεί δε, όταν συζητάμε για την σχέση της εθνικής ταυτότητας με το κεφάλαιο και την παγκοσμιοποίηση.

Φεβρουαρίου 10, 2010

Δημοσιεύθηκε στο  http://ithageneis.wordpress.com 

Posted in Ιστορία | Leave a Comment »

Η ελληνική «Βαβυλωνία» ζει και βασιλεύει Διάλεκτοι και γλωσσικά ιδιώματα που ταξίδεψαν στους αιώνες από στόμα σε στόμα μιλιούνται σε αρκετές περιοχές

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Φεβρουαρίου 2010

 Μαρία Λίλα mlila@dolnet.gr 

 

▅ «Αν και κάθε χωριό του Πόντου τα  μιλούσε διαφορετικά, μπορούσαμε να  καταλάβουμε τι έλεγε ο καθένας», λέει  ο Αχιλλέας Ασλανίδης

«Μένε σπαλτς απόθεν εξέβες και στα ελληνικά, για να καταλάβεις, σημαίνει να μην ξεχάσεις από πού είσαι», λέει στα «ΝΕΑ» μία από τις παλιές δόξες του ποδοσφαίρου, ο Αχιλλέας Ασλανίδης, που γεννήθηκε

στην Καλαμαριά, ζει στην Αθήνα και κατάγεται από τον Πόντο.

Την ποντιακή τη μιλούσε η καλομάνα του, η γιαγιά του από τη μάνα του, όπως εξηγεί, και «ντεμετέτς ακαλάτζεβεν» όλα τα παιδιά στη γειτονιά του την ήξεραν και την κράτησαν ζωντανή στη μνήμη του. «Αν και κάθε χωριό του Πόντου τα μιλούσε διαφορετικά, μπορούσαμε να καταλάβουμε τι έλεγε ο καθένας και οι παλιότεροι ανάλογα με τα λόγια καταλάβαιναν την καταγωγή των ανθρώπων», τονίζει ο ίδιος, ενώ η σύζυγός του, «η γαρή μ΄» όπως την αποκαλεί, κ. Μαρία Κυβρακίδου συμπληρώνει ότι οι νέοι πια δεν τα μιλούν και λίγο τα καταλαβαίνουν. «Γεννήθηκα στη Σαμψούντα και δεν κρύβω το γεγονός πως ακόμη συγκινούμαι όταν ακούω κάποιον να μιλά τούρκικα. Ήταν η γλώσσα των παιδικών μου χρόνων μαζί με τα ποντιακά και όχι μόνο την καταλαβαίνω, αλλά την έχω συνδέσει με εικόνες, γεύσεις και μυρωδιές», λέει.
Τα ποντιακά, μαζί με τα τσακώνικα, τα καππαδοκικά και τα ελληνικά της Κάτω Ιταλίας ανήκουν στις τέσσερις διαλέκτους της ελληνικής γλώσσας, ενώ τα κυπριακά και τα κρητικά βρίσκονται ανάμεσα στις διαλέκτους και τα γλωσσικά ιδιώματα, τα οποία είναι δεκάδες ακόμη στη χώρα μας. Όπως αρκετές είναι και οι μειονοτικές γλώσσες: τα τούρκικα, τα αρβανίτικα, τα σλαβομακεδονικά, τα βλάχικα και τα πομάκικα.
«Η γλώσσα κρύβει κι ανάβει πάθη. Η δική μας, η νεοελληνική, πέρασε πολλά κι ακόμα και τώρα οι ειδικοί δεν συμφωνούν για τα κριτήρια που θα μπορούσαν να την… τακτοποιήσουν σε διαλέκτους, γι΄ αυτό και ο όρος ντοπιολαλιά υιοθετήθηκε κι αφήνει ευχαριστημένους τους περισσότερους με την ασάφεια που τον χαρακτηρίζει», λέει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Κοινωνιογλωσ- σολογίας του Πανεπι- στημίου

Αιγαίου κ. Κώστας Κανάκης.
«Ονομάζουμε συνήθως γλώσσα μια ποικιλία, η οποία περιγράφεται ως πρότυπη σε γραμματικές και λεξικά, επιτελεί δημόσιες λειτουργίες και διδάσκεται στην Εκπαίδευση, ενώ ο όρος διάλεκτος (γεωγραφική ή κοινωνική) χρησιμοποιείται για ποικιλίες που δεν έχουν παγιωμένη γραπτή μορφή ή παράδοση, δεν επιτελούν δημόσιες και επίσημες λειτουργίες και δεν διδάσκονται στην Εκπαίδευση. Πρόκειται για λειτουργική διαφοροποίηση», αποσαφηνίζει η καθηγήτρια Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μάρω Κακριδή- Φερράρι.
Τσάκωνες και Αρβανίτες
«Α σάτι εμπάιτ σε το φτερενίσι» είναι μία έκφραση στα τσακώνικα που υποδηλώνει την κόρη για παντρειά και σημαίνει ότι η κόρη ανέβηκε στην αγριοφιστικιά. Τη χρησιμοποιούν ακόμη στα χωριά της Κυνουρίας όπου μιλούν τσακώνικα, ενώ στα αρβανιτοχώρια της Αττικής και της Βοιωτίας συνήθιζαν να σηκώνουν όρθιο ένα κεραμίδι από την άκρη της στέγης του σπιτιού για να δηλώσει η οικογένεια πως υπάρχει κόρη της παντρειάς.

Με «Μιρ έρδε» μάς είπαν στο Κριεκούκι το «καλώς ορίσατε, γυναίκες και άνδρες» που μιλούν καλά ακόμη τα αρβανίτικα. «Κριεκούκι είναι δύο λέξεις. Κρίε σημαίνει κεφάλι και κούκι το κόκκινο, δηλαδή ερυθρές κεφαλές, όπως ήταν και η παλαιότερη ονομασία του χωριού μας, που τώρα λέγεται Ερυθρές», εξηγεί ο κ. Χρήστος Οικονόμου. «Το ξέρετε πως δεν υπάρχει η λέξη ευχαριστώ στα αρβανίτικα αν και υπάρχει και στα αλβανικά και τα ελληνικά;», ρωτάει η κ. Ζωή Γκιόκα που έχει αρτοποιείο στο Κριεκούκι. «Συνήθως λέμε ευχαριστώ τσουμ, δηλαδή πολύ, ενώ δεν είναι λίγοι που ρωτούν «κε μπουκ;», δηλαδή έχεις ψωμί, «καμ» απαντώ, δηλαδή ότι έχω και «σκαμ» ότι δεν έχω».

«»Σκα τσάι σκα σκολιό»» λέγαμε παιδιά και το λένε ακόμα», συμπληρώνει ο κ. Κωνσταντίνος Γεωργίου, φράση που σημαίνει πως αν δεν έχει τσάι δεν πάω σχολείο.

Τα μεσολογγίτικα
Για τη βραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών συγγραφέα κ. Ακακία Κορδόση, οι διάλεκτοι και τα γλωσσικά ιδιώματα αποτελούν «το αλάτι της γλώσσας» που από τον καθωσπρεπισμό, την ξενομανία και την τηλοψία κινδυνεύει να εξαφανιστεί καθιστώντας… άνοστη την τρέχουσα νεοελληνική. Για να μη χαθεί άλλωστε η νοστιμιά της, η ίδια έχει γράψει μεταξύ άλλων το βιβλίο «Μιλήστε μεσολογγίτικα» με 1.800 ιδιωματικές λέξεις και εκφράσεις. «Με κολπάρ΄σες κιο μούχες πει πως δεν θάβγαινες. (Με τρόμαξες αν και μου ΄χες πει πως δεν θα ΄βγαινες). Πώς βγήκες τώρα με κιάσο;

(θόρυβο)», λένε στα μεσολογγίτικα, δανειζόμενοι πολλές λέξεις από τα ιταλικά και τα τούρκικα.
Η διάλεκτος δεν έχει συνήθως γραπτή μορφή, δεν είναι κωδικοποιημένη και το πεδίο χρήσης της είναι αυτό της καθημερινής ζωής μιας σχετικά μικρής ομάδας ομιλητών, οι οποίοι συχνά δεν έχουν ιδιαίτερη μόρφωση και δεν παρουσιάζουν γεωγραφική ή κοινωνική κινητικότητα. Επίσης, συμβαίνει συνήθως η καθιερωμένη γλώσσα να χρησιμοποιείται από ανθρώπους που γνωρίζουν διαφορετικές διαλέκτους παράλληλα με τη διάλεκτό τους, είτε σε επίσημες μορφές επικοινωνίας είτε ως γλώσσα συνεννόησης. Έτσι, αυτή η δεύτερη πτυχή της σχέσης γλώσσαςδιαλέκτου ενέχει κάποιες φορές τον κίνδυνο να θεωρηθεί η διάλεκτος ως αποκλίνουσα από τη νόρμα γλωσσική μορφή, με αποτέλεσμα να γίνεται αντικείμενο αξιολογικών κρίσεων (όπως ότι η διάλεκτος δεν είναι γλώσσα ή ότι διαλέκτους μιλούν οι χωριάτες, οι αμόρφωτοι, οι άξεστοι).
Κρήτη και Κύπρος
Υπάρχουν όμως και υποδιαιρέσεις της γλώσσας με βάση την προφορά, δηλαδή την εκφορά του λόγου. «Κάτω από αυτόν τον διαχωρισμό θα έλεγα ότι η κρητική και η κυπριακή γλώσσα είναι οι πιο ισχυρές σήμερα στην Ελλάδα, στους ηλικιωμένους όμως περισσότερο», τονίζει ο κ. Κοντοσόπουλος. «Στη δεκαετία του 1960 η μετανάστευση εντός και εκτός ελληνικών συνόρων και κυρίως η αστυφιλία έσπασε την προφορική παράδοση που μετέφερε τα ιδιώματα και τις διαλέκτους από γενιά σε γενιά με αποτέλεσμα να χαθούν αρκετά στοιχεία τους», προσθέτει.

«Πολλές φορές, ορισμένα γεωγραφικά διαλεκτικά χαρακτηριστικά προσλαμβάνουν κοινωνικό νόημα, χαρακτηρίζοντας αρνητικά τους ομιλητές τους στα μάτια της κοινότητας. Αυτό συμβαίνει όταν π.χ. οι ομιλητές μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής διαλέκτου εντάσσονται στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα άλλης περιοχής και ο τρόπος ομιλίας τους γίνεται αντιληπτός ως σύμβολο της χαμηλής κοινωνικής τους θέσης», επισημαίνει η κ. Κακριδή.

«Μόνον η τουρκική γλώσσα έχει προνομιακή μεταχείριση σε σύγκριση με τις υπόλοιπες μειονοτικές γλώσσες που μιλιούνται στη χώρα μας», επισημαίνει ο ερευνητής του Κέντρου Ερεύνης Νεοελληνικών Διαλέκτων και Ιδιωμάτων της Ακαδημίας Αθηνών κ. Σταμάτης Μπέης. «Μόνο γι΄ αυτήν υπάρχουν σχολεία και διδάσκεται, καθώς αποτελεί τη μόνη επίσημα αναγνωρισμένη μειονοτική γλώσσα και μιλιέται από την πλειονότητα του μουσουλμανικού πληθυσμού της Δυτικής Θράκης και ορισμένους κατοίκους στη Ρόδο και την Κω».

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις, ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Θράκης αποτελείται από 60.000

τουρκόφωνους, 40.000 πομάκους και 22.000 τσιγγάνους. Τα πομακικά, αν και είναι γλώσσα που μοιάζει περισσότερο με τη βουλγαρική, συνηθίζεται να συγχέονται λανθασμένα με τα τούρκικα.

ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ

Τσακώνικα, ποντιακά, αρβανίτικα, γκρεκάνικα και πολλά γλωσσικά ιδιώματα είναι το «αλάτι της γλώσσας»

Άντρα μου πάει…
ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ περίπτωση είναι τα γκρεκάνικα, μια διάλεκτος ελληνικών και ιταλικών στοιχείων που μιλιέται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σε περιοχές της Κάτω Ιταλίας. «Εβώ πάντα σε σένα πενσέω/ Γιατί σένα φσυχή μου ΄γαπώ/ τσαι που πάω, που σύρνω, που στέω/ στην καρδιά μου πάντα σένα βαστώ» (ελληνικά: Εγώ πάντα εσένα σκέφτομαι/ γιατί εσένα ψυχή μου αγαπώ/ και όπου πάω, όπου σέρνομαι, όπου στέκομαι/ στην καρδιά μου πάντα εσένα βαστώ) λέει το γκρεκάνικο τραγούδι που έχει τον τίτλο «Καληνύφτα», δηλαδή: Καληνύχτα.
Γνωστότερο στην Ελλάδα είναι το πολυτραγουδισμένο «Άντρα μου πάει» με τη συγκινητική επωδό:

«Πένσεω στο σκοτεινό και στη μινιέρα που πολεμώντα ετσεί πεθαίνει ο γένο» (νεοελληνικά: Σκέφτομαι το σκοτεινό ορυχείο, όπου δουλεύοντας εκεί πεθαίνει ο κόσμος). Αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι του τραγουδιού που δείχνει τον σπαραγμό των γυναικών καθώς φεύγουν οι άνδρες τους μετανάστες στη Γερμανία.

Σύμφωνα με έρευνα που διενήργησε το Ευρωπαϊκό Γραφείο για τις Λιγότερο Χρησιμοποιούμενες Γλώσσες, τα γκρεκάνικα (grico)

μιλιούνται περίπου από 10.000-

12.000 ανθρώπους στα ελληνόφωνα χωριά της Καλαβρίας και του Σαλέντο.

«Την τρομάρα τη λέγαμε σπαβέντο και το γλέντι φαρομανίδι»

«ΜΕ ΣΠΑΒΕΝΤΑΡΙΣΕΣ, μπονόρα μπονόρα και λάμπαξα», θα πουν σε ανάλογη περίσταση οι Λευκαδίτες, σύμφωνα με τον ηθοποιό Ηλία Λογοθέτη, ο οποίος αν και κατάγεται από τη Λευκάδα ερμήνευσε μοναδικά το Ζακυνθινό αστυνόμο Νιόνιο Φάντε, στην κλασική ελληνική ταινία «Βαβυλωνία» (1970). Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Δημητρίου Βυζαντίου, που γράφτηκε λίγα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821- το 1835- η ταινία αποτυπώνει με ακρίβεια και σκωπτική διάθεση την πολυγλωσσία και την συνακόλουθη ασυνεννοησία που επικρατούσε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος.
«Αφήτε να περάσ΄ ένα μομέντο ακόμα», λέει ο Φάντες ενώ ο στρατιώτης του αναγγέλει ότι έρχεται ένα όρντινο τση Διοίκησης. «Πάρτε τ΄ απ΄ τα χέργια του, και φερμάρετε εδώ. Μην αλαργεύετε σ΄ αυτές τσι ώρες, μπα και μας εύρη κανένα ατσιντέντε», είναι μία από τις πολλές χαρακτηριστικές ατάκες του έργου που παίζεται μέχρι σήμερα σε θεατρικές σκηνές, με μεγάλη επιτυχία.
«Δυστυχώς, οι νέοι έπαψαν να τα μιλούν τα ιδιώματα και γρήγορα θα εκλείψουν και από τα Επτάνησα», σημειώνει ο κ. Λογοθέτης. «Στη Λευκάδα είχαμε μια δική μας γλώσσα με βενετσιάνικα δάνεια που χάνονται.

Την τρομάρα τη λέγαμε σπαβέντο και το γλέντι φαρομανίδι, όμως, τα νέα παιδιά δεν έχουν ακούσματα και μνήμες για να συνεχίσουν να φτιάχνουν δικές τους λέξεις κρατώντας την πλούσια παρακαταθήκη των παππούδων τους. Μόνον οι καντάδες κρατούν ακόμα».

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Πως οι αμερικάνικες τράπεζες υποδαύλισαν την ελληνική κρίση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 15 Φεβρουαρίου 2010

Μέγα θέμα για τη δράση των επενδυτικών τραπεζών της Wall Street και δη για μια εκ των κορυφαίων, της Goldman Sachs, αποκαλύπτει σήμερα η αμερικανική εφημερίδα New York Times. Που επισημαίνει ότι η γνωστή, καταστροφική τακτική των subprime δανείων, αυτή ακριβώς η πρακτική που ευθύνεται για την χειρότερη κρίση στην αμερικανική οικονομία εδώ κι έναν αιώνα, ακολουθήθηκε από τις μεγάλες αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες και στην περίπτωση της Ελλάδας, με την υιοθέτηση σύνθετων προϊόντων που επέτρεπαν στο ελληνικό Δημόσιο να αποκρύπτει μέρος του εξωτερικού χρέους της χώρας, στην ουσία «πουλώντας» το σε επενδυτικές και «εξαφανίζοντάς» το από τα επίσημα στατιστικά στοιχεία που έστελνε η ΕΣΥΕ στις Βρυξέλλες. Πρακτική που κατά την εφημερίδα είχε ακολουθηθεί σε περισσότερες από μία περιπτώσεις, τόσο πριν, όσο και μετά το 2001, χρονιά κατά την οποία η Κομισιόν απαγόρευσε στα κράτη μέλη της ΟΝΕ να ακολουθούν αυτή τη «δημιουργική λογιστική» …

Συγκεκριμένα, το δημοσίευμα των NYTimes αποκαλύπτει πως το ελληνικό δημόσιο είχε πολλάκις «συνεργαστεί» με την Goldman Sachs αποκρύπτοντας εμμέσως πλην αποτελεσματικώς (!) δεκάδες δισεκατομμυρίων ευρώ από το εξωτερικό χρέος. Τακτική που τελικώς «κόλλησε» στην τελευταία χρονικά «επίσκεψη» του επικεφαλής της εταιρίας, του προέδρου της Goldman Sachs Gary D. Cohn, ο οποίος αφίχθη τον περασμένο Νοέμβρη στην Αθήνα για να «ενημερώσει» τον τότε νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου για τη «συνεργασία» της εταιρίας του με τις ελληνικές κυβερνήσεις στο συγκεκριμένο τομέα. Όταν όμως εισέπραξε μια ηχηρή άρνηση εκ μέρους του κυρίου Παπανδρέου, επέστρεψε στις ΗΠΑ και έκτοτε «ουδέποτε εκφράστηκε με καλά λόγια για την Ελλάδα, ούτε εμφανιζόταν αισιόδοξος για τις προοπτικές της οικονομίας της» …

Εκείνο που είχε προσπαθήσει να «πουλήσει» και στον Γιώργο Παπανδρέου ο μίστερ Κον ήταν ένα συγκεκριμένο χρηματοοικονομικό εργαλείο που επέτρεπε την … «εξωλογιστική ρύθμιση» μέρους του κρατικού χρέους. Η Goldman έδινε μετρητά μπροστά στο ελληνικό Δημόσιο και έπαιρνε τα δικαιώματα των μελλοντικών πληρωμών του Δημοσίου σε τομείς όπως η Υγεία. Έτσι το μεν Δημόσιο «έκρυβε» χρέος, η δε τράπεζα απολάμβανε μελλοντικών υπεραξιών. Το «ωραίο» στην όλη υπόθεση είναι ότι αυτός ο τρόπος συναλλαγής πέρναγε στα χαρτιά ως «συναλλαγματική συναλλαγή» κι όχι ως δάνειο, επομένως δεν υπήρχε υποχρέωση αναφοράς του στις κοινοτικές εποπτικές αρχές. Με δυο λόγια το χρέος παρέμενε υπαρκτό, αλλά μετατίθετο χρονικά…

Το δημοσίευμα μάλιστα κάνει λόγο για τουλάχιστον δύο περιπτώσεις που ακολουθήθηκε αυτή η πρακτική στην Ελλάδα και για δεκάδες τέτοιες συμφωνίες μεταξύ τόσο της Goldman Sachs, όσο και της JPMorgan Chase με διάφορες ευρωπαϊκές χώρες τα τελευταία χρόνια. Οι «ελληνικές» συμφωνίες μάλιστα είχαν και τα κωδικά ονόματα «Αίολος» και «Αριάδνη» και χρονολογούνται στο 2005 και στο 2008, με ανταλλάγματα μάλιστα τα μελλοντικά έσοδα του Δημοσίου από τα τέλη αεροδρομίων και από τα έσοδα των τυχερών παιχνιδιών (μέσω ΟΠΑΠ;)

Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι πρακτικές είχαν ρητώς απαγορευθεί στη χρονική περίοδο που τέτοιες συμφωνίες συνήφθησαν μεταξύ του ελληνικού Δημοσίου και των αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών. Οι αναλυτές μάλιστα εκτιμούν ότι η Goldman αποκόμιζε προμήθειες άνω των 300 εκατομμυρίων δολαρίων ανά συμφωνία.

Οπότε και εξηγείται σαφώς το γιατί όλη αυτή η πολεμική εναντίον της Ελλάδας όταν ο μίστερ Κον «έφαγε» πόρτα από τον Γιώργο Παπανδρέου τον περασμένο Νοέμβρη …

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
Η Wall Street και οι «καρχαρίες» των τραπεζών υποδαύλισαν για χρόνια την κρίση, διόγκωσαν το χρέος της Ελλάδας και οδήγησαν την ελληνική οικονομία ακόμα πιο βαθιά στον πάτο του βαρελιού!

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τι γλώσσα μου έδωσαν; Eλληνική;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Φεβρουαρίου 2010

Hellenic Quest λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους.  
Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας..
 
Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ Apple, o Πρόεδρος της οποίας Τζον Σκάλι είπε σχετικά: Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν’ αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ’ όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει.
 
Με άλλα λόγια, πρόκειται για μιαν εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων.
 
Άλλη συναφής εκδήλωση: Οι Άγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν Αρχαία Ελληνικά επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργανώσεως και διαχειρίσεως επιχειρήσεων.
 
Σε αυτό το συμπέρασμα ήδη οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών ότι η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες.
 
Γι’ αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνο στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργανώσεως και διοικήσεως ..
 
Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρμάιν της Καλιφόρνια να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκαν η γλωσσολόγος -Ελληνίστρια- Μακ Ντόναλι και οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι.
 
Στον Η/Υ Ίμυκο αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300..000 τεχνικούς όρους, δηλαδή σαν γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας. Στον Ίμυκο ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο συνεχίζεται.
 
Μιλώντας γι’ αυτό ο καθηγητής Μπρούνερ είπε: Σε όποιον απορεί γιατί τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής απαντούμε: Μα πρόκειται για τη γλώσσα των προγόνων μας. Και η επαφή μας μ’ αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας .
 
Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90 εκατομμύρια, έναντι 9 εκατομμυρίων της λατινικής.
 
Το ενδιαφέρον για την Ελληνική προέκυψε από τη διαπίστωση των επιστημόνων πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως νοηματική γλώσσα μόνον την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν σημειολογικές .
 
Νοηματική γλώσσα θεωρείται η γλώσσα στην οποία το σημαίνον, δηλαδή η λέξη, και το σημαινόμενο, δηλαδή αυτό, που η λέξη εκφράζει (πράγμα, ιδέα, κατάσταση), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ σημειολογική είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το αμ πράγμα (σημαινόμενο) εννοείται με το αμ (σημαίνον).
 
Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν πρωτογένεια, ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές, σημαίνουν, δηλαδή, κάτι, απλώς επειδή έτσι ‘συμφωνήθηκε’ μεταξύ εκείνων που την χρησιμοποιούν.
 
ΟΛΕΣ οι λέξεις στην Ελληνική ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ, π.χ. η λέξη ενθουσιασμός = εν-Θεώ,
γεωμετρία = γη +μετρώ, προφητεία = προ + φάω, άνθρωπος = ο άναρθρων (ο
αρθρώνων λόγο).
 
Έχουμε δηλαδή αιτιώδη σχέση μεταξύ λέξεως-πράγματος, πράγμα ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες. Τα πιο τέλεια προγράμματα Ίμυκος , Γνώσεις και Νεύτων αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της Ελληνικής σε ολοκληρώματα και σε τέλεια σχήματα παραστατικής, πράγμα που αδυνατούν να κάνουν για τις άλλες γλώσσες.
 
Και τούτο επειδή η Ελληνική έχει μαθηματική δομή που επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική τους απεικόνιση. 
 
Ιδιαιτέρως χρήσιμα είναι τα ελληνικά προσφύματα ΟΠΩΣ : τηλέ , λάνδη
=…LAND, ΓΕΩ…,νάνο, μίκρο, μέγα, σκοπό….ισμός, ΗΛΕΚΤΡΟ….., κυκλο……,
ΦΩΝΟ…., ΜΑΚΡΟ…., ΜΙΚΡΟ……., ΔΙΣΚΟ…., ΓΡΑΦΟ…, ΓΡΑΜΜΑ…., ΣΥΝ…,
ΣΥΜ…, κ.λπ…
 
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ : ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ C D = COMPACT DISK = ΣΥΜΠΑΚΤΩΜΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΣ
 
Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική γλώσσα «μη οριακή», δηλαδή ότι μόνο σ’ αυτή δεν υπάρχουν όρια και γι’ αυτό είναι αναγκαία στις νέες επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική και άλλες.
 
Αυτές οι επιστήμες μόνο στην Ελληνική γλώσσα βρίσκουν τις νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί να προχωρήσει.
 
Γι’ αυτούς τους λόγους οι Ισπανοί Ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική ως η επίσημη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διότι το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική είναι σα να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα.
 
Προωθήστε αυτό το μήνυμα! Όχι για λόγους σοβινιστικούς, Μα για να μαθαίνουμε σιγά- σιγά την αλήθεια !

 

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

«Οι Έλληνες πρέπει να πολεμήσουν τη νεοφιλελεύθερη Ε.Ε.»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Φεβρουαρίου 2010

Οι Έλληνες είναι υπερήφανος λαός. Βομβαρδίζονται συνεχώς και αδιαλείπτως από τα ΜΜΕ, την κυβέρνηση και ευεπηρέαστους ακαδημαϊκούς, που αποσκοπούν να τους κάνουν να πιστέψουν πως είναι υπεύθυνοι για τις αποτυχίες ενός συστήματος υπέρ του οποίου ουδείς ψήφισε ποτέ. Εδώ στη Βρετανία χρησιμοποιούμε επίσης τη φράση «δεν υπάρχει άλλη λύση». Όμως πάντα υπάρχει άλλη λύση. Η σημερινή δύσκολη κατάστασή τους θέτει τούς Έλληνες στην πρώτη γραμμή μιας ευρύτερης επίθεσης βασισμένης στις ευρωπαϊκές αρχές της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης, που πάντα είχαν μια δόση ρητορείας, αλλά τώρα παραβιάζονται σε όλο το εύρος τους. Το ιδανικό θα ήταν η κυβέρνηση να ξεχάσει την ψεύτικη ορθοδοξία που καθιστά την Ελλάδα τόσο κυρίαρχη όσο είναι το Ιράκ και να καλέσει στη δημιουργία ενός εθνικού μετώπου αντίστασης στη βάρβαρη επίθεση. Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να διεγείρει την εθνική υπερηφάνεια και μια αίσθηση αδικίας. Θα μπορούσε να εκτρέψει τον ελληνικό εθνικισμό από την πρόσφατη ακραία, δεξιά, ξενοφοβική παθολογία του προς κάτι πλησιέστερο προς την ελληνική παράδοση: την υπεράσπιση της δημοκρατίας.

Κώστα Δουζίνα, «Οι Έλληνες πρέπει να πολεμήσουν τη νεοφιλελεύθερη Ε.Ε.», άρθρο στον «Guardian» 4/2/2010

Posted in Ευρώπη, Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Ο ομφαλός της Γης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Φεβρουαρίου 2010

Η περασμένη Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου, ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο, καμία εξαιρετική απόκλιση από αυτό που, τουλάχιστον το τελευταίο δίμηνο, αποτελεί κανονικότητα για την Ελλάδα. Ήταν, βέβαια, η παραμονή της πρώτης μεγάλης απεργίας στο Δημόσιο. Ήταν επίσης η μέρα κατά την οποία δημοσιοποιήθηκαν τα άγη του εγγύς μέλλοντός μας: η εισοδηματική πολιτική και οι περικοπές μισθών στο Δημόσιο, οι μη αυξήσεις στις συντάξεις, η φορολογική συρρίκνωση των μικρομεσαίων εισοδημάτων μας, η εκπαίδευσή μας στον ρόλο του φοροεισπράκτορα, η νέα μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος με αύξηση των ορίων ηλικίας και μείωση των συντάξεων. Μια κανονική μέρα ήταν, λοιπόν, η περασμένη Τρίτη, αν εξαιρέσει επίσης κανείς το γεγονός ότι ήταν η προπαραμονή της ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής που αποφάσισε το τελικό σχέδιο «σωτηρίας» μας ως χώρας, ως έθνους, ως κοινωνίας και ως συνιστώσας του ευρώ. Σωτηρίας από τους εαυτούς μας, αφού αν κρίνουμε από τα μέτρα και το ειδικό κοινωνικό βάρος τους, εμείς είμαστε η μόνη απειλή ημών των ιδίων.

Αυτή τη συνηθισμένη Τρίτη, ωστόσο, συνέβαινε ταυτόχρονα κάτι εξαιρετικό στις αγορές του κόσμου. Από το Σίτι του Λονδίνου στη Νέα Υόρκη, και από το Μεξικό μέχρι την Άπω Ανατολή. Κάτι που κλόνισε την πεποίθησή μου -υποθέτω και δική σας- ότι είμαστε πολύ ασήμαντη χώρα για ν’ ασχολούνται όλοι τόσο επίμονα μ’ εμάς, το έλλειμμά μας, το χρέος μας, τα ομόλογά μας, το spread μας, τη λογιστική μας ανειλικρίνεια και την επιστροφή μας στον δρόμο της δημοσιονομικής αρετής. Η κοινή λογική λέει ότι το ειδικό βάρος μας στην παγκόσμια οικονομία είναι πολύ μικρό για να την κάνει να τρέμει, όπως περίπου περιγράφουν οι οικουμενικοί επιτηρητές μας. Το ετήσιο ΑΕΠ μας αντιστοιχεί μόλις στο 0,2% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το χρέος μας -αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι το πρόβλημα- μόλις που υπερβαίνει το 1% του παγκόσμιου χρέους, που τρέχει φέτος προς τα 37 τρισ. δολ. Αλλά, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο λόγος που «γίναμε θέμα» παγκοσμίως ήταν τα greek statistics, η αλήθεια των αριθμών λέει ότι από το 2008, χρονιά που ξέσπασε η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση, το παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 23%, ενώ το ελληνικό κατά 18%. Αντίστοιχη είναι αλήθεια και ως προς το δημοσιονομικό έλλειμμα: η Ελλάδα είναι απλώς μία από τις 18 χώρες της Ε.Ε. με υπερβολικό έλλειμμα οι οποίες λίγο πολύ κατάφεραν από το 2008 να το διπλασιάσουν περίπου για τους ίδιους λόγους. Κυρίως για να χρηματοδοτήσουν την επιστροφή του παραπαίοντος χρηματοπιστωτικού συστήματος στην κερδοφορία. Το μόνο, λοιπόν, που μπορεί να προσάψει κανείς στην Ελλάδα είναι πως το έκανε πιο theatral, με άφθονο προεκλογικό και μετεκλογικό σασπένς.

Σε κάθε περίπτωση, τίποτε δεν είχε αλλάξει από την κανονικότητα της κρίσης αυτή τη συνηθισμένη Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου, που να μας κάνει να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα έχει γίνει αίφνης ο ομφαλός της Γης. Κι όμως, η παγκόσμια οικονομική ελίτ, οι ευρωκράτες, οι treasury managers, οι traders, οι επενδυτές, οι σπεκουλαδόροι, οι κερδοσκόποι, όλοι τους συμπεριφέρθηκαν αυτή την Τρίτη (αλλά και μέχρι χθες) σαν η παγκόσμια οικονομία να κινείται γύρω από την Ελλάδα. Τόσο, ώστε οι λίγοι Ευρωπαίοι, Ασιάτες ή Αμερικανοί που έρχονται σε επαφή με κάτι αληθινά ελληνικό -γκρικ φέτα, γκρικ όλιβ όιλ ή γκρικ γιόγκουρτ- να αναρωτιούνται τι άλλο ελληνικό μπορούν να βρουν στα ράφια ενός σούπερ μάρκετ. Μάλλον τίποτα. Οπότε θα μείνουν με την απορία γιατί και αυτή την συνηθισμένη Τρίτη η Ελλάδα ήταν και πάλι ο ομφαλός της παγκόσμιας οικονομίας.

Για να μη νομίζετε ότι σας παραμυθιάζω, να μερικά από τα συγκλονιστικά πράγματα που είχαν ελληνική σφραγίδα αυτή τη συνηθισμένη Τρίτη: Κατ’ αρχάς, μάθαμε ότι ο άρχων της νομισματικής ορθοδοξίας, πρόεδρος της ΕΚΤ Ζαν Κλοντ Τρισέ, αναχώρησε εσπευσμένα από την Αυστραλία, όπου συνεδρίαζε με τους κεντροτραπεζίτες όλου του κόσμου, για να συμμετάσχει στο «ευρωπαϊκό σχέδιο σωτηρίας» της Ελλάδας και του ευρώ. Η ΕΚΤ διέψευσε διακριτικά τις σχετικές πληροφορίες, ισχυριζόμενη ότι η πρόωρη αναχώρηση είχε σχέση με τα αεροπορικά δρομολόγια, αλλά ποιος θα πιστέψει ότι ο άρχων του ευρώ δεν έβρισκε θέση στο αεροπλάνο; Έπειτα, οι αγορές κατέγραψαν μια αισθητή άνοδο του ευρώ έναντι του δολαρίου, στον απόηχο της πτώσης του spread των ελληνικών ομολόγων και της αίσθησης ότι το σχέδιο «σωτηρίας» είναι στα σκαριά. Στην ίδια περίπου αιτία αποδόθηκε από δεκάδες αναλυτές η πτώση της στερλίνας έναντι του ευρώ την ίδια μέρα. Με την ίδια ακριβώς πεποίθηση οι αναλυτές μετέδωσαν ότι η άνοδος των μετοχών στη Wall Street την Τρίτη δεν ήταν παρά μια θετική αντίδραση στην πτώση του δολαρίου και στην προσδοκία αποτροπής της «ελληνικής τραγωδίας». Το ίδιο ακριβώς ελέχθη και για τις καναδικές μετοχές, ιδιαίτερα γι’ αυτές που σχετίζονται με την εξόρυξη πρώτων υλών -χρυσού, χάλυβα και πετρελαίου- των οποίων τα χαρτιά έλαμψαν υπό το ελληνικό φως την ίδια μέρα, λες και η Ελλάδα είναι ένα «εργοστάσιο του κόσμου» που ανταγωνίζεται με αξιώσεις την Κίνα. Φυσικά, ελληνικής αιτιολόγησης ήταν και η άνοδος του χρυσού κατά 1,4% στην αγορά της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου. Ακόμη πιο ισχυρή ήταν η επίδραση της «ελληνικής ελπίδας» στην αγορά του «μαύρου χρυσού», που αυτή τη συνηθισμένη Τρίτη ανέβηκε 3% για τα συμβόλαια παραδόσεως Μαρτίου. Για να διαλυθεί και η τελευταία σας αμφιβολία ότι η Ελλάδα, είναι προφανώς η πιο παγκοσμιοποιημένη οικονομία του πλανήτη, προσθέτω και τούτα: Οι πιέσεις που δέχονταν όλη την προηγούμενη εβδομάδα το βραζιλιάνικο ρεάλ και το μεξικάνικο πέσο υποχώρησαν και τα δύο νομίσματα εμφάνισαν σημαντική άνοδο (από 1% έως 1,7%) έναντι του δολαρίου, στον απόηχο της επερχόμενης ελληνικής σωτηρίας. Για τον ίδιο λόγο έπεσε το ιαπωνικό γιεν, ανέβηκε το αυστραλιανό δολάριο, ανέβηκαν οι μετοχές της Coca Cola και της Caterpillar, ανέβηκε το χρηματιστήριο του Σικάγο, αλλά και η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος στη Νέα Υόρκη, καθώς και ο δείκτης 19 αγαθών παγκόσμιας κατανάλωσης. Κι αν αυτό σας κάνει ακόμη πιο περήφανους, σας αποκαλύπτω ότι τα «ψαχτήρια» του Διαδικτύου κατέγραφαν περίπου 16.000 δημοσιεύματα σε όλο τον κόσμο που συνέδεαν την Ελλάδα με τις εξελίξεις της μέρας σε όλες τις αγορές αγαθών και αξιών. Κι αυτά ήταν μόνο τα αγγλόφωνα, γαλλόφωνα και γερμανόφωνα δημοσιεύματα. Όλα αυτά μια συνηθισμένη Τρίτη, που ακολούθησε άλλες συνηθισμένες μέρες, καταγραμμένες σαν «μαύρες» ή «γκρίζες» Δευτέρες, Παρασκευές ή Πέμπτες με το ελληνικό αποτύπωμα σε όλες τις αγορές του κόσμου.

Τίποτα από αυτά δεν είναι φανταστικό, όλα είναι δεδομένα ενός 24ώρου που προφανώς θα κάνουν τη σοσιαλιστική μας διακυβέρνηση να φουσκώνει από περηφάνια γιατί, επιτέλους, πήρε μια «παρτίδα» στο παγκόσμιο σκάκι των αγορών. Αλλά με τι τίμημα και για ποιους… Είμαστε, λοιπόν, πράγματι ο ομφαλός της Γης; Μήπως πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι η ανθρωπότητα και ο οικονομικός πολιτισμός μας εξαρτώνται τόσο πολύ από μας, ώστε δεν μπορούμε παρά να σηκώσουμε καρτερικά τον σταυρό του μαρτυρίου και να ανεχθούμε αδιαμαρτύρητα τη μείωση των μισθών, τη φορολογική απίσχνανση των εισοδημάτων, την πλήρη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, τη δραστική συρρίκνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, τη μείωση της κατανάλωσης, τις περικοπές των δημοσίων δαπανών και την αναπόφευκτη βαθιά ύφεση που θα επιφέρει η τόσο φανατική δήλωση πίστης στην ορθοδοξία του Συμφώνου Σταθερότητας; Μπα… Προφανώς κάτι άλλο, πιο μεγάλο παίζεται εδώ. Κάτι που αφορά την τελική αναμέτρηση του νεοφιλελεύθερου κυνισμού των αγορών με τα τελευταία ψήγματα κεϊνσιανισμού (έστω) που απομένουν στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια σκηνή, αδύναμα και ανίκανα να διατυπώσουν μια πειστική εναλλακτική λύση. Τώρα επιβεβαιώνεται πλήρως η εκτίμηση πως η Ελλάδα είναι ένα, όχι μόνο ευρωπαϊκό αλλά παγκόσμιο πειραματόζωο. Τώρα που οι αγορές φαίνεται να παίρνουν αυτό που θέλουν- αίμα από τον κόσμο της εργασίας- μπορούν να επεκτείνουν το μοντέλο παντού. Έχουν ξεμπερδέψει με τη δημοκρατία, έχουν πάρει τον αέρα απ’ την πολιτική, ξέρουν ότι μπορούν να μετατρέψουν σε κουρελόχαρτο κάθε προεκλογικό πρόγραμμα και να αντικαθιστούν την πολιτική διακυβέρνηση από κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας και αγοραίου κυνισμού. Κι όπως είπε -πάλι αυτή τη συνηθισμένη Τρίτη- ο νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς, «οι αγορές είναι ένας παράφρονας που θα σε σκοτώσει έτσι κι αλλιώς όταν θα πάρει αυτό που θέλει».
Κάποιος πρέπει να αφοπλίσει τον παράφρονα. Θα ήταν καλύτερα να είμαστε περήφανοι ως Έλληνες, όχι γιατί γίναμε το φοβισμένο και υποταγμένο θύμα του, αλλά γιατί του κόψαμε και τη φόρα και τον βήχα.

Posted by ΚΙΜΠΙ

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Όλοι βλέπουν την «καμπούρα» των Ελλήνων, αλλά όχι τις δικές τους

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 14 Φεβρουαρίου 2010

Tο «μυστικό» κράτος της Ευρώπης ζητά …»γη και ύδωρ» και απειλεί την Ελλάδα με το εξωτερικό της χρέος.

Συμβαίνει συχνά με τον άνθρωπο το εξής απλό φαινόμενο. Βλέπει άριστα τις «καμπούρες» των άλλων και δεν βλέπει καθόλου τη δική του. Σήμερα στο παγκόσμιο «μικροσκόπιο» βρίσκεται η «καμπούρα» των Ελλήνων. Όλοι τη βλέπουν, αλλά όχι οι Έλληνες. Όλοι βλέπουν την «καμπούρα» των Ελλήνων, αλλά όχι τις δικές τους. Αυτή η επιλεκτική «ορατότητα» είναι ένα φυσικό φαινόμενο και αυτό θα προσπαθήσουμε να το εκμεταλλευτούμε, για να εξασφαλίσουμε την καλύτερη δυνατή «εικόνα» της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας. Θα δούμε και εμείς ως Έλληνες τις «καμπούρες» των άλλων, για να κατανοήσουμε τη δική μας, η οποία είναι όμοια. Σε έναν κόσμο «καμπούρηδων» οι πάντες μοιάζουν και άρα θα χρησιμοποιήσουμε τον «απέναντι» ως «είδωλο» δικό μας.

Πριν πούμε όμως οτιδήποτε άλλο, χρήσιμο είναι να ξεκινήσουμε με μια διαπίστωση, την οποία στη συνέχεια του κειμένου θα αιτιολογήσουμε. Οι Ευρωπαίοι, που σήμερα μας «μαλώνουν» για τις «σπατάλες» μας, είναι οι κύριοι και αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το εξωτερικό μας χρέος. Τα άπειρα χρήματα του εξωτερικού μας χρέους δεν μπήκαν σε κάποια ελληνικά «σεντούκια». Ευρωπαϊκές τράπεζες τα έδωσαν και ευρωπαϊκές εταιρείες τα εισέπραξαν. «Πέρασαν» από την ελληνική οικονομία, αλλά δεν «στάθηκαν» σ’ αυτήν. Οι ίδιοι άνθρωποι, που μας τα έδωσαν, ήταν οι ίδιοι που τα ξαναπήραν. Τώρα λοιπόν, που οι Βρυξέλες ζητούν «μέτρα», είναι ευκαιρία να λύσουμε και τις όποιες εκκρεμότητες υπάρχουν μεταξύ μας.

Αφού έκανε το λάθος ο «κλέφτης» και τα «τσιράκια» του να φωνάζουν, καλό είναι ο «νοικοκύρης» να πάρει το «χαρτί» και το «μολύβι». Μας συμφέρει το «χαρτί» και το «μολύβι», γιατί είμαστε θύματα μιας κατάστασης, που, αν δεν αντιμετωπίσουμε με τον σωστό τρόπο, μπορεί να μας καταστρέψει. Είμαστε μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας και ως τέτοιοι θα λύσουμε τις όποιες διαφορές μας υπάρχουν με τους υπολοίπους. Κανένας δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα της ενιαίας Ευρώπης, αλλά τα πάντα μέσα σ’ αυτήν πρέπει να κινούνται μέσα στα πλαίσια της δικαιοσύνης του αμοιβαίου σεβασμού και βέβαια της ισότητας μεταξύ των λαών. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα ο οραματιστής από το κορόιδο. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η συμμετοχή μας στην Ευρώπη από την …κατοχή μας από την Ευρώπη.

Αν κάποιοι Ευρωπαίοι εξέλαβαν την ευρωπαϊκή ενοποίηση σαν τη μεγάλη ευκαιρία, για να καταφέρουν να κάνουν με χρήματα αυτά τα οποία απέτυχε να κάνει ο Χίτλερ με τα όπλα, κάνουν λάθος και αυτό το λάθος σύντομα θα κληθούν να το πληρώσουν. Σ’ ό,τι αφορά το ίδιο το πρόβλημα του ευρώ και της σταθερότητας της ευρωζώνης έχουμε να πούμε σε όλους όσους διακατέχονται από «ευρωφοβίες» ότι αυτές δεν ευσταθούν. Κανενός ευρώ την ασφάλεια δεν θέτει σε κίνδυνο η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Πέραν του γεγονότος ότι η ίδια η οικονομία της Ελλάδας αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό μέρος της ευρωπαϊκής οικονομίας —περίπου το 3%— και άρα μπορεί να στηριχθεί ανά πάσα στιγμή από την κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα και πάλι δεν τίθεται θέμα ασφάλειας, για τον λόγο ότι η ευρωπαϊκή οικονομία έχει άμυνες. Άμυνες πολύ ισχυρότερες ακόμα και από αυτές των ΗΠΑ, των οποίων το δολάριο δεν απειλήθηκε από την «πτώχευση» ενός εκ των ισχυροτέρων «πυλώνων» της αμερικανικής οικονομίας, όπως είναι η Καλιφόρνια. Η Ευρώπη αποτελεί την πλουσιότερη αγορά του κόσμου και το νόμισμα του καταναλωτή είναι πάντα πιο ισχυρό από αυτό του πωλητή.

Ο δήθεν πανικός και οι υστερίες των Βρυξελών αποκαλύπτουν πολιτικές αγωνίες και όχι οικονομικές ανασφάλειες. Ποια είναι η κύρια αγωνία τους; Ότι η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση θα αποκαλύψει τα εγκλήματά τους. Ότι μετά από έναν «μαραθώνιο» λεηλασίας των ασθενέστερων κρατών από τους ισχυρότερους εταίρους καταλήξαμε στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο ήταν γνωστό εκ των προτέρων, εφόσον είχε εξ’ αρχής δρομολογηθεί γι’ αυτόν τον λόγο. Περί αυτού πρόκειται. Το αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών πολιτικών των Βρυξελών ήταν η «κατάκτηση» των ασθενέστερων εταίρων από τους ισχυρότερους. Τώρα, με τις «υστερίες» κατά της Ελλάδας, απλά χτυπάνε το «σαμάρι» για ν’ ακούσει το «γομάρι». Χτυπάνε τον ασθενέστερο, για ν’ ακούσουν και οι υπόλοιποι αδύναμοι. Χτυπάνε την Ελλάδα, για ν’ «ακούσει» η Ιταλία, η Ισπανία και τα άλλα τα «παιδιά».

Τα εξωτερικά χρέη των κρατών κυρίως της Μεσογείου αποκαλύπτουν τη ζοφερή πραγματικότητα για τους λαούς τους. Λεηλατήθηκαν… και τώρα αυτοί, που τα λεηλάτησαν, φοβούνται τις αντιδράσεις τους. Γι’ αυτόν τον λόγο έχουν στήσει μια παράσταση «τρόμου» και ωμού εκβιασμού. Προκειμένου να μην αντιδράσουν, θα επιχειρήσουν να τους τρομοκρατήσουν με την «πτώχευσή» τους. Τα εξωτερικά χρέη των κρατών ήταν στην πραγματικότητα τα «ουίσκι» και τα «καθρεπτάκια», που πούλησαν στους «Ινδιάνους», προκειμένου να τους αφαιρέσουν τη γη τους. Ξαφνικά κυρίαρχοι λαοί βρέθηκαν να είναι «φιλοξενούμενοι» στις πατρίδες τους. «Φιλοξενούμενοι», γιατί κάποιοι τραπεζικοί «βρικόλακες» τους αφαίμαξαν και στη συνέχεια τους αφαίρεσαν τις ίδιες τις πατρίδες τους.

Απλά και γνωστά πράγματα, τα οποία έχουν γίνει και στο παρελθόν και γι’ αυτόν τον λόγο τρομάζουν αυτούς που τα εφάρμοσαν. Το οικονομικό έγκλημα αυτού του τύπου, δηλαδή, δεν είναι μια καινούργια και άγνωστη πρακτική για το σύστημα. Η δημιουργία χρεών, προκειμένου να λεηλατηθούν ή να ελεγχθούν κράτη και λαοί, δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Ολόκληρος ο Τρίτος Κόσμος με τα τεχνητά χρέη ελέγχεται και λεηλατείται καθημερινά. Εξαιτίας των χρεών λιμοκτονούν λαοί σε πατρίδες, οι οποίες θα μπορούσαν να τους θρέψουν με μεγάλη άνεση. Με λίγη ανθρωπιστική «βοήθεια», ένα τρακτέρ και μερικούς σπόρους, τούς αφαίρεσαν τις πατρίδες τους. Με λίγο «χαρτζιλίκι» διαφθοράς σε προδότες κυβερνήτες παραμένουν κατακτητές, χωρίς να χρειαστεί να χυθεί αίμα. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Οι περισσότεροι φτωχοί λαοί έχουν χάσει τις πατρίδες τους.

Το μόνο πρωτότυπο —στην περίπτωση που αναφερόμαστε— είναι ότι αυτού του είδους την πολιτική την έκαναν εις βάρος «ανεπτυγμένων» κρατών. Κρατών, τα οποία ήταν μακριά από τη «ζούγκλα» και τα οποία με τα χρέη και τη διαφθορά φρόντισαν να τα τοποθετήσουν στο κέντρο της «ζούγκλας». Άλωσαν κράτη, τα οποία μέχρι τώρα είχαν άμυνες και εξαιτίας της «ενοποίησης» τις έχασαν. Κράτη, τα οποία είχαν ισχυρές άμυνες μέσα στα πλαίσια των εθνικών πολιτικών και εντασσόμενα μέσα σε ευρύτερα πλαίσια τις έχαναν. Είναι η ίδια εγκληματική τακτική που ακολούθησε η Δυτική Γερμανία εις βάρος της Ανατολικής. Τι έκαναν; Ένα από τα πιο ισχυρά κράτη της πάλαι ποτέ Ανατολικής Ευρώπης λεηλατήθηκε μέσα σε ελάχιστα χρόνια από τους «αδερφούς» του καπιταλιστές. Με την άνευ προστατευτικών δικλείδων ενοποίησή τους ο ισχυρός λεηλάτησε τον ανίσχυρο. Απαξιώθηκε η παραγωγή της Ανατολικής Γερμανίας και ως εκ τούτου ο πληθυσμός της βυθίστηκε στην ανεργία. Η ανεργία απαξίωσε το ανατολικογερμανικό κεφάλαιο και αυτό έδωσε την ευκαιρία στους Δυτικογερμανούς να το αρπάξουν τζάμπα. Υποκριτικές «βοήθειες» και υψηλότοκα δάνεια αναμίχθηκαν και έγιναν μια «μέγγενη», η οποία έπνιξε το κράτος και τον λαό της πάλαι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας.

Σήμερα οι Ανατολικογερμανοί περιφέρονται στην ενιαία Γερμανία όμοιοι με τους φτωχούς λαθρομετάναστες. Άνεργοι και χωρίς καμία περιουσία, είτε ιδιωτική είτε συλλογική. Ξανθοί «Πακιστανοί» και «Ινδοί» μέσα σε μια πατρίδα, η οποία τους «ξεζούμισε» και τώρα πλέον δεν τους «θέλει». Τους βύθισαν στα δάνεια, στερώντας τους όχι μόνον την περιουσία του παρελθόντος, αλλά και την ελπίδα να ανακάμψουν κάποτε στο μέλλον. Τα «αδέρφια» τους με τις λαμπερές «βιτρίνες» κατάπιαν ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε στην πατρίδα τους. Οι Ανατολικογερμανοί την «πάτησαν» όπως τα έντομα, που έλκονται από τους δυνατούς «λαμπτήρες» και πεθαίνουν όταν «αγγίζουν» το «όνειρό» τους. Σήμερα οι Δυτικοί αδερφοί τους αντιλαμβάνονται σαν πρόβλημα και σαν «παράσιτα», που επιβαρύνουν την οικονομία τους. Την οικονομία των «ανεπτυγμένων», που της στερούν πόρους.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει διαπράξει ένα κράτος εις βάρος του υποτιθέμενου λαού του από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Ποιος όμως το διέπραξε; Οι Γερμανοί εις βάρος Γερμανών; Το γερμανικό κράτος εις βάρος μιας μεγάλης μερίδας Γερμανών; Όχι βέβαια. Γερμανία —δυστυχώς για τον λαό της— δεν υπάρχει. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν υπάρχει ελεύθερη Γερμανία. Υπάρχει μια εβραιοκρατούμενη Γερμανία, η οποία καθημερινά προσβάλει, ταπεινώνει και εξευτελίζει τον γερμανικό λαό για τις συλλογικές του ευθύνες σε ένα υποτιθέμενο «ολοκαύτωμα». Υπάρχει μια εβραιοκρατούμενη Γερμανία, η οποία λεηλατεί καθημερινά τον γερμανικό λαό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ενιαίας πλέον Γερμανίας. Μια συμμορία Εβραίων, η οποία εκμεταλλεύτηκε τις αγωνίες ενός διχασμένου λαού και τον κατέστρεψε ολοσχερώς.

Αυτή η συμμορία χρησιμοποίησε —για να φέρει εις πέρας τον σχεδιασμό της— τον πιο διεφθαρμένο Γερμανό του τελευταίου αιώνα. Τον κοιλιόδουλο Κολ. Τον χρησιμοποίησε και κατόπιν τον «παρόπλισε», γιατί της ήταν άχρηστος. Ήταν πολύ βρόμικος και προκλητικός για ν’ αναλάβει να εκφράσει τη μελλοντική «επεκτατική» πολιτική της Γερμανίας. Αυτή η πολιτική έπρεπε να έχει χαμηλό «προφίλ» και γι’ αυτό επιλέχθηκε ένα «τίποτε» με το όνομα Μέρκελ. Αυτή η συμμορία, μετά το «πείραμα» της ενοποίησης της Γερμανίας, θέλησε —και το κατάφερε— να μεταφέρει την τεχνογνωσία της και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό ακριβώς είναι το όλο θέμα. Με την απόλυτη ενοποίηση της Γερμανίας στην πραγματικότητα έγινε μια πρόβα τζενεράλε γι’ αυτά τα οποία θα έκαναν οι Εβραίοι στην ενιαία Ευρώπη.

Το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης «οπλίστηκε» με εμπειρία από τις δοκιμασμένες πρακτικές που ακολουθήθηκαν στην Ανατολική Γερμανία και εκεί ακριβώς πόνταρε. Όπως «κρύφτηκε» πίσω από το κράτος και την οικονομία της Δυτικής Γερμανίας, για να «καταπιεί» την Ανατολική, έτσι «κρύφτηκε» πίσω από το κράτος της ενιαίας Γερμανίας, για να «καταπιεί» την υπόλοιπη Ευρώπη. Οι ίδιοι άνθρωποι, που εγκλημάτησαν εις βάρος των Γερμανών, επανέλαβαν τους εαυτούς τους και έκαναν τα ίδια εγκλήματα εναντίον όλων των Ευρωπαίων. Ισχυροποιήθηκαν με τη λεηλασία της Ανατολικής Γερμανίας και στη συνέχεια αυτήν την ισχύ τη χρησιμοποίησαν εις βάρος των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών.

Η συμμορία αυτή δεν είναι αγνώστου «διαμονής». Είναι «συμμορία» με γνωστό «ονοματεπώνυμο» και γνωστή «κατοικία». Είναι η συμμορία που ελέγχει απόλυτα την οικονομία της εβραιοκρατούμενης γερμανικής οικονομίας. Η συμμορία της Deutsche Bank του Ιωσήφ Άκερμαν. Μια «συμμορία», η οποία εξ’ αρχής βάδιζε με «σχέδιο». Είχε απέναντι της τους νέους «Ινδιάνους», οι οποίοι είχαν μια περιουσία που τους ενδιέφερε και είχε έτοιμα «καθρεπτάκια» και «ουίσκι», για να τους ξεγελάσει. Σήμερα, που έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος της «κατάκτησης», η επιθυμία τους είναι ν’ αποφύγουν τις αντιδράσεις των θυμάτων τους. Γι’ αυτό «χτυπάνε» την Ελλάδα, προκειμένου να τρομοκρατήσουν και τους υπόλοιπους.

Η τρομοκράτηση των λαών και των κρατών που λεηλατήθηκαν είναι το ζητούμενο αυτής της πολιτικής. Γιατί; Γιατί θέλουν να μας «πουλήσουν» τον τελικό σχεδιασμό της καταστροφής, χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις. Θέλουν να μας «ρυθμίσουν» «χαριστικά» τα δάνεια και τα χρέη, προκειμένου να είμαστε «ευχαριστημένοι». Προκειμένου να μην αντιδράσουμε για τη λεηλασία. Προκειμένου να μην ψάξουμε να βρούμε ποιοι ευθύνονται πραγματικά για τα υπέρογκα χρέη που «φορτωθήκαμε» και ποιοι επωφελήθηκαν από αυτά. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, χρωστάει πάνω από μισό τρις ευρώ στο διεθνές και κυρίως στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Πού πήγαν αυτά τα χρήματα; Τα πήραν οι Έλληνες και τα έβαλαν στα σεντούκια τους, λεηλατώντας τους πόρους και βέβαια τον «ιδρώτα» των υπολοίπων Ευρωπαίων; Τα μετέτρεψαν σε επενδύσεις και άρα σήμερα ζουν εξαιτίας των κερδών κεφαλαίων, τα οποία ανήκαν στους υπόλοιπους Ευρωπαίους; Τι έγιναν δηλαδή τα χρήματα των Ελλήνων αλλά και των υπολοίπων Ευρωπαίων, που «επενδύθηκαν» στην Ελλάδα; Τα χρήματα δεν «χάνονται». Τα χρήματα αφήνουν «ίχνη». Από τη στιγμή που οι Έλληνες τα πήραν, κάπου υπάρχουν. Αν δεν τα έχουν οι ίδιοι, αυτό σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι τα πήραν για λογαριασμό τους. Αυτό είναι το αντικείμενο του κειμένου. Η αναζήτηση των «ιχνών» του χρήματος. Είναι βέβαιον ότι υπάρχουν «ίχνη». Τόσο μεγάλα ποσά είναι βέβαιον ότι θα έχουν τεράστια «ίχνη».

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για ν’ αρχίσουμε το «κυνήγι». Η Ελλάδα και οι Έλληνες, όταν μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είχαν μια πολύ συγκεκριμένη περιουσία. Μια περιουσία, η οποία μπορούσε να καταμετρηθεί με πολύ απλό τρόπο. Δεν ήταν αφηρημένη. Υπήρχε η ατομική περιουσία των Ελλήνων και η συλλογική περιουσία των Ελλήνων. Ο λαός των Ελλήνων φημίζονταν εκείνη την εποχή για τις αποταμιεύσεις του. Φημιζόταν για την παθιασμένη προσκόλλησή του στην ακίνητη περιουσία του. Σε μια εποχή ευρωπαϊκής ακμής, κατά την οποία οι ισχυροί ευρωπαϊκοί λαοί «κατανάλωναν» την ακμή τους, οι Έλληνες «αποταμίευαν» με πάθος. Δεν είχαν την πολυτέλεια να αφεθούν στην ασφάλεια ενός συστήματος, που φρόντιζε για τα μέλη του. Αυτά, που έναν Γερμανό του τα «εγγυούταν» το κοινωνικό κράτος της Γερμανίας, για τον Έλληνα ήταν κρυμμένα κάτω από το «μαξιλάρι» του.

Ταυτόχρονα όμως οι Έλληνες, ως λαός, είχαν και μια τεράστια συλλογική περιουσία. Περιουσία, την οποία δεν διέθεταν άλλοι λαοί σε συλλογικό επίπεδο. Περιουσία, η οποία προέκυψε από τις ιδιομορφίες των πολιτικοκοινωνικών δεδομένων που αφορούσαν την Ελλάδα. Περιουσία, που δημιουργήθηκε μέσα από συλλογικές θυσίες. Περιουσία, που σε άλλες χώρες —πολύ ισχυρότερες— ανήκε στη σφαίρα των ιδιωτικών συμφερόντων, εφόσον δεν επιτρέπονταν στα κράτη να κάνουν επενδύσεις σε χώρους οι οποίοι ενδιέφεραν τον ιδιωτικό τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν η συλλογική περιουσία του ελληνικού λαού να είναι τεράστια και αμύθητης αξίας.

Εταιρείες-κολοσσοί ανήκαν στους Έλληνες πολίτες. Εταιρείες όπως η ΕΛΠΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, ο ΟΠΑΠ, η ΕΥΔΑΠ, η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, η Εθνική Τράπεζα, η Ολυμπιακή, οι οποίες, αν ανήκαν σε ιδιώτες, θα τους καθιστούσαν μεγιστάνες παγκοσμίου βεληνεκούς. Εταιρίες πανάκριβες με κεφάλαιο όλων των τύπων και μορφών. Με άπειρο κεφάλαιο σε ακίνητη περιουσία —που απαιτούσαν οι υποδομές τους— αλλά και με κεφάλαιο σε έμψυχο δυναμικό, με το άρτια εκπαιδευμένο και εξειδικευμένο προσωπικό τους. Τόνους χρήματος είχαν ξοδέψει οι Έλληνες όχι μόνον για να «χτίσουν» αυτές τις εταιρείες, αλλά και για να εκπαιδεύσουν το προσωπικό τους.

Κοντά σ’ αυτό το κεφάλαιο υπήρχε και ένα άλλο κεφάλαιο εξίσου μυθικής αξίας. Η Ελλάδα, ως φυσικός χώρος, ήταν πάντα ένα από τα πιο γνωστά «φιλέτα» στον Πλανήτη. Ήταν ένα «οικόπεδο» στη μέση της Μεσογείου. Στη μέση του μέσου της Γης. Ένα ανεκμετάλλευτο «φιλέτο», το οποίο περίμενε ανά πάσα στιγμή να αποδώσει χρυσάφι από την ανάπτυξή του. Ένα «φιλέτο», του οποίου η εκμετάλλευση εκείνη την εποχή ήταν μηδενική και «εκφραζόταν» από τη γριά του rooms to let και από το καμάκι, που αναζητούσε το εύκολο σεξ. Το συλλογικό κεφάλαιο των Ελλήνων, το οποίο αφορούσε την ακίνητη περιουσία του λαού, ήταν τερατωδών διαστάσεων. Το «μαγαζί» ήταν «γωνία» και ανήκε εξ’ ολοκλήρου στον ελληνικό λαό. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για ιδιομορφία πολιτικοκοινωνικών δεδομένων.

Η σύγχρονη Ελλάδα προερχόταν από «απελευθέρωση» και δεν ήταν η τελική «μετάλλαξη» κάποιου φεουδαρχικού συστήματος, όπως συνέβαινε με άλλα ευρωπαϊκά συστήματα. Δεν ήταν το τελικό αποτέλεσμα μιας δύσκολης «διαπραγμάτευσης» μεταξύ λαού και «γαλαζοαίματων», όπως συνέβαινε με τη Βρετανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία ή τη Γερμανία. Τα βουνά, τα δάση ή οι ακτές της δεν ανήκαν σε κάποιους «γαλαζοαίματους». Ανήκαν στον λαό της και ήταν αμύθητης αξίας. Μιας αξίας, η οποία ήταν «ορατή» για εκείνους που έβλεπαν τις οικονομικές εξελίξεις του τότε άμεσου μέλλοντος. Ήταν «ορατό» για τους γνωρίζοντες ότι ο τουρισμός θα γινόταν η βαριά βιομηχανία της επόμενης ημέρας της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η Ελλάδα μπήκε στην Ευρώπη σαν ένας βαθύπλουτος κληρονόμος. Πανίσχυρη και με όλα τα δεδομένα να μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ της. Είχε τεράστιο συλλογικό κεφάλαιο, είχε αποταμιευμένους πόρους και διάθεση να επενδύσει στην ανάπτυξή του. Ταυτόχρονα είχε και ένα άλλο προσόν, που έκανε τη διαδικασία ακόμα πιο εύκολη. Είχε «φθηνά» λειτουργικά. Είχε έναν κρατικό μηχανισμό πολύ «σφικτό» στα έξοδά του, σε βαθμό που να χαρακτηρίζεται «μίζερος». Είχε ανύπαρκτη διαφθορά. Οι κρατικοί υπάλληλοι ήταν από τους χειρότερα αμειβόμενους εργαζόμενους στη χώρα και η διαφθορά τιμωρούνταν σκληρά, με αποτέλεσμα να μην υφίσταται αυτή στον βαθμό που να δημιουργεί κοινωνικό πρόβλημα.

Τι έγινε λοιπόν και μέσα σε λίγες δεκαετίες όλα αυτά άλλαξαν κατά τρόπο τραγικό για τους Έλληνες; Πώς δηλαδή ένας λαός, με «παράδοση» στη συγκέντρωση περιουσιακών στοιχείων, εμφανίζεται «νταντέλα»; Ένας λαός, ο οποίος είχε υπό την κατοχή του δεκάδες τρισεκατομμύρια δραχμές σε καταθέσεις —τα οποία μεταφράζονταν σε δισεκατομμύρια του δολαρίου εκείνης της εποχής—, βρέθηκε να χρωστά άλλα τόσα και με την υπόλοιπη περιουσία του να έχει «χαθεί». Τι απέγινε εκείνο το μυθώθες συλλογικό κεφάλαιο; Πώς ξαφνικά ο ΟΤΕ βρέθηκε υπό γερμανική ιδιοκτησία; Πώς ξαφνικά το μεγάλο λιμάνι της χώρας έχει γίνει κινέζικο και το μεγάλο αεροδρόμιο της χώρας έγινε γερμανικό; Πώς βρέθηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια ξένων ατομικών ιδιοκτησιών μέσα σε μια τόσο μικρή χώρα; Πώς κατάφεραν οι πολυεθνικές του τουρισμού ν’ αποκτήσουν ιδιοκτησίες «πλακών» χιλιάδων στρεμμάτων πάνω στο «μπαλκόνι» του Αιγαίου;

Γιατί ξαφνικά οι δημόσιοι υπάλληλοι των «τρεις κι εξήντα», που δεν διαφθείρονταν όταν ήταν φτωχοί και είχαν ανάγκη τα χρήματα, άρχισαν να διαφθείρονται όταν έγιναν υψηλόμισθοι προνομιούχοι; Ποιοι εισέπραξαν εκείνα τα χρήματα της διαφθοράς;

Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Καταλαβαίνει τον λόγο που κάποιοι στην Ευρώπη «φωνάζουν»; Φοβούνται μήπως οι Έλληνες «ξυπνήσουν» και «δουν» αυτά τα οποία δεν πρέπει …Δουν ότι για πέντε δρόμους, μερικές ψηφιακές συνδέσεις και υποβρύχια που «γέρνουν» έχασαν ολόκληρη την πατρίδα τους. Φοβούνται κάποιοι Ευρωπαίοι μην θυμώσουν οι Έλληνες και κάνουν αυτό το οποίο δεν τους συμφέρει. Φοβούνται μην κάνουν καταμέτρηση της ζημιάς και τους αποκαλύψουν. Φοβούνται τον «κερατά» και τώρα τον απειλούν και με «ξυλοδαρμό».

Η αμερικανική «βιομηχανία»

των «καθρεπτών» και των «χαντρών»

και οι Εβραίοι «έμποροι».

Η πρακτική, που ακολουθήθηκε για την «άλωση» της Ευρώπης, δεν είναι πρωτοφανής. Απλά πρέπει να έχει κάποιος γνώση του τι ακριβώς συνέβη και ποιος κρύβεται πίσω από τις μεθοδεύσεις. Το φαινόμενο της ήπιας «κατάκτησης», μέσω χρηματοοικονομικών δεδομένων, ξεκίνησε από τις ΗΠΑ. Οι ίδιες οι ΗΠΑ ιδρύθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Με «καθρέπτες» και «χάντρες» κάποιοι αφαίρεσαν την πατρίδα των Ινδιάνων από την κατοχή τους. Οι «καθρέπτες» και οι «χάντρες», που πήραν οι «μεθυσμένοι» Ινδιάνοι, ήταν αυτά που «νομιμοποίησαν» την παραμονή των Αγγλοσαξόνων στις ΗΠΑ. Κάποιοι δέχθηκαν να πάρουν «σκουπίδια» προς αντάλλαγμα κεφαλαίου και από τότε παραμένουν «κατακτημένοι», χωρίς να υπάρχει επισήμως «κατακτητής». Όλα νόμιμα. Υπήρχαν «αγοραστές» και όχι «κατακτητές». Υπήρχαν «πωλητές» και όχι «κατακτημένοι».

Οι Αμερικανοί, έχοντας εξοικειωθεί με αυτήν τη πολιτική, την εφάρμοσαν με την ίδια επιτυχία εναντίον όλων των εχθρών τους. Εναντίον όλων όσων θεωρούσαν απειλή για την «επιτυχία» τους. Τέτοιοι εχθροί ήταν και οι μαύροι των ΗΠΑ. Μετά την «απελευθέρωση» των ΗΠΑ από τους Βρετανούς, εχθροί της κοινωνίας τους έγιναν οι μαύροι. Οι μαύροι πρώην δούλοι. Η «απελευθέρωση», δηλαδή, εμφάνισε ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, το οποίο έπρεπε ν’ αντιμετωπιστεί γρήγορα και αποτελεσματικά, γιατί στην πραγματικότητα θα γυρνούσε «μπούμερανγκ» γι’ αυτούς που την επιχείρησαν. Θα γινόταν «απελευθέρωση» των πολλών Αμερικανών και άρα και των πολλών γηγενών Ινδιάνων και των πολλών μαύρων. Το πρόβλημα το αντιλήφθηκαν γρήγορα οι WASP. Οι κυρίαρχοι ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ.

Ποιο ήταν αυτό το πρόβλημα; Ήταν πληθυσμιακά λίγοι, ήταν λευκοί και είχαν υπό την κατοχή τους το σύνολο του αμερικανικού κεφαλαίου. Απέναντί τους βρίσκονταν άνθρωποι «λευκοί» και «έγχρωμοι», οι οποίοι δεν είχαν τίποτε, τους μισούσαν —λόγω της προηγούμενης συμπεριφοράς τους— και εποφθαλμιούσαν το κεφάλαιό τους. Τι έκαναν για ν’ αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα; «Κάλεσαν» συμμάχους, για να τους χρησιμοποιήσουν σαν «ασπίδα». Συμμάχους, οι οποίοι θα τους βοηθούσαν να διατηρήσουν την κατοχή του κεφαλαίου τους. Συμμάχους λευκούς, ώστε να δημιουργήσουν μια κοινή πλατφόρμα φυλετικών συμφερόντων. Άνοιξαν δηλαδή τις «πόρτες» της μετανάστευσης επιλεκτικά. Στην πραγματικότητα «κάλεσαν» στις ΗΠΑ την λευκή αγραμματοσιά της Ευρώπης. Αυτοί οι λευκοί θα γίνονταν «ένα» με τους υπόλοιπους φτωχούς λευκούς των ΗΠΑ και θα υπερασπίζονταν τους κεφαλαιοκράτες λευκούς εναντίον των «απειλητικών» μαύρων.

Εδώ βρίσκεται το λεπτό σημείο. Πώς κοινοί εργαζόμενοι, έστω και λευκοί, δεν ταυτίστηκαν με τους μαύρους εργαζόμενους, ώστε να διεκδικήσουν κεφάλαιο; Πώς δηλαδή μόνον στις ΗΠΑ και πουθενά αλλού οι κοινοί εργαζόμενοι δεν αντέδρασαν στη μαζική είσοδο ξένων εργαζομένων στην πατρίδα τους; Ο πληθυσμός των φτωχών λευκών της Αμερικής δεν αντέδρασε σ’ αυτήν τη φιλομεταναστευτική πολιτική των κεφαλαιοκρατών ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΩΝ, γιατί πείστηκε ότι τον συμφέρει αυτή η πολιτική.

Οι φτωχοί λευκοί των ΗΠΑ δεν ήταν μόνον αγράμματοι, αλλά και ρατσιστές. Κάποιοι από αυτούς δεν μπορούσαν καν να διανοηθούν ότι θα ερχόταν μια ώρα, που οι μαύροι θα ήταν ελεύθεροι και το χειρότερο …ότι θα εργάζονταν στα ίδια εργοστάσια με τους ίδιους και μάλιστα με τους ίδιους μισθούς. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι δεν πέρασαν μερικές δεκαετίες από σήμερα από την εποχή εκείνη, που οι λευκοί δεν ήθελαν να μετακινούνται με τα ίδια λεωφορεία με τους μαύρους. Δεν ήθελαν να μοιράζονται ούτε καν τις ίδιες τουαλέτες μ’ αυτούς.

Όταν δεν ανέχονται ισότητα σε τέτοια επουσιώδη και σχεδόν αστεία πράγματα, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να δεχθούν ισότητα σε θεμελιώδη. Δεν υπήρχε περίπτωση να δεχθούν ισότητα σε θέμα εργασίας, μισθοδοσίας και βέβαια εκπαίδευσης ή υγειονομικής περίθαλψης. Οι λευκοί Αμερικανοί ήταν ρατσιστές και το «φώναζαν». Οι μαύροι ήταν εχθροί τους και τους το έδειχναν με όλους τους τρόπους. Ο ρατσισμός των ΗΠΑ ήταν «δομικό» στοιχείο της κοινωνίας τους και όχι αποτέλεσμα κακής κοινωνικής συμπεριφοράς. Στις ΗΠΑ υπήρχε ένας διχασμένος λαός κυρίων και δούλων και όταν οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες —λόγω της βιομηχανικής εποχής— αναγκαστικά άλλαζαν, έπρεπε να διατηρηθούν οι προηγούμενες συνθήκες και αυτό επιτεύχθηκε μέσω ενός χρηματοοικονομικού «τρυκ».

Εφόσον οι Αμερικανοί ήθελαν μια ενιαία τάξη εργαζομένων, η οποία έπρεπε αναγκαστικά να λειτουργεί ως τέτοια, αλλά και να φαίνεται ταυτόχρονα ότι δεν είναι τάξη «ίσων», θα έπρεπε να βρουν μια λύση. Με τον ίδιο τρόπο, που «ξεγέλασαν» τους Ινδιάνους, θα ξεγελούσαν και τους Αμερικανούς εργαζομένους όλων των «χρωμάτων» και κυρίως τους λευκούς. Κάποιους θα «αδικούσαν» επειδή ήταν εχθροί και κάποιους θα «ευνοούσαν» επειδή ήταν «όμοιοί» τους λευκοί. Πώς θα τους ξεγελάσεις; Και πάλι με «καθρέπτες» και «χάντρες». Θα χρησιμοποιήσεις και πάλι «σκουπίδια», προκειμένου να «ευνοείς» αυτούς που θα τους τα δίνεις και να αδικείς αυτούς που θα τους τα στερείς. Άχρηστα «σκουπίδια», που θα κάνουν ευτυχείς εκείνους που τα παίρνουν και ταυτόχρονα δεν θα απειλούν τις ισορροπίες της οικονομίας σου. Της οικονομίας, που στηρίζεται στη βιομηχανική παραγωγή και λειτουργεί με συγκεκριμένες προδιαγραφές.

Η βιομηχανία, δηλαδή, και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης ήταν τα δεδομένα που απειλούσαν με ομογενοποίηση μια διχασμένη κοινωνία «μαύρων» και «άσπρων» και αυτό όπως είπαμε δεν άρεσε σε κάποιους. Οι «άσπροι» ήθελαν να παραμείνουν κυρίαρχοι και ταυτίστηκαν με πρακτικές του συστήματος, που διατηρούσαν την κοινωνία τους «πολύχρωμη». Οι «άσπροι» εργαζόμενοι ήθελαν να ξεχωρίζουν από τους μαύρους «εργαζόμενους» και αυτό γινόταν μόνον με χρηματοοικονομικά κόλπα. Με κόλπα, τα οποία θα προσέφεραν «εύνοιες» χωρίς κόστος για την οικονομική λειτουργία.

Αυτή ήταν η πολιτική των ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΩΝ στον χειρισμό των εργαζομένων. Έπαιζαν με τα χρήματα. Θα έδιναν ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ στους λευκούς εργαζόμενους, αλλά ΟΧΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Για να ενθαρρύνουν τη μετανάστευση των λευκών προς τις ΗΠΑ, τους υπόσχονταν ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, αλλά ΟΧΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Λογικό είναι αυτό, εφόσον εκεί τους καλούσαν για να τους εκμεταλλευτούν και όχι για να τους κάνουν συνεταίρους τους. Για να μην αντιδρούν οι τοπικοί λευκοί εργαζόμενοι, τούς υπόσχονται ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ χρήματα. Κάθε νέο μεταναστευτικό «κύμα» θα έμπαινε ανάμεσα στους λευκούς Αμερικανούς και τους μαύρους Αμερικανούς. Κάθε νέο κύμα θα έκανε τους γηγενείς λευκούς πιο υψηλόμισθους και άρα «λευκότερους». Γιατί; Γιατί θα ήταν λευκοί και άρα ανώτεροι από τους μαύρους. Λευκοί όμως, που δεν γνώριζαν αγγλικά και άρα θα μετέτρεπαν τους αγγλόφωνους λευκούς σε «ανώτερους» ενδιάμεσους μεταξύ των ιδίων και της εργοδοσίας.

Τα κόλπα, δηλαδή, ήταν για να «δουλεύουν» τους ευνοημένους και όχι για να αδικούν τους αδύναμους. Με αυτό το «τρυκ» συντηρήθηκε στην ουσία ένας εσωτερικός κοινωνικός «εμφύλιος», ο οποίος διατηρούσε τους «κατακτημένους» υπό την εξουσία των «κατακτητών». Ο «εμφύλιος», που διατηρούσε τους μαύρους στη θέση των πρώην δούλων και τους λευκούς στη θέση των κυρίων. Ο «εμφύλιος» με το προκαταδικασμένο αποτέλεσμα, που παρακάμπτει εύκολα κάθε έννοια συνταγματικής τάξης περί ισότητας και δικαιοσύνης. Οι ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ τα είχαν καταφέρει μια χαρά. Μετά από την επιτυχή ήπια «κατάκτηση» των Ινδιάνων είχαν εφαρμόσει και την ήπια «υποδούλωση» τόσο των μαύρων «εχθρών» τους όσο και των λευκών «συμμάχων» τους.

Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από τις ΗΠΑ και από τη δική τους «μήτρα» του χρήματος. Το χρήμα —και άρα το νόμισμα— στις ΗΠΑ στην πραγματικότητα δεν ελέγχεται από το κράτος. Ελέγχεται από μια ιδιωτική επιχείρηση. Μια επιχείρηση με το όνομα FED. Αυτή είναι η διαβόητη Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Αυτή είναι μια καθαρά ιδιωτική επιχείρηση και οι ιδιοκτήτες της δεν έχουν μόνον ονοματεπώνυμο, αλλά είναι και μιας συγκεκριμένης εθνικής καταγωγής. Είναι Εβραίοι. Εβραίοι είναι οι ιδιοκτήτες της και Εβραίοι είναι αυτοί, οι οποίοι κατά καιρούς εμφανίζονται να τη διαχειρίζονται. Εβραίος ήταν ο Γκρίνσπαν και Εβραίος είναι και ο διάδοχός του Μπενράνκε. Τα αφεντικά αυτών είναι οι ιδιοκτήτες αυτής της δήθεν «ομοσπονδιακής» τράπεζας.

Περισσότερο από το 50% των μετοχών της Federal Reserve Bank ανήκαν στις μεγάλες τράπεζες της Νέας Υόρκης …η National City Bank του Ροκφέλερ, η National Bank of Commerce, η First National Bank, η Chase National Bank και η Marine National Bank. Όταν η National City Bank του Ροκφέλερ συγχωνεύθηκε με την J.P. Morgan – First National Bank το 1955, ο όμιλος Ροκφέλερ έλεγχε το 22% των μετοχών της Federal Reserve Bank of New York. Κοντά στον Ροκφέλερ και ο έτερος συμμορίτης Ρότσιλντ. Βασικοί μέτοχοι της FED είναι η Lehman Brothers Bank της Νέας Υόρκης του συστήματος Ρότσιλντ. Η «Kuhn-Loeb bank» της Νέας Υόρκης. Η «New York Chase Manhattan Bank» των Ροκφέλερ. Η «Goldman-Sachs» της Νέας Υόρκης.

Συνιδιοκτήτες όμως αυτής της «αμερικανικής» τράπεζας δεν είναι μόνον «αμερικανικές» τράπεζες της εβραϊκής συμμορίας της Νέας Υόρκης. Συνιδιοκτήτες αυτής της «αμερικανικής» τράπεζας είναι και ξένες τράπεζες. Ξένοι δηλαδή αποφασίζουν για το αμερικανικό νόμισμα της αμερικανικής οικονομίας του αμερικανικού λαού. Κατά μια διαβολική «σύμπτωση» και αυτοί οι ξένοι μέτοχοι της εβραϊκής FED είναι επίσης εβραϊκά τραπεζικά ιδρύματα. Οι βασικοί μέτοχοι της Federal Reserve Bank είναι: 1. Οι Τράπεζες Rothchild του Λονδίνου και του Βερολίνου. 2. Η επενδυτική Τράπεζα των αδελφών Lazard του Παρισιού, (Lazard Brothers Bank, που ανήκει στο σύστημα Rothchild.) 3. Οι Τράπεζες Warburg Bank του Αμβούργου και του Άμστερνταμ, που κι αυτές ανήκουν στο σύστημα Rothchild. 4. Η «Israel Moses Seif Bank» της Ιταλίας

Αυτό το εβραϊκό τραπεζικό κύκλωμα ήταν που άλωσε την αμερικανική οικονομία. Τι έκανε; Με «ανύπαρκτο» χρήμα «αγόρασε» τις ΗΠΑ από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Τύπωνε χρήμα και «αγόραζε» τις ΗΠΑ από τους ιδιοκτήτες τους. Στην πραγματικότητα χρησιμοποίησε το αμερικανικό κεφάλαιο εις βάρος των Αμερικανών. Έδινε μέσω φτηνών δανείων χρήματα στους καταναλωτές και στη συνέχεια τα «μάζευε» μέσω των αμερικανικών επιχειρήσεων, τις οποίες το ίδιο χρηματοδοτούσε στις «επενδύσεις» τους. Στο τέλος έβαλε στο «χέρι» τόσο τους πολίτες αυτής της μεγάλης χώρας όσο και τις ίδιες τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Όλοι χρωστούσαν στους ίδιους ανθρώπους και όλων οι περιουσίες στην πραγματικότητα πέρασαν στα «χέρια» αυτών, που έπαιζαν το παιχνίδι του ψεύτικου χρήματος. Του ανύπαρκτου χρήματος.

Αυτό ήταν το colpo grosso των Εβραίων στις ΗΠΑ. Με ψεύτικα χρήματα «χρηματοδότησαν» την υπερκατανάλωση στις ΗΠΑ. Έδιναν καταναλωτικά δάνεια με τον τόνο στους καταναλωτές, προκειμένου να τους εντάξουν σε ένα υποτιθέμενο αμερικανικό «όνειρο». Τζάμπα ήταν, εφόσον αυτοί έλεγχαν τις «μηχανές» που τα τύπωναν. Στο ένα πραγματικό δολάριο αυτοί τύπωναν δέκα και διαχειρίζονταν τα εννιά σαν να ήταν δικά τους. Τα ψεύτικα χρήματα διοχέτευαν στην αγορά και αγόραζαν πραγματικό κεφάλαιο μέσα από αυτήν. Αυτά τα οποία λέμε δεν είναι πρωτοφανή. Αν ψάξει κάποιος ελάχιστα στο ίντερνετ, θα δει άπειρες «καταγγελίες» γι’ αυτό το παιχνίδι των Εβραίων. Τόσο άπειρες και τόσο ακριβείς, που υποψιαζόμαστε ότι δίνονται από τους ίδιους τους Εβραίους, προκειμένου να τις εξουδετερώσουν. Η γνωστή εβραϊκή συνταγή της «απόκρυψης» μέσω της «αποκάλυψης».

Έγινε τίποτε, επειδή καταγγέλθηκαν όλα αυτά; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί αυτό, το οποίο καταγγέλλεις, δεν έχει την παραμικρή αξία, αν δεν γνωρίζεις πώς λειτουργεί. Αν δεν γνωρίζεις πώς πρέπει να το σταματήσεις, προκειμένου να πάψει να λειτουργεί. Αυτό είναι κάτι, το οποίο δεν θα το βρεις πουθενά στο ίντερνετ. Απλά πράγματα. Αν βρεις το πιστόλι του εγκληματία, μπορείς να τον σταματήσεις, όχι γιατί γνωρίζεις ότι είναι εγκληματίας, αλλά γιατί γνωρίζεις τη λειτουργία του πιστολιού. Αν ο ίδιος εγκληματίας εγκληματεί με μια «αγκινάρα», δεν μπορείς να τον σταματήσεις, όχι πως δεν κατανοείς ότι είναι εγκληματίας, αλλά επειδή δεν γνωρίζεις τον τρόπο με τον οποίο γίνεται θανατηφόρα η «αγκινάρα», επιτρέποντάς του να συνεχίζει τα εγκλήματά του.

Αυτή ακριβώς είναι η μέθοδος της «απόκρυψης» μέσω της «αποκάλυψης». Δίνεις ακριβή στοιχεία για ένα πράγμα, το οποίο κανένας δεν γνωρίζει πώς λειτουργεί. Του προσθέτεις ψέματα και μυστήριο και το αφήνεις να χαθεί ανάμεσα στα εκατομμύρια σενάρια συνομωσίας, που κατά καιρούς εμφανίζονται στον Πλανήτη. Για όσο διάστημα δεν γνωρίζεις πώς ακριβώς γίνεται το «έγκλημα», δεν έχει καμία αξία να γνωρίζεις το «όπλο» του εγκλήματος. Για όσο διάστημα δεν γνωρίζεις πώς λειτουργεί η FED υπέρ των εγκληματιών, δεν έχει καμία αξία να γνωρίζεις ότι ελέγχεται απόλυτα από τους Εβραίους. Στο ίντερνετ λοιπόν «κυκλοφορούν» πληροφορίες για το «όπλο» του εγκλήματος, ενώ σ’ αυτό το κείμενο θα δείξουμε πώς αυτό «λειτουργεί». Στο ίντερνετ κυκλοφορούν πληροφορίες για τη FED, αλλά όχι για το «παιχνίδι» που αυτή η τράπεζα κάνει. Γι’ αυτόν τον λόγο πολλά πράγματα, ενώ τα θεωρούμε γνωστά, θα διαπιστώσουμε ότι έχουν άγνωστες συνέπειες.

Οι Εβραίοι λοιπόν έπαιξαν με «πέτσινο» χρήμα και κατόρθωσαν και αγόρασαν τις ΗΠΑ από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Αφαίρεσαν το αμερικανικό κεφάλαιο από τους ίδιους τους ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ. Στην πραγματικότητα έκαναν στους Αμερικανούς ό,τι έκαναν οι ίδιοι οι Αμερικανοί στους Ινδιάνους. Οι Εβραίοι έδωσαν «καθρέπτες» και «χάντρες» στους Αμερικανούς και τους πήραν την πατρίδα. Έβαλαν στο «χέρι» την Τράπεζα που ελέγχει την κοπή νομίσματος και με ψεύτικο χρήμα αγόρασαν το πραγματικό κεφάλαιο της χώρας και βέβαια άρπαξαν το πραγματικό χρήμα, που κυκλοφορούσε στην αγορά.

Όμως, το «παιχνίδι» του χρήματος δεν είναι ένα εύκολο παιχνίδι. Αν δεν γνωρίζεις τι θέλεις να κάνεις, θα καταστραφείς. Αν δηλαδή δώσεις σε κάποιους άλλους ανθρώπους τη FED, δεν σημαίνει ότι θα κάνουν τα ίδια πράγματα με τους Εβραίους, επειδή έχουν τη δυνατότητα να «τυπώνουν» χρήματα. Αν βρεις σε ένα αεροδρόμιο ένα τζετ, δεν σημαίνει ότι μπορεί και να «πετάξεις». Δεν αρκεί δηλαδή μόνον να «τυπώνεις» χρήματα. Δεν αρκεί να «σκορπάς» χρήματα. Πρέπει να μπορείς να τα «μαζεύεις» πριν αποκαλύψουν την απάτη.

Για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει μερικά βασικά πράγματα περί χρήματος. Το χρήμα είναι μια επινόηση του ανθρώπου, προκειμένου να βοηθήσει την οικονομία στη λειτουργία της και να απλοποιήσει τις συναλλαγές. Το κεφάλαιο παράγει τα προϊόντα και τα προϊόντα «μετρώνται» σε χρήμα, για να «πληρωθούν» τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι κεφαλαιοκράτες. Για να μην δίνεις ως κεφαλαιοκράτης τυροπαραγωγός τυρί ως αμοιβή στους εργαζόμενούς σου και συγκεντρώνεις τα κέρδη σου σε κότες και μοσχάρια, αποτυπώνεις την «αξία» όλων αυτών των προϊόντων σε χρήμα. Χρήμα δίνεις στους εργαζόμενούς σου και χρήμα συγκεντρώνεις ως κέρδος. Το κεφάλαιο παραμένει πάντα το μέσο, που παράγει ή ξοδεύει χρήμα και αυτό είναι το εργοστάσιο.

Το χρήμα λοιπόν έχει διπλή σημασία. Το έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι για να ζουν και το έχουν ανάγκη οι κεφαλαιοκράτες, είτε για ν’ αγοράζουν νέο κεφάλαιο είτε για να διατηρούν σε άριστη κατάσταση αυτό το οποίο ήδη διαθέτουν. Αυτή η διπλή σημασία του χρήματος είναι πολύ σημαντική, γιατί αυτή καθορίζει τη δυναμική της οικονομίας. Αν «παίξεις» με το χρήμα, θα σε σταματήσει η δυναμική της οικονομίας πολύ πριν σε αντιληφθεί ο νόμος. Τι σημαίνει αυτό; Αν «τυπώνεις» χρήμα αυθαίρετα, δεν σημαίνει ότι θα αγοράσεις όλο τον κόσμο. Σε «αντιλαμβάνεται» το κεφάλαιο και επειδή είναι πιο ισχυρό, αντιδρά και καταστρέφει το χρήμα.

Το κεφάλαιο «αμύνεται». «Τυπώνεις» χρήμα και το κεφάλαιο «ακριβαίνει». Όσο πιο πολύ «τυπώνεις», τόσο πιο πολύ το κεφάλαιο ακριβαίνει. Ό,τι μπορούσες ν’ αγοράσεις με μια χούφτα δολάρια πριν αρχίσεις το «τύπωμα», το ίδιο αγοράζεις και με ένα «κοντέινερ» δολάρια μετά τη «φάμπρικα» του τυπώματος. Αν δεν γνωρίζεις δηλαδή τι πρέπει να κάνεις, είναι θέμα χρόνου το χρήμα σου να έχει μικρότερη αξία από το ίδιο το χαρτί που απαίτησε η εκτύπωσή του. Το «πέτσινο» χρήμα, δηλαδή, έχει αξία μέχρι να πέσει πάνω στον «τοίχο», που λέγεται κεφάλαιο. Είτε αυτό είναι γη είτε εργοστάσιο είτε πνευματικά δικαιώματα. Όσο πιο πολλά χρήματα βρίσκονται στην αγορά, τόσο πιο πολύ ανεβαίνουν οι απαιτήσεις αυτών που διαθέτουν κεφάλαιο προς πώληση και άρα τόσο πιο «αδύναμο» το χρήμα.

Οι Εβραίοι σ’ αυτό το σημείο απέδειξαν πόσο πονηροί είναι και πόσο καλά αντιλαμβάνονται την αγορά. Διαθέτοντας την εξουσία πάνω στην Τράπεζα που «κόβει» το χρήμα στις ΗΠΑ, κατόρθωσαν και με ψεύτικο χρήμα αγόρασαν τα πάντα από τους πάντες. Πώς το κατάφεραν αυτό. Με το να ρίξουν άπειρο χρήμα στην αγορά, χωρίς όμως να το φέρουν σε «σύγκρουση» με το κεφάλαιο. Έριχναν τόνους ψεύτικου χρήματος στην αγορά, αλλά χωρίς να απειλούν την ισορροπία της. Πώς τα κατάφεραν; Το «εξάτμιζαν» στην κατανάλωση πριν φτάσει στον «τοίχο» του κεφαλαίου και αποκαλυφθεί η απάτη τους. Τύπωναν άπειρα φτηνά χρήματα και δεν τους δημιουργούσαν πρόβλημα, γιατί μπορούσαν και τα «μάζευαν» με τον έλεγχο της ακρίβειας.

Σταματούσαν δηλαδή το χρήμα στην κατανάλωση. Σταματούσαν το χρήμα στο προϊόν, πριν αυτό φτάσει στο κεφάλαιο. Γιατί; Γιατί το προϊόν δεν είναι κεφάλαιο. Δεν υπάρχει υπερπολύτιμο προϊόν. Υπερπολύτιμο είναι μόνον το κεφάλαιο. Υπερπολύτιμο είναι, γιατί σου επιτρέπει την έπ’ άπειρον εκμετάλλευσή του. Μπορεί να σε ταΐζει και όταν δεν θα εργάζεσαι. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ένα προϊόν, ό,τι και όποιο κι αν είναι αυτό. Το προϊόν στην καλύτερη περίπτωση γι’ αυτό μπορεί να είναι απλά πανάκριβο στην απόκτησή του. Το προϊόν όμως, από τη στιγμή που κατασκευάζεται, έχει μία και μοναδική μοίρα. Να χρησιμοποιηθεί και στη συνέχεια να γίνει ένα σκουπίδι. Άρα; Άρα αυτός, που το απέκτησε πανάκριβα, στην πραγματικότητα δεν έχει στην κατοχή του τίποτε παραπάνω από ένα λαμπερό μελλοντικό σκουπίδι. Όσα χρήματα και να έδωσε για την απόκτησή του, αυτά —αργά ή γρήγορα— θα «σβήσουν» σε κάποιον σκουπιδοτενεκέ.

Οι Εβραίοι, κατανοώντας αυτές τις ιδιαιτερότητες της οικονομίας, έκαναν το εξής απλό. Φρόντιζαν να ρίχνουν άπειρο «πέτσινο» χρήμα στην αγορά, έχοντας από πριν εξασφαλίσει το δεδομένο ότι αυτό το χρήμα θα «αγοράζει» μόνον πανάκριβα σκουπίδια και ποτέ υπερπολύτιμο κεφάλαιο. Το «πέτσινο» χρήμα θα «επενδυόταν» σε μελλοντικά «σκουπίδια» και άρα θα «εξατμιζόταν». Δεν θα απειλούσε αυτούς που το κυκλοφορούσαν. Στο σημείο αυτό έκαναν χρήση της ιδιομορφίας της αμερικανικής κοινωνίας, η οποία ήταν διχασμένη σε κυρίαρχους «άσπρους» και υποτελείς «μαύρους». Εκμεταλλεύτηκαν τον ρατσισμό μιας ρατσιστικής κοινωνίας και εκεί έπαιξαν. Εκμεταλλεύτηκαν την έξυπνη επινόηση των Αγγλοσαξόνων των ΗΠΑ. «Δούλεψαν» τους «ανώτερους» λευκούς και στην πραγματικότητα λεηλάτησαν την πατρίδα τους. Ποιο ήταν το «κόλπο»; Το «κόλπο», το οποίο δεν εφεύραν οι Εβραίοι, αλλά το εφεύραν οι «άσπροι» Αγγλοσάξονες, για να «δουλεύουν» τους υπόλοιπους «άσπρους» στις ΗΠΑ.

Τι έκαναν μέχρι τότε οι «άσπροι» Αγγλοσάξονες, για να δουλεύουν τους επίσης «άσπρους» εργαζόμενους; Αυτό, το οποίο είπαμε πιο πάνω. Υπόσχονταν στους λευκούς εργαζόμενους ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ αλλά ΟΧΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Στην ίδια κοινωνία και στα ίδια εργοστάσια για την ίδια δουλειά οι «άσπροι», είτε γηγενείς είτε «φρέσκοι» μετανάστες, πληρώνονταν σχεδόν τα διπλάσια χρήματα από τους «μαύρους». Θεωρούσαν τους εαυτούς τους «ανώτερους» και «δικαιούνταν» τη διαφορά αυτήν. Οι Αγγλοσάξονες «αναγνώριζαν» αυτήν την «ανωτερότητα» και δέχονταν να την πληρώνουν. Όλοι ευχαριστημένοι. Όλοι οι «άσπροι» υπερέχοντες έναντι όλων των «μαύρων».

Όμως, τα χρήματα προέρχονταν από το ίδιο κεφάλαιο, που ήταν το αμερικανικό. Άρα; Άρα τα παραπάνω χρήματα, που έπαιρναν οι «άσπροι», δεν ήταν «πραγματικά». Ήταν «πέτσινα». Για να προστατεύσεις όμως αυτό το «πέτσινο» χρήμα, θα πρέπει να το προστατεύεις από την «πρόσκρουσή» του στο κεφάλαιο. Δεν δίνεις δηλαδή σε έναν «άσπρο» εργαζόμενο διπλάσιο μισθό, για να διπλασιάζει την περιουσία του σε σχέση με τον «μαύρο». Δεν του δίνεις τη δυνατότητα να αγοράζει διπλάσια σπίτια, να αγοράζει χωράφια και να απειλεί την ισορροπία του κεφαλαίου. Αν συμβεί αυτό, είναι θέμα χρόνου να έρθει το χρήμα σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και να το «ακριβύνει». Είναι θέμα χρόνου να διασπαστεί η εργατική τάξη και κάποιοι να «μετακινηθούν» σε άλλες ιδιότητες και να επιβιώνουν χωρίς να εργάζονται.

Γίνεται αυτό; Όχι βέβαια. Άρα; Άρα, όταν θα χρησιμοποιήσουν κάποιοι το χρήμα για «μετακίνησή» τους, θα πάμε και πάλι στο μηδέν, εφόσον το κεφάλαιο θα «αμυνθεί». Είναι θέμα χρόνου ν’ αποδειχθεί ότι το χρήμα που δίνεις είναι «πέτσινο». Δίνεις διπλάσιο μισθό υπό την προϋπόθεση ότι το «εξουδετερώνεις» στην πορεία. Τι σημαίνει αυτό; Ποια είναι η απαίτηση ενός εργαζόμενου από τον μισθό του; Να αγοράσει την Αμερική; Όχι βέβαια. Η απαίτηση του εργαζόμενου από τον μισθό του είναι να του δίνει τη δυνατότητα όχι απλά να επιβιώνει μέσω της εξασφάλισης τροφής, αλλά να ζει αξιοπρεπώς. Να έχει ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο και να μπορεί να αγοράσει …ένα παντελόνι.

Για να προστατεύσεις λοιπόν τα «πέτσινα» χρήματα, κάνεις το εξής απλό. Δεν επιτρέπεις στον «ευνοημένο» εργαζόμενο ν’ αλλάξει ταξική κατηγορία και να επιχειρήσει μέσω της αποταμίευσης ν’ αλλάξει ιδιότητα. Να επιχειρήσει να γίνει κεφαλαιοκράτης. Να αγοράσει δηλαδή το μέσον, το οποίο θα του επιτρέπει να ζει, χωρίς να εργάζεται. Να αγοράσει χωράφια και διαμερίσματα και να ζει με τα ενοίκια, χωρίς να εργάζεται. Τον θέλεις εργαζόμενο και τον διατηρείς τέτοιον, γιατί διαφορετικά καταστρέφεις την ισορροπία της οικονομίας. Άρα, όταν του δίνεις διπλάσιο μισθό, δεν του δίνεις τη δυνατότητα να κάνει τα διπλάσια πράγματα, αλλά φροντίζεις τα ίδια πράγματα να τα κάνει με διπλάσιο κόστος.

Αυτό είναι το όλο κόλπο. Δεν δίνεις στον «άσπρο» εργαζόμενο τη δυνατότητα να πάρει δύο σπίτια «μαύρων» με κίνδυνο να επιχειρήσει να ζει με τα ενοίκια «μαύρων». Τον αναγκάζεις να πληρώσει τα διπλάσια για το δικό του σπίτι. Δεν του δίνεις τη δυνατότητα να πάρει δύο αυτοκίνητα. Τον αναγκάζεις να πληρώσει τα διπλάσια για την κάλυψη της ίδιας ανάγκης. Σ’ αυτό το σημείο εκμεταλλεύτηκαν οι Αγγλοσάξονες τον ρατσισμό. Οι «άσπροι» έμεναν σε «καλές» περιοχές. «Καλές» …και άρα «ακριβές». Για το ίδιο ακριβώς σπίτι σε μια «κακή» περιοχή οι «μαύροι» πλήρωναν 50000 δολάρια, ενώ οι «άσπροι» 100000 δολάρια. Για την κάλυψη της ανάγκης της αυτομεταφοράς οι «μαύροι» πλήρωναν 5000 δολάρια για ένα Dodge, ενώ οι «άσπροι» πλήρωναν 10000 δολάρια για ένα Ford. Οι «μαύροι» φορούσαν παντελόνι των πέντε δολαρίων και οι «λευκοί» φορούσαν παντελόνι των δέκα δολαρίων.

Μιλάμε δηλαδή για κανονικό «δούλεμα». Οι «διαφορετικοί» εργαζόμενοι έκαναν τα ίδια ακριβώς πράγματα με διαφορετικό κόστος. Ένα κόστος, το οποίο ήταν σε απόλυτη αναλογία με την αναλογία που χαρακτήριζε τους μισθούς τους. Κανένας —εξαιτίας του μισθού του— δεν ξέφευγε από την τάξη των εργαζομένων και όλοι ήταν «ικανοποιημένοι». Οι «καθρέπτες» και οι «χάντρες» απέδιδαν αποτελέσματα. Οι «άσπροι» ήταν περήφανοι που ήταν «κυρίαρχοι» και δεν διαμαρτύρονταν για την «ακρίβεια», γιατί αυτήν τους προστάτευε από έναν ανεπιθύμητο «μαύρο» γείτονα. Δεν διαμαρτύρονταν για την «ακρίβεια», γιατί το Ford τούς ξεχώριζε στον δρόμο από τους «κατώτερους». Δεν διαμαρτύρονταν για την «ακρίβεια», γιατί το παντελόνι των δέκα δολαρίων «έδειχνε» ακόμα και στο πεζοδρόμιο την «ανωτερότητά» τους. Ο ρατσισμός «εξάτμιζε» στην αγορά την τεχνητή διαφορά που υπήρχε στη μισθοδοσία των «διαφορετικών» εργαζομένων και δεν επέτρεπε στο «πέτσινο» χρήμα να συγκρούεται με το κεφάλαιο.

Αυτήν την ηλίθια και ρατσιστική κατάσταση την βρήκαν οι Εβραίοι στις ΗΠΑ και δεν τη δημιούργησαν οι ίδιοι. Στις ΗΠΑ με τη συγκεκριμένη οικονομία, η οποία είχε βυθιστεί στην κρίση του 1929, όταν για πρώτη φορά ήρθε σε σύγκρουση το «πέτσινο» χρήμα με το κεφάλαιο. Όταν οι Αγγλοσάξονες δεν είχαν καταφέρει να μαζέψουν αυτό το χρήμα από τα χέρια των ευνοημένων λευκών εργαζομένων. Όταν κάποιοι λευκοί εργαζόμενοι νόμισαν ότι με τους μισθούς τους μπορούν να γίνουν «επενδυτές» και ν’ αλλάξουν ιδιότητα, ζώντας από μερίσματα μετοχών. Το κεφάλαιο τούς «αντιλήφθηκε» και τους έστειλε …για συσσίτιο. Οι πονηροί Εβραίοι ήταν αυτοί οι οποίοι αντιλήφθηκαν αμέσως την ουσία της κρίσης και άρα γνώριζαν πώς να την αντιμετωπίσουν.

Το όλο θέμα ήταν να μην κάνουν το λάθος των Αγγλοσαξόνων και φέρουν ξανά το χρήμα απέναντι στο κεφάλαιο. Το όλο θέμα ήταν να «εξατμίζεται» το χρήμα πάση θυσία πριν φτάσει να δοκιμαστεί στην αγορά του κεφαλαίου και άρα και στο χρηματιστήριο. Ελέγχοντας οι Εβραίοι την αγορά, μπορούσαν να ελέγχουν τη «θερμοκρασία» της και άρα να τη διατηρούν στα όρια της «εξάτμισης». Μόνιμος στόχος τους θα ήταν να απορροφούν όλο το χρήμα στην κατανάλωση, πριν φτάσει αυτό να γίνει απόθεμα και άρα επιχειρήσει να συγκρουστεί με το κεφάλαιο.

Με αυτήν τη γνώση επιχείρησαν να πείσουν τους Αγγλοσάξονες ότι έχουν «σχέδιο» εξόδου από την κρίση. «Σχέδιο», το οποίο θα το έφερναν εις πέρας, αν τους έδιναν τον έλεγχο του νομίσματος και άρα του χρήματος. Μπορούσαν να τους υποσχεθούν ότι θα προστάτευαν εύκολα την ασφάλεια του σχεδιασμού τους. Να υποσχεθούν στους Αγγλοσάξονες ότι θα καταφέρουν αυτό, το οποίο δεν κατάφεραν οι ίδιοι, γιατί απλούστατα ανήκαν στις δυνάμεις της παραγωγής και όχι της αγοράς. Δεν θα άλλαζε δηλαδή ο ρατσιστικός τρόπος με τον οποίο λειτουργούσε η αμερικανική οικονομία, αλλά θα γινόταν πιο σύνθετος. Τότε λοιπόν οι πονηροί Εβραίοι, για ν’ αυξήσουν ακόμα περισσότερο τα κέρδη τους, σκέφτηκαν κάτι το πολύ απλό. Επέκτειναν ακόμα περισσότερο τα επικίνδυνα δεδομένα της. Σε μια κοινωνία, που λειτουργεί με «άσπρους» και «μαύρους» και με «πέτσινο» χρήμα, γιατί να μην επεκτείνουμε το «χρωματολόγιο»;

Είσαι «άσπρος» …αλλά πόσο «άσπρος»; Πρώτη «ύλη» γι’ αυτήν την προσπάθεια υπήρχε άφθονη στις ΗΠΑ. Ήδη υπήρχαν διαφορετικές «αποχρώσεις» λευκών, που θα λάτρευαν όποιον τους αναγνώριζε την ιδιαίτερη «λευκότητά» τους. Οι Εβραίοι, όπως και οι πρώτοι λευκοί μετανάστες των ΗΠΑ, είχαν σταθεροποιήσει την παρουσία τους στη ρατσιστική χώρα και γνώριζαν τη λειτουργία της. Είχαν επωφεληθεί και οι ίδιοι από την ιδιόμορφη λειτουργία της, που δημιουργούσε «πυραμίδα» στη μισθοδοσία των εργαζομένων. Μια «πυραμίδα», που καθιστούσε τις ΗΠΑ μοναδικό φαινόμενο στην παγκόσμια οικονομία. Αυτήν την «πυραμίδα» θα ύψωναν οι Εβραίοι σε πρωτοφανή για την ανθρώπινη οικονομία «ύψη».

Πώς υψωνόταν αυτή η πυραμίδα με τον αγγλοσαξονικό τρόπο; Υψωνόταν από την κάθε νέα γενιά λευκών μεταναστών. Γιατί; Γιατί κάθε νέο «κύμα» μεταναστών έμπαινε πάντα ανάμεσα στους μαύρους και τους ήδη υπάρχοντες λευκούς. Κάθε νέο «κύμα» λευκών μεταναστών έδινε αυξήσεις στους προηγούμενους και άρα τους έκανε «λευκότερους». Κάθε επόμενο «κύμα» μεταναστών ήθελε να γίνει προηγούμενο, για να πάρει κι αυτό αύξηση, ώστε να μην γειτνιάζει με τους μαύρους. Όλοι ήθελαν ν’ αποφύγουν τη μισθολογική «επαφή» με τους μαύρους και αυτό γινόταν με νέα εισαγωγή λευκών μεταναστών. Αυτή ήταν η ιδιομορφία των ΗΠΑ και γι’ αυτόν τον λόγο οι Αμερικανοί εργαζόμενοι δεν αντιδρούσαν ποτέ με τον πάγιο αρνητικό τρόπο που αντιδρούν οι εργαζόμενοι απέναντι στο φαινόμενο της μετανάστευσης. Όλοι ήθελαν ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ χρήματα και άρα αυξήσεις και αυτό γινόταν με νέα εισαγωγή λευκών μεταναστών.

Όλα δηλαδή τα προβλήματα της οικονομίας των ΗΠΑ έχουν προκληθεί από τους μετανάστες και οφείλονται στον λόγο και στον τρόπο με τον οποίον έγινε η μετανάστευση στις ΗΠΑ. Στους μετανάστες, οι οποίοι ήθελαν και οι ίδιοι τα κέρδη των λευκών που βρήκαν στις ΗΠΑ. Στη μετανάστευση, που ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο ήταν συνεχής και κατά «κύματα». Όταν όμως σε μια έξυπνη τακτική των «μεγάλων» εμπλέκονται και τα συμφέροντα των «μικρών», είναι θέμα χρόνου να χαθεί ο έλεγχος.

Αυτό, το οποίο οι ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ κεφαλαιοκράτες είχαν ευφυώς εφεύρει για την ασφάλειά τους, το πήραν οι φτωχοί και το έκαναν «κόλπο» για τους εαυτούς τους. Αυτό, το οποίο έπρεπε να γίνει μία και μοναδική φορά, για να «κλειδώσει» η άμυνα των Αγγλοσαξόνων, έγινε επαναλαμβανόμενη «φάμπρικα», για να εκμεταλλεύονται οι φτωχοί τις παρενέργείες του. Όταν ανάμεσα στους μικρούς είναι και οι πονηροί Εβραίοι, ευνόητο είναι ότι αυτό το κόλπο θα το έφερναν στα όριά του. Ευνόητο είναι ότι δεν θα απέφευγαν οι Αγγλοσάξονες το πρόβλημα. Η κατάσταση έγινε ακόμα πιο σύνθετη, όταν τα παιδιά των πρώτων μεταναστών είχαν πάει σχολείο και δεν ήταν αγράμματα σαν τους γονείς τους, αλλά παρέμεναν ρατσιστές, ως «γνήσιοι» Αμερικανοί.

Σε μια κοινωνία, η οποία είχε ήδη πολλές «αποχρώσεις» λευκών, λόγω των αλλεπάλληλων μεταναστευτικών «κυμάτων», δημιουργήθηκαν ακόμα πιο πολλές. Αυτός ο ρατσισμός, που αναπτύχθηκε από τα παιδιά των πρώτων μεταναστών, έδωσε την ευκαιρία στους ρατσιστές Εβραίους να τον εκμεταλλευτούν. Στον αγγλοσαξονικό τρόπο, που ύψωνε την «πυραμίδα» με την εισαγωγή μεταναστών, προστέθηκε και ο εβραϊκός, ο οποίος συνδεόταν με την εκπαίδευση. Η ήδη επικίνδυνα ψηλή «πυραμίδα» θα γινόταν ακόμα πιο ψηλή. Τα δεδομένα υπήρχαν και τους ευνοούσαν. Τα μορφωμένα παιδιά των αγράμματων μεταναστών ήταν κι αυτά ρατσιστές. Έφαγαν γλυκό «ψωμάκι» από τον ρατσισμό και το γνώριζαν το «κόλπο». Όποιος όμως μεγαλώνει με άδικο γλυκό «ψωμάκι», στη συνέχεια θέλει η ίδια αδικία να του αποφέρει «παντεσπάνι».

Αυτό έκαναν τα αμερικανοτραφή παιδιά των πρώτων μεταναστών. Δεν έβλεπαν σαν «κατώτερους» μόνον τους μαύρους, όπως έκαναν οι γονείς τους. Έβλεπαν σαν «κατώτερους» και κάποιους λευκούς. «Κατώτερους» σε σχέση με τους ίδιους. Ήταν Αμερικανοί δεύτερης γενιάς; Έβλεπαν σαν «κατώτερους» όχι μόνον τους μαύρους, αλλά και τους Αμερικανούς της πρώτης γενιάς. Ήταν μορφωμένοι; Έβλεπαν σαν «κατώτερους» όχι μόνον τους μαύρους, αλλά και τους λευκούς που ήταν αμόρφωτοι. Ήταν μορφωμένοι; Πόσο μορφωμένοι; Με απλό πτυχίο ή με μεταπτυχιακό; Το πτυχίο τι είδους ήταν; «Ακριβό» από το ιδιωτικό Χάρβαρντ ή «φτηνό» από το τοπικό δημόσιο Πανεπιστήμιο;

Ξαφνικά δηλαδή τα παιδιά των λευκών «τρελάθηκαν». Έβλεπαν «χρώματα» εκεί όπου μέχρι τότε δεν υπήρχαν. Έβλεπαν άπειρες διαβαθμίσεις του «λευκού». Έψαχναν να βρουν τι είναι ο «απέναντι», για να ξέρουν πώς να τον αντιμετωπίσουν. Να τον αντιμετωπίσουν σαν «κατώτερο», «ίσο» ή «ανώτερο»; Τι ήταν ο «απέναντι»; «Άσπρος» αλλόγλωσσος νεοαφιχθής μετανάστης; «Ολόασπρος» αγγλόφωνος Αμερικανός εργάτης; «Κάτασπρος» με πτυχίο; «Ξέξασπρος» με μεταπτυχιακό; «Golden-άσπρος» με πτυχίο Χάρβαρντ; Από τη στιγμή που ο «οργανισμός» των ρατσιστών Αμερικανών το τραβούσε το «δούλεμα», οι Εβραίοι ήταν διατεθειμένοι να τους «δουλέψουν» ακόμα πιο πολύ. Μετά την οικονομική κρίση του ρατσιστικού κράτους των ΗΠΑ το 1929, ανέλαβαν οι Εβραίοι να το κάνουν ακόμα πιο ρατσιστικό.

Τότε ακριβώς εμφανίστηκαν στο προσκήνιο ως ιδρυτές και ιδιοκτήτες της FED. Έχοντας τον έλεγχο της FED, είχαν ένα «καρότο», που θα έβαζαν την αμερικανική κοινωνία να τρέχει πίσω του. Δεν θα έδιναν μόνον «καθρεπτάκια» και «χάντρες» στους λευκούς, για να τους διαχωρίζουν από τους μαύρους, όπως έκαναν οι Αγγλοσάξονες. Θα έδιναν και «βραχιόλια» και «φτερά» και «πούπουλα» σε κάποιους λευκούς, για να τους διαχωρίζουν από τους άλλους λευκούς. Θα έδιναν και μερικές «κορδέλες» σε κάποιους άλλους ακόμα πιο «άσπρους». Με το «φτηνό» χρήμα μονιμοποίησαν την ιδιόμορφη «κινητή» μισθολογική πολιτική στην αμερικανική οικονομία.

Την «κινητή» μισθολογική πολιτική, που άνοιγε σε απίθανο βαθμό τη μισθολογική «ψαλίδα» —η οποία υπήρχε μεταξύ των εργαζομένων στις ΗΠΑ—, οι Εβραίοι την έλεγξαν πολύ εύκολα. Έριξαν ως έμποροι πανάκριβα «φτερά» και «πούπουλα» στην αγορά και ανάγκασαν τους εργαζόμενους να διχαστούν μεταξύ τους ανάλογα με τα προσόντα τους και άρα με το «δίκιο» τους σ’ ό,τι αφορά την απόκτηση αυτών των «σκουπιδιών». Τότε ξεκίνησε ο μεγάλος «χορός» της μόδας. Της κατευθυνόμενης από τους Εβραίους μόδας. Της μόδας, που κατάπινε ό,τι αύξηση κι αν δινόταν σε κάθε λευκή «απόχρωση».

Οι μορφωμένοι άρχισαν να σέρνουν τον χορό, εφόσον πρώτοι αντιλήφθηκαν το «δίκιο» τους. Τι στο καλό. Ολόκληρο Χάρβαρντ είχαν τελειώσει κάποιοι, να μην πάρουν το «φτερό» που «δικαιούνταν»; Να έχουν μόνον «καθρεπτάκια», όπως οι υπόλοιποι λευκοί εργαζόμενοι; Είχαν τελειώσει το Χάρβαρντ και ήθελαν να φοράνε το «φτερό», για να το δείχνουν. Οι Εβραίοι τα είχαν καταφέρει. Στο όνομα της ανάπτυξης έδιναν αφειδώς το «πέτσινο» χρήμα υπό την προϋπόθεση όμως να μην «αδικηθούν» και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι. Να πάρουν κι αυτοί το κατιτίς τους για τις σπουδές τους ή το «χρώμα» τους. Με αυτόν τον τρόπο οι Εβραίοι της FED απέκτησαν και λαϊκή συμπάθεια. Έδιναν άφθονα χρήματα στους κεφαλαιοκράτες, αλλά δεν «ξεχνούσαν» και τα «εκλεκτά» παιδιά των σπουδών. Διατήρησαν τη διαφορά μεταξύ των «άσπρων» και των «μαύρων», για να μην ερεθίσουν τον ρατσιστικό πληθυσμό των Αμερικανών και άρχισαν να παίζουν μόνον με τους «άσπρους».

Ο «Ολόασπρος» πτυχιούχος θα έπαιρνε πλέον τριπλάσιο μισθό από τον «μαύρο», αλλά θα κατοικούσε σε «ολόασπρη» συνοικία, όπου τα σπίτια κόστιζαν τριπλάσια χρήματα από αυτά των μαύρων. Δεν θα οδηγούσε Dodge σαν τους μαύρους, αλλά ούτε και Ford σαν τους υπόλοιπους άσπρους. Θα οδηγούσε ένα «ολόασπρο» σουηδικό VOLVO. Το παντελόνι του θα κόστιζε τριπλάσια από αυτά των μαύρων και διπλάσια από αυτό των υπολοίπων άσπρων. Ο «Κάτασπρος» μεταπτυχιακός θα έπαιρνε τετραπλάσιο μισθό από τον «μαύρο», αλλά κι αυτός θα κατοικούσε στη «δική» του συνοικία. Στην «κάτασπρη» συνοικία, όπου τα σπίτια κόστιζαν τετραπλάσια από αυτά των «μαύρων». Αυτός δεν θα οδηγούσε ούτε καν «ολόασπρο» VOLVO, αλλά ένα «κάτασπρο» Mercedes. Δεν θα φορούσε το «ολόασπρο» παντελόνι, αλλά ένα «κάτασπρο» Armani.

Όλες οι πυραμίδες όμως έχουν μίια κορυφή και η κορυφή των «άσπρων» ήταν «χρυσή». Εκεί «κατοικούσαν» τα Golden Boys, οι περισσότερο εκ των οποίων ήταν Εβραίοι. Οι ευνοημένοι των «θεών». Αυτοί, παρόλο που ήταν κοινοί εργαζόμενοι, δεν θα κατοικούσαν κοντά στους υπόλοιπους εργαζόμενους. Θα κατοικούσαν κοντά στα αγγλοσαξονικά «αφεντικά». Στις Golden συνοικίες, όπου οι τιμές ήταν απροσδιόριστες. Θα οδηγούσαν Golden Ferrari και τα παντελόνια τους θα ήταν ειδική «παραγγελία». Εισέπρατταν μισθούς, που λίγα χρόνια πριν αντιπροσώπευαν στην αμερικανική οικονομία την αξία ενός εργοστασίου, ενώ ήταν απλοί υπάλληλοι. Αγόραζαν για το σπίτι τους έναν καναπέ ίσης αξίας με το σπίτι του «μαύρου».

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Έριξαν «πέτσινα» χρήματα στην αγορά, αλλά αυτά δεν επηρέαζαν τη λειτουργία της οικονομίας. «Καταναλώνονταν» στα ίδια πράγματα και δεν διασπούσαν την τάξη των εργαζομένων. Τόνοι χρήματος ξοδεύονταν, για να καταλήξουν σε σκουπιδοτενεκέδες. Δεν γινόταν κάποιος Golden και ζώντας ως «μαύρος» ν’ αγοράζει με τους μισθούς του φέουδα και πόλεις ολόκληρες, όπως θα μπορούσε. Τα «εξάτμιζε» στην ελεγχόμενη αγορά. Όσα πιο πολλά έπαιρνε, στην πραγματικότητα τόσα πιο πολλά χρωστούσε. Γιατί; Γιατί αυτόματα τοποθετούνταν σε πολυδάπανη κοινωνική κατηγορία. Γιατί το σπίτι, που θα αγόραζε με δάνειο, είχε «εικονική» αξία εκατομμυρίων δολαρίων. Το αυτοκίνητο, που θα αγόραζε με δάνειο, είχε «εικονική» αξία εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων.

Όσα πιο πολλά εισέπραττε, τόσο πιο πολλά έπρεπε να ξοδεύει. Η μόδα είχε αρχίσει ν’ αλλάζει με τρομερούς ρυθμούς, γιατί έπρεπε να «καταβροχθίζει» τόνους «πέτσινου» χρήματος. Οι γυναίκες των Golden δεν έπρεπε καν να φοράνε το ίδιο ρούχο δύο φορές. Τα πάντα έχασαν το νόημά τους και ως εκ τούτου και την αξία τους. Ο Golden «άσπρος» ξόδευε τεράστιους μισθούς με απίστευτες ταχύτητες. Αγόραζε πανάκριβα καταναλωτικά προϊόντα, τα οποία μετά την απόκτησή τους έχαναν την αξία τους. Ισχύει πάντα αυτό το οποίο είπαμε πιο πάνω. Τα προϊόντα δεν είναι κεφάλαιο. Η μοίρα του προϊόντος είναι πάντα τα σκουπίδια. Αυτοί, που ευνοούνταν, αγόραζαν «φτερά» και «πούπουλα» άνευ αξίας. Με αυτόν τον τρόπο οι ευνοημένοι «άσπροι» των ΗΠΑ έγιναν δούλοι των Εβραίων. Χρωστούσαν τεράστια ποσά στις εβραϊκές τράπεζες και είχαν ανάγκη τα «πέτσινα» χρήματα της FED.

Γι’ αυτόν τον λόγο βλέπουμε και τα παράδοξα της σημερινής οικονομικής κρίσης. Βλέπουμε ανθρώπους, οι οποίοι μέχρι πριν από λίγες ημέρες εισέπρατταν εκατομμύρια δολάρια σε μισθούς, να χάνουν τις δουλειές τους και να πηγαίνουν κατ’ ευθείαν στα χαρτόνια και τις γέφυρες. Βλέπουμε ανθρώπους, οι οποίοι ελάχιστες ημέρες πριν έπιναν κρασί, που η γουλιά κόστιζε ίσα με έναν μισθό εργαζομένου, να ζητιανεύουν στους δρόμους. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί απλούστατα τα ποσά, που εισέπρατταν τα προηγούμενα χρόνια, δεν τα έκαναν απόθεμα ή κεφάλαιο. Δεν τα έκαναν δέκα διαμερίσματα ή εκατοντάδες στρέμματα γης, για ζουν από αυτά και μετά την απόλυσή τους.

Τα χρήματα που εισέπρατταν ήταν «πέτσινα» χρήματα και έτσι χρησιμοποιούνταν. «Αγόραζαν» ζωή δισεκατομμυριούχων κεφαλαιοκρατών και ξεχνούσαν ότι οι ίδιοι ήταν κοινοί εργαζόμενοι. Εισέπρατταν εκατομμύρια, αλλά είχαν στεγαστικά δάνεια εκατομμυρίων σε «καλές» περιοχές. Τα χρήματα που εισέπρατταν τα έκαναν life-style και ανούσια προϊόντα. Έτρωγαν σε εστιατόρια και πλήρωναν μια περιουσία. Αγόραζαν ένα αυτοκίνητο, που άξιζε ίσα με μια πραγματική περιουσία. Αγόραζαν παπούτσια πιο ακριβά από τα αυτοκίνητα των «μαύρων».

Έχασαν τη δουλειά τους και πήγαν κατ’ ευθείαν στο μηδέν. Εκεί όπου πηγαίνει ο οποιοσδήποτε εργαζόμενος, όταν χάσει τη δουλειά του. Στο σημείο όπου αποκαλύπτεται η αλήθεια. Στο σημείο όπου διαφοροποιείται ο εργαζόμενος από τον κεφαλαιοκράτη και άρα αποκαλύπτεται η πραγματική του ιδιότητα, η οποία για χρόνια μπορεί να «κρύβεται» κάτω από ένα Armani. Ο εργαζόμενος επιβιώνει χάρη στην εργασία του και εκεί διαφέρει από τον κεφαλαιοκράτη, ο οποίος επιβιώνει χάρη στο κεφάλαιό του. Στο σημείο όπου φαίνεται καθαρά αν αυτό, το οποίο κατέχεις, είναι ένα «φτερό» με τη μορφή Porsche ή υπερπολύτιμο κεφάλαιο. Από τη σημερινή τύχη των «κάτασπρων» ανέργων καταλαβαίνεις ότι δεν διέφεραν ποτέ και σε τίποτε από τους «μαύρους» συναδέρφους τους. Όποιος από τους δύο κι αν χάσει τη δουλειά του, κάτω από τις ίδιες γέφυρες θα καταλήξει.

Αν γνωρίζει δηλαδή κάποιος το «παιχνίδι» του χρήματος, είναι εύκολο να «δουλεύει» τους εργαζόμενους, ειδικά όταν αυτοί είναι ρατσιστές και βλάκες. Τα φτηνά χρήματα, που έδιναν οι Εβραίοι στους ρατσιστές «άσπρους», τα μάζευαν με τα κάθε φορά πιο ακριβά προϊόντα, που προσέφεραν στους ηλίθιους. Αυτός ο ελεγχόμενος «καλπασμός» της ακρίβειας ήταν όλο το μυστικό του σχεδιασμού. Αυτό το παιχνίδι το έλεγχαν κατ’ αποκλειστικότητα οι Εβραίοι, για να μπορούν να ελέγχουν την πορεία του χρήματος. Να ελέγχουν την πορεία του, προκειμένου να μην το βάζουν στη «δοκιμασία» της σύγκρουσης με το κεφάλαιο και εξευτελιστεί.

Αυτοί εφεύραν την «κινητή» χωροταξία, το πάθος για τη μόδα και βέβαια έφεραν στις ΗΠΑ τα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα. Τι σημαίνει «κινητή» χωροταξία; Οι Εβραίοι έλεγχαν ποιες περιοχές θα είναι κάθε φορά απλά «άσπρες» ή «ολόασπρες» ή «κάτασπρες». Αν μέχρι την εμφάνιση των Εβραίων οι λευκοί Αμερικανοί απλά κατοικούσαν σε διαφορετικές περιοχές από τους μαύρους, μετά από την επέμβαση των Εβραίων οι Αμερικανοί «μετακινούνταν» σχεδόν ανά δεκαετία. Έγιναν πραγματικοί νομάδες. Μετακινούνταν, για ν’ αποφύγουν τους σκουρόχρωμους λευκούς, οι οποίοι έπαιρναν αυξήσεις και πλησίαζαν απειλητικά τις γειτονιές τους. Με τις «πέτσινες» αυξήσεις των «αποχρώσεων» ο ένας «κυνηγούσε» τον άλλο. Οι Εβραίοι, μέσω του Χόλυγουντ και των εβραϊκών οίκων μόδας, έλεγχαν απόλυτα τη «μόδα» τόσο στην κατοικία όσο και στο ντύσιμο και άρα τα χρηματοβόρα «must» για κάθε «απόχρωση» των ηλιθίων.

Αυτοί εισήγαγαν για τους ίδιους λόγους και τα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα στις ΗΠΑ με την κολοσσιαία αυτοκινητοβιομηχανία. Γιατί; Γιατί απλούστατα ήταν τα ιδανικά για τους «άσπρους». Ήταν όμορφα, σπάνια και βέβαια πανάκριβα. Η κάθε μάρκα, ανάλογα με την πολυτέλειά της και τον όγκο παραγωγής της, γινόταν το «φυλετικό» αυτοκίνητο της κάθε «άσπρης» κατηγορίας. Για να σταθεροποιήσουν την κατάσταση, φρόντισαν να ελέγχουν και τις «μήτρες», που γεννούσαν αυτό το «χρωματολόγιο». Τις «μήτρες», που παρήγαγαν τον ρατσισμό μεταξύ των «άσπρων». Έναν ρατσισμό χειρότερο ακόμα και από τον αυθεντικό κοινωνικό ρατσισμό των Αμερικανών.

Πιο ρατσιστής ήταν ο «γεννημένος» στο Χάρβαρντ Αμερικανός απέναντι στους κοινούς «άσπρους» των δημοσίων Πανεπιστήμιων, παρά οι «άσπροι» απέναντι στους πραγματικούς «μαύρους». Εβραίοι έλεγχαν το σύστημα παιδείας, το οποίο παρήγαγε τις «αποχρώσεις» το λευκού. Οι «μαύροι» στα δημόσια δωρεάν σχολεία και οι «άσπροι» σε ιδιωτικά σχολεία, που «άσπριζαν» τους μαθητές τους ανάλογα με τις τσέπες των γονιών τους. Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί εδώ βρίσκεται όλο το μυστικό του σημερινού ρατσιστικού «χρωματολογίου» των ΗΠΑ. Οι διάφορες «αποχρώσεις» της κοινωνίας τους, όπως είπαμε, προέρχονται από τη διαφορά που υπάρχει στους μισθούς τους. Τη «δίκαιη» για τους ρατσιστές διαφορά.

Αυτό το «δίκαιο» όμως δεν ήταν ισχυρό και άρα δεν άντεχε στην κριτική, προκειμένου ν’ ανοίξει την «ψαλίδα» των μισθών και άρα το εύρος του «χρωματολογίου». Αυτό το «δίκαιο» δεν θα είχε μονιμότητα σε μια κοινωνία, η οποία φυσιολογικά θα ομογενοποιούνταν με τον χρόνο. Αυτό το γνώριζαν οι Εβραίοι και εκεί έδωσαν τη μάχη τους. Για να «νομιμοποιήσουν» και να μονιμοποιήσουν τη «δίκαιη» διαφορά, προσπάθησαν να της δώσουν οικονομική υπόσταση. Μια υπόσταση, η οποία θα την εμφάνιζε λογική. Τι έκαναν; «Κοστολόγησαν» την αξία της κάθε «βαφής». Κοστολόγησαν το «χρώμα» και βέβαια την κάθε «απόχρωσή» του.

Πώς έγινε αυτό; Με τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, που γεννούν τις «λευκές» αποχρώσεις. Υπάρχουν φτηνά Πανεπιστήμια και άρα φτηνές «αποχρώσεις» του «λευκού» και ακριβά Πανεπιστήμια με ακριβές «αποχρώσεις» του ιδίου χρώματος. Όταν κάποιος πληρώνει πολλά χρήματα, για να γίνει «λευκότερος» από κάποιον άλλο, ευνόητο είναι ότι θα εκφράσει απαιτήσεις στη μισθοδοσία του, γιατί πρέπει να κάνει απόσβεση των εξόδων του. Με αυτόν τον τρόπο «εμπλουτίστηκε» η ήδη περίεργη μισθολογική πολική των ΗΠΑ και οδηγήθηκε στο μεγάλο «χρωματολόγιο». Κάποιοι πλήρωναν «πολλά» και δεν θα δέχονταν να εργάζονται για «λίγα». Και πάλι το ίδιο κόλπο. Κατά έναν μυστήριο τρόπο όλοι μάθαιναν τα ίδια πράγματα από τα ίδια βιβλία σε διαφορετική «ποιότητα». Πάλι κάποιοι πονηροί πλήρωναν διαφορετικά χρήματα, για να πάρουν τα ίδια πράγματα.

Επειδή οι Εβραίοι ήταν «δημοκράτες», αυτήν τη δυνατότητα την έδωσαν σε όλους. Για να μην βρουν αντιδράσεις, δεν απέκλεισαν κανέναν από τη «λεύκανση». Ούτε καν τα παιδιά των λευκών μεταναστών, που λίγα χρόνια πριν είχαν φτάσει στις ΗΠΑ πεινασμένοι. Πώς το κατάφεραν αυτό; Με το γνωστό εβραϊκό τρόπο. Με δάνεια και πάλι. Ακόμα και ο πιο ταπεινός «λευκός» μπορούσε να πάρει δάνειο, για να γίνει «λευκότερος» ακόμα και από τους ίδιους τους γονείς του και άρα με «δίκαιες» απαιτήσεις, όταν θα έβγαινε στην παραγωγή. Από τα φοιτητικά δάνεια ξεκινούν όλα τα σημερινά προβλήματα των ΗΠΑ. Τα φοιτητικά δάνεια συντηρούν τον δομικό ρατσισμό τους σε όλα τα μήκη και τα βάθη της κοινωνίας τους. Τα φοιτητικά δάνεια είναι ο «καρκίνος», ο οποίος αναπαράγει τον ρατσισμό των ΗΠΑ.

Οι Εβραίοι γι’ αυτόν τον λόγο πολέμησαν με πάθος τα δημόσια Πανεπιστήμια. Δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο αυτά τα Πανεπιστήμια, γιατί δεν ήθελαν «ταβάνι» στην πολιτική τους. Δημόσια Πανεπιστήμια θα σήμαινε αξιοκρατία, αλλά και ένα όριο «λεύκανσης». Παραπάνω «όροφος» δεν θα υπήρχε. Αυτό δεν τους συνέφερε. Αυτούς τους συνέφερε να «προχωράει» ο καθένας με βάση την τσέπη του και να μην υπάρχει όριο σ’ αυτήν την «πορεία». Τους συνέφερε οι «αποχρώσεις» ν’ αναπαράγονται με τον ίδιο ακριβή τρόπο και ταυτόχρονα να μην απειλούνται από τις πιέσεις της βάσης. Κάθε φορά που υπήρχε ασφυξία στη βάση, την εκτόνωναν από την κορυφή. Κάθε φορά που κάποιοι νέοι Αμερικανοί «έσπρωχναν» για να γίνουν «λευκότεροι», οι Εβραίοι απλά ανέβαζαν τα δίδακτρα στην κορυφή. Κάθε φορά που γινόταν αυτό στην κορυφή, κάποια νέα «απόχρωση» Αμερικανών εμφανιζόταν στη βάση.

Η εβραϊκή πολιτική, δηλαδή, δεν διέφερε στην ουσία της από την προηγούμενη αγγλοσαξονική πολιτική. Η «πυραμίδα» υψωνόταν και πάλι με νέες «εισαγωγές» απαιτητικών «λευκών» μεταναστών, οι οποίοι με την άφιξή τους έδιναν αυξήσεις και στους υπόλοιπους. Κάθε νέα γενιά Αμερικανών εργαζομένων θα έμπαινε στην αμερικανική οικονομία σαν «μετανάστες». Δεν θα διαδεχόταν απλά την προηγούμενη γενιά εργαζομένων ως όμοια, όπως συνέβαινε στις υπόλοιπες οικονομίες του κόσμου, αλλά θα την «προσπερνούσε» σαν «ανώτερη». Η κάθε προηγούμενη γενιά εργαζομένων θα ήταν οι «μαύροι» μπροστά στους νέους «λευκούς μετανάστες».

Κάθε νέα γενιά Αμερικανών, που εμφανιζόταν στην οικονομία, δεν δεχόταν να εργάζεται για τα ίδια χρήματα με την προηγούμενη και άρα με τους «μαύρους». Απαιτούσε και έπαιρνε πιο πολλά «πέτσινα» χρήματα απ’ όσα έπαιρναν οι προηγούμενοι εργαζόμενοι. Απλά αυτοί οι νεοεισερχόμενοι «μετανάστες» δεν προέρχονταν από κάποιες υπαρκτές χώρες, αλλά από φανταστικές χώρες. Ήταν αυτοί, οι οποίοι «κατάγονταν» από τις «άριες χώρες» του Χάρβαρντ ή του Γέιλ και οι οποίοι είχαν πιο πολλές απαιτήσεις από αυτούς, οι οποίοι καταγόταν από κατώτερες «σκουρόχρωμες χώρες», όπως ήταν τα δημόσια Πανεπιστήμια ή τα απλά Λύκεια. Μιλάμε για το θέατρο του παραλόγου. Οι Αμερικανοί, επειδή είχαν συμφέρον από τον ρατσισμό, είχαν γίνει ρατσιστές ακόμα και απέναντι στο είδωλό τους. Ως κοινωνία ήταν ρατσιστική ακόμα κι όταν στεκόταν μπροστά στον «καθρέπτη». Οι πάντες απέναντί τους ήταν «μαύροι». Ακόμα και οι προηγούμενοι Αμερικανοί. Οι ίδιοι οι γονείς τους.

Με αυτόν τον τρόπο η FED μοίραζε «ψεύτικο» χρήμα, αλλά κατέγραφε πραγματικά χρέη. «Εξάτμιζε» τα ψεύτικα χρήματα στην κατανάλωση και στις υπεραξίες της ψευδοπολυτέλειας, χωρίς να προσφέρει σ’ αυτούς τους «πετυχημένους» —που τα κατείχαν— τίποτε παραπάνω από όσα ήδη απολάμβαναν στην προηγούμενη ζωή τους. Ένα σπίτι είχαν και πάλι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Ένα αυτοκίνητο οδηγούσαν και πάλι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Τις ίδιες φορές έτρωγαν κάθε εβδομάδα στα εστιατόρια. Τις ίδιες ντουλάπες με τον ανάλογο όγκο ενδυμάτων είχαν και πάλι. Τα πάντα όμως τα έκαναν με πολλαπλάσιο κόστος και αυτό αύξανε τα χρέη τους.

Τα χρήματα δηλαδή στην αγορά είχαν συνεχώς μειωμένη αξία, αλλά τα χρήματα στη λογιστική των χρεών παρέμεναν σταθερά. Η τεχνητά αυξημένη κατανάλωση ωθούσε τις υπάρχουσες βιομηχανίες σε αυξημένες επενδύσεις και άρα έσπρωχνε τους ιδιοκτήτες τους στις τράπεζες για δάνεια. Τα νέα δάνεια αύξαναν τις τιμές των προϊόντων και στην πραγματικότητα το μόνο που αύξαναν ήταν τα χρέη τόσο των καταναλωτών όσο και των βιομηχάνων.

Τα «φρεσκοτυπωμένα» χρήματα των «άσπρων» εργαζομένων δεν «λίμναζαν» σε καταθέσεις, ώστε να εξοφλούν προηγούμενα δάνεια ή να μειώνουν την αξία των νέων «πέτσινων» εκτυπώσεων. Τα «φρεσκοτυπωμένα» χρήματα των εισπράξεων των ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΩΝ βιομηχάνων δεν «λίμναζαν» σε καταθέσεις, αλλά έπρεπε να γίνουν εκ νέου «επενδύσεις», για ν’ ακολουθούν τη μόδα, η οποία άλλαζε συνεχώς. Οι ίδιοι, δηλαδή, που με ψεύτικο χρήμα δημιουργούσαν «υπερκατανάλωση», ήταν αυτοί που χρηματοδοτούσαν τη βιομηχανία, η οποία κάλυπτε αυτήν την υπερκατανάλωση. Σταδιακά όλοι οι Αμερικανοί έγιναν «όμηροι» του ίδιου τραπεζικού συστήματος. Οι Εβραίοι έπαιζαν με «είδωλα» και τους δούλευαν όλους. Έβαζαν τους λευκούς Αμερικανούς απέναντι στους ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ Αμερικανούς, προκαλώντας έναν τρομερής εντάσεως οικονομικό «εμφύλιο». Τον εμφύλιο των ηλιθίων. Τον «εμφύλιο» των πιστών της Prada με αυτούς της Armani. Οι πάντες εναντίον των πάντων.

Τροφοδοτούσαν οι ίδιοι με «πολεμοφόδια» τις εμπόλεμες πλευρές και εκμεταλλεύονταν την «αιμορραγία» τους. Το αμερικανικό «όνειρο» έγινε «εφιάλτης» χρεών για τους πάντες και οι Εβραίοι έτριβαν τα χέρια τους. Οι μόνοι που απολάμβαναν το «όνειρο» μέσα στη μεγάλη χριστιανική χώρα. Οι λευκοί καταναλωτές ήταν βουτηγμένοι στα καταναλωτικά χρέη και οι ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ ιδιοκτήτες των βιομηχανιών έχαναν το μεγαλύτερο μέρος των ιδιοκτησιών τους από τους νέους τραπεζικούς συνέταιρους. Η χώρα, η οποία είχε αναγάγει την ατομική ιδιοκτησία σε εθνική της θρησκεία, είχε γίνει ένα έθνος κινούμενων «σκηνιτών». Πραγματικών «σκηνιτών», που σήμερα —στην εποχή της θεωρητικής παντοδυναμίας τους— μοιάζουν με τους Ινδιάνους, τους οποίους βρήκε ο Κολόμβος στη Νέα Γη …Μπροστά σε σκηνές και γύρω από τη φωτιά.

Οι Αμερικανοί, ως λαός πλέον, χρωστούσαν τα πάντα στους Εβραίους. Εξαιτίας της ιδιωτικής εκπαίδευσης, τους χρωστούσαν πολύ πριν εισπράξουν το πρώτο τους δολάριο ως εργαζόμενοι. Όσο πιο πολλά χρήματα «τύπωναν» οι Εβραίοι, τόσο πιο πολύ κεφάλαιο έχαναν οι Αγγλοσάξονες. Όσο πιο πολλά χρήματα έβγαζαν οι Εβραίοι, τόσο πιο πολλά χρωστούσαν οι Αμερικανοί. Όσο πιο πολλά χρήματα έδιναν οι Εβραίοι με τους «δίκαιους» μισθούς, τόσο κάλπαζε η «άδικη» ακρίβεια, που προστάτευε τις εβραϊκές «φωτοτυπίες», τις οποίες εισέπρατταν οι ίδιοι στα δικά τους high-life μαγαζιά. Οι Αμερικανοί είχαν «μπλέξει» σε έναν φαύλο κύκλο χρεών. Χρωστούσαν ό,τι είχαν και δεν είχαν. Από το «κινητό» σπίτι που κατοικούσαν —και άλλαζαν κάθε φορά που έπαιρναν «αύξηση» στους μισθούς τους—, μέχρι και τον καναπέ που κάθονταν, για να παρακολουθούν τα νέα σήριαλ του νέου εβραιόπνευστου life-style, που τους πλάσαραν οι Εβραίοι μέσω του Χόλυγουντ.

Τίποτε δεν τους ανήκε πραγματικά και το μόνο, που πραγματικά κληροδοτούσαν στα παιδιά τους, ήταν χρέη. Τα παιδιά, που τα έβαζαν να ξεκινήσουν τις ζωές τους με χρέη, εξαιτίας των σπουδών. Ακόμα και το διαμαντένιο δακτυλίδι, που έβαλαν στην παράδοσή τους, ήταν ένα τεχνητό εβραϊκό δημιούργημα. Μια γνήσια «αμερικανική» παράδοση, η οποία αποφασίστηκε μεταξύ κάποιου Εβραίου εμπόρου διαμαντιών της Αμβέρσας και κάποιου Εβραίου κινηματογραφικού παραγωγού του Λος Άντζελες. Τους τα είχαν πάρει όλα. Τους «σκότωσαν» και έπαιρναν προμήθεια ακόμα και από την «κηδεία» τους. Όλοι χρωστούσαν στους ίδιους Εβραίους τραπεζίτες, οι οποίοι απλά έλεγχαν το «αίμα» της οικονομίας και αυτό είναι το νόμισμά της. Πολλοί λένε —και μάλλον αυτή είναι η αλήθεια— ότι ο Κένεντυ δολοφονήθηκε, όταν αποφάσισε να πάρει τον έλεγχο του αμερικανικού εθνικού νομίσματος από τα χέρια της εβραϊκής FED.

Γι’ αυτόν τον λόγο βλέπουμε το παράδοξο φαινόμενο του τρομερού χρέους της υπερδύναμης. Αυτό που συμβαίνει είναι πρωτοφανές. Υπερδύναμη-«μπατίρης» είναι μοναδικό φαινόμενο στην ανθρώπινη ιστορία. Η υπερδύναμη, που θεωρητικά και για πάνω από μισό αιώνα κυβερνά και άρα λεηλατεί τον κόσμο, όχι μόνον δεν είχε κέρδη από αυτήν τη μοναδική «επιτυχία» της, αλλά η ίδια χρωστάει ως κράτος σε βαθμό τέτοιο, που να βρίσκεται στην ίδια μοίρα με το Μπαγκλαντές. 12 τρισεκατομμύρια δολάρια χρωστάει η υπερδύναμη και άρα και ο λαός της. Τέτοια μπατιροϋπερδύναμη δεν πρέπει να έχει ξαναεμφανιστεί στην ανθρώπινη ιστορία. Ακόμα και τα αγράμματα στίφη του Ταμερλάνου είχαν καλύτερη οικονομική διαχείριση από την αυτοκρατορία του Χάρβαρντ. Τουλάχιστον οι σκηνές τους ήταν γεμάτες θησαυρούς και μπριζόλες, όταν τα θύματά τους ήταν γυμνά και πεινούσαν.

Οι σημερινοί «Πλανητάρχες» όχι μόνον δεν συγκέντρωσαν στα «θησαυροφυλάκια» τους τον πλούτο όλου του κόσμου, αλλά χρωστάνε ένα αντίστοιχο ποσό. Σε ποιους χρωστάνε; Στους Εβραίους τραπεζίτες. Είναι υποθηκευμένο όχι μόνον το παρόν τους, αλλά και το μέλλον τους. Άλλους τέσσερις Πλανήτες να βρουν να εκμεταλλεύονται οι Αμερικανοί, δεν μπορούν να «ξεχρεώσουν». Αν βρουν άλλους τέσσερις Πλανήτες, απλά θα τετραπλασιάσουν τα χρέη τους. Γιατί; Γιατί «περπατάνε» σε κινούμενη «άμμο».

Όσο πιο πολλά «βγάζουν» ως Αμερικανοί, τόσο πιο πολλά θα «χρωστάνε» στους Εβραίους. Έπαθαν αυτά, τα οποία ήθελαν να κάνουν στους άλλους. Οι ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ την είχαν πατήσει πανηγυρικά. Έπεσαν οι ίδιοι στην «παγίδα» που είχαν εφεύρει. Έβγαζαν ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, αλλά έχασαν σχεδόν το σύνολο του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ τους και άρα την ίδια την πατρίδα τους. Ως γνήσιοι Αμερικανοί και άρα ως «Νεοϊνδιάνοι» γέμιζαν τις αποθήκες τους με ΠΟΛΛΟΥΣ ΕΒΡΑΪΚΟΥΣ «ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ» ΚΑΙ «ΧΑΝΤΡΕΣ». Πανάκριβους «καθρέπτες» και «χάντρες», που έτειναν αργά αλλά πολύ σταθερά προς τους σκουπιδοτενεκέδες.

Αυτή είναι η μοίρα του πονηρού και του ρατσιστή. Πάντα θα βρεθεί απέναντί του ένας ακόμα πιο πονηρός και πιο ρατσιστής από τον ίδιο, για να τον «δουλέψει». Όταν θεωρείς «δίκαιο» να αφαιρέσεις την πατρίδα κάποιων για μερικά «καθρεπτάκια» και μερικές «χάντρες», είναι θέμα χρόνου να χάσεις τη δική σου για κάτι ανάλογο. «Δούλεψες» τους Ινδιάνους με μερικά κασόνια ουίσκι και σε «δούλεψαν» οι Εβραίοι με μερικά Armani. Αδίκησες τους μαύρους για να τους εκμεταλλεύεσαι και σε αδίκησαν οι Εβραίοι για τον ίδιο λόγο. Έφτιαχνες «άσπρους» για να τους δουλεύεις και σε «σκούραναν» οι Εβραίοι. Έπαθες ό,τι ονειρευόσουν να κάνεις στους άλλους και αυτό είναι το δίκιο. Ας πρόσεχες. Οι ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ των ΗΠΑ, με βάση το μέγεθος των απωλειών τους, δικαιούνται τον τίτλο του μεγαλύτερου κορόιδου της ανθρώπινης ιστορίας. Οι μεγαλύτεροι ηλίθιοι όλων των εποχών. Αυτοί, οι οποίοι αυθαίρετα αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους σαν κύριους των κυρίων, έπεσαν θύματα των Εβραίων. Θύματα των γύφτων των γύφτων.

Γιατί αναφερόμαστε σ’ αυτούς; Για να δούμε ως Έλληνες την «καμπούρα» των Αμερικανών. Για να μάθουμε πώς είναι οι «καμπούρες» αυτών που πιάνονται κορόιδα. Τα κορόιδα των Εβραίων, που έχασαν τα πάντα, χωρίς να καταλάβουν τι έχουν πάθει. Γιατί πρέπει να το μάθουμε; Γιατί δεν είναι μόνον οι Αμερικανοί «καμπούρηδες». Δεν είναι μόνον οι «Πλανητάρχες» τέτοιοι. Τέτοιοι είναι και οι «Ευρωπάρχες». Οι Γερμανοί. Για να καταλάβει όμως κάποιος πόσο «καμπούρηδες» είναι οι Γερμανοί, θα πρέπει να γνωρίζει την εβραϊκή τακτική της δημιουργίας της «καμπούρας» και γι’ αυτό περιγράψαμε την αμερικανική περίπτωση. Αν γνωρίζει κάποιος πώς λειτουργούν τα πράγματα στις ΗΠΑ των «λευκών» κορόιδων, μπορεί να καταλάβει γιατί και οι Γερμανοί είναι τέτοια «κάτασπρα» κορόιδα.

Με βάση λοιπόν τη γνώση μας βλέπουμε ότι, για να εφαρμοστεί ένα τέτοιο χρηματοοικονομικό «τρυκ», θα πρέπει να υπάρχει διχασμός σε μια κοινωνία. Δεν μπορεί να εφαρμοστεί μια τέτοια πολιτική σε μια ενιαία και δημοκρατική κοινωνία. Θα πρέπει να υπάρχει κοινωνικός διχασμός σε μια κοινωνία, ώστε να «ευνοηθούν» κάποιοι εις βάρος κάποιων άλλων. Πρέπει να υπάρχουν «λευκοί» διαθέσιμοι να «ευνοηθούν» εις βάρος κάποιων «μαύρων» σε μια κοινωνία. Πρέπει να υπάρχουν οι «έξυπνοι», γιατί αυτοί στο τέλος θα γίνουν οι «μουντζούρηδες». Ποια ήταν τα δεδομένα στη Γερμανία και ποιοι ήταν οι «έξυπνοι»; Υπήρχαν «μαύροι» στη Γερμανία; Δεν υπήρχαν, αλλά μετά την ενοποίηση μπορούσαν κάποιοι να μπουν σε συνθήκες οικονομικού «σολάριουμ» και να αποκτήσουν το «μαύρο» χρώμα. Οι «έξυπνοι» ήταν οι «λευκοί» Δυτικογερμανοί και απέναντί τους είχαν τους «μαύρους» Ανατολικογερμανούς.

Η ιδιομορφία στην περίπτωση της Γερμανίας ήταν ότι η απομίμηση της αμερικανικής πολιτικής παίχτηκε την ίδια στιγμή στο σύνολό της και όχι τμηματικά, όπως συνέβη στις ΗΠΑ. Οι Ανατολικογερμανοί μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα άλλαξαν δύο ιδιότητες. Στην εποχή της ενοποίησης ήταν «Ινδιάνοι» και την επομένη αυτής της ενοποίησης έγιναν κατευθείαν «μαύροι». «Ινδιάνοι» ήταν, γιατί ήταν ιδιοκτήτες μιας πατρίδας, η οποία ενδιέφερε τους «έξυπνους» της Δυτικής Γερμανίας. Τους αντιμετώπισαν σαν «Ινδιάνους» και τους αφαίρεσαν την πατρίδα. Η μόνη διαφορά ήταν στο τι ακριβώς αντιπροσώπευαν οι «καθρέπτες» και οι «χάντρες» στην κάθε περίπτωση. Οι Ινδιάνοι της Αμερικής έχασαν την πατρίδα τους για λίγα κασόνια ουίσκι και μερικά όπλα, ενώ οι «Ινδιάνοι» της Ευρώπης έχασαν την πατρίδα τους για μερικά μπλουτζίν και λίγα Φολκσβάγκεν. Καμία άλλη διαφορά.

Γι’ αυτόν τον λόγο άνοιξαν χωρίς όρους και προϋποθέσεις την ανατολικογερμανική αγορά. Γνώριζαν ότι θα κατέστρεφαν ανατολικογερμανική παραγωγή, αλλά είχαν μαζί τους «καθρέπτες» και «χάντρες». Τους «έδωσαν» χρήμα. Τους έδωσαν δηλαδή την πρώτη «ύλη», για ν’ αγοράσουν μελλοντικά «σκουπίδια». «Σκουπίδια» τα οποία οι ίδιοι παρήγαγαν και άρα τα χρήματα θα επέστρεφαν και πάλι στις δικές τους τσέπες. Όσο περισσότερα χρήματα τους έδιναν, τόσο ακρίβαιναν αυτά τα «σκουπίδια». Τζάμπα ήταν η ακρίβεια. Τους πήραν κεφάλαιο και τους έδωσαν «καθρεπτάκια» και «χάντρες». Στη συνέχεια «αγόρασαν» την Ανατολική Γερμανία από τους ιδιοκτήτες της. «Νόμιμα» …όπως «αγόρασαν» οι Αμερικανοί τις ΗΠΑ από τους Ινδιάνους. Οι Δυτικογερμανοί δεν ήταν «κατακτητές», αλλά «αγοραστές» της Ανατολικής Γερμανίας. Οι Ανατολικογερμανοί δεν ήταν «κατακτημένοι», αλλά «πωλητές». Οι Δυτικογερμανοί αγόρασαν την Ανατολική Γερμανία στο σύνολό της. Με τάνκ να έμπαιναν μέσα στην Ανατολική Γερμανία, μεγαλύτερο ποσοστό της θα άφηναν στους κατακτημένους.

Από τη στιγμή που την «αγόρασαν», πέρασαν στο δεύτερο μέρος του σχεδίου της ενοποίησης. Από τη στιγμή που ξεγέλασαν τους «Ινδιάνους» με την ιδιαίτερη πατρίδα, θα έπρεπε να βρουν πώς θα τους εντάξουν στην νέα ενιαία πατρίδα. Αυτό ήταν εύκολο ν’ αντιμετωπιστεί. Αυτοί, οι οποίοι ήταν προηγουμένως οι «Ινδιάνοι» της γειτονικής Ανατολικής Γερμανίας, θα γίνονταν οι «μαύροι» της νέας ενιαίας Γερμανίας. Θα ευνοούνταν συστηματικά οι «άσπροι» της Δυτικής Γερμανίας, η οποία όμως θα γινόταν πλέον πανάκριβη για να ζει κανείς σ’ αυτήν. Θα έβρισκαν λόγους να τους «διαφοροποιήσουν» από τους «μαύρους» και δεν θα αντιδρούσαν, γιατί οι «μαύροι» δεν θα μπορούσαν να μπουν στις πανάκριβες «γειτονιές» τους. Απλά πράγματα για τους Εβραίους.

Οι Εβραίοι ήταν στο στοιχείο τους. Ήταν κυρίαρχοι στη Δυτική Γερμανία και μπορούσαν και έλεγχαν απόλυτα το τραπεζικό της σύστημα. Έλεγχαν τα «εκτυπωτήρια» των μάρκων. Έβαλαν τις «μηχανές» να δουλεύουν στο φουλ και άρχισαν να μοιράζουν «πέτσινα» μάρκα. Όσο πιο πολλά μοίραζαν, τόσο κάλπαζε η ακρίβεια. Επανέλαβαν την ίδια ακριβώς «αμερικανική» τακτική και στη Γερμανία με στόχο την ενοποίησή της. Απλά στη Γερμανία την τακτική της εβραϊκής FED τη δρομολόγησε η εβραϊκή Deutsche Bank. Τι έκανε; Το γνωστό κόλπο με το «πέτσινο» χρήμα και τον ανοικτό ανταγωνισμό μεταξύ «άσπρων» και «μαύρων». Τον ανταγωνισμό μεταξύ των «ασπροδυτικών» Γερμανών και των «μαυροανατολικών» Γερμανών. Με την ενοποίηση έβαλε τη Δυτική Γερμανία να «κατακτήσει» την Ανατολική και από εκεί και πέρα μπορούσε να «δουλεύει» τους «κατακτητές» σε σχέση με τους «κατακτημένους».

Στο έγκλημα αυτό συνέβαλε ο διεφθαρμένος Κολ. Έβαλε την Ανατολική Γερμανία εντελώς απροετοίμαστη μέσα σε ένα ασυναγώνιστο οικονομικό περιβάλλον και άρα γνώριζε ότι με τον τρόπο αυτόν θα της κατέστρεφε το σύνολο της παραγωγής. Ούτε μία ανατολικογερμανική βιομηχανία δεν είχε ελπίδες να επιβιώσει μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον. Ήταν θέμα χρόνου να δημιουργηθούν στρατιές εκατομμυρίων ανέργων. Για να μην φανεί αυτό το έγκλημα στα θύματα, που ήταν τα εκατομμύρια των νέων ανέργων, η εβραϊκή συμμορία «έπαιξε» με το «πέτσινο» χρήμα. Η γνωστή «φάμπρικα». Άρχισαν να τυπώνουν μέρα και νύχτα μάρκα. Στερούσε από τους Ανατολικογερμανούς δήθεν τον μισθό από την απώλεια της εργασίας τους, αλλά τους έδινε «χρήμα» υπό την μορφή επιδομάτων. Μοίρασε χρήμα στους —άσχετους με την καπιταλιστική οικονομία— Ανατολικογερμανούς και τους το πήρε πίσω μαζί με τις περιουσίες τους.

Με μια ελεγχόμενα «καλπάζουσα» ακρίβεια τούς πήρε πίσω αυτά που τους έδωσε και τους άφησε με χρέη. Το αποτέλεσμα ήταν το επιθυμητό για τους Εβραίους. Με την ανεργία κατέστρεψαν τους Ανατολικογερμανούς και με την ακρίβεια βύθισαν στα χρέη τους Δυτικογερμανούς. Οι «μαύροι» θα έδιναν τον αγώνα της επιβίωσης στις «μαύρες» συνοικίες —και με τους μισθούς των «μαύρων»— και οι «άσπροι» θα έδιναν τον δικό τους, περιμένοντας εύνοια από την Deutsche Bank. Περιμένοντας οι ίδιοι να ευνοηθούν με ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, ανάλογα με τη «λευκότητά» τους. Τα «δικαιούνταν», εφόσον ήταν «λευκοί» Δυτικογερμανοί μέσα σε μια ενιαία Γερμανία με «μαύρους» Ανατολικογερμανούς. Η «παγίδα» ήταν έτοιμη. Οι ίδιοι, ως «ευνοημένοι» εργαζόμενοι, θα έπαιρναν περισσότερα χρήματα από τους «μαύρους», αλλά θα κατοικούσαν σε μια πανάκριβη «άσπρη» πλευρά της ενιαίας Γερμανίας. Αυτός ήταν ο τελευταίος γερμανικός «εμφύλιος». Οι Γερμανοί αλληλομισούνται, θεωρώντας ο ένας τον άλλο σαν υπεύθυνο για τη δυστυχία του και οι Εβραίοι τα πήραν όλα.

Οι Εβραίοι είχαν επαναλάβει την αμερικανική «επιτυχία» τους και στη Γερμανία. Στη χώρα του Γκαίτε και του Λούθηρου είχαν στήσει την «παράγκα» του «Μπάρμπα Θωμά». Ολόκληρο το ρατσιστικό «οικοδόμημα» των ΗΠΑ μεταφέρθηκε και στη Γερμανία. «Μαύροι» Γερμανοί οι Ανατολικογερμανοί. Σκουρόχρωμοι «άσπροι» οι Γερμανοί εργάτες. Ανοιχτόχρωμοι «άσπροι» οι Γερμανοί που σπούδασαν στα δημόσια Πανεπιστήμια της Γερμανίας. «Ξέξασπροι» οι Γερμανοί που σπούδασαν στα ιδιωτικά πανεπιστημιακά «ασπριστήρια» των ΗΠΑ. Στην κορυφή αυτής της ξύλινης «πυραμίδας» οι Golden-άσπροι Εβραίοι. Οι μόνιμα «πετυχημένοι» της Γερμανίας. Οι εκ γενετής «πετυχημένοι». Οι «καταδικασμένοι» να είναι οι «πρώτοι» της Γερμανίας.

Με αυτόν τον τρόπο η εβραϊκή συμμορία, η οποία, εξαιτίας της «αποζημίωσης» του «Ολοκαυτώματος», κυριαρχούσε στο μεταπολεμικό δυτικό μέρος της κατακτημένης Γερμανίας, κατόρθωσε και έγινε κυρίαρχη και στην ενιαία Γερμανία. Αυτό το κράτος το ελέγχει απόλυτα η εβραϊκή συμμορία και αυτό χρησιμοποιεί πλέον εις βάρος της Ευρώπης. Με τα «πέτσινα» χρήματα, που «δάνεισε» για την ενοποίηση, δημιούργησε συνθήκες συνενοχής με το ίδιο το γερμανικό κράτος και τον λαό της Δυτικής Γερμανίας. «Δάνεισε» στο κράτος της Γερμανίας τα χρήματα που απαιτούσε η εγκληματική ενοποίηση και από τότε το ελέγχει απόλυτα. Πόσο απόλυτα; Τόσο, ώστε να τους επιβάλει ως ηγέτιδα μια κοινή χαφιέ της Στάζι. Μια γυναίκα, η οποία δεν έχει προσόντα ούτε για να καθαρίζει τραίνα στη Γερμανία. Μια θηλυκή Σημίτη. Μια Γερμανία εκατομμυρίων μορφωμένων και χαρισματικών Γερμανών κυβερνάται από μια γυναίκα «καρτούν».

Οι Εβραίοι τα είχαν καταφέρει μια χαρά. Μετά τους ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ των ΗΠΑ προστέθηκαν και οι ΣΑΞΟΝΕΣ της Γερμανίας στα επιφανή θύματά τους. Οι Εβραίοι είχαν πάρει σβάρνα όλο το «ανώτερο» «σόι» και το «δούλευαν» ασυστόλως. Και πάλι με βάση το μέγεθος των απωλειών οι Γερμανοί καταλαμβάνουν δικαιωματικά τη δεύτερη θέση των μεγαλύτερων κορόιδων της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτοί, οι οποίοι αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους «ueber Alles» βρέθηκαν κάτω από τους «unter unter Alles» Εβραίους. Κάτω από τους κατώτερους των κατωτέρων. Πλανητάρχες και Ευρωπάρχες έγιναν «υπάλληλοι» των Εβραίων. Από εκεί και πέρα, ως «υπάλληλοι» των ίδιων «αφεντικών», λογικό είναι να κάνουν τα ίδια πράγματα, εξαιτίας κοινών εντολών, που προκύπτουν από κοινά συμφέροντα.

Αφού οι Εβραίοι κατέκτησαν την υπερατλαντική χώρα και την έβαλαν να «κατακτήσει» τον Πλανήτη για λογαριασμό τους, σειρά είχαν να βάλουν την κατακτημένη Γερμανία να «κατακτήσει» την Ευρώπη. Οι Αμερικανοί θα πολλαπλασίαζαν τα εβραϊκά κέρδη με τις παγκόσμιες κατακτήσεις τους και οι Γερμανοί θα πολλαπλασίαζαν τα εβραϊκά κέρδη με τις δικές τους ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Οι μεγαλύτεροι θύτες του Πλανήτη, οι οποίοι από την κουτοπονηριά τους έγιναν τα μεγαλύτερα θύματα. Οι λαοί, οι οποίοι ξεκίνησαν Παγκόσμιους Πολέμους και νίκησαν σε τέτοιους, έχασαν τις πατρίδες τους με «χάντρες» και «βραχιόλια». Απλά πράγματα. Οι πονηροί είχαν φορτωθεί «καθρέπτες» και «χάντρες» και έτρεχαν να εξυπηρετήσουν τα αφεντικά που τα μοίραζαν.

Αφού λοιπόν είδαμε την «καμπούρα» και των Γερμανών, φτάνουμε στην «καμπούρα» των υπολοίπων Ευρωπαίων και άρα και στη δική μας. Αυτό το εβραϊκής ιδιοκτησίας γερμανόφωνο μόνον κράτος με την απόλυτα ελεγχόμενη ηγεσία, που κατέστρεψε τον λαό του, χρησιμοποιήθηκε ως «θηρίο» απέναντι σε όλα τα αδύναμα κράτη της ευρωζώνης. Ένα «θηρίο» άπληστο και αρπακτικό, που δεν είχε έλεος απέναντι σε κανέναν. Ανηλεές, όπως τα πραγματικά του αφεντικά, που είναι οι Εβραίοι. Ο «εμφύλιος» πλέον άλλαζε επίπεδο και μεταφερόταν εκτός Γερμανίας. Μετά τον «εμφύλιο» μεταξύ των Γερμανών ερχόταν ο «εμφύλιος» μεταξύ των Ευρωπαίων. Η μόνη ιδιομορφία είναι ότι τον ρόλο των πανίσχυρων επιχειρήσεων, οι οποίες στέκονταν απέναντι στους καταναλωτές στην περίπτωση του αμερικανικού ή του γερμανικού «εμφυλίου», για να «μαζεύουν» τα χρήματα των Εβραίων, θα τον έπαιρναν τα ισχυρά κράτη απέναντι στα αδύναμα. Τα «είδωλα» άλλαζαν στο νέο παιχνίδι του «εμφυλίου» που θα προκαλούσαν.

Η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα.

Σε έναν τέτοιο μεγάλο «εμφύλιο» ευνόητο είναι ότι θα υπάρχει ένα «στρατηγείο», που θα τον διευθύνει. Το «στρατηγείο», που «διευθύνει» τον ευρωπαϊκό «εμφύλιο» είναι η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα με «στρατηγό» τον Εβραίο Τρισέ. Η κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα είναι «χτισμένη» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και από τους ίδιους ακριβώς «αρχιτέκτονες», που «έχτισαν» και την FED. Άσχετα με το πώς εμφανίζεται στα «χαρτιά», στην πραγματικότητα είναι μια ιδιωτικής φύσης τράπεζα, η οποία έχει ως κύριο ρόλο την έκδοση και την προστασία του ευρωπαϊκού νομίσματος. Γιατί είναι ιδιωτικής φύσεως; Γιατί δεν ελέγχεται από τα κράτη, τα οποία θεωρητικά και μόνον εμφανίζονται σαν ιδιοκτήτες της. Ελέγχεται αποκλειστικά από τη διοίκησή της, η οποία είναι καθαρά εβραϊκή. Ο έλεγχος αυτής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας δεν ανήκει στα εθνικά κοινοβούλια. Στην πραγματικότητα είναι μια απλή θυγατρική του συστήματος Ρότσιλντ –Ροκφέλερ.

Είναι ένας απλός «κρίκος» στη μεγάλη εβραϊκή «αλυσίδα». Ένα «εργαλείο», από αυτά που χρησιμοποιούν οι Εβραίοι, για να «αλώσουν» τις οικονομίες των θυμάτων τους. Αυτά τα «εργαλεία», τα οποία εξυπηρετούν τους ίδιους στόχους, αντιλαμβανόμαστε ότι λειτουργούν ως συγκοινωνούντα «δοχεία». «Δοχεία», που, κάθε φορά που «γεμίζουν», επιλέγουν νέους στόχους και νέα θύματα. Με τα ίδια χρήματα κατακτούν τους διαφορετικούς στόχους. Με τα χρήματα των προηγούμενων θυμάτων τους δημιουργούν νέα θύματα. Με χρήματα από τα θύματά τους στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, δημιούργησαν τα θύματά τους στην Ανατολική Γερμανία. Με χρήματα από τα θύματά τους σε ΗΠΑ και Γερμανία δημιούργησαν τα νέα θύματά τους στην Ενωμένη Ευρώπη.

Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ του Εβραίου Μπενράκε είναι συγκοινωνούντα δοχεία με την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα του Εβραίου Τρισέ, την Παγκόσμια Τράπεζα του Εβραίου Γούλφοβιτς ή την Ντόιτσε Μπανκ του Εβραίου Άκερμαν. Με αυτό το δίκτυο των τραπεζών οι Εβραίοι κάνουν το εξής απλό. Ελέγχουν τα νομίσματα των ισχυρών του Κόσμου και ελέγχουν τα χρέη των θυμάτων τους. Με τις κεντρικές τράπεζες, που ελέγχουν, «τυπώνουν» τα χρήματα που δημιουργούν θύματα και με τράπεζες τύπου Παγκόσμιας Τράπεζας τα «αλυσοδένουν» στα χρέη. Στρέφουν τους «λευκούς» εναντίον των «μαύρων» και στη συνέχεια τους εκμεταλλεύονται όλους μαζί.

Τα πάντα ξεκινούν από τις ΗΠΑ και αυτό είναι φυσικό, εφόσον αυτές «Πλανηταρχεύουν» και άρα οι Εβραίοι των ΗΠΑ είναι οι πρώτοι τη τάξη Εβραίοι. Οι Εβραίοι, οι οποίοι αποφασίζουν και για όλους τους υπολοίπους. Εκεί πάρθηκαν οι αποφάσεις για την κατάκτηση της Ευρώπης. Αυτό δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Η διαβόητη FED δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρεί να «κατακτήσει» την Ευρώπη. Η ίδια είναι αυτή που χρηματοδότησε τον Χίτλερ στην προσπάθειά του να κατακτήσει την Ευρώπη με τις «πλάτες» και βέβαια το «αίμα» του γερμανικού λαού. Είναι γνωστό ότι ο Χίτλερ άρχισε να «χτίζει» την πολεμική του «μηχανή» με χρήματα των Εβραίων Ρότσιλντ. Είναι γνωστό ότι ο Χίτλερ βύθιζε τα πλοία του Ατλαντικού με υποβρύχια, τα οποία έπαιρναν πετρέλαιο από τον Εβραίο Ροκφέλερ. Τότε δεν κατάφεραν οι Εβραίοι να κατακτήσουν την Ευρώπη και το επανέλαβαν λίγες δεκαετίες αργότερα. Δεν το κατάφεραν με τις σφαίρες και το επιχείρησαν με τα χρήματα. Πάλι όμως με τις ίδιες γερμανικές «πλάτες» επιχειρούν να το κάνουν και με τα ίδια θύματα.

Ο Τρισέ, δηλαδή, δεν είναι μόνον συνάδελφος τραπεζίτης του Μπενράκε, αλλά και ομοεθνής του. «Πνευματικό» παιδί του Εβραίου Γκρίνσπαν δεν είναι μόνον ο Μπενράκε, αλλά και Τρισέ. Όλοι αυτοί είναι Εβραίοι, οι οποίοι προφανώς έχουν έναν κοινό στόχο. Είναι ομοτράπεζοι σε κοινά σχέδια κοινών συμφερόντων. Τον στόχο, που περιγράψαμε πιο πάνω. Μετά τις ΗΠΑ έβαλαν ως στόχο τους να «κατακτήσουν» και την Ευρώπη. Αυτό, το οποίο δεν κατάφεραν να κάνουν χρηματοδοτώντας τις βόμβες του Χίτλερ, φαίνεται ότι το καταφέρνουν χρηματοδοτώντας τις «Μερσεντές» της Μέρκελ. Αυτό, το οποίο δεν κατάφεραν να κάνουν με τον «δεκανέα» της Βέρμαχτ, το δοκίμασαν με τη «χαφιέ» της Στάζι. Ψάχνουν στα «σκουπίδια» της Γερμανίας και βρίσκουν τους «ηγέτες» της. Αυτοί οι «ηγέτες» τούς προστατεύουν και οι ίδιοι παραδίδουν την ισχύ των κρατών τους, για να προστατεύουν τους εγκληματικούς μηχανισμούς των Εβραίων.

Μηχανισμούς, οι οποίοι επηρεάζουν τις οικονομίες ολόκληρων κρατών και Ενώσεων Κρατών, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μηχανισμούς, οι οποίοι θέτουν σε κίνδυνο όχι μόνον την οικονομία αυτών των κρατών, αλλά και την ίδια την ειρήνη. Ένας τέτοιος μηχανισμός είναι και η Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης. Μια συμμορία, η οποία μπορεί να βυθίσει την Ευρώπη στην αθλιότητα και να την οδηγήσει ακόμα και στο αιματοκύλισμα. Γιατί; Γιατί επηρεάζει το «κυκλοφορικό» σύστημα ολόκληρης της οικονομίας της Ευρώπης. Επηρεάζει την ποιότητα του «αίματος» αυτού του οικονομικού συστήματος, που είναι το νόμισμά του.

Φτάνουμε λοιπόν στο κύριο θέμα μας. Στον σχεδιασμό, που επέβαλε η Κεντρική Τράπεζα πάνω στο ευρωπαϊκό νόμισμα. Αντικείμενο αυτής της εβραϊκής Τράπεζας ήταν ο σχεδιασμός του νομίσματος της Ευρώπης. Από τον σχεδιασμό αυτού του νομίσματος μπορεί να καταλάβει κάποιος τις προθέσεις της εβραϊκής συμμορίας, αλλά μπορεί να καταλάβει και κάτι άλλο. Μπορεί να καταλάβει και τη «βιασύνη» της. Τη «βιασύνη» να επιτύχει κάποιους στόχους σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Σε διάστημα πολύ μικρότερο από αυτό το οποίο απαιτήθηκε για την εφαρμογή της πολιτικής της στις ΗΠΑ του δολαρίου ή στη Γερμανία του μάρκου.

Τι θέλουμε να πούμε με όλα αυτά; Το εξής απλό. Το ευρώ, ως νόμισμα, δεν σχεδιάστηκε από κάποιους ειδικούς της οικονομίας. Δεν σχεδιάστηκε για να προστατεύει τους κατόχους του. Δεν σχεδιάστηκε για να προστατεύει την οικονομία από την ακρίβεια. Δεν σχεδιάστηκε για να ομογενοποιεί την κοινωνία και τα κράτη που θα το χρησιμοποιούσαν. Σχεδιάστηκε για τους ακριβώς αντίθετους λόγους. Το ευρώ σχεδιάστηκε για να διχάζει την κοινωνία. Να διαφοροποιεί τους πλούσιους από τους φτωχούς τόσο σε επίπεδο πολιτών όσο και σε αυτό των κρατών. Να ευνοεί τα φαινόμενα της αισχροκέρδειας και άρα να δημιουργεί ακρίβεια. Να δημιουργεί τα φαινόμενα που ευνοούν την εβραϊκή πολιτική των «αποχρώσεων».

Είναι βέβαιο, δηλαδή, ότι για τη μορφή του —ως νόμισμα— δεν αποφάσισαν κάποιοι ειδικοί οικονομολόγοι, οι οποίοι είχαν ως προτεραιότητά τους τα συμφέροντα των Ευρωπαίων. Σχεδιάστηκε από ειδικούς ψυχολόγους της αγοράς. Σχεδιάστηκε από ειδικούς, τους οποίους πληρώνουν οι ιδιωτικές εταιρείες, για να σπρώχνουν τους καταναλωτές στην μέχρι «αυτοκτονίας» σπατάλη. Σχεδιάστηκε με λίγα λόγια από τα «τσιράκια» των απατεώνων της αγοράς. Σχεδιάστηκε από τους εγκληματίες συνεργάτες των Εβραίων. Σχεδιάστηκε από τον υπόκοσμο.

Ακριβώς, επειδή σχεδιάστηκε από κακοποιούς και όχι από επιστήμονες, έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που το καθιστούν μοναδικό στο είδος του. Αρκεί κάποιος να το συγκρίνει με το ομοειδούς αξίας και ανταγωνιστικό του νόμισμα, που είναι το αμερικανικό δολάριο. Το αμερικανικό δολάριο έχει τη «μονάδα» του αποτυπωμένη σε χαρτονόμισμα. Το σύνολο των διαβαθμίσεών του δεν διαφέρει στο χρώμα ή το μέγεθος από τη «μονάδα». Τα ακριβώς αντίθετα δηλαδή από το ευρώ. Το ευρώ δεν έχει αποτυπωμένη τη «μονάδα» του σε χαρτονόμισμα. Η κάθε διαβάθμισή του διαφέρει από τις υπόλοιπες τόσο στο χρώμα όσο και στο μέγεθος. Διαφέρει τόσο πολύ, σαν να επρόκειτο για παντελώς διαφορετικά νομίσματα.

Θα εξετάσουμε αυτές τις ιδιαιτερότητες του ευρώ, για να κατανοήσουμε τις συνέπειές τους, ώστε από εκεί ν’ αντιληφθούμε τους στόχους αυτών που το «κατασκεύασαν». Το ευρώ, όπως είπαμε, είναι το μοναδικό ισχυρό νόμισμα στον κόσμο —και ίσως στη σύγχρονη ιστορία της οικονομίας—, που δεν έχει αποτυπωμένη τη «μονάδα» του σε χαρτονόμισμα. Γιατί έγινε αυτό; Για να μην έχει άμυνες. Για να μην αντιλαμβάνονται οι κάτοχοι την πραγματικά μεγάλη αξία του αντικειμένου που βρίσκεται στα χέρια τους. Άρα; Άρα γίνονται εύκολα θύματα αυτού, ο οποίος έχει ως στόχο να τους το αφαιρέσει από τα χέρια. Η έλλειψη δηλαδή χαρτονομίσματος του ενός ευρώ ήταν αυτή, που οδήγησε στον «καλπασμό» της ακρίβειας στην ευρωζώνη.

Η μονάδα του ευρώ είναι αποτυπωμένη σε νόμισμα και το χειρότερο είναι ότι δεν είναι το μεγαλύτερο νόμισμα του ευρώ. Ποιος ήταν ο στόχος αυτής της επιλογής; Να δημιουργηθούν τάσεις ακρίβειας, αλλά να «προστατευτούν» όσο το δυνατόν περισσότερο οι ισχυροί της ευρωζώνης. Αυτοί, δηλαδή, που είχαν ισχυρό νόμισμα και ως εκ τούτου είχαν μια τάση να προστατεύουν και τα μεταλλικά της «παρελκόμενα». Θύματα αυτής της επιλογής ήταν όλα τα κράτη και οι λαοί που είχαν αδύναμα νομίσματα και άρα ασήμαντης αξίας κέρματα. Κράτη όπως η Ελλάδα, η