βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for Σεπτεμβρίου 2011

TO ΟΛΛΑΝΔΙΚΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΜΠΥΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Σεπτεμβρίου 2011

ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΖΥΘΟΠΟΙΙΑ TO ΟΛΛΑΝΔΙΚΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΜΠΥΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία Α.Ε. είναι μία από τις σημαντικότερες εταιρείες παραγωγής και εμπορίας μπίρας στην Ελλάδα.  Ιδρύθηκε το 1963 από μια ομάδα Ελλήνων επιχειρηματιών και αποτελεί μέλος του Ομίλου Heineken N.V. Tο 1965 ξεκίνησε τη λειτουργία του το πρώτο εργοστάσιο στην Αθήνα, το οποίο παρήγαγε μπίρα Amstel. Το δεύτερο εργοστάσιο άνοιξε το 1974 στη Θεσσαλονίκη, επεκτείνοντας την παραγωγή, ενώ το 1976 η Amstel έγινε μια από τις πιο δημοφιλείς μπίρες στην ελληνική αγορά, πράγμα που ισχύει μέχρι και σήμερα.

 

 

ΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΟΥΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Επιτροπή Ανταγωνισμού στην Ελλάδα είναι ΥΠΗΡΕΤΗΣ των συμφερόντων της ΟΛΛΑΝΔΙΚΗΣ -ΑΘΗΝΑΙΚΗΣ ΖΥΘΟΠΟΙ ΙΑΣ. 


Καταγγελίες επώνυμες υπάρχουν.


Δημοσιεύσεις στις εφημερίδες υπάρχουν.


Δεν υπάρχει όμως διάθεση από το κράτος να λυθεί το θέμα
Περιμένουμε μόνο την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έχουν το 85% της Ελληνικής αγοράς μπύρας.


Την τελευταία 10ετια έχουν ΚΕΡΔΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 9 ΔΙΣ ΕΥΡΩ. 


Οι Ολλανδοί με τα λεφτά του μέσου Έλληνα που κερδίζουν ,εξαγοράζουν άλλα εργοστάσια μπύρας στην Ευρώπη.

Μόνο ψίχουλα από αυτά τα κέρδη επανα-επενδύονται στην Ελλάδα.


Η Ηeineken πουλιέται στα Ελληνικά Σούπερ Μάρκετς 60% υπερτιμημένη
από τα αντίστοιχα 
Oλλανδικά !!!!!. 
Και όλα αυτά με τις ΕΥΛΟΓΙΕΣ και την ΑΝΟΧΗ του Ελληνικού Κράτους.


Το ΟΛΛΑΝΔΙΚΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ μπύρας είναι ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ. 


Εκβιάζει, πιέζει, υποβάλλει κανόνες, μπλοκάρει τον ανταγωνισμό.


Στα Σουπερ μάρκετς, πρατήρια, κάβες, χονδρεμπόρους, εστιατόρια, ταβέρνες, σουβλατζίδικα. καφενεία, μπαρ, ψιλικατζίδικα, φαστ φουντάδικα, πιτσαρίες κτλ

δεν βρίσκει άλλες μπύρες παρά μόνο της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας.


Κάνουν ΠΑΡΑΝΟΜΑ ιδιωτικά συμβόλαια για την αποκλειστική διάθεση των προϊόντων τους.


Γέμισαν την αγορά με ΔΩΡΕΑΝ ψυγεία , όπου υπάρχει χώρος ΜΟΝΟ για τα προϊόντα τους.


Μας εκμεταλλεύονται ,εξάγουν τα κέρδη τους οι φιλέλληνες Ολλανδοί, 


ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ .


ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ.


ΠΕΣ 
OXI ΣΤΟ ΟΛΛΑΝΔΙΚΟ ΤΣΙΦΛΙΚΙ.
ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΤΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΜΠΥΡΑΣ . 


ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΞΙΑ.


ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΖΟΥΜΙΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΛΑΝΔΟΥΣ!!!


ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΛΛΑΝΔΙΚΗ ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΖΥΘΟΠΟΙ ΙΑ.

…ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ…

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ «FIX», «ΜΥΘΟΣ» ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΟΙ «ΒΕΡΓΙΝΑ» ΚΑΙ «EDELSTEINER» ΤΗΣ ΖΥΘΟΠΟΙΪΑΣ ΘΡΑΚΗΣ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΕΜΟ ΕΧΕΙ ΔΕΧΤΕΙ 


(από μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τροποποιήσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, πηγή προϊόντων Αθηναϊκής Ζυθοποιίας:
  http://www.athenianbrewery.gr/index.php?module=content&action=products

http://eleftheroiellines.blogspot.com/2011/09/to.html

Advertisements

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

«Οι Έλληνες,αν θέλουν, μας παίρνουν και τα σώβρακα»!Γερμανός Καθηγητής στο Spiegel!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Σεπτεμβρίου 2011

<!– Σε µεταλλικά κοντέινερ θα µεταφερθούν αµέσως µόλις βγουν στην επιφάνεια οι 33 µεταλλωρύχοι, προκειµένου να προστατευτούν από το φως του ηλίου. –>

Το Der Spiegel μας έχει συνηθίσει σε πολύ αρνητικά για την Ελλάδα δημοσιεύματα. Δεν ξέρουμε τι …κρίση έπιασε τους Γερμανούς, αλλά η συνέντευξη του  Albrecht Ritsch, Wirtschaftshistoriker (καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας) που δημοσιεύει είναι εκπληκτική και πρέπει να τη διαβάσουν πολύ προσεκτικά η Μέρκελ,ο Σόϊμπλε κι όλοι όσοι έχουν κάνει πειραματόζωο την Ελλάδα!

Ο καθηγητής σε γενικές γραμμές:

•Χαρακτηρίζει αδικαιολόγητη τη συμπεριφορά των Γερμανών που συνοψίζεται στο “λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε”.

•Θυμίζει τις μεγάλες χρεοκοπίες της Γερμανίας και υπενθυμίζει ότι το οικονομικό της θαύμα το οφείλει στις ΗΠΑ!

Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς,λέει και αφήνει ξερούς τους Γερμανούς!

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ:

Spiegel: Κυριε Ritschl η Γερμανία συζητάει αυτό τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : ¨λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε¨. Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά 


Ritschl: Οχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη. 


Spiegel Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί. 


Ritschl Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς. 


Spiegel Τι ακριβώς συνέβη τότε; 


Ritschl Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929 αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις του 1. Παγκοσμιου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Αυτη η ¨δανειακή Πυραμίδα¨ κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές. 


Spiegel Το ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο; 


Ritschl Η Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες. 


Spiegel Στη σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. Πρόκειται δηλαδή για πολλά χρήματα. Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες; 


Ritschl Αναλογικά με την οικονομικη επιφανεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά. 


Spiegel Αν υποθέταμε ότι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες της χρεοκοπίας, ποιά θα ήταν η θέση της Γερμανίας; 


Ritschl Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας. 


Spiegel Ούτε η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί; 

Ritschl Όχι, η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Υπάρχει, βέβαια, το πρόβλημα του κινδύνου της μετάδοσης της κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες. 


Spiegel Η ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας θεωρείται ως ενσάρκωση της σταθερότητας. Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία; 


Ritschl Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστο τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του 30, ανακουφίστηκε η Γερμάνια από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, η αλλιώς ένα „Haircut“, που ισοδυναμεί με ένα μεγαλόπρεπο Afro-Look που μετατρέπεται σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών


Spiegel Πως είπατε; 

Ritschl Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμάνια όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δανεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα. 


Spiegel
 Σε αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση της Ελλάδας, λιγότερο μέσω μιας μείωσης των χρεών και περισσότερο μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία; 


Ritschl Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ενα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Ακριβώς όπως στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του 50, ειναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Και όποιος δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο. 


Spiegel Το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία. 


Ritschl Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις. 


Spiegel Η Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη;

 
Ritschl Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, τον δεύτερο δε τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης και στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμα τους εν μέρει η και καθολικά για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες. 


Spiegel Τι εννοείτε; 


Ritschl Οι Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα».

Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς. 

Spiegel Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία; 


Ritschl Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή. 


Albrecht Ritsch , Wirtschaftshistoriker  
(καθηγητής “Ιστορίας της Οικονομίας”)
SPIEGEL 

 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

“Λιάνηδες, Θεοδωράκηδες εμπορεύτηκαν ειδήσεις, πολιτισμό και πολιτική”

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Σεπτεμβρίου 2011

του Θεόφιλου Δουμάνη 

Ένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ “ξεσπαθώνει”

 
Ο Λάμπρος Μίχος ειναι από τα παλαιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, έχει διατελέσει δήμαρχος στην Αγία Βαρβάρα όπου και διαμένει και από το 2009 είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Σε συνέντευξη του στην εφημερίδα “Μetro”, ο Μίχος επιτίθεται με σκληρά λόγια στο Μίκη Θεοδωράκη και στον Γιώργο Λιάνη, κάνοντας λόγο για “κατεστημένο, που εμπορεύτηκαν ειδήσεις, πολιτισμό και πολιτική” , για “ανθρώπους που χόρτασαν πλούτο και τώρα ολοφύρονται”. Λέει κι άλλα πολλά και “βαριά” ο κύριος Μίχος για τον μουσικοσυνθέτη και τον ανεξάρτητο πλέον βουλευτή αλλά και για δημοσιογράφους-κονδυλοφόρους που τράφηκαν με μισθολόγια οργανισμών.

 Τι είπε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην εφημερίδα “Metro” :

“Είμαστε ένα βήμα πριν από την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος…;

Κάποιοι νομίζουν ότι, εάν καταρρεύσουν οι θεσμοί, τότε θα ανατραπεί το σύστημα και θα έρθει ένα καλό καθεστώς. Θα βγουν οι γνήσιοι, Λιάνηδες, Θεοδωράκηδες, καθηγητές, τραγουδιστές. Όλοι αυτοί είναι εκτός κατεστημένου ξα­φνικά και εκπροσωπούν το μέσο Έλληνα. Αφού εμπορεύτηκαν ειδήσεις, εμπορεύτηκαν τον πολιτισμό και την πολιτική, τώρα ξαφνικά είναι εναντίον του πολιτικού συστήματος. Όταν τραυματιστούν οι θεσμοί, υπάρχει περιθώριο να εμφιλοχωρήσουν τα συμφέροντα, οι συντεχνίες, ο λαϊκισμός, οι νονοί και οι μπράβοι. Την ταξιθεσία στο πολιτικό σύστημα δεν θα την κάνει μετά ο Σαμαράς, η Παπαρήγα ή ο Τσίπρας. Θα έχει καταργηθεί η έννομη πολιτική τάξη. Οι νονοί και οι μπράβοι θα την κάνουν.

Η κριτική αυτή στρέφεται κυρίως εναντίον των κομμάτων της αντιπολίτευσης που αντιμάχονται το Μνημόνιο;

Στρέφεται εναντίον εκείνων που με ανευθυνότητα λαϊκίζουν και θέλουν την πτώση του πολιτικού συστήματος. Υπάρχουν δημοσιογράφοι- κονδυλοφόροι οι οποίοι τα τελευταία χρόνια τράφηκαν με τα 3-4 μισθολόγια από διάφορους οργανισμούς και υπηρεσίες. Αφού λοιπόν χόρτασαν, κατατρώγοντας από το δημόσιο πλούτο, τώρα ολοφύρονται γιατί κόψαμε το δεκάρικο από τη σύνταξη του μικροσυνταξιούχου. Βλέπω και αυτούς που κάνανε συναυλίες, πράγματα, εξηντάρικα – κατοστάρικα χιλιάδες. Γυρίσανε όλη την Ελλάδα, τους γιορτάσαμε τα εβδομηντάχρονα, τα ογδοντάχρονα από χρήματα της πολιτικής προστασίας και τώρα βγαίνουν και διαμαρτύρονται γιατί χρεοκόπησε το κράτος. Φαντάσου όλους αυτούς τους τύπους, όπως και κάποιους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που φύγανε και λένε τώρα να ζητήσουμε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό εμείς, που μείναμε πίσω.

Εγώ δηλαδή, που ήρθα χθες. Εκείνος ήταν 20 χρόνια, πηγαινόφερνε τη Λιάνη όταν διοικούσε η Λιάνη και πρωθυπούργευε, έκανε απίθανες συναυλίες από δω και από εκεί και οργάνωνε και έπαιζε με τη δημοσιογραφία και τις κοσμικές στήλες και ήταν από αυτούς που τροφοδότησαν με πολύ κάρβουνο το πολιτικό σύστημα, και τώρα βγάζουν την ουρά τους και μας λένε να ζητήσουμε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό. Όλο αυτό το κατεστημένο πρέπει να το καταλάβει ο κόσμος τι ρόλο παίζει και να μην υποκύψει σε αυτά τα κελεύσματά τους.

Αναφέρεστε στον κ. Λιάνη…

Βεβαίως.

Πάντως στην κυβέρνηση υπάρχει μια κακοφωνία και φαινόμενα αβελτηρίας από την πρώτη στιγμή που ήρθε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ…

Ο Γιώργος Παπανδρέου έπρεπε να δείξει μεγαλύτερη τόλμη. Υπάρχουν υπουργοί που έχουν δείξει και φαυλότητα και κομματαρχισμό και σε κάθε περίπτωση που διαπιστωνόταν κάτι τέτοιο, έπρεπε ο Γιώργος Παπανδρέου να επιδείξει πυγμή. Αυτό δεν το έκανε. Και νομίζω ότι πληρώνουμε τώρα τα επίχειρα αυτού του πολιτισμένου τρόπου και της ευγένειας του Παπανδρέου, ο οποίος πιστεύει στη διαβούλευση και στη δημοκρατία και σε όλες τις απόψεις κ.τ.λ. Εντάξει, ως ενός σημείου όμως. Όταν υπάρχουν θέματα που είναι προκλητικά, εκεί θα πρέπει να παταχθούν αμέσως. Και ο κόσμος θα το χαιρότανε και θα επιδοκίμαζε τον Παπανδρέου και θα ήταν στήριγμά του αν πέταγε εγκαίρως απέξω αυτούς που έδειχναν ολιγωρία, αβελτηρία κ.τ.λ. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση έχει αποτύχει και πρέπει να φύγει στο σύνολό της. Ο Παπανδρέου όμως πρέπει να σας πω ότι είναι συναισθηματικός άνθρωπος, έχει μεγάλη ειλικρίνεια και είναι και προσηλωμένος σε αυτό που κάνει. Είναι καθαρός και έντιμος. Εγώ τον στήριξα και τον στηρίζω, γιατί δεν υποκύπτει σε συμφέροντα.

Αληθεύει ότι είχατε στείλει επιστολή στον Γ. Παπανδρέου;

Σας το λέω τώρα για πρώτη φορά. Εμείς, μια ομάδα βουλευτών, είχαμε ζητήσει με επιστολή μας στον πρωθυπουργό να θεσπίσει μητρώο «πόθεν έσχες» για όλους τους Έλληνες, για να καταγραφούν εκεί όλα. Τα ακίνητα, οι μετοχές, τα πάντα. Και χαίρομαι διότι οι πληροφορίες που έχω είναι ότι στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο θα καθιερωθεί «πόθεν έσχες» σε όλους τους Έλληνες. Δεν είναι δυνατόν να πληροφορούμαστε ότι 500 καρδιολόγοι στη Θεσσαλονίκη έχουν καταθέσεις 1,5 δισ. Που σημαίνει ότι το 1/3 είναι από τις φαρμακευτικές εταιρείες και τα 2/3 από «φακελάκια». Να πού πήγαν τα χρήματα.”

http://www.lifo.gr/now/view/4664

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | 1 Comment »

“Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη.”

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Σεπτεμβρίου 2011

Καταπληκτικό άρθρο του Μ.Μαζάουερ στους New York Times: “Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη.”

Του Μαρκ Μαζάουερ*.
Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που… αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα.

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης. Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από…

 τη φυλακή της αυτοκρατορίας.

Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. “Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου”, έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του “Ελλάς”, “το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! “

Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην “ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη” στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο.

Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο – τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία. Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο – ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα.

Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας. Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή.

Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις. Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης.

Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη – μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προανήγγηλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του ’90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη.

Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή. Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του ’90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα θέσει το ερώτημα: “ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;”.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη – κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα.

Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.

*Μαρκ Μαζάουερ,
Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας,
καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ.

Αναρτήθηκε από aganaktismenoi

http://kavvathas.wordpress.com/2011/07/02/%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc-%ce%bc%ce%b1%ce%b6%ce%ac%ce%bf%cf%85%ce%b5%cf%81-%cf%83%cf%84%ce%bf/

Posted in Ελλάδα, Ιστορία | Leave a Comment »

Η ΔΕΗ δε δικαιούται να εισπράττει φόρους και να διακόπτει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Σεπτεμβρίου 2011

Ο δικηγόρος Αθηνών και νομικός Σύμβουλος του Συλλόγου κ. Παναγιώτης Χασιώτης, επισημαίνει ότι σύμφωνα με την υπ΄ αριθ. 1934/1998 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας η οποία είχε κρίνει αντισυνταγματικές τις λεγόμενες τότε “παρκο-εταιρίες” του Δήμου Αθηναίων, οι οποίες έκαναν έλεγχο στάθμευσης των αυτοκινήτων και επέβαλαν και τα σχετικά πρόστιμα σε ιδιώτες, η ΔΕΗ δε δικαιούται να εισπράττει φόρους και να διακόπτει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, σε πελάτες της, οι οποίοι για οποιοδήποτε λόγο αρνούνται να καταβάλλουν το “τέλος ακινήτων”. Παράλληλα, ούτε οι άλλες ιδιωτικές εταιρίες – πάροχοι ηλεκτρικού ρεύματος, έχουν το δικαίωμα να προβαίνουν σε είσπραξη φόρων ή διακοπή της ηλεκτροδότησης.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της παραπάνω  απόφασης, αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 3 και 26 παρ. 2 του Συντάγματος, η οποιαδήποτε ανάθεση άσκησης δημόσιας εξουσίας σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (όπως είναι η Δ.Ε.Η. και οι άλλες ιδιωτικές εταιρείες παροχής ρεύματος)! 

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, η άσκηση δημόσιας εξουσίας αποτελεί την κατ΄εξοχήν έκφραση κυριαρχίας του Κράτους και ασκείται μόνο από το Δημόσιο και τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου.

Το παραπάνω, προστίθεται στους λόγους αντισυνταγματικότητας που ήδη έχουν επισημάνει οι νομικοί συνεργάτες του Συλλόγου μας. (Δείτε το πλήρες κείμενο των γνωμοδοτήσεων).

Παρακάτω παρατίθεται το “κρίσιμο” άρθρο 11, της υπ΄ αριθ. 1934/1998 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας.

11. Επειδή οι μνημονευμένες διατάξεις του άρθ. 36 του δημοτικού και κοινοτικού κώδικα και του άρθρου 45 του νόμου 2218/1994, κατά το μέρος που προβλέπουν ευθέως ή επιτρέπουν την ανάθεση αστυνομικής φύσεως αρμοδιοτήτων (βεβαίωση της παράβασης, ακινητοποίηση οχημάτων, επιβολή προστίμων) σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου,αντίκεινται στις θεμελιώδεις διατάξεις του άρθ. 1 παρ. 3 και 26 παρ. 2 του Συντάγματος, κατά την έννοια των οποίων, αστυνομική εξουσία, ως η κατεξοχήν δημόσια εξουσία και έκφραση κυριαρχίας, ασκείται, διά της αστυνομικής αρχής,μόνο από το κράτος (και νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου που και αυτά είναι αποκεντρωμένες καθʼύλην κρατικές υπηρεσίες) και όχι από ιδιώτες. Μειοψήφησαν οι Σύμβουλοι Φ. Κατζούρος, Αθ. Τσαμπάση, Σ. Ρίζος και Ν. Σακελλαρίου, οι οποίοι υποστήριξαν ότι δεν προσκρούει στο Σύνταγμα η ανάθεση ασκήσεως τέτοιου είδους δραστηριοτήτων, όπως αυτές που αναφέρονται από τη διάταξη του άρθρου 45 του νόμου 2218/1994.

Για να δείτε ολόκληρο το κείμενο της απόφασης, πιέστε εδώ.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με το Σύλλογο ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ.

 

Στοιχεία επικοινωνίας του Συλλόγου:
α) site: www.forologoumenos.gr
β) e-mail: greek.taxpayers@gmail.com ή secretariat@forologoumenos.gr
γ) Τηλέφωνο: 210-3242032 
δ) Διεύνθυνση: Μνησικλέους 2 & Μητροπόλεως 43, 10556, Αθήνα (δείτε το χάρτη)

 

 

 

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | 1 Comment »

Από τη χρεωκοπία της Ελλάδας στο τέλος της Ευρώπης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Σεπτεμβρίου 2011

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Απερίγραπτη κακοφωνία και πολυλογία, διαρκείς αντιθέσεις, εμβαλωματικές λύσεις που καθιστούν δυσκολότερη την αντιμετώπιση των θεμελιωδών προβλημάτων της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, χαρακτηρίζουν ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ. Το επισημαίνει όλο και πιο έντονα το «κόμμα των συνταξιούχων», από τον πατριάρχη της γερμανικής Χριστιανοδημοκρατίας Χέλμουτ Κολ, που λέει ότι η Γερμανία δεν ξέρει τι θέλει και που πάει, έως τον Ντομινίκ Στρως-Καν, εκ των αρχιτεκτόνων πέρυσι του σχεδίου σκληρότατης λιτότητας στην Ελλάδα για τη σωτηρία της, που υποστηρίζει σήμερα ότι πρέπει να διαγραφούν τα ελληνικά χρέη. Ντελόρ, Σμιτ, Σοάρες, Ζοσπέν, όλοι οι βετεράνοι σχεδόν έχουν βγει στα κάγκελλα και φωνάζουν στους διαδόχους τους «τι είναι αυτά που κάνετε». Ο πολιτικός τους λόγος όμως μένει χωρίς συνέπειες, όχι μόνο γιατί δεν υπάρχουν πολιτικές προσωπικότητες να αμφισβητήσουν την ορθοδοξία, αλλά και γιατί είναι, αυτός που είναι, ο βαθμός άμεσης εξάρτησης της τρέχουσας πολιτικής ελίτ από το χρήμα. Μόνο όταν σταματήσει αυτή η εξάρτηση, όταν δηλαδή συνταξιοδοτηθούν οι πολιτικοί, λένε ορισμένα από τα πράγματα που σκέφτονται, είναι όμως πια αργά.

Αγορές κατά κρατών και δημοσίου, αυτοκρατορία κατά Ευρώπης

Μέσα σε αυτή την απερίγραπτη σύγχυση, που εξασφαλίζει νέες και μεγαλύτερες κρίσεις, υπάρχουν ορισμένοι που όχι μόνο ξέρουν καλά τι θέλουν, αλλά και επιχαίρουν για την πορεία των πραγμάτων. «Πίσω από το ευρώ κρύβεται το ανιστόρητο όνειρο μιας ευρωπαϊκής υπερδύναμης…Το ευρωπαϊκό «υπερ-έθνος» είναι νεκρό, παρόλο που δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το κοινό νόμισμα». Τάδε έφη η Wall Street Journal, κύριος εκφραστής της πιο ακραίας τάσης του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, αλλά και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ, οπαδός της ακραίας νεοφιλελεύθερης-νεοσυντηρητικής ορθοδοξίας. Που δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να αποκαλύψει το υποβόσκον αντιευρωπαϊκό μένος της προκειμένου να γιορτάσει, ίσως κάπως πρόωρα, τον θρίαμβο των δυνάμεων που εκπροσωπεί επί της Ευρώπης. Δυνάμεις που προφανώς πολύ θα ήθελαν να θάψουν για πάντα οποιαδήποτε ιδέα ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης και να δουν τα 27 σημερινά μέλη της ΕΕ, είτε απολύτως εγκλωβισμένα σε μια “φυλακή των αγορών”, είτε απομονωμένα και αλληλοανταγωνιζόμενα, Το «τέλος της Ευρώπης» συναγωνίζεται τώρα τη «χρεωκοπία της Ελλάδας», ως θέμα του συνεχιζόμενου «ψυχοδράματος» των διεθνών ΜΜΕ.

Αλλά οι φιλοδοξίες της Wall Street Journal δεν περιορίζονται στο θέμα της Ευρώπης, επεκτείνονται σε όλο τον δυτικό κόσμο. Αν ορισμένοι υπερπλούσιοι, σε ΗΠΑ και Ευρώπη, όπως ο Γουώρεν Μπάφετ, ανήσυχοι ίσως για εξελίξεις που μπορεί μακροχρόνια να τους απειλήσουν ως τάξη, ζητούν να φορολογούνται περισσότερο, για το όργανο της Wall Street και των τραπεζών, οι επερχόμενες κρίσεις και καταστροφές, όχι μόνο δεν συνιστούν πρόβλημα, αλλά αντίθετα, αποτελούν μια ιστορική ευκαιρία. Πιστό στο πνεύμα των “λενινιστών της αγοράς”, που τόσο εύστοχα συμβόλισε ο Μίλτον Φρήντμαν και τόσο εύγλωττα αποτυπώνει στο βιβλίο της «Το δόγμα του Σοκ» η Ναόμι Κλάιν, η Wall Street Journal προχωράει ένα βήμα παραπέρα, επιχαίροντας για τα σοκ και τις καταστροφές που θα έρθουν. Γιατί, όπως γράφει, «μόνο μετά από μια σειρά κρίσεων και ξεσπασμάτων πανικού…θα μπορέσει ο πολιτικός κόσμος να ασχοληθεί σοβαρά με το κοινωνικό κράτος που έχει καταστεί μη βιώσιμο με τη σημερινή του μορφή».

Αν για τη Wall Street Journal, η κρίση είναι μεγάλη ευκαιρία για την κατεδάφιση του ευρωπαϊκού και αμερικανικού κοινωνικού κράτους, για τον βρετανικό Economist, είναι επίσης μια ιστορική ευκαιρία για να πληγεί διεθνώς το κράτος, το δημόσιο, οι δημόσιοι υπάλληλοι και το συνδικαλιστικό τους κίνημα – και στην «ανάγκη» αυτή αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος του. Ακόμα πιο άμεσες, οι μεγάλες διεθνείς υπερτράπεζες, που κρύβονται πίσω από τον ευφημισμό του όρου “αγορές”, οργανώνουν κερδοσκοπικές επιθέσεις, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι θα ικανοποιηθούν στο ακέραιο, ή τουλάχιστο στο μεγαλύτερο μέρος τους οι αξιώσεις τους από τα κράτη. «Πώς να σώσουμε τις ευρωπαϊκές τράπεζες», τιτλοφορεί η γαλλική Monde στην πρώτη της σελίδα, που εξηγεί τις επιθέσεις ως εξής: «οι χρηματιστικές αγορές επιχειρούν να σπρώξουν στα άκρα τα κράτη της ευρωζώνης, για να δώσουν επιτέλους μια αξιόπιστη λύση στην κρίση του κρατικού χρέους». Για τη Φιγκαρό, ίσως πρέπει να πάμε από την ιδέα της σωτηρίας των κρατών στην ιδέα της σωτηρίας των τραπεζών.

Δεν είναι μόνο η πίστη στο αντικρατικό, αντεργατικό, αντικοινωνικό credo του νεοφιλελευθερισμού που εξηγεί την αντεπίθεση της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος». Οι υπερτράπεζες ξέρουν πόσο τρωτές έχουν γίνει οι ίδιες, ακριβώς ως αποτέλεσμα της … επιτυχίας τους! Κατάφεραν να πετύχουν θεμελιώδεις απορρυθμίσεις την τελευταία δεκαετία, όπως την κατάργηση του διαχωρισμού επενδυτικών και αποταμιευτικών τραπεζών και την πλήρη απελευθέρωση της απολύτως αδιαφανούς αγοράς των παραγώγων. Μπόρεσαν έτσι να δημιουργήσουν την κολοσσιαία παγκόσμια φούσκα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους, από την οποία άντλησαν τα τεράστια υπερκέρδη τους, υφαρπάζοντας ουσιαστικά από τα κράτη μέρος του εκδοτικού προνομίου χρήματος και στο κέντρο της τη φούσκα των ασφαλιστηρίων συμβολαίων, των παραγώγων προϊόντων. Τώρα η φούσκα σκάει και αν δεν σκάσει εις βάρος των κρατών και των κοινωνιών, θα σκάσει εις βάρος τους και θα απειλήσει την ίδια την ύπαρξή τους. Τον 2008 σέρνονταν στα πόδια κρατών και κρατικών τραπεζών για να σωθούν. Τώρα, αφού σώθηκαν, απειλούν να κατασπαράξουν αυτούς που τους έσωσαν. Το 2009 και το 2010 οι εκπρόσωποί τους πήγαιναν σαν «βρεγμένες γάτες» στο ετήσιο Φόρουμ του Νταβός.Το 2011 κύτταζαν αφ’ υψηλού τους πολιτικούς. Θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ταυτόχρονα ως πειραματόζωο, ως αποδιοπομπαίο τράγο και ως «σφάγιο» προς επίδειξη.

Και οι ανεπαρκείς αντιδράσεις

Η δράση φέρνει βέβαια και αντίδραση. Κυρίως από τις πιο παραγωγικές δυνάμεις του κεφαλαίου, που δεν είναι διατεθειμένες να ακολουθήσουν τον ριζοσπαστισμό της «σχολής του Σικάγου», δεν επιθυμούν να εξοντώσουν οικονομικά τους αγοραστές των προϊόντων τους και δεν θέλουν να μπουν στην περιπέτεια των απερίγραπτων κοινωνικών και πολιτικών αναταραχών που, αναπόφευκτα εγκυμονεί η επίθεση του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αν θέλετε να έχουμε εμφυλίους πολέμους στην καρδιά της Ευρώπης, τότε διώξτε την Ελλάδα από το ευρώ, «κραύγασε» προ ημερών ο πρόεδρος της επιτροπής κεφαλαιαγοράς της Γαλλίας. Πριν από μερικούς μήνες, όλοι οι σημαντικοί οικονομολόγοι επέμεναν στην ανάγκη και πρωταρχική προτεραιότητα της καταπολέμησης της κρίσης χρέους. Σήμερα, φιλελεύθεροι και νεοκεϋνσιανοί συμφωνούν στην προτεραιότητα τόνωσης της ζήτησης, έστω και αν αυτή η συμφωνία δεν οδηγεί μέχρι τώρα σε αλλαγή πολιτικής. Βεβαίως όμως, όπως κανείς δεν τετραγώνισε τον κύκλο, έτσι και κανείς δεν μπόρεσε να πατάει ταυτόχρονα γκάζι και φρένο. Οι κρατικές και κοινωνικές δαπάνες παραμένουν το κυριότερο αντικυκλικό και αναπτυξιακό μέτρο, τα ευρωπαϊκά κράτη και η ΕΕ επιμένουν όμως στην περικοπή τους, αδιαφορώντας για την παγκόσμια ύφεση που ήδη προκαλείται, επιβραδύνοντας ακόμα και τους δύο παγκόσμιους «πρωταθλητές», Γερμανία και Κίνα.

Οι ΗΠΑ δια του Τιμ Γκάιτνερ, ζητούν από τους Ευρωπαίους να ανοίξουν το πουγγί τους, χρηματοδοτώντας την ανάπτυξη. Η Γερμανία όμως δεν προτίθεται να διακινδυνεύσει τα πλεονάσματά της – ο κεϋνσιανισμός, αντίθετα με ότι πιστεύουν πολλοί οπαδοί του στις ΗΠΑ, προϋποθέτει και κάποια μορφή προστατευτισμού, αλλοιώς κινδυνεύει να δει κανείς τη ζήτηση που προσφέρει στην οικονομία του να μεταναστεύει, όπως και η παραγωγή. ‘Οσο για τη Γαλλία, πολύ θάθελε νάναι κεϋνσιανή, τρέμει όμως για τις τράπεζές της και φοβάται το κόστος δανεισμού, που θα χρειαζόταν για χρηματοδότηση της ανάπτυξης.

Ο Κρούγκμαν ζητάει επείγουσα αλλαγή προσανατολισμού οικονομικής πολιτικής με πλήρη αντιστροφή της λιτότητας από τις στήλες των Νιου Γιορκ Τάιμς, που, σε μια ανάλυσή τους για τη συμφωνία της 21 Ιουλίου υπογραμμίζουν ότι είναι πολύ καλύτερη για τις τράπεζες απότι για την Ελλάδα. Και γιατί, υποστηρίζουν, το κούρεμα είναι μηδαμινό, αλλά και κυρίως, γιατί το ελληνικό χρέος θα υπόκειται πλέον στο αγγλικό ή αμερικανικό δίκαιο, αφαιρώντας από την Ελλάδα το ισχυρότερο διαπραγματευτικό της χαρτί. Πάντως, από την ανάλυση του ξένου τύπου εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η Αθήνα διαθέτει μια τρομερή ικανότητα ενόχλησης της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και της γεωπολιτικής. Οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης στάσης πληρωμών θα ήταν τόσο σημαντικές, για να μη μιλήσουμε για έξοδο από το ευρώ θα ήταν παγκόσμιες και απολύτως δυσβάστακτες. Αυτό, θεωρητικά, δίνει τεράστιο περιθώριο στην Αθήνα να ζητήσει διορθώσεις, εφ’ όσον όμως απειλήσει αξιόπιστα. Αν δεν το πράξει, αναλαμβάνοντας βεβαίως και τα ρίσκα που αυτό συνεπάγεται, η τόσο θεωρητικά πλεονεκτική θέση της μετατρέπεται σε αφόρητα μειονεκτική. ‘Όπως όμως είπε ο κ. Σόιμπλε θα πάει η Αθήνα σε αναδιάρθρωση και κούρεμα είναι απόφαση της ίδιας.

Κόσμος του Επενδυτή, 24.9.2011

Konstnatakopoulos.blogspot.com

Posted in Ευρώπη, Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δίκτυο Αλληλεγγύης – Κοινωνικό Παντοπωλείο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 29 Σεπτεμβρίου 2011

Οι συζητήσεις μας καιρό τώρα στρέφονται γύρω από το θέμα δημιουργίας ενός δικτύου κοινωνικής αλληλεγγύης και την ίδρυση κοινωνικού παντοπωλείου.

Θεωρούμε πως η κοινωνία μας και τα συναλλακτικά ήθη μας για την ώρα, δεν μας επιτρέπουν ακόμη την προσέγγιση μιας ριζοσπαστικότερης εναλλακτικής συναλλακτικής συμπεριφοράς, αλλά οπώσδήποτε απαιτείται η προετοιμασία και η εκπαίδευση των πολιτών σε νέες κατευθύνσεις.

Στην σελίδα αυτή θα προτείνουμε πρόσωπα και εταιρείες, οι οποίοι στηρίζουν την προσπάθειά μας και θα γνωστοποιούμε περιπτώσεις, οι οποίες κατά την γνώμη μας, αντιστρατεύονται τα συμφέροντα μας ως καταναλωτές και ως Έλληνες πολίτες.

Η προσπάθεια της σύμπραξης παραγωγών αγροτικών προϊόντων και βιοτεχνών με τους άμεσα ενδιαφερόμενους καταναλωτές, για την παροχή δικαιότερων τιμών αγοράς για τους πρώτους και φθηνότερων τιμών πώλησης σε σχέση με τις πολυεθνικές αλυσίδες λιανικής πώλησης για τους δεύτερους, αξίζει να δοκιμαστεί στην πράξη.

Αρχικά θα δημοσιεύουμε τα στοιχεία επικοινωνίας παραγωγών, με τα είδη τους στις τιμές, που θα τα διαθέτουν, ώστε να επικοινωνείτε απευθείας μαζί τους. Η επιλογή τους θα γίνεται με κριτήρια ποιοτικά και κοινωνικά (βιολογική καλλιέργεια, συνεταιρισμοί γυναικών, ορεινές περιοχές κ.α.).

Στη συνέχεια θα οργανώσουμε ένα στέκι ή άλλο χώρο όπου θα συμμετέχουν τακτικά (π.χ. κάθε 15 ημέρες) παραγωγοί και καταναλωτές. Οι αγοραπωλησίες αυτές θα οργανώνονται παράλληλα με εκδηλώσεις και συζητήσεις σχετικά με την διατροφή, την υγεία, την οικονομία, το περιβάλλον…

Η ενίσχυση των οικονομικά αδύνατων προσώπων ή οικογενειών, με είδη ένδυσης, διατροφής, με παροχή υπηρεσιών συμβουλευτικού – ψυχολογικού χαρακτήρα, η ενισχυτική διδασκαλία και άλλα πολλά, με την απαραίτητη συμμετοχή εθελοντών, θα επιδιώξουμε να καθιερωθεί σε σταθερή βάση με την ίδρυση του κοινωνικού παντοπωλείου ή με την συνεργασία άλλων πρωτοβουλιών, που ήδη λειτουργούν.Ιδέες και διάθεση υπάρχουν.

Οι καιροί και οι δυσκολίες μας προτρέπουν να κινηθούμε ανάλογα. Η συνεργασία με κινήσεις πολιτών ή άλλα δίκτυα αλληλεγγύης θεωρείται για εμάς αυτονόητη. Για αυτό όσοι έχετε προτάσεις ή ιδέες για την υλοποίηση του σκοπού μας, επικοινωνείστε μαζί μας στην ηλεκτρονική διεύθυνση μας!

nonamebk@otenet.gr

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | 3 Σχόλια »

Μια μεγάλη απόφαση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 29 Σεπτεμβρίου 2011


Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής,  είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει. 

Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

 


Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

 

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως “Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας”, κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

 

 

Τα χρήματα του Wörgl

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια  που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:


Τα  χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία  αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.

Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:

«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση.  Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας – Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».

Η επιτυχία του Wörgl

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.

Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το “θαύμα του Wörgl”. Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας  που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.

Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα  φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα  γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την  πλάκα: “Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933″. Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος.  Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς  τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους  αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

Το τέλος

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση “νομίσματος έκτακτης ανάγκης”. Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

(Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl)

http://epamdytikisattikis.wordpress.com/2011/09/25/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b5%ce%af%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-worgl-%e2%80%93-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Σκάνδαλο στην μπανανία μας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 29 Σεπτεμβρίου 2011

Ο κύριος Κλέων Παπαδόπουλος είναι Πρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Οι ζημιές εξαμήνου για το ΤΤ ανέρχονται στο ιλιγγιώδες ποσό των 498,4 εκατ. ευρώ. Kαι δεν είναι κάτι το ξεχωριστό, αφού οι περισσότερες τράπεζες έχουν φέτος ζημίες.

Τι κάνουν λοιπόν οι Τράπεζες; Μαζεύονται.

Κλείνουν δηλαδή καταστήματα και μεταφέρουν το προσωπικό σε άλλα ώστε να επιτύχουν οικονομίες κλίμακος.

Μία τράπεζα όμως, ανοίγει καινούριο υποκατάστημα!

Ποιά; Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο του κ.Κλέωνα Παπαδόπουλου.

Ποιός είναι ο κ.Παπαδόπουλος; Στενός φίλος του Ανδρέα Ανδρέα Παπανδρέου («Αντρίκου»), του αδερφού του Πρωυθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου δηλαδή, που έγινε γνωστός από κάτι CDS, I4CENSE, χορηγίες κλπ, αλλά αυτά μπορείτε να τα διαβάσετε παντού στο διαδίκτυο και κυρίως στο olympia.gr.

Πού στήνεται το νέο κατάστημα του Τ.Τ. του οποίου η μετοχή διαπραγματεύεται 12 φορές κάτω από την εισαγωγή της; Στη Θεσσαλονίκη και για την ακρίβεια στην οδό Βασιλίσσης 129Α, δίπλα από την εκκλησία της Ανάληψης, στον παράδρομο που βλέπετε όσοι κατεβαίνετε στο κέντρο από τα Ανατολικά.

Και πού είναι το παράξενο;Ότι στα 200 μέτρα από το σημείο, στην οδό Βασιλίσσης Όλγας 84 και Σκιάθου, υπάρχει κι άλλο κατάστημα ΤΤ !  

Αλλά και 300 μέτρα παρακάτω, υπάρχει κι άλλο κατάστημα ! Στην οδό Βασ.Όλγας 84 ! Δείτε τα καταστήματα από το site του ΤΤ:

Τι ήταν όμως το συγκεκριμένο ακίνητο, πριν ανοίξει εκεί νέο κατάστημα Τ.Τ.;
Στο ισόγειο κατάστημα της οδού Βασιλίσσης Όλγας 129 Α (Ανάληψη) στη Θεσσαλονίκη, στεγαζόταν μέχρι πρόσφατα ένα κατάστημα πώλησης ηλεκτρικών συσκευών της γνωστής σειράς EXPERT, (ενοικιάστρια η εταιρεία ΑΝΑΔΡΑΣΙΣ Α.Ε.) το οποίο όπως χιλιάδες άλλα καταστήματα έκλεισε, αφήνοντας πίσω του χρέη, ανεργία, πόνο και δυστυχία. Όπως ήταν φυσικό θα έμενε κενό λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης δημιουργώντας αντίστοιχα οικονομικά προβλήματα και στην ιδιοκτήτρια.   Όμως, παρά το γεγονός ότι στη Θεσσαλονίκη, υπάρχουν 20.000 ανοίκιαστα ακίνητα, το συγκεκριμένο ακίνητο, έδωσε ο ….Θεός και νοικιάστηκε. Ξεκίνησαν μάλιστα οι εργασίες. Δείτε πώς είναι σήμερα:

Ποιανού όμως είναι το συγκεκριμένο κατάστημα που είχε την τύχη να ενοικιαστεί γρήγορα; Ιδιοκτήτριά του ακινήτου ειναι η κυρία ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΝΝΑ σύζυγος ΖΑΧΑΡΙΑ ΑΛΕΞΙΟΥ, το γένος ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΝΘΗΣ ΤΣΟΥΔΗ.

Με το υπ’αριθμ. 39541/30-4-1996 συμβόλαιο η κ.Αλεξίου ¶ννα παρεχώρησε την ψιλή κυριότητα του συγκεκριμένου ακινήτου στον γιό της Ευάγγελο και κράτησε την επικαρπία (το εισόδημα δηλαδή).

Η κυρία Αλεξίου όμως έχει και μια κόρη: Την  Μαριάνθη Αλεξίου του Ζαχαρία και της ¶ννας (η οποία έχει το όνομα της γιαγιάς της Μαριάνθης)

Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον:

Η Μαριάνθη Αλεξίου του Ζαχαρία και της ¶ννας, η κόρη της ιδιοκτήτριας του ακινήτου που νοίκιασε με υψηλό μάλιστα τίμημα (300% περισσότερο από ότι το διπλανό κατάστημα UNITED  SPORTS), τυχαίνει να είναι … σύζυγος του Αντρίκου Παπανδρέου !

Του φίλου του Κλέωνα Παπαδόπουλου. Του αδερφού του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

 Ιδού η οικογενειακή μερίδα 34377 στο δήμο Ν.Ερυθαίας:

 

Διατυπώνεται λοιπόν το ερώτημα, αν όλη αυτή η υπόθεση είναι νόμιμη, αν είναι προς το συμφέρον της κρατικής τράπεζας να κάνει και τρίτο κατάστημα στα 200 μέτρα, και το κυριότερο αν είναι πολιτικά ηθικό να μισθώνεται από κρατική Τράπεζα, εν μέσω κρίσης, κατάστημα από την πεθερά του αδελφού του Πρωθυπουργού.

Αναμένονται απαντήσεις για τη «σύμπτωση».

Για την υπόθεση πιστεύουμε ότι θα ακολουθήσει αίτημα, κατά τη διαδικασία κοινοβουλευτικού ελέγχου, να προσκομίσει η διοίκηση του ΤΤ, την απόφαση του Διοικητικού της Συμβουλίου, με την οποία εγκρίθηκε η μίσθωση του συγκεκριμένου χώρου της πεθεράς του κ.Α.Παπανδρέου. Αν υπάρχει απόφαση Δ.Σ. !!!

Σημείωση: τα cds που είχε το ΤΤ πουλήθηκαν τον Δεκέμβριο του 2009 στην τιμή του 1,4 δισ. ¤, δηλ. όταν ο ΓΑΠ συζητούσε με το ΔΝΤ, που σημαίνει ότι όταν οι συζητήσεις θα δημοσιεύονταν ή το ΔΝΤ θα ανελάμβανε την Διοίκηση της χώρας, όπως και έγινε τελικά λίγους μήνες αργότερα, η αξία των θα πολλαπλασιαζόταν, Η αξία αυτών των cds υπολογίζεται σήμερα πάνω από 35 δισ ¤. Όμως σύμφωνα με δημοσιογράφο του CBS η πώληση αυτή έγινε με εντολή του ΓΑΠ και το Fund που τα αγόρασε έχει στο Διοικητικό του Συμβούλιο γνωστά ονόματα Ελλήνων….. Πόσα έχασε το Ελληνικό Δημόσιο και πόσα κερδίζουν «μερικοί» που γνώριζαν από πρώτο χέρι τις ενέργειες του ΓΑΠ με το ΔΝΤ. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Τελικά ο αδελφός του ΓΑΠ είναι πανταχού παρόν!!!!

 ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ From:Dimopoulos Antonios Sent: Thursday, September 29, 2011 9:12 AM

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | 1 Comment »

ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 29 Σεπτεμβρίου 2011

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΜΟΝΟΜΕΛΟΥΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ …………………..

 

Π Ρ Ο Σ Φ Υ Γ Η

(Φορολογική Διαφορά)

 

…………………….., κατοίκου …………., οδός ……………… ΑΦΜ……………… Δ.Ο.Υ. ………………….

 

Κ  Α  Τ  Α

 

1.       Του Ελληνικού Δημοσίου που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών και εν προκειμένω από τον Προιστάμενο της ………… Δ.Ο.Υ. .

2.       Του υπ’ αριθμόν …………. εκκαθαριστικού σημειώματος εισφορών και τέλους επιτηδεύματος ν.3986/2011, αρ. χρημ. καταλ. ……………….., αρ. ειδ/σης …… της  Δ.Ο.Υ. …………..

 

—————————-.

 

          Προσφεύγουμε κατά του υπ’ αριθμόν………. εκκαθαριστικού σημειώματος εισφορών και τέλους επιτηδεύματος ν.3986/2011, αρ. χρημ. καταλ. ………….., αρ. ειδ/σης ……….. της ….. Δ.Ο.Υ……… και αιτούμαι την ακύρωσή τους για τους κάτωθι νόμιμους και βάσιμους λόγους και για όσους θα προσθέσουμε νομίμως και εμπροθέσμως.

          Με το προσβαλλόμενο εκκαθαριστικό σημείωμα που στηρίζεται στις διατάξει των άρθρων 29, 30 κα 31 του ν.3986/2011 μας επιβάλλονται ειδική εισφορά αλληλεγγύησης, έκτακτη εισφορά σε αντικειμενικές δαπάνες και τέλος επιτηδεύματος, μη νόμιμα και κατά παράβαση των θεμελιωδών διατάξεων των άρθρων 78 παρ.2 και 4 και 5 του Συντάγματος. Αναλυτικότερα:

          Επιβάλλεται με το προσβαλλόμενο εκκαθαριστικό σημείωμα α) το ποσό των ………………. ευρώ, ποσοστό …..% επί του δηλωθέντος συνολικού εισοδήματος των …………………. ευρώ ως ειδική εισφορά αλληλεγγύης, (β) ποσοστό ……….% επί της αντικειμενικής δαπάνης για επιβατικά αυτοκίνητα ιδιωτικής χρήσης, ποσού ……………. ευρώ και γ) ……….. ευρώ για τέλος επιτηδεύματος.)* Προστίθενται, εάν υπάρχουν τέτοια.

         

          Λόγοι προσφυγής:

         

α

Όλα τα παραπάνω ποσά αποτελούν φόρο που επιβάλλεται αιφνιδίως με νόμο του 2011 σε εισοδήματα που πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο οικονομικό έτος 2010. Συνεπώς έρχονται σε αντίθεση με την διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 78 του Συντάγματος με την οποία ρητώς απαγορεύεται η επιβολή φόρου ή άλλου οικονομικού βάρους με νόμο αναδρομικής ισχύος που εκτείνεται πέραν από τις προθεσμίες του οικονομικού έτους κατά το οποίο επιβλήθηκε.

 

β

          Στο άρθρο 4 παρ.1 του Συντάγματος ορίζεται ότι οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, ενώ στην παρ.5 του ιδίου άρθρου ορίζεται ότι οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.

          Με το άρθρο 29 παρ.3 ορίζεται ότι η ειδική εισφορά αλληλεγγύης που επιβάλλεται στο συνολικό καθαρό εισόδημα υπολογίζεται ως εξής: α) για συνολικό καθαρό εισόδημα από 12.001 έως και 20.000 ευρώ με συντελεστή 1%, β) για συνολικό καθαρό εισόδημα από 20.001 έως και 50.000 ευρώ με συντελεστή 2%, γ) για συνολικό καθαρό εισόδημα από 50.001 έως και 100.000 ευρώ με συντελεστή 3%,.. Η διάταξη αυτή έρχεται σε αντίθεση προς τις διατάξεις των παρ.1 και 5 του άρθρου 4 γιατί εισάγει άνιση μεταχείριση μεταξύ των ιδίων ποσών εισοδημάτων των πολιτών. Έτσι για εισόδημα 12.001 έως και 20.000 προβλέπεται συντελεστής 1%, ενώ αν το εισόδημα υπερβαίνει τις 20.000,00, προβλέπεται συντελεστής 2% για όλο το εισόδημα και όχι κλιμακωτά, δηλαδή 1% για το εισόδημα μέχρι 20.000 και 2% για το εισόδημα από 20.001 και πάνω. Το ίδιο ισχύει και για τα λοιπά εισοδήματα. Με τη διάταξη αυτή έλληνες πολίτες καλούνται να πληρώσουν διαφορετικά ποσά ειδικής εισφοράς για ίδιο ποσό εισοδήματος. Υπάρχει λοιπόν άνιση μεταχείριση μεταξύ των ελλήνων πολιτών για το ίδιο ποσό εισοδήματος και άνιση μεταχείριση ως προς την φοροδοτική τους ικανότητα.

          Θα έπρεπε λοιπόν να μου επιβληθεί ειδική εισφορά αλληλεγγύης ποσού ………….. (100,00 ευρώ για το τμήμα των εισοδημάτων του από 12.001 έως 20.000 με συντελεστή 1% και …………. ευρώ για το τμήμα των εισοδημάτων του από 20.001 έως 50.000 με συντελεστή 2%.

          Η άποψη ότι μπορεί να επιβάλλεται φόρος στους πλουσιότερους έλληνες πολίτες δεν καθιστά συνταγματική την παραπάνω διάταξη γιατί κατά δίδαγμα της κοινής πείρας και σύμφωνα με τις επικρατούσες συνθήκες διαβίωσης, τα εισοδήματα των 20.001 έως 50.000 ευρώ δεν αρκούν για να προσδώσουν την έννοια του «πλούσιου» ώστε να δικαιολογείται η άνιση φορολογική μεταχείριση, να υποχρεώνεται να πληρώνει φόρο με βάση διαφορετικό συντελεστή για το ίδιο ποσό, από άλλους Έλληνες πολίτες.

          Επισημαίνεται ότι:

          Η επιβολή έκτακτης εισφοράς στις αντικειμενικές δαπάνες με ποσοστό 5% αντιβαίνει στην συνταγματική διάταξη της παρ.5 του άρθρου 4 γιατί καλούμαστε να πληρώσουμε επί πλέον φόρο για ποσό που έχει ήδη φορολογηθεί με την υποβολή της ετήσιας φορολογικής δήλωσης.,

Πρόκειται για υπερφορολόγηση των ιδίων εισοδημάτων που αντιβαίνει στην συνταγματική αρχή της φοροδοτικής ικανότητας, της χρηστής διοίκησης αλλά και της αναλογικότητας. Ειδικότερα για την αρχή της αναλογικότητας: Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Η αρχή αυτή παραβιάζεται με την υπερφορολόγηση των ιδίων εισοδημάτων, με την επιβολή έκτακτων και αιφνιδίων φόρων που απειλούν την διαβίωση των ατόμων.

          ΕΠΕΙΔΗ το προσβαλλόμενο εκκαθαριστικό σημείωμα αντίκειται στις συνταγματικές διατάξεις των άρθρων 78 παρ.2, 4 παρ.1 και 5 , 25 αλλά και της αρχής της χρηστής διοίκησης.

          ΕΠΕΙΔΗ η παρούσα είναι νόμιμη και βάσιμη.

 

Γ Ι Α   Ο Λ Α   Α Υ Τ Α

και όσα θα προσθέσω

 

Α Ι Τ Ο Υ Μ Α Ι: Να γίνει δεκτή η προσφυγή μου αυτή. Να ακυρωθεί για τους λόγους που αναφέρονται παραπάνω το προσβαλλόμενο εκκαθαριστικό σημείωμα και να μου επιστραφούν τα ποσά που έχω καταβάλει νομιμότοκα από την καταβολή τους άλλως από την δημοσίευση της απόφασης και να καταδικαστεί το καθ’ ου στη δικαστική μου δαπάνη.

 

                                                Θεσσαλονίκη………………. 2011

                                                                   Ο Προσφεύγων

 

 

 

 

 

*Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΚΑΤΑΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟΝ ΑΡΜΟΔΙΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ, ΜΕ ΠΑΡΑΒΟΛΟ ΙΣΟ ΜΕ ΤΟ 2% ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ, ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΕΥΓΟΝΤΑ

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Φράχτες και παράθυρα – Κλάιν Ναόμι

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 29 Σεπτεμβρίου 2011

Χάρη στη διασυνοριακή ανταλλαγή πληροφοριών, έχουμε πλέον συνειδητοποιήσει ότι τα προβλήματα κάθε χώρας είναι οι τοπικές επιπτώσεις μιας συγκεκριμένης παγκόσμιας ιδεολογίας, την οποία επιβάλλουν οι πολιτικοί κάθε χώρας, αλλά η οποία έχει επινοηθεί σε κεντρικό επίπεδο από μια ομάδα κορπορατικών συμφερόντων και διεθνών θεσμών, συμπεριλαμβανομένων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Τα κείμενα του βιβλίου περιέχουν τα πιο καταδικαστικά στοιχεία που η συγγραφέας κατάφερε να συγκεντρώσει για να αντιμετωπίσει δημόσια τους νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους, αλλά καταγράφουν επίσης τις πιο συγκινητικές εμπειρίες που έζησε στους δρόμους δίπλα σε συντρόφους της ακτιβιστές, συνειδητοποιώντας ότι ήταν αυτόπτες μάρτυρες ενός μοναδικού συμβάντος: της συναρπαστικής στιγμής όπου οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι προσπαθούσαν να εισβάλουν στην κλειστή λέσχη των ειδικών όπου καθορίζεται η συλλογική μοίρα μας.

Προκλητικό, οξυδερκές και παθιασμένο, το Φράχτες και Παράθυρα αποτελεί την καταγραφή της κοσμοϊστορικής έναρξης του κινήματος κατά του νεοφιλελευθερισμού. Τα κείμενα δεν είναι παρά φωτογραφίες δραματικών στιγμών μέσα στο χρόνο, μια καταγραφή του πρώτου κεφαλαίου της πολύ παλιάς και επαναλαμβανόμενης ιστορίας της ανθρωπότητας η οποία αγωνίζεται να γκρεμίσει φράχτες μέσα στους οποίους προσπαθούν να την κλείσουν, να ανοίξει παράθυρα, να ανασάνει βαθιά, να δοκιμάσει την ελευθερία.

Η Ναόμι Κλάιν γεννήθηκε το 1970 στο Mόντρεαλ και ζει στο Tορόντο, στον Kαναδά. Eίναι γνωστή δημοσιογράφος και αρθρογραφεί σε πολλά έντυπα μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται: The Toronto Globe and Mail, The Nation, The Progressive, The Guardian, The New York Times, The New Statesman, Newsweek International.
Tο βιβλίο της No Logo έγινε διεθνές μπεστ σέλερ, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και χαρακτηρίστηκε «βίβλος των κινημάτων». Έχει τιμηθεί μεταξύ άλλων με το Canadian National Business Book Award και το Le Prix Mediations.
H Nαόμι Kλάιν είναι ενεργό μέλος του αντι-εταιρικού ακτιβισμού, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις που διοργανώνονται στη Bόρεια Aμερική, την Aσία, τη Λατινική Aμερική και την Eυρώπη.

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Leave a Comment »

Eίναι αυτό το σχέδιο που θα σώσει την Ελλάδα;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 29 Σεπτεμβρίου 2011

Λέγεται “Εύρηκα” και αρέσει στους Γερμανούς

Για ένα σχέδιο που θα βγάλει ανώδυνα την Ελλάδα από την κρίση χρέους, γράφει σήμερα η Γαλλική εφημερίδα La Tribune. Το σχέδιο, γερμανικής εμπνεύσεως έχει την ονομασία «Εύρηκα» και πέρασε από την επεξεργασία στενών συνεργατών της Μέρκελ.

Ο στόχος του σχεδίου-που σύμφωνα με πληροφορίες αντιμετωπίζεται θετικά από την Γερμανική κυβέρνηση-είναι να υπάρξει μείωση του Ελληνικού χρέους, χωρίς όμως να προκληθεί χρεοκοπία ή κοινωνική δυσαρέσκεια και να υπάρξουν προϋποθέσεις   ανάκαμψης.

ΤΙ προβλέπει αυτό το σχέδιο; Ότι μια εταιρία συμμετοχών που θα δημιουργηθεί, θα συγκεντρώσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Δημοσίου, ύψους 125 δις και στη συνέχεια θα εξαγοραστεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η εταιρία αυτή θα αναλάβει να υλοποιήσει το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων ως το 2025, και τα χρήματα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα δίνονται στην Ελλάδα προκειμένου να επαναγοράσει τα ομόλογά της που κατέχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Διάσωσης.

 Τα έξι βήματα του σχεδίου, όπως τα περιγράφει η εφημερίδα και τα καταγράφει το www.newscode.gr :

 1. Η Ελλάδα θα πρέπει να καταγράψει το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων του κράτους (τράπεζες, ακίνητα, τηλεφωνία, λιμάνια κτλ.), η αξία των οποίων εκτιμάται στα 125 δις. ευρώ, σε μία δομή (εταιρεία), όπως ακριβώς συνέβη το 1990 στη Γερμανία για να ιδιωτικοποιηθούν τα περιουσιακά στοιχεία της Ανατολικής Γερμανίας μετά την Ένωση.

 2. Ο φορέας αυτός θα εξαγοραστεί από έναν ευρωπαϊκό θεσμό, που θα χρηματοδοτείται από τις χώρες, και η έδρα του θα βρίσκεται στο Λουξεμβούργο και θα έχει επίσης τη δυνατότητα να οργανώσει τις ιδιωτικοποιήσεις των εν λόγω περιουσιακών στοιχείων. Η διαδικασία αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί έως το 2025.

3. Τα 125 δις. ευρώ θα δώσουν τη δυνατότητα στην Ελλάδα να αποπληρώσει σημαντικό μέρος των υποχρεώσεών της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Μηχανισμό Στήριξης (EFSF), με συνέπεια το χρέος να διαμορφωθεί μόλις στο 88% του ΑΕΠ από το 145% που είναι ήμερα. Η έκθεση της Ελλάδας στην ΕΚΤ θα είναι μηδενική, ενώ τα επιτόκια δανεισμού θα μειωθούν κατά 50%, γεγονός που θα οδηγήσει την Αθήνα ξανά στις αγορές.

4. Επίσης η εταιρεία με έδρα το Λουξεμβούργο θα έχει  τη δυνατότητα να επενδύσει τα 20 δις. με στόχο να αποφέρουν άμεσα περί τα 50 δις. ευρώ. Αυτή η ένεση χρήματος στην ελληνική αγορά, που ισοδυναμεί με το 8% του ΑΕΠ, και που θα μπορούσε να είναι και αυξημένη, θα ξαναφέρει τη χώρα σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης της τάξεως του 5% μέσα στα επόμενα τρία ή τέσσερα χρόνια. Επίσης, θα δώσει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να επαναγοράζει χρέος ύψους 1% του ΑΕΠ κάθε χρόνο, με συνέπεια να υποχωρήσει έως το 2018 κάτω από το 60% του ΑΕΠ.

5. Οι διαδικασίες ιδιωτικοποίησης θα έχουν ολοκληρωθεί έως το 2025. σε περίπτωση λοιπόν που υπάρξει υπεραξία, θα αποδοθεί στην Ελλάδα, αφαιρουμένων των τόκων και των εξόδων διαχείρισης. Αν είναι μειωμένα, η Ελλάδα θα αναλάβει το κόστος, όμως όπως υποστηρίζει η εφημερίδα, οι οικονομικοί αναλυτές της ομάδας του Roland Berger υπολογίζουν ότι ακόμη και σε αυτή την περίπτωση το χρέος της χώρας θα έχει υποχωρήσει κάτω από το 70% του ΑΕΠ.

6. Το σχέδιο αυτό μειώνει δραματικά τις πιθανότητες κερδοσκοπίας εις βάρος της Ελλάδας ή της ζώνης του ευρώ, καθώς οι κερδοσκόποι θα δυσκολευτούν να στοιχηματίσουν, μέσω των CDS, σε χρεοκοπία είτε της Ελλάδας είτε κάποιας άλλης χώρας, όπως η Ισπανία, η Ιταλία ή η Ιρλανδία. Αυτό θα έχει άμεση συνέπεια την υποχώρηση των spreads και των CDS.

http://www.lifo.gr/now/view/4631

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Γράμμα του γιου ενός εργάτη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Σεπτεμβρίου 2011

La lettera del figlio di un operaio.

Είχα γεννηθεί λίγες ώρες πριν, τον είδα για πρώτη φορά, ήταν ψηλός, όμορφος, δυνατός και μοσχοβολούσε λάδια και μέταλλο.

Για χρόνια τον έβλεπα να σηκώνεται στις 4 το πρωί, να ανεβαίνει στο ποδήλατό του και να εξαφανίζεται μέσα στην ομίχλη του Τορίνο, με κατεύθυνση το Εργοστάσιο.


Τον είδα να αποκοιμιέται στον καναπέ, κατεστραμμένο από τις ώρες δουλειάς και από την παραγωγή χιλιάδων κομματιών, όλων ίδιων, όπως επέβαλε η δουλειά του.

Τον είδα χαρούμενο να περνά τον ελεύθερο του χρόνο με τα παιδιά και τη γυναίκα του.


Τον είδα να υποφέρει, όταν μου είπε ότι ο μισθός του δεν του επέτρεπε να με στείλει στο πανεπιστήμιο.


Τον είδα ταπεινωμένο, όταν του έδωσαν αύξηση 100 λιρών (5 λεπτά) για κάθε ώρα δουλειάς.


Τον είδα κατεστραμμένο, όταν στα 53 του χρόνια, ένας μάνατζερ του Εργοστασίου του είπε ότι ήταν πολύ μεγάλος για τις ανάγκες τους.

Είδα μάνατζερ και βιομήχανους να ζητάνε να ανέβει ακόμη περισσότερο η ηλικία συνταξιοδότησης, είδα οικονομολόγους να παροτρύνουν την παγκοσμιοποίηση του χρήματος, αλλά να ξεχνάνε την παγκοσμιοποίηση των δικαιωμάτων, είδα διευθυντές εφημερίδων να επιβεβαιώνουν ότι οι εργάτες δεν υπήρχαν πια, είδα πολιτικούς να ζητάνε από τους εργάτες να κάνουν θυσίες, για το καλό της χώρας, είδα συνδικαλιστές να λένε ότι το «μοντέρνο» μας ζητάει να γυρίσουμε πίσω.

Μου κόπηκε η ανάσα, όταν τη Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010, στην εφημερίδα «La Stampa» του Τορίνο διάβασα το άρθρο του καθηγητή Mario Deaglio. Μέσα στην έκθεση του καθηγητή, «τα δικαιώματα των εργαζόμενων» γίνονται «κομμάτια, όχι οικονομικά, των αποδοχών», η «υπεράσπιση της θέσης εργασίας» έπρεπε να αντικατασταθεί με μια γενική «εγγύηση της συνέχισης των ευκαιριών εργασίας», αλλά κυρίως ο εργαζόμενος, του οποίου ο μισθός έχει μειωθεί στο ελάχιστο, δε χρειαζόταν πλέον «ελεύθερο χρόνο ώστε να ξοδεύει αυτό το μισθό», αλλά έπρεπε μόνο να σκέφτεται πώς θα ικανοποιήσει τις σημαντικές απαιτήσεις της άλλης πλευράς (εργοδότη). (επανέλαβε αυτή τη θεωρία και στο Radio 24 από τις 17:30 μέχρι τις 18:00 την Τρίτη 27 Ιουλίου 2010).

Σκεπτόμενος ότι ένας άνθρωπος των γραμμάτων, που είναι ικανός να εκφράσει κάθε επιχειρηματολογία, φτάνει στο σημείο να υποστηρίζει ότι ο ελεύθερος χρόνος του εργάτη δεν έχει καμιά αξία γιατί δεν είναι συνδεδεμένος με το χρήμα, μου έκοψε την ανάσα…

Μπήκα στο αυτοκίνητο που κατασκεύασαν οι εργάτες της Mirafiori στο Τορίνο (fiat). Έτρεξα στο σπίτι των γονιών μου. Tον είδα για χιλιοστή φορά. Έγερνε, ο λαβύρινθος, που προκάλεσαν τα εκατομμύρια χτυπήματα της πρέσας, τον έκαναν να χάνει την ισορροπία του, ήταν αδύναμος από την καρδιοπάθεια.


Ήταν ο πατέρας μου, εργάτης στον τομέα συμπίεσης (πρέσες) για 35 χρόνια, όπου θυσίασε τα πάντα, ανάμεσα στα οποία και τον ελεύθερό του χρόνο, αλλά αυτός ήταν δωρεάν.


Μοσχοβολούσε αξιοπρέπεια.


Luca Mazzucco

http://eleftheri-ellada.blogspot.com/2011/09/la-lettera-del-figlio-di-un-operaio.html

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Η καταστροφική συμφωνία της 21ης Ιουλίου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Σεπτεμβρίου 2011

 Πως η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραδώσει το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μετά τα καταστροφικά αποτελέσματα του Μνημονίου, που παρουσιάστηκε πριν ένα χρόνο ως η “σωτηρία” της χώρας από την κυβέρνησή της, τώρα έχουμε δύο ακόμα προγράμματα “σωτηρίας”, που, αν εφαρμοσθούν, δεν θα υπάρχει τίποτα για να σωθεί! Πρόκειται αφενός για το μεσοπρόθεσμο, αφετέρου για τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Η τελευταία παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως η λύση στο ελληνικό πρόβλημα, δυστυχώς όμως τα στοιχεία που σταδιακά έρχονται στο φως αποκαλύπτουν ότι πρόκειται μάλλον για το τέλος της Ελλάδας!

Υπερβολές, θα πείτε ίσως. Εδώ και δύο χρόνια όμως, όσοι γράφουμε αυτές τις “υπερβολές”, ελπίζοντας ενδόμυχα να έχουμε άδικο και να διαψευσθούμε, όχι μόνο δεν διαψευδόμαστε, αλλά, δυστυχώς, δικαιωνόμαστε πανηγυρικά. ‘Αναυδοι και συγχυσμένοι όλοι οι ‘Ελληνες παρακολουθούν σήμερα την επιταχυνόμενη καταστροφή της πατρίδας τους, ενώ όλοι οι σοβαροί οικονομολόγοι διεθνώς και όλα τα μεγάλα έντυπα, του διεθνούς κατεστημένου όχι τίποτα επαναστατικά, από τον Εκόνομιστ ως την Χάντελσμπλαντ και από τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς έως τους Νιου Γιορκ Τάιμς, θεωρούν ως κατεξοχήν παράδειγμα εξ ορισμού αποτυχημένης πολιτικής το μείγμα άγριας λιτότητας και απορρύθμισης που επιβλήθηκε στην Ελλάδα με το Μνημόνιο ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ και Γιώργου Παπανδρέου και που κλιμακώνεται τώρα με τον ακρωτηριασμό του κράτους, τις μαζικές απολύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις. Δεν είναι η μία ή η άλλη λεπτομέρεια, αλλά η ίδια η ουσία του προγράμματος που πάσχει, είναι οι βασικές του παραδοχές που έχουν εγκλωβίσει αναπότρεπτα την ελληνική κυβέρνηση, την Ελλάδα και την ΕΕ, σε μια αυτοκαταστροφική, “χαοτική” σε μαθηματικούς όρους, τροχιά αποσύνθεσης.

Mια συμφωνία από τις τράπεζες για τις τράπεζες

Το ίδιο μοντέλο ακολουθήθηκε δυστυχώς και με τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, η οποία κινδυνεύει όχι μόνο να έχει άμεσες καταστρεπτικές συνέπειες, αλλά είναι επιπλέον έτσι φτιαγμένη, ώστε να εξασθενεί ριζικά τα διαπραγματευτικά χαρτιά της χώρας και, υπό αυτή την έννοια, να καθιστά περισσότερο ανεπίστρεπτη την κάθοδό της στα Τάρταρα. Πολύ φυσικό άλλωστε, αφού, όπως και όλα τα υπόλοιπα κείμενα (Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο), δεν συνιστά αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης και ελληνικών προτάσεων, αλλά εισαγωγής λύσεων που άλλοι επεξεργάζονται προς δικό τους και όχι προς το συμφέρον της Ελλάδας και εφαρμόζουν στη συνέχεια με την ενθουσιώδη συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης. Εν προκειμένω, ο αρχιτέκτων της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου είναι το International Institute of Finance, κύριο συμβουλευτικό σώμα των μεγάλων παγκόσμιων τραπεζών, που, πολύ φυσικά, κύτταξε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους και όχι τα συμφέροντα της Ελλάδας, η οποία έχει κυριολεκτικά αφεθεί, από τους κυβερνήτες της, στην διάθεση των διεθνών τοκογλύφων.

Είναι γεγονός ότι η συμφωνία της 21ης Ιουλίου περιέχει ορισμένους όρους ελάφρυνσης των επιτοκίων και των περιόδων αποπληρωμής. Σε αντάλλαγμα όμως, και μακροπρόθεσμα, επιδεινώνονται σοβαρά οι όροι δανεισμού της Ελλάδας και καθίσταται η χώρα πολύ περισσότερο όμηρος των πιστωτών της από όσο είναι σήμερα. ‘Όπως σημειώνουν σχετικά οι Νιου Γιορκ Τάιμς, η συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων είναι “πολύ καλύτερη για τις τράπεζες, απόσο για τους ‘Ελληνες που υποτίθεται ότι βοηθά. Οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων θα πάρουν πολύ καλύτερες τιμές από όσες θα μπορούσαν να αποσπάσουν στην αγορά, ενώ η Ελλάδα θα εξακολουθούσε να χρωστάει πολλά λεφτά. Και, επιπλέον, η Ελλάδα θα παρέδιδε μεγάλο τμήμα της διαπραγματευτικής της ισχύος, στην περίπτωση που θα αναγκαζόταν, στο μέλλον, να ξαναπάει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης διάσωσης». Η συμφωνία μοιάζει μια αρκετά φτωχή λύση για την Ελλάδα και μια καλύτερη λύση για τους ιδιώτες πιστωτές της, είναι το συμπέρασμα των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.

Η συμφωνία προβλέπει ένα κούρεμα 21%. Αυτό φαίνεται ως απώλεια για τους κατόχους ελληνικών ομολόγων, στην πραγματικότητα όμως μόνο απώλεια δεν είναι. Τα ομόλογα αυτά συχνά δεν πιάνουν σήμερα στην αγορά παρά το 50% της αξίας τους. Και προφανώς, αν παρουσιαζόντουσαν όλα προς πώληση, δεν θα έπιαναν ούτε αυτό το ποσό. Σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς, η πραγματική αξία τους είναι στο 20-35% της ονομαστικής τους τιμής. Οι τράπεζες, τα διάφορα funds και τα ασφαλιστικά ιδρύματα που έχουν σήμερα αυτά τα ομόλογα θα έπαιρναν σε αντάλλαγμα τίτλους με αξιολόγηση ΑΑΑ. Ποιος τραπεζίτης δεν θα έτρεχε να λάβει μέρος σε μια τέτοια συναλλαγή;

Αφοπλίζουν την Ελλάδα

Δεν είναι όμως μόνο αυτό το στοιχείο που κάνει λεόντεια, υπέρ των τραπεζών, τη συμφωνία. Η Ελλάδα, όπως υπογραμμίζουν οι Νιου Γιορκ Τάιμς, έχει σήμερα ένα τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί, που δεν διέθεταν χώρες όπως η Αργεντινή, η Ουρουγουάη ή η Ρωσία. Το χρέος αυτών των χωρών ήταν υπό το καθεστώς του αμερικανικού ή βρετανικού δικαίου. Αντίθετα, άνω του 90% του ελληνικού χρέους υπόκειται στην ελληνική νομοθεσία. Αυτό, υποστηρίζουν διεθνείς νομικοί εμπειρογνώμονες, μπορεί να δώσει στην Ελλάδα τη δυνατότητα, αν το αποφασίσει, να μεταβάλλει τους όρους των δανειακών συμβάσεων, επιβάλλοντας στους ξένους πιστωτές ευνοϊκότερους όρους αναδιάρθρωσης. Για παράδειγμα, το ελληνικό κοινοβούλιο θα μπορούσε να ψηφίσει μια διάταξη που να επιβάλλει τον υποχρεωτικό χαρακτήρα μιας αναδιάρθρωσης, αν συμφωνήσει το 51% των πιστωτών. ‘Η, ακόμα πιο δραστικά, η Αθήνα θα μπορούσε να αρνηθεί παντελώς να πληρώσει, στέλνοντας τους πιστωτές στα ελληνικά δικαστήρια να βρουν το δίκηο τους. Η κατάσταση αυτή δίνει μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία διαπραγματευτικό χαρτί στην Ελλάδα, σημειώνουν διεθνείς ειδικοί στο ζήτημα του χρέους που επικαλούνται, επαναλαμβάνουμε, όχι ο … Ριζοσπάστης ή η Κόκκινη Σημαία, αλλά οι Νιού Γιορκ Τάιμς!

Συνοψίζοντας, η συμφωνία της 21ης Ιουλίου είναι όχι μόνο μια εξαιρετικά επικερδής συμφωνία για τους πιστωτές της χώρας, αλλά και, επιπλέον, “κλειδώνει” τη χώρα σε μια κατάσταση αποικίας από την οποία πολύ πιο δύσκολα θα μπορέσει να ξεφύγει και στο μέλλον, «κλειδώνει», κατ’ ελάχιστον, τη μετάπτωσή της από χώρα του πρώτου σε χώρα του τρίτου κόσμου, ολοκληρώνει την αφαίρεση εθνικής κυριαρχίας που ξεκίνησε με το Μνημόνιο. Η επιδίωξη των διεθνών τραπεζιτών που συνέταξαν τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου είναι να απασφαλίσουν το τελευταίο όπλο που διαθέτει η Ελλάδα, δηλαδή το όπλο της στάσης πληρωμών. Και βεβαίως, να χρησιμοποιήσουν άλλη μια φορά την κυβέρνηση Παπανδρέου και την Ελλάδα για να δημιουργήσουν προηγούμενο για το χρέος όλης της ευρωζώνης.

Aπό την προδοσία στην καταστροφή

Ασφαλώς, το όπλο της στάσης πληρωμών είναι το οικονομικό αντίστοιχο ενός ατομικού όπλου. Είναι καλύτερα να μην το χρησιμοποιείς ποτέ, είναι όμως πολύ αποτελεσματικό ως απειλή. Και στην κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα δεν μπορεί να αφήσει να της το πάρουν, γιατί είναι η τελευταία οικονομική γραμμή άμυνας που διαθέτει. Η χώρα έχει βρεθεί σήμερα στην κατάσταση ασθενούς που τον έχουν βάλει στην εντατική και του βγάζουν ένα ένα τα όργανα. Δεν είναι πολύ καλή λύση να πετάξει τα σωληνάκια και να τρέξει να σωθεί, η εναλλακτική όμως που διαθέτει είναι ο θάνατος, ίσως αργός, αλλά σίγουρος, μέσα στην εντατική.

Ο ελληνικός λαός τελεί ακόμη σε μεγάλη σύγχυση, υπό το κράτος ισχυρότατου σοκ που έχει υποστεί. Τα κόμματα της αριστερής και δεξιάς αντιπολίτευσης, παρά τις κριτικές που ασκούν, μοιάζουν έμφοβα από την προοπτική να αναλάβουν ευθύνες. Αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση από τη διακοπή της σημερινής πορείας υποταγής και την αναζήτηση εναλλακτικών με κάθε τίμημα και ρίσκο και ασφαλώς, με τη δέουσα φρόνηση και προετοιμασία, για τις οποίες όμως καθημερινά εξαντλούνται τα περιθώρια. Θα έρθει ασφαλώς το πλήρωμα του χρόνου για να ελεγχθούν οι πράξεις της σημερινής κυβέρνησης και, ιδίως, να ερευνηθεί η ύπαρξη ή μη συνωμοσίας για την ένταξη της Ελλάδας στο καθεστώς μνημονίου, πράξη που συνιστά, αν αποδειχθεί, πράξη εσχάτης προδοσίας – και τέτοια αναμφισβήτητα θα θεωρηθεί, σε περιβάλλον βιούμενης εθνικής καταστροφής. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι τόσο η εκ των υστέρων κάθαρση, όσο να αποτραπεί, έστω και την υστάτη, η ολοκλήρωση της εθνικής καταστροφής. Ευθύνη για αυτό δεν έχουν μόνο η ηγεσία της κυβέρνησης, αλλά όλα τα στελέχη και οι βουλευτές του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ, η αντιπολίτευση, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η δικαιοσύνη και οι ‘Ελληνες πολίτες, στον πατριωτισμό των οποίων αναθέτει σε τελική ανάλυση τη φύλαξη του Συντάγματος ο συντακτικός νομοθέτης.

Επίκαιρα, 22.9.2011
Konstantakopoulos.blogspot.com

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΕΙ – ΝΑ ΚΑΘΗΣΕΙ ΣΤΟ ΣΚΑΜΝΙ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Σεπτεμβρίου 2011

Τελικά «Το ΠΑΣΟΚ μπορεί». Είναι εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα έχει διαλύσει μιαν ολόκληρη χώρα από την αρχή που ανέλαβε την διακυβέρνησή της. Καθημερινά είναι τα δημοσιεύματα για το πώς μας οδήγησε στη μέγγενη της Τρόικας, του ΔΝΤ και του Μνημονίου.

 Η ώρα της κρίσεως είναι εδώ. Σωρεία οι αποκαλύψεις για την τεχνητή διόγκωση του χρέους, καταδεικνύουν σαφώς ότι οι ιθύνοντες της κυβέρνησης μεθόδευσαν τον στραγγαλισμό μας από την γερμανοκρατούμενη ΕΕ και το ΔΝΤ. Όχι, δεν πρόκειται για τραγική αμέλεια, βλακεία ή ανικανότητα. Είναι ένα ανοιχτό έγκλημα, και αν θέλουμε να αναζητήσουμε τα κίνητρά του, πρέπει εκτός από όλα τα άλλα να ανατρέξουμε στα σκάνδαλα που προηγήθηκαν και άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου για το σάπιο πολιτικό σύστημα, όπως είναι αυτό της Ζήμενς, των υποβρυχίων και άλλων ων ουκ έστι αριθμός,  Δεν είναι δυνατόν πολιτικοί ενός κόμματος που έχει πάρει μίζες από τη Ζήμενς (βλέπε την ομολογία Τσουκάτου) και από τις προμήθειες όπλων και άρα μπορούν να εκβιάζονται ανοικτά  από τη Γερμανική και τη Γαλλική κυβέρνηση, τουλάχιστον, να αναλαμβάνουν την διαπραγμάτευση μαζί τους! Ως εκβιαζόμενοι θα κάνουν ότι τους ζητήσουν οι εντολοδόχοι τους, και βέβαια δεν θα τολμήσουν ποτέ να ψελλίσουν ο,τιδήποτε για τις Γερμανικές αποζημιώσεις !

 Αυτό βέβαια δεν σημαίνει, ότι η ελληνική κρίση ήταν απλώς μία μεθόδευση που επινοήθηκε για την λεηλασία της χώρας. Η κρίση έχεις βαθιές ρίζες και αγγίζει τον πυρήνα του σάπιου συστήματος της πασοκικής μεταπολίτευσης. Είναι η κρίση του ελληνικού παρασιτισμού, ενός συστήματος που προώθησε των ωαδελφισμό, την αρπαχτή, την ασυδοσία, την κομματοκρατία, τον αργυρώνητο συνδικαλισμό, την επίπλευση των αναξίων, την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, την ηθική εξαχρείωση στην παιδεία και το κράτος, την εγκατάλειψη των εθνικών συνόρων και των εθνικών συμφερόντων. Ωστόσο, ήταν τα πασοκικά διεφθαρμένα ανδρείκελα που ανέλαβαν την εξουσία που την επιτάχυναν, και έπραξαν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να εξελιχθεί με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, στο γενικευμένο ξεπούλημα και την ανοιχτή κατοχή.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι εχθρός του ελληνικού λαού. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μισεί τον ελληνικό λαό. Ναρκισσιστές της εξουσίας, με φαντασιώσεις παντοδυναμίας, με την ακράδαντη πίστη ότι έχουν το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται άλλους και να ικανοποιούνται, με εκπορνευμένες συνειδήσεις, με αισθήματα απαξίωσης για αυτό το λαό.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συμπεριφέρεται ως εχθρός του λαού. Γι’ αυτό καθημερινά με νέα μέτρα στοχεύει στην εξόντωση των εργαζόμενων, των νέων και των συνταξιούχων, ενώ αρέσκεται στην αστυνομική βία και την καταστολή, απαγορεύοντας τις συγκεντρώσεις και χτυπώντας ακόμα και μικρά παιδιά που τολμάνε και διαδηλώνουν… στο πεζοδρόμιο του Συντάγματος απέναντι απ’ την Βουλή.

 Για όλα αυτά τα εγκλήματα πρέπει να πληρώσουν. Η κυβέρνηση, η πολιτική της λεηλασίας και της υποτέλειας πρέπει να ανατραπεί άμεσαα, ενώ οι υπεύθυνοι για τη διάλυση της χώρας πρέπει να παραπεμφθούν σε ειδικό δικαστήριο. Το τελευταίο είναι εκ των ουκ άνευ και μόνο μια τέτοια ενέργεια θα σημάνει πραγματικά και συμβολικά την ρήξη με την πολιτική της υποταγής. Γιατί η ύβρις αντιμετωπίζεται μόνο με την κάθαρση.

ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ

ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΣΤΟ ΣΚΑΜΝΙ

27 Σεπτεμβρίου 2011

Κίνηση Πολιτών Άρδην
www.ardinkp.gr
ardinkp@gmail.com

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Σεπτεμβρίου 2011

Προειδοποίηση με σημασία

Του Μιχάλη Ιγνατίου

 Η κουβέντα της κ. Χίλαρι Κλίντον προς τον Αχμέτ Νταβούτογλου ότι «δεν θέλουμε εντάσεις και προκλήσεις» στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι η πλέον προχωρημένη προειδοποίηση της αμερικανικής κυβέρνησης προς την Άγκυρα, η οποία συνεχίζει να παίζει με τη φωτιά και να απειλεί με πόλεμο την Κύπρο και το Ισραήλ. Η συζήτηση στο ξενοδοχείο WaldorfΑstoria μεταξύ των δύο υπουργών είχε στιγμές έντασης -κυρίως από την πλευρά του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας- που αντιμετωπίστηκαν με ψυχραιμία από την επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Η κ. Κλίντον το ξέκοψε στον κ. Νταβούτογλου για το θέμα των κυπριακών γεωτρήσεων. Υποστηρίζουμε, του είπε, το δικαίωμα της Κύπρου να αναζητεί νέες πηγές ενέργειας και μάλιστα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ φρόντισε να δημοσιοποιήσει την αμερικανική αυτή θέση, που αυτή τη φορά δεν ειπώθηκε από έναν ανώνυμο Αμερικανό αξιωματούχο, αλλά από την ίδια την υπουργό Εξωτερικών.
Έχω υποστηρίξει πολλές φορές από αυτή τη στήλη ότι «τα πράγματα αλλάζουν στη γειτονιά μας». Και είναι μία μεγάλη αλήθεια. Το πρόβλημα, αν θέλετε, είναι ότι αλλάζουν πάρα πολύ γρήγορα και σε λίγο δεν θα προλαβαίνουμε τις εξελίξεις. Αυτό που έχει τεράστια σημασία είναι ότι σε αυτή τη φάση τα συμφέροντα της Κύπρου (και κατ’ επέκταση της Ελλάδας) συμπίπτουν απόλυτα με τα αμερικανικά και τα εβραϊκά. Και θα έλεγα πως πρόκειται για θετική εξέλιξη, διότι είναι μία ευκαιρία για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους εις βάρος του Ελληνισμού (πραξικοπήματα και χούντες σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και τυφλή υποστήριξη στην Τουρκία). Χωρίς τη διπλωματική και οικονομική βοήθεια της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ, η τουρκική κατοχή θα είχε τερματιστεί προ πολλού. Είναι ένα γεγονός που δεν χωράει καμία αμφισβήτηση.
Στην Ουάσιγκτον δόθηκε μεγάλη σημασία στην έκκληση του Αμερικανού πρώην πρέσβη Αμπράμοβιτς -και γνωστού μέχρι πρόσφατα φιλότουρκου- προς τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Του ζήτησε να υπογραμμίσει, στη συνάντηση που είχε στο περιθώριο της Γ.Σ. του ΟΗΕ με τον Ταγίπ Ερντογάν, ότι η Αμερική στην περίπτωση πολέμου θα επιλέξει να βοηθήσει το Ισραήλ και όχι την Τουρκία. Η αλλαγή της στάσης του κ. Αμπράμοβιτς, που παλαιότερα ήταν και «πολιτικός ατζέντης» της Άγκυρας στην αμερικανική πρωτεύουσα και στους Εβραιοαμερικανούς, δείχνει και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό: ότι το Εβραϊκό Λόμπι έλαβε εντολή από το Τελ Αβίβ να συνταχθεί με τις υπόλοιπες αντιτουρκικές δυνάμεις στην Ουάσιγκτον. Η Τουρκία και ο Ταγίπ Ερντογάν θα σταματήσουν να προκαλούν στην ανατολική Μεσόγειο και να απειλούν την Κύπρο, την Ελλάδα και το Ισραήλ, μόνο εάν το αμερικανικό μήνυμα είναι ηχηρό και σκληρό ταυτόχρονα. Όσο και να παρουσιάζονται σήμερα ανεξάρτητοι και να δρουν και να αντιδρούν ως υπερδύναμη, οι Τούρκοι εξαρτώνται οικονομικά και κυρίως στρατιωτικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Πρόεδρος Ομπάμα πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να σταματήσει να χαϊδεύει τον Ερντογάν ως να είναι ένα «άτακτο παιδί». Ο σημερινός πρωθυπουργός της Τουρκίας έχει ισλαμική ατζέντα, είναι επικίνδυνος και με τα τερτίπια του θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα όλων των λαών της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και της Αμερικής. Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας δεν θα συνετιστεί με συμβουλές. Και το μήνυμα που θα τον φοβίσει, περιλαμβάνεται στη δέσμη εισηγήσεων του Αμπράμοβιτς… Οι αναλυτές θεωρούν τις διαβεβαιώσεις του κ. Ομπάμα από το βήμα της Γ.Σ. του ΟΗΕ ως απόφαση για επιλογή του Ισράηλ έναντι της Τουρκίας. Πρόκειται για μία κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ι:
Αλλαγμένο είδαμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στη Νέα Υόρκη. Κράτησε χαμηλούς τόνους και προσπάθησε να αποφύγει συζητήσεις για την τραγωδία στο Μαρί, για να μη μεταφερθούν οι εντάσεις και στην κυπριακή Ομογένεια. Θα κρατήσω τη δήλωσή του ότι συνεχίζονται οι έρευνες και θα αποδοθούν ΣΙΓΟΥΡΑ ευθύνες…
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΙ:
Δεν είδαμε στον ΟΗΕ τον προεδρικό διπλωματικό σύμβουλο Παντελίδη και αρκετοί υπέθεσαν πως οι σχέσεις του με τον Πρόεδρο Χριστόφια είναι “νεκρές”. Για κάποιον περίεργο λόγο πιστεύω ότι ο εν λόγω πρέσβης, που είχε λάβει μέρος και στις εργασίες της αμαρτωλής Μπίλντενμπεργκ, θα επιβραβευθεί με μεγάλη πρεσβεία…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Ελπίζω να είναι μέρος του διπλωματικού παιγνιδιού η προεδρική δήλωση ότι ακόμη και αν δεν υπάρξει λύση, θα βρεθεί τρόπος να ωφεληθούν από τον πλούτο της Κύπρου και οι Τουρκοκύπριοι. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι η Κύπρος είναι ακόμα σε εμπόλεμη κατάσταση και οι Τουρκοκύπριοι έχουν ταχθεί με τον καταχτητή…

 

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Leave a Comment »

Νέα Ίμια στήνουν οι Τούρκοι στην Κύπρο, προσδοκώντας και πάλι παρέμβαση των ΗΠΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Σεπτεμβρίου 2011

Πολιτική ίσων αποστάσεων της Ε.Ε. απέναντι στο θύμα και το θύτη, τον νοικοκύρη και τον αρχικλέφτη!!!

 
του Σάββα Καλεντερίδη
Τελικά, όταν μια χώρα από τη μια πλευρά δεν μπορεί να σχεδιάσει έστω και στοιχειωδώς μια αξιοπρεπή εξωτερική πολιτική, και από την άλλη να ανταπεξέλθει από μόνη της στις βασικές της υποχρεώσεις, κάθε μέρα που περνά διολισθαίνει στην ολοκληρωτική απαξίωση και το διεθνή εξευτελισμό, με απρόβλεπτες συνέπειες για το ίδιο το μέλλον της.
Τα κοινά υπουργικά συμβούλια, οι αέναοι κύκλοι διερευνητικών επαφών, τα ζεϊμπέκικα, τα στεφάνια στο σφαγέα Κεμάλ και οι χαριεντισμοί με τους ενδεδυμένους την προβιά του μετριοπαθούς ισλαμοδημοκράτη γκρίζους λύκους, πολύ απλά έδωσαν το ‘σωστό’ μήνυμα στην τουρκική πλευρά,  που είναι «σφάξε με νεοοθωμανέ μου ν’ αγιάσω«.
Έτσι τώρα η Τουρκία, αφού κατάφερε μέχρι στιγμής να γκριζάρει όλο το Αιγαίο, παρασέρνει την Ελλάδα σε μια κρίση, από την οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να την βγάλουν τα ηλίθια χαμόγελα, οι ανόητες συμβουλές γνωστών ιδρυμάτων, τα διπλωματικά διαβήματα, η επίκληση του διεθνούς δικαίου, ούτε καν και αυτή η Ε.Ε., το μόνο στρατηγικό χαρτί που διέθετε η Ελλάδα, και το οποίο «έκαψε», με την καταστροφική πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης.
Έτσι, ενώ η Τουρκία ανακοινώνει ότι θα προχωρήσει σε σεισμικές έρευνες νότια της Κύπρου, μέσα στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τη συνοδεία πολεμικών πλοίων, δημιουργώντας έτσι σκηνικό κρίσης που μπορεί να εξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο, η Ε.Ε., της οποίας πλήρες μέλος είναι και η Κύπρος και η Ελλάδα, δια της  εκπροσώπου της επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Κάθριν Αστον, «καλεί όλες τις πλευρές να καταβάλουν κάθε προσπάθεια, ώστε να φθάσουν σε μία ολοκληρωμένη διευθέτηση της κρίσης όσο το δυνατόν συντομότερα».
Επίσης, η κ. Άστον ζητεί από «όλες οι πλευρές οφείλουν να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να πράξουν το παν για να διευκολύνουν την επιτυχή ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας».
Το έχουμε τονίσει ξανά, ότι η Τουρκία ενθαρρυμένη από τη συμφωνία που υπέγραψε με το ΝΑΤΟ-ΗΠΑ, με βάση την οποία αποδέχεται την εγκατάσταση του ραντάρ της αντιπυραυλικής ομπρέλας του ΝΑΤΟ στο έδαφός της, αποφάσισε να ακολουθήσει μια πολιτική κλιμακούμενης έντασης απέναντι σε Κύπρο και Ελλάδα, με στόχο να οδηγήσει την κατάσταση σε ελεγχόμενη κρίση που είναι δυνατόν να εξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο, ενδεχόμενο που θα κινητοποιήσει και θα προκαλέσει την επέμβαση των ΗΠΑ, στο πρότυπο των Ιμίων.
Σύμφωνα με τους τουρκικούς υπολογισμούς, η επέμβαση των ΗΠΑ θα προκαλέσει το πάγωμα των γεωτρήσεων, μέχρις ότου δημιουργηθούν συνθήκες που θα ικανοποιούν την Τουρκία.
Τελικά, το πάθημα των Ιμίων μάλλον δεν μας έγινε μάθημα και είμαστε έτοιμοι για άλλη μια φορά να παραδοθούμε στις εξελίξεις.
Αυτά παθαίνει μια χώρα και ένας λαός, που αντί να καθίσει στο σκαμνί εκείνους που πρόδωσαν και παρέδωσαν εθνικό έδαφος στον εχθρό, τους κάνει δις πρωθυπουργούς και χρηματοδοτεί και τα ιδρύματά τους, προφανώς για να εμπεδωθεί η πολιτική της προδοσίας σε αυτή τη δύσμοιρη χώρα.
 

Posted in Ελλάδα, Κύπρος, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια, Τουρκία | Leave a Comment »

ΠΑΣΟΚΝΙΤΗΣ ΜΠΑΡΜΠΕΡΑΚΟΣ – ΤΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΥ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Σεπτεμβρίου 2011

Όταν κάπου στα 1780, κάποιος Σαράντης Παπαδόπουλος επιχείρησε να ιδρύσει την πρώτη ελληνική σαπωνοποιία στην Κορώνη της Πελοποννήσου, η Μεγάλη Πύλη των Οθωμανών, ύστερα από απαίτηση του Γάλλου πρέσβη, ματαίωσε την επένδυση, για να προστατευτούν –προφανώς- τα συμφέροντα των σαπωνοποιών της Μασσαλίας.

Στα χρόνια που κύλησαν από τότε, σχεδόν τίποτα δεν άλλαξε. Η Μεγάλη Πύλη, άλλαξε όνομα, φόρεσε δήθεν ευρωπαϊκή φορεσιά, απέκτησε καινούργια εργαλεία κοινωνικής χειραγώγησης, μα διατήρησε στο ακέραιο την εξάρτηση της από τα ξένα αφεντικά. Αυτή η εξάρτηση, προσδιόρισε, σχεδίασε με ακρίβεια και επέβαλε την παραγωγική αποσύνθεση του τόπου, φτάνοντας μέχρι την ολοσχερή εν τέλει παράδοση του στους ξένους επικυρίαρχους-δανειστές. Η κρίση χρέους που βιώνουμε -στον τελευταίο πλέον κύκλο της-, προϋπήρξε -ανεπαίσθητα για πολλούς- ως κρίση του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας. Αλλά και αυτή η παρασιτοποίηση της οικονομίας, ένα βήμα πιο πριν, προϋπήρξε ως παρασιτισμός των ανθρώπων. Ως άρνηση της φθοράς στη μικρή κλίμακα, κατά πως το λέει και ο ποιητής. Έτσι, φτάσαμε στην ολοκληρωτική φθορά, στη μεγάλη κλίμακα.

Η πεισματική άρνηση της φθοράς στη μικρή ανθρώπινη κλίμακα, πήρε για το λαό μας, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, χαρακτηριστικά μαζικής ψύχωσης. Η χώρα που κανείς δεν ήθελε να γεράσει. Δεκατέσσερις χιλιάδες κομμωτήρια και άλλα τόσα γυμναστήρια, ινστιτούτα ομορφιάς και μανικιουράδικα, ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν αυτό το νέο κοινωνικό πρόταγμα. Νέοι για πάντα και στ’ αρχίδια μας!  Σχεδόν 1,5 δις ευρώ ο Ετήσιος Κύκλος Εργασιών των ανά τη χώρα κομμωτηρίων. Πάνω από το μισό, του τζίρου των γαλακτοκομικών προϊόντων. Με άλλα λόγια, 140 ευρώ κατά κεφαλήν για κομμωτήριο και 220 για γάλα και τυρί!

Το σύνολο αυτού του τζίρου, προφανώς, αφορούσε σε προϊόντα εισαγωγής από διάφορες «Μασσαλίες» της Εσπερίας, που επέβαλαν στην ελληνική αγορά τους όρους και τις προϋποθέσεις για την προνομιακή τους ανάπτυξη, εξΟβελίζοντας ταυτόχρονα κάθε πιθανότητα εμφάνισης ελληνικής παραγωγής. Οι μετρημένες στα δάχτυλα προσπάθειες ντόπιας παραγωγής, έσβησαν εν τη γεννέσει τους, ανάμεσα στις ασφυκτικές πιέσεις ενός κράτους που απεχθανόταν την παραγωγική προσπάθεια και στους μηχανισμούς που εξυπηρετούσαν συνειδητά ή ασυνείδητα τις επιταγές της ξένης εξάρτησης.

Γιατί η χώρα δεν μπόρεσε να αποκτήσει μια βιομηχανία παραγωγής επαγγελματικών προϊόντων κομμωτηρίου με εξαγωγικό μάλιστα προσανατολισμό τουλάχιστον στη βαλκανική ενδοχώρα; Γιατί η χώρα δεν κατόρθωσε να παράγει και να εξάγει ελληνική κομμωτική μόδα; Γιατί το ελληνικό κράτος, δεν έχει ακόμη υιοθετήσει τη σχετική ευρωπαϊκή οδηγία, που απαγορεύει την πώληση επαγγελματικών καλλυντικών από τα super markets, ενισχύοντας έτσι την παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή  στην παροχή κατ’ οίκον υπηρεσιών κομμωτηρίου; Ποιός είναι ο ακριβής αριθμός επιχειρήσεων κομμωτηρίου στη χώρα; Πόσες επιχειρήσεις κομμωτηρίου έχουν κλείσει τα δύο τελευταία χρόνια;

Τέτοια και παρόμοια ερωτήματα ανακύπτουν για κάθε κλάδο της οικονομίας, όταν τίθεται το βασικό ερώτημα: Γιατί η χώρα πεθαίνει; Ακόμη και σε έναν κλάδο με τέτοια δυναμική και τόσα συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως και γενικότερα στη βιομηχανία ομορφιάς, δεν κατέστη εφικτή μια ανάπτυξη αυτόκεντρη και εξωστρεφής. Χάψαμε απλά ως κοινωνία αμάσητο το δυτικό παραμυθάκι της μόδας, της γκλαμουριάς και του lifestyle και σήμερα μας φέρνουν το λογαριασμό.

Αν στα ερωτήματα αυτά, οι απαντήσεις συναρτώνται τις πιο πολλές φορές με το πολιτικό σύστημα και τα θεμελιώδη ελλείμματα του, δεν συμβαίνει το ίδιο με το συνδικαλιστικό κίνημα που καταδικασμένο στην απαξίωση προσπαθεί να τη βγάλει καθαρή από την μεγάλη μπόρα που έρχεται. Αντλώντας παραδείγματα από τον συγκεκριμένο κλάδο των επιχειρήσεων κομμωτηρίου, νομίζω ότι μπορεί να φωτιστεί μια πτυχή της κρίσης και ένας βασικός της συντελεστής(το συνδικαλιστικό κίνημα στον ιδιωτικό τομέα) που μέχρι στιγμής, καταδικαζόταν μάλλον για την αδράνεια του, παρά για την ενεργό εμπλοκή του στο πρόβλημα. Κι’ όμως οι ευθύνες είναι τεράστιες.

Εν προκειμένω μια παρέα υπό την προστασία της κομματοκρατίας, έβαλε πλάτη στην παρασιτοποίηση του κλάδου. Δεκάδες χιλιάδες ευρώ έφταναν ετησίως στα συνδικαλιστικά ταμεία ως χορηγίες των μεγάλων πολυεθνικών, χάριν της διεξαγωγής φαντασμαγορικών show που διοργάνωνε η πανελλήνια Ομοσπονδία. Μοναδικό αντικείμενο η προβολή της εισαγόμενης μόδας και των προϊόντων που τη συνόδευαν. Παραβαίνοντας κάθε έννοια θεμιτού ανταγωνισμού, έφτασαν στο σημείο να απαγορεύσουν την συμμετοχή σε εμπορική έκθεση (υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας), κάθε άλλης εταιρείας που διέθετε τυχόν ανταγωνιστικά προϊόντα με αυτά του βασικού σπόνσορα.  Κομμωτικοί Διαγωνισμοί άνευ ουσίας που απλώς πιθήκιζαν τα πρότυπα που οι πολυεθνικές εισήγαγαν στην ελληνική αγορά και διεκπεραιωτικές ρυθμίσεις για τα βραβεία με κριτήρια τα κολητιλίκια και τις ψήφους. Το βέβαιο είναι ότι οι «Μασαλλίες» κάνουν καλά τη δουλειά τους –και καλά κάνουν- για την προώθηση των προϊόντων τους. Η νέα Μεγάλη Πύλη έγινε όμως ιδιαίτερα δουλική και εξόχως διευκολυντική των καλύτερων προσδοκιών τους.

Στο μεταξύ τα προβλήματα συσσωρεύονταν. Το θεσμικό πλαίσιο για την ίδρυση και λειτουργία κομμωτηρίων, διάτρητο καθώς ήταν, διευκόλυνε την ανάπτυξη νέων παρασιτικών μηχανισμών διαμεσολάβησης -πάντα με το αζημίωτο-, για την απόκτηση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος ή άδειας λειτουργίας κομμωτηρίου. Μια δράκα ανθρώπων χωμένοι σε όλα τα πόστα και τις αρμόδιες επιτροπές για δεκαετίες. Τα ίδια με το εκπαιδευτικό σύστημα που έκανε την καλύτερη αρπαχτή του, με τη ραγδαία είσοδο των μεταναστών και πουλώντας τους πανάκριβα το όνειρο της επαγγελματικής αποκατάστασης στο κομμωτική. Αυτό το «φτηνό κρέας» που έτσι κι αλλιώς τελείωνε την εκπαίδευση του δίχως να αποκτήσει ουσιώδεις δεξιότητες ήταν  μια χαρά «πρώτη ύλη» για την παραπέρα παρασιτοποίηση με την «πειρατική» παροχή κατ’ οίκον υπηρεσιών.

Ταυτόχρονα, η μεσσιανική «αριστερά», δεν έβλεπε τίποτα από το πάρτι και τα πραγματικά προβλήματα. Περιορίζονταν πάντα -σε αγαστή συνεργασία με την κυρίαρχη συνδικαλιστική ΠΑΣΟΚοπαρέα- να εκδίδει ανακοινώσεις αποδοκιμασίας της εκάστοτε κυβέρνησης μπας και ψαρέψει κανά πελάτη για το κόμμα. Άσε με να κάνω την επαναστατική μου γυμναστική και γώ θα κάνω ότι δεν βλέπω το γλεντοκόπι σου. Αλλά όσο αυξάνονταν οι «επαναστατικές» ανακοινώσεις, σοβαρές μελέτες που αποδείκνυαν την ραγδαία αύξηση των πιθανοτήτων καρκίνου στους επαγγελματίες που χρησιμοποιούν χημικά προϊόντα κομμωτηρίου, παρέμεναν και παραμένουν στο σκοτάδι.

Στο παλαιοπασοκικό όραμα της 3ης Σεπτέμβρη, το Συνδικαλιστικό Κίνημα θεωρήθηκε ένας εκ των τριών πυλώνων της Δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, το συνδικαλιστικό κίνημα, δεν υπήρξε μόνο φίλτρο απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών και αντιδράσεων, ούτε μόνον ενδιάμεσο βήμα ανέλιξης του προσωπικού καιροσκοπισμού ορισμένων, όπως συνέβη κυρίως στον Δημόσιο Τομέα. Υπήρξε κυρίως στυλοβάτης της ξένης εξάρτησης και της συνακόλουθης παραγωγικής αποσύνθεσης του τόπου. Δεν υπήρξε δηλαδή, μόνον ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός. Υπήρξε κυρίως ο σπονσοροτραφής συνδικαλισμός, που ως άλλη Μεγάλη Πύλη, συνέβαλε τα μέγιστα στην παρασιτοποίηση της ελληνικής κοινωνία και οικονομίας, αποτρέποντας «κατ’ εντολή» των διαφόρων «Μασσαλιών», την παραγωγική ανάπτυξη της πατρίδας.

 Προφανώς με το αζημίωτο. Στην 3ετία 2007-2009 η Ανώτατη Συνδικαλιστική Ομοσπονδία των καταστηματαρχών κουρέων-κομμωτών, διαχειρίστηκε ποσά που προσεγγίζουν το 1,5 εκ.ευρώ. και κατέληξε το έτος 2011 με κομμένο το ηλεκτρικό ρεύμα και το τηλέφωνο. Είχε προηγηθεί το Φεβρουάριο του 2010 η άρνηση της εκλεγμένης Ελεγκτικής Επιτροπής να εγκρίνει τον ετήσιο οικονομικό απολογισμό, διαπιστώνοντας σωρεία παραβάσεων. Ακολούθησε ύστερα από παλινωδίες και μεθοδεύσεις ενός ολόκληρου χρόνου το πόρισμα ανεξάρτητου Λογιστικού Γραφείου, που διαπίστωνε με τη σειρά του, χρηματικό έλλειμμα τουλάχιστον 170.000 ευρώ μόνο από μία διαχειριστική κρίση. Επί πέντε μήνες το πόρισμα του Λογιστικού Γραφείου έγινε το αγαπημένο Hexalen (για γαργάρα) από τα μέλη του Δ.Σ. που παρέμεναν ακαταπόνητα στη θέση τους. Όταν κάποιοι ελάχιστοι τόλμησαν να απευθυνθούν στις εισαγγελικές αρχές για να διερευνηθεί το θέμα, η «χρηστή» διοίκηση κατήγγειλε αυτούς που θέλουν να ποινικοποιήσουν τον συνδικαλισμό. Και επειδή επρόκειτο κυρίως για σωματεία της επαρχίας που αντέδρασαν στην προφανή διαφθορά, έγιναν «τα χάπατα της επαρχίας» που τολμούν και μιλάνε. Το κομμωτικό παράρτημα του Αθηνοκεντρικού κρατιδίου, ήθελε και θέλει ακόμη και σήμερα, να παρασιτεί ατιμώρητα και αδιαμαρτύρητα σε βάρος της υπόλοιπης χώρας.

Μετά από πιέσεις που έφτασαν μέχρι τον δικαστικό διορισμό προσωρινής διοίκησης, το Δ.Σ. της Ομοσπονδίας αποφάσισε επιτέλους να προκηρύξει εκλογές στις 18.9.11, παρά το γεγονός ότι ήδη από το Φεβρουάριο του 2010 δεν υπάρχει έγκριση του οικονομικού απολογισμού και βέβαια ούτε απαλλακτική Γενική Συνέλευση. Η γνωστή παρέα έχει πολλά να προστατεύσει από μια νέα ανεξάρτητη διοίκηση και είναι βέβαιο πως θα χρησιμοποιήσει κάθε μεθόδευση για να παραμείνει αυτή ή οι αχυράνθρωποι της στις «καρέκλες». Γι’ αυτό ένα πράγμα έπρεπε με κάθε τρόπο να επιτευχθεί. Η αποδυνάμωση όσων είχαν την πρωτοβουλία να παραδώσουν στον αρμόδιο εισαγγελέα τα στοιχεία της κακοδιαχείρισης. Έτσι, το Δ.Σ. αποφάσισε στην συνεδρίαση του της 7.9.11 να θέσει ως προϋπόθεση συμμετοχής στις εκλογές την κατάθεση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος κομμωτή. Δηλαδή δικαιούται κάποιος να είναι μέλος σωματείου, μπορεί να εκλέγεται στο Σωματείο του, μπορώ ως εκλεγμένος αντιπρόσωπος να εκλέγει άλλους, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να είναι υποψήφιος για να εκλεγεί. Στο τέλος, ύστερα από νέα συνεδρίαση του Δ.Σ. καθορίστηκε ότι η προϋπόθεση των παραπάνω δικαιολογητικών αφορούσε μόνον έναν συγκεκριμένο συνδικαλιστή, με την συμπληρωματική απόφαση ότι δεν μπορεί τελικά να συμμετάσχει ούτε στη Γενική Συνέλευση. Και με γνωμάτευση του νομικού συμβούλου της Ομοσπονδίας παρακαλώ…Όλα αυτά ύστερα από εισήγηση της παράταξης του ΚΚΕ και με την αγαστή συνεργασία του ΠΑ.ΣΟ.Κικού προεδρείου. «Αριστερό» άλλοθι: ότι είναι επιχειρηματίας κομμωτηρίου και όχι κομμωτής. Πραγματική αιτία: η Γραμματεία της Ομοσπονδίας ελέγχεται από το ΚΚΕ και βαρύνεται με όλες τις ευθύνες της κακοδιαχείρισης. Το κερασάκι ήταν ύβρεις, υπαινιγμοί, λογής συκοφαντίες αλλά και απειλές για την ακεραιότητα του ίδιου και της οικογένειάς του. Τέτοια Δημοκρατία, είχαμε να ζήσουμε από το καιρό της χούντας.

Είναι πολλά τα χρόνια που τον τόπο κουμαντάρει αυτή η φιγούρα του ΠΑΣΟΚΝΙΤΗ παμπόνηρου μπαρμπεράκου. Αυτού που επιμένει πεισματικά να απομυζά το μεδούλι του τόπου μέχρι τις ύστερες ώρες μας, θεωρώντάς το κυνικά, ως τρίχες…

Επισυνάπτω για όποιον ενδιαφέρεται ακριβή αποσπάσματα από το πόρισμα της Ελεγκτικής Επιτροπής και του ανεξάρτητου λογιστικού γραφείου που διεξήγαγαν τον έλεγχο.

 

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ

 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Σεπτεμβρίου 2011

του Γιάννη Ζαχάρου

Οι αμερικάνοι μεγαλοεπιχειρματίες δήλωσαν στον Ομπάμα ότι πρέπει να φορολογηθούν (οι ίδιοι) περισσότερο από τη στιγμή που το κράτος έχει ανάγκη από χρήματα! Οι Έλληνες επιχειρηματίες μετακομίζουν στη Βουλγαρία, καθώς φαίνεται ότι η Βουλγαρία έχει ανάγκη από περισσότερα χρήματα!

 

Το ΙΚΑ, λένε, διαθέτει από το 2008, ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου των ιδιωτικών κλινικών, το οποίο όμως δεν τίθεται σε λειτουργία και το πτωχευμένο κράτος συνεχίζει να σπαταλά εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ καθημερινά σε ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και κλινικές την ώρα που εξετάζει πόσους γιατρούς θα απολύσει για να μειώσει τα έξοδά του, λες και κάποιοι κρατικοί λειτουργοί έχουν λαμβάνειν (ή έχουν λάβει) από τις εν λόγω επιχειρήσεις, αλλά αυτά του Λοβέρδου δεν του τα λέει κανείς!

Δαπανήθηκαν μερικά εκατομύρια ευρώ στο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογραφησης και μειώθηκε, λένε, η φαρμακευτική δαπάνη και καμαρώνουν γι΄αυτό τους το επίτευγμα, αλλά κάτι μου λέει πως αν δεν είχαν μειωθεί οι τιμές των φαρμάκων και αν δεν είχαν βγει πολλά φάρμακα από τη λίστα των συνταγογραφούμενων φαρμάκων η δαπάνη θα ήταν ακριβώς η ίδια.

Η φοροδιαφυγή στα τουριστικά μέρη προσεγγίζει το 100% και αναρωτιέμαι αν θα ανοίξει κανείς τους λογαριασμούς των ομάδων του ΣΔΟΕ που ελέγχουν αυτές τις περιοχές.

Από χθεσινό ντοκιμαντέρ έμαθα πως ένα ζευγάρι εκατομμυριούχων στις ΗΠΑ συνελήφθη, πλήρωσε 1,6 εκατομμύρια δολάρια και φυλακίστηκε επειδή τα έξοδα ανακατασκευής της βίλας του (ήταν δηλωμένη στο όνομα του άντρα) τα περνούσε στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας του!!! Δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει το ίδιο με τους δικούς μας μεγαλοεπιχειρηματίες γιατί οι δικοί μας μεγαλοεπιχειρηματίες δεν έχουν τίποτα στο όνομά τους και φιλοξενούνται οι δύστυχοι σε βίλες που είναι δηλωμένες στο όνομα των εταιρειών τους!

Σταματά η χρηματοδότηση των ποδοσφαιρικών ομάδων! Αυτό άκουσα και χειροκρότησα και σταυροκοπήθηκα και φώναξα «επιτέλους», αλλά μετά άκουσα ολόκληρη τη φράση: «Σταματά η χρηματοδότηση των ποδοσφαιρικών ομάδων μέχρι τον Οκτώβριο» και αναγκάστηκα να βροντοφωνάξω «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»!

Η Γερμανία και η Γαλλία θα έχουν λαμβάνειν φόρους ΑΜΕΣΑ από την Ελβετία για τα χρήματα που βγάζουν στο ελβετικό άβατο με τα πολλά ελληνικά σαλέ τα γερμανικά και τα γαλλικά λαμόγια και η Ελλάδα ξύπνησε και άρχισε τις συζητήσεις και οι ιθύνοντες ελπίζουν να λυθεί το θέμα μέσα στο 2013! (Δυστυχώς οι Έλληνες είμαστε πολυλογάδες και γι΄αυτό οι συζητήσεις μας κρατούν τόόόόόσο πολύ). Οψόμεθα!

Έπεσαν τα διεθνή λαμόγια να μοιράσουν τα πετρέλαια του λαού της Λιβύης! Ήμουν σίγουρος πως ο λαός της Λιβύης σκοτωνόταν τόσες βδομάδες για να πάρει τα πετρέλαιά του και να τα δώσει στους ευρωπαίους, γιατί –ήμουν και γι’ αυτό βέβαιος- ο λαός της Λιβύης έχει μάθει στη φτώχεια και δε θα μπορούσε ποτέ να ζει στη χλιδή που αποφέρει ο φυσικός πλούτος της χώρας τους.

Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ κατασκόπευαν τους πολιτικούς μας από το 2004, τουλάχιστον, αλλά γιατί να το συζητάμε αυτό αφού χρειαζόμαστε τους Αμερικάνους για να πουν στους Τούρκους να κάτσουν στ’ αυγά τους και στους Ισραηλίτες να μας υποστηρίξουν στο θέμα των πετρελαίων της Κύπρου (!!!) ώστε να τα συνεκμεταλευτούν οι κύπριοι τα πετρέλαιά τους με εταιρεία αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων;

Υ.Γ.1

Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος…

Υ.Γ.2

Πού είναι η εκκλησία οέο;

Η εκκλησιαστική περιουσία πού είναι οέο;

Μήπως ο Χριστός σταυρώθηκε φορώντας χιτώνα ραμμένο με χρυσή κλωστή και κρατούσε εκόλπιο με σμαραγδομαργαριτάρια και δεν το ξέρω εγώ; Γιατί δεν μου είπε κανείς πως το ποτήριον τούτον του μυστικού δείπνου ήταν χρυσή κούπα στολισμένη με ρουμπίνια; Γιατί ρε; Χαραμοφάηδες! Όλα τα καλά τα κρατάτε μόνο για τον εαυτό σας και εμένα δε μου λέει κανείς τίποτα!

Υ.Γ.3

Οι παππούδες που συναντώ καθημερινά χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

Οι παππούδες της πρώτης κατηγορίας είναι σε κατάθλιψη και κάποιοι κλαίνει όταν αναπολούν τα δύσκολα χρόνια της ζωής τους που τους απέδωσαν καρπούς και τώρα ήρθαν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί μας για να τους τα πάρουν πίσω, λες και οι καρποί της ζωής ενός παππού είναι λιόσποροι για να περνούν την ώρα τους οι πολιτικοί κομπάρσοι στο θέατρο του παραλόγου που παρακολουθούμε αυτά τα χρόνια.

Οι παπούδες της δεύτερης κατηγορίας νιώθουν την ολοκλήρωση του βιολογικού τους κύκλου και ανησυχούν για το ανύπαρκτο μέλλον των παιδιών τους.

Οι παπούδες της τρίτης κατηγορίας μου λένε πως όλα αυτά τους θυμίζουν προπολεμική κατάσταση και καταλήγουν ότι ο πόλεμος –τουλάχιστον ο εμφύλιος- είναι αναπόφευκτος.

…η σοφία της τρίτης ηλικίας!

http://zacharos.blogspot.com/

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

!!! (Χωρίς λόγια)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Σεπτεμβρίου 2011

Σνφμύωα με μαι έυρενα σοτ Πμανιπσητετο τυο Κμτρπιαιζ, δνε πεαιζι ρλόο με τι σριεά ενίαι τοθοπεμετενα τα γταμαμρά μσέα σε μαί λξέη, αεκρί το πώτρο κια το ταελείτυο γάμρμα να ενιαί σητ στωσή θσέη. Τα υλοπιόπα μροπούν να ενίαι σε τχίυεας θιέεσς κια να μροπετίε να τςι δαβαιάεστε χρωίς πρλόβημα. Ατυό γνίταει γαιτί ο απρώνθονις εκέγλφοας δνε δαεβζιάι γάμρμα γάμρμα κθάε λξηέ αλλά τνη λξηέ σνα σνύλοο. Ατίπτσυεο ε;

Υ.Γ.
Ας έφτιαχναν τους νόμους έστω κι έτσι. Θα ήταν περισσότερο κατανοητοί και λιγότερο μπερδεμένοι στην εφαρμογή τους.

 

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Leave a Comment »

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Σεπτεμβρίου 2011

Παρακολούθησα άναυδος πρώην προέδρο ομάδας ποδοσφαίρου να δηλώνει στην τηλεόραση, πως είναι πολιτικός κρατούμενος και όταν έλαβα τη παρακάτω επιστολή σάστισα εντελώς! Δεν έχω το χρόνο να σχολιάσω το γεγονός, διαβάστε όμως την επιστολή και στείλτε τα δικά σας σχόλια.

βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα»

 

Αλεξανδρος Μαυροπουλος al.mavropoulos@yahoo.gr

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΟΜΑΔΑ…

Είμαστε  γονείς ,σύζυγοι, αδέλφια, συγγενείς , σύντροφοι  και φίλοι  , ανθρώπων που σήμερα το κράτος με τα όργανά του, κρατάει θαμμένους μέσα στις φυλακές του, σαν ιδιαίτερα επικίνδυνους για τη δημόσια τάξη και κυρίως ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ. Είμαστε εμείς , που είδαμε κάποια στιγμή της ανυποψίαστης ζωής μας, να εισβάλλουν  βίαια  και αυθαίρετα στη ζωή μας , να συλλαμβάνουν  με εμφυλιοπολεμικές  και  χουντικές τακτικές τα αγαπημένα μας πρόσωπα,   ν α κάνουν άνω κάτω τα σπίτια μας  , να κατάσχουν προσωπικά μας αντικείμενα-με το πρόσχημα τα έρευνας- δημοσιοποιώντας την ιδιωτική μας ζωή,  να  διαπομπεύουν  και να διασύρουν το όνομα της οικογενείας μας, με πανηγυρικές  ανακοινώσεις  από τα ΜΜΕ και  συνεχή προβολή των φωτογραφιών των ανθρώπων μας  . Για να ακολουθήσει  την επομένη κι όλας  η απηνής καταδίωξη από τους  «γνωστούς δημοσιογράφους»  , οι οποίοι συνέχισαν τη σκύλευση της καταρρακωμένης  προσωπικής ζωής μας.

Είμαστε  γονείς ,σύζυγοι, αδέλφια, συγγενείς , σύντροφοι  και φίλοι  , ανθρώπων που σήμερα το κράτος κρατάει στις φυλακές του σαν ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ , αφού  η κύρια στοχοποίηση τους έγινε εξ’αιτίας  της αναρχικής ιδεολογίας τους και η δίωξή τους βασίζεται στον εφιάλτη του ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΥ. Είμαστε εμείς που αποφασίσαμε ότι έχουμε χρέος να ενημερώσουμε για όλα αυτά την κοινή γνώμη με την παρακάτω ανακοίνωση.

 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ;

 

Για το Ελληνικό κράτος  ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ , ΟΥΤΕ υπάρχουν , ΟΥΤΕ υπήρξαν ποτέ!

Το κράτος, ακόμα και τους  πιο λαμπρούς λαϊκούς αγωνιστές,   που στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου ,  δίκαζε και καταδίκαζε στα  έκτακτα  στρατοδικεία  του και έστελνε κατά χιλιάδες  στο εκτελεστικό απόσπασμα ή στα ισόβια ,  ΠΟΤΕ  δεν τους αναγνώρισε σαν   ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ…

Ετσι για το κράτος οι χιλιάδες αγωνιστές  αυτού του τόπου ,δεν υπήρξαν ποτέ επίσημα ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ κρατούμενοι που δικάστηκαν για τις ΙΔΕΕΣ τους , αλλά απλά παραβάτες του ποινικού κώδικα , τον οποίον αυτό το ίδιο το κράτος διαμόρφωνε ανάλογα με τις «ανάγκες» του..(Παλαιότερα Ιδιώνυμο, εσχάτη προδοσία και τώρα τρομονόμοι!)

Με αυτούς τους  ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΥΣ του , σήμερα έρχεται το κράτος και δικάζει  πάλι όποιον  ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ και  ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ   ενάντια στο  κράτος των μνημονίων, της διαφθοράς , της μίζας , της ρεμούλας , του αυταρχισμού, της φτώχειας , των πολέμων , της εκμετάλλευσης , του ρατσισμού , για μια κοινωνία   ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, μια κοινωνία στην οποία η ΖΩΗ ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΥΤΑΞΙΑ!

Έτσι  στις 19 του περασμένου Ιουλίου, έσυρε στα δικαστήριά του και καταδίκασε με τους ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΥΣ του, σε σκληρότατες ποινές από 37 έως 11 χρόνια κατά συγχώνευση στον καθένα , 6  αναρχικούς αγωνιστές που κατηγορήθηκαν για την υπόθεση της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Σε μια δίκη που από την αρχή της διαδικασίας , καταγγέλθηκαν από τους συνηγόρους υπεράσπισης , μια σειρά παραβιάσεων της νομιμότητας, της διαδικασίας, όπως παρεμπόδιση στην προσέλευση του κοινού , μη μαγνητοφώνηση πρακτικών,  διορισμός συνηγόρων κ.ά.,γεγονός που οδήγησε πολλούς από τους κατηγορούμενους στην αποχώρηση από τη διαδικασία  και την εκδίκασή τους ερήμην. Μια  δίκη όπου το αποδεικτικό υλικό βασίστηκε κυρίως στην εκτίμηση των δακτυλικών αποτυπωμάτων , στοχοποιώντας πρόσωπα κυρίως με βάση  την ιδεολογία τους (η δίκη των «αποτυπωμάτων»  όπως αποκλήθηκε).Σε μια δίκη που δεν εφαρμόστηκε η αρχή της αναλογικότητας δεν αναγνωρίστηκαν ελαφρυντικά, επικράτησε η ναζιστική λογική της συλλογικής ευθύνης.  Σε μια δίκη που μετά το πέρας της διαδικασίας , οι δικαστές εμφάνισαν ταχυδακτυλουργικά την ηθική αυτουργία.

Σε μια απόφαση  που στην απόλυτη ομοφωνία των δικαστών  διακρίνει κανείς τη λογική της  εμπάθειας και της εκδικητικότητας.

 Σε μια δίκη  της οποίας η απόφαση ήταν ειλημμένη πριν από την έναρξη της δίκης και εξυπηρέτησε πολιτικές σκοπιμότητες.

Σε μια δίκη  που το κράτος έδειξε τα δόντια του και τις πραγματικές του διαθέσεις.

Σε μια δίκη που  ήταν ο προάγγελος και  ο οδηγός , για μια σειρά από άλλες δίκες που ακολουθούν.

Σε δίκες που με παρόμοιο τρόπο , αναρχικοί αγωνιστές , θα βαφτιστούν  σύμφωνα με τις οδηγίες  της Μεγίστης Υπερατλαντικής ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ   δύναμης και των ευρωπαίων τσιρακιών της ,  σε  «τρομοκράτες» και θα υποστούν παρόμοια Ή ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ  μεταχείριση, έτσι ώστε να «παραδειγματιστούν» και να «συνετιστούν»,  όλοι όσοι «δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις»  .

ΟΛΟΙ  ΟΣΟΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ –ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ-ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ!  

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ!

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΤΩΡΑ Ο ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ!

 

Συγγενείς και φίλοι ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Φοβίες και πραγματικότητα!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Σεπτεμβρίου 2011

Νίκος Λυγερός

 

Όλο και περισσότεροι προσπαθούν να προκαλέσουν φοβίες στο λαό μας, θεωρώντας ότι είναι ευάλωτος και ότι είναι πρόσφορο το έδαφος. Μόνο που η χώρα μας δεν είναι μόνο χώρος όπου ο καθένας μπορεί να έχει όποιες απαιτήσεις θέλει. Μόνο που ο λαός μας έχει ζήσει και ξεπεράσει χειρότερα κι έχει αποδείξει την αξία του σε κρίσιμες καταστάσεις.

Κατά συνέπεια, οι φοβίες αγγίζουν περισσότερο αυτούς που θέλουν να μας τις προκαλέσουν, διότι τόσα χρόνια ραγιαδισμού δεν κατάφεραν να καταστρέψουν την πατρίδα μας, διότι οι νέοι πασάδες δεν είναι παρά εκφυλισμένες περιπτώσεις που δεν αγγίζουν την πραγματικότητα. Και τώρα που υπάρχει το πλαίσιο της ΑΟΖ με τη δυναμική του, φοβούνται ακόμα περισσότερο!

 

Ακόμα και αν υπάρχουν δυσκολίες, ποτέ ο ελληνισμός δεν έκανε τόσο σημαντικά βήματα στον τομέα του Δίκαιου της Θάλασσας. Ποτέ το Αιγαίο δεν έδειξε τόσο ξεκάθαρα τις δυνατότητες που προσφέρει στην πατρίδα μας. Και όλα τα λόγια περί στρατηγικού βάθους και νεοοθωμανισμού φαίνονται πολύ μεγάλα μπροστά στις λεγόμενες μικρές πράξεις. Κι όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Τουρκία είναι μια μεγάλη δύναμη, πρέπει να αποδεχθούν ότι έχει μεγάλα προβλήματα με μικρούς παίκτες. Την ενοχλούν οντότητες, όπως είναι το Καστελλόριζο και η Κύπρος και δεν μπορεί νʼ αναπτυχθεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Δείχνει τη δύναμή της με τα διάφορα Casus Belli που εκδίδει αλλά στην πράξη έχει αληθινά προβλήματα που δεν μπορεί να αποφύγει.

Τόσα χρόνια προσπάθησε να πείσει τους δικούς της ότι η Κύπρος δεν υπάρχει ως κρατική οντότητα αλλά η τελευταία έγινε και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τόσα χρόνια παρουσιάζεται ως κυριαρχία της Ανατολικής Μεσογείου κι όμως ένα μικρό κράτος σαν το Ισραήλ την έβαλε στη θέση της. Τώρα με την υλοποίηση της διακρατικής συμφωνίας της Κύπρου και του Ισραήλ όσον αφορά στην ΑΟΖ, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και να αποδεχθεί ότι αυτά τα μικρά κράτη έχουν υψηλή στρατηγική. Προσπαθεί τώρα να μας πείσει με τις προκλήσεις της παρουσιάζοντάς τις με ακραίο τρόπο, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι μάταια προσπαθεί να κινηθεί στο πλαίσιο της ΑΟΖ.

Αν είχαμε εφαρμόσει την πρωτοποριακή σκέψη του καθηγητή Καρυώτη, οι θέσεις μας θα ήταν ακόμα πιο ισχυρές. Σε κάθε περίπτωση η δυναμική της ΑΟΖ προβληματίζει σοβαρά την Τουρκία που δεν ξέρει πια πώς να κρύψει στους δικούς της ότι δεν ελέγχει την κατάσταση λόγω της συμμετοχής ξένων εταιριών που δεν λογαριάζουν τις παραστάσεις της. Δυσκολεύει ακόμα και τους ραγιάδες της που πρέπει να αποδεχθούν την ανικανότητά της να διαχειριστεί στρατηγικά το θέμα. Τώρα που η πραγματικότητα δείχνει πόσο εύθραυστος είναι ο γυάλινος πύργος της, έχει τη μεγαλύτερη δυσκολία να πείσει ακόμα και τους συμμάχους της ότι μπορεί να θεωρηθεί μια πραγματική περιφερειακή δύναμη.

 

Posted in Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία | Leave a Comment »

Κύπρος: στο παιχνίδι της ενέργειας και του Ισραήλ! (απειλούμενη και πιεζόμενη)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Σεπτεμβρίου 2011

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

“Η κατάρα του μαύρου χρυσού”. Αυτό τον τίτλο διάλεξε η Monde (6.8), για το κύριο άρθρο της. “Το παράδοξο είναι πολύ γνωστό, δυστυχώς”, γράφει η εφημερίδα, “το πετρέλαιο φτωχαίνει πολλές χώρες παραγωγούς μαύρου χρυσού. ‘H, ακριβέστερα, πλουτίζει παρά πολύ περιορισμένες πετρελαϊκές ολιγαρχίες ή αυταρχικά καθεστώτα, εις βάρος της μεγαλύτερης μάζας των πληθυσμών. Συχνότατα, η “κατάρα του πετρελαίου” αυξάνει δραματικά τις ανισότητες και συντηρεί τη διαφθορά. Προς μεγαλύτερο όφελος των πετρελαϊκών εταιρειών”.

To σχόλιο γράφτηκε με αφορμή τις τεράστιες καταστροφές που προκάλεσε η Shell στον Νίγηρα και η Chevron στην Αμαζονία, η αξία του όμως είναι γενικότερη. Τα αποτελέσματα της ύπαρξης ή διέλευσης, από μια περιοχή, ενεργειακών πόρων, δεν είναι πάντα καλά, ούτε σε οικονομικό και οικολογικό, ούτε σε γεωπολιτικό-στρατηγικό επίπεδο. ‘Hταν μάλλον κατάρα παρά ευλογία για τους αραβικούς λαούς, οι ενεργειακοί τους πόροι, άμεσα υπεύθυνοι για έναν αιώνα αίματος και καταστροφής. Οι Κούρδοι πλήρωσαν βαρύ τίμημα γιατί, από την περιοχή τους, περνάει ο Μπακού-Tσεϊχάν. Το Σουδάν θα ήταν ενωμένη χώρα και δεν θάχε γνωρίσει την καταστροφή που γνώρισε χωρίς το υπέδαφος που έχει – όπως και όλη η Αφρική.

Τα γράφει κανείς ελπίζοντας ότι η Κύπρος, στην ΑΟΖ της οποίας αρχίζει έρευνες για υδρογονάνθρακες η αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων Noble, να ανήκει στη μειοψηφία των τυχερών που θα ωφεληθούν από τους πόρους τους. Πολύ περισσότερο, που το νησί βρίσκεται δίπλα στην πιο εκρηκτική περιοχή του κόσμου, εκεί που μαζεύονται κυριολεκτικά και εκδηλώνονται οι παγκόσμιες αντιθέσεις και που πάλι βράζει τώρα, με επίκεντρο το μέλλον της Συρίας.

‘Aλλωστε, οι τραγωδίες της Κύπρου, και εν μέρει της Ελλάδας, στον 20ό αιώνα (δικτατορία το 1967, εισβολή το 1974) οφείλονται στη στρατηγική σημασία του νησιού, την ανάγκη υποστήριξης από αυτό των δυτικών επεμβάσεων και των ισραηλινών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή.

Η ανήμπορη λύσσα της Τουρκίας

Η ‘Aγκυρα έχει “λυσσάξει” από την προοπτική να μείνει “εκτός (ενεργειακού) νυμφώνος”. Προβάλλει τους εξωφρενικούς παραλογισμούς που συνιστούν την επίσημη πολιτική της, ότι δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και έχει λόγο στα ενεργειακά αποθέματα. Γνωρίζει όμως ότι δεν έχει πολλά περιθώρια αντίδρασης, γι’ αυτό και οι αντιδράσεις της παραμένουν μέχρι τώρα γενικόλογες και περιορισμένες. Η ‘Aγκυρα δεν έχει πολλά περιθώρια αντίδρασης λόγω των εμπλεκόμενων εβραϊκών συμφερόντων, του ακραίου παραλογισμού των θέσεών της, των πιθανών συνεπειών μιας σκληρής δράσης εναντίον χώρας-μέλους της ΕΕ και των πολύ μεγάλων άλλων προβλημάτων που αντιμετωπίζει (Κούρδοι, Συρία, σύγκρουση στρατιωτικών-ισλαμιστών). Παρόλο που οφείλει κανείς να είναι προσεκτικός, οι πιθανότητες θερμής τουρκικής αντίδρασης της ‘Aγκυρας μοιάζουν, υπό τις περιστάσεις, εξαιρετικά περιορισμένες, υπογραμμίζουν στρατιωτικοί αναλυτές στην Αθήνα.

Στη Λευκωσία πανηγυρίζουν για την (αναμενόμενη) θέση της Ουάσιγκτον που αρνήθηκε να παρέμβει στη Νόμπλ, υπογραμμίζοντας τη στρατηγική σημασία, για τα συμφέροντα
της, των ενεργειακών σχεδίων. Ο Υφυπουργός Γκόρντον δεν αποδοκίμασε την απολύτως εξωφρενική τουρκική θέση, περιοριζόμενος να πει ότι η Ουάσιγκτων “έχει επίγνωση της τουρκικής θέσης”. Το Ισραήλ άρχισε εξάλλου πτήσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από το δικό του “οικόπεδο”, που γειτνιάζει με το κυπριακό, φοβούμενο δράσεις της λιβανικής Χεσμπολλά. Κύπριοι διπλωμάτες παρατηρούν σχετικά ότι το θέμα των υδρογονανθράκων έχει πολλές πτυχές, όπως η διένεξη Λιβάνου-Ισραήλ, και η Λευκωσία θα πρέπει να κινηθεί πολύ προσεκτικά, γιατί δεν είναι λίγοι όσοι μπορεί να θελήσουν να τη μπλέξουν άσχημα σε μεσανατολικά παιχνίδια που υπερβαίνουν ενίοτε τις δυνατότητες αντίληψης και χειρισμού του κυπριακού κράτους.

Εξάρτηση από το Ισραήλ

Ο Νετανιάχου, που θα επισκεφθεί εντός του Σεπτεμβρίου την Κύπρο, ευχαρίστως θα επεκτείνει την ισραηλινή αμυντική κάλυψη στην πλατφόρμα της Noble και, οπωσδήποτε, σε σταθμό υγροποίησης αερίου στην Κύπρο, αν κατασκευασθεί. Το ερώτημα που θέτουν όμως στρατιωτικοί αναλυτές στη Μεγαλόνησο, είναι από ποιο σημείο μια αμυντική “συνδρομή” μετατρέπεται σε εξάρτηση ή κινδυνεύει να έχει άλλες, δυσάρεστες διεθνοπολιτικές παρενέργειες. Για τη Λευκωσία και για την Αθήνα, παρουσιάζει θεωρητικά ενδιαφέρον η εκμετάλλευση των μεσανατολικών αντιθέσεων για δικές τους εθνικές επιδιώξεις, όχι όμως η δυνάμει καταστροφική μετατροπή του ελληνικού χώρου σε τμήμα αυτών των αντιθέσεων. Το Ισραήλ ενδιαφέρεται επίσης να αποκτήσει τον έλεγχο των ελληνικών αμυντικών βιομηχανιών και να προμηθεύσει πυρομαχικά του στην Ελλάδα.

Η Noble επιδιώκει να κατασκευάσει σταθμό υγροποίησης ισραηλινού και κυπριακού αερίου στην Κύπρο, ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες από διπλωματικούς κύκλους, μεταξύ των ιδεών που εξετάζονται, συζητείται και η κατασκευή του στην νότιο Κρήτη . Τον σταθμό δεν τον θέλει το Ισραήλ στο έδαφός του, για λόγους ασφαλείας, το ερώτημα όμως είναι αν η Λευκωσία ή η Αθήνα επιθυμούν να “εισάγουν” το πρόβλημα, μαζί και τους Ισραηλινούς που πιθανότατα θα τον φρουρούν. Πολύ περισσότερο μετά την εμπειρία στο Μαρί.

Ελλάδα και ΑΟΖ

To Ισραήλ ενθαρρύνει επίσης την Αθήνα, σύμφωνα με πληροφορίες από διπλωματικούς κύκλους, να είναι πιο “αποφασιστική” στο θέμα της ανακήρυξης ΑΟΖ, η Ελλάδα όμως έχει αποκλείσει να προχωρήσει μονομερώς σε τέτοιο ενδεχόμενο, που βρίσκει πάντως και άλλους παρατηρητές επιφυλακτικούς. Πολιτικός της συντηρητικής παράταξης, που διαχειρίστηκε τέτοια θέματα, λέει π.χ. “ίσως ήταν λάθος ότι δεν το κάναμε εμείς, αλλά δεν σημαίνει αυτό ότι η τωρινή συγκυρία και με ανοιχτά διεθνώς τα θέματα με την οικονομία είναι η καλύτερη”. ‘Aλλοι παρατηρητές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας και οφείλει να το ασκήσει ανεξαρτήτως συγκυρίας, εκμεταλλευόμενη τυχόν ισραηλινή στήριξη.

Η Αθήνα θα περιλάβει πάντως τον ενδεχόμενο ορισμό της ΑΟΖ, όπως και όλων των θαλασσίων ζωνών, επί τη βάσει της “μέσης γραμμής”, σε νομοσχέδιο που αναμένεται σύντομα να κατατεθεί στη Βουλή για τον νέο φορέα υδρογονανθράκων. Στο νομοσχέδιο θα ορίζεται ότι, σε περίπτωση ανακήρυξης της ΑΟΖ και εν απουσία συμφωνίας οριοθέτησης θα ισχύσει η μέση γραμμή. Η διάταξη έχει συμβολική σημασία, αφενός γιατί προϋποθέτει την ανακήρυξη, αφετέρου γιατί ανακήρυξη θα οδηγήσει σε διαπραγματεύσεις ή παραπομπή σε διεθνές δικαστήριο, όπως προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας. “H μη ανακήρυξη ΑΟΖ από τις ελληνικές κυβερνήσεις και η άρνηση της Αθήνας να οριοθετήσει την ελληνική και την κυπριακή ΑΟΖ, όπως πρότεινε ο Παπαδόπουλος, ήταν αδικαιολόγητες, απαράδεκτες παραλείψεις, συνιστά όμως μεγάλη υπερβολή να παρουσιάζεται η ανακήρυξη ΑΟΖ ως, τάχα, μαγική λύση στα προβλήματά μας. Η οριοθέτηση της ΑΟΖ αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας”, υπογραμμίζει ένας από τους καλύτερους ‘Eλληνες νομικούς εξειδικευμένους στα ζητήματα αυτά. Το νομοσχέδιο αποβλέπει πρακτικά στην τακτοποίηση του καθεστώτος αδειοδότησης, για να εγκριθούν έρευνες στο Ιόνιο και νοτίως της Κρήτης.

Η διπλή πίεση στην Κύπρο και μια μεγάλη παγίδα

Να σημειώσουμε πάντως ότι οι εξελίξεις αυτές σημειώνονται παράλληλα με ισχυρές πιέσεις στην Κύπρο και περίπλοκα μεσανατολικά παιχνίδια. Ο κ. Χριστόφιας αντιμετωπίζει, απομονωμένος, τεράστια πολιτική πίεση στο εσωτερικό. Οι οίκοι αξιολόγησης απειλούν να θέσουν την Κύπρο υπό καθεστώς μνημονίου, για γεωπολιτικούς πιθανώς και όχι οικονομικούς λόγους (το ποσοστό χρέους της είναι πολύ καλό και το έλλειμμα όχι πολύ υψηλό). Στάση ακόμα πιο εντυπωσιακή, στο μέτρο που ο νέος “σύμμαχος” της Κύπρου, το Ισραήλ διατηρεί προνομιακές σχέσεις και επιρροή στο διεθνές χρηματιστικό σύστημα. Αλλά και ο ΓΓ του ΟΗΕ εξέδωσε μια ιδιαιτέρως αρνητική για την Κύπρο έκθεση, πριν από μερικές μέρες.

Στρατηγικοί αναλυτές στην Αθήνα εκτιμούν ότι πιθανότατα το κυρίως ενδιαφέρον του Ισραήλ στρέφεται τώρα εναντίον της Συρίας, της λιβανικής Χεζμπολά και της Χαμάς. Αν αυτή η εκτίμηση είναι ακριβής, η μεγάλη πίεση που ασκείται στην Τουρκία ιδίως με το κουρδικό και στην οποία μπορεί να προστεθεί και ο κυπριακός παράγων, δεν αποσκοπεί παρά στον εξαναγκασμό της να προτιμήσει χωρίς περιστροφές το Τελ Αβίβ και τη Δύση από την Τεχεράνη και τη Δαμασκό.

Το Ισραήλ, που υποστήριξε παρασκηνιακά πολύ έντονα το σχέδιο Ανάν, δεν θέλει να φτιάξει αύριο κουρδικό κράτος, ούτε να λύσει αύριο το κυπριακό (και στη θεωρητική περίπτωση που θα ήθελε ή μπορούσε να το λύσει, δεν θα ήταν ασφαλώς προς όφελος ενός κυρίαρχου και ανεξάρτητου κράτους). Θέλει την Τουρκία να αποκηρύξει τον “γκωλισμό του Νταβούτογλου” και να συστρατευτεί μαζί του στη Συρία. Αν η ‘Aγκυρα υποκύψει, τη νύφη κινδυνεύουν να πληρώσουν οι Κύπριοι και οι Κούρδοι, εφόσον δεν έχουν φροντίσει να είναι οχυρωμένοι απέναντι σε μια τέτοια μεταστροφή και βάλουν όλα τα αυγά τους στο ισραηλινό καλάθι.

Κόσμος του Επενδυτή, 20.8.2011

ΥΓ Ορισμένοι καλόπιστοι Κύπριοι φίλοι μου παρατηρούν ότι η συμμαχία με το Ισραήλ είναι χρήσιμη και επισημαίνουν ότι το Ισραήλ δεν επιθυμεί την τουρκοποίηση της Κύπρου.

Στο ζήτημα των κυπρο-ισραηλινών και ελληνο-ισραηλινών σχέσεων έχω αναφερθεί επενειλημμένα σε άρθρα μου και δεν θα επανέλθω τώρα. Θα ήθελα όμως να κάνω τρεις παρατηρήσεις.

Πρώτον, ο όρος συμμαχία προέρχεται ετυμολογικά από το συν και το μάχη. Δίνει κάποια μάχη η Κυπριακή Δημοκρατία; Εγώ, την μόνη μάχη που νομίζω ότι δίνουν, τόσο η ηγεσία του ΑΚΕΛ, όσο και η ηγεσία του ΔΗΣΥ, είναι να διαλύσουν το κυπριακό κράτος, επαναφέροντας μια παραλλαγή του απορριφθέντος από τον λαό σχεδίου Ανάν. Σε αυτή την επιδίωξη το Ισραήλ πάντα ήταν σύμμαχος.

Δεύτερο, είναι γεγονός ότι το Ισραήλ δεν επιθυμεί, ούτε ποτέ επιθυμούσε τουρκοποίηση της Κύπρου. Το Ισραήλ, η Βρετανία και οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν τουρκική κυριαρχία στο νησί, όπως δεν επιθυμούν και ελληνική. Το νησί τους είναι πολύτιμο και θέλουν να το ελέγξουν για δικό τους λογαριασμό. Διεθνές, δηλαδή δικό τους προτεκτοράτο θέλουν την Κύπρο, αυτό ήθελαν πάντα, και γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό ενθάρρυναν και χρησιμοποίησαν την Τουρκία και το 1955-60 και το 1974 και επεχείρησαν να επιβάλλουν το 2004 το σχέδιο Ανάν που ΔΕΝ έδινε το νησί στην Τουρκία, αλλά σε τρεις ξένους δικαστές της δικής τους επιλογής.

Τρίτο, ο πραγματικός κίνδυνος τουρκοποίησης της Κύπρου είναι αμελητέος στον προβλέψιμο ιστορικό ορίζοντα. Εννοείται φυσικά ότι η Κύπρος, θύμα τουρκικής εισβολής και απειλής, οφείλει να είναι σε ετοιμότητα για να αντιμετωπίσει και αυτόν τον κίνδυνο, ακριβώς για να παραμείνει αμελητέος. Στην πραγματικότητα όμως είναι, σε μεγάλο βαθμό θεωρητικός κίνδυνος, αν δεν βρεθεί κάποιος ‘Ελληνας να καλέσει τους Τούρκους, όπως έγινε το 1974.

Ο πραγματικός και σοβαρότατος κίνδυνος για τους Κυπρίους, για το σύνολο του ελληνικού λαού, και για τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της Ευρώπης, όπως παρουσιάστηκε στην πράξη, και το 1974 και το 2004 και παρουσιάζεται και σήμερα, με τα απερίγραπτα που συζητάει ο κ. Χριστόφιας, δεν είναι η κατάληψη όλης της Κύπρου από την Τουρκία, είναι άλλος, είναι η κατάλυση του ανεξάρτητου και κυρίαρχου κυπριακού κράτους, η ύπαρξη του οποίου είναι η βασική προϋπόθεση επιβίωσης και προκοπής του κυπριακού και ελληνικού λαού. Αυτό όμως που αποτελεί κίνδυνο για τον ελληνικό λαό, συνιστούσε και συνιστά πάντα επιδίωξη και θετική εξέλιξη για την “Αυτοκρατορία”, δηλαδή για τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, το Ισραήλ και τις αγορές, ακόμα περισσότερο που η διαχρονική συμπεριφορά της ελλαδικής και κυπριακής πολιτικής ηγεσίας τους έχει πείσει ότι είναι ενδεχομένως εφικτός. Παραδόξως όμως είναι ένας κίνδυνος που δεν πολυθέλουν να αναγνωρίσουν oύτε οι “αντιϊμπεριαλιστές”, παρά τον αντιϊμπεριαλισμό τους, ούτε οι “εθνικιστές”, παρά τον εθνικισμό τους, προτιμώντας, καιροσκοπικά και ιδιοτελώς, να βλέπουν μόνο την υπαρκτή τουρκική απειλή, γιατί η αντιμετώπιση της άλλης θα ερχόταν σε σύγκρουση με τα ιδιοτελή πολιτικά τους συμφέροντα. ‘Ετσι εξηγείται το φαινομενικό παράδοξο, τα δύο αντίθετα άκρα του πολιτικού φάσματος της Κύπρου, να συμπίπτουν ενίοτε σε υποτέλεια προς τους ξένους, με διαφορετικό τρόπο είναι αλήθεια έκαστο, γιατί κατά βάθος μοιράζονται την ίδια έλλειψη εθνικής αυτοεκτίμησης και είναι μόνιμα σε αναζήτηση όχι συμμάχων, κάτι θεμιτό, αλλά υποχρεωτικά και άνευ ανταλλάγματος καλών σχέσεων με τις ισχυρές κυρίαρχες δυνάμεις.

konstantakopoulos.blogspot.com

 
 
 

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Κύπρος | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Όλο το σχέδιο της Τουρκίας για Ισραήλ, Κύπρο, Καστελόριζο, Λεβιάθαν και Οικόπεδο 12

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Σεπτεμβρίου 2011

 

 

Όποιος σκάβει το λάκκο του άλλου…

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Τουρκία, χρησιμοποιώντας την εποχή του Ψυχρού Πολέμου παρελκυστικά και καταχρηστικά την αξία του γεωγραφικού χώρου που κατέχει ως κράτος, κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη στήριξη των χωρών του ΝΑΤΟ και κυρίως των ΗΠΑ και του Ισραήλ, και να θέσει υπό πολυετή ομηρία Κύπρο και Ελλάδα. Με την καθοριστική στήριξη των ως άνω χωρών, η Τουρκία κατέλαβε το 40% της Κύπρου, το οποίο, παρά τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ, συνεχίζει να κατέχει διατηρώντας 40 χιλιάδες στρατό κατοχής στην πολύπαθη νήσο.

Ταυτόχρονα, ασκώντας κρατική τρομοκρατία, έθεσε υπό ομηρεία την Ελλάδα, η οποία επί τριάντα χρόνια δεν μπορεί να κάνει χρήση ενός κυριαρχικού της δικαιώματος, που είναι η επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο σύνολο του θαλάσσιου χώρου της. Για να ισχυροποιήσει δε τις θέσεις και τα επιχειρήματά της απέναντι στην Ελλάδα, η Τουρκία αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, που είναι σε ισχύ από το 1982.

Το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας όμως, δίνει το δικαίωμα στις χώρες που έχουν θαλάσσιες ακτές, να ορίσουν κάτω από συγκεκριμένες διαδικασίες την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), κατόπιν συμφωνίας με τις όμορες προς αυτές χώρες. Αυτό ακριβώς το δικαίωμα έκανε χρήση η μικρή και διαμελισμένη Κύπρος, και όρισε την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και το Λίβανο, ενώ είναι σε εξέλιξη ανάλογη διαδικασία με τη Συρία.

Η Τουρκία, εγκλωβισμένη στην πρακτική της άσκησης κρατικής τρομοκρατίας σε Ελλάδα και Κύπρο και στην απόφασή της να μην αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, όσο διαρκούσε η διαδικασία της οριοθέτησης, στην ουσία παρέμεινε απλός θεατής των εξελίξεων. Το μόνο που κατάφερε, ήταν να επεκτείνει εξ αντικειμένου το casus belli που ίσχυε για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων και να θέσει υπό ομηρία την Ελλάδα και στο ζήτημα της κήρυξης της ΑΟΖ σε όλο το θαλάσσιο χώρο από το Θρακικό Πέλαγος μέχρι το Αιγαίο, το Καστελόριζο και την Κύπρο.

Η Τουρκία άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι έπεσε η ίδια στο λάκκο που έσκαβε χρόνια τώρα σε Κύπρο και Ελλάδα, όταν οι παλιοί καλοί φίλοι, Ισραήλ και ΗΠΑ, έκαναν πρακτικά βήματα στο ζήτημα της εξόρυξης του φυσικού αερίου και πετρελαίου στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Τότε συνέλαβε ένα στρατήγημα που, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, θα την έβγαζε από το αδιέξοδο. Ανακάλυψε την Παλαιστίνη, τη Γάζα και το δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Και ένας λαός που πένεται και κυριολεκτικά δεν έχει στον ήλιο μοίρα, ανταποκρίνεται σε όποιο χέρι βοηθείας του απλωθεί, έστω και τουρκικό.

Ποιο ήταν το κεντρικό ζητούμενο του στρατηγήματος; Να ρίξει το Ισραήλ μέσα στο λάκκο που έσκαψε το ίδιο για τους Παλαιστινίους. Δηλαδή, εκμεταλλευόμενη τον πόνο των Παλαιστινίων, να θέσει υπό ομηρία ολόκληρη τη ΝΑ Μεσόγειο, και μέχρι να λυθεί το Παλαιστινιακό και να ορίσει η Παλαιστίνη τη δική της ΑΟΖ στη Μεσόγειο, να σταματήσει κάθε διαδικασία καθορισμού της ΑΟΖ των γειτονικών χωρών και να παγώσει κάθε διαδικασία εξόρυξης στην περιοχή αυτή.

Στα πλαίσια αυτού του στρατηγήματος, η Τουρκία διεκδίκησε το ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων, μια διαδικασία που διακόπηκε βίαια, με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ εναντίον της Λωρίδας της Γάζας, το Δεκέμβρη του 2008. Αυτός ήταν ο λόγος του εκνευρισμού του Ερντογάν στο Νταβός, ένα μήνα μετά, όταν έφυγε από το πάνελ, αφήνοντας σύξυλο τον Σιμόν Πέρες, καταγγέλλοντας το Ισραήλ ως χώρα δολοφόνο μικρών παιδιών. Να σημειωθεί ότι το Ισραήλ και το εβραϊκό λόμπι, χρόνια τώρα είναι ο βασικός υποστηρικτής της Τουρκίας στον αγώνα που γίνεται να αναγνωριστεί διεθνώς η Γενοκτονία που υπέστησαν Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι από τους Τούρκους. Άλλος ένας λάκκος δηλαδή, που πέφτουν μέσα εκείνοι που τον έσκαψαν για τους άλλους, τους γενοκτονημένους λαούς της Ανατολής.

Στη συνέχεια, στα πλαίσια του ιδίου στρατηγήματος, η Τουρκία προσπάθησε να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό που εφαρμόζει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, υπενδυόμενη την προβιά του ακτιβιστή ανθρωπιστή αυτή τη φορά. Το γενοκτόνο τουρκικό κράτος, διέθεσε τα απαιτούμενα κεφάλαια για τη μίσθωση του Μαβί Μαρμαρά και ανέθεσε στην παρακρατική ισλαμοφασιστική οργάνωση ΙΗΗ την αποστολή να σπάσει το εμπάργκο. Ο στόχος ήταν να αποκτήσει ναυτική δραστηριότητα η Λωρίδα της Γάζας, για να ισχυροποιηθούν τα επιχειρήματα της Τουρκίας που θα οδηγούσαν στην ομηρία της ΝΑ Μεσόγειο. Το Ισραήλ αντέδρασε με το γνωστό τρόπο, για να οδηγηθούν σε αδιέξοδο οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ και να φθάσουμε σήμερα να μιλάμε για το Σχέδιο Γ΄ της Τουρκίας;

Ποιο είναι το σχέδιο αυτό;

Θα παραθέσουμε τους κεντρικούς του άξονες.

Η Τουρκία σε πρώτη φάση θα επιδιώξει να έχει αυξημένη και μόνιμη παρουσία με πλοία του πολεμικού της ναυτικού στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ του Κόλπου της Αλεξανδρέττας και της Διώρυγας του Σουέζ και κυρίως στα όρια της ΑΟΖ Κύπρου-Ισραήλ, με το πρόσχημα της προστασίας των τουρκικών εμπορικών πλοίων που θα κινούνται στην περιοχή. Με τον τρόπο αυτό θα επιχειρήσει να αμφισβητήσει εμπράκτως τις ΑΟΖ Κύπρου και Ισραήλ. Μάλιστα, σε επιχειρησιακό επίπεδο η Τουρκία σχεδιάζει να κάνει ό,τι ακριβώς κάνει στο Αιγαίο με τα πολεμικά της αεροπλάνα. Δηλαδή, όπως με τις πτήσεις των πολεμικών της αεροσκαφών αμφισβητεί εμπράκτως την κυριαρχία της Ελλάδος στο Αιγαίο και δεν επιτρέπει την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών του πηγών, έτσι, με τις κινήσεις των πολεμικών της πλοίων στην περιοχή μεταξύ Κύπρου – Ισραήλ, θα επιδιώξει να αμφισβητήσει εμπράκτως τα νόμιμα και κυριαρχικά δικαιώματα των ως άνω χωρών και υπό το φόβο μιας πολεμικής σύγκρουσης, να προκαλέσει την παρέμβαση των ΗΠΑ και να παγώσουν οι διαδικασίες εξόρυξης και εκμετάλλευσης.

Παράλληλα, η Τουρκία θα επιχειρήσει να πετύχει εντός του Σεπτεμβρίου την αναγνώριση της Παλαιστίνης ως κυρίαρχου κράτους, στην επικείμενη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Αμέσως μετά, σχεδιάζει να ανακηρύξει μονομερώς την δική της ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο μέχρι τα 200 ν.μ., και με βάση την αρχή της αναλογικότητας, να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με το ψευδοκράτος, χωρίς να αναγνωρίζει δικαίωμα ΑΟΖ στο Καστελόριζο.

Στη συνέχεια, σχεδιάζει να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Παλαιστίνη, θέτοντας έτσι υπό τον έλεγχό της το κοίτασμα Λεβιάθαν, το οποίο έχουν λάβει εντολή να προβούν στις απαραίτητες επιχειρησιακές προετοιμασίες για να προστατεύουν τα τουρκικά πολεμικά πλοία.

 Τέλος, στα πλαίσια του σχεδίου αυτού, η Τουρκία, μέσω της τουρκικής εταιρείας πετρελαίων ΤΡΑΟ, θα προχωρήσει σε γεωτρήσεις στην ΑΟΖ Τουρκίας-ψευδοκράτους-Παλαιστίνης, έχοντας καταφέρει να περικλείσει και να απομονώσει εντελώς από θαλάσσης το Ισραήλ, το οποίο θα κληθεί να αντιμετωπίσει και το βέτο της Άγκυρας, στις προσπάθειες που καταβάλλει για να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ.

Υπάρχουν και άλλα υποτιθέμενα «βέλη στη φαρέτρα» της Άγκυρας, όπως η καταγγελία του Ισραήλ στον ΟΗΕ για το πυρηνικό του οπλοστάσιο, η καταγγελία επίσης στον ΟΗΕ για τον αποκλεισμό της Γάζας, η πλήρης διακοπή των διπλωματικών σχέσεων, το πλήρες πάγωμα των εμπορικών σχέσεων και άλλα.

Ασφαλώς και υπάρχουν πολλά κενά και αδυναμίες στο Σχέδιο Γ΄ της Τουρκίας εναντίον του Ισραήλ, το οποίο επιδέχεται και πολλές αναγνώσεις.

Εμείς απλά να σημειώσουμε ότι η Ελλάδα, εν όψει της μονομερούς ανακήρυξης της τουρκικής ΑΟΖ, πρέπει να είναι έτοιμη να διαχειριστεί το ζήτημα του Καστελόριζου, αν δεν το έχουν «διευθετήσει» ήδη εκείνοι που χαϊδολογούνται χρόνια τώρα με την Τουρκία.

Επίσης, είναι χρήσιμο να υπενθυμίσουμε ότι σε περίπτωση που ΗΠΑ και Ισραήλ δεν βοηθούσαν με χέρια και πόδια την Τουρκία να καταλάβει τα 40% του εδάφους της Κύπρου και να κρατηθεί πάνω στο νησί τόσα χρόνια, όλα θα ήταν πιο εύκολα για όλους. Είναι ο λάκκος που λέγαμε…
Το άρθρο-ανάλυση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2011

 
 

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα, Κύπρος, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια, Τουρκία | Leave a Comment »

Κυκλοφορεί το 86ο τεύχος του Άρδην

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Σεπτεμβρίου 2011

ΦΑΚΕΛΟΣ: Η ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΦΑΚΕΛΟΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

 Η κρίση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, δεν έχει μέχρι σήμερα αναλυθεί επαρκώς, με συνέπεια να κυριαρχεί ακόμα στην αντιπολίτευση απέναντι στην τρόικα και τη νέα Κατοχή, μια μορφή πασοκικού-μεταπολιτευτικού λαϊκισμού, η οποία συσκοτίζει την πραγματικότητα. Προσπαθώντας να αναβαθμίσει τον δημόσιο διάλογο γύρω από την (υπαρκτή) κρίση και να φωτίσει τα αίτια και τις πτυχές της, το 86ο τεύχος του Άρδην ξεκινάει με ένα αφιέρωμα στην «εξάντληση της ιστορικής εποχής» που διανύουμε. Περιλαμβάνει κείμενα του Γιώργου Καραμπελιά (Η υπέρβαση του πνευματικού εκπασοκισμού), του Νίκου Ντάσιου (Διατροφική κρίση και όψεις κυριαρχίας), του Βασίλη Βιλιάρδου (Χρυσός και νομίσματα), του Ντέιβιντ Χάρβεϊ (Για να αλλάξει πραγματικά το σύστημα πρέπει να θυμώσουν οι εργαζόμενοι), καθώς και μία εκτενή ανάλυση των Τζιοβάνι Αρίγκι και Μπέβερλυ Σίλβερ (Το τέλος του μακρού 20ου αιώνα) για την παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας, την μετατόπιση της διεθνούς οικονομίας από τη Δύση στην Ανατολή και τις «πιθανές εκδοχές του μέλλοντος», σύμφωνα με την ιστορική πορεία του καπιταλισμού.

***

Παράλληλα, στο δεύτερο αφιέρωμα του τεύχους, ανιχνεύεται το «κίνημα των πλατειών», ο «νέος ελληνικός Μάης». Περιλαμβάνει ένα σύντομο χρονικό του κινήματος, μία ανάλυση (Το ελληνικό κίνημα των πλατειών μπροστά σε νέα καθήκοντα) για το τέλος του «παράσιτου νεοέλληνα» και το μέλλον του αυτόνομου λαϊκού κινήματος που γεννιέται, «Η έκρηξη του κινήματος των ελληνικών πλατειών, αναπόφευκτα πυροδότησε μια συζήτηση σχετικά με το πως μπορεί να «μεταφραστεί» η κοινωνική τους ορμή σε μια πολιτική δύναμη ικανή να ανατρέψει το επικίνδυνο πλέον για την Ελλάδα και τους Έλληνες καθεστώς της ύστερης μεταπολίτευσης.

Όταν βλέπει κανείς ένα κομμάτι του ελληνικού λαού να αμφισβητεί μαζικά τον ρόλο του παθητικού θεατή στον οποίο τον είχε εγκλωβίσει η όψιμη κομματοκρατική μεταπολίτευση, να κατεβαίνει στις πλατείες και να διεκδικεί, –όχι μόνον να «αγανακτεί», αλλά και να συμμετέχει σε δομές αυτό-οργάνωσης και άμεσης δημοκρατίας– αντιλαμβάνεται ότι κάτι βαθύτερο έχει συντελεστεί στην κοινωνία. Ακολουθεί μία ανάλυση του Γιώργου Ρακκά για τα κινήματα του 21ου αιώνα και τα νέα χαρακτηριστικά που προσλαμβάνουν σε πλανητικό επίπεδο , δύο κείμενα του Άριστου Μιχαηλίδη και της ομάδας σύνταξης του Cyprus IndyMedia για τους «αγανακτισμένους» στη Κύπρο και την κρίση του κυπριακού πολιτικού κατεστημένου με την ανάδυση του «κινήματος του προρεδρικού» και ένα κείμενο της ομάδας Ορμή Θύελλα για την αλλοτρίωση των… μολότοφ.

***

Στο τεύχος αυτό, επίσης, εγκαινιάζεται μια σειρά αφιερωμάτων στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό, με το πρώτο μέρος ενός εκτεταμένου αφιερώματος στο ρεμπέτικο τραγούδι. Στο πρώτο αυτό μέρος γίνεται μια ιστορική αναδρομή στην εξέλιξη του ρεμπέτικου και τις αντιδράσεις που συνάντησε μέχρι τη δεκαετία του 1950. Περιλαμβάνει αναλύσεις των Παναγιώτη Κουνάδη και Κώστα Βλησίδη, καθώς και ιστορικά κείμενα, δημοσιεύματα και επιστολές των Ζαχαρία Παπαντωνίου, Δημήτρη Ψαθά, Σοφίας Σπανούδη, Γιώργου Μπουκουβάλα, Φοίβου Ανωγειανάκη, Α. Ξένου, Νίκου Πολίτη και Μάνου Χατζιδάκη, καθώς και μια πληθώρα ρεμπέτικων τραγουδιών, αρχίζοντας από τον Βαμβακάρη και φθάνοντας στον Άκη Πάνου και τον Σαββόπουλο.

Το τεύχος κλείνει με μία εκτενή επιστολή προς το περιοδικό από το Κουρδιστάν (Δημοκρατική συνταγματική λύση ή επαναστατικός λαϊκός πόλεμος) καθώς και εκτεταμένες βιβλιοπαρουσιάσεις και βιβλιοκριτικές, ανάμεσά τους αποσπάσματα από το τελευταίο βιβλίο του Σωτήρη Σόρογκα, παρουσιασεις του τελευταίου βιβλιου του Ου. Έκο καθώς εκείνου του Νίκου Μπινιάρη, από την Αγγέλα Ταβιανάτου.

http://ardin-rixi.gr/2011/09/09/%ce%ba%cf%85%ce%ba%ce%bb%ce%bf%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af-%cf%84%ce%bf-86%ce%bf-%cf%84%ce%b5%cf%8d%cf%87%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%cf%81%ce%b4%ce%b7%ce%bd/

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Leave a Comment »

Όλα τα Σχολικά Βιβλία με ένα κλικ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Σεπτεμβρίου 2011

Στο Ψηφιακό Σχολείο του υπουργείου Παιδείας οι μαθητές μπορούν να έχουν στην οθόνη του υπολογιστή τους και να τυπώσουν το σύνολο των σχολικών εγχειριδίων.

Κάθε μαθητής μπορεί να περιηγηθεί στα βιβλία και να εξοικειωθεί με το περιοχόμενό τους πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

Πατήστε τους παρακάτω συνδέσμους για να πλοηγηθείτε, να κατεβάσετε στον υπολογιστή σας και να τυπώσετε τα βιβλία και τα εγχειρίδια εργασιών του Δημοτικού, ανα τάξη.

Α’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Β’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Γ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Δ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Ε’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

ΣΤ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Στα ακόλουθα links όλα τα βιβλία του Γυμνασίου

Α’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Β’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Γ’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Τα βιβλία του Λυκείου

Α΄ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ

Β’ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ

Γ’ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ

Και του Επαγγελματικού Λυκείου

Α’ ΕΠΑΛ

Β’ ΕΠΑΛ

Γ’ ΕΠΑΛ

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Εντγκάρ Μορέν: «Να ελπίζετε στο αναπάντεχο»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 8 Σεπτεμβρίου 2011

ΠΑΡΙΣΙ, ΣΑΒΒΑΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ στην ιστορική γειτονιά του Μαρέ. Ο κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Εντγκάρ Μορέν με υποδέχεται στο σπίτι του για μια εγκάρδια συζήτηση λίγες ημέρες πριν από την προγραμματισμένη άφιξή του στην Αθήνα- η οποία τελικά ματαιώθηκε για λόγους υγείας- για να αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου και να παραστεί στο διεθνές συνέδριο με θέμα «Πολιτισμός και Βαρβαρότητα, Επικοινωνία και Σύγχρονη Κοινωνία» που διοργανώθηκε προς τιμήν του στο Μουσείο Ακρόπολης και στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Φιλόξενος, ζεστός και ενθουσιώδης, ο δημιουργός της έννοιας της «πολύπλοκης σκέψης» μιλάει για τη Θεσσαλονίκη του πατέρα του, για τους εβραίους και το Ισραήλ, για τον Ομπάμα και τον Νετανιάχου, για την αραβική άνοιξη, για την ελληνική και την παγκόσμια κρίση, για την τύχη και την ανάγκη.

– Η κρίση στην Ελλάδα πιστεύετε ότι είναι εσωτερική υπόθεση της χώρας ή ότι αποτελεί μέρος της γενικότερης κρίσης που διέρχεται το δυτικό οικονομικό μοντέλο;

«Κατ΄ αρχάς πρόκειται για μια κρίση της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία στην Ελλάδα έχει πάρει σοβαρές διαστάσεις. Επειτα, τα μέτρα που πρότειναν το ΔΝΤ και οι άλλες δυνάμεις είναι τα κλασικά μέτρα σύμφωνα με τα οποία ο λαός καλείται να πληρώσει τα σπασμένα, ενώ οι τράπεζες πάντα τη γλιτώνουν. Η Ελλάδα υποφέρει ιδιαίτερα από τις λεγόμενες “αγορές”, οι οποίες παλαιότερα ήταν ένας τομέας με νόμους και κανόνες, με ανταγωνισμό και ως εκ τούτου σωστές τιμές. Σήμερα όμως αυτό που ονομάζουμε “αγορές” δεν είναι παρά κερδοσκόποι που μεταβιβάζουν τηλεφωνικώς τεράστια ποσά από τη μία χώρα στην άλλη, επωφελούμενοι από τον οικονομικό φιλελευθερισμό και οι οποίοι είναι ικανοί να καταστρέψουν μια χώρα. Και τα κράτη υπακούουν! Είναι απίστευτο πώς δεν έχουμε βρει ακόμη τα μέσα να σταματήσουμε αυτή την ξέφρενη κερδοσκοπία. Πόσω μάλλον που σήμερα τα ποσά αυτά δεν μεταβιβάζονται καν από traders, αλλά από υπολογιστές. Και το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα για να υιοθετήσει μόνη της μια εναλλακτική πολιτική. Αυτό είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε να γίνει σε επίπεδο ευρωπαϊκό».

– Ποια είναι αυτή η εναλλακτική πολιτική;

«Είναι αυτή που βρίσκουμε έξω από τα παραδοσιακά πολιτικά σχήματα, όπως η ονομαζόμενη Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία στη Γαλλία. Είναι το δίκαιο εμπόριο που ευνοεί τους μικρούς παραγωγούς καφέ ή κακάο της Λατινικής Αμερικής. Είναι τα δίκτυα απευθείας πώλησης φρούτων και λαχανικών από τους καλλιεργητές στους κατοίκους των πόλεων- κάτι που άρχισε στην Ιαπωνία και τώρα υπάρχει και στο Παρίσι. Είναι η ανάπτυξη της αγροκτηματικής και της βιολογικής γεωργίας που θα συμβάλει στον περιορισμό της βιομηχανοποιημένης γεωργίας. Είναι η ανάπτυξη της πράσινης οικονομίας και των πηγών ανανεώσιμης ενέργειας που θα μπορέσουν να δώσουν ώθηση στην οικονομία. Πρόκειται για κοινωνικοοικονομικά μέτρα τα οποία μπορούν να επιτύχουν την αποδυνάμωση του καπιταλισμού. Η παραδοσιακή πολιτική δεν προσφέρει εναλλακτική. Μιλάνε για ανάπτυξη. Μα μπορούμε να έχουμε ανάπτυξη όταν μειώνονται οι μισθοί και οι άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους; Πώς θα καταναλώσουν; Ολα αυτά είναι εντελώς παράλογα, αλλά ο ψευδορασιοναλισμός των “ειδικών” δεν βλέπει τη δυστυχία των ανθρώπων. Δεν βλέπει ότι κάποια στιγμή οι άνθρωποι θα επαναστατήσουν. Το παρόν σύστημα το μόνο που έχει να προτείνει είναι αυτός ο αχαλίνωτος νεολιμπεραλισμός, ενώ η ψευδοεναλλακτική της σοσιαλιστικής οικονομίας σοβιετικού τύπου δεν υπάρχει πια. Οπότε δίκιο έχουν οι άνθρωποι που είναι απελπισμένοι. Πρέπει να ακολουθήσουμε το νέο μοντέλο της πολλαπλής οικονομίας που μόλις σας περιέγραψα, στο πλαίσιο του οποίου θα αναπτυχθούν πολλά οικονομικά σχήματα που προοδευτικά θα αποδυναμώσουν τον καπιταλισμό. Οσο για τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, θα δείτε ότι θα υποστούν αποσυνθέσεις και ανασυνθέσεις. Πάντως το κίνημα αυτό έχει ήδη αρχίσει και θα δούμε πώς θα εξελιχθεί».

– Ισως οι χώρες του Νότου να αποτελέσουν παράδειγμα…

«Σίγουρα. Ο Νότος δεν έχει ιδιαίτερα μαθήματα να λάβει από τον Βορρά. Ο βόρειος τρόπος σκέψης βασίζεται στον υπολογισμό, στην αποδοτικότητα και στην παραγωγικότητα που βλέπουν μόνο την πιο επιφανειακή πλευρά της ανθρώπινης πραγματικότητας. Στον Νότο έχουν διατηρήσει την έννοια της ποιότητας ζωής. Εχουν διατηρήσει την έννοια της αλληλεγγύης και της φιλοξενίας που εμείς έχουμε χάσει. Εχουν διατηρήσει την επαφή τους με τη φύση που εμείς προσπαθούμε με κόπο να ξαναβρούμε μέσα από την οικολογία. Εγώ είμαι υπέρ μιας συμβίωσης των πολιτισμών και η συμβολή του Νότου σε αυτό είναι πολύ σημαντική. Κάθε κουλτούρα έχει αδύνατα σημεία, έχει ψευδαισθήσεις, αλλά έχει και αλήθειες και τη δική της ποιότητα ζωής. Η ψευδαίσθηση της δυτικής κουλτούρας είναι ο μύθος της προόδου. Πιστέψαμε ότι θα γινόμασταν ευτυχισμένοι με τη συσσώρευση υλικών αγαθών. Η σημερινή κρίση οφείλεται στην κακώς εννοούμενη δυτικοποίηση των κοινωνιών, η οποία δημιουργεί νησίδες πλούτου αλλά και τεράστιες ζώνες φτώχειας».

– Είναι απίθανο να βρεθεί κάποιαλύση;

«Η λύση δεν μπορεί παρά να είναι απίθανη. Πάρτε για παράδειγμα την αρχαία Αθήνα, την οποία κανονικά οι Πέρσες θα έκαναν μια μπουκιά. Τους αποκρούει μια φορά με τη Σπάρτη στις Θερμοπύλες. Αυτοί ξανάρχονται, την καταλαμβάνουν, την καίνε, την καταστρέφουν, όμως χάρη στον Θεμιστοκλή καταστρέφεται ο στόλος τους στη Σαλαμίνα. Αποτέλεσμα; Τριάντα χρόνια μετά, στην πόλη αυτή γεννιέται η Δημοκρατία, για να διασχίσει τους αιώνες και να φθάσει σήμερα ως εμάς και να τη θέλουν όλοι οι λαοί, και οι Κινέζοι και οι Αραβες… Γι΄ αυτό λέω πάντα: “Να περιμένετε το αναπάντεχο”».

– Είναι το τυχαίο και το αναγκαίο του Ηράκλειτου…

«Ακριβώς. Τα πάντα είναι καρπός της τύχης και της ανάγκης. Το τυχαίο, για παράδειγμα, είναι ένας νέος Τυνήσιος που αυτοπυρπολείται. Τη στιγμή όμως εκείνη η πράξη του προκαλεί μια επανάσταση που εκφράζει μια ανάγκη του τυνήσιου λαού. Οταν η τύχη συναντά την ανάγκη, γεννιούνται καινούργια πράγματα».

«Οσο πιο κοντά η καταστροφή τόσο μεγαλύτερη η συνειδητοποίησή μας»

– Ποια είναι σήμερα η ανάγκη της ανθρωπότητας;

«Να ξεπεράσει το στάδιο στο οποίο βρίσκεται.Η σημερινή κρίση οφείλεται στο ότι η ανθρωπότητα δεν καταφέρνει να είναι ανθρωπότητα.Πρέπει να ξεπεράσει τη σημερινή κατάσταση που απειλεί τη βιόσφαιρα με καταστροφή,που απειλεί τον άνθρωπο με πυρηνικούς πολέμους και με όλο και πιο αιματηρούς φανατισμούς.Πρέπει να καταπολεμήσει τα τέρατα του θρησκευτικού φανατισμού και του οικονομικού καπιταλισμού,και να αλλάξει πορεία.Η αλλαγή αυτή είναι η ανάγκη».

– Και το τυχαίο πιστεύετε ότι θα συμβεί;

«Κοιτάξτε.Εγώ είμαι ένας αισιο-απαισιόδοξος.Πιστεύω ότι όσο πιο κοντά πάμε στην καταστροφή τόσο περισσότερο θα συνειδητοποιούμε την πραγματικότητα και κάποια στιγμή θα αντιδράσουμε.Ο Χέλντερλιν λέει: “Εκεί που μεγαλώνει ο κίνδυνος,μεγαλώνει και αυτό που θα φέρει τη σωτηρία”.

Αυτό ακριβώς πιστεύω κι εγώ».

«Συμφωνώ με τον Ομπάμα, αλλά είναι άτολμος στη Μέση Ανατολή»

– Ο πατέρας σας ήταν εβραίος από τη Θεσσαλονίκη και ως εκ τούτου έχετε ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα…

«Βεβαίως. Ο πατέρας μου έζησε στη Θεσσαλονίκη ως το 1917 που ήλθε στη Γαλλία. Μιλούσε με πολλή αγάπη για αυτήν και του άρεσε να πηγαίνει συχνά σε ελληνικά εστιατόρια στο Παρίσι. Την πρώτη φορά, θυμάμαι, που ήλθα στην Ελλάδα, πριν από περίπου εξήντα χρόνια, μου είπε να πάω να βρω το σπίτι μας. Είχε όμως καεί στη μεγάλη πυρκαγιά του ΄17. Οταν πριν από μερικά χρόνια με αναγόρευσαν επίτιμο διδάκτορα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, διακόσια μέλη της εν λόγω κοινότητας παρέστησαν στην τελετή και προς τιμήν τους μίλησα και στη γλώσσα τους, τα ισπανοεβραϊκά».

– Εσείς πώς τοποθετείστε σε σχέση με την ιουδαϊκή ταυτότητα;

«Για μένα η λέξη “εβραίος” δεν είναι ουσιαστικό, είναι επίθετο. Είμαι εβραίος, όπως είμαι Γάλλος, μεσογειακός, Ευρωπαίος, πολίτης του κόσμου. Φυσικά το ότι είμαι εβραίος παίζει ρόλο στον τρόπο με τον οποίο σκέφτομαι, γιατί γνωρίζω καλά τις διώξεις που έχουν υποστεί. Είμαι όμως επίσης ευαίσθητος στις διώξεις που υπέστησαν οι μαύροι ή οι κάτοικοι των αποικιών, και βέβαια στις διώξεις που υφίστανται σήμερα οι Παλαιστίνιοι. Εγώ θεωρώ τον εαυτό μου νεομαράνο. Οι μαράνοι είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό αλλά παρέμεναν εβραίοι. Μερικοί μάλιστα από αυτούς ξεπέρασαν και τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό, και έφθασαν σε ένα είδος σκεπτικισμού, ρασιοναλισμού, όπως ο Μοντένιος, ο Σπινόζα ή ακόμη και ο Θερβάντες ως έναν βαθμό. Δικός τους απόγονος αισθάνομαι και όχι των διανοούμενων εβραίων της διασποράς, και ειδικότερα της Γαλλίας, που έγιναν φανατικοί υπέρμαχοι του Ισραήλ, απομακρυνόμενοι έτσι από την οικουμενική εβραϊκή παράδοση. Εγώ είμαι ένας δεινόσαυρος της οικουμενικότητας. Είμαι υπέρ της ενότητας των ανθρώπων απ΄ όπου κι αν προέρχονται, όποιες κι αν είναι οι διαφορές τους».

– Ποια είναι η γνώμη σας σχετικά με την πρόσφατη τοποθέτηση του Ομπάμα υπέρ της επαναφοράς των συνόρων του ΄67 και την αντίδραση του Νετανιάχου;

«Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην περιοχή είναι μακροπρόθεσμα αυτοκτονική. Η κυβέρνηση Νετανιάχου είναι η πιο αντιδραστική που είχε ποτέ το Ισραήλ. Πιστεύουν ότι μπορούν να αποσπάσουν εδάφη από την Υπεριορδανία, ότι οι γειτονικές χώρες θα διαλυθούν σε μικρές μονάδες όπως το Ιράκ και ότι μπορούν να κερδίσουν και να εξαπλωθούν με τη βία, ενώ σαφώς θα έπρεπε να επιστρέψουν στα σύνορα του ΄67. Ολοι ξέρουν ποιες είναι οι προϋποθέσεις της ειρήνης. Η σημερινή κατάσταση αποτελεί πηγή μελλοντικών συγκρούσεων. Πρόκειται για έναν καρκίνο της Ιστορίας. Συμφωνώ λοιπόν με τον Ομπάμα, τον οποίο μπορώ να σας πω ότι τον βρήκα μάλιστα άτολμο όταν είπε πως δεν είναι ακόμη η στιγμή. Υπάρχουν, βλέπετε, τα λόμπι των Ρεπουμπλικανών, των Ευαγγελιστών και των εβραίων που εναντιώνονται στην πολιτική του. Γενικά, το μόνο θετικό που συνέβη στον κόσμο τον τελευταίο καιρό ήταν η αραβική άνοιξη, αυτό το εκπληκτικό κίνημα επιθυμίας για δημοκρατία, για αξιοπρέπεια και ελευθερία, το οποίο έκανε πολλούς να καταλάβουν ότι οι Αραβες δεν είναι ή παραιτημένοι σκλάβοι ή φανατικοί που ρίχνουν βόμβες. Και στη συνέχεια είδαμε τους νέους στην Ισπανία να κάνουν καθιστική διαμαρτυρία, όπως οι νέοι στην Αίγυπτο. Οι συνθήκες βέβαια δεν είναι οι ίδιες, αλλά σε αυτά τα κινήματα παρατηρείται μια μεταδοτικότητα, την οποία ενισχύουν τα νέα μέσα επικοινωνίας. Κινήματα που βλέπαμε μόνο σε δικτατορικά καθεστώτα αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους σε χώρες που βρίσκονται σε κρίση».

http://ardin-rixi.gr/2011/08/31/1504/

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

Ο Περ. Κοροβέσης για τον Κ. Καραμανλή: “αν βρεθεί ένας πολιτικός ηγέτης να ενδιαφερθεί για το λαό του μπαίνει στο στόχαστρο”

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 8 Σεπτεμβρίου 2011

 Του Περικλή Κοροβέση – πρ. Βουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

 Σε εποχές λιτότητας κόβεται και το καλοκαίρι. Κανείς από τους γνωστούς μου δεν γύρισε ξέγνοιαστος και ξεκούραστος από τις διακοπές του. Το μυαλό τους έμεινε φυλακισμένο στην αβεβαιότητα του αύριο και κάποιοι προτίμησαν να γυρίσουν βιαστικά στην Αθήνα. Δεν χαίρονταν ούτε το ουζάκι τους στην παραλία.

Είναι γεγονός πως η κρίση που δημιούργησε η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είναι μόνο στο οικονομικό επίπεδο. Είναι κρίση όλης της κοινωνίας, με τελικό αποδέκτη τον άνθρωπο που πέφτει στη μελαγχολία και την κατάθλιψη, με αποτέλεσμα όλη η κοινωνία να είναι άρρωστη.

Και πάνω σε αυτά έρχεται η δικαστική επιβεβαίωση πως ο Ελληνας πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ήταν «ύποπτος» και βρισκόταν σε διαρκή παρακολούθηση από την πρεσβεία των ΗΠΑ. Και σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, αν χρειαζόταν, θα τον δολοφονούσαν.

Η υπόθεση των υποκλοπών σήμερα έχει ξεχαστεί. Αλλά και όταν ακόμα ήταν στην επικαιρότητα, δεν πήρε την έκταση που χρειαζόταν. Στην ουσία της ήταν ένα σχέδιο πραξικοπήματος που, δυστυχώς, συνεργάστηκε σε αυτό ο τέως πρωθυπουργός με την παραίτησή του.
Η εντύπωση που έχω για τον Κ. Καραμανλή, χωρίς να τον έχω γνωρίσει προσωπικά, είναι πως πρόκειται για έναν έντιμο αστό πολιτικό, που δεν ήθελε να πάει κόντρα στα συμφέροντα του λαού του.

Ηθελε την Ελλάδα κυρίαρχη χώρα μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και ο ίδιος δεν ενδιαφερόταν να κάνει καριέρα. Αποσύρθηκε αθόρυβα. Δεν κράτησε το όνομά του στην επικαιρότητα και μοιάζει να ιδιωτεύει.

 

Και αυτό τι σημαίνει; Αν κάποιος έντιμος πολιτικός αρχηγός δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, αποσύρεται.

 

Το αντίθετο συμβαίνει με τους πολιτικούς απατεώνες, που άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν. Και αυτό θα μπορούσαμε να το λέγαμε ένα πραξικόπημα του ψεύδους.

Να έχει σχέση με τις υποκλοπές;

Και όπως το μυαλό του ανθρώπου κάνει χωρίς λόγο περίεργα άλματα, σκέφθηκα τον Τομά Σανκάρα, που είναι σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα.

Ηταν ο θεμελιωτής της Μπουρκίνα Φάσο, που σημαίνει η γη των ενάρετων ανθρώπων. Ετσι μετονόμασε την παλιά αποικία των Γάλλων, την Ανω Βόλτα.

Η χώρα ήταν ρημαγμένη. Εξαντλημένη γη, ξεραμένα ποτάμια, αποδεκατισμένα δάση. Ενα στα δύο παιδιά που γεννιούνταν πέθαινε στους τρεις πρώτους μήνες της ζωής του.

Το μέγα πρόβλημα ήταν το νερό. Και ζήτησε βοήθεια από την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να ανοίξουν πηγάδια. Και του αρνήθηκαν. Ηταν τότε που έκανε την περίφημη δήλωση που τα λέει όλα: «Μας αρνούνται πόρους για να ανοίξουμε πηγάδια στα εκατό μέτρα, αλλά διατίθενται να σκάψουν πηγάδια τριών χιλιάδων μέτρων για την εξαγωγή πετρελαίου».

Το πετρέλαιο είναι τα άπληστα κέρδη· το σπάνιο και ιερό αγαθό, το νερό, που είναι για τους ανθρώπους, απαγορεύεται. Παρ’ όλα αυτά καταπολέμησε τον αναλφαβητισμό, ανέστησε τα δάση και υπήρχε επάρκεια τροφίμων. Και γι’ αυτό έγινε επικίνδυνος.
Το 1987, αυτοί τους οποίους αποκαλούμε «διεθνή κοινότητα», στην ουσία η απόλυτη μαφία, αποφάσισαν να απαλλαγούν από αυτόν το νέο Λουμούμπα και επέβαλε τον Μπλεζ Καμπαορέ, που εγκαθίδρυσε τη δικιά του προσωπική δικτατορία στην υπηρεσία της Δύσης.

Να γιατί έχουμε τόσο πολλούς μετανάστες από αυτήν τη χώρα. Φυσικά και δεν κάνω σύγκριση μεταξύ Καραμανλή και Σανκάρα. Ούτε υπάρχουν οι σχετικές αναλογίες. Αυτό που σκέφτομαι είναι πως αν βρεθεί ένας πολιτικός ηγέτης να ενδιαφερθεί για το λαό του και ζητήσει τα αυτονόητα, γίνεται αυτομάτως επικίνδυνος και μπαίνει στο στόχαστρο.
Τελικά αυτό που λέμε «επανάσταση» δεν είναι οι φωτογραφίες από τα παλιά άλμπουμ, που όλοι έχουμε στο μυαλό μας. Είναι ένα απλό αίτημα δικαιοσύνης για όλους (η φτώχεια, η ανεργία, η έλλειψη στέγης κ.λπ. είναι η απόλυτη αδικία). Και αυτές οι ιδέες μπορούν να προέλθουν από ποικίλους χώρους, εκτός από την εξουσιαστική Αριστερά.

                                                                                             Ε.Μ.ΠΡΟ.Σ. για Ανάπτυξη

                                                αναρτήθηκε από τον/την sarafop στις 7 Σεπτεμβρίου 2011

ΥΓ του blog: Ο Περικλής Κοροβέσης είναι Έλληνας συγγραφέας (του διεθνώς γνωστού ‘Ανθρωποφύλακες’) και πολιτικός της αριστεράς.Γεννήθηκε στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας. Σπούδασε Θέατρο και Σημειολογία και από μικρός μετείχε στο μαχητικό δημοκρατικό κίνημα της αριστεράς. Κατά την διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Το 2007 εκλέχθηκε Βουλευτής Α΄ Αθηνών με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αλλά απέτυχε να εκλεγεί στις εκλογές του2009 αν και πετυχημένος βουλευτής. Γιατί; Μα γιατί υποστήριξε με στοιχεία ότι «επί της κυβέρνησης Τζαννετάκη πήρε χρήματα και η αριστερά και δεν αντέδρασε» σηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων (http://prezatv.blogspot.com/2009/08/siemens_19.html) στα κόμματα της Αριστεράς. Είναι τιμή για την Ελλάδα που διαθέτει τέτοιους ανθρώπους.

http://mpelalis.blogspot.com/2011/09/blog-post_4705.html

Posted in Ελλάδα | 1 Comment »

Πολυκατοικίες αλληλεγγύης, από τη Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 1 Σεπτεμβρίου 2011

Αλληλεγγύη, ανθρωπιά, συμμετοχή, συνεννόηση, ατομική ευθύνη, λέξεις που λείπουν από την καθημερινότητα των περισσοτέρων, έννοιες που μπορούν, όχι απλώς να μας βοηθήσουν στις δύσκολες στιγμές που περνάμε, αλλά και να αλλάξουν το νόημα και την ποιότητα της ζωής μας. Ευκαιρία είναι λοιπόν να ξεκινήσουμε την αλλαγή με απλά βήματα, στους χώρους όπου ζούμε και κινούμαστε, ξεκινώντας από τις πολυκατοικίες. Η αποξένωση, οι παρεξηγήσεις, ακόμα κι οι προστριβές είναι πολύ συνηθισμένες σε αυτούς τους χώρους, ενώ τελικά είναι πολλά περισσότερα αυτά που μας ενώνουν, από αυτά μας χωρίζουν. Φτάνει να το θελήσουμε και να ξεφύγουμε από την εγωιστική νοοτροπία του «ο καθένας για την πάρτη του».

Καιρός είναι λοιπόν, να πάρουμε από κοινού τη ζωή μας στα χέρια μας. Να ξανανιώσουμε τη βοήθεια και την οικειότητα του συνανθρώπου. Να ξεφύγουμε από τον ψυχρό ομιλητή που λέγεται τηλεόραση και να ξαναβρεθούμε με το συνομιλητή της διπλανής πόρτας.Να εξοικονομήσουμε χρήμα, χρόνο και ενέργεια.
Η λαϊκή συνέλευση του Συντάγματος και των άλλων πλατειών έφερε κοντά άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους, με πολύ διαφορετικές αφετηρίες. Για τις πολυκατοικίες θα είναι ευκολότερα τα πράγματα.
Να μερικές προτάσεις  που έχουν εφαρμοστεί σε άλλες περιπτώσεις και υιοθετήθηκαν από τη Λαϊκή Συνέλευση  Συντάγματος.

1.Δημιουργούμε σε κάποιο χώρο της πολυκατοικίας κιόσκι, ή χρησιμοποιούμε άλλο στεγασμένο χώρο για συναντήσεις – εκδηλώσεις – συνελεύσεις.
2. Αναρτούμε πίνακα με τρεις στήλες : α)’Ονομα β)Προσφέρω, γ)Έχω ανάγκη. Η προσφορά υπηρεσιών ή και πραγμάτων μπορεί να γίνεται και χωρίς αντάλλαγμα. Ενθαρρύνουμε κατά προτεραιότητα την προσφορά νομικών υπηρεσιών και υπηρεσιών υγείας.
3. Ενημερώνουμε για την ύπαρξη φαγητού που περισσεύει τους συνένοικους ή άστεγους. Μπορούμε επίσης να έχουμε κοινόχρηστο ψυγείο, για τη διάθεση του.
4. Δημιουργία κεντρικής κοινόχρηστης σύνδεσης Internet . Διαφορετικά  ξεκλειδώνουμε ή μοιραζόμαστε μεταξύ μας τα υπάρχοντα  wi-fi. Εξερευνούμε την δυνατότητα ένταξης στο Μητροπολιτικό Δίκτυο.
5. Συντονισμός  στη χρησιμοποίηση Ι.Χ. για το μοίρασμα των εξόδων στην περίπτωση που οι συνένοικοι έχουν σχετικά κοινή διαδρομή/προορισμό. Εξερευνούμε την δυνατότητα χρήσης κοινού Ι.Χ. αυτοκινήτου με συνολικό μοίρασμα των εξόδων του.
6. Όσοι διαθέτουν αρκετό ελεύθερο χρόνο (π.χ. άνεργοι, συνταξιούχοι κλπ.) ορίζονται –εφ’όσον το επιθυμούν- για ένα χρονικό διάστημα σαν εφημερεύοντα άτομα, στα οποία απευθύνεται όποιος έχει ανάγκη ή αναλαμβάνουν  άλλα καθήκοντα όπως τη φύλαξη παιδιών, υπερηλίκων ή ΑΜΕΑ. 
7. Οργανώνουμε ημέρες ανταλλακτικού παζαριού, συλλογικής κουζίνας, πολιτιστικές βραδιές, ειδικά μαθήματα όπως α’ βοηθειών, υγιεινής διατροφής, χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών/internet , χορού κλπ.
8. Διαλογή απορριμμάτων στην πηγή ( 4 σακούλες στο κάθε διαμέρισμα και 4 κάδοι στην πολυκατοικία):α) Χαρτιά, εφημερίδες ,περιοδικά, χαρτοκιβώτιαβ) Συσκευασίες από γυαλί, πλαστικό αλουμίνιο, μέταλλογ) Βιολογικά απόβλητα (από κήπους, κουζίνες και τρόφιμα), για δημιουργία λιπάσματος (κομπόστ) για τις καλλιέργειες.δ) Υπολείμματα και αδρανή υλικά.Επίσης μπορούμε να συγκεντρώνουμε σε δοχείο το τηγανόλαδο με σκοπό την παραγωγή βιοκαυσίμου.Την μεταφορά των ανακυκλώσιμων υλικών, όπου δεν προβλέπεται, την αναλαμβάνουν κυκλικά οι κάτοικοι της πολυκατοικίας. Παλιά σίδερα, σκεύη, ηλεκτρικές συσκευές, έπιπλα κλπ., αν δεν τα έχει κάποιος ανάγκη να πωλούνται για το αποθεματικό ταμείο. Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε να εκμεταλλευόμαστε τα απορρίμματα προς όφελος της πολυκατοικίας.
9. Εξερευνούμε την δυνατότητα βελτιώσεων  των κατοικιών μας αξιοποιώντας τις εξελίξεις του βιοκλιματικού σχεδιασμού και των τεχνολογιών εξοικονόμησης ενέργειας.
10. Φροντίζουμε τα ελεύθερα ζώα της περιοχής μας τοποθετώντας ποτίστρες και ταϊστρες   σε κατάλληλους χώρους. Ενθαρρύνουμε την υιοθεσία αδέσποτων ζώων.
11.Γενική συνέλευση των συνενοίκων (ενοικιαστών και ιδιοκτητών)  τουλάχιστον κάθε μήνα με θέματα της πολυκατοικίας και ενημέρωση από τις  συνελεύσεις γειτονιάς, δήμου κλπ..
12. Όλες οι αποφάσεις της γενικής συνέλευσης παίρνονται με ψηφοφορία, όπου το κάθε διαμέρισμα έχει μία ψήφο. Προτείνεται η αλλαγή των κανονισμών των πολυκατοικιών, όπου η ψήφος πηγαίνει ανάλογα με τα χιλιοστά της ιδιοκτησίας, εκτός από τις περιπτώσεις που αφορούν επισκευές που βαρύνουν αποκλειστικά τους ιδιοκτήτες..
13. Συλλογική καλλιέργεια σε κοινόχρηστους χώρους (ταράτσα, ακάλυπτος, αυλή) ή εξεύρεση τρόπων προμήθειας της πολυκατοικίας με υγιεινές τροφές στην κατεύθυνση της αυτάρκειάς της σε συνεργασία με βιοκαλλιεργητές.
14. Δείχνουμε την αλληλεγγύη μας σε καθέναν που αδυνατεί να πληρώσει κοινόχρηστα ή λογαριασμούς. Βρίσκουμε τρόπους να παρέμβουμε ή και να παρεμποδίσουμε εξώσεις ή κατασχέσεις από το κράτος και τις Τράπεζες.
Πες τις δικές σου ιδέες στη συνέλευση της πολυκατοικίας, στη λαϊκή συνέλευση της περιοχής σου. Εάν για κάποιες δραστηριότητες που προτείνονται ή προτείνεις εσύ, νομίζεις ότι η πολυκατοικία σου έχει περιορισμούς ή άλλες δυσκολίες, τότε μπορείς να τις εφαρμόσεις έστω και με λίγους συνενοίκους ή να τις επιδιώξεις σε επίπεδο γειτονιάς.

Άμεση Δημοκρατία Παντού,  Ισότητα,  Αλληλεγγύη,  Αξιοπρέπεια

ΛΑΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ  24/08/2011

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο Β. Μαρκεζίνης ενώνει τα κομμάτια του παζλ των πολλαπλών κρίσεων υπό το πρίσμα των διεθνών εξελίξεων.

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 1 Σεπτεμβρίου 2011

Αποκλειστική συνέντευξη-ορόσημο στο Αντίβαρο!

Είναι ιδιαίτερα μεγάλη η τιμή για το Αντίβαρο η αποκλειστική συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Ακαδημαϊκός καθηγητής κ. Βασίλειος Μαρκεζίνης σχετικά με την πολιτική, οικονομική, εξωτερική και ηθική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα υπό το φως των γεωπολιτικών εξελίξεων.

 

Καλούμε τους αναγνώστες μας να διαβάσουν το εκτενές κείμενο και να μην αποθαρρυνθούν από το μέγεθός του (περίπου 10000 λέξεων!). Αντί περίληψης, παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα της πλούσιας σε μηνύματα προς πολλαπλούς αποδέκτες συνέντευξης.

 

Πηγή: http://www.antibaro.gr/node/3313

 

 

Πολιτικά

    • ο μόνος λόγος που παραμένουν για λίγο ακόμη στην εξουσία, είναι γιατί οι ίδιοι οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος δεν τολμούν να ψηφίσουν … κατά συνείδηση

  • μόνο κατά το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση μας έσωσε το Μάρτιο, τον Ιούλιο και, τώρα, πάμε θριαμβευτικά και για τον Σεπτέμβριο!

  • σύμπραξη μερίδος του τύπου στην διαπραττόμενη κακοδιαχείριση που πραγματοποιείται σε βάρος του Ελληνικού λαού!

 

Οικονομικά

    • είναι ζήτημα χρόνου προτού οι αγορές εντείνουν τα κτυπήματά των στην Ιταλία και στην Γαλλία

  • Ούτε κατά διάνοια λοιπόν πλησιάζομε το σημείο να έχομε πρωτογενές πλεόνασμα

  • ούτε η κυβέρνηση ποτέ απεδέχθη δημόσια ούτε ποτέ κανείς το έγραψε στον τύπο ή το είπε στον Ελληνικό λαό σταράτα, ότι αυτό που μετράει είναι η γνώμη της αγοράς και όχι οι γνώμες του συμπαθούς κ. Τρισέ ή του κ. Όλι Ρεν

  • το «ευρωομόλογο» δεν μπορεί να έλθει χωρίς Ευρωπαϊκή ενοποίηση που οι μεγάλοι δεν θέλουν. Τι έρχεται; περαιτέρω σοβαρό κούρεμα…  παύση πληρωμών…

 

Εξωτερική πολιτική

    • πεποίθηση του (ή της) Υπουργού, ότι η διατήρηση καλών σχέσεων με μιά φούχτα ξένων πρέσβεων στην Αθήνα μπορεί να είναι «χρήσιμη» … στον ίδιο ή την ίδια!

  • ο τρόπος διαμοφώσεως του εξωτερικού δόγματος της Χώρας δεν ήταν μόνο αυστηρά κομματοποιημένος αλλά απεδείχθει και βλαβερός για την Χώρα.

  • πόσο λάθος είχαν οι Αμερικανο-Τουρκόφιλοι «επιστήμονες» που περιτριγυρίζουν το Υπουργείο των Εξωτερικών και προσπαθούν μαζί του να μας πείσουν, ότι οι Τούρκοι ήσαν πάντα «ανεκτικά» αφεντικά

  • η ώρα πλησιάζε πoυ οι Τούρκοι,, αφού μας αναγκάσουν σε υπερβολικες παραχωρήσεις στο Αιγαίο, θα στρέψουν την προσοχή τους στην Ελληνική Θράκη και μια μέρα θα την καταστήσουν ανεξάρτητο μουσουλμανικό κρατίδιο στα πρώτυπα του Κοσυφοπεδίου ή του ΦΥΡΟΜ.

 

Διεθνή (διπλωματία/γεωστρατηγική)

    • σ’ αυτές τις χώρες (της Βόρειας Αφρικής), αλλά και στη Συρία, η διαμάχη δεν αφορά στην επικράτηση δημοκρατικώτερων τάσεων και ομάδων αλλά αντιπροσωπεύει μια μάχη «μέσω αντιπροσώπων» (proxy war) μεταξύ της Αμερικής και του Δυτικού κόσμου αφενός, και του Ιράν αφετέρου

  • Αυτές οι εξελίξεις  επηρέασαν τις θέσεις και τις δυνατότητες δύο χωρών, που σχετίζονται με το μέλλον μας. Η πρώτη είναι η Αμερική, η δεύτερη είναι η Τουρκία. [ακολουθεί ανάλυση]

  • Οι Τούρκοι ετοιμάζονται να μας καταφέρουν κάποιο βαρύ χτύπημα, αν και όταν αρχίσουν οι Κυπριακές γεωτρήσεις στο Κυπριακο-Ισραηλινό ΑΟΖ. Οι διαρρέουσες κατά καιρούς Αμερικανικές δηλώσεις, ότι οι ΗΠΑ δεν θα ανεχθούν Τουρκικές επεμβάσεις στις «νόμιμες» Κυπριακές ενέργειες είναι, κατά την γνώμη μου, αμφίβολης αξίας

  • Μην ξεχνάτε ότι αυτός που κερδίζει μια σύγκρουση – στρατιωτική ή μη – δεν είναι αυτός που έχει τα καλλίτερα και περισσότερα όπλα, αλλά αυτός που είναι πιο αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει ό,τι έχει

  • είναι φυσικό, αργά η γρήγορα, μια μεγάλη δύναμη όπως το Ισραήλ να «τα βρει» στο τέλος με μια εξ ίσου μεγάλη (σχεδόν) γειτονεύουσα δύναμη, δηλαδή την Τουρκία.Ενασ ακόμη λόγος να δράσωμε σύντομα.

  • το πολυγαμικό παιχνίδι το παίζουν όλες οι κυβερνήσεις εκτός των … εξηρτημένων».

 

Ηθικά

    • Η ηθική κρίση μαστίζει την Χώρα, κατά την γνώμη μου, όσο ποτέ στην ιστορία της

  • Για μερικούς, οι ημέρες πολιτικής, αν όχι και ποινικής, ευθύνης πλησίαζουν …Γιατί καιρός είναι να τρομάξομε μερικούς «σήμερα», ερευνήσομε μεθοδικά «αύριο» τι έπραξαν, και αν αυτές οι έρευνες δικαιολογούν περαιτέρω δικαστικές ενέργειες, ας προχωρήσομε αναλόγως ώστε να εδραιώσουμε μια απόλυτα  έννομη και εθνική συμπεριφορά για το «μεθαύριο».Οι προπηλακισμοί που γίνονται όλο και περισσότερο συχνά δεν είναι, κατά την γνώμη μου, πράγματα ούτε Ελληνικά ούτε σύμφωνα με το δημοκρατικό αίσθημα. Είναι, όμως, αντιδράσεις που κάποιος πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσει να τις καταλάβει και όχι απλώς, χωρίς σκέψη, να τις επιρρίψει στον κ. Τσίπρα

  • Η πίστη, ότι η Χώρα μας έχει πολλούς νέους και νέες και μάλιστα επιτυχημένους με γεμίζει ελπίδα

 

 

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΣΤΟ ΑΝΤΙΒΑΡΟ

 

Συνέντευξη με τον Ακαδημαϊκό Καθηγητή κ. Βασίλειο Μαρκεζίνη σχετικά με την οικονομική, πολιτική, και εξωτερική κρίση που αντιμετωπίζει η Χώρα μας.

 

                                                     ————

 

Αν, αντί συνενεντεύξεως, σας είχαμε ζητήσει άρθρο, τι τίτλο θα διαλέγατε για να εκφράσετε την κεντρική ιδέα που περιέχουν τα όσα θα μας πείτε;

 

            Ασφαλώς την φράση από την Κόλαση του Δάντη  «Εγώ ειμί η άγουσα εις την αλγούσαν πόλιν» που καταλήγει με την πασίγνωστη και ανατριχιαστική φράση: «Άφετε πάσαν ελπίδα όλοι εσείς οι εισερχόμενοι» [στην Κόλαση].

 

Δηλαδή, σκοπίμως χρωματίζετε από την αρχή με μελανά χρώματα το περιεχόμενο της συνεντεύξεως και, φαντάζομαι, το μέλλον της Χώρας μας όπως το βλέπετε. Δύο ερωτήματα λοιπόν: Πρώτον, εδώ, το «εγώ» στη φράση του Δάντη πού αναφέρεται; Δεύτερον, γιατί τέτοια μελαγχολία;

 

Το «εγώ» αναφέρεται πρωτίστως στην κυβέρνηση αλλά και στην υποτακτική μερίδα των ΜΜΕ που με απίστευτη συνέπεια αλλά και – κατά την άποψη μερικών – ασύλληπτη ιδιοτέλεια μετέτρεψαν το μισο-κατεστραμμένο κράτος, που κληρονόμησαν, σε πλήρες ερείπιο, γεμάτο από ψυχολογικά ημιθανείς πολίτες χάρη στην από κοινού παραπληροφόρηση που μαζί – κυβέρνηση και ΜΜΕ – εγκληματικά ενορχήστρωσαν για να καλύψουν την κυβερνητική ασυνεννοησία, την έλλειψη σχεδίου, και την μικροπολιτική νοοτροπία με την οποίαν μας κυβέρνησαν τα τελευταία δυο χρόνια.

 

Η «καταστροφή» στην οποία αναφέρεσθε έχει κυρίως να κάνει με την οικονομία ή και με άλλες πτυχές του δημοσίου βίου;

 

Στο πρόσφατο βιβλίο μου «Η Ελλάς των Κρίσεων» ετόνισα, ότι η Χώρα μας, εν αντιθέσει με τις άλλες που δοκιμάζονται –π.χ. την Ιρλανδία και την Πορτογαλλία – πάσχει από πολλές κρίσεις – ηθική, οικονομική, εξωτερικής πολιτικής, μεταναστευτική, και μεγεθυνόμενη κρίση μειονοτήτων – που όλες είναι εν πολλοίς απόρροια της πολιτικής που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις Σημίτη, Καραμανλή και τώρα Παπανδρέου. Μπορούμε, βεβαίως, να πάμε και πιο πίσω στην απόδοση ευθυνών, αλλά όσο απομακρυνόμεθα από το «σήμερα» τόσο η αιτιώδης συνάφεια με το «προχθές» αποδυναμώνεται μια και τίθεται το ερωτήμα «αν έσφαλαν οι πρωθυπουργοί του ”προχθές” γιατί οι πρωθυπουργοί το ”χθες”»  ή του ”σήμερα” δεν απέφυγαν τα ίδια λάθη ή δεν διόρθωσαν εγκαίρως τα περασμένα»;

 

Φαντάζομαι ότι κατατάξατε τις κρίσεις κατά προτεραιότητα, αλλά εγώ θα ήθελα να μας μιλήσετε πρώτα για την οικονομία. Μετά για τα εξωτερικά και να τελειώσουμε με την «ηθική» κρίση. Ίσως, σε κάποια άλλη συνέντευξη, να μας μιλήσετε για τα μειονοτικά αλλά καί το μεταναστευτικό, που, γνωρίζω από το βιβλίο σας, θεωρείτε ότι μπορεί να μεταβληθεί στο υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της Ευρώπης του μέλλοντος.

 

Ευχαρίστως.

Η οικονομική κρίση είναι προφανής. Είναι αυτή που πλήττει όλο και πιο βαρειά αλλά και άδικα τον κόσμο, ιδίως μικρούς, μεσαίους, και συνταξιούχους. Οι κυβερνώντες και ο πειθήνιος τύπος φέρουν μεγάλη ευθύνη, που συνεχίζουν να παραπλανούν το λαό και να μην του λένε ότι η κατάσταση θα γίνει ακόμη χειρότερη. Θυμηθείτε π.χ. πώς μας έλεγαν πέρυσι πως «τέλος τα μέτρα», ή «φτάσαμε πάτο», ή «θα βγούμε στις αγορές το 2011». Αυτά είναι ψεύδη,  τόσο ψεύδη όσο ψευδής ήταν και η διαβεβαίωση του κ. Καραμανλή το 2008, ότι η Ελληνική οικονομία ήταν «θωρακισμένη» έναντι της έξωθεν προερχομένης χρηματοπιστωτικής κρίσεως.

 

Αν μου επιτρέψετε να σας διακόψω; Μήπως «ψεύδη» είναι βαρειά λέξη και, αντ’ αυτής, θα έπρεπε να μιλάμε για λάθη;

 

Προσωπικά, δεν πείθομαι με την σκέψη σας, μιας και νομίζω ότι ήταν και τα δύο. Το λέγω αυτό, μια και έχομε ενδείξεις ότι οι κ.κ. Αλογοσκούφης και Δούκας προειδοποιούσαν τον τότε Πρωθυπουργό, αλλά αυτός δίσταζε να λάβει μέτρα, μήπως τον βλάψουν εκλογικά.  Αλλά ας δεχθώ προς στιγμήν την άποψη σας, χάριν του διαλόγου.

Αν αυτές οι δηλώσεις δεν ήταν συνειδητά ψεύδη, τότε, δεδομένης της σημασίας του θέματος και των συνεπειών τέτοιων ανακριβών δηλώσεων, καταλήγομε στο συμπέρασμα, ότι οι ηγέτες μας δεν λέγανε σκόπιμα ψέμματα, αλλά ήταν απλώς ανίκανοι ή, αν θέλετε, πολύ ανίκανοι, μια και μερικοί από μας από τότε τους προειδοποιούσαμε, ότι δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Για την περίπτωση του κ. Παπανδρέου, βλέπετε π.χ., την συνέντευξη που έδωσα στην Ναυτεμπορική τον περασμένο Οκτώβριο. Σε εποχή που η κυβέρνηση μας έλεγε, ότι: (α) «δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα» και (β)  «θα βγούμε στις αγορές το 2011». Προσωπικά, όμως, είμαι έτοιμος να δεχθώ την εκδοχή της «ανικανότητος» μια και αυτή δεν καθιστά καλύτερη αλλά χειρότερη την θέση των κυβερνώντων. Ας διαλέξουν λοιπόν οι αναγνώστες μεταξύ του «ψεύτες» και «ανίκανοι»! Καίτοι το ένα δεν αποκλείει το άλλο…

 

Καλά, ας αφήσομε κατά μερός ό,τι έγινε στο παρελθόν. Τώρα, χάρις στους χειρισμούς τους Πρωθυπουργού δεν «πήραμε ανάσα» ή, όπως είπε πιο πρόσφατα ο νέος αντιπρόεδρος, «βάλαμε επιτέλους πάτο στη οικονομική κρίση»;

 

Μανία που έχουν οι κυβερνώντες μ’ αυτή την έκφραση! Δεν καταλαβαίνουν ακόμη, ότι ο κόσμος – ακόμη και όσοι οπαδοί τους έχουν μείνει – δεν τους πιστεύει πια και ότι ο μόνος λόγος που παραμένουν για λίγο ακόμη στην εξουσία, είναι γιατί οι ίδιοι οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος δεν τολμούν να ψηφίσουν … κατά συνείδηση; Να  απαντήσω όμως στο ερώτημα σας.

            Δεν πήραμε ανάσα, αντιθέτως θα χάσομε ακόμη πιο πολύ την αναπνοή μας, καθώς στις επόμενες εβδομάδες καθώς οι διακοπές τέλειωσαν και οι αγορές θα επιστρέψουν στο γνωστό τους παιχνίδι.

Πάρτε το απόφαση: Η οικονομική κρίση είναι χειρότερη παρά ποτέ και τούτο όχι μόνον γιατί και όλη η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίση, στερούμενη, επίσης, χαρισματικής ηγεσίας, που την οδηγεί στο χείλος της αβύσσου μέχρις ότου αποφασίσει – αν μπορέσει ποτέ να αποφασίσει – την βαθύτερη ενοποίηση της. Τα τονίζω όλ’  αυτά, γιατί για μένα είναι ζήτημα χρόνου προτού οι αγορές εντείνουν τα κτυπήματά των στην Ιταλία και στην Γαλλία. Αν βγω δικαιωμένος, νομίζετε, ότι οι Ευρωπαίοι θα έχουν το καιρό ή και την διάθεση να ασχολούνται μ’ εμάς;

Κοιτάξτε, λοιπόν, τους αριθμούς και κρίνατε όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και το κατά πόσο το περιβόητο Μνημόνιο Ι βελτίωσε ή χειροτέρεψε την κατάσταση μας. Μετά ρωτήστε, αν το Μνημόνιο ΙΙ, που επαναλαμβάνει την ίδια, αποτυχημένη, συνταγή θα έχει καλύτερη τύχη; Για τ’όνομα του Θεού: Πόσα Μνημόνια πρέπει να μας φορτώσουν στην πλάτη, προτού καταλάβουμε, ότι η φιλοσοφία τους δεν συνταιριάζει με την ανάγκη να έχομε ανάπτυξη; Το μόνο που μπορείτε, ίσως, να πείτε υπέρ αυτών είναι, ότι καθιστούν σαφή – μαζί με την ανάπτυξη – την άμεση ανάγκη ορθολογικά στοχευμένης περιστολής των δημοσίων δαπανών.

            Ανεργία. Από περίπου 9% προ δύο ετών σχεδόν 17% τώρα, σίγουρα με περαιτέρω ανοδικές τάσεις, και με «νεαρή ανεργία» – 17-40 ετών – στα 40%. Προσοχή εδώ: η νεανική ανεργία ήταν μία από τις δύο κοινές αιτίες όλων των εξεγέρσεων στην Βόρειο Αφρική και Μέση Ανατολή (η άλλη ήταν τα απολυταρχικά καθεστώτα, που δεν ισχύει σ’ εμας).

            Έσοδα. Όπως προέβλεψε ο κ. Σαμαράς (και λίγοι άλλοι) το Μνημόνιο μεγάλωσε την ύφεση και αυτή, με τη σειρά της, μείωσε τα έσοδα.  Σ’ αυτό προσθέτομε, ότι δύο χρόνια «χρηστής» κυβερνήσεως ακόμη δεν κατάφεραν(;), έπεισαν(;), προσπάθησαν να πείσουν(;) τους εφοριακούς να είναι πιο αποτελεσματικοί στη δουλειά τους. (Θα επανέλθω επ’ αυτού παρακάτω, γιατί αποτελεί πραγματικά σκάνδαλο.) Μήπως θα έπρεπε να αρχίσομε με την μετακίνηση των μη αποδοτικών υπαλλήλων ή και την αντικατάσταση των με πιο αποδοτικούς; (Αφήνω για άλλη συζήτηση τα συνταγματικά κωλύματα και πως αυτά μπορούν, ακόμη και με το παρόν Σύνταγμα, να παρακαμφθούν σε κατάλληλες περιπτώσεις, μιά και δεν μπορώ να πιστέψω, ότι τέτοια απραξία, αν αληθεύει, προστατεύεται από το Σύνταγμα.)

            Έξοδα. Παρά τα άδικα/ δρακόντεια μέτρα και την περίφημη αρχή, ότι οι προσλήψεις θα είναι 1 για κάθε 5 αποχωρήσεις, παρά τις υποσχέσεις εξυγίανσης στον χώρο της Υγείας, τα έξοδα για το πρώτο εξάμηνο αυτού του έτους έφτασαν σχεδόν 40 δισ. ευρώ, (έναντι εσόδων 22.5 δισ. ευρώ). Αν αφαιρέσει κανείς τους τόκους, αξίας, 9,3 δις. ευρώ, το πρωτογενές ταμειακό έλλειμα ήταν της τάξεως των 9.3 δις. ευρώ.  Στην πραγματικότητα τα έξοδα πρέπει να αυξηθούν άλλα 6. 6 δισ. Ευρώ, αν λάβομε υπ΄όψη ό,τι το δημόσιο χρωστά στους προμηθευτές του. Και αν ακόμη, ως δια μαγείας, εξαφανίζετο το τεράστιο και αυξανόμενο δημόσιο χρέος μας πάλι θα ευρισκόμεθα προ σοβαρά ελλειματικού προϋπολογισμού. Ούτε κατά διάνοια λοιπόν πλησιάζομε το σημείο να έχομε πρωτογενές πλεόνασμα.

Και για να συνδέσομε αυτούς τους αριθμούς με μία προηγούμενη παρατήρηση. Οι αριθμοί που έδωσα προέρχονται απο το Υπουργείο Οικονομικών και δίνουν μια εικόνα του μεγέθους της κυβερνητικής ανικανότητας.  Πόσοι, όμως, από τους μόνιμους δημοσιογράφους των ημερήσιων εφημερίδων και λοιπών ΜΜΕ τους σχολίασαν; Πόσοι διερεύνησαν αν η αύξηση εξόδων οφείλεται στο γεγονός ότι συνεχίζονται – υπό άλλες μορφές – οι προσλήψεις; Πόσοι διερωτήθηκαν αν αυτές οι προσλήψεις έχουν καθαρά κομματικούς σκοπούς; Ιδού, λοιπόν, άλλο ένα μικρό αλλά συγκεκριμένο παράδειγμα της συμπράξεως μερίδος του τύπου στην διαπραττόμενη κακοδιαχείριση που πραγματοποιείται σε βάρος του Ελληνικού λαού!

            Δημόσιο χρεός. Εδώ έχομε αύξηση, αν και αυτό που χρειαζόμεθα εσπευσμένα είναι μείωση, ώστε να μη φεύγει ετησίως ένα τόσο μεγάλο μέρος των ισχνών εσόδων μας σε πληρωμές τόκων.  Όσο για το δημόσιο χρέος, οι αριθμοί μιλάνε μόνοι τους: 126% του ΑΕΠ το 2009, 158% το 2010, και μετά την «ανάσα» – νέο δανεισμό του Ιουλίου – αν πραγματοποιηθεί – ξένοι αναλυτές το τοποθετούν μεταξυ 168% και 177% του ΑΕΠ. Τέτοιο χρέος ΔΕΝ ξεπληρώνεται με τίποτα. Ούτε αναδιαρθρώσεις – που ο Πρωθυπουργός πρό επτά περίπου μηνών μας έλεγε «ποτέ δεν θα γίνουν», αλλά γίνονται καθημερινά όμως με άλλα ονόματα. Φθάνουν πια! Ούτε δηλώσεις ξένων επισήμων μετράνε, ούτε οι διαβεβαιώσεις των δικών μας τραπεζιτών αξίζουν μια δεκάρα. Και τούτο γιατί ούτε η κυβέρνηση ποτέ απεδέχθη δημόσια (έστω και αν μέσα της το νοιώθει), ούτε ποτέ κανείς το έγραψε στον τύπο ή το είπε στον Ελληνικό λαό σταράτα, ότι αυτό που μετράει είναι η γνώμη της αγοράς και όχι οι γνώμες του συμπαθούς κ. Τρισέ ή του κ. Όλι Ρεν.

Έτσι, μόλις σήμερα – 28 Αυγούστου 2011 – βρίσκομε στο Βήμα δύο άρθρα που μισό-αναφέρονται στην δύναμη των αγορών. Η ανάλυση όμως, από την πλευρά που εγώ εξέταζω το πρόβλημα, είναι ελλειπής. Και ένα από τα κείμενα, βάζοντας ως επικεφαλίδα την «γελαστή» φωτογραφία των κ.κ. Παπανδρέου, Ρομπάει και Μπαρόζο, υποσυνείδητα συνεχίζει να δίνει την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, που έχομε αυτή την στιγμή, είναι σε θέση να νικήσουν τις αγορές.

Γιατί αυτή η εμμονή σε κάτι που καθημερινά αποδεικνύεται λανθασμένο; Γιατί αυτή η υποτίμηση της δύναμης των αγορών; Γιατί τα πικρόχολα σχόλια, δεδομένου ότι κάνομε πολιτικο-οικονομική ανάλυση το πώς δουλεύουν οι οικονομίες στην εποχή μας και δεν μιλάμε για πρόσωπα, που πιθανώς η άπληστη λαιμαργία τα καθιστά προσωπικά αντιπαθή; Γιατί ο πολύς ο κόσμος δεν έχει καταλάβει – ή αρνείται ψυχολογικά να δεχθεί – ότι αυτοί που μετράνε στην οικονομία είναι τα καλοπληρωμένα σαΐνια της αγοράς και όχι οι ακαδημαϊκά εκπαιδευμένοι υπάλληλοι και σύμβουλοι των κυβερνήσεων ή, ακόμη λιγώτερο, τα εφήμερα πολιτικά αφεντικά τους, που αναλαμβάνουν «υπερ-τεχνικά» υπουργεία χωρίς να έχουν τις απαιτούμενες εξειδικευμένες γνώσεις!

            Βγαίνομε στις αγορές. Μιαά και τώρα τα σπρεντς ξεπερνάνε τις 1.500 μονάδες, και οι ξένοι φίλοι αναγνωρίζουν, ότι κάτι τέτοιο – αναζήτηση δανείων από τις αγορές – ανήκει πλέον στην σφαίρα των ονείρων προ του 2012 το ενωρίτερο, ας μην το συζητάμε καν.

            Τι άλλο να πω στο ερώτημα σας; Να μιλήσω για αναδιάρθρωση του χρέους; Για περαιτέρω σοβαρό κούρεμα που είναι αναπόφευκτο, (παρ’ όλο που προ ολίγων μόλις μηνών ο Πρωθυπουργός, μας έλεγε ότι δεν τίθεται καν θέμα «αναδιαρθρώσεως του χρέους» (ως αν η επιμίκυνση να μην είναι μορφή αναδιαρθρώσεως); Για το «ευρωομόλογο» που όλοι εμφανίζονται να το θέλουν. αλλά που δεν μπορεί να έλθει χωρίς Ευρωπαϊκή ενοποίηση, την οποία οι μεγάλοι δεν θέλουν; Για παύση πληρωμών, που για πολλούς σοβαρούς οικονομολόγους είναι θέμα μόνον χρόνου; 

Ας αφήσω καλλίτερα τους αναγνώστες σας να βγάλουν μόνοι τα συμπεράσματά τους, να καταλάβουν τα χάλια της αγοράς, να εκτιμήσουν την σημασία των πρόσφατων πτωτικών τάσεων του χρηματοστηρίου μας, ιδίως για τις τράπεζες μας, και να αποφάσισουν τελικά μόνοι τους αν το «μούδιασμα» που τους προκαλεί η συστηματική κυβερνητική προπαγάνδα θα είναι ανεκτό ακόμη για πολύ ή στο τέλος θα μας βγάλει όλους στους δρόμους η μονόχνωτη τρόϊκα με την αποτυχημένη συνταγή της που έβαλε εξ αρχής την «ανάπτυξη» σε δεύτερη μοίρα, μετά τις «οικονομίες» και «περικοπές».

Στους αναγνώστες σας αφήνω επίσης να αποφασίσουν, αν οι Έλληνες πλούσιοι που απο καιρό βγάζουν τα πλούτη τους στο εξωτερικό, αλλά και οι απλά εύποροι που προσπαθούν να διασώσουν τις οικονομίες τους «έξω», θα ξαναφέρουν «μέσα» τα λεφτά τους μόνο και μόνο γιατί τους το ζήτησε ο, αναμφισβήτητα ευφυής, αλλά ξεγελασθείς Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως να καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα της Καραγιώργη Σερβίας, χωρίς να έχει εξασφαλίσει πρώτα απ’ τον Πρωθυπουργό την συγκατάθεσή του να ανακρούσει πρύμνα σ’ όλο το φάσμα της οικνομικής του πολιτικής;  Όντας ευφραδέστατος, προφανώς εξέλαβε το έργο που ανελάμβανε ως απαιτούν πολιτική διαπραγμάτευση. Στην ουσία, όμως, βρέθηκε δεμένος από τις ατυχείς τεχνοκρατικές συμφωνίες, που ο προκάτοχός του είχε αποδεχθεί και «αμαρτίες προκατόχων παιδεύουσι διαδόχους.»

Στα ανωτέρω προσθέσατε την ανάγκη να αναμοφωθεί δομικά η Ελληνική οικονομία. Φράση που περιλαμβάνει δραστική, πλην όμως και μελετημένη, περικοπή των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα– που όχι μόνον δεν γίνεται αλλά καταστρατηγείται με – όπως ήδη υπαινίχθηκα – κομματικές (προφανώς) προσλήψεις, αναμόφωση της φορολογικής υπηρεσίας – περί της οποίας κατωτέρω – και συγχωνεύσεις που έχουν ήδη αναληφθεί ως υποχρεώσεις, αλλά δεν εκτελούνται. Αλλ’ αντιμετωπίζονται με το «κολπάκι» των «μετάταξεων», το οποίο ουδόλως λύνει το πρόβλημα που έθεσα.

 

Και για τα Εξωτερικά έχετε την ίδια απαισιοδοξία;

 

Αναμφισβήτητα «ναι». Και μάλιστα για δύο λόγους που συναντούμε και στην οικονομική διαχείριση. Εξηγούμαι.

Πρώτον, παρατηρούμε αποδοχή των πρωθυπουργικών επιθυμίων, χωρίς καν μια στοιχειώδη επαγγελματική συζήτηση με εδικούς εκφράζοντες ελευθέρως τις απόψεις των. Τονίζω, «πρωθυπουργικών» μια και αν κρίνομε από την προσωπικότητα και το γνωστό έργο του μέχρι πρόσφατα Υπουργού – ο νεός, τουλάχιστον, έχει και προσόντα και διεθνή εμπειρία – γνωρίζομε ότι τύποις μόνο είχε τον τίτλο και ότι στη πράξη ήταν «επιτηρητής» του Υπουργείου. Έτσι, όλες οι πληροφορίες, που φτάνουν στ αυτιά μου, επιβεβαιώνουν ότι οι πρέσβεις – από του Γενικού Γραμματέως και κάτω – οι οποίοι δεν θέλουν να βρεθούν εκτός κυκλώματος, αμέσως υποτάσσονται στον άκρατο κομματισμό, που εδώ και χρόνια έχει χωρίσει το υπουργείο σε «υμετέρους» και «αγνοουμένους» (ή και διωκομένους). 

Δεύτερον, υπάρχουν περιπτώσεις, όπου φαίνεται, ότι αποφεύγεται η γνώμη της νομικής υπηρεσίας, ιδίως αν αναμένεται ότι δεν θα δώσει στους πολιτικοποιημένους υπαλλήλους την νομική συμβουλή που θέλουν να ακούσουν τα πολιτικά αφεντικά τους. Αν η νομική υπηρεσία παραμερισθεί de factο, συμβουλή μπορεί να κληθεί να δώση άλλη («συγγενής») Διεύθυνση. Αλλά αν και αυτή δεν δώσει την επιθυμητή απάντηση, το κείμενο της θα «χαθεί» μέσα στο Υπουργείο, έστω και όταν ακόμη η εν λόγω απάντηση λεπτομερώς εξηγεί τους κινδύνους που κρύβει μια πρωτοβουλία για το εθνικό συμφέρον. Και αυτό το τελευταίο δεν είναι θεωρητικό παράδειγμα, μια και ζήσαμε κάτι τέτοιο προ ενός περίπου χρόνου. 

Και χάριν σχετικής πληρότητος αναφέρω, τέλος, και την εξαιρετική συναινετικότητα του υπουργείου – που μερικοί θα λέγανε φτάνει να ομοιάζει με υποτακτικότητα – στις επιθυμίες ξένων δυνάμεων. Αυτή βεβαίως συνδέεται με μακρά παράδοση που ξεκινάει από την ψυχροπολεμική περίοδο, αλλά, σήμερα, εκπηγάζει κυρίως από την πεποίθηση του (ή της) Υπουργού, ότι η διατήρηση καλών σχέσεων με μιά φούχτα ξένων πρέσβεων στην Αθήνα μπορεί να είναι «χρήσιμη» … στον ίδιο ή την ίδια!

΄Ολ’ αυτά τα παραδείγματα, τα οποία στηρίζονται όχι σε υποθέσεις αλλά σε πληροφορίες ή γνώσεις, που προέρχονται από μια ολόκληρη ζωή στην πολτική, εξηγούν την Ελληνική εξωτερική πολιτική των τελευταίων δέκα ετών, μια πολιτική που μόνο μικρές αναλαμπές σαν το «Βουκουρέστι» μπορεί να επιδείξει. Αλλά που και αυτές δεν τις οφείλομε στο Υπουργείο των Εξωτερικών ή τους διπλωμάτες, μια και για το τι έγινε στο Βουκουρέστι οι διπλωμάτες αιφνιδιάσθηκαν όσο και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, δεδομένου ότι η καίρια κίνηση ήλθε από το πρωθυπουργικό χέρι και κρατήθηκε μυστική μέχρι το τέλος. Μένομε, λοιπόν, με το λυπηρό συμπέρασμα, ότι η εξωτερική πολιτική μιας ολόκληρης δεκαετίας πιθανώς να κερδίζει τον τίτλο της πιο «μαύρης» περιόδου της διπλωματικής μας ιστορίας.

Απαγγέλλω το αυστηρό αυτό κατηγορητήριο, γιατί τα «διπλωματικά» χαρακτηριστικά, που περιέγραψα ανωτέρω δεν είναι μόνο άκρως υποτιμητικά για τους επαγγελματίες διπλωμάτες, αλλά και γιατί είχαν και ως συνέπεια να ενισχύσουν -και όχι να φρενάρουν, ως οφείλαμε να κάνουμε- την συνεχιζόμενη αύξηση του τουρκικού επεκτατισμού αλλά και της τουρκικής θρασύτητος εις βάρος μας.  Με άλλα λόγια, ο τρόπος διαμοφώσεως του εξωτερικού δόγματος της Χώρας δεν ήταν μόνο αυστηρά κομματοποιημένος αλλά και βλαβερός για την Χώρα.

Βεβαίως, δεν σας κρύβω, ότι με ευχαριστεί το γεγονός, ότι τελευταία η Τουρκία αποκαλύπτεται – σε μας αλλά και στους Αγγλοσάξωνες πάτρονές της – ως αδίστακτη, επεκτατική, και κομπλεξαρισμένη χώρα έναντι της Ευρώπης, αποδεικνύοντας στους εύπιστους συμπατριώτες μας, πόσο λάθος είχαν οι Αμερικανο-Τουρκόφιλοι «επιστήμονες» που περιτριγυρίζουν το Υπουργείο των Εξωτερικών και προσπαθούν μαζί του να μας πείσουν, ότι οι Τούρκοι ήσαν πάντα «ανεκτικά» αφεντικά και, ούτως ή άλλώς, έχουν αλλάξει. Επιτέλους, η αλήθεια αρχίζει να διαφαίνεται παρά τις «βαθυστόχαστες» τηλεοπτικές σαπουνόπερες, τις οποίες οι γείτονες χρησιμοποιούν ως «υποσυνείδητη προπαγάνδα», αντιλαμβανόμενοι σε τι χαμηλό διανοητικό επίπεδο έχουν κατεβάσει οι  τρεις ή τέσσαρες τελευταίες κυβερνήσεις την σκέψη μας, όσον αφορά στα εθνικά μας συμφέροντα.

Αδράνεια και υποτακτικότης, λοιπόν, αποτελούν τους κύριους πυλώνες της εξωτερικής πολιτικής με την (φρούδα) ελπίδα, ότι η Τουρκία μπορεί να εξευρωπαϊσθεί κάποτε και, ίσως ακόμη, να ανταποδόσει την αμέριστη υποστήρηξη που της δίνουμε από το 1999, έστω κι αν αυτό σημαίνει, ότι δεν ασκούμε τα κυριαρχικά μας δικαίωματα ή, θα μπορούσαν να ισχυρισθούν μερικοί, και τα παραδίδομε όχι απλώς αμαχητί αλλά χωρίς καν παζάρι.

Βεβαίως, οι τελευταίες εβδόμαδες περιέχουν μερικές ασθενείς ενδείξεις περί του αντιθέτου, ίσως γιατί οι δύο (νέοι) αρμόδιοι υπουργοί δείχνουν αυξημένη ευαισθησία στο τι γίνεται, ή μπορεί να γίνει, στον Ισραηλινο-Κυπριακό τομέα. Οι ενδείξεις, όμως, παραμένουν ακόμη «ασθενείς», κυρίως δεδομένου του πρωθυπουργικού «κομπλέξ»  έναντι της Τουρκίας.  Ο μόνος τρόπος για να «καταπιεσθεί» αυτό το κομπλέξ – που πηγάζει πιθανώς από το γεγονός, ότι η πολιτική που καταρρέει ήταν δική του εφεύρεση- είναι αν μεταβληθούν τα Αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή και αυτά ενθαρρύνουν – προς ίδιον όφελος – μια πιο τολμηρή αντίθεση προς την γείτονα.

Μέχρις στιγμής, όμως, όλα τα ανωτέρω δεν είναι μόνο λάθη, που δικαιολογούν στους Τούρκους την εντύπωση, ότι είμεθα πτωχευμένοι, διχασμένοι, ψυχολογικά εξουθενωμένοι. Είναι λάθη, τα οποία δικαιολογούν απόλυτα και την πεποίθηση, ότι η ώρα πλησιάζει, αφού μας αναγκάσουν σε υπερβολικές παραχωρήσεις στο Αιγαίο, να στρέψουν την προσοχή τους στην Ελληνική Θράκη και μια μέρα να την καταστήσουν ανεξάρτητο μουσουλμανικό κρατίδιο στα πρότυπα του Κοσυφοπεδίου ή της ΦΥΡΟΜ.

Για μένα, όμως, μια τέτοια εξέλιξη, όχι μόνο πρέπει να πολεμηθεί δι‘ όλων των μέσων, αλλά και να συνοδευθεί από την προειδοποίηση, ότι οι ημέρες πολιτικής, αν όχι και ποινικής, ευθύνης πλησίαζουν και ίσως, μάλιστα, όχι μόνο για τους πολιτικούς υπευθύνους, αλλά και για μια δωδεκάδα περίπου συνυπεύθυνους υπαλλήλους και μυστικο-συμβούλους του Υπουργείου των Εξωτερικών και του Πρωθυπουργού.

Προτού, όμως, φτάσομε σαυτό το στάδιο ίσως, ως πρώτο βήμα, πρέπει να είναι κάποιος τρόπος να καταστήσει ευρύτερα γνωστά τα ονόματα των σημαντικών αυτών παρασκηνιακών συμβούλων που συμμετέχουν στην εφαρμογή αυτής της θλιβερής εξωτερικής πολιτικής. Γιατί καιρός είναι να τρομάξομε μερικούς «σήμερα», ερευνήσομε μεθοδικά «αύριο» τι έπραξαν, και αν αυτές οι έρευνες δικαιολογούν περαιτέρω δικαστικές ενέργειες, ας προχωρήσομε αναλόγως ώστε να εδραιώσουμε μια απόλυτα  έννομη και εθνική συμπεριφορά για το «μεθαύριο».

Μόνο έτσι θα μάθουμε – ίσως – και πόσο αυτοί οι σύμβουλοι αμείφθησαν για τις υπηρεσίες των, από πού προέρχονται αυτά τα χρήματα, και αν οι παραλήπτες τους πληρώνουν τον αρμόζοντα φόρο. Και αν μας απαντήσει κανείς, ότι πολλά από αυτά τα ερωτήματα θα παραμείνουν αναπάντητα, λόγω των χαρακτηριστικών, που παρουσιάζουν τα «αμαρτωλά» και συνεχώς – φαντάζεται κανείς κρίνων από ενδείξεις – καταχρώμενα «μυστικά κονδύλια», τολμώ να προβλέψω ότι πλησιάζει η στιγμή όπου μερικοί από τους υπαλλήλους οι οποίοι έχουν διαχειρισθεί επί καθημερινής βάσης τα μυστικά κονδύλια για διαδοχικές κυβερνήσεις θα βρουν «ευφυείς τρόπους» να συνδράμουν στη δικαστική αποκάλυψη των σκανδάλων και γενικώτερα να ανταποκριθούν στην μάχη που δίδω (εγώ και άλλοι) για περισσότερη πραγματική διαφάνεια στον τομέα των κρατικοδίαιτων ιδρυμάτων, ΜΚΟ, και μυστικά αμειβομένων συμβούλων. Γιατί, όσο και αν έχει διαβρωθεί η πολιτική και δημοσιουπαλληλική ζωή, θέλω να πιστέυω ότι υπάρχουν ακόμη πολλοί τίμιοι πατριώτες, που υπηρετούν αυτή την στιγμή το κράτος και που στη κρίσιμη στιγμή θα βοηθήσουν την εξυγίανση.

 

Ποιά είναι η γνώμη σας για την τάση φιλελευθεροποιήσεως που βλέπομε να εμφανίζεται στην Βόρεια Αφρική και την Μέση Ανατολή και που καμμιά φορά αποκαλείται «Η Αραβική Άνοιξη»;

Το ερώτημα σας είναι ενδιαφέρον, αλλ’ εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί σε μικρό σχετικά χώρο και υπό μορφή μίας συνολικής απαντήσεως. Θα προτιμούσα, λοιπόν, ν’ αρχίσω με μερικές επιγραμματικά διατυπωμένες σκέψεις και μετά πάμε την συζήτηση ένα βήμα πιο πέρα.

            Πρώτον, η φράση «Αραβική Άνοιξη» είναι και επιγραμματική και αισιόδοξη. Και για τους δύο αυτούς λόγους είναι όμως, αν όχι εσφαλμένη, σίγουρα πρόωρη και υπερ-απλουστευτική.

Η φράση παραείναι αισιόδοξη γιατί, αν και η κατάσταση είναι σχετικά ήρεμη στην Τυνησία και στις δυτικότερα αυτής χώρες, είναι πολύ νωρίς να αισθανόμεθα σίγουροι για το πώς θα εξελιχθεί στην Αίγυπτο, στην Συρία και την Ιορδανία.

Περαιτέρω, η φράση πάσχει από το ότι είναι υπεραπλουστευτική. Τούτο, όπως υπαινίχθηκα, οφείλεται στο γεγονός ότι δεν κάνει σαφείς διαχωρισμούς μεταξύ των διαφόρων χωρών, που παρουσιάζουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, διαφορετικούς κινδύνους και, ως εκ τούτου, έχουν διαφορετικές προοπτικές.

            Δεύτερον, οι πιο επικίνδυνες και απρόβλεπτες καταστάσεις βρίσκονται στο Μπαχρέιν, στην Υεμένη και στην Σαουδική Αραβία (που σπάνια συζητείται σε λεπτομέρια, αλλά που παραμένει το πιο ευαίσθητο σημείο του παζλ).

            Τρίτο,  σ’ αυτές τις χώρες, αλλά και στη Συρία, η διαμάχη δεν αφορά στην επικράτηση δημοκρατικώτερων τάσεων και ομάδων αλλά αντιπροσωπεύει μια μάχη «μέσω αντιπροσώπων» (proxy war) μεταξύ της Αμερικής και του Δυτικού κόσμου αφενός, και του Ιράν αφετέρου. Για να το πούμε αλλοιώς: ο Ιρανικός κίνδυνος έχει μεταστραφεί τελευταία από «κίνδυνο πυρηνικών εξοπλισμών» σε «κίνδυνο επεκτάσεως της Ιρανικής σφαίρας επιρροής» σε όλη την Μέση Ανατολή με κύριο στόχο την αποσταθεροποίηση της Σαουδικής Αραβίας. Η μάχη που δίδεται στη Συρία αυτή την στιγμή αποτελεί προέκταση αυτού του φαινομένου.

            Τέταρτο, η εξάπλωση της Ιρανικής επιρροής στην περιοχή θα μεγαλώσει ανάλογα με το πώς θα εξελιχθούν τα γεγονότα στο Ιράκ. Εδώ, είτε παρατείνουν την στρατιωτική παραμόνη τους οι Αμερικανοί πέραν του τέλους του έτους, με μεγάλες δυνάμεις είτε διατηρήσουν συμβολική μόνο παρουσία μερικών χιλιάδων ανδρών, βέβαιο είναι ότι θα χάσουν. Γιατί μια τέτοια παράταση παραμονής στο Ιράκ, ίδιως σε προ-εκλογική για την Αμερική περίοδο, θα βλάψει τον Πρόεδρο Ομπάμα αλλά ούτε και θα μπορέσει στρατιωτικά να σταματήσει την αύξηση βίαιων επεισοδίων στη χώρα. Αντιθέτως, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιταχύνει την δίασπαση αυτής της χώρας και, με την σειρά του, να προκαλέσει Τουρκική επίθεση ή και προσάρτηση μέρους τουλάχιστον του Κουρδικού τμήματος της χώρας. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι οι τουρκικοί βομβαρδισμοί στο Βόρειο Ιράκ ειναι πλεόν καθημερινό φαινόμενο.

            Πέμπτο, άγνωστο παραμένει το αποτέλεσμα, που θα έχουν όλες αυτές οι διαφορετικές συρράξεις πάνω στο Ισραήλ. Επί του παρόντος, αρκεί κανείς να πει ότι η χώρα αυτή αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να μεταβληθεί άρδην η γεωστρατηγική κατάσταση της περιοχής, που επι δεκαετίες της επέτρεπε να υπολογίζει στην ανεκτικότητα αν όχι και βοήθεια της Αιγύπτου, την παθητική στάση της Ιορδανίας και σ’ ένα αβέβαιο αλλά σχετικά ελεγχόμενο καθεστώς στην Συρία (εξαιρουμένης, βεβαίως, της δραστηριότητας της Χεζμπολάχ). Όλα αυτά τα προβλήματα υπάρχουν παράλληλα με το άλυτο Παλαιστινιακό πρόβλημα.

 

Χρήσιμα και ενδιαφέροντα όλ’ αυτά, αλλά, όπως είπατε, πρέπει να τα δούμε και από Ελληνικής σκοπιάς. Ή, για να το πω αλλοιώς, πώς όλ’ αυτά πως μεταφράζονται  στην Ελληνική πραγματικότητα;

Για να απαντήσομε σωστά σ’ αυτή την ερώτηση, νομίζω ότι πρέπει πρώτα απ’ όλα να δούμε πώς αυτές οι εξελίξεις επηρέασαν τις θέσεις και τις δυνατότητες δύο χωρών, που σχετίζονται με το μέλλον μας. Η πρώτη είναι η Αμερική, η δεύτερη είναι η Τουρκία.

Αμερική

Εκ πρώτης (μόνο) όψεως η Αμερική βγαίνει κερδισμένη απ’ αυτή την έκρηξη των κρίσεων στη Βόρεια Αφρική και την Μέση Ανατολή. Έτσι βλέπει το παλιό της εχθρό, τον Συνταγματάρχη Καντάφι, να οδεύει πρός το τέλος του. Ελπίζει, χωρίς όμως και να είναι βέβαιη, ότι η ίδια τύχη αναμένει τον Πρόεδρο Άσσαντ της Συρίας. Μέχρις στιγμής πέρασε ομαλά την κρίση της Αιγύπτου. Παρά τους ελλοχεύοντες κινδύνους, ελπίζει, ότι και η Σαουδική Αραβία έχει μπει, έστω και με αργότερους ρυθμούς, στον δρόμο της εκδημοκρατικοποιήσεως. Οι σχέσεις της με την Ρωσία και την Τουρκία της δίδουν ελπίδες, ότι μπορεί να κουμαντάρει το Ιράν μέχρις ότου – ελπίζει – και αυτό καταρρεύσει εκ των έσω. Η Ιορδανία δείχνει, ότι απέφυγε  – προς το παρόν – ανοικτή κρίση χάρη στις έγκαιρες πολιτικές αντιδράσεις του Βασιλέως της. Η Αμερική, επίσης, πιστεύει ότι κατόρθωσε ακόμη και το Ισραήλ να μισο-τιθασσεύσει, χωρίς βεβαίως, ακόμη να το έχει πείσει να κάνει σοβαρά βήματα μπροστά στο θέμα της ειρήνης με τους Παλαιστινίους. Όλ’ αυτά καθόν χρόνο η αποχώρηση από το Αφγανιστάν έχει γίνει δεκτή στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς κανείς να ομιλεί ανοικτά περί νέου Βιετνάμ. Αν δεν ήταν για τα απίστευτα οικονομικά χάλια, που πολλαπλοί πόλεμοι και η εσωτερική απληστία των Αμερικανικών στρατιωτικών και οικονομικών κατεστημένων, ο χαρισματικός Πρόεδρος των ΗΠΑ θα είχε κάθε λόγο να προσβλέπει στις επερχόμενες εκλογές με αισιοδοξία. Και, όμως, τα πράγματα δεν είναι όσο ρόδινα υποδηλοί η ανωτέρω εικόνα.

            Βεβαίως τον Καντάφι – ξεχνόντας ανθρωπιστικές αρχές που επικαλούνται επιλεκτικά μόνον οπότε τους βολεύει – Άγγλοι και Αμερικανοί τον έβγαλαν από την απομόνωση, που είχε περιπέσει λόγω των οπλισμών μαζικής καταστροφής που είχε. Η δημόσια εξήγηση που δόθηκε ήταν, ότι «λογικεύθηκε» και δέχθηκε να καταστρέψει τα όπλα του. Ο πραγματικός λόγος ήταν ο συνηθισμένος: η οικονομική λαιμαργία των πετρελαϊκών εταιρειών – πρωτίστως της ΒP.  Η εκκεντρική βαρβαρότης του δεσπότη ουδόλως θα επανήρχετο στην προσοχή του κοινού, αν δεν εξαπλωνόταν αναπάντεχα και στην χώρα του η γενική αναταραχή που ξέσπασε σ’ όλη την Βόρεια Αφρική, αιφνιδιάζοντας – ως πάντα συμβαίνει – τις καλοπληρωμένες αλλά όχι καλά πληροφορημένες κατασκοπευτικές υπηρεσίες των Δυτικών δυνάμεων.

Η Δύση έπρεπε να αντιδράσει, αλλά με τι αφορμή; Οι αδίστακτες αντιδημοκρατικές τάσεις του Καντάφι έπρεπε να ξανα-ανασυρθούν στην επιφάνεια, και μια και η Αμερική δεν είχε πλέον την δύναμη – οικονομική και ψυχική – να αναλάβει την ηγεσία του ιδιότυπου πολέμου, το ΝΑΤΟ και ο αναζητών διεθνή ρόλο και θαυμασμό Πρόεδρος Σαρκοζύ, ανέλαβαν το δαπανηρό (στρατιωτικά και διπλωματικά) έργο να ανατρέψουν τον βάρβαρο δεσπότη. Η στρατιωτική νίκη σε βάρος του … βεδουίνου που ζούσε σε μια τέντα χρειάσθηκε καιρό, αλλά δεν μπορούσε παρά να ήταν, στο τέλος, αναπόφευκτη. Κατάντια όλ’ αυτά βέβαια, αλλά έπρεπε να γίνουν, ώστε η Δύση να βρεθεί στο πλευρό «των καλών» και, ταυτόχρονα, να μη χάσει το ποιοτικά εξαίρετο Λιβυκό πετρέλαιο! Πάλι, όμως, η σκέψη των Δυτικών περιορίσθηκε κυρίως στην πρώτη κίνηση. Την αβεβαιότητα του τι θα ακολουθήσει την πτώση του «διεφθαρμένου» δικτάτορα, δεδομένου ότι η χώρα του είναι πολλαπλώς διαιρεμένη, θα έπρεπε να αυτοσχεσιασθεί μετά. Μόλις τώρα, λοιπόν, αρχίζουν να σκέπτονται αυτά τα προβλήματα οι ανιδιοτελείς νικητές, και οι σοφώτεροι μεταξύ αυτών να διερωτώνται – ορθώς – πώς θα τελείωσει αυτή η περιπέτεια.

Η ίδια, αλλά σε έκταση πιο μεγάλη, ανησυχία ισχύει και για την Αίγυπτο, όπου το Αμερικανικό κατεστημένο παρακολούθησε και εδώ με αναποφασιστικότητα το αιγυπτιακό στρατιωτικό καθεστώς να οργανώνει έντεχνα μια δήθεν … λαϊκή επανάσταση. Οι λαοί, όπως παντού στον κόσμο, είναι καλοί και άρα αθώοι. Έτσι και σ’ αυτή την περίπτωση δεν κατάλαβαν πόσο άλλοι τους χρησιμοποίησαν για τους δικούς των σκοπούς. Εξ ίσου ενδιαφέρον είναι το γεγονός, ότι σχεδόν κανείς στον διεθνή τύπο δεν σχολίασε πόσο μικρό ποσοστό του συνόλου του Αιγυπτιακού λαού βγήκε πράγματι στους δρόμους.

Όλ’ αυτά δείχνουν, ότι η κρίση δεν πέρασε, ότι ο λαός δεν ηρέμησε, ότι το μουσουλμανικό στοιχείο παραμένει ισχυρό στην Αίγυπτο, ιδίως στον Νότο. Ούτε αποδεικνύουν αυτά τα γεγονότα, ότι ο στρατός δεν θα κάνει μια μέρα ο ίδιος απότομη στροφή προς ισλαμικές τοποθετήσεις για να διασώσει τα δικά του προνόμια. Κοντολογίς, είμεθα στην αρχή της δεύτερης πράξης αυτής της τραγωδίας και μας μένουν ακόμη όχι μια, αλλά δύο ή τρεις. Οι μόνοι, που έχουν καταλάβει αυτό το δράμα είναι οι Εβραίοι και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μια και ανησυχούν εξ ίσου με το τι θα συμβεί, όταν η Συρία του Άσσαντ καταρρεύσει. Σίγουρα περιμένουν την στιγμή, που θα απαντήσουν με τον δικό τους τρόπο στον Πρόεδρο Ομπάμα, και – φοβούμαι – αλλοιώς στους εχθρούς της γειτονιάς τους.

            Για το κολοσσιαίο δίλημμα που ακόμη παραμένει στο Ιράκ για τους Αμερικανούς μίλησα ήδη. Μεγαλύτερο, όμως, ακόμη είναι το δράμα, που οι ίδιοι δημιούργησαν, τονώνοντας την αυτοπεποίθηση και τις φιλοδοξίες των Τούρκων πιστεύοντας ότι (α) είναι και θα παραμείνουν πιστοί των φίλοι και (β) ότι ως κράτος οδεύουν προς την δημοκρατία. 

Τουρκία- Ελλάς

Η λέξις κρίση στα Κινεζικά απαρτίζεται από δύο ιδεογράμματα: το ένα υποδηλοί πρόβλημα, το άλλο ευκαιρία. Θα ήθελα να πιστεύω ότι και τα δύο ισχύουν για την Χώρα μας. Φοβούμαι,  όμως, ότι τα πράγματα θα δείξουν πως η πρώτη λέξη αρμόζει σε μας. Η δεύτερη θα βγεί σωστή για την γείτονα! Εξηγούμαι.

            Η Τουρκία αυτή την στιγμή περιτριγυρίζεται από προβληματικές χώρες και έθνη: Συρία, Κούρδοι, Αρμένιοι, Ισραήλ, Τεχεράνη (με την οποία έχει ιδιότυπη συμμαχία), Έλληνες, του χεριού της μεν, φίλοι με το σημερινό καθεστώς αμφίβολον. Η Τουρκική θεωρία περί «μηδενικών προβλημάτων με τις γειτονικές περιοχές» έχει γίνει μύθος, χωρίς να στηρίζεται σε πιστευτά δεδομένα. Κανείς, όμως, δεν εξετάζει και εκθέτει, πως αυτή η εξέλιξη υπονομεύει σοβαρά το νεο-οθωμανικό οικοδόμημα, το οποίο κατασκεύασαν οι Τούρκοι θεωρητικοί – κυρίως ο κ. Νταβούτογλου – για να στηρίξουν το σύγχρονο Τουρκικό επεκτατισμό. Λάθος αυτό. Μεγάλο λάθος.

Και, όμως, την Τουρκία συνεχίζουν να «κορτάρουν» όλες οι μεγάλες δυνάμεις του κόσμου, γιατί βλέπουν πως ο νέο-οθωμανισμός κτίσθηκε αντλώντας δύναμη από ένα μακρύ (αλλά υπερβολικά ωραιοποιημένο) παρελθόν, βασίζεται σε μια άριστη διπλωματία, έχει τελειοποιήσει το πολυγαμισμό στην εξωτερική πολιτική στο άκρον αώτον της πολιτικής ανηθικότητας, και κατευθύνεται από πολιτικούς που σε αυτοπεποίθηση, φαντασία, γεωγραφική απληστία, και μη διστακτικότητα  υπερβαίνουν ό,τι μπορεί να βρει κανείς στην διεθνή πολτική σκηνή.

Με αυτά τα προικιά, λοιπόν οι Τούρκοι έχουν αποκτήσει ρόλο στην Λιβυκή κρίση, κρατούν στενές σχέσεις με την νέα Αίγυπτο (πράγμα που, μεταξύ άλλων, δυσκολεύει κι εμάς στο θέμα της οριοθετήσεως της ΑΟΖ), συμπαρίστανται στο Ιράν και, όμως, έχουν πείσει τους Αμερικανούς ότι μόνον αυτοί μπορούν να λύσουν όλα τα προβλήματα της Μέση Ανατολής. Όσες χώρες τους προκαλούν προβληματάκια, είτε τις υβρίζουν σκαιά είτε δεν τις αναγνωρίζουν. Αναφέρομαι, βεβαίως, στην Κύπρο.

            Σ’ αυτό το σκηνικό κινούμενοι, οι Τούρκοι βγαίνουν κερδισμένοι από την παρούσα αβεβαιότητα στην περιοχή και είμαι βέβαιος, ότι ετοιμάζονται να μας καταφέρουν κάποιο βαρύ χτύπημα, αν και όταν αρχίσουν οι Κυπριακές γεωτρήσεις στο Κυπριακο-Ισραηλινό ΑΟΖ. Οι διαρρέουσες κατά καιρούς Αμερικανικές δηλώσεις, ότι οι ΗΠΑ δεν θα ανεχθούν Τουρκικές επεμβάσεις στις «νόμιμες» Κυπριακές ενέργειες είναι, κατά την γνώμη μου, αμφίβολης αξίας.

            Βεβαίως, αν αυτές οι δηλώσεις όντως αντιπροσωπεύουν την παρούσα Αμερικανική σκέψη, τότε αποτελούν κάτι τι το σοβαρό, και, για τους Ελληνοκυπρίους, ευπρόσδεκτο γεγονός. Τονίζω όμως το αν γιατί (α) η Αμερικανική εξωτερική πολιτική εκφράζεται κατά τρόπο «πολυφωνικό», δηλαδή διαφορετικά, εξωτερικεύοντας τα συγκρουόμενα πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά και κατασκοπευτικά συμφέροντα της χώρας και (β) γιατί, ό,τι και αν διακηρύσσει σήμερα η Αμερική, μπορεί πάντα αύριο να αλλάξει γνώμη, ιδίως αν η κρίση ενταθεί και η Τουρκική ηγεσία δείξει – ως εγώ πιστεύω ότι είναι λίαν πιθανό – μεγαλύτερη αδιαλλαξία αλλά και διπλωματική προετοιμασία και διορατικότητα από την Αμερικανική. Γιατί η ιστορία το αποδεικνύει σαφέστατα, ότι αυτός που κερδίζει μια σύγκρουση – στρατιωτική ή μη – δεν είναι αυτός που έχει τα καλλίτερα και περισσότερα όπλα, αλλά αυτός που είναι πιο αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει ό,τι έχει, μέχρις ότου επέμβει το περίφημο (και συνήθως αναποφάσιστο) Συμβούλιο Ασφαλείας, για να σταματήσει την σύγκρουση.

Τη στιγμή αυτή, αυτό που θα κρίνει, τι είδους τελική «ειρήνη» θα επιτευχθεί,θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από (α) το  πόσο ειλικρινής είναι η υποστήριξη φίλων και (β) τι εδάφη, νησιά ή άλλα πλεοντεκτήματα έχουν αποκτήσει οι αντιμαχόμενοι κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να καταστεί αναγκαίο για την Ελλάδα να ανοίξει και δεύτερο μέτωπο επιχειρήσεων, αν αυτό διευκολύνει την απόκτηση διαπραγματευτικών πλεονεκτημάτων.

            Και η Χώρα μου που στέκει σ΄όλα αυτά;

Η διπλωματική γλώσσα απαιτεί να πω, όπως είπε πρόσφατα ένας φίλος δημοσιογράφος στο «Βήμα», ότι είναι καλά προετοιμασμένη ή, εν πάση περιπτώσει, πιο καλά ετοιμασμένη από ό,τι ήταν για τα Ίμια. Αυτή η δεύτερη εκδοχή δεν μου αρέσει μια και στη κρίση των Ιμίων δεν μπορούσαμε να είχαμε μεγαλύτερη έλλειψη συντονισμού μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών. Επί πλέον, παρά τα όσα έχουν γραφεί, προσωπικά δεν έχω πεισθεί ότι οι Αμερικανοί δεν εγνώριζαν την επικείμενη κατάληψη των μικρών Ιμίων από τους Τούρκους, που απετέλεσε την αρχή του τέλους αυτού του τραγικού επεισοδίου για την Χώρα μας και οδήγησε, μέσω Μαδρίτης και Ελσίνκι – τραγικές για μένα στιγμές της σύγχρονης Ελληνικής διπλωματικής ιστορίας, με τις οποίες συνδέονται και ο κ. Σημίτης και ο κ Πάγκαλος και ο κ. Παπανδρέου– στην δημιουργία των «γκρίζων ζωνών», που ακόμη μας παιδεύουν.

Να προσθέσομε τότε την ελαφρώς διαφαινόμενη Αμερικανική υποστήριξη, περί της οποίας ήδη εγένετο λόγος; Ίσως, αλλά με τις σοβαρές επιφυλάξεις που ανέφερα ανωτέρω, αλλά και με την βεβαιότητα, ότι και αν ακόμη οι Αμερικανοί φανούν, ότι μας υποστηρίζουν στην αρχή οποιασδήποτε διενέξεως – όχι βέβαια γιατί μας αγαπάνε αλλά γιατί η εταιρεία που κάνει τις γεωτρήσεις είναι δική τους και αναμένουν να τους αποφέρει πολλά κέρδη – πάλι θα στραφούν προς την Τουρκία, και αν ακόμη αντετάχθησαν πολεμικά προς αυτήν στην αρχή της όποιας ρήξεως, για να ξανα-ανακτήσουν γέφυρες με αυτήν, όταν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις τερματισμού της συγκρούσεως στα Ηνωμένα Έθνη.

Όλα αυτά, λοιπόν, μας αφήνουν με μια μόνον πηγή συγκρατημένης αισιοδοξίας – την εγγύηση των Ισραηλινών ένοπλων δυνάμεων – αν όντως αυτή έχει δοθεί. Διότι αυτές μόνες, με δυο λόγια, είναι οι μόνες που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να ανακηρύξομε και εμείς την ΑΟΖ μας, μαζί με τους Κυπρίους και Ισραηλινούς. Κάτι τέτοιο, όμως, θα ήταν θεωρητικά δυνατό, μόνο εφόσον το Ισραήλ παραμένε πεπεισμένο, ότι οι σχέσεις του με την Τουρκία δεν μπορούν να βελτιωθούν, ως διαφαίνεται επί του παρόντος, παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες της Κυρίας Κλίντον. 

Αυτή, όμως, η βάσις οικοδομήσεως εξωτερικής πολιτικής, εξαίρετη μεσοπροθέσμως, δεν είναι ασφαλής για την Ελλάδα μακροπροθέσμως, δεδομένου ότι είναι φυσικό, αργά η γρήγορα, μια μεγάλη δύναμη όπως το Ισραήλ να «τα βρει» στο τέλος με μια εξ ίσου μεγάλη (σχεδόν) γειτονεύουσα δύναμη, δηλαδή την Τουρκία.

Η δυσχέρεια που αντιμετώπίζω με αυτό το ενδεχόμενο οφείλεται στο γεγονός ότι το πολυγαμικό παιχνίδι το παίζουν όλες οι κυβερνήσεις εκτός των … «εξηρτημένων». Σε μια τέτοια κίνηση, εμείς πώς θα απαντούσαμε σε μια τέτοια μεταβολή, ιδίως εάν εν τω μεταξύ είχαμε χάσει την παραδοσιακή εμπιστοσύνη που μας έχουν οι Άραβες, λόγω της στενής συμμαχίας με το Ισραήλ, μια και είμαστε ασυνήθιστοι στην πρακτική της πολυγαμικής πολιτικής, που θα μας επέτρεπε να διατηρούμε καλές σχέσεις και με το Ισραήλ και με τον Αραβικό κόσμο; Ευτυχώς, όμως, η απάντηση, που μου λείπει, δεν απαιτείται αυτή την στιγμή!

Περιττόν να προσθέσω, ότι αναφέρω τα ανωτέρω, μόνον γιατί γίνεται αυτό το καιρό συχνή μνεία στον τύπο περί Αμερικανικής στατιωτικής αντιδράσεως σε τυχόν τουρκική χρήση βίας. Κατά την γνώμη, όμως, κάλλιστον όλων  παραμένει η ορθή διπλωματική προετοιμασία για να αποφευχθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, διά της προσθήκης σε υπάρχοντες υποστηρικτές και άλλων νεωτέρων, ώστε ο κίνδυνος διπλωματικής απομονώσεως να αποφευχθεί. Η συνετή, όμως, αλλά συνάμα ορθολογιστική προσέγγιση αυτού του θέματος δεν σημαίνει, ότι αυτό που διακυβεύεται στην Ανατολική Μεσόγειο είναι εξαιρετικά σημαντικό, ώστε να απαιτεί παράλληλα με τη διπλωματική προετοιμασία και προσεκτική μελέτη της στρατιωτικής πλευράς του προβλήματος.

 

Μας παρουσιάσατε πολλές και διάφορες πτυχές της «Αραβικής κρίσεως» και μας υποδείξατε πλευρές,  που εφάπτονται των Ελληνικών προβλημάτων. Αν σας ζητούσα, τώρα, να μας διατυπώσετε πώς, ως διανοούμενος,  νομίζετε, ότι πρέπει να προσεγγίζουμε αυτά τα θέματα, για να εκτιμούμε καθημερινά τι συνέπειες που μπορεί να έχει για μας αυτό το συνεχώς εναλασσόμενο τοπίο. Τι θα μας συμβουλεύατε;

            Θα άρχιζα με μια διάκριση, ερωτώντας ποίος ζητεί τη συμβουλή μου;

            Ένας αναλυτής που συμβουλεύει μια κυβέρνηση πρέπει να συγκεντρώνει την προσοχή του στους κινδύνους και της ευκαιρίες που η εξεταζόμενη γεωπολιτική κρίση δημιουργεί για την χώρα που τον συμβουλεύεται.

Ο αναλυτής που συμβουλεύει ένα κόμμα, έχει υποχρέωση να προσπαθήσει να μαντεύσει τις πολιτικές επιπτώσεις, που μπορεί αυτή η κρίση να έχει για το κόμμα του και το αρχηγό του, ανάλογα με το πώς θα εξελιχθεί και αναλόγως να προετοιμάσει τις ενδεχόμενες κομματικές και εκλογικές αντιδράσεις, ώστε να μη βρεθεί ο αρχηγός του κόμματος αιφνιδιασμένος ή χάνοντας την πρωτοβουλία αντιδράσεων.

Τέλος, ο θεωρητικός και ανεξάρτητος ερευνητής πρέπει να συγκεντρώσει τα αποδεδειγμένα στοιχεία, να σταθμίσει αυτά, που παραμένουν ασαφή, και μετά να επιχειρήσει όσο μπορεί πιο πρωτότυπη ανάλυση των δεδομένων και τούτο για δυο λόγους.

Πρώτον, γιατί ως πρωτότυπος επιστήμων πρέπει να αποφεύγει όσο μπορεί τον πειρασμό να επαναλαμβάνει τετριμμένες αναλύσεις, ιδίως δημοσιογραφικές απλουστεύσεις. Δεύτερον, γιατί σε περιπτώσεις μεγάλων κρίσεων το απρόβλετο γίνεται ο κανών. Για να δει, όμως, κανείς και να εκτιμήσει ορθά αυτό που εξ ορισμού είναι απρόβλεπτο, χρειάζεται φαντασία, πείρα και θάρρος.

 Φαντασία, για να πλησιάσει αυτό, που ούτε διαφαίνεται. Πείρα, που να του επιτρέψει να αναλύσει ορθά όχι μόνον τα δεδομένα γεγονότα αλλά και την ψυχολογία την ανθρώπινη, τόσο των πρωταγωνιστών της παρούσης κρίσεως, όσο και των χαρακτηριστικών της φυλής των. Θάρρος, τέλος, απαιτείται, γιατί μιας και γίνει η σύνθεση που ανέφερα και καταλήξει στο αποτέλεσμα του, ο πραγματικός ερευνητής πρέπει να είναι και έτοιμος να δεχθεί, ότι μπορεί να πέσει έξω. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν πρέπει να τον απασχολεί. Γιατί μόνο αυτός, που είναι έτοιμος να πάρει ρίσκα στην ζωή, μπορεί να βγει και δικαιωμένος, όταν προβλέπει πράγματα που οι πολλοί ούτε καν μπορούν να φαντασθούν.

            Τις ανωτέρω ιδέες τις προσφέρω ως τροφή για περαιτέρω λογισμό και όχι ως αμετάκλητες αρχές. Επί πλέον, δεν σημαίνουν ότι οι τρεις ανωτέρω- αναφερθέντες παρατηρητές κατ΄ ανάγκη θα καταλήξουν σε διαφορετικά συμπεράσματα. Απλώς αποδέχομαι το ενδεχομένο διαφορετικών αξιολογήσεων, δεδομένου του διαφορετικού σημείου, απ’ όπου έκαστος ξεκινά την προσπάθειά του. Ιδεατά, όμως, ο συνδυασμός όλων αυτών των σκέψεων θα μας δώσει τελικά την θεωρητικά πιο πλήρη ανάλυση του προβλήματος.

 

Να πάμε τώρα στην ηθική κρίση, που ξέρω, ότι θεωρείτε και την πιο καίρια; Ποιές από τις συνέπιες της σας ενοχλούν περισσότερο;

Η ηθική κρίση μαστίζει την Χώρα, κατά την γνώμη μου, όσο ποτέ στην ιστορία της. Το φαινόμενο ακουμπάει, για λόγους που εξήγησα ανωτέρω (αλλά και για πολλούς άλλους που θα αφήσομε για άλλη συνέντευξη), και μεγάλο τμήμα – όχι, όμως, όλο – των ΜΜΕ, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους εργατοπατέρες, τους δικαστές. Ο κύριος  ένοχος, όμως, είναι ο πολιτικός κόσμος της μεταπολιτεύσεως που, με λίγες εξαιρέσεις, χρειάζεται να αποχωρήσει εθελούσια ή μετά απο «δαγκωτό μαύρισμα» στις προσεχείς εκλογές.

Και εκλογές πλησίαζουν γιατί είναι αναπόφευκτες. Το είπα αυτό στον Χριστουγεννιάτικο φύλλο του «Ελεύθερου Τύπου» και μάλιστα, τις συνέστησα παρ’ όλο που ήξερα – και γνωρίζω – πόσο τρομάζουν μερικούς. Αλλά το έγραψα τότε και το επαναλμβάνω τώρα, και γιατί πιστεύω ότι αυξάνουν οι πιθανότητες να μας δώσουν «καθαρή» λύση αλλά και γιατί και αν ακόμη αυτό δεν συμβεί μια νέα –ελπίζω πολιτικά ανανεωμένη Βουλή – θα διευκόλυνε τις πιθανότητες συνεργασίας κάποιου είδους εφ΄ όσον απαρατίζετο εν πολλοίς από νέα πρόσωπα που, επαναλμβάνω, χρειαζόμεθα επειγόντως. 

Εν όψει των ανωτέρω, εκφράζω ανεπυφύλακτα την γενική καθημερινώς αυξανόμενη δυσαρέσκεια με τις πολιτκές αυτής της διχασμένης κυβερνήσεως. Γιατί όμως μια τέτοια αυστηρή καταδίκη; Ιδού τρεις γενικοί λόγοι.

Γελοιοποίηση της Χώρας στο εξωτερικό.

Η κυβέρνηση και, μάλιστα, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κατ΄ επανάληψη αναφέρθηκε στις Ελληνικές συνήθειες και στην αναποτελεσματικότητα των Ελληνικών υπηρεσίων (πχ, της Στατιστικής και Φορολογικής Υπηρεσίας). Στην αρχή, οι ξένοι τον πίστευαν, ιδίως γιατί δεν ήταν δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς την αναποτελεσματικότητα και αναβλητικότητηα της δεύτερης – κυρίως – κυβέρνησης Καραμανλή. Το τελευταίο χρόνο, όμως, η εικόνα της πατρίδας μας στο εξωτερικό έχει ματαβληθεί σε τραγική και ένας λόγος, που έχουμε κατέβει πάρα κάτω στην εκτίμηση των ξένων, είναι γιατί πια δεν μας πιστεύουν σε ό,τι υποσχόμεθα. Να πώς διατύπωσε την ίδια σκέψη η Καθημερινή τις 20 Αυγούστου αυτού του έτους.

Η κυβέρνηση ανέλαβε τον περάσμενο Ιούλιο «να μειώσει τις δαπάνες και να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις για τις οποίες δεσμεύθηκε. Τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει. Οι συγχωνεύσεις μαζί με τη μείωση προσωπικού πάνε όλο και πιο πίσω όπως και το ενιαίο μισθολόγιο, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και πολλά άλλα μέτρα… Σύντομα οι εταίροι και δανειστές μας θα αντιληφθούν ότι, παρά το δεύτερο πακέτο διάσωσης, το ελληνικό πολιτικό σύστημα και ο κρατικός μηχανισμός λειτουργούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η υπομονή τους εξαντλείται, ενώ η επιδείνωση της διεθνούς κρίσης κάνει την κατάσταση πολύ επικίνδυνη.»

Η εσωτερική απογοήτευση

Μικροί και μεσαίοι αγωνιούν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά. Κάποτε όλοι αυτοί πίστευαν στη κυβερνητική «πιπίλα», ότι «διεφαίνετο φως στο τέλος της σήραγγας». Τώρα, όλοι γνωρίζουν, ότι η κυβέρνηση ψεύδεται ή αδυνατεί να βρει λύσεις και καταφεύγει σε μη πιστευτές προβλέψεις. Μετά την ανακοίνωση, ότι το χρέος μεγαλώνει, το ΑΕΠ μειώνεται και θα συνεχίζει να παρουσιάζει σημαντική πτώση στο άμεσο μέλλον, νέα μέτρα ίσως θα πρέπει να ανακοινωθούν σύντομα, είναι αμφίβολο αν θα μπούμε στις αγορές το 2012, δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε για σήραγγες! Η εικόνα που μας ταιριάζει είναι ένας μόλις διαφαινόμενος ηλεκτρικός διακόπτης στον τοίχο ενός μισοφωτισμένου δωματίου. Όσο κατευθυνόμεθα προς τον διακόπτη για να ανάψομε το φως, τόσο ο διακόπτης απομακρύνεται … μόνος του! Σε εξήγηση του δυσεξήγητου φαινομένου, η πρωθυπουργική προπαγάνδα εντείνεται, ο πειθήνιος τύπος κάνει ό,τι μπορεί να μας πείσει ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά κανείς πλέον δεν πιστεύει. Γιατί  τα ψέμματα πια αναγνωρίζονται από μακρυά. Η ανικανότης, η  έλλειψη συντονισμού – το φόρτε το Πρωθυπουργού – διαφαίνονται παντού, ενώ η λαϊκή πρόθεση να τον «συγχωρέσει», τουλάχιστο προσωπικά μια και, εν αντιθέσει με τον προκατόχο του στο Μαξίμου, αυτός τουλάχιστο, τρέχει, ταξιδεύει, και, γενικά, προσπαθεί, δεν υπάρχει πια. Ο Πρωθυπουργός ο ίδιος έχει πια ταυτισθεί με την καταστροφή και οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν με εμμονή. Γιατί;

            Γιατί δεν είναι μόνο οι στερήσεις, που κάνανε το κόσμο να υποφέρει. Είναι και το γεγονός, ότι βλέπουν όσους πιστεύουν οτι «τα φάγανε» να μένουν ατιμώρητοι. Βλέπουν, ότι  αλλεπάλληλες υποσχέσεις για κάθαρση είναι λόγια του αέρα. Βλέπουν τα κόμματα να καλύπτει το ένα το άλλο – «μη διώξεις τον Α υπουργό μου (εκτός αν ανήκει στο απώτερο παρελθόν) και εγώ, με την σειρά μου, δεν θα πειράξω τον δικό σου Β.» Η ηθική αποχαύνωση έχει λοιπόν φτάσει στο υπέρτατο βαθμό.

Και, όμως, στην υποπτευόμενη απάτη πρέπει προσθέσομε υποκρισία. Μια και  υπάρχουν και αμαρτωλοί (ή και αμαρτωλές) που στην σταδιοδρομία τους προσωποποίησαν το κομματικό και πελατειακό σύστημα όσο λίγοι και, όμως τώρα μας λένε «άλλαξα και γι αυτό σου ξαναζητώ την ψήφο σου». Αυτοί είναι οι ίδιοι που ζητούν κυβέρνηση συνεργασίας, ώστε να τρυπώσουν κάπου και οι ίδιοι και να επιβιώσουν πολιτικά, αφού αισθάνονται την λαϊκή αντιπάθεια που στρέφεται προσωπικά εναντίον τους.

Οι προπηλακισμοί που γίνονται όλο και περισσότερο συχνά δεν είναι, κατά την γνώμη μου, πράγματα ούτε Ελληνικά ούτε σύμφωνα με το δημοκρατικό αίσθημα. Είναι, όμως, αντιδράσεις που κάποιος πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσει να τις καταλάβει και όχι απλώς, χωρίς σκέψη, να τις επιρρίψει στον κ. Τσίπρα. Γιατί, στην ουσία, είναι σύμπτωμα βαθειάς απελπισίας, μαύρης αγωνίας, γιατί αυτή η κυβέρνηση  – και η προηγούμενη βεβαίως, γιατί και αυτήν δεν πρέπει να ξεχνάμε – στέρησαν σε πολλούς όχι μόνο τα προς το ζην, όχι μόνο την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αλλά και το αναφαίρετο και θαυμάσιο δώρο να τρέφει κανείς όνειρα για το μέλλον. Γιατί τον άνθρωπο, που του αποστερείς το δικαίωμα να ονειρεύεται, ουσιαστικά τον σκοτώνεις. Για μένα, μόνον έτσι εξηγείται το άνευ προηγουμένου στα Έλληνικα χρονικά φαινόμενο, δεκάδες χιλίαδες μη πολιτικοποιημένοι πολίτες να στέκονται στην πλατεία Συντάγματος και να μουτζώνουν το…Κοινοβούλιο! Ο Έλληνας μπορεί στα τελευταία δύο, πέντε, δέκα χρόνια να άκουσε απύθμενες ανοησίες, αλλά τα λογικά του δεν τα έχασε ακόμη. Ξέρει ακόμη να ξεχωρίζει τους απατεώνες και δεν μένει πια παρά να βρεθεί ο τρόπος να τους τιμωρήσει.

            Αλλά δεν είναι μόνο οι μικροί και συνταξιούχοι που αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι. Ακόμη και οι μικρο-αστοί αλλά και οι μεγαλο-αστοί, εκ φύσεως νωθροί όσον αφορά πολιτικές διαμαρτυρίες ή και οπορτουνιστές, όταν έρχεται η ώρα της ψήφου, αρχίζουν να δυσανασχετούν και να το μισοδείχνουν. Γιατί, αρχίζουν και αυτοί να βλέπουν την ανεργία να ανεβαίνει και να πλήττει τον ιδιωτικό τομέα και, όμως, παρακολουθούν τους πολιτικούς της κυβερνήσεως – αλλά ίσως και άλλων κομμάτων – να σαστίζουν μπροστά στην ιδέα να απολυθεί ένας, έστω ένας, υπεράριθμος υπάλληλος του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

            Ασυνέπεια, ψέμμα, προπαγάνδα, φτώχεια, αυξανόμενες διαφορές πλούτου, καμμία προσπάθεια να προσελκυσθούν οι πλούσιοι με φορολογικά κίνητρα αλλά -και κυρίως- με την καθιέρωση ενός σταθερού φορολογικού καθεστώτος, αντί με κενά λόγια  – «φέρτε πίσω τα λεφτά σας».

Μα, πουθενά δεν μπορούν οι κυβερνώντες να βρουν αν όχι την λύση, τουλάχιστο τον κοινό νου σ΄ ό,τι λένε;

Η πολιτική ως εποικοινωνιακή τέχνη και όχι ως επιστήμη χρηστής διακυβερνήσεως μιας πολιτείας

Τι άδικος που γίνομαι με την τελευταία φράση μου!

Βεβαίως, η κυβέρνηση έχει βρει μια λύση, μια σούπερ λύση, μια λύση που ευχαριστεί τον κόσμο. Η λύση είναι εύκολη, είναι τόσο προφανής που κανείς προηγουμένως δεν την είχε σκεφθεί. Κάθε ένα-δυο μήνες, η κυβέρνηση «σώζει το κόσμο», «σωζει την Ελλάδα», «ξαναδίδει ανάσα» – η φράση της μόδας – στον καταπιεσμένο πολίτη, που πρώτα τον τρελλαίνει με καταθλιπτικά νέα, βάζει όλους τους «σοφούς» της να του πούνε, ότι νέα μέτρα πρέπει να ληφθούν, επιτίθεται στον Αρχηγό της Αντιπολιτεύσεως, γιατί δεν συναινεί με την επέκταση αποτυχημένων μέτρων, και μετά … σώζει τον απέλπιδα λαό. Ω! Τι αγαλλίαση να έχεις την τύχη να σε κυβερνά ένα κόμμα με το μοναδικό ταλέντο να σε σώζει ξανά και ξανά και ξανά από του κακού την σκάλα! Έτσι, μόνο κατά το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση μας έσωσε το Μάρτιο, τον Ιούλιο και, τώρα, πάμε θριαμβευτικά και για τον Σεπτέμβριο!

Βεβαίως όλη αυτή η αξιέπαινος προσπάθεια χρειάζεται και την βοήθεια των ξένων φίλων. Πάντα οι Ευρωπαίοι θα μας κάνουν την ζωή δύσκολη, μια και οι ίδιοι είναι ασυντόνιστοι, αλλά θα πούνε, στην κατάλληλη στιγμή, και τον καλό τους λόγο, εφόσον δεν κοστίζει τίποτα! Πάντα θα μας βρούνε τα λεφτά σαν «συνεταίροι» που είναι, έστω και αν μας τα δανείζουν πιο ακριβά απ΄ ό,τι τα δανείζονται αυτοί οι ίδιοι. Στο κάτω-κάτω ο Γερμανός γι΄αυτό δεν γεννήθηκε; Για να εργάζεται σκληρά και να βοηθά τον αδελφό του Νότου; Τι ενοχλητική η κυρία Μέρκελ να αρνείται να καταλάβει τέτοιες απλές αλήθειες! Μόνο ο πολιτικός της μέντορας, ο πρώην Καγγελάριος Χέλμουτ Κολ, είχε πρόσφατα το θάρρος να πει, ότι αν ήταν αυτός στη εξουσία, όταν η Χώρα μας ζήτησε να μπει στο ευρώ, θα το είχε αρνηθεί.

Όμως, δεν είναι όλα αυτά καλά πράγματα. Δεν είναι ένδειξη μοναδικής ευφυΐας από μέρους μας, να κάνομε το πρόβλημα μας πρόβλημα όλης της Ευρώπης. Δεν είναι απάντηση να πείσομε τους ξένους να εργάζονται σκληρά, ώστε τα πολιτικά κόμματα μας να μπορούν να δίδουν και στο μέλλον δουλειά στους φίλους τους είτε το αξίζουν είτε όχι. Δεν είναι σωστό, όταν μας λένε να απολύσομε και μερικούς από τους υπεραρκετούς, που απασχολούμε χωρίς να εργάζονται, στον δημόσιο τομέα, να συμφωνούμε μεν αλλά μετά να μην εκτελούμε τα υπεσχημένα. Ή, όπως κάναμε πρόσφατα, να προσλαμβάνομε άλλους 24.000 δασκάλους, αλλά με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου ή αόριστου χρόνου ώστε να τους ξεγελάσομε με τισ στατιστικές μας ότι ο αριθμός των απασχολουμένων στον δημόσιο τομέα παραμένει…χαμηλός!  Και όμως να η εξήγηση γιατί, παρά τις τόσες θυσίες τόσοων, τα έξοδα δεν παύουν να αυξάνονται…

Και αν κάποτε οι ξένοι καταλάβουν, ότι τους ξεγελάμε συστηματικά; Βρε Έλληνες είμεθα!… Θα βρούμε άλλο τρόπο να τους ξανα-γελάσομε. Μόνο τώρα, δεν θα κάνομε απολύσεις, θα κάνομε μετατάξεις. Και για να μη μας πει κανείς, ότι τελευταία καταλήξαμε να χρησιμοποιούμε υπερβολική βία εναντίον διαμαρτυρομένων πολιτών – πράγμα που συνέβη και ανάγκασε τον Πρόεδρο των Αστυνομικών Υπαλλήλων να ζητήσει δημόσια συγγνώμη στις 30 Ιουνίου αυτού του έτους για τον τρόπο που λειτούργησε η αστυνομία – θα τους δείξομε πόσο μας απασχολεί η δημοκρατική διαχείριση των κοινών, με το να τους βοηθήσομε να αρχίσουν μια ατέρμονα συζήτηση συνταγματικών μεταρριθμήσεων. Μα τον πεινώντα, εκείνο που τον απσχολεί περισότερο είναι πως να φάει. Και όχι, αν ο κ. Παπούλιας έχει εκ του Συντάγματος αρκετές εξουσίες, ώστε να συγκρουσθεί με τον πρωθυπουργό. Υποκρισία λοιπόν, κοντά στα άλλα προσόντα που ξέχασα να μνημονεύσω, όταν ανέφερα όσα ήδη ξέρουμε.

            Όπου και αν κοιτάξει κανείς, βρίσκει παραδείγματα αδικίας, περιπτώσεις που το κράτος δεν δουλεύει ατιμωρητί, που οι υπάλληλοι του φέρονται ανεδώς στους πολίτες, ενώ είναι δουλειά τους να εξυπηρετούν, αύξηση του παρακράτους, με συνέπειες που σίγουρα θα γευθούμε σύντομα, δουλική γονυκλισία σε όποιον μας θυμίσει πόσα οφείλομε στην Δύση στην οποία ένα μεγάλο αφεντικό μας είπε κάποτε, ότι «ανήκομε» – όχι «πιστεύομε». Αχ, πως οι λέξεις προδίδουν τι πραγματικά εννοούμε και όχι τι νομίζομε ότι λέμε!

            Γιατί, απ΄ όλο αυτόν το μακρύ κατάλογο ξεχώρισα τρεις μόνο λέξεις; Γιατί σκεφτόμουνα, ποια από αυτά τα παράπονα έπρεπε να εξειδικεύσω, ώστε να μη μου πει κανένας αναγνώστης, ότι αδίκως κατηγορώ την κυβέρνηση. Και όμως ιδού, σήμερα 25 Αυγουστου 2011, καθώς γράφω το πρώτο σχέδιο αυτού το δοκιμίου, εκτελών ταυτοχρόνως τα πανεπιστημιακά μου καθήκοντα στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, διαβάζω στο διαδίκτυο τις ακόλουθες γραμμές σ’ένα άρθρο σε μία εφημερίδα φίλα προσκείμενη στον κ. Παπανδρέου – το Βήμα – υπό τον τίτλον «Σιγά η Εφορία Κοιμάται…». Παραθέτω λίγες μόνον φράσεις, από το κατηγορητήριο που έντεχνα «τραυματίζει» ακόμη και τον νέον Αντιπρόεδρο της Κυβερνήσεως  (και προϊστάμενο της φορολογικής υπηρεσίας). Ο δημοσιογράφος μας πληροφορεί: 

«οι 34 μεγαλύτερες εφορίες που θεωρητικά καλύπτουν το 70% των εσόδων παρουσιάζουν μηδενικό σχεδόν έργο… Στις περισσότερες από αυτές, κατά μέσο όρο κάθε υπάλληλος έκανε μόλις ένα έλεγχο το μήνα. Αποδοτικότητα, δηλαδή, σχεδόν μηδέν.. Την ώρα δηλαδή που το υπουργείο Οικονομικών καίγεται κυριολεκτικά για να καλύψει το στόχο των εσόδων, την ώρα που οι πάντες διακηρύσσουν, ότι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής αποτελεί πρωταρχικό στόχο, η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο.»

Αυτά, νομίζετε, ότι δεν τα γνωρίζει η Τρόϊκα; Και αν ακόμη δεν τα γνωρίζει, είναι συμβατά με το γεγονός ότι δώσαμε τον λόγο μας να εκτελέσομε ορισμένες υποχρεώσεις;  Ο απλός πολίτης μια τέτοια συμπεριφορά, νομίζω θα την χαρακτήριζε ως «ανέντιμη», ως «ένδειξη απίθανης ανευθυνότητας», «ως βλαβερή στο κράτος, αλλά οφέλιμη στο κόμμα» .

Όλα αυτά, όμως και άλλα τόσα, δεν μπορούν να συνεχισθούν επ’ άπειρο. Κάποτε ήλπιζα σε μια ομαλή μεταλλαγή του πολιτικού συστήματος εκ των ένδω, αλλά και προέβλεπα ότι αν αυτή δεν έλθει – και μάλιστα γρήγορα- η λύση θα έλθει από το πεζοδρόμιο. Γνώμη δεν άλλαξα, απλώς προσθέτω  μια λέξη: «βίαιο» πεζοδρομίο, που οι αστοί του Κολωνακίου τρέμουν, αλλά άθελα των επιταχύνουν με την ανεκτικότητα που έδειξαν τα τελευταία δύο χρονια προς αυτή την κυβέρνηση, που σιγά-σιγά αρχίζει να τους ακουμπάει άσχημα. Γιατί;

Γιατί ήταν κακός ο Καραμανλής; Μα αυτοί τον ψήφισαν το 2004 και μετά τον ξαναψήφισαν το 2007 –όχι εγώ – με το ώριμο(!) επιχείρημα, που βρίσκει τις ρίζες του στο όνομα του θείου/  Προέδρου τηε Δημοκρατίας, όπως περίπου οι ίδιοι ψήφησαν τον ακόμη πλέον αποτυχημένο διάδοχο, ίσως γιατί αυτός δεν ήταν απλώς ανεψιός, αλλά γυιός και εγγονός πρωθυπουργού. Αλλά αν στην φυσική οι νόμοι αυτής της επιστήμης απαιτούν το μήλο να πέσει κάτω από την μηλιά, στην πολιτική κάτι τέτοιο δεν ισχύει…

Το μάθημα λοιπόν αν θέλομε να το μάθομε, είναι αλλαγή, ριζική αλλαγή, γρήγορα αλλαγή, σε όλο το πολιτικό φάσμα. Τέλος, στις εκλογές τέκνων και ανεψιών πρώην πρωθυπουργών. Τελος στην δουλική υπακοή στους ξένους που οι δικαστικές μας υπηρεσίες τώρα μας αποκαλύπτουν παρακολουθούσαν παράνομα τησ τηλεφωνικές επικοινωνίες του πρώην (δεξιού) πρωθπουργού. (Βλ. Καθημερινή 29 8 2011). Στροφή, αντιθέτως,  προς την αξιοκρατία, τον επιτυχημένο νέο επαγγελματία ή επιχειρηματία. Χειρότερος ο «νέος», από τους αποτυχημένους «γέρους» ή υιούς «πρώην», δύσκολα μπορεί να γίνει!

 

Εν όψει των ανωτέρω υπάρχει κάτι που Σας δίδει αισιοδοξία; Αν ναι, δώσατέ μας σε γενικές γραμμές τις σκέψεις σας πάνω σ’ αυτή την πτυχή του προβλήματος.

Ναι και αρχίζω, πρώτον, με την ιδέα που μόλις εξέφρασα.

Η πίστη, ότι η Χώρα μας έχει πολλούς νέους και νέες και μάλιστα επιτυχημένους με γεμίζει ελπίδα. Αναφέρομαι κυρίως στον επιχειρηματικό κόσμο, που είναι ένα από τα πιο «έξυπνα» στοιχεία της κοινωνίας και σε καλύτερη θέση από κάθε άλλο να βοηθήσει στου είδους την οικονομική κρίση που αντιμετωπίζομε.

Όταν λέω επιχειρηματίες, δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους που βγάλανε λεφτά ως προμηθευτές του δημοσίου και, βεβαίως, ούτε στους κλασσικούς και πονηρούς μεσάζοντες, που έρχονται στην επιφάνεια σε στιγμές τέτοιων κρίσεων, ούτε και στούς λεκιασμένους κερδοσκόπους ή τις πασίγνωστα ανέντιμες τράπεζες. Μιλάω για σωστούς επιχειρηματίες – ¨Ελληνες και ξένους – οι οποίοι δημιουργούν δουλειές, νέες θέσεις εργασίας, νέα έσοδα, και, εμμέσως βεβαίως, και νέους φόρους. 

Δώστε λοιπόν σ΄αυτούς (α) αμέσως οικονομικά κίνητρα,  (β) συνδυάστε τα με τις περιοχές της Χώρας που χρειάζονται ανάπτυξη ή πολιτική ενίσχυση (όπως η Θράκη), ή τους τομείς της οικονομίας, που ασφαλώς έχουν μέλλον – τουρισμό, εφοπλισμό, εκμετάλλευση του ορυκτού μας πλούτου, (γ) δώστε τους σταθερό φορολογικό καθεστώς και όχι συνεχώς μεταβολλόμενη φορολογική νομοθεσία, (δ) πατάξετε άγρια (και δια παντός μέσου) την γραφειοκρατία που εμποδίζει επενδύσεις, και τότε θα δείτε πόσο γρήγορα «φέρνουν πίσω τα λεφτά των» και επενδύουν στη Χώρα μας. 

Δεύτερον, και επί πλέον, ας προσελκύσομε μερικούς από αυτούς στην πολιτική, έστω και πρόσκαιρα, για να χρησιμοποιήσομε τις οργανωτικές των ιδιότητες και φαντασία των και τις γνώσεις των, για το καλό του συνόλου, χωρίς ταξικές ή άλλες προκαταλήψεις του είδους «Μα αν χρησιμοποιήσεις τέτοιους ανθρώπους», θα υπάρξουν μερικοί που θα μου πουν, «θα φάνε ακόμη περισσότερο». Η απάντηση μου σε τέτοιες «κομπλεξικές» αντιρρήσεις είναι απλή: «η Χώρα έχει ανάγκη απ΄όλα τα ικανά, τίμια και εργατικά παιδιά της, αλλά κυρίως χρειάζεται νέους ανθρώπους με φαντασία και σχέδιο, ώστε στο μέλλον δημοσιογράφοι με καλή πένα και καθαρό μυαλό να μην θέλουν – αλλά και ούτε να μπορούν  – να γράφουν, όπως έγραψε στην Καθημερινή της 26ης Αυγούστου με τόση ακρίβεια ο Νίκος Ξηδάκης, ότι  «Η κυβέρνηση δεν διαθέτει σχέδιο δράσης, στρατηγική, στοιχειώδη πολιτική ιδεολογία, ψυχικό απόθεμα. Ούτε ηγεσία. Αυτή είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του 2011.»

Δοκιμάστε, λοιπόν, τις ιδέες που αναφέρω περιληπτικά εδώ, πείσατε το καλόπιστο κοινό ότι με νέα μυαλά, νέα κίνητρα μη κομματικοποιήμενα, θα έλθουν και οι νέες ιδέες και μαζί τους η ελπίδα να περάσουμε τον κάβο και κάποτε να ξαναμπούμε σε γαλήνια νερά. Τελικό λοιπόν συμπέρασμα: όσο ο Δράκουλας μπορεί ποτέ να μεταβληθεί σε αιμοδότη άλλο τόσο αυτοί – ανεξαρτήτως κομμάτων- που μας έφεραν στα σημερινά χάλια μπορούν να μεταμορφωθούν σε σωτήρες μας. Εξαφανήσατέ τους λοιπόν πολιτικά!

Τρίτον, στο πολιτιστικό πεδίο ας συνδυάσομε τις νέες ιδέες, τις οποίες ονειρεύομαι καθημερινά με τις αρχές που μας κληροδότησε ένα ένδοξο Ελληνο-Βυζαντινό παρελθόν, αντί να το αποποιούμεθα. Ας οικοδομήσομε πάνω τους ένα νέο οικοδόμημα, στο οποίο εμείς οι ίδιοι να πιστεύομε πως ό,τι κάνομε είναι καλό για την πατρίδα, αφαιρώντας εν παρόδω το δικαίωμα σε μια μικρή μειοψηφία αριστερο-δεξιών ανθρώπων να ψέγουν τον καλώς εννοούμενο πατριωτισμό. Και αυτό το νέο Ελληνικό όραμα, που θα παίρνει ιδέες και βοήθεια απ’όπου το συμφέρει – συμπεριλαμβανομένης ασφαλώς και της θρησκείας μας, που είναι της μόδας σήμερα και αυτήν να κατακρίνομε –  θα θέσει στο κέντρο της φιλοσοφίας του την αξιοκρατία και όχι κομματικές ή πελατειακές ή συντεχνιακές σχέσεις ή την αναζήτηση του προσωπικού κέρδους

Ας καταλάβομε κοντολογίς, ότι οι υπάρχοντες πολιτικοί, όσο και έξυπνοι και αν είναι, καταναλίσκουν 80% της φαιάς των ουσίας σε πολιτικές και κομματικές μανούβρες, στο πώς θα επιβιώσουν πολιτικά οι ίδιοι, στο πώς θα κρατήσουν «την καρέκλα» τους, ή και στο πώς – και δυστυχώς για μερικούς και αυτό ισχύει – να πλουτίσουν οί ίδιοι ή οι οικογένειές των από την περίοδο της υπουργίας των. Μα, δεν αρκεί εμείς να καταλάβομε αυτά. Πρέπει επί πλέον να πείσομε και την απελπισμένη πλειοψηφία των Ελλήνων να τολμίσει την ριζική αλλαγή που χρείαζεται η Χώρα.

Τέλος, τέταρτο στα εξωτερικά. Και εδώ χρειαζόμεθα νέα και ριζική επισκόπηση της διεθνούς σκηνής, των «εξαρτήσεων» μας και των δυνατότητων μας.

Στις 20 Αυγούστου αυτού του έτους η Καθημερινή έγραψε:

«…υπάρχουν και γεωπολιτικοί λόγοι που κάνουν τόσο τις ΗΠΑ όσο και τις μεγάλες ευρωπαϊκές ηπειρωτικές δυνάμεις να θέλουν να στηρίξουν την Ελλάδα. Η χώρα μας αποτελεί μια νησίδα σταθερότητας και κλασικής δυτικής δημοκρατίας μέσα σε ένα πολύ ασταθές περιβάλλον. Ούτε οι ΗΠΑ ούτε και η Γερμανία βλέπουν με καλό μάτι τις ηγεμονικές τάσεις του Τούρκου πρωθυπουργού κ. Ερντογάν, αντιθέτως, αντιμετωπίζουν πλέον με μεγάλη καχυποψία την Τουρκία και τη «μεγάλη στρατηγική της».

Ωραία γραμμένο το κείμενο. Συμφωνώ, επί πλεόν, με την τελευταία πρόταση αν και επαναλαμβάνω με το παράπανω – ακόμη και με θυμό – ότι δεν κάναμε τίποτα για να εκμεταλλευθούμε αυτήν την – «υπό την επιφάνεια» επί του παρόντος και βαθμιαία αυξανόμενη – ανησυχία για τις φιλοδοξίες της Τουρκίας.  Και γιατί δεν κάνομε τίποτα; Γιατί οι πολιτικοί μας, οι πρέσβεις μας, και οι ακαδημαϊκοί που παραμένουν, όσον αφορά την Τουρκία, προσκολλημένοι στο δόγμα που διακήρυξε η Ελλάδα το 1999, στις ιδέες που πρόθυμα δανείζονται από την χαώδη εξωτερική της πολιτική, δεν έχουν την φαντασία ή την πνευματική προσαρμοστικότητα να προσαρμόσουν τη σκέψη των σε νέα δεδομένα;

Μα είναι αυτοί πειστικοί λόγοι για μια τέτοια, αρτηριοσκληρότητα σκέψεως, τέτοια οκνηρία δράσεως, τέτοια αντεθνική τοποθέτηση; Μήπως και εδώ, λοιπόν, χρειάζεται μεγάλη σκούπα, για το ανθρώπινο υλικό αυτού του Υπουργείου; Σίγουρα και εδώ χρειάζεται ριζική ανανέωση ανθρώπων, φιλοσοφίας, και νοοτροπίας.

Αλλά, η δεύτερη φράση/διαπίστωση του αποσπάσματος της Καθημερινής με ανησυχεί ακόμη περισσότερο γι’ αυτό και την έθεσα σε πλάγια γράμματα. Γιατί η Χώρα μας ΔΕΝ είναι πλέον «νησίδα σταθερότητας» ως ισχυρίζεται το άρθρο. Την γνώμη αυτή  εκφράζει  ένας πατρίωτης, που θα έπρεπε να λέει τα αντίθετα. Αλλά δεν τα λέει, γιατί η πραγματικότης έχει αλλάξει. Γιατί η αλήθεια λέει, ότι οι πολιτικές αυτής της κυβέρνησεως στα οικονομικά, ο τουρκικός επεκτατισμός της τελευταίας δεκατετίας αν όχι εικοσαετίας, και η επίμονη άρνηση από την παρούσα και τις προηγούμενες κυβερνήσεις να δημιουργήσουν νέο δόγμα εξωτερικής πολιτικής, που να στηρίζεται σε πολλαπλές συμμαχίες, μας έχουν φέρει στο χείλος της αβύσσου. 

Η κοινωνική έκρηξη, που τονίζω σε όλες τις υποενότητας αυτής της συνεντεύξεως, είναι λοιπόν κατά την γνώμη μου πρό των πυλών, η εξωτερική κρίση ΘΑ εκδηλωθεί μόλις η γείτων χώρα αισθανθεί, ότι είμεθα στο ναδίρ μας, είτε το επιτρέψουν οι Αμερικανοί είτε όχι! Και οι δύο κρίσεις πλησιάζουν ταχύτατα και – πιθανώς – ασταμάτητα.  Η μόνη μικρά πιθανότης να σταματήσομε αυτή την πολλαπλή καταστροφή, είναι να πάρομε στα σοβαρά μερικές από τις σκέψεις που διετύπωσα εδώ και στα διάφορα βιβλία μου και να αντιδράσομε άμεσα και πρωτότυπα.

Και, βεβαίως, ας μην απατώμεθα, απάντηση σ’ αυτές τις σκέψεις και προτάσεις, δεν είναι οι γενικές κατηγορίες ή δυσφημιστικές αντιδράσεις, που κατά καιρούς διατυπώνονται είτε με στόμφο είτε με το δήθεν χιούμορ του οποιουδήποτε «ευθυμογράφου». Εκείνο που χρειάζεται άμεσα, είναι κατανόηση, ότι αύτη η «νησίδα σταθερότητος» θα υπερκαλυφθεί και καταστραφεί από το διεθνές αλλά και αυτοδημιούργητο τσουνάμι.

Είναι ουτοπίες όλες αυτές οι σκέψεις και σκιαγραφόμενες λύσεις;

Όχι, Όχι, Όχι.

Αλλά και αν είναι, ας δοκιμάσομε και μια φορά κάτι καινούργιο, παρά να συνεχίζουμε να παίζουμε με τις ξαναζεσταμένες ιδέες, που μας προσφέρουν οι περισσότεροι –όχι όλοι – οι πολιτικοί, που ανήκουν στο κόσμο του χθες και που εμείς θέλομε να ξεχάσομε.

Σας ευχαριστώ θερμότατα γι’ αυτήν την αποκλειστική, μακροσκελή και πλούσια σε περιεχόμενο και ουσία συνέντευξη που δώσατε στο Αντίβαρο. Είναι ιδιαίτερα μεγάλη η τιμή για μας.

 Πηγή: http://www.antibaro.gr/node/3313

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Οι χαμένες ψευδαισθήσεις

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 1 Σεπτεμβρίου 2011

(μεταφράζει από El País η Zeta Dor) Της  Concha Caballero

Δεν ταξιδεύουν σε τρένα με αποσκευές από χαρτόνι, μα μεταφέρουν μαζί τους τα πιο πολύτιμα περιουσιακά τους στοιχεία: ένα φορητό υπολογιστή, ένα κινητό τελευταίας τεχνολογίας που τους το δώρισε κάποιος συγγενής ή που το απέκτησαν επιδιώκοντας αμέτρητα κουπόνια. Συνηθίζουν να κάνουν πτήσεις χαμηλού κόστους, όπου το εισητήριο έχει κυνηγηθεί υπομονετικά μέσω διαδικτύου. Θα πάνε να κάνουν ένα μεταπτυχιακό, ή θα έχουν εξασφαλίσει μία κακώς εννοούμενη υποτροφία Εράσμους η οποία θα κοστίσει στην οικογένεια τους τις μισές της οικονομίες. Άλλες φορές θα κάνουν τον οικότροφο βοηθό, θα παραδίδουν μαθήματα της γλώσσας τους, ή οποιαδήποτε άλλη προσωρινή εργασία.  Οι  συγγενείς θα  τους χαιρετήσουν στην πύλη επιβίβασης  και ενώ απομακρύνονται, κάποιοι θα κρύψουν την θλιψη τους και άλλοι  το αίσθημα της εγκατάλειψης. «Είναι για ένα μικρό χρονικό διάστημα  -λένε-. Θα μάθουν την γλώσσα, θα γνωρίσουν τον κόσμο… θα επιστρέψουν σε μερικούς μήνες.”

Μέχρι πρόσφατα ήταν προνόμιο της σύγχρονης εποχής που τους επέτρεπε να απολαμβάνουν απεριόριστη ελευθερία, έναν κόσμο χωρίς σύνορα, μια σχεδόν ατελείωτη ευκαιρία για μάθηση… Στη συνέχεια ήρθε η κρίση και η βαλίτσα έμοιαζε διαφορετική, η αναμονή στη ουρά επιβίβασης πιο ντροπιαστική, ο αποχαιρετισμός πιο θλιβερός και το φάντασμα της οριστικής απουσίας, κοντυνότερο.

Όχι. Δεν υπάρχουν αποσκευές από χαρτόνι, ούτε πλήθη στην πλατφόρμα για να πουν αντίο. Ούτε και φεύγουν ομαδικά, αλλά ένας-ένας. Προφανώς τίποτα δεν τους εξανάγκασε. Προϋπήρξε μια αόρατη αλυσίδα συμβάντων. Ήταν στο εξωτερικό πριν από μερικά χρόνια, ή έχουν ένα φίλο που τους ενημέρωσε ότι μπορούν να βρουν εύκολα εργασία. Δεν θα βγάζουν πολλά, αυτό είναι σίγουρο, αλλά θα μπορούν να κερδίζουν  τα προς το ζην με σχετική ευκολία … Στην τελική δεν υπάρχει τίποτα εδώ.

Και φεύγουν λίγοι-λίγοι, χωρίς καμία φασαρία. Μια αδιάκοπη διαρροή από φρέσκο ​​αίμα που βγαίνει από τη χώρα ήσυχα, διαψεύδοντας την κλασική χίμαιρα πως η ιστορία είναι μια ροή συνεχών βελτιώσεων.

 Δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία για αυτούς. Κανείς δεν ξέρει πόσοι είναι και που πηγαίνουν. Ούτε ομαδοποιούνται κάτω απ’  την επίσημη ονομασία των μεταναστών. Είναι μάλλον μια μικρή ιστορία που διηγιέται ανάμεσα σε φίλους και οικογένεια. «Η κόρη μου είναι στο Βερολίνο», «έχει πάει στο Μονπελιέ», «πήγε στο Ντουμπάι», είναι φράσεις που ακούμε χωρίς να στεκόμαστε στο ακριβές τους νόημα. Ξεφεύγουν των στατιστικών μεταναστευτικών στοιχείων διότι συχνά έχουν ένα υψηλό επίπεδο μόρφωσης και δεν ταιριάζει με το τυπικό προφίλ του τι νομίζουμε ότι είναι μετανάστης. Ίσως στα επίσημα έγγραφα να φιγουράρουν ως κάτοικοι του εξωτερικού, αλλά θα έπρεπε να εμφανίζονται ως οι καινούργιοι εξόριστοι, προϊόν της τύφλωσης της χώρας μας.

Σε περιόδους κρίσης όπου κάθε ευρώ δαπανάται με προσοχή, κανένας δεν υπολογίζει τις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που δόθηκαν για την εκπαίδευση τους τα οποία δωρήθηκαν στους επιχειρηματίες εκτός συνόρων με μια άνευ ορίων αδεξιότητα, με απαράμιλλη άγνοια. Ακόμη λιγότερο υπολογίζονται  οι προσπάθειες των οικογενειών τους, οι χαμένες ψευδαισθήσεις τους και τα χιλιοθρυμματισμένα όνειρα τους.

Δεν κουβαλάνε αποσκευές από χαρτόνι, αλλά συνθέτουν μια νέα μαζική έξοδο που μαστίζει ιδιαίτερα την Ανδαλουσία, που σκορπά τους νέους σε όλη την Ευρώπη και σε μεγάλο μέρος του κόσμου, που μας στερεί από τις γνώσεις τους, τη συμβολή τους και την παρέα τους. Αλλά προφανώς κανένας δεν σκανδαλίζεται από αυτή τη διαφυγή πνεύματος, αργή αλλά σταθερή, που  μας στερεί πολλά από τα καλύτερα ταλέντα μας. Κανένας δεν διαμαρτυρεται ενάντια σ’ αυτό το νέο κύμα εξορίστων που είναι ένα σιωπηλό κατηγορητήριο της αποτυχίας και της απάτης. Φεύγουν σκεπτικοί από τη σύραγγα της επιβίβασης όπου θα τους προλάβει η μελαγχολία για την προσωρινή εγκατάλειψη της γης τους.

Δεν είναι, όπως λένε, μια γενιά που έχασε τον εαυτό της. Ούτε τα εξιλαστήρια κακομαθημένα παιδιά που λειτουργούν ως άλλοθι για την έλλειψη εργασίας. Πρόκειται για μια γενιά χαμένη για τη χώρα αυτή και για το μέλλον της. Ένα μεγάλο λάθος που θα πληρώσουμε  μακροπρόθεσμα πολύ ακριβά, με κατάληξη την πτώχευση τόσο σε πνευματικό όσο και σε τεχνικό επίπεδο. Κι ας μην το έχουμε βιώσει ακόμα.

http://wp.me/p1pa1c-c6u

 

http://parallhlografos.wordpress.com/2011/08/31/%CE%BF%CE%B9-%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%88%CE%B5%CF%85%CE%B4%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/

Posted in Ευρώπη | Leave a Comment »

Ειδικές τιμές για πολύτεκνους, άνεργους ή μονογονεϊκές οικογένειες

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 1 Σεπτεμβρίου 2011

 Το βιβλιοπωλείο “χωρίς όνομα” προσφέρει σε οικογένειες πολύτεκνες, με άνεργους γονείς ή μονογονεϊκές ειδικές τιμές σε σχολικά είδη και βιβλία.

Επιθυμία μας είναι να βοηθηθούν κάποιοι συμπολίτες μας, σε αυτή την δύσκολη οικονομική συγκυρία για όλους και να δείξουμε έμπρακτα, πως η κρίση μπορεί να αναδείξει και ξεχασμένες κοινωνικές αξίες, όπως η αλληλεγγύη.

Για πληροφορίες επικοινωνήστε στο τηλέφωνο 210 – 6546742.

Σημ. 1. Οι  ειδικές τιμές ισχύουν για την περίοδο 1/9 έως 30/9/2011, για όσους  ανήκουν αποδεδειγμένα σε μία από τις παραπάνω ομάδες συμπολιτών μας (κάρτα ανέργου, πολυτέκνου, απόρου ή εκκαθαριστικό φορολογικής δήλωσης).

2. Το βιβλιοπωλείο μας προσφέρει χωρίς εξαίρεση, όλο τον χρόνο, έκπτωση 10% στα σχολικά βοηθήματα και λογοτεχνικά βιβλία και 0 – 15% στα ξενόγλωσσα σχολικά βιβλία.

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: