βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for Ιουλίου 2010

ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 31 Ιουλίου 2010

ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟ ΑΚΕΛ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
konstantakopoulos.blogspot.com

Σε ιστορικό αδιέξοδο και πρωτοφανή στην ιστορία του, εκτός ίσως της περιόδου 1955-56, πολιτική απομόνωση έχει οδηγηθεί το ΑΚΕΛ, μεγαλύτερο κόμμα της κυπριακής αριστεράς. Ταυτόχρονα, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ήταν ποτέ τόσο απομονωμένη, χωρίς ουσιαστικούς συμμάχους και με ελάχιστα ερείσματα στην παγκόσμια κοινή γνώμη, όσο σήμερα.

Η κατάσταση που διαμορφώνεται σταδιακά στο κυπριακό εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους για την υπόσταση του κυπριακού κράτους, το μέλλον των Ελληνοκυπρίων, αλλά και τις τύχες της κυπριακής και ελληνικής αριστεράς, αν τυχόν επωμισθούν ή στηρίξουν την ευθύνη καταστροφικών εθνικών ρυθμίσεων στο κυπριακό, όπως και τα ελληνοτουρκικά. Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος στο μέτρο που σημαντικοί τομείς της αριστεράς βλέπουν το κυπριακό ως κυρίως πρόβλημα εθνοτικών σχέσεων και λιγότερο ως ένα μετασχηματισμένο αποικαικό πρόβλημα. ¨Η συγχέουν κατά τρόπο απαράδεκτο και ανιστόρητο τον εθνισμό (ενός μάλιστα απειλούμενου και αμυνόμενου βασικά έθνους) και τον εθνικισμό, καταλήγοντας ενίοτε στην υιοθέτηση αντιδραστικών θέσεων στην εξωτερική πολιτική, που επιτρέπουν στις πιο οπισθοδρομικές δυνάμεις να εκμεταλλεύονται το κενό προσπαθώντας να εμφανισθούν συνεπέστερες στη υπεράσπιση των διεθνών συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Στην πιο ακραία και απευκταία περίπτωση, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να συμβάλει σε ένα “1974 από την ανάποδη”. ¨Ενας βασικός λόγος που οι ιδέες της αριστεράς-κεντροαριστεράς ηγεμόνευσαν στην Ελλάδα μετά την πτώση της χούντας, είναι γιατί ολόκληρο το μεταπολεμικό σύστημα εξουσίας κατέρρευσε, όταν η υποτέλειά του στις ΗΠΑ οδήγησε στην κυπριακή τραγωδία. Αν η κεντροαριστερά και αριστερά στην Ελλάδα και στην Κύπρο, προσφέρει ιδεολογικό άλλοθι ή πρωταγωνιστήσει σε εθνικά επαχθείς ρυθμίσεις, που θα αποδειχθούν μη ρεαλιστικές, μπορεί να συμβάλει στην παραγωγή ενός νεοεθνικιστικού ιδεολογικού “τσιμέντου”. Που χρειάζεται απελπιστικά για δικούς της σκοπούς μια στερούμενη σήμερα σοβαρότητας και κύρους ελληνική ακροδεξιά και οι παντοειδείς οπαδοί ενός νέου αυταρχισμού, ενδεχομένως αναγκαίου για τη μαζική καταστροφή των κοινωνικών όρων ύπαρξης του ελληνικού λαού.

Από τους τρεις συμμάχους, χάρη στην ψήφο των οποίων εξελέγη ο κ. Χριστόφιας το 2008, μόνο το ΔΗΚΟ παραμένει στην κυβέρνηση αλλά σε κατάσταση διαρκούς αντιπαλότητας προς το ΑΚΕΛ. Το άλλο κόμμα της κυπριακής αριστεράς, η σοσιαλιστική ΕΔΕΚ αποχώρησε, παρά τις ανοίκειες, ιταμές επεμβάσεις των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών για να παραμείνει. Προφανώς οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές δεν ενήργησαν χωρίς τη συγκατάθεση, αν όχι παρότρυνση του ΠΑΣΟΚ.

Οι Σοσιαλιστές και το ΔΗΚΟ, παρά την παραμονή του στην κυβέρνηση, διαφωνούν με την κεντρική φιλοσοφία των προτάσεων Χριστόφια στο κυπριακό, ιδιαίτερα την εκ περιτροπής προεδρία. Το χειρότερο για το ΑΚΕΛ δεν είναι η διαφωνία των συμμάχων του, αλλά η επανειλημμένως διαπιστωμένη σε όλες τις δημοσκοπήσεις κατηγορηματική διαφωνία του κυπριακού λαού, σε ποσοστό τουλάχιστον 70%, με τις προτάσεις αυτές. Είναι άλλωστε η σκληρή λαϊκή αντίδραση που ανάγκασε ΕΔΕΚ και ΔΗΚΟ να πάρουν αρνητική θέση, όχι το αντίθετο.

Η πρόταση Χριστόφια προβλέπει ότι κατά καιρούς το κυπριακό κράτος, το 82% του πληθυσμού του οποίου είναι ελληνικής εθνότητας, θα έχει Τούρκο Πρόεδρο, ενώ η ψήφος των πολιτών θα σταθμίζεται ανάλογα με την εθνότητά τους, για να μην αισθάνεται μειονότητα η μειονότητα. Αυτή είναι μία εξωφρενική, άδικη και εξωπραγματική συνταγματική ρύθμιση, που δεν απαντάται σε κανένα φυσιολογικό κράτος του κόσμου, όπου δεν είναι δυνατόν η μειονότητα να αποκτά υποχρεωτικώς εκ περιτροπής την εξουσία επί του συνόλου του κράτους και του λαού. Θα προϋπέθετε, αν μη τι άλλο, ένα επίπεδο εμπιστοσύνης που δεν υπάρχει και αν υπήρχε θα την καθιστούσε περιττή. Οι προτάσεις Χριστόφια προβλέπουν επίσης μηχανισμό επίλυσης των διαφορών των δύο κοινοτήτων, στον οποίο θα έχουν εκ περιτροπής πλειοψηφία ¨Ελληνες και Τούρκοι και ξένο δικαστή με βαρύνουσα ψήφο στη δικαστική εξουσία.

Φυσικά, ένα κράτος πρέπει να έχει μηχανισμούς προστασίας της μειονότητας, από αυτό όμως το σημείο έως την πλήρη κατάργηση της αρχής της πλειοψηφίας, της δημοκρατίας δηλαδή, η διαφορά είναι όση και μεταξύ ενός κράτους και ενός ζουρλομανδύα, προορισμένου να καταρρεύσει στην πρώτη δυσκολία ή υπονόμευση, όπως συνέβη στο παρελθόν. Στο κυπριακό έχουμε μια τυπική εκδήλωση της παγκόσμιας τάσης να χρησιμοποιούνται τα θεμιτά, μέχρις ενός σημείου, μειονοτικά δικαιώματα, για να καταργούνται τα δικαιώματα των πλειοψηφιών. Τάση στην οποία απαντούσε ο Λένιν, εδώ και έναν αιώνα, στο κλασικό Δικαίωμα των Εθνών στην Αυτοδιάθεση, με τη φόρμουλα: “Πάλη ενάντια στα προνόμια και τη βία του καταπιέζοντος έθνους, καμιά ανοχή στην επιδίωξη προνομίων από το καταπιεζόμενο έθνος”

Κατ¨ ουσίαν, η πρόταση δεν περιγράφει κυπριακό, αλλά εκ περιτροπής ελληνικό και τουρκικό κράτος. Στο “κράτος” αυτό, δεν καταργείται μόνο η αρχή της πλειοψηφίας, αλλά και το βασικό εργαλείο κυριαρχίας και αυτοάμυνας, ο στρατός, χάριν του “οράματος” της “αποστρατικοποιημένης Κύπρου”. Αλλά η Κύπρος δεν μπορεί να απειλήσει κανέναν, απειλείται αντιθέτως η ίδια. Είναι παράλογο να μην έχει δικαίωμα και μέσο αυτοάμυνας. Μακάρι να καταργηθούν κράτη και στρατοί, επειδή όμως ουδείς στη Μεσόγειο, πλην του Κυπρίου Προέδρου, σκέφτεται να το κάνει αυτό, το πρακτικό αποτέλεσμα της κατάργησης του κυπριακού στρατού και της απαγόρευσης της αυτοάμυνας θα εξυπηρετήσει τους εχθρούς και όχι τον κυπριακό λαό ή κράτος. Τι ενιαίο κράτος θα είναι μια Κύπρος, που δεν θα διαθέτει βασικούς μηχανισμούς διαμόρφωσης κυπριακής συνείδησης, κοινά σχολεία και κοινό στρατό; Τι σόι αποστρατικοποίηση θα είναι αυτή, όταν προβλέπεται η παραμονή εις το διηνεκές του βρετανικού στρατού; Τέτοιες ρυθμίσεις είναι εγγενώς ασταθείς, περιγράφουν δύο κράτη σε συσκευασία ενός, όπου το καθένα θα βαφτίσει αστυνομία τις παραστρατιωτικές του δυνάμεις. Θα εξυπηρετήσει μόνον όσους επιδιώκουν ανέκαθεν τη μετατροπή της Κύπρου σε εσωτερικά ασταθές προτεκτοράτο: Βρετανία, Τουρκία, ΗΠΑ, Ισραήλ. Προβλέπουν, δεν αποτρέπουν τη διχοτόμηση, καταργώντας παράλληλα το κράτος, τα δικαιώματα δηλαδή του κυπριακού λαού στο νησί, κάτι που ήταν και παραμένει η κεντρική επιδίωξη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από το 1878, που πρωτοπάτησε το πόδι της σε ένα από τα στρατηγικότερα σημεία της υφηλίου.

Ο μέσος Κύπριος πολίτης, όπως και το 2004, αντιδρά ενστικτωδώς όχι μόνο στην αδικία των ρυθμίσεων, αλλά κυρίως στη διάλυση του κράτους, που ορθώς διαισθάνεται ως την κυριότερη προϋπόθεση επιβίωσής του.

Ακόμα κι αν ήταν σωστές οι προτάσεις Χριστόφια, υπάρχει κρίσιμο ζήτημα νομιμοποίησης. Οι διακοινοτικές συνομιλίες εξελίχθηκαν σε ιδιόρρυθμη συντακτική διαδικασία ερήμην του λαού. Γίνεται εκπόνηση νέου συντάγματος εν κρυπτώ και παραβύστω, από έναν άνθρωπο, τους συμβούλους του και το κόμμα του!

Το δημοψήφισμα που προβλέπεται τελικά δεν είναι η αρμόζουσα μορφή λαϊκής συμμετοχής στην εκπόνηση συντάγματος, αλλά και θα γίνει, αν γίνει, υπό εκβιαστικές συνθήκες. Ο κυπριακός λαός πιθανώς θα απορρίψει το σχέδιο. Θα καταβάλλει όμως τεράστιο διεθνές πολιτικό τίμημα απορρίποντας σχέδιο που έχει προσυπογράψει ο Πρόεδρός του, όταν μάλιστα ουδείς εξήγησε διεθνώς, με καταληπτά επιχειρήματα και στη βάση αρχών, το ¨Όχι του 2004.

Στην πράξη άλλωστε, που είναι το τελικό κριτήριο κάθε θεωρίας και επιχειρήματος, διαπιστώθηκε ότι οι πολλές παραχωρήσεις Χριστόφια, “αποταμιεύθηκαν” ευχαρίστως από την τουρκική και αγγλική πλευρά, την οδήγησαν όμως τελικά σε περισσότερη αδιαλλαξία και εθνικισμό, όπως φάνηκε με την εκλογή ¨Ερογλου, και το Λονδίνο σε μεγαλύτερη σκλήρυνση. Αν η πολιτική αυτή είναι σωστή, γιατί παράγει λάθος αποτελέσματα;

Η Κύπρος θα πιεσθεί σύντομα να λύσει όπως όπως το κυπριακό, με ακόμα χειρότερες προτάσεις και υπό απειλή αναγνώρισης με κάποια μορφή των κατεχομένων, όπως επίσης και για να άρει το βέτο στο άνοιγμα πέντε κεφαλαίων της ευρωτουρκικής ενταξιακής διαπραγμάτευσης. Η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ παραμένει κεντρική επιδίωξη του αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού και κεντρική νεοφιλελεύθερη πολιτική. Αποσκοπεί στην εσαεί αποτροπή της ευρωπαϊκής χειραφέτησης και ενισχύει την κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους. Δυστυχώς, εκτός από μεγάλη ιδέα του Στέητ Ντηπάρτμεντ, είναι και η μεγάλη ιδέα της ελληνικής κυβέρνησης.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Δρόμος της Αριστεράς”

Posted in Κύπρος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΓΚΑΛΜΠΡΕΙΘ: ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ΦΙΛΟΥΣ, ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 31 Ιουλίου 2010

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΤΖΕΙΜΣ ΓΚΑΛΜΠΡΕΙΘ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ

Γιός μιας από τις μεγαλύτερες μορφές των οικονομικών του 20ού αιώνα, του Τζων Κένεθ Γκαλμπρέιθ, ο αμερικανός οικονομολόγος Τζέιμς Γκαλμπρέιθ συνεχίζει τη σπουδαία παράδοση της οικογένειας στην οικονομική επιστήμη. Καθηγητής στο Lyndon B. Johnson School of Public Affairs, το University of Texas και το Levy Economic Institute του Bard College, δραστηριποιείται στην κίνηση Economists for Peace and Security.

Προοδευτικός οικονομολόγος, σφοδρός επικριτής του νεοφιλελευθερισμού και της παντοδυναμίας των τραπεζών, ο Τζέιμς Γκαλμπρέιθ έγραψε ένα μεγάλο άρθρο στη Monde Dimploatique του Ιουνίου. Με αφορμή την ελληνική-ευρωπαϊκή κρίση, υπογραμμίζει ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί η παρούσα πολιτική της ΕΕ, που οδηγεί σε καταστροφή τις ευρωπαϊκές οικονομίες, κοινωνίες και, εν τέλει, την όποια μορφή πολιτισμού. Προτείνει μεταξύ άλλων νέες βιομηχανικές, κοινωνικές και εκπαιδευτικές πολιτικές στην Ευρώπη, που, εκτιμά, βρίσκεται προ του διλήμματος ΅τραπεζικός ή κοινωνικός ριζοσπαστισμός’.

Φίλος του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, ήρθε πρόσφατα στον Πόρο για το ετήσιο συμπόσιο Σύμης, στο περιθώριο του οποίου τον συναντήσαμε

Eρ. Διαβάζοντας το τελευταίο άρθρο σας για την ευρωπαϊκή κρίση, διερωτήθηκα γιατί ένας Αμερικανός οικονομολόγος εμφανίζεται στον ευρωπαϊκό τύπο με σαφέστερο και ριζοσπαστικότερο πρόγραμμα μεταρρύθμισης της ΕΕ από πολλούς Ευρωπαίους συναδέλφους σας

Απ. Ϊσως γιατί η αμερικανική πολιτική ιστορία του 19ου αιώνα έχει αναλογίες με την κατάσταση στην Ευρώπη. Η Συνομοσπονδία των Νοτίων έμοιαζε με τη σημερινή Ευρώπη, ήταν ουσιαστικά μια τελωνειακή και νομισματική ένωση, γι΄αυτό και έχασε, δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στο κόστος του εμφυλίου. Ο Νότος παρέμεινε απίστευτα φτωχός για επτά δεκαετίες. Με το New Deal ξεπεράστηκε η φτώχεια και πήγαμε σε εθνική ολοκλήρωση και ανάπτυξη. Το New Deal δεν ήταν μόνο απάντηση στο κραχ, οι ιδέες του έρχονταν από πολύ παλιότερα, ήταν η απάντηση στην απουσία εθνικής ανάπτυξης και ολοκλήρωσης. Με αυτό περάσαμε από ένα 10% του ΑΕΠ για ομοσπονδιακούς σκοπούς το 1932 σε ένα 30-40%, που είναι περισσότερο αν υπολογίσουμε την έμμεση επίπτωση των ομοσπονδιακών φορολογικών και κοινωνικών ρυθμίσεων.

Ερ. Είσαστε όμως ένα έθνος…

Απ. Δεν θα τόλεγα. Είμαστε δύο έθνη, Βορράς και Νότος. Χρειάστηκαν ο Ρούζβελτ και ο πόλεμος για να ενοποιηθούμε.

Ερ. Τώρα όμως οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές ηγεσίες κάνουν το αντίθετο από το Νιου Ντηλ.

Απ. Πράγματι. Τότε ο Ρούζβελτ στην αρχή της κρίσης έκλεισε τις τράπεζες για δέκα μέρες. Αποκατέστησε την αξιοπιστία και μίκρυνε τον τραπεζικό τομέα. Το 2008 έγινε το αντίθετο εξαιτίας του ελέγχου των τραπεζών επί του πολιτικού συστήματος. Γιατί ο Υπουργός Οικονομικών ήταν πρώην πρόεδρος της Goldman Sachs. Κι ο Ομπάμα δεν άλλαξε το προσωπικό. Ο νόμος του είναι πολύ αδύνατος, δεν θα απέτρεπε την κρίση αν ίσχυε το 2008. ¨Εχει σημασία να καταλάβουμε τι έγινε, γιατί χρησιμοποιείται μια συσκοτιστική ορολογία, όπως φούσκα κλπ. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη χρηματιστική απάτη στην ιστορία. Οι τράπεζες έδωσαν στεγαστικά δάνεια σε δανειολήπτες που ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να τα εξοφλήσουν. Μετά οι οίκοι αξιολόγησης ξέπλυναν τα δάνεια βαθμολογώντας τα ΑΑΑ. Το τελικό θύμα ήταν εν πολλοίς ο ευρωπαίος επενδυτής.

Ερ. Αυτό δεν ισοδυναμεί ουσιαστικά με την υφαρπαγή από τις μεγάλες τράπεζες δικαιώματος έκδοσης χρήματος…

Απ. Με μεθόδους πλαστογραφίας. Οι Ευρωπαίοι δεν κατάλαβαν τι έγινε. ¨Επρεπε να πάνε στα δικαστήρια. Στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1990 περίπου χίλιοι αξιωματούχοι πήγαν στη φυλακή για παρόμοιες δραστηριότητες, αν και η υπόθεση αυτή δεν τονίστηκε πολύ στη δημοσιότητα.

Ερ. Ποια θεωρείτε ως κύρια αιτία της ελληνικής κρίσης, γιατί υπάρχουν διαφορετικές αναλύσεις…

Απ. Η κρίση της Νότιας Ευρώπης είναι η συνέχεια της κρίσης του 2008, είναι η ίδια ακριβώς κρίση. Δεν ανακαλύφθηκαν ξαφνικά η φοροδιαφυγή και τα προβλήματα διοίκησης στην Ελλάδα. Οι τράπεζες που την δάνειζαν τα ήξεραν και πριν. Αυτό που έγινε ήταν μια γενικευμένη φυγή κεφαλαίων στην ασφάλεια. Και τα αμερικανικά, γαλλικά, γερμανικά ομόλογα είναι ασφαλέστερα από τα ελληνικά. Αυτό αυξάνει τα επιτόκια και την αγορά CDS και καθιστά αδύνατη την αναχρηματοδότηση του χρέους. Δεν θέλω να πω ότι δεν υπάρχουν προβλήματα στην ελληνική οικονομία και δεν χρειάζονται μεταρρυθμίσεις. Δεν είναι εκεί όμως η αιτία της κρίσης.

Ερ. Μιλάμε για αυθόρμητη κίνηση κεφαλαίων ή για στοχευμένη πρόκληση κρίσης;

Απ. Και τα δύο. Γνωρίζουμε χετζ φαντς που επετέθησαν στα ελληνικά και πορτογαλλικά ομόλογα. Από την άλλη είναι θεμελιωδώς λογικό για έναν κάτοχο τίτλων να πάρει μια τέτοια θέση. Μόνο που αυτό που είναι μεμονωμένα λογικό κάνει στο άθροισμά του την κρίση.

Ερ. Για να θέσω διαφορετικά το ερώτημα, πρόκειται για απλή επιδίωξη αύξησης κέρδους ή για καμπάνια κατεδάφισης του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους.

Απ. ¨Εχετε δίκηο. Μερικοί λένε ότι αν εφαρμόσουμε λιτότητα, οι αγορές θα επανέλθουν στην κανονικότητα. Είναι ανόητο. Οι αγορές δεν καθοδηγούνται από την αγορά ομολόγων, αλλά από την αγορά CDS, παραγώγων, που είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερη από την αγορά ομολόγων. ¨Όταν αγοράζεις ένα CDS, είναι ακριβώς σα να πουλάς ομόλογα. Αυτή η αγορά δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να ανταποκριθεί στις μεταρρυθμίσεις που θα κάνει η ελληνική ή οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση. Αυτό που χρειάζεται είναι κάτι ευρύτερο από τις αγορές, κάτι που δεν πρόκειται να χρεωκοπήσει, το οποίο θα παράσχει έναν χρηματοδοτικό μηχανισμό. Κι αυτό μπορεί να είναι μόνο η Ευρώπη. Κι αυτό δεν είναι χρήσιμο μόνο για την Ελλάδα, αλλά επίσης για τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες και όλους τους άλλους κατόχους ελληνικών ομολόγων. Το ζήτημα είναι να δικαιολογηθεί πολιτικά αυτή η χρηματοδότηση.

Ερ. Και γιατί θα το κάνουν αυτό οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, αν μπορούν να συμπιέσουν σε κινεζικά επίπεδα την αμοιβή εργασίας;

Απ. Θα συνιστούσα να αποφεύγουμε τη σύγκριση με την Κίνα. Οι κινέζικες αμοιβές αυξάνονται πολύ γρήγορα, πρέπει να συγκρίνονται με τις τιμές και η Κίνα είναι άλλο σύστημα. Αλλά μιλώντας για την Ευρώπη, αυτό που συμβαίνει είναι μια οικονομικά μη αναγκαία επίθεση στους θεσμούς του κράτους πρόνοιας κι αυτό γίνεται για πολιτικούς λόγους. Είναι κατανοητό ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να λογαριαστεί με αυτή την πραγματικότητα, γιατί θα ήταν χειρότερες οι συνέπειες του να μη την υπολογίσει. Αυτό που χρειάζεται να κάνει η ελληνική κυβέρνηση και νομίζω ότι το κάνει ο Πρωθυπουργός είναι να αρθρώσει μια σαφή εναλλακτική πολιτική και να συσπειρώσει τις αληθινά ευρωπαϊκές δυνάμεις, τις προοδευτικές δυνάμεις, τις δυνάμεις του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου πίσω από ένα τέτοιο όραμα. Πρέπει να συγκροτηθεί ένα μέτωπο αντίθετο με τον φαύλο κύκλο των πολιτικών λιτότητας. Αυτή είναι η ουσία. Γιατί αυτά που προτείνουν τώρα στην Ευρώπη δεν είναι ρεαλιστικά. Δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε τις χρηματογορές να ξανανοίξουν από μόνες τους. Περάσαμε τον Ρουβίκωνα. Η ΕΚΤ αγοράζει ελληνικά και άλλα ομόλογα και θα συνεχίσει να το κάνει. Ο μύθος μιας ΕΚΤ που ενεργεί μόνο για τη σταθερότητα των τιμών πέθανε. Δεύτερο οι δημοσιονομικοί στόχοι, 3% ελλειμάτων και 60% χρέους. Είναι τελείως άσχετοι με τη σημερινή κατάσταση, κανείς δεν μπορεί να δώσει μια λογική εξήγηση γιατί αυτοί και όχι άλλοι και είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν, γιατί οι μειώσεις των εισοδημάτων μειώνουν τους φόρους και ξαναδημιουργούν τα ελλείμματα. Η Ευρώπη είναι μια εμπορική ζώνη που βρίσκεται χοντρικά σε ισορροπία με τον κόσμο. Το πλεόνασμα της Γερμανίας είναι ακριβώς το έλλειμμα της υπόλοιπης Ευρώπης. Τα πλεονάσματα δεν είναι αρετές και τα ελλείμματα κακίες. Δεν μπορεί η Γερμανία να έχει πλεονάσματα, αλλά να μην έχει ομόλογα. Θάπρεπε η Γερμανία και η υπόλοιπη Ευρώπη να μπορούν να συνυπάρχουν όπως η Κίνα, που έχει αμερικανικά ομόλογα και η Αμερική, χωρίς η μία να λέει στην άλλη τι να κάνει. Αυτό πρέπει να κάνει και η Γερμανία, να αφήσει τις άλλες χώρες να κάνουν αυτό που πρέπει. Είναι κυρίαρχες όπως και η Γερμανία. Τα ελληνικά προβλήματα είναι πολύ ειδικά, μόνο μια ελληνική κυβέρνηση μπορεί να τα αντιμετωπίσει.

Ερώτ. Πως βλέπετε την ελληνική απάντηση στην κρίση;

Aπάντ. Βλέπω δύο πράγματα. Υπάρχει βεβαίως αυτή το φοβερό τίμημα της λιτότητας, υπάρχει όμως και ένα θετικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κράτος, ο φορολογικός μηχανισμός, η διοίκηση των δημόσιων επιχειρήσεων χρειάζεται μεταρρύθμιση. Πέρασε ένας πολύ καλός νόμος για τους δανειολήπτες.

Ερώτ. Θα αποφευχθεί μια μεγάλη ύφεση;

Απ. Η στρατηγική που πρέπει να εφαρμοσθεί πρώτη, είναι η εποικοδομητική εσωτερική μεταρρύθμιση, συνδυασμένη με διαπραγμάτευση με την Ευρώπη, βασισμένη στον οικονομικό ρεαλισμό, που σημαίνει ότι πρέπει να έρθουν με πόρους, με κεφάλαια, με υποστήριξη για την αγορά ομολόγων και τις επενδύσεις. Η κυβέρνηση εφαρμόζει το δικό της κομμάτι, πρέπει και η Ευρώπη να προσέλθει με εποικοδομητικές δεσμεύσεις. Αυτό είναι δυνατό. Αν τώρα η ΕΕ κάνει το αντίθετο, αρχίσει να επιβάλλει κυρώσεις…

Ερ. Αυτό όμως κάνει…

Απ. Αν αυτό συμβεί, η στρατηγική αυτή θα αντιμετωπίσει τεράστια πρόκληση. Αλλά πρέπει να προχωρήσετε στη διαπραγμάτευση, υποθέτοντας ότι η άλλη πλευρά μπορεί να αχθεί να συμπεριφερθεί ρεαλιστικά. Αν αυτό δεν γίνει, θα πρέπει να εξετάσετε τις εναλλακτικές σας. Αλλά κανείς δεν θέλει να καταστρέψει την Ευρώπη, να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, να υποτιμήσει τη δραχμή, να αποποιηθεί τα χρέη. Μια τέτοια λύση θα ήταν πολύ χαοτική, θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, την ραγδαία υποτίμηση της δραχμής, μια πολύ μεγάλη πτώση του βιοτικού επιπέδου, μια πολύ μεγάλη αναστάτωση, αντίστοιχη προς αυτή του προγράμματος λιτότητας, αλλά πολύ πιο χαοτική. Και επιπλέον η κυβέρνηση θα πάθαινε αυτό που έπαθε η κυβέρνηση Γκαρσία στο Περού, θα γινόταν αντικείμενο τιμωρίας από τη διεθνή κοινότητα. ¨Αρα αυτή η στρατηγική δεν μου φαίνεται βιώσιμη και ορθώς η κυβέρνησή σας επέλεξε καταρχήν να δουλέψει με τους Ευρωπαίους εταίρους. Θα δούμε πόσο θα πετύχει. Τώρα αν πάμε σε πραγματικά ακραίες καταστάσεις, μια χώρα προχωρά τότε σε ακραία μέτρα, είναι καλύτερο όμως να μη φτάνεις εκεί. Βεβαίως, σε κάποιο σημείο θα γίνει κάποια αναδιάρθρωση του χρέους. Και όχι μόνο της Ελλάδας. Αυτό που χρειάζεστε είναι φίλους και συμμάχους. Οικοδομείστε φιλίες, οικοδομείστε συμμαχίες.

Ερ. Συμμάχους μέσα ή έξω από την ΕΕ;

Aπ. Και μέσα και έξω, μπορεί να είναι άλλοι Ευρωπαίοι, μπορεί να είναι η Τουρκία, πρέπει να τους βρείτε…

Ερ. Παραδοσιακά η ελληνική ελίτ αναζητεί συμμάχους σε Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον, στην κοινή γνώμη μας είναι περισσότερο δημοφιλείς η Ρωσία και η Κίνα.

Απ. Εγώ δεν έχω καμμιά αντίρρηση, άλλωστε παντρεύτηκα Κινέζα!

Ερ. Για να ξανάρθουμε στα ευρωπαϊκά, πως είδατε τις τελευταίες αποφάσεις των Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ για την επιβολή αυστηρών κυρώσεων σε όσους υπερβαίνουν τα δημοσιονομικά όρια;

Ap. Οι αποφάσεις των 27 Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ μπορούν να οδηγήσουν σε πολύ μεγάλες καταστροφή. Οι επιδιώξεις δεν είναι ρεαλιστικές και οι κυρώσεις αναπόφευκτες.

Ερ. Εννοούν αυτό που κάνουν; Πιστεύουν οι Γερμανοί ότι μπορούν να κρατήσουν σε τέτοιο καθεστώς την ευρωζώνη ή δημιουργούν ένα τόσο ασφυκτικό περιβάλλον που μερικές χώρες να φύγουν μόνες τους;

Aπ. Θάταν σφάλμα να αναζητάτε πολύ συνοχή στη γερμανική πολιτική, υπάρχουν διάφοροι παράγοντες. Υπάρχουν οι φονταμενταλιστές των ελλειμμάτων και οι πολιτικοί που θέλουν να καταστρέψουν το κράτος πρόνοιας. Υπάρχει και ο γερμανικός λαός, που ξέρει πόση αλληλεγγύη χρειάστηκε για την ενοποίηση, ξέρει τι συνέπειες μπορεί να υποστεί από τις ασκούμενες πολιτικές λιτότητας. Θέλουν να δουν οι Γερμανοί να τους κατακλύζουν κύματα μεταναστών από τον Νότο; Το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο πρέπει να είναι ευρωπαϊκό, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί στη βάση των εθνών. Και πρέπει οι Ευρωπαίοι να καταλάβουν ότι σήμερα μόνο οι ΗΠΑ και η Κίνα μπορούν να σταθούν απέναντι στις δυνάμεις του χρήματος.

Ερ. Αυτά που ζητάτε είναι ασύμβατα με τη δομή της συνθήκης του Μάαστριχτ

Απ. Δεν είναι η πρώτη φορά που μια συνθήκη συγκρούεται με τις ανάγκες οικονομικής επιτυχίας. Αυτό συνέβη και με τη συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 που, σας θυμίζω, επέκρινε ο Κέινς. Τι κάνουμε; Αναθεωρούμε τη συνθήκη.

Ερ. Τάσσεσθε υπέρ μιας νεοκεϋνσιανής πολιτικής στην Ευρώπη…

Απ.Τίποτα το νέο στον κεϋνσιανισμό μου.

Ερ. ¨Εστω. Είναι εφαρμόσιμη χωρίς προστατευτισμό; An αυξήσετε τη ζήτηση στην οικονομία, γιατί η ζήτηση θα παραμείνει εντός Ευρώπης;

Απ. Πιστεύω ότι γίνεται. Πλουτίζοντας οι χώρες ξοδεύουν περισσότερα σε υπηρεσίες και λιγότερα σε βιομηχανικά αγαθά. Δεύτερο, δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσεις τους Κινέζους από το να παράγουν ότι θέλουν. Δεν είναι ρεαλιστικό να νομίζεις ότι μπορείς να κρατήσεις τα κινεζικά προϊόντα έξω από τις διεθνείς αγορές. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να καλλιεργήσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα και τους πόρους που έχουμε.

Ερ. Ναι, αλλά τώρα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που οι Κινέζοι παράγουν, οι Ευρωπαίοι καταναλώνουν και το χρήμα ένας Θεός ξέρει που βρίσκεται, ίσως στα νησιά Καϋμάν

Απ. Οι Ευρωπαίοι παράγουν ένα σωρό πράγματα που δεν παράγουν οι Κινέζοι. Παράγουν πολύ καλύτερη εκπαίδευση, πολύ καλύτερη ανθρώπινη φροντίδα, κι ένα σωρό άλλα πράγματα. Είναι θέμα μηχανισμών και θεσμών χρηματοδότησης. Η αμερικανική οικονομία πήγε μπροστά πολύ καιρό από τον στεγαστικό τομέα, που δεν έχει ανταγωνισμό από την Κίνα.

Ερ. Με δυο λόγια, η δική σας εκτίμηση είναι ότι τα ευρωπαϊκά προβλήματα έχουν να κάνουν πολύ περισσότερο με τη δομή της Ευρώπης κι όχι με την παγκοσμιοποίηση

Απ. Απολύτως. Η παγκοσμιοποίηση χρησιμοποιείται συχνά για να δικαιολογηθούμε γιατί δεν λύνονται προβλήματα που εξαρτώνται από μας

Ερ. Ποια είναι η πρόβλεψή σας για την οικονομική κρίση

Απ. Το τραπεζικό σύστημα, όπως μας είπε και η Υπουργός σας η Κυρία Κατσέλη, είναι δυσλειτουργικό. Δεν δίνουν δάνεια. Πρόκειται για πολύ θεμελιώδες, μακροχρόνιο πρόβλημα, έως ότου υπάρξει ριζική αναδιάρθωση του τραπεζικού τομέα. Χρειαζόμαστε τράπεζες που να στηρίζουν την ανάπτυξη.

Ερ. Το ερώτημα όμως εϊναι η σχέση τραπεζικού κεφαλαίου και πολιτικής εξουσίας. Στην ΕΕ έχει κανείς την εντύπωση ότι είναι περισσότερο ένωση τραπεζών και λιγότερο εθνών

Απ. Αν η Ευρώπη έχει πλήρως αιχμαλωτισθεί από τις τράπεζες, δεν θα επιβιώσει. Τόσο απλά. Πρέπει να αποφασίσει τι θέλει. Αλλά και η Γερμανία πρέπει να αποφασίσει τι θέλει. Γι¨αυτό και ξαναγυρνάω στο μοντέλο ΗΠΑ και Κίνας

Ερ. Ναι αλλά η ελλειμματική χώρα είναι στρατιωτική υπερδύναμη, υπάρχει λοιπόν καλύτερη ισορροπία

Απ. ¨Εχετε δίκηο, αλλά και η Κίνα κερδίζει από την ισορροπία αυτή.
Kόσμος του Επενδυτή, 24.72010

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΨΕΛΛΙΖΕΙ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 30 Ιουλίου 2010

Υφαλοκρηπίδα, πετρέλαιο και Κύπρος

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (konstantakopoulos.blogspot.com)

Τις αντοχές Ελλάδας και Κύπρου δοκιμάζει τώρα η ‘Αγκυρα, πραγματοποιώντας σεισμικές έρευνες σε υφαλοκρηπίδα νοτίως του Καστελόριζου, που ανήκει στην Ελλάδα, κατά τη διεθνής σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας. ¨Εχουν προαναγγελθεί ταυτόχρονα και έρευνες στην γειτνιάζουσα κυπριακή υφαλοκρηπίδα.

H Ελλάδα “αντέδρασε” στέλνοντας ένα σκάφος του λιμενικού (λες και επρόκειτο για παράνομο ψαρά) που είπε στον Τούρκο πλοίαρχο να φύγει, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αυτό, κατά τα Υπουργείο Εξωτερικών, συνιστά άσκηση κυριαρχίας, στην πραγματικότητα όμως είναι ανεπιτυχής άσκηση κυριαρχίας. Το Πίρι Ρέις ασκεί κυριαρχία, αφού αυτό κάνει ότι θέλει. Εκτός όμως από το διεθνές δίκαιο, καλούμεθα τώρα να ξεχάσουμε και τα ελληνικά. Ταυτόχρονα ο Ανυπεξ κ. Δρούτσας που συναντήθηκε δύο φορές με τον κ. Νταβούτογλου στο Καζαχστάν του ζήτησε επίσης την διακοπή των ερευνών, ομοίως χωρίς αποτέλεσμα.

Για να δώσουμε ένα μέτρο σύγκρισης, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει “βυθίσατε το Χόρα” σε αντίστοιχη περίπτωση το 1976, ενώ το 1987 Ελλάδα και Τουρκία έφτασαν σε σχεδόν πόλεμο όταν το τουρκικό Σισμίκ απείλησε να βγει στο Αιγαίο. Πιο πρόσφατα, η Τουρκία έστειλε μια φρεγάτα στα ανοιχτά της Κύπρου, αναγκάζοντας νορβηγικό σκάφος που εκτελούσε έρευνες να τις διακόψει, ενώ ελληνική κανονιοφόρος ζήτησε από νορβηγικό σκάφος να αποχωρήσει από την περιοχή Καστελλόριζου.

Βεβαίως, κανείς δεν επιθυμεί αψήφιστα μια κλιμάκωση. Αλλά κάπως δεν πρέπει και η Ελλάδα να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της; Για ποιόν ακριβώς λόγο αγοράζει πανάκριβες φρεγάτες; Γιατί δεν εμφανίζονται καν στη θαλάσσια περιοχή του Καστελλόριζου, ούτε στην περιοχή της Κύπρου, με την οποία υποτίθεται ότι μας συνδέει το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου; Αλλά τις βρίσκει κανείς να πλέουν στο ΄Αντεν κατά των … πειρατών ή στον Κόλπο κατά των “τρομοκρσατών”, εις βάρος των Ελλήνων φορολογουμένων;

Προφανώς, η κυβέρνηση θεωρεί ότι τυχόν χρήση του ελληνικού πολεμικού ναυτικού θα κλιμάκωνε την ένταση. Με αυτό όμως το επιχείρημα που ακριβώς, διερωτάται κανείς, πρέπει να φτάσουν τα τουρκικά πλοία, για να ενεργοποιηθεί το ελληνικό ναυτικό; Στην πραγματικότητα, η ελληνική υποχωρητικότητα είναι που τροφοδοτεί την τουρκική επιθετικότητα και καθιστά πιθανότερη μια σοβαρότερη, πιο επικίνδυνη κρίση στο μέλλον. Η ¨Αγκυρα συμπεραίνει ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να της κάνει απολύτως τίποτα και εγγράφει δικαιώματα, την ίδια ώρα που στην Αθήνα ο Αν ΥΠΕΞ κάνει κοπλιμέντα στον εαυτό του για την μετριοπάθειά του, εφευρίσκοντας όρους όπως “ειρηνική επιθετική στρατηγική”. Σε σημείο που, ακόμη και η Ντόρα Μπακογιάννη, εγκαλεί την κυβέρνηση για υποχωρητικότητα.

Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι η ελληνική κυβέρνηση καλώς δεν θέλει ούτε να εμφανίζει το ναυτικό και την αεροπορία της χώρας, γιατί δεν χρησιμοποιεί τα διπλωματικά όπλα που διαθέτει; Γιατί επιμένει να στηρίζει παντοιοτρόπως την τουρκική ένταξη στην ΕΕ; Μόλις προ ολίγων ημερών Αθήνα και Λευκωσία άνοιξαν ένα ακόμα κεφάλαιο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της ¨Αγκυρας, η οποία, σε αντάλλαγμα, πολλαπλασίασε τις προκλήσεις της! Γιατί η Αθήνα συνεχίζει κανονικά τις διαπραγματεύσεις για το Αιγαίο, παρόλο που δεν σημειώνεται καμμία πρόοδος; Γιατί δεν χαλάει τον κόσμο πολιτικο-διπλωματικά, αλλά περιορίζεται σε ρηματικές διακοινώσεις, προορισμένες για τον σκουπιδοφάγο του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών;

Δεν είναι άλλωστε μόνο το Καστελλόριζο. ¨Εχουμε σειρά επιθετικών δράσεων, το τελευταίο διάστημα, στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου. Η κυβέρνηση αντέδρασε στις δράσεις αυτές περιορίζοντας τις αναχαιτίσεις από ελληνικά μαχητικά και υποδεχόμενη στην Αθήνα τη μισή κυβέρνηση Ερντογάν, κατά τρόπο που θα ταίριαζε στον μεγαλύτερο σύμμαχο και φίλο της Αθήνας. ¨Όχι σε μια κυβέρνηση που απειλεί την Ελλάδα και κατέχει την Κύπρο!

Εδώ και 15 χρόνια, η Ελλάδα εμφανίζει διεθνώς την Τουρκία ως την καλύτερη φίλη της, με την οποία είναι απαραίτητο να τερματισθούν οι εθνικιστικές αντιπαραθέσεις του παρελθόντος. Εδώ και 11 χρόνια, είναι ένας από τους κυριότερους υποστηρικτές της ένταξής της στην ΕΕ και μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, εις βάρος των σχέσεών της με τη Γαλλία και τη Γερμανία. Από τη διεθνή πολιτική και διπλωματία έχουν εξαφανισθεί η απειλή κατά της Ελλάδος, ως αποτέλεσμα της οποίας κατεστράφη οικονομικά η χώρα, όπως και η συνεχιζόμενη εισβολή και κατοχή της Κύπρου. ¨Εχουν μείνει κάποιες διαφορές που πρέπει να λυθούν, για το κυπριακό μάλιστα μάλλον μεγαλύτερη ευθύνη έχουν οι Ελληνοκύπριοι, αφού ουδείς μπήκε στον κόπο να εξηγήσει στη διεθνή κοινή γνώμη, με καταληπτά επιχειρήματα, γιατί απερρίφθη το σχέδιο Ανάν. Με δύο λόγια, η Τουρκία έχει πρακτικά αθωωθεί για όσα διαπράττει εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Θα είναι πολύ δύσκολο αύριο, να επανέλθει ξαφνικά η Αθήνα και η Λευκωσία σε μια πολιτική καταγγελίας της τουρκικής δράσης.

Την ίδια περίοδο, η ¨Αγκυρα όχι μόνο δεν παραλείπει να προβάλλει τις θέσεις της διεθνώς, χωρίς να τη συγκρατεί η επιδίωξη της προσέγγισης και της φιλίας, αλλά και δεν κάθεται καθόλου ήσυχη στο μέτωπο των διαρκώς διευρυνόμενων διεκδικήσεών της, όπως τώρα που διεκδικεί μια τεράστια περιοχή στην Αν. Μεσόγειο, πιθανώς πλούσια σε υδρογονάνθρακες, αλλά και στρατηγικής σημασίας γιατί συνδέει τον ελλαδικό με τον κυπριακό χώρο και είναι απαραίτητος κρίκος στην άμυνα του δεύτερου. (Δεν είναι τυχαίο ότι το σχέδιο ¨Ατσεσον, στο μέτρο που υπήρξε, προέβλεπε την παράδοση του Καστελόριζου στην Τουρκία).

Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού συμμερίζεται την επιδίωξη του Γιώργου Παπανδρέου για προσπάθεια επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών και του κυπριακού. ¨Όμως δεν συμμερίζεται καθόλου την επίλυση εις βάρος των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Επιπλέον, η πολιτική του κατευνασμού που ακολουθεί συστηματικά η Αθήνα, είτε ως αποτέλεσμα του φοβικού συνδρόμου της, είτε ως αποτέλεσμα ιδεοληψιών, είτε ως αποτέλεσμα ξένης εξάρτησης, δεν οδηγεί παρά στην επιδείνωση της κατάστασης. Με δεδομένη την ελληνική οικονομική κρίση και την υπαγωγή στην εξουσία των διεθνών τραπεζιτών και του ΔΝΤ, οι διαρκείς υποχωρήσεις εγκυμονούν είτε κίνδυνο μεγάλης κρίσης από χειρότερες θέσεις αύριο, είτε τη σημαντικότερη απειλή για τα ελληνικά εθνικά δικαιώματα μετά το 1974.

Κάθε πολιτική κρίνεται εν τέλει εκ του αποτελέσματος. Η ελληνική εξωτερική πολιτική μετά το 1996, είχε μόνο αρνητικά αποτελέσματα για την Ελλάδα και την Κύπρο. Το μόνο που θα μπορούσε να θεωρηθεί θετικό ήταν η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Αλλά η ένταξη αυτή δεν οφείλεται στην ασκηθείσα πολιτική, έγινε παρά την πολιτική αυτή. Πρώτον, ήταν αδύνατο για το ελληνικό κοινοβούλιο να εγκρίνει τη μεγάλη διεύρυνση χωρίς την Κύπρο. Δεύτερο, ήταν αδύνατο να προχωρήσει το αγγλοαμερικανικό σχέδιο ένταξης της Τουρκίας, χωρίς προηγούμενη ένταξη της Κύπρου. Τρίτο και κυριότερο, ο προγραμματισμός ήταν να έχει διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και να έχει αντικατασταθεί από ένα προτεκτοράτο τριών ξένων δικαστών και τριών ξένων στρατών πριν από την ένταξη. Η πολιτική αυτή ανετράπη με το δημοψήφισμα του 2004, που διέσωσε το κυπριακό κράτος.

Κάθε πολιτική κρίνεται εκ του αποτελέσματος και όχι εκ των προθέσεων, αληθών ή προσχηματικών. Η πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας και υποστήριξης πάση θυσία (της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρώπης) της τουρκικής ένταξής στην ΕΕ έχει προ πολλού αποτύχει με το κριτήριο της πράξης και όχι των πολιτικο-ιδεολογικών προτιμήσεων. Οδηγεί μάλιστα σε απομόνωση τη χώρα, που έχει κερδίσει σφαλιάρες από αυτούς που ωφελούνται (Τουρκία, ΗΠΑ, Βρετανία) και περιφρόνηση από τους Γερμανούς και τους Γάλλους.

Επίκαιρα, 23.7.2010

 

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Κράτος και Οργανωμένο Έγκλημα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 29 Ιουλίου 2010

του Κλεάνθη Γρίβα
 

 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

1. ΚΡΑΤΟΣ, ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ, ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

2. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΙΤΑΛΙΚΗ ΜΑΦΙΑ

 

1. Η εξέλιξη της αμερικανικής Μαφίας (1920-40)

2. Η συνεργασία της αμερικανικής κυβέρνησης με τη Μαφία

3. Η συνεργασία της CIA με το οργανωμένο έγκλημα

 

3. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΣΙΚΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ

 

1. Η εξέλιξη της κορσικάνικης Μαφίας (1920-1940)

2. Γερμανική Κατοχή: Αντίσταση και Υπόκοσμος

3. Μετά την απελευθέρωση: Πολιτικός κόσμος, υπόκοσμος και CIA

 

4. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ CIA ΜΕ ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

 

1. Οι στόχοι της συνεργασίας της CIA με τον υπόκοσμο

2. Το χρονικό της συνεργασίας της CIA με το οργανωμένο έγκλημα

3. Συμπέρασμα

 

5. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ CIA ΜΕ ΤΙΣ  «ΑΝΤΙΝΑΡΚΩΤΙΚΕΣ» ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ      


1. ΚΡΑΤΟΣ, ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ,

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

 

Το οργανωμένο έγκλημα εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο στις ΗΠΑ, εξαιτίας της απαγόρευσης και της δίωξης ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών.

 

• Γεννήθηκε κατά την σταδιακή επιβολή της απαγόρευσης του οπίου για κάπνισμα (1875-1902).

• Ενηλικιώθηκε μετά την πλήρη απαγόρευση των οπιούχων και της κοκαΐνης με το νόμο Harrison (1914).

• Ωρίμασε κατά τη διάρκεια της Ποτοαπαγόρευσης (1920-1933).

• Ισχυροποιήθηκε σε τρομακτικό βαθμό εξαιτίας των διαδοχικών απαγορεύσεων ορισμένων ουσιών (ανάμεσα στις οποίες, κυριαρχική θέση κατέχουν η ηρωίνη και η κοκαΐνη).

• Εξελίχθηκε ως κακοήθης νεοπλασία, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Και

• Εμπεδώθηκε ως καθοριστικός παράγοντας της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής ζωής.

 

Από τη δεκαετία του 1930 και μετά, χάρη στην απαγόρευση ορισμένων ουσιών που σκοπίμως ομαδοποιούνται υπό τον αδόκιμο και παραπλανητικό όρο «ναρκωτικά», δίπλα στη νόμιμη εξουσία του κράτους αναπτύσσεται η παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος η οποία δρα άλλοτε ως ανταγωνιστής και άλλοτε ως συνεργός της κρατικής εξουσίας που την κυοφόρησε, με αποτέλεσμα την εγκατάσταση μιας δυναμικής ισορροπίας ανάμεσά στη νόμιμη εξουσία του κράτους και την παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος, η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής και της μιας και της άλλης, σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής.

 

Συνδετικός κρίκος μεταξύ της νόμιμης εξουσίας του κράτους και της παράνομης εξουσίας του οργανωμένου εγκλήματος είναι ένα στρώμα κρατικών υπαλλήλων, κυβερνητικών αξιωματούχων και επαγγελματιών πολιτικών που μισθώνονται από την κρατική εξουσία και εξαγοράζονται από το οργανωμένο έγκλημα. Μέσο για τη συγκρότηση αυτού του συνδετικού κρίκου είναι η διαφθορά.

 

Στην αρμοδιότητα της κρατικής εξουσίας ανήκουν όλες οι γενικές και ειδικές ρυθμίσεις που βρίσκονται εντός των ορίων (ή και στις παρυφές) της νομιμότητας, ενώ στην αρμοδιότητα του οργανωμένου εγκλήματος περιλαμβάνονται όλοι οι τομείς δραστηριοτήτων που περιχαρακώνονται με απαγορευτικές νομοθετικές ρυθμίσεις (πορνεία, τυχερά παιχνίδια, όπλα και, κυρίως, ναρκωτικά). Ενα ιδιαίτερο πεδίο δράσης συνιστούν οι σχεδιασμοί που δεν μπορούν να συντελεστούν νομίμως, όπως οι ποικίλες βρόμικες επιχειρήσεις των μυστικών υπηρεσιών (υπονομευτική, αποσταθεροποιητική και ανατρεπτική δραστηριότητα, τρομοκρατία, και άλλα συναφή).

 

Πεδίο συνεργασίας της κρατικής εξουσίας και του οργανωμένου εγκλήματος αποτελούν όλες οι δραστηριότητες που βρίσκονται εκτός των ορίων της νομιμότητας και εξυπηρετούν πολιτικούς στόχους, ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχουν τα όπλα, τα ναρκωτικά, η τρομοκρατία και η πορνεία. Σ’ αυτό το χώρο, τα όρια μεταξύ νόμιμης και παράνομης εξουσίας γίνονται δυσδιάκριτα και η μία τίθεται στην υπηρεσία της άλλης, με τρόπο ώστε και οι δυο να προσπορίζονται σημαντικά οφέλη σε βάρος της κοινωνίας. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, τα όπλα, τα ναρκωτικά και η τρομοκρατία αναδεικνύονται σε ένα, κρισιμότατο από κοινωνική και πολιτική άποψη, πλέγμα σχέσεων μεταξύ της νόμιμης εξουσίας του κράτους και της παράνομης εξουσίας του οργανωμένου εγκλήματος, που αρχίζουν από τη συνεργασία τους και καταλήγουν στην ταύτισή τους.

 

Η συνεργασία της κρατικής εξουσίας με το οργανωμένο έγκλημα γέννησε το παρακράτος, έναν ιδιότυπο «θεσμό» που λειτουργεί πέραν των ορίων της νομιμότητας, με καθοδηγητικά όργανα που απαρτίζονται από κρατικούς αξιωματούχους και εκτελεστικά όργανα που στρατολογούνται από τον υπόκοσμο.

 

Όπως προκύπτει από την ιστορική έρευνα, από την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, τα ναρκωτικά και η τρομοκρατία αποτελούν δυο αποτελεσματικά, πολιτικά και οικονομικά, εργαλεία που χρησιμοποιούνται από τις μυστικές υπηρεσίες και το οργανωμένο έγκλημα, που συνεργάζονται μεταξύ τους εξυπηρετώντας τους δικούς τους ιδιαίτερους σκοπούς.

 

Από το 1947 και μετά, οι δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών και του οργανωμένου εγκλήματος αλληλο-επικαλύπτονται στ’ όνομα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου, με αποτέλεσμα την αλληλεπίδραση και τον αμοιβαίο μετασχηματισμό τους:

 

Το οργανωμένο έγκλημα (παράλληλα με την παραδοσιακή του δραστηριότητα στους τομείς της προστασίας, της πορνεία, του τζόγου και των ναρκωτικών) πολιτικοποιείται διαμέσου της εξυπηρέτησης πολιτικών στόχων που του τίθενται από τις μυστικές υπηρεσίες, όπως το σπάσιμο των απεργιών, οι βιαιότητες σε βάρος της αριστεράς και η διάπραξη πολιτικών δολοφονιών. Και oι μυστικές υπηρεσίες (παράλληλα με την παραδοσιακή τους δραστηριότητα στους τομείς της κατασκοπίας, της αντικατασκοπίας και της πολιτικής τρομοκρατίας) εγκληματοποιούνται χρησιμοποιώντας τα μέσα του οργανωμένου εγκλήματος, και κυρίως τα ναρκωτικά.

 

Έτσι οι μυστικές υπηρεσίες αναδεικνύονται σε παράλληλη εξουσία, γιατί οι μπίζνες με τα ναρκωτικά εξασφαλίζουν σ’ αυτές μια πολιτική αυτονομία διαμέσου μιας σειράς «συμμαχιών» που μπορούν να διαφεύγουν από τον έλεγχο της νόμιμης πολιτικής εξουσίας, και συγχρόνως μια οικονομική αυτοδυναμία από τα αρμόδια συνταγματικά όργανα ελέγχου, διαμέσου της αυτοχρηματοδότησης των επιχειρήσεών τους με τα κέρδη που προσπορίζονται από την έμμεση ή άμεση συμβολή τους στη διακίνηση των ναρκωτικών.

 

Σήμερα, οποιαδήποτε σοβαρή μελέτη για τα ναρκωτικά θα προσκρούσει αναγκαία στο τρίπτυχο «οργανωμένο έγκλημα – μυστικές υπηρεσίες – τρομοκρατία», και οποιαδήποτε σοβαρή έρευνα για την τρομοκρατία θα βρεθεί αντιμέτωπη με το τρίπτυχο «οργανωμένο έγκλημα – μυστικές υπηρεσίες – ναρκωτικά». Έτσι σχηματίζεται το τετράπτυχο «οργανωμένο έγκλημα – μυστικές υπηρεσίες – ναρκωτικά – τρομοκρατία», που τα επιμέρους στοιχεία του μόνο αφελείς ή ανιστόρητοι μπορούν να απομονώνουν με ελαφριά καρδιά και σκέψη.

 

Μέσα σ’ αυτό το γενικό πλαίσιο συντελέστηκε ο βαθμιαίος μετασχηματισμός του οργανωμένου εγκλήματος σταδιακά από ένα συντεχνιακό οργανισμό με τοπική εμβέλεια σε μια πανίσχυρη πολυεθνική εταιρεία με παγκόσμια επιρροή, με την οποία ελάχιστα κράτη θα μπορούσαν να συγκριθούν από την άποψη της οργάνωσης, της ισχύος και της αποτελεσματικότητας.

 

Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, η εκπληκτική ενδυνάμωση του οργανωμένου εγκλήματος εξ’ αιτίας της επιλεκτικής Απαγόρευσης ορισμένων ουσιών, το κατέστησε βασικό παράγοντα της δημόσιας ζωής σε πολλές χώρες του αναπτυγμένου κόσμου (ΗΠΑ, Ιταλία, Γαλλία, Ιαπωνία, κ.α.).

 

2. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΙΤΑΛΙΚΗ ΜΑΦΙΑ

 

1. Η εξέλιξη της αμερικανικής Μαφίας (1920-40)

 

Το 1920 απαγορεύτηκε πλήρως η νόμιμη διάθεση των οπιούχων και της κοκαΐνης με ιατρική συνταγογραφία και του αλκοόλ. Η απαγόρευση της χορήγησης οπίου και κοκαΐνης ακόμη με ιατρική συνταγογραφία έγινε δυνατή όταν το 1919 το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ήταν εναρμονισμένη με το σύνταγμα η ερμηνεία της κυβέρνησης για το νόμο Harrison του 1914 (ερμηνεία σύμφωνα με την οποία οι γιατροί δεν είχαν το δικαίωμα να χορηγούν όπιο και κοκαΐνη για την αντιμετώπιση της εξάρτησης), ενώ η απαγόρευση του αλκοόλ επιτεύχθηκε με την επικύρωση της 18ης τροπολογίας του Συντάγματος που θέσπισε την Ποτοαπαγόρευση.

 

Αμέσως μετά την απαγόρευση αυτών των ψυχοτρόπων ουσιών, σε όλες τις αμερικανικές μεγαλουπόλεις, οι τοπικές συμμορίες που μέχρι τότε ασχολούνταν κυρίως την εκμετάλλευση της πορνείας, μετεξελίχτηκαν σε εθνικής εμβέλειας συνδικάτα που ανέλαβαν να καλύψουν τη ζήτηση σε οπιούχα, κοκαΐνη και οινόπνευμα, πράγμα που σηματοδοτεί τη γένεση και την ανάπτυξη του οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ και εν συνεχεία σε διεθνές επίπεδο.

 

«Το αμερικανικό οργανωμένο έγκλημα εξελίχτηκε από ένα αριθμό τοπικών συμμοριών σε σύνολο εθνικών συνδικάτων με υπολογίσιμη οικονομική και πολιτική υπεροχή, κυρίως των βιομηχανικών περιοχών, εκμεταλλευόμενο την απαγόρευση του αλκοόλ, των οπιούχων και της κοκαΐνης. Σ’ αντίθεση με την απαγόρευση του αλκοόλ που διάρκεσε 13 χρόνια (1920-1933), η απαγόρευση των ναρκωτικών ήταν συνεχής και κατέστησε τη διακίνηση της παράνομης ηρωίνης την πιο σταθερή πηγή εσόδων για το οργανωμένο έγκλημα στην Αμερική».[1]

 

Η έναρξη της εφαρμογής του νόμου Harrison (που θεσπίστηκε το 1914 και άρχισε να εφαρμόζεται το 1919 με τον τρόπο που επιθυμούσε η αμερικανική κυβέρνηση), σηματοδότησε μια ποιοτική αλλαγή στο παγκόσμιο εμπόριο των «ναρκωτικών»:

 

Για εκατοντάδες χρόνια και μέχρι το 1920, το όπιο ήταν ένα νόμιμο αγαθό που το καλλιεργούσαν Ασιάτες αγρότες, το αγόραζαν ευρωπαίοι και αμερικανοί έμποροι και το μετέφεραν προς διάθεση στις αγορές των αστικών κέντρων της Ευρώπης και της Αμερικής, διαμέσου των νόμιμων καναλιών του διεθνούς εμπορίου, υπό την εποπτεία των κρατών και προς αμοιβαίο όφελος των εμπόρων και των καταναλωτών.

 

Κατά τον ένα αιώνα της απαγόρευσής του (από το 1920 και μέχρι σήμερα) το όπιο είναι ένα παράνομο αγαθό, που εξακολουθεί να κάνει την ίδια διαδρομή και να εξυπηρετεί τις ίδιες ανάγκες, μόνο που διακινείται από παράνομα κανάλια και υπό τον έλεγχο των διαφόρων εκφάνσεων του οργανωμένου εγκλήματος, προς όφελος των διακινητών και εις βάρος των καταναλωτών τους, οι οποίοι εξαναγκάζονται να κάνουν χρήση νοθευμένων ουσιών που προσφέρονται σε υπερβολικές τιμές στη μαύρη αγορά και να αποτελούν αντικείμενο ποινικών διώξεων.

 

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με την κοκαΐνη. Η σχέση μεταξύ της παραγωγής της κοκαΐνης στον Τρίτο Κόσμο και της κατανάλωσής της στις βιομηχανικές χώρες παρέμειναν αναλλοίωτες. Το μόνο που άλλαξε αφορούσε τον έλεγχο της διακίνησής της και την υπερεκμετάλλευση των καταναλωτών της: Οι νόμιμοι διακινητές υποκαταστάθηκαν από τα παράνομα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος και οι καταναλωτές εξαναγκάστηκαν να υποστούν το πολλαπλώς δυσβάστακτο βάρος που συνεπάγεται η χρήση μιας απαγορευμένης ουσίας.

 

Μετά την κατάργηση της ποτοαπαγόρευσης (1933), το οργανωμένο έγκλημα, στο χώρο του οποίου κυριαρχούσε η Μαφία υπό την αρχηγία του Σικελο-αμερικανού γκάνγκστερ Salvatore «Lucky» Luciano, έστρεψε το ενδιαφέρον του από το αλκοόλ στα «ναρκωτικά» που μέχρι τότε αποτελούσαν ένα μικρό μέρος του κύκλου των δραστηριοτήτων του. Και τα εκμεταλλεύτηκε συστηματικά μέχρι την κήρυξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, που προκάλεσε τη διακοπή της ροής του οπίου από τις οπιοπαραγωγές ασιατικές χώρες προς τις ΗΠΑ.[2]

 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η Μαφία βρέθηκε, για πρώτη φορά στην ιστορία της σε μια εξαιρετικά δεινή θέση, δεχόμενη επιθέσεις και έχοντας συνεχείς απώλειες σε δύο μέτωπα: Στις ΗΠΑ, η κυβέρνηση οργάνωσε συνδυασμένες αστυνομικές επιχειρήσεις και δικαστικές διώξεις κατά της μαφίας (που μεταξύ των άλλων, το 1936 οδήγησαν στη σύλληψη του Luciano και την καταδίκη του σε φυλάκιση 30 έως 50 ετών), και στην Ιταλία, ο Μουσολίνι την αντιμετώπισε με βίαιες εκστρατείες που είχαν ως αποτέλεσμα τη σύλληψη και την εξόντωση πολλών μελών της.

 

2. Η συνεργασία της αμερικανικής κυβέρνησης με τη Μαφία

 

Στις αρχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα σαμποτάζ στο λιμάνι της Νέας Υόρκης το 1941 αποτέλεσε το έναυσμα για την αλλαγή του σκηνικού και την έναρξη της συνεργασίας των κρατικών μυστικών υπηρεσιών με τη Μαφία.

 

Η Υπηρεσία Πληροφοριών του Ναυτικού (Office of Naval Intelligence, ONI) επιδιώκοντας να διασφαλίσει το λιμάνι της Νέας Υόρκης από παρόμοια σαμποτάζ και, συγχρόνως, να ελέγχει όλα τα εμπορικά πλοία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον ανεφοδιασμό εχθρικών πολεμικών στα διεθνή ύδατα, απευθύνθηκε στη Μαφία και εξασφάλισε τη συνεργασία της, μέσω μιας συμφωνίας με τον μεγαλομαφιόζο Joseph Lanza, αντιπρόσωπο του Luciano, που έλεγχε πλήρως τους εργαζόμενους στα ντοκ του λιμανιού της Νέας Υόρκης. Μετά τη σύναψη της συμφωνίας, o Luciano μεταφέρθηκε από τις απομακρυσμένες φυλακές Dannemora στις φυλακές της Νέας Υόρκης προκειμένου να διευκολυνθούν οι αναγκαίες συχνές επαφές του με τους αξιωματούχους της Υπηρεσίας Πληροφοριών και τους συνεργάτες του.

 

Έτσι εγκαινιάστηκε, η πρώτη επίσημη συνεργασία του αμερικανικού κράτους και του οργανωμένου εγκλήματος, που έμελλε να επεκταθεί από την προστασία του λιμανιού της Νέας Υόρκης το 1941 στο πεδίο της διεξαγωγής των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά την απόβαση των Αμερικανών στην Ιταλία το 1943 και εν συνεχεία να χρησιμοποιηθεί ως βασικό εργαλείο για της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής κατά τη μεταπολεμική περίοδο, με στόχο:

 

α) την απρόσκοπτη εφαρμογή του δόγματος Τρούμαν στην Ευρώπη και την Ασία,

β) τη διεξαγωγή του ψυχρού πολέμου και

γ) τη σταθεροποίηση της βορειοαμερικανικής κυριαρχίας στο νότιο ημισφαίριο.

 

Το αμερικανικό κράτος με τη συνεργασία του με τον Luciano εξασφάλισε την απρόσκοπτη λειτουργία του λιμανιού της Νέας Υόρκης σ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου και χρησιμοποίησε τη Σικελική Μαφία αρχικά ως δύναμη αντίστασης στον Μουσολίνι και εν συνεχεία ως δύναμη «αποτροπής» του ενδεχόμενου της ανάληψης της εξουσίας στην Ιταλία από την αριστερά.

 

«Ο στρατηγός Πάτον χρειάστηκε μόνο 4 μέρες για να διανύσει μια διαδρομή πολλών εκατοντάδων μιλίων προς το Παλέρμο, μεταξύ άλλων και γιατί ο φίλος του Λουτσιάνο, Don Calogero Vizzini, o επονομαζόμενος Zu Calo, χρησιμοποίησε τη μαφία για να καθαρίσει το δρόμο από τον ιταλικό στρατό και τα ναρκοπέδιά του». Μετά τη σταθεροποίηση των θέσεών τους «οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής τοποθέτησαν πλήθος μαφιόζων στους διοικητικούς μηχανισμούς και σε θέσεις δημάρχων και κοινοταρχών» στις περιοχές που ήταν υπό τον έλεγχό τους.[3]

 

Οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής στη Σικελία, αναθέτοντας πολιτικά και διοικητικά πόστα σε μέλη της Μαφίας, διασφάλισαν τις υλικές βάσεις για τη δυναμική αποτροπή του ενδεχόμενου να καταλάβει νομίμως την εξουσία η αριστερά και, συγχρόνως, διαμόρφωσαν τις προϋποθέσεις της εισβολής της Μαφίας στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ιταλίας και τον επικαθορισμό της ιταλικής δημόσιας ζωής από το οργανωμένο έγκλημα στις τέσσερις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.

 

Το 1947, η αμερικανική κυβέρνηση, σ’ εφαρμογή των συμφωνιών της ΟΝΙ με τη Μαφία, απελευθέρωσε τον Λουτσιάνο από τις φυλακές και τον απέλασε στη Σικελία, όπου αναδιοργάνωσε την επιχείρηση της ηρωίνης με τη βοήθεια των υπό αμερικανή προστασία Σικελών μαφιόζων. Με την ανοχή αμερικανικών δυνάμεων κατοχής και τη συνεργασία των αμερικανικών μυστικών αρχών, μεταξύ 1948 και 1952 ο Λουτσιάνο οργάνωσε ένα δίκτυο παραγωγής και διακίνησης ηρωίνης που προμηθευόταν βάση μορφίνης από τα κέντρα παραγωγής οπίου της Τουρκίας και της Μέσης Ανατολής, τη μετέτρεπε νομίμως σε ηρωίνη στα εργαστήρια της σικελικής φαρμακευτικής εταιρείας Schiaparelli και την εισήγαγε παράνομα στις ΗΠΑ, όπου σταδιακά έφτασε να καλύπτει το 80% της ζήτησης αυτής της ουσίας στη μαύρη αγορά.

 

Μ’ αυτό τον τρόπο, στην περίοδο 1948-1958, ο έλεγχος της ηρωίνης που διοχετευόταν στις ΗΠΑ, τη χώρα με τη μεγαλύτερη μαύρη αγορά πέρασε βαθμιαία από την κορσικάνικη μαφία της Μασσαλίας (που οι πάγιες σχέσεις της με τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες την καθιστούσαν αφερέγγυα για τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες) στην αμερικανο-σικελική μαφία (που οι σχέσεις της με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αποτελούσαν εγγύηση της πολιτικής της νομιμοφροσύνης).

 

3. Η συνεργασία της CIA με το οργανωμένο έγκλημα

 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν ο ρωσικός στρατός υπέταξε την Ανατολική Ευρώπη και οι κομμουνιστές κατέλαβαν την εξουσία στην Κίνα (1948), οι ΗΠΑ βρέθηκαν αντιμέτωπες με την άμεση απειλή της κομμουνιστικής επέκτασης και οι Αμερικανοί ηγέτες, διαπιστώνοντας ότι χρειάζονταν νέα όπλα για ν’ αντιμετωπίσουν ένα νέο είδος παγκοσμίου πολέμου, το 1947 δημιούργησαν τη  CIA (Central Intelligence Agency, Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών) που είχε αρμοδιότητα σε δύο κυρίως πεδία, την κατασκοπεία και τη μυστική δράση.

 

Η CIA αναδείχτηκε στο κυριότερο εργαλείο της αντικομμουνιστικής πολιτικής των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο. Οι πράκτορές της, εφαρμόζοντας ανενδοίαστα έναν κυνικό πραγματισμό, συμμαχούσαν με οποιαδήποτε υποκοσμιακή ή παρακρατική συμμορία που ήταν ικανή να χρησιμοποιηθεί για την ανάσχεση της επέκτασης της κομμουνιστικής επιρροής. Παρ’ όλο που οι συμμαχίες της CIA με τα δίκτυα παραγωγής και διακίνησης των απαγορευμένων ουσιών αποτελούν μόνο ένα μέρος των δραστηριοτήτων της, ωστόσο άσκησαν και εξακολουθούν να ασκούν τεράστια προωθητική επίδραση στο παγκόσμιο εμπόριο της ηρωίνης μετά τον πόλεμο.

 

Η συμμαχία της CIA με τους ναρκω-λαθρέμπορους άρχισε από τη δεκαετία του 1940, σε μια εποχή που το διεθνές εμπόριο του οπίου βρισκόταν στα κατώτερα επίπεδα των τελευταίων δύο αιώνων: Κατά τη διάρκεια του πόλεμου, η διακίνηση του οπίου σχεδόν εκμηδενίστηκε εξαιτίας της τεράστιας πτώσης της διεθνούς εμπορικής ναυσιπλοΐας και των αυξημένων μέτρων ασφάλειας που εφαρμόζονταν στα διάφορα λιμάνια. Ο εφοδιασμός σε ηρωίνη ήταν μικρός, τα διεθνή συνδικάτα του εγκλήματος ήταν αποδιοργανωμένα και ο αριθμός των εξαρτημένων στις ΗΠΑ μειώθηκε σε επίπεδα που επέτρεπαν την παροχή ορισμένων υπηρεσιών (από 200.000 το 1924 σε περίπου 20.000 το 1944-1945).

 

Από τη λήξη του πολέμου, η αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας του διεθνούς εμπορίου ακολουθήθηκε από την αναδιοργάνωση της παράνομης βιομηχανίας της ηρωίνης και των δικτύων της διακίνησής της. Οι καλλιέργειες της οπιοπαπαρούνας στην Τουρκία και τη ΝΑ Ασία επεκτείνονταν διαρκώς και τα παράνομα εργαστήρια μετατροπής της μορφίνης σε ηρωίνη στήνονταν το ένα μετά το άλλο στη Μασσαλία και το Χονγκ-Κονγκ. Πολλοί απ’ τους λόγους αυτής της «αναγέννησης» της διακίνησης των απαγορευμένων ουσιών οφείλονται στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και του κυριότερου εκτελεστικού της βραχίονα, της CIA, που έχει την ευθύνη όλων των μυστικών επιχειρήσεων διείσδυσης, αποσταθεροποίσης, ανατροπής και αποτροπής στον κόσμο.

 

3. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΣΙΚΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ

 

1. Η εξέλιξη της κορσικάνικης Μαφίας (1920-1940)

 

Για 25 ολόκληρα χρόνια, από το 1947 μέχρι το 1972, η κορσικάνικη Μαφία της Μασσαλίας είχε το μονοπώλιο στον εφοδιασμό της αμερικανικής αγοράς με ηρωίνη, απολαμβάνοντας της προστασίας των αμερικανικών και γαλλικών μυστικών υπηρεσιών, και κυρίως της αμερικανικής CIA και της Γαλλικής ΚΥΠ (SDECE).

 

Μέχρι τη δεκαετία του 1960, το μεγαλύτερο μέρος της διακίνησης της ηρωίνης από την Εγγύς και Μέση Ανατολή προς τις ΗΠΑ γινόταν από την κορσικάνικη Μαφία που είχε υπό τον απόλυτο έλεγχό της το λιμάνι της Μασσαλίας, πρωτεύουσα του Γαλλικού υπόκοσμου και κυριότερο κέντρο διαμετακόμισης απαγορευμένων ουσιών.

 

Η εξέλιξη της κορσικάνικης Μαφίας της Μασσαλίας είναι στενά συνδεδεμένη με το γεγονός ότι ανάπτυξε στενές σχέσεις με τον υπόκόσμο της πολιτικής και των μυστικών υπηρεσιών, για λογαριασμό των οποίων εκτελούσε ένα πλήθος βρώμικων δουλειών με αντάλλαγμα την παροχή προστασίας στις δικές της έκνομες δραστηριότητες.

 

Μέχρι το 1920, ο υπόκοσμος της Μασσαλίας αποτελούνταν από διάφορους κακοποιούς, κυρίως Κορσικανούς, που δρούσαν είτε μεμονωμένα είτε σε μικρές ομάδες και περιορίζονταν στην εκμετάλλευση της πορνείας και των τυχερών παιχνιδιών.

 

Στη δεκαετία του 1920, ο κόσμος αυτός μετασχηματίστηκε σε ένα αυστηρά ιεραρχημένο και κεντρικά καθοδηγούμενο δίκτυο, το πασίγνωστο Γαλλικό Δίκτυο  της κορσικάνικης Μαφίας, υπό την ηγεσία των Francois Spirito και Paul Bonnaventure Carbone που το διηύθυναν επί 20 περίπου χρόνια (1924-1944). Το Δίκτυο οργάνωσε επαγγελματικά την εκμετάλλευση της πορνείας και των τυχερών παιχνιδιών, απλώθηκε σ’ ένα νέο επιχειρησιακό τομέα, τον τομέα των απαγορευμένων ουσιών, και ανέπτυξε στενές σχέσεις συνεργασίας με ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού κόσμου,

 

Στη δεκαετία του 1930, η κορσικάνικη μαφία της Μασσαλίας συνεργάστηκε με τις ομάδες των φασιστών της πόλης που ήταν υπό την ηγεσία του αναπληρωτή δημάρχου Simon Sabiani, για λογαριασμό του οποίου οργάνωσε ειδικές ομάδες από γκάνγκστερ που περιφρουρούσαν τις φασιστικές εκδηλώσεις και εξαπέλυαν τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των αντιφασιστών στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν την Μεγάλη Οικονομική Κρίση του 1929-1931. Σ’ αντάλλαγμα, ο Sabiani πρόσφερε πολιτική προστασία στον υπόκοσμο και διόρισε πολλά μέλη της κορσικάνικης μαφίας στις υπηρεσίες του Δήμου της Μασσαλίας.[4] Μέσα απ’ αυτές τις διεργασίες διαμορφώθηκε μια συμμαχία ανάμεσα στους φασίστες και τον κορσικάνικο υπόκοσμο, ο οποίος αναδείχτηκε σε κύρια πολιτική δύναμη στη Μασσαλία.

 

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, η κορσικάνικη μαφία, έχοντας εξασφαλισμένη την πολιτική της κάλυψη, μπόρεσε να διεισδύσει στο παράνομο εμπόριο των όπλων και των «ναρκωτικών»: Εκμεταλλευόμενη τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1936-1939), αναπτύχθηκε στο πεδίο του παράνομου εμπορίου των όπλων. Συγχρόνως, εκμεταλλευόμενη την πρόσκαιρη αποδυνάμωση της αμερικανο-σικελικής Μαφίας, η οποία κατά τη δεκαετία του 1930 είχε δεχθεί σημαντικά χτυπήματα τόσο στην Ιταλία από το Μουσολινικό καθεστώς όσο και στις ΗΠΑ από το FBI, διείσδυσε στο πεδίο της εμπορίας των απαγορευμένων ουσιών και άνοιξε το πρώτο εργαστήριο ηρωίνης στη Μασσαλία, με αποτέλεσμα να φτάσει σταδιακά να ελέγχει το 80% της ηρωίνης που διακινούνταν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

2. Γερμανική Κατοχή: Αντίσταση και Υπόκοσμος

 

Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, σημειώθηκε μια διάσπαση στους κόλπους του υπόκοσμου της Μασσαλίας. Το μεγαλύτερο μέρος της κορσικάνικης μαφίας, υπό την αρχηγία των Carbone και Spirito, συνεργάστηκε με τη ναζιστική Γκεστάπο εναντίον της Αντίστασης. Ένα μικρό μέρος της, υπό την ηγεσία των αδελφών Guerini, συνεργάστηκε με τις αντιστασιακές οργανώσεις εναντίον της γερμανικής κατοχής, αντιδρώντας μ’ αυτό τον τρόπο στα σχέδια του Άξονα που αφορούσαν τη μελλοντική ενσωμάτωση της Κορσικής στην Ιταλία.

 

Η διάσπαση της κορσικάνικης μαφίας στη διάρκεια του πολέμου, η στάση των διαφόρων ομάδων της απέναντι στη ναζιστική κατοχή και η έκβαση του πολέμου, καθόρισαν τις εξελίξεις στο χώρο του Γαλλικού Δικτύου (French Connection) μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας:  Οι αρχηγοί της κορσικάνικης μαφίας που συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις, ακολούθησαν τους Γερμανούς στην πτώση τους. Εκείνοι που εναντιώθηκαν στους Γερμανούς, ακολούθησαν τους Συμμάχους στην άνοδό τους. Οι Carbone και Spirito εκπαραθυρώθηκαν από την ηγεσία του Δικτύου και επιβλήθηκε η νέα ηγετική ομάδα των αδερφών Guerini.

 

Ο Carbone εκτελέστηκε από την Αντίσταση το 1943, ενώ οι Sabiani και Spirito σώθηκαν, διαφεύγοντας στην Ισπανία μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας το 1944.[5] Οι αδελφοί Guerini αναδείχτηκαν σε ήρωες της κορσικάνικης αντίστασης. O Antoine Guerini εργάστηκε ως πράκτορας των Αγγλο-αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, και ο Bartolemy Guerini, που εφοδίαζε με πληροφορίες, όπλα και άνδρες την πολιτοφυλακή της  σοσιαλιστικής ομάδας του Gaston Deffere, μετά την απελευθέρωση τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.

 

Η αντίσταση στη Μασσαλία, όπως και σ’ ολόκληρη τη Γαλλία, ήταν διασπασμένη μεταξύ των κομμουνιστών και των μη-κομμουνιστών: Από τη μια μεριά υπήρχε το υπό κομμουνιστικό έλεγχο FTP (Franc-Tireurs et Partisans) με 2.000 μέλη και από την άλλη το μη-κομμουνιστικό MUR (Mouvements Unis de Resistance) με 800 μέλη. Κυριότερη δύναμη στο MUR ήταν το Σοσιαλιστικό Κόμμα υπό την ηγεσία του Gaston Deffere, ο οποίος ήταν επικεφαλής ενός συμμαχικού δικτύου πληροφοριών.

 

Το Φεβρουάριο του 1944, οι δύο πτέρυγες της αντίστασης αποφάσισαν να συνεργαστούν, ίδρυσαν το FFI (Forces Francaises de l’ Interieur) και οργάνωσαν τα CRS (Compagnies Republicaines de Securite) που ανέλαβαν αστυνομικά καθήκοντα και έβαλαν στο περιθώριο της αστυνομία που το μεγαλύτερο μέρος της είχε συνεργαστεί με τον κατακτητή. [6]

 

3. Μετά την απελευθέρωση: Πολιτικός κόσμος, υπόκοσμος και CIA

 

Η συνεργασία των κομμουνιστών και των σοσιαλιστών διατηρήθηκε μέχρι το 1946. Προϊόν της συνεργασίας τους ήταν και η εκλογή του σοσιαλιστή ηγέτη Gaston Deffere ως δημάρχου της Μασσαλίας τον Απρίλιο του 1945. Η διάσπασή τους ένα χρόνο αργότερα είχε ως αποτέλεσμα την εκλογή του κομμουνιστή υποψήφιου στη θέση του δημάρχου της πόλης το Νοέμβριο του 1946.

 

Το 1947, ένα κύμα απεργιών που σάρωσε ολόκληρη την Ευρώπη και προβλήθηκε από την  Ουάσιγκτον ως «μέρος ενός σχεδίου των κομμουνιστών να καταλάβουν την εξουσία», εγκαινίασε την εποχή της παγκόσμιας αντιπαράθεσης «ανάμεσα στον ανατολικό κομμουνισμό και τη δυτική δημοκρατία» που έμελλε να περάσει στην ιστορία ως Ψυχρός Πόλεμος.

 

Ο ψυχρός πόλεμος άρχισε με την εφαρμογή ενός πολυδάπανου «Σχεδίου για την Ευρωπαϊκή Ανοικοδόμηση», του γνωστού «Σχεδίου Μάρσαλ», στα πλαίσια του οποίου η αμερικανική κυβέρνηση ανέθεσε το καθήκον της αντιμετώπισης του απεργιακού κύματος και του «κομμουνιστικού κινδύνου» στη CIA που μόλις είχε δημιουργηθεί σ’ αντικατάσταση του OSS (Office of Strategic Services).

 

Στις αρχές του 1947 το αμερικανικό Κογκρέσο αποφάσισε να χορηγήσει 400 εκατ. δολαρίων στον αγώνα κατά του κομμουνισμού και ο πρόεδρος Τρούμαν «διέθεσε αυτό το ποσό μέσω της CIA για την υποστήριξη δημοκρατικών πολιτικών κομμάτων», κυρίως στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Τουρκία.[7]

 

Έχοντας επωμισθεί ως πρώτο καθήκον την αντιμετώπιση του απεργιακού κύματος στη Δυτική Ευρώπη, η CIA συνεργάστηκε στενά με την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας (AFL) του Irving Brown και χρηματοδότησε τις προσπάθειές της να οργανώσει στην Ευρώπη «ελεύθερα συνδικάτα» που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο σε όσες εργατικές ενώσεις ελέγχονταν από τους κομμουνιστές.[8]

 

Η απόφαση της CIA να συνεργαστεί με τους σοσιαλιστές για την επίτευξη των στόχων της, υπήρξε αποτέλεσμα του γεγονότος ότι στη γαλλική πολιτική σκηνή δέσποζαν κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, μόνο τρία πολιτικά κόμματα: Tο Κομμουνιστικό Κόμμα που έπρεπε να «εξουδετερωθεί», το Κόμμα του Ντε Γκολ που ήταν «υπερβολικά ανεξάρτητος» κατά τα αμερικανικά κριτήρια και το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Έτσι, υιοθετήθηκε η πολιτική της χρησιμοποίησης της αριστεράς για να αντιμετωπιστούν οι αριστεροί, που εφαρμόστηκε με επιτυχία αρχικά στη Γαλλία και στη συνέχεια στην Ιταλία.

 

Αναφερόμενος σ’ αυτό το σχέδιο, ο Thomas Braden, πρώην διευθυντής του Τμήματος Διεθνών Οργανώσεων της CIA, λέει:

 

«Χωρίς την εφαρμογή του σχεδίου της δημιουργίας των ελεύθερων εργατικών συνδικάτων, που γρήγορα επεκτάθηκε από τη Γαλλία στην Ιταλία, η μεταπολεμική ιστορία θα μπορούσε να εξελιχτεί πολύ διαφορετικά.»[9]

 

Για την επίτευξη των στόχων της, η CIA χρηματοδοτούσε το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα με 1 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο με στόχο να ενισχύσει την εκλογική του βάση στο εργατικό κίνημα και να διασφαλίσει στους ηγέτες του την πολιτική δύναμη που χρειάζονταν για να εναντιωθούν δυναμικά στις εργατικές απεργίες.[10]

 

Με τη βοήθεια αυτή, το Σοσιαλιστικό Κόμμα ξεπέρασε σύντομα τις οργανωτικές του αδυναμίες και ο σοσιαλιστής ηγέτης της Μασσαλίας Gaston Deffere, προχώρησε σε ανοικτή ρήξη με τους κομμουνιστές και κάλεσε τους εργαζόμενους σε μια πανεθνική αντικομμουνιστική σταυροφορία, ενώ ο σοσιαλιστής υπουργός εσωτερικών Jules Moch, εκκαθάρισε την αστυνομία από όλα τα φιλο-κομμουνιστικά στοιχεία και αποδύθηκε σε πρωτοφανείς αστυνομικές επιθέσεις κατά των απεργών, κινητοποιώντας 200.000 άνδρες.[11]

 

Ο έλεγχος του λιμανιού της Μασσαλίας ήταν απολύτως αναγκαίος για την εφαρμογή των αμερικανικών σχεδίων κατά του κομμουνισμού σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα, γιατί απ’ αυτό περνούσαν όλα τα εφόδια που παρέχονταν στην Ευρώπη με το «Σχέδιο Μάρσαλ» και απ’ αυτό γινόταν ο ανεφοδιασμός του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος στην Ινδοκίνα. Συνεπώς, τόσο η εφαρμογή του «Σχεδίου Μάρσαλ» όσο και η διατήρηση της ισορροπίας των δυνάμεων μεταξύ των δυτικών και των ανατολικών στην Άπω Ανατολή, εξαρτιόταν άμεσα από τη δυνατότητα της CIA να θέσει υπό τον έλεγχό της το λιμάνι της Μασσαλίας. Αυτό έγινε ιδιαίτερα εμφανές μετά την επίσημη ενεργητική εναντίωση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας στη συνέχιση του πολέμου στην Ινδοκίνα και τις νίκες του Μαο-Τσε-Τουνγκ που προδιέγραφαν την κατάκτηση της εξουσίας από τους κομμουνιστές στην Κίνα.

 

Έτσι, από το 1947, η Μασσαλία, δεύτερη μεγαλούπολη της Γαλλίας, έγινε το θέατρο των πιο δυναμικών αντιπαραθέσεων μεταξύ κομμουνιστών και μη-κομμουνιστών στη γαλλική πολιτική ζωή. Σ’ αυτή τη σύγκρουση, το Γκολικό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη Μασσαλία ενίσχυσαν τις δυνάμεις τους στρατολογώντας μαζικά τα μέλη της κορσικάνικης μαφίας. Ο γαλλικός πολιτικός κόσμος, με τη χρηματοδότηση και την καθοδήγηση της CIA, συνεργάστηκε με την κορσικάνικη μαφία και τη χρησιμοποίησε στην προσπάθειά του να αποδυναμώσει την επιρροή του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, στο Γαλλικό Δίκτυο ανατέθηκε ένας κρίσιμος πολιτικός ρόλος που του επέτρεψε να εξελιχθεί σε ανεπίσημη αλλά καθοριστικής σημασίας πολιτική δύναμη:

 

Η κορσικάνικη μαφία ανέλαβε την εκτέλεση πλήθους τρομοκρατικών ενεργειών σε βάρος της αριστεράς (καταλήψεις γραφείων, διάλυση συγκεντρώσεων, σπάσιμο απεργιών, δολοφονίες στελεχών, κ.α.) ενώ ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού κόσμου στις ΗΠΑ και τη Γαλλία και οι μυστικές υπηρεσίες των δύο χωρών παρείχαν ισχυρή πολιτική προστασία στις έκνομες δραστηριότητες της ως αντάλλαγμα των υπηρεσιών της.

 

4. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ CIA ΜΕ ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

 

1. Οι στόχοι της συνεργασίας της CIA με τον υπόκοσμο

 

Ελάχιστη βασική επιδίωξη της CIA είναι να διεισδύει στα δίκτυα του υπόκοσμου και να τα επιτηρεί, γιατί οι οικονομικές τους πηγές, η πείρα τους στην παρανομία και η πρόσβασή τους σε πληροφορίες, τα καθιστούν σημαντική πολιτική δύναμη.[12] Όπως παρατήρησε το 1985, ένας αξιωματούχος του υπουργείου εξωτερικών των ΗΠΑ:

 

«Tα ναρκω-κέρδη μπορούν να εξαγοράσουν εκλογές, να χρηματοδοτήσουν την αγορά όπλων για αντεπαναστατικές επιχειρήσεις, να αποσταθεροποιήσουν νόμιμες κυβερνήσεις και να ματαιώσουν διαδικασίες εκδημοκρατισμού.»[13]

 

Οι οργανώσεις του υπόκοσμου είναι έντονα αντικομμουνιστικές και αποτελούν φυσικούς συμμάχους των μυστικών υπηρεσιών των χωρών που αντιμάχονται τον κομμουνισμό, με κορυφαία ανάμεσά τους τις ΗΠΑ. Τα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος προσφέρουν στις μυστικές υπηρεσίες κανάλια για το ξέπλυμα χρήματος, πράκτορες για την εκτέλεση βρώμικων επιχειρήσεών τους και χρήσιμες πληροφορίες για τους διεφθαρμένους πολιτικούς στις χώρες όπου αναπτύσσουν δράση. Όπως παραδέχτηκε δημόσια ο στρατηγός Paul Gormap, πρώην αρχηγός του γενικού επιτελείου της αμερικανικής στρατιάς των Νοτίων Πολιτειών:

 

«Εάν θέλεις να αναμειχθείς σε αντι-ανατρεπτικές ή υπονομευτικές επιχειρήσεις, να συλλέξεις πληροφορίες και να διαθέσεις όπλα, είσαι υποχρεωμένος να συνεργάζεσαι με διακινητές ναρκωτικών.»[14]

 

Η φανερή όψη της «αντιναρκωτικής βοήθειας» που δίνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στις διάφορες χώρες αφορά την άμεση σύνδεσή της με την αντιμετώπιση της «ανατρεπτικής» προπαγάνδας και δράσης. Η προσεκτικά καλυμμένη και αθέατη πλευρά της αφορά το γεγονός ότι τα «ναρκωτικά» και η δήθεν καταστολή τους ήταν και παραμένουν ένας παράγοντας αποφασιστικής σημασίας για τις βρώμικες επιχειρήσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, και ιδιαίτερα της CIA, τόσο κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου όσο και μετά απ’ αυτόν.

 

2. Το χρονικό της συνεργασίας της CIA με το οργανωμένο έγκλημα

 

Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν μια μακροχρόνια παράδοση συνεργασίας με το οργανωμένο έγκλημα και τον υπόκοσμο. Μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, διέθεταν δύο μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών, το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) και το Γραφείο Πληροφοριών του Ναυτικού (ONI) που το 1947 αντικαταστάθηκαν από την CIA.

 

Α) Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1941-1945), οι μυστικές υπηρεσίες OSS και ONI συνεργάστηκαν επίσημα με τα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ασία και εξασφάλισαν την ενεργητική συμμετοχή τους στην προσπάθεια των αμερικανικών υπηρεσιών να πετύχουν τους πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς τους, και ως αντάλλαγμα, παρείχαν στο οργανωμένο έγκλημα προστασία και διευκολύνσεις στις παράνομες δραστηριότητές του.

 

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η αμερικανική κυβέρνηση συνεργάστηκε επίσημα και κατ’ επανάληψη με το οργανωμένο έγκλημα, προκειμένου να πετύχει τους πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους της. Η συνεργασία αυτή σηματοδότησε την έναρξη μιας διαδικασίας μέσω της οποίας η παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος μετεξελίχθηκε σε επίσημο συνομιλητή και συνεργάτη των διαχειριστών της νόμιμης εξουσίας του κράτους για την αντιμετώπιση του «εξωτερικού εχθρού»:

 

1. Το 1941 η αμερικανική κυβέρνηση συνεργάστηκε με τη Μαφία για τον έλεγχο του λιμανιού της Νέας Υόρκης και την προστασία του από ενδεχόμενα σαμποτάζ, σ’`εφαρμογή του σχεδίου Luciano Project[15] από δύο αμερικανικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες, την «Υπηρεσία Πληροφοριών του Ναυτικού» (ONI) και το «Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών» (OSS).

2. Το 1943, κατά την απόβαση των συμμάχων στην Ιταλία, η αμερικανική κυβέρνηση ξανασυνεργάστηκε με τη σικελική Μαφία με σκοπό να διασφαλίσει ην προετοιμασία και την επιτυχή έκβαση της απόβασης των συμμαχικών δυνάμεων στη Σικελία, οργανώνοντας  «σίγουρα» τοπικά αντιστηρίγματα, παροχή πληροφοριών και εκκαθάριση του εδάφους από τους Γερμανούς προκειμένου να διευκολυνθεί η ανεμπόδιστη προέλαση των αμερικανικών στρατευμάτων και, παράλληλα, να εξουδετερωθεί βίαια η αριστερά, να αποφευχθεί το ενδεχόμενο της ανάληψης της εξουσίας από τους κομμουνιστές και να παλινορθωθεί η παλιά τάξη πραγμάτων. Το σχέδιο επεξεργάστηκαν και εφάρμοσαν οι υπηρεσίες ΟΝΙ και OSS.[16]

3. Μετά το 1941, το OSS άρχισε να συνεργάζεται με την ισχυρή μυστική υπηρεσία της Κίνας και, μέσω αυτής, με την «Πράσινη Σπείρα», ένα συνδικάτο που έλεγχε το εμπόριο του οπίου στην περιοχή Yangtze, για την οργάνωση ενός εκτεταμένου δικτύου πληροφοριών κατά των Ιαπώνων.[17] Η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε από τη CIA με στόχο το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας.

 

Β) Κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο (1945-1965), η συνεργασία μεταξύ του κράτους και του οργανωμένου εγκλήματος αναδείχθηκε σε βασικό εργαλείο της εφαρμογής του δόγματος Τρούμαν στην Ευρώπη και την Ασία, έχοντας ως στόχο την αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού»

 

1. Στη Γαλλία, μετά την έναρξη του ψυχρού πολέμου (1947), οι αμερικανικές και γαλλικές μυστικές υπηρεσίες συνεργάστηκαν με την κορσικάνικη Μαφία που έλεγχε το λιμάνι της Μασσαλίας για να εξουδετερώσουν την επιρροή της Αριστεράς.

     Η CIA κατέβαλε ιδιαίτερες προσπάθειες να θέσει υπό τον έλεγχό της το λιμάνι της Μασσαλίας και να διασφαλίσει α) την απρόσκοπτη ροή της βοήθειας που δινόταν στην Ευρώπη με το Σχέδιο Μάρσαλ και β) τον ανεφοδιασμό του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος στην πόλεμο της Ινδοκίνας που έληξε με ήττα των Γάλλων στο Ντιέμ-Μπιέν-Φου και την αποχώρησή τους από τη Ν.Α. Ασία.

     Για το σκοπό αυτό, η CIA, η γαλλική ΚΥΠ (SDECE)[18] και η παρακρατική SAC συνεργάστηκαν με το Γαλλικό Δίκτυο της κορσικάνικης μαφίας της Μασσαλίας και το Δίκτυο της Ινδοκίνας (1947-1954),[19] που έλεγχαν τη διακίνηση της ηρωίνης στην Ασία, την Ευρώπη και την Αμερική.

     Μέσω αυτής της συνεργασίας, οι μυστικές υπηρεσίες εξασφάλισαν τη βοήθεια της κορσικάνικης Μαφίας στις πράξεις ατομικής και μαζικής τρομοκρατίας σε βάρος των κομμουνιστών της Μασσαλίας και σ’ αντάλλαγμα της παρείχε χρηματοδότηση και κάλυψη των έκνομων δραστηριοτήτων της.[20]

     Η συνεργασία συνεχίστηκε αρμονικά και στην Άπω Ανατολή, όπου το Γαλλικό Δίκτυο (της κορσικάνικης μαφίας) διατηρούσε ισχυρά ερείσματα, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, περίοδο κατά την οποία  η κυβέρνηση της Ουάσινγκτον έκρινε ότι ήταν σε θέση να εξοντώσει το Γαλλικό Δίκτυο και να το αντικαταστήσει με το Δίκτυο της Ν.Α. Ασίας  που η ίδια είχε οργανώσει.

 

2. Στην Ιταλία, η CIA και η ιταλική ΚΥΠ (SIFFAR) συνεργάστηκαν με την ιταλική μαφία για την αποτροπή της εισόδου των κομμουνιστών στην κυβέρνηση στην Ιταλία (1947), και, αργότερα, για τον έλεγχο των πολιτικών κομμάτων και ολόκληρου του πολιτικού συστήματος (1947-1970) και την εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης» (1970-1990).

     Από το 1943, η CIA εφάρμοσε την ίδια στρατηγική στη Σικελία, όπου αξιωματούχοι των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών προσπάθησαν να εξουδετερώσουν την επιρροή των κομμουνιστών στο νησί και σ’ όλη την υπόλοιπη χώρα, βοηθώντας τη Μαφία και τους Χριστιανοδημοκράτες πολιτικούς συμμάχους της  να καταλάβουν την εξουσία και να δολοφονήσουν πολλές εκατοντάδες αριστερούς πολίτες.[21] 

     Σ’ αντάλλαγμα των υπηρεσιών που της πρόσφερε η Σικελική Μαφία, η CIA της παρείχε πλήρη κάλυψη των εγκληματικών δραστηριοτήτων της. Όπως παραδέχτηκε δημόσια ο πρώην επιχειρησιακός διευθυντής της CIA Miles Copeland: «Εάν δεν είχε γίνει αυτό με τη Μαφία, οι κομμουνιστές θα μπορούσαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους ολόκληρη την Ιταλία».[22]

     Η συνεργασία των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιων συνεχίστηκε αδιατάρακτα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η αποδεδειγμένη καθολική διάβρωση των πολιτικών κομμάτων της δεξιάς, του κέντρου και της κεντροαριστεράς από τη μαφία, οδήγησε σ’ ένα επίσης καθολικό αδιέξοδο που προκάλεσε την κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού που είχε στηθεί και λειτουργούσε από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

 

3. Στην Άπω Ανατολή, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες συμμάχησαν με τις συμμορίες που διαφέντευαν το εμπόριο των ναρκωτικών στις συνοριακές γραμμές και τα λιμάνια που είχαν ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη επιτυχία των βρώμικων επιχειρήσεών τους.

     Σ’ αντάλλαγμα των υπηρεσιών που πρόσφεραν στις μυστικές υπηρεσίες, τα συνδικάτα του εγκλήματος στα αστικά κέντρα απολάμβαναν μιας κρατικής προστασίας που τους επέτρεπε να συνεχίζουν τις παράνομες επιχειρήσεις τους υπό την εποπτεία του κράτους και της αστυνομίας, ενώ οι μεγάλοι ναρκω-βαρώνοι της υπαίθρου επέκτειναν τις δραστηριότητές τους έξω από την επικράτειά τους και οργάνωσαν ιδιωτικούς στρατούς για να εξασφαλίσουν την κατοχή και τη διατήρηση των περιοχών που ήταν απαραίτητες για τις αυξανόμενες καλλιέργειες του οπίου».

     Στην Κίνα, μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Κομμουνιστές (1948), η CIA πρόσφερε αμέριστη βοήθεια στα τμήματα του εθνικιστικού στρατού του Κουομιτάγκ (ΚΜΤ) τα οποία, μετά την ήττα τους από τους Κινέζους κομμουνιστές, εγκαταστάθηκαν στη Μπούρμα και ασχολούνταν με το εμπόριο του οπίου. Με τη βοήθειά τους, η CIA δημιούργησε δίκτυα πληροφοριών και σαμποτάζ σε βάρος της κομμουνιστικής Κίνας και σ’ αντάλλαγμα τους πρόσφερε χρηματοδότηση, εφόδια και κάλυψη της διακίνησης του οπίου.[23]

 

Γ) Κατά τη δεύτερη μεταπολεμική περίοδο (1965-1990), η συνεργασία μεταξύ του κράτους και του οργανωμένου εγκλήματος είχε ως στόχο την αναδιάταξη της παγκόσμιας αγοράς των απαγορευμένων ουσιών προς όφελος των ΗΠΑ και τη δικαιολόγηση των ανοικτών ή καλυμμένων αστυνομικών και στρατιωτικών επεμβάσεών τους σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Για το σκοπό αυτό:

 

1. Η CIA συνεργάστηκε με τη Γαλλική και την Ιταλική ΚΥΠ για την επιτυχία του πραξικοπήματος της ηρωίνης, με το οποίο ο έλεγχος της παγκόσμιας αγοράς της ηρωίνης πέρασε από το Γαλλικό Δίκτυο  στο Δίκτυο της Ν.Α. Ασίας που οργανώθηκε με την καθοδήγηση της CIA (1965-1974), μετά την ήττα και την απόσυρση των Γάλλων από την Ινδοκίνα και την υποκατάστασή τους από τους Αμερικανούς.

 

2. Η CIA συνεργάστηκε με το Δίκτυο της Ν.Α. Ασίας (1970-1980) το οποίο έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής ηρωίνης και το 80% της ηρωίνης που εισάγονταν στην αγορά των ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1970.

 

3. Η CIA, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, συνεργαζόταν με τις φυλές που καλλιεργούσαν όπιο στο Χρυσό Τρίγωνο και με στρατηγούς της Ταϊλάνδης, του Λάος και του Νοτίου Βιετνάμ που έκαναν λαθρεμπόριο ηρωίνης.[24]

 

4. Η CIA συνεργάστηκε με τους ισλαμιστές αντάρτες που έλεγχαν την παραγωγή και τη διακίνηση της ηρωίνης στο Αφγανιστάν. Οπως αποκαλύφθηκε από επίσημες έρευνες, μετά την εισβολή των σοβιετικών στο Αφγανιστάν, η CIA χρηματοδοτούσε και εξόπλιζε τους τοπικούς πολέμαρχους που παρήγαγαν τεράστιες ποσότητες οπίου. Το 1983, οι Αφγανοί αγρότες παρήγαγαν πάνω από 400 τόνους οπίου, που στο μεγαλύτερο μέρος του διατέθηκε στο Πακιστάν για μετατροπή σε ηρωίνη. Στη δεκαετία του 1980, το 50% της ηρωίνης που εισάγονταν στις ΗΠΑ, προέρχονταν απ’ αυτή την περιοχή.[25]

 

5. Η CIA συνεργάστηκε -και συνεργάζεται- με το διεθνή υπόκοσμο για την εφαρμογή της πολιτικής «ναρκωτικά για όπλα» και «όπλα για ναρκωτικά», στο Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, το Ιράν (Ιράν-γκέιτ), τη Νικαράγουα (Κόντρα-γκέιτ) και άλλες περιοχές του πλανήτη.

 

6. Η CIA συνεργάστηκε -και συνεργάζεται- με τα καρτέλ διακίνησης «ναρκωτικών» στην Κεντρική και τη Νότια Αμερική, με σκοπό:

 

● Τη δολοφονία του Κάστρο και την ανατροπή του καθεστώτος της Κούβας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αστυνομικές πηγές αποκάλυψαν ότι οι ανατρεπτικές επιχειρήσεις της CIA σε βάρος της Κούβας ήταν «βιτρίνα» της δράση ενός μεγάλου συνδικάτου διακίνησης ηρωίνης και κοκαΐνης. Και η CIA, υπό την πίεση αυτών των αποκαλύψεων, αναγκάστηκε να ματαιώσει μερικές από τις σημαντικότερες ενέργειές της εναντίον του καθεστώτος του Κάστρο.[26]

● Τη διενέργεια ανατρεπτικών επιχειρήσεων εναντίον χωρών που δεν αποδέχονται τη λογική του αμερικάνικου νεοαποικισμού, όπως η Κούβα και η Νικαράγουα,

● Την καθοδήγηση πραξικοπημάτων εναντίον εκλεγμένων κυβερνήσεων μη-αρεστών στην Ουάσινγκτον.

● Τη δικαιολόγηση ανοικτών στρατιωτικών επεμβάσεων στο έδαφος άλλων χωρών, όπως στη Γρενάδα, τον Παναμά και τη Βολιβία.

● Τη δημιουργία, τη χρηματοδότηση, την επάνδρωση και τη δράση παρακρατικών οργανώσεων και συμμοριών πληρωμένων φονιάδων, όπως η Αντικομμουνιστική Συμμαχία και τα Αποσπάσματα Θανάτου που δρουν στη Λατινική Αμερική.

 

7. Μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η CIA φρόντιζε για την ασφάλεια των συνεργατών της στο χώρο του οργανωμένου εγκλήματος. Οπως αποδείχθηκε, προστάτευσε από ποινικές διώξεις Λατινο-αμερικανούς διακινητές απαγορευμένων ουσιών σε περισσότερες από 27 περιπτώσεις που ήταν της αρμοδιότητας της ομοσπονδιακής δικαιοσύνης.[27]

 

Η συνεργασία αυτή ισχυροποίησε το οργανωμένο έγκλημα σε πρωτόγνωρο βαθμό και το κατέστησε ικανό:

 

● να παρεμβαίνει στις εκλογικές διαδικασίες,

● να ενσωματώνεται στους πολιτικούς θεσμούς,

● να συμμετέχει στη δημιουργία του παρακράτους,

● να συνεργάζεται με τις μυστικές υπηρεσίες στην εκτέλεση «γενικών σχεδίων» (όπως, π.χ. για την αποτροπή της ενδεχόμενης συμμετοχής των κομμουνιστών στις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών),

● να παίρνει μέρος στην εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης», κατά την περίοδο 1970-1995,

● να εκτελεί τις περισσότερες από τις τρομοκρατικές ενέργειες που την υλοποιούν αυτή τη στρατηγική, και

● να διασφαλίζει την αρμονική συνεργασία του με την κρατική εξουσία διαμέσου ατόμων που συνδυάζουν την ιδιότητα του ανώτερου κρατικού αξιωματούχου και του συνεργάτη του υποκόσμου.

 

1. Κατά την περίοδο 1960-1970, η Μαφία συμμετείχε άμεσα στην άσκηση της εξουσίας και διέβρωσε το πολιτικό σύστημα της Ιταλίας, διασφαλίζοντας, με τους γνωστούς τρόπους, την εκλογή δικών της ανθρώπων στο κοινοβούλιο και τα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης (δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια), ενώ παράλληλα έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία του παρακράτους και στην εφαρμογή των σχεδίων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, όπως η Επιχείρηση Stay Behind που εξειδικεύτηκε και εφαρμόστηκε ως Επιχείρηση Γκλάντιο στην Ιταλία και άλλες χώρες και ως Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά στην Ελλάδα.

 

2. Κατά την περίοδο 1970-1980, οι αμερικανικές  και ιταλικές μυστικές υπηρεσίες συνεργάστηκαν με τη Μαφία και διάφορες ακροδεξιές τρομοκρατικές οργανώσεις για την εφαρμογή της τρομοκρατικής  στρατηγικής της έντασης. Από κοινού πραγματοποίησαν χιλιάδες πολύνεκρες τρομοκρατικές, αποσταθεροποιητικές και ανατρεπτικές ενέργειες (βομβιστικές επιθέσεις, δολοφονίες, απόπειρες πραξικοπημάτων), πολλές από τις οποίες έγιναν σε συνεργασία με τα μέλη της μασονικής στοάς Προπαγάνδα 2 (P2) του Λ. Τζέλι, που ήταν συγχρόνως συνεργάτες της μαφίας και ισχυροί παράγοντες στο χώρο της οικονομίας, της πολιτικής, της εκκλησίας και των ενόπλων δυνάμεων.

 

Από το 1970 και μετά, το οργανωμένο έγκλημα και η κρατική εξουσία, διαχειρίζονται από κοινού τα ναρκωτικά και την τρομοκρατία προς αμοιβαίο όφελος: Σε απολύτως αρμονική συνεργασία μεταξύ τους, κατασκεύασαν δυο απειλές, την απειλή των ναρκωτικών και την απειλή της τρομοκρατίας, και ανέλαβαν εργολαβικά την «προστασία» της κοινωνίας απ’ αυτές, εξασφαλίζοντας αφ’ ενός την αέναη ισχυροποίησή τους και αφ’ ετέρου την παθητικοποίηση του κοινωνικού σώματος απέναντι στις κοσμογονικές ανατροπές που προκαλούνται κατά το πέρασμα από τη βιομηχανική στη μεταβιομηχανική εποχή.

 

3. Συμπέρασμα

 

Όλα αυτά οδηγούν στο εύλογο συμπέρασμα ότι η CIA αναδιοργάνωσε, ενίσχυσε και ισχυροποίησε τα τρία σημαντικότερα και μεγαλύτερα δίκτυα που έλεγχαν την παγκόσμια διακίνηση της ηρωίνης κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Η Αμερικανο-σικελική, η Κορσικάνικη και η Κινέζικη μαφία, χάρη στη βοήθεια που τους παρασχέθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών, μετεξελίχτηκαν από συμμορίες περιορισμένης τοπικής εμβέλειας σε αληθινά διεθνή δίκτυα διακίνησης απαγορευμένων ουσιών, που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση και τη συντήρηση των οικονομικών και πολιτικών ισορροπιών στον πλανήτη.

 

5. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ CIA ΜΕ ΤΙΣ  «ΑΝΤΙΝΑΡΚΩΤΙΚΕΣ» ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

 

Οι υπηρεσίες πληροφοριών, το εμπόριο των ναρκωτικών και η δήθεν καταστολή των απαγορευμένων ουσιών συνήθως ή πολύ συχνά συνυφαίνονται. Από την εποχή του «Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών» (FBN) μέχρι τη βασιλεία της DEA, η CIA χρησιμοποιούσε ως προκάλυμμα τις «αντιναρκωτικές υπηρεσίες».

 

Η CIA χρησιμοποίησε τα προγράμματα εκπαίδευσης και βοήθειας που δίνονταν στις αστυνομίες διαφόρων χωρών από το αμερικανικό «Γραφείο Δημόσιας Ασφάλειας»(OPS),  τη DEA και το «Τμήμα Ναρκωτικών» του υπουργείου εξωτερικών των ΗΠΑ, ως βιτρίνα που κάλυπτε τόσο τις διασυνδέσεις της CIA με τις αστυνομίες των άλλων χωρών που είναι ιδεώδεις πηγές πληροφοριών για τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, όσο και τις βρώμικες μυστικές επιχειρήσεις του OPS.[28]

 

Η πρώτη επίσημη -και δειλή- αποκάλυψη ότι η CIA χρησιμοποιούσε τις «αντιναρκωτικές» υπηρεσίες και τα «αντιναρκωτικά» προγράμματα ως κάλυψη των βρώμικων επιχειρήσεών της,  έγινε το 1975, από την ερευνητική επιτροπή του αμερικανικού κογκρέσου (Επιτροπή Ροκφέλερ) που διαπίστωσε ότι «η CIA είχε προωθήσει πράκτορές της στο Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών για να εκτελέσουν τοπικές αποστολές αντικατασκοπίας».[29]

 

Ομως, η αλληλεξάρτηση ανάμεσα στις «αντιναρκωτικές» υπηρεσίες και στις πολιτικές και στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες δεν αποτελούσαν καινούριο και περιστασιακό φαινόμενο. Αντιθέτως, ήταν ένα σταθερό στοιχείο της δράσης των μυστικών υπηρεσιών που οι πρώτες ενδείξεις της ύπαρξής του ανιχνεύονται από την εποχή που ο αρχηγός του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών Harry Anslinger επέτρεψε τη συμμετοχή πρακτόρων της υπηρεσίας του σε μυστικές επιχειρήσεις άλλων μυστικών υπηρεσιών στο εξωτερικό.

 

Ο πρώτος αμερικανός πράκτορας που στάλθηκε στο εξωτερικό από το FBN ήταν ο Garlant Williams. Ο Williams έγινε διευθυντής του Ειδικού Τμήματος Αντικατασκοπίας του αμερικανικού στρατού το 1940 και αργότερα διευθυντής του Τομέα Ειδικής Εκπαίδευσης του «Γραφείο Δημόσιας Ασφάλειας» (OPS), όπου δίδαξε σε εκατοντάδες πράκτορες την τέχνη της κατασκοπείας, του σαμποτάζ και της αντιμετώπισης των ανταρτών». Κατά τον πόλεμο της Κορέας διηύθυνε ένα στρατιωτικό δίκτυο πληροφοριών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 παραιτήθηκε από το FBN και πρόσφερε την τεχνογνωσία του σε αρκετά αφρικανικά κράτη για να οργανώσουν τις αστυνομίες και τις υπηρεσίες πληροφοριών τους.[30]

 

Η συνεργασία της CIA με τις «αντιναρκωτικές» υπηρεσίες στις βρώμικες επιχειρήσεις της εντός και εκτός των ΗΠΑ, παρουσίαζε πολλά πλεονεκτήματα για τη CIA:

 

● Της έδινε τη δυνατότητα να αυτοχρηματοδοτεί τις δραστηριότητές της με χρήματα που εξοικονομούσε από την ανάμειξή της στη διακίνηση των ναρκωτικών, πράγμα που της επέτρεπε να διαφεύγει τον έλεγχο των αρμόδιων συνταγματικών οργάνων. Και, συγχρόνως,

● Tης πρόσφερε πολύ μεγαλύτερη άνεση κινήσεων για τους μυστικούς της πράκτορες, που είχαν αυξημένη κάλυψη δουλεύοντας με τη διπλή ιδιότητα του πράκτορα της CIA και του FBN συγχρόνως.

 

Όπως δήλωσε ο πράκτορας του FBN Sal Vizzini, που πήρε μέρος σε ειδικές αποστολές της CIA στη Βηρυτό και στην Μπανγκόκ:[31]

 

«Ως πράκτορας των αντιναρκωτικών υπηρεσιών έχω κάποια προστασία απέναντι στην κυβερνητική επιτήρηση. Διαθέτω μια κάλυψη μέσα σε μια κάλυψη που δεν τη διέθεταν οι κανονικοί πράκτορες της CIA».[32]



[1] Αlfred McCoy: The Politics of Heroin: CIA Complicity in the Global Drug Trade (1972/1991), σ. 10.

[2] Ανάμεσά τους, την  πρώτη θέση είχε η Τουρκία και ακολουθούσαν το Ιράν και οι χώρες της Ν.Α. Ασίας.

[3] Steven Duke & Albert Gross: America’s Longest War (1993), σ. 96.

[4] Alfred McCoy, ο.π., σ. 50.

[5] Ο Sabiani εγκαταστάθηκε το 1947 στις ΗΠΑ, ανέλαβε ένα καθοδηγητικό ρόλο στη διακίνηση της ηρωΐνης από τη Μασαλλία στη Νέα Υόρκη, συνελήφθη τo 1950, έμεινε στη φυλακή επί δύο χρόνια, απελευθερώθηκε το 1952, επέστρεψε στη Γαλλία, όπου συνελήφθη για τη συνεργασία του με τους κατακτητές, φυλακίστηκε για οκτώ μήνες και μετά εγκαταστάθηκε στη Γαλλική Ριβιέρα όπου έζησε μέχρι το 1967, ασχολούμενος με τουριστικές επιχειρήσεις.

[6] Alfred McCoy, ο.π., σ. 52.

[7] John Ranelagh, The Agency: The Rise and Decline of the CIA (1986), σ. 131.

[8] Ronald Filippelli, American Labor and Postwar Italy, 1943-1953 (1989)

[9] Thomas Braden, «I’m Glad the CIA is ‘Immoral’» (Saturday Evening Post, 20/5/1967), σ. 14

[10] Harris Smith, OSS: The Secret History of America’s First Central Intelligence Agency (1972), σ. 182.

[11] Gabriel & Joyce Kolko, Limits of Power (1972), σ. 370.

[12] Ο διευθυντής της DEA, Francis Mullen, επέμενε στην ανάγκη να υπάρξει «διεθνής πολιτική και οικονομική πίεση στην ισορροπία των δυνάμεων και του εμπορίου που ελέγχεται από ναρκω-δολάρια» (SPSI, hearings, International Narcotics Trafficking, σ. 562).

[13] Clyde Taylor, υφυπουργός εξωτερικών για διεθνή ζητήματα ναρκωτικών (San Diego Union, 12/1/1986).

[14] Latin America Weekly Report, 23/3/1984.

[15] Rodney Chambell, The Luciano Project: The Secret Wartime Collaboration of the Mafia and the US Navy (1977).

[16] Max Corvo, The OSS in Italy 1942-1945 (1990) και Harris Smith, OSS: The Secret Story of America’s First Central Intelligence Agency (1972).

[17] Rodney Campbell, The Luciano Project (1977). Jonathan Marshall, «Opium and the Politics of Gangsterism in Nationalist China, 1927-1945».

[18] SDECE: Service de Documentation Exterieure et de Contre Espionage.

[19] Philip Williams, Wars, Plots and Scandals in Post-War France (1970).

[20] Alfred McCoy, The Politics of Heroin in Southeast Asia (1972), κεφ. 1-2.

[21] Corvo Max, The OSS in Italy, 1942-1945 (1990).

[22] Peter Dale Scott (Πρόλογος στο εξαιρετικό βιβλίο του Henrik Kruger, The Great Heroin Coup, σ. 14) και Miles Copeland, Beyond Cloak and Dagger (1975), σ. 240-41.

[23] Alfred McCoy, The Politics of Heroin in Southeast Asia (1972), κεφ. 2.

[24] Alfred McCoy, The Politics of Heroin in Southeast Asia (1972), κεφ. 1-2. Catherine Lamour, The International Connection (1974), Richard Kunnes, The American Heroin Empire (1972), σ. 11-13.

[25] Κατάθεση του David Melocik, συνδέσμου της DEA με το κογκρέσο  (US Congress, House, Select Committee on Narcotics Abuse and Control, report, International Narcotics Control Study Missions, GPO, 1984, σ. 161), Konrad Ege, «CIA Rebels Supply US Heroin» (Counterspy, November 1980, σ. 16). Σε μια αναφορά της DEA το 1981 σημειώνεται ότι: «Οι Σοβιετικές δυνάμεις έχουν αποδυθεί σε επιχειρήσεις εναντίον της διακίνησης ναρκωτικών από τους Αφγανούς εθνικιστές ως μέρος του συνόλου των στρατιωτικών τους επιχειρήσεων εναντίον των ανταρτών» (Washington Post, 2/1/1981).

[26] Κούβα (Operation 40): New York Times, 4/1/1975, Edward Epstein, The Agency of Fear (1977) και Henrik Kruger, The Great Heroin Coup (1980).

[27] Υπόμνημα της DEA, χωρίς υπογραφή και ημερομηνία καταχωρημένο  στο CIA Narcotic Intelligence Collection (πιθανολογείται ότι γράφτηκε από τον Lucien Conein το 1975). Παραχωρήθηκε από τη DEA σε ενδιαφερόμενους ερευνητές κατ’ εφαρμογή του Νόμου περί Ελευθερίας των Πληροφοριών.

[28] A. Langguth: Hidden Terrors (1968), σ. 48-9, 57, 72, 124, 138, 242-3. Thomas Lobe: United States National Security Policy and Aid to the Thailand Police (1977), σ. 9. Commission on CIA Activities Within the United States: Report to the President [Rockefeller report] (1975), σ. 235.

[29] New York Times (11/7/1975),  Washington Post (19/2/1975), Rockefeller report, σ. 233-34.

[30] Harry Anslinger, The Protectors (1964), σ. 24, 107.

[31] Συνέντευξη του Vizzini στον συγγραφέα Η. Kruger (20/12/1978).

[32] Sal Vizzini: Vizzini (1972), σ. 31-32, 166.

 

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=52759&cid=21

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αναδιάρθρωση και διαγραφή χρέους-οι προυποθέσεις για μια αριστερή πρόταση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Ιουλίου 2010

Των Σπύρου Λαπατσιώρα και Γιάννη Μηλιού

Στο «Spiegel» (12/7/2010) δημοσιεύτηκε άρθρο το οποίο αναφερόταν σε –ανεπιβεβαίωτα μέχρι στιγμής– σχέδια της γερμανικής κυβέρνησης για αναδιαπραγμάτευση του χρέους των κρατών-μελών της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν προβλήματα εξυπηρέτησής του. Το σχέδιο προβλέπει μέτρα όπως την παράταση της προθεσμίας εξόφλησης των κρατικών ομολόγων, τη μείωση των τόκων, ή το «κούρεμα» του χρέους, δηλαδή την παραγραφή τμήματος του χρέους.

 

Εδώ δεν μπορούμε να καταπιαστούμε με όλα τα ζητήματα που αναδύονται από τα υπό συζήτηση σχέδια. Αρκούμαστε να θέσουμε κάποια γενικά σημεία που προκύπτουν από αυτή τη συζήτηση.

 

Κατ’ αρχάς, δεν πρέπει να προκαλούν έκπληξη τέτοιες συζητήσεις, οι οποίες διεξάγονται εδώ και καιρό. Μπορεί οι κυβερνήσεις να αρνούνται αυτήν την προοπτική, αλλά θα πρέπει να αποδώσουμε σε αυτήν την άρνηση τη σημασία που έχει: Φοβούνται κάθε δημόσια διαβούλευση για παραγραφή χρέους γιατί, σε τελευταία ανάλυση, θέτει στη δημόσια ατζέντα το ζήτημα «ποιος πληρώνει για την κρίση». Εντούτοις, οι σχετικές συζητήσεις πηγάζουν από την τάση αύξησης του δημόσιου χρέους που παρατηρείται σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης για τα επόμενα χρόνια. Πιο συγκεκριμένα, από το γεγονός ότι τα κράτη λόγω της κρίσης μετέτρεψαν σε δημόσιο μέρος του ιδιωτικού χρέους (για παράδειγμα των τραπεζών που πήραν δημόσια χρηματοδότηση από τα «πακέτα διάσωσης») και από την πεποίθηση ότι οι αναιμικοί ρυθμοί μεγέθυνσης των οικονομιών αυξάνουν τις πιθανότητες αδυναμίας αποπληρωμής για αρκετά κράτη-μέλη στα επόμενα χρόνια. Η Ελλάδα αποτέλεσε την αφορμή για να εστιάσουν οι ιθύνουσες τάξεις της Ευρώπης στο πρόβλημα του δημόσιου χρέους.

 

Η παραγραφή δεν είναι αφεαυτού «αριστερή»

 

Το άρθρο έτυχε ιδιαίτερης προσοχής στην Ελλάδα για διάφορους λόγους: α) Οι πολιτικές που εφαρμόζονται με βάση το Μνημόνιο οδηγούν σε αύξηση του χρέους, μέχρι και 150% του ΑΕΠ, σύμφωνα με εκτιμήσεις, το 2013, που λήγει το πρόγραμμα χρηματοδότησης, επομένως το ζήτημα εξυπηρέτησης αυτού του χρέους παραμένει και αποτελεί ζήτημα το οποίο θέτει υπό αμφισβήτηση τις προοπτικές ανάκαμψης, αλλά και τη σταθερότητα του ευρώ, λόγω των φόβων που δημιουργούν στις χρηματοπιστωτικές αγορές τέτοιες προοπτικές. β) Ο κύριος λόγος, όμως, για τον οποίο συζητούνται μηχανισμοί αντιμετώπισης μίας χρεοκοπίας όπως αυτός που παρουσίασε το «Spiegel» έγκειται στην αποτυχία του Συμφώνου Σταθερότητας στη σημερινή μορφή του να εγγυηθεί τη σταθερότητα της Ευρωζώνης. Αναζητούνται λοιπόν μέθοδοι στήριξής του.

 

Επιπλέον, ενώ γενικά η παραγραφή χρέους μπορεί να αποτελέσει μηχανισμό αναδιανομής και κάτω από αυτή τη γενικότερη κατηγορία πρέπει να τον σκεφτόμαστε ως αριστεροί, η συζήτηση που παρουσιάζεται στο «Spiegel» δείχνει ότι η παραγραφή χρέους δεν αποτελεί αφεαυτής αριστερή πρόταση, αλλά μπορεί υπό ευνοϊκές για το κεφάλαιο συνθήκες να λειτουργήσει ως εργαλείο εμβάθυνσης του νεοφιλελευθερισμού. Ακόμη και το γεγονός ότι καλούνται σε πρώτη φάση να αναλάβουν το κόστος της όποιας αναδιάρθρωσης οι ιδιώτες κάτοχοι ομολόγων, που σημαίνει κυρίως ξένες και ελληνικές τράπεζες, αυτό δεν συνιστά κατ’ ανάγκη ρήξη με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Αφενός, επειδή εκτός από τις τράπεζες ομόλογα κατέχουν και τα ασφαλιστικά ταμεία και κάθε αναδιάρθρωση χρέους τα επιβαρύνει με προφανείς συνέπειες σε σχέση με την επιχειρούμενη ριζική υποβάθμιση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος. Αφετέρου επειδή αυτή η πρόταση αποτελεί τμήμα ενός ευρύτερου μηχανισμού πειθάρχησης των κρατών-μελών, τον οποίο επιχειρούν να νεκραναστήσουν σε χειρότερη μορφή για τις δυνάμεις της εργασίας και τις κοινωνίες.

 

Τα κράτη ως επιχειρήσεις

 

Ας το δούμε από πιο κοντά. Η «λογική της κατάστασης» υπαγορεύει παραγραφή χρέους των κρατών. Αλλά δεν υπάρχει «ουδέτερη λογική», με την έννοια ότι η συγκεκριμένη επεξεργασία των ζητημάτων που αναδεικνύονται από την κρίση συντελείται σε ένα ακραία συντηρητικό πλαίσιο από τις ιθύνουσες τάξεις της Ευρώπης. Το γεγονός ότι αντί να υπάρξει μία συλλογική ανάληψη εκ μέρους των κρατών των αναγκαίων μέτρων για την έξοδο από την κρίση που θα διασφαλίζει τις κατακτήσεις των εργαζομένων της Ευρώπης, εξελίσσεται μία γενικευμένη εκχώρηση των υποχρεώσεων και των μηχανισμών των κρατών στις αγορές, είτε αφορά τη χρηματοδότηση της οικονομίας είτε αφορά τα ασφαλιστικά ταμεία, έχει συνέπειες: Να εμφανίζονται σχέδια όπως αυτά του «Spiegel» που αντιλαμβάνονται τις χρεοκοπίες κρατών με όρους χρεοκοπίας μίας επιχείρησης, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το διορισμό από το νέο μηχανισμό «ειδικών» για την «εκκαθάριση» των απαιτήσεων.

 

Η «λογική της κατάστασης»

 

Η όλη σκέψη είναι συνεπής με την ορθολογικότητα του «οικονομούντος ατόμου», που όπως διαπίστωσε όλος ο κόσμος «θριάμβευσε» με την κρίση του 2008: Κίνητρα στις κυβερνήσεις να μη παραβαίνουν τους κανόνες χρέους του νέου μηχανισμού, όπως η υποβάθμιση της πιστωτικής αξιολόγησης και ο φόβος μίας χρεοκοπίας, που θα σημαίνει από διορισμό «ειδικών» μέχρι έξοδο από το ευρώ. Κίνητρα στους επενδυτές να μη δανείζουν υπερβολικά μία χώρα επειδή μπορεί να βρεθούν στην κατάσταση να παραγραφεί τμήμα των αξιώσεων που έχουν. Όλα αυτά φυσικά σημαίνουν άρνηση των κρατών να αναλάβουν τις αναγκαίες δαπάνες για την ομαλή αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης, με τον τρόπο που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε: Αντί να στηρίζουν τη δημόσια υγεία και την κοινωνική πρόνοια, αναστηλώνουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα ώστε αυτό να συνεχίσει να λειτουργεί με νέες εξουσίες ως μηχανισμός πειθάρχησης επιχειρήσεων και κρατών στο νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα, συμπιέζοντας ολόπλευρα την εργασία.

 

Είναι γεγονός ότι οι ιθύνουσες τάξεις στην Ευρώπη έχουν επιδείξει ευελιξία, δηλαδή αναγκάζονται από την εξέλιξη της κρίσης να μετατοπίζονται στις πολιτικές που υποστηρίζουν, ωθούμενες από μία «λογική της κατάστασης». Αλλά αυτή η μετατόπιση δε σημαίνει και αλλαγή πορείας. Για όσο διάστημα διατηρείται ο συντριπτικός υπέρ τους ταξικός συσχετισμός δυνάμεων, η προσαρμοστικότητά τους στα αποτελέσματα της κρίσης παίρνει τη μορφή μίας «φυγής προς τα εμπρός»: Μίας προσπάθειας η συστημική αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού να γιατρευτεί από τη γενίκευση και την εμβάθυνσή του.

http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/07/blog-post_26.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+YouPayYourCrisis+%28You+Pay+Your+Crisis%29

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Το περσικό σύμπλεγμα της Τουρκίας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Ιουλίου 2010

Ν. Λυγερός

 

Η μονόπλευρη εξέταση της Τουρκίας δεν μας επιτρέπει ν’ ανακαλύψουμε το περσικό της σύμπλεγμα. Η Περσία είναι διαχρονικά η αυτοκρατορία του κέντρου. Κι υπήρξε σε πολλές περιπτώσεις το κέντρο βάρους κι άλλων αυτοκρατοριών, ακόμα και αυτής του Μέγα Αλέξανδρου.

Στον τομέα της θρησκείας, η Περσία παίζει ένα σημαντικότατο ρόλο κι αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς λαούς του Ισλάμ. Στον τομέα του πολιτισμού, η Περσία είναι μία από τις κορυφές, όχι μόνο του ισλαμικού κόσμου αλλά και της ανθρωπότητας. Όλα αυτά τα αντικειμενικά στοιχεία είναι πολλά για έναν γείτονα. Κι όπως η μίμηση είναι το πρώτο στάδιο του θαυμασμού, δεν ξαφνιάζει κανέναν ειδικό η προσπάθεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να λειτουργήσει μ’ ένα διαφορετικό τρόπο βέβαια, αλλά πάνω στο ίδιο έδαφος.

Όμως για να γίνει αντάξια και να μπορέσει να υλοποιήσει το όνειρό της, δηλαδή να ξεπεράσει ακόμα και την εμβέλεια της Περσίας, δεν αρκεί να έχεις τις ίδιες διεκδικήσεις, πρέπει να έχεις τους ίδιους εχθρούς και βέβαια να τους εξοντώσεις πιο αποτελεσματικά. Στον τομέα της φρίκης, η Τουρκία κατάφερε να κάνει την καινοτομία με τη γενοκτονία. Σ’ αυτό το σημείο εμπλέκεται κι ο ελληνισμός. Ο Μαραθώνας, οι Θερμοπύλες κι η Σαλαμίνα είναι στίγματα που δεν ξέχασε η ανθρωπότητα. Το θέμα δεν είναι αν ήταν νίκες ή ήττες, αλλά μάχες πολιτισμού και στρατηγικής. Κι η ύπαρξη της Τουρκοκρατίας για 400 χρόνια δεν μπόρεσε να σβήσει αυτές τις μνήμες και τις θυσίες. Για την Τουρκία, η Ελλάδα είναι ασήμαντη και δεν αποτελεί παρά μόνον ένα πέρασμα, μία πρόσβαση στην Ευρώπη. Όμως για το σύμπλεγμά της είναι και παραμένει ένα ενοχλητικό σύμβολο.

Στην πραγματικότητα, την έχει μετατρέψει στο εξής νοητικό σχήμα. Η Ελλάδα είναι για την Ευρώπη, ότι ήταν οι Θερμοπύλες για την Αθήνα. Και για να γίνει ακόμα πιο κατανοητό σε όλους, η Ελλάδα είναι οι Θερμοπύλες της Ευρώπης. Γι’ αυτό το λόγο η πατρίδα μας έχει σημασία, όχι για το βαθύ κράτος, αλλά για τη συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή του Νεοθωμανισμού. Το να γίνει κατανοητό σε όλους είναι απλώς θέμα χρόνου, αλλά είναι ήδη μία πραγματικότητα. Το πρόβλημα του περσικού συμπλέγματος δεν είναι η ύπαρξή του αλλά οι επιπτώσεις του.

http://www.lygeros.org/5815-gr.html

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Η άνοδος της ημισελήνου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Ιουλίου 2010

Της Ρόης Χάικου

Προς Δυσμάς έχουν στρέψει το βλέμμα τους οι Τούρκοι, ακολουθώντας μια οργανωμένη πολιτική με στόχο να καταστούν και επίσημα η ισχυρότερη οικονομική δύναμη της περιοχής, κάτι που σε επίπεδο δεικτών αποδεικνύεται μέρα με την ημέρα. Στον δρόμο αυτό τα συμφέροντά τους νομοτελειακά τους οδηγούν στην Ελλάδα, εκφράζοντας πλέον ποικιλοτρόπως το ενδιαφέρον τους για επενδύσεις στη χώρα μας.

Η φημολογία περί ενδιαφέροντος της TC Ziraat Bankasi, της αγροτικής τράπεζας της Τουρκίας που αποτελεί παράλληλα και το μεγαλύτερο κρατικό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα της χώρας για την δική μας ΑΤΕΒank μπορεί να μην επιβεβαιώνεται, αλλά δεν δείχνει να ξαφνιάζει κανέναν.

Οικονομικοί παράγοντες αλλά και αναλυτές θεωρούν απόλυτα φυσιολογικό το να βολιδοσκοπεί ο τουρκικός επιχειρηματικός κόσμος την ελληνική αγορά, αφού πρώτον η Ελλάδα είναι η πλησιέστερη στην Τουρκία χώρα – μέλος της Ευρωζώνης. Μάλιστα τα δημοσιονομικά και οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει τα οποία και επηρεάζουν άμεσα τις ελληνικές επιχειρήσεις, «γεννάνε» πολλούς ελκυστικούς προς εξαγορά στόχους. Και ενώ η ελληνική οικονομία μπαίνει στην ύφεση, η τουρκική έχει μπει σε πορεία ανάκαμψης οικονομία της, πυροδοτώντας σενάρια για άλλοτε επιθετικές και άλλοτε κοινή συναινέσει εξαγορές στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.

Και όχι άδικα. Στο πρώτο τρίμηνο του 2010 το ΑΕΠ της γειτονικής χώρας «έτρεξε» με ρυθμό 11,7%, ενώ η τουρκική οικονομία κατέγραφε θετικό πρόσημο 6% στο τελευταίο τρίμηνο της περσινής χρονιάς. Ωστόσο, στο σύνολο του 2009 η ανάπτυξη στην χώρα ήταν 4,7%, ενώ για το σύνολο του τρέχοντος έτους οι αναλυτές εκτιμούσαν πως θα κινηθεί στο 5,2% και ο ΟΟΣΑ έδινε outlook της τάξης του 6,8%.

Μόλις χθες, η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας αναθεώρησε καθοδικά την πρόβλεψη για τον πληθωρισμό εκτιμώντας πως θα διαμορφωθεί στο τέλος του έτους στο 7,5% από 8,4% που είχε προβλέψει τον Απρίλιο.

Ως αποτέλεσμα αυτών των ανακοινώσεων, το Χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης κατέρριψε ένα ακόμη ρεκόρ, με τον βασικό δείκτη ISE-100 να κλείνει πάνω από τις 60.500 μονάδες, που αποτελεί το υψηλότερο επίπεδο από τον Ιανουάριο του 1990. Το τουρκικό χρηματιστήριο «φλέρταρε» εδώ και καιρό με τις 60.000 μονάδες, καθώς είχε καταγράψει το τελευταίο ρεκόρ στα μέσα Απριλίου, κλείνοντας τις 59.771 μονάδες. Το φράγμα των 60.000 μονάδων το πέρασε στις 23 Ιουλίου «χτυπώντας» την οροφή των 60.112 μονάδων.

Το 2009 το Χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης κατέγραψε κέρδη της τάξης του 70%, χάρη στις μαζικές εισροές ξένων επενδυτών και τις αγορές μετοχών και ομολόγων.

Η προσπάθεια ανοικοδόμησης της σύγχρονης οικονομικής τουρκικής «αυτοκρατορίας» αποδίδεται εξολοκλήρου στους δύο ισχυρούς πολιτικούς άνδρες της χώρας, στον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν και τον αναπληρωτή πρωθυπουργό και υπουργό Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν. Οι δύο πολιτικοί έβαλαν τις βάσεις για την χαλιναγώγηση των δημοσίων δαπανών και παράλληλα προώθησαν ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων αξίας 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενίσχυσαν τις χρηματοοικονομικές ρυθμιστικές αρχές και εισήγαγαν αυστηρότερες απαιτήσεις αποθεματικών κεφαλαίων για τις τράπεζες.

Οι Τούρκοι περνούν το Αιγαίο

Την… Τούρκων Ανάβαση την διαπιστώνει η ελληνική αγορά εδώ και περίπου 2-3 χρόνια, με αργά αλλά σταθερά βήματα, με αποτέλεσμα οι τουρκικές επενδύσεις στη χώρα μας ξεπερνούν τα 6 δισ. ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Οικονομικών της Τουρκίας,

Ξεκινώντας αρχικά από τις περιοχές της Θράκης όπου είναι έντονο το μουσουλμανικό στοιχείο, επιχειρήσεις τουρκικού ενδιαφέροντος επεκτείνονται σταδιακά και σε μεγάλες πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη και η Αθήνα.

Η αρχή έγινε ουσιαστικά με την Ziraat Bank, η οποία επέστρεψε το 2008 στην Ελλάδα… μετά από 94 χρόνια. Οι φήμες λένε ότι αφορμή για το επενδυτικό άνοιγμα της Ziraat στην Ελλάδα στάθηκε η «ταλαιπωρία» του διευθυντή διεθνών σχέσεων της τράπεζας όταν προσπάθησε να ανοίξει λογαριασμό σε τραπεζικό κατάστημα της Αθήνας. Η γραφειοκρατία τον οδήγησε αρχικά να απευθυνθεί στο εμπορικό τμήμα της τουρκικής πρεσβείας ώστε να δοθεί λύση στο πρόβλημά του και εν συνεχεία στην πρόταση δημιουργίας υποκαταστήματος τουρκικής τράπεζας στην Ελλάδα.

Με έτος ίδρυσης το 1863, το παλαιότερο και μεγαλύτερο κρατικό πιστωτικό ίδρυμα στη γειτονική χώρα, η αντίστοιχη Αγροτική Τράπεζα της Τουρκίας, λειτουργούσε στην Μακεδονία μέχρι το 1914, χορηγώντας δάνεια σε αγρότες. Η περιουσία της τράπεζας ανερχόταν τότε σε περίπου 11 εκατ. δραχμές και περιλάμβανε ακίνητα, που είχαν περιέλθει σε αυτήν από δάνεια κατόπιν πλειστηριασμών αξίας 7.156.326 δραχμών, ενώ οι απαιτήσεις προς είσπραξη έφθαναν τα περίπου 5 εκατ.

Η εκκαθάρισή της από τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1914, υπήχθη τον Ιανουάριο του 1915 στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και μετονομάσθηκε σε Γεωργική Τράπεζα Μακεδονίας-Ηπείρου, ενώ το 1929 τη διαδέχθηκε η ATEΒank.

Τον Μάρτιο του 2007 το ΔΣ της τουρκικής τράπεζας πήρε την απόφαση και δύο μήνες μετά, η Ziraat Bank κατέθεσε αίτηση στην Τράπεζα της Ελλάδος για την εγκατάσταση και τη λειτουργία υποκαταστημάτων στη χώρα μας.

Η Ziraat είναι ένας τραπεζικός κολοσσός με κέρδη πέρυσι στα 3,5 δισ. τουρκικές λίρες, παρουσία σε 18 χώρες, ενώ κατέχει περίπου το 14%του συνολικού ενεργητικού του τουρκικού τραπεζικού συστήματος.

Στην χώρα μας διαθέτει υποκαταστήματα σε Αθήνα και Κομοτηνή, ενώ δρομολογεί και την δημιουργία ακόμη τριών, εκ των οποίων και στη Ξάνθη.

Η εκδήλωση ενδιαφέροντος -έστω και υπό χαρακτήρα φημών- για την ΑΤΕ δεν είναι η πρώτη… κρούση της Ziraat προς τις ελληνικές τράπεζες.

Ο διευθύνων σύμβουλός της Can Akin Caglar είχε δηλώσει σε πρόσφατη συνέντευξή του ότι ελληνικές τράπεζες προσέγγισαν τη διοίκηση της θέτοντας περιουσιακά στοιχεία τους στα Βαλκάνια “προς πώληση”, αφήνοντας τότε ανοικτό το ενδεχόμενο εξαγορών. Ανάλογο ενδιαφέρον έχει επιδείξει και μια ακόμη τουρκική τράπεζα, η Isbank.

Τουρκικό εμπόριο

Κάθοδο όμως προς την Αθήνα ετοιμάζει και μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες οικιακού εξοπλισμού και επίπλων της Τουρκίας, η Istikbal. Η εταιρεία διαθέτει εξαγωγική δραστηριότητα σε 70 χώρες και την Αμερική, ενώ στην Ελλάδα έχει αναπτύξει δίκτυο καταστημάτων σε Καβάλα, Ορεστιάδα και Σέρρες και μέσω αντιπροσώπων συμπληρωματικά σε Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Εύβοια.

Πληροφορίες αναφέρουν πως ο όμιλος έχει δρομολογήσει επένδυση για τη δημιουργία ενός μεγάλου καταστήματος στο Μαρκόπουλο, ενώ σχεδιάζει την επέκταση του δικτύου του σε όλη τη χώρα μέσω franchise.

Επίσης, η τουρκική εταιρεία τροφίμων Mado ανακοίνωσε πρόσφατα πως σχεδιάζει να δημιουργήσει μονάδα παραγωγής στην Ελλάδα με σκοπό να επεκταθεί μέσω εξαγωγών και στην υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς οι επικεφαλής της εκτιμούν πως είναι ευκολότερο να πραγματοποιηθούν εξαγωγές από μία χώρα μέλος της Ε.Ε., παρά από την ίδια την Τουρκία.

Στη χώρα μας είναι ήδη παρούσες αρκετές εταιρείες ένδυσης και υπόδησης από τη γείτονα χώρα και μάλιστα, μερικές από τα πιο γνωστά της brands, όπως είναι οι Ipekyol, Koton, Mavi Jeans, Inci Shoes και Gizia. Οι εταιρείες αυτές διαθέτουν καταστήματα σε ιδιαίτερα εμπορικά σημεία στο Μαρούσι, τη Κηφισιά, τη Γλυφάδα και το Κολωνάκι.

http://www.capital.gr/articles.asp?id=1019169

Posted in Τουρκία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Retour a la normale

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 28 Ιουλίου 2010

«Επιστροφή στην κανονικότητα». Έτσι σάρκαζαν τον Μάη του 1968 οι Γάλλοι «καταστασιακοί» (του πράσινου σήμερα Ντανιέλ Κον Μπεντίντ) το τέλος της νεανικής εξέγερσης και την καταστολή της μεγαλύτερης κοινωνικής αναταραχής στη μεταπολεμική Ευρώπη. Η «κανονικότητα» περιλάμβανε στροφή της γαλλικής κοινωνίας από την αντεξουσιαστική ευφορία στον συντηρητισμό, εκλογική νίκη του Ντε Γκολ και κάποιες μικρές κατακτήσεις για τα εργατικά στρώματα. Η «κανονικότητα» αυτή μπορεί να κατατρόπωσε την ηθικοπολιτική επανάσταση των νεαρών βλαστών των μικροαστικών οικογενειών της Γαλλίας, ωστόσο παρέμεινε μια «κανονικότητα». Αυτή που αντιστοιχούσε στις σταθερές του κοινωνικού κράτους στις βιομηχανικές χώρες της Ευρώπης: εγγυημένοι βασικοί μισθοί, συλλογικές συμβάσεις, στοιχειώδης προστασία της εργασίας, επιδόματα ανεργίας και πρόνοιας, κουλτούρα κοινωνικής διαπραγμάτευσης, δημόσια δωρεάν παιδεία, ακαδημαϊκή ελευθερία, δημόσιο σύστημα υγείας, κρατικά εγγυημένο σύστημα ασφάλισης και συνταξιοδότηση σε λογική ηλικία σε σχέση με τον μέσο όρο ζωής.

Η «κανονικότητα»
δεν είναι εξ ορισμού κακό πράγμα. Ο άνθρωπος είναι πλάσμα φιλοπερίεργο. Γοητεύεται από τις αλλαγές και τις ανατροπές. Ωστόσο, κάποιου είδους κανονικότητα, κάποια ρουτίνα της καθημερινότητας του είναι αναγκαία για να μπορεί να αντιμετωπίσει μια ζωή σύντομη, δύσκολη και συχνά ανυπόφορη. Οι κύκλοι της οικονομικής ζωής προσφέρουν από μόνοι τους αρκετό σασπένς για να αντέξει κανείς κάτι περισσότερο από τις «συγκινήσεις» που προσφέρουν. Αν στους οικονομικούς κύκλους προσθέσει κανείς τις μεγάλες καμπύλες, τις βαθιές και μακρόχρονες υφέσεις, τις εκρηκτικές εκτονώσεις τους σε κοινωνικές εντάσεις, διακρατικούς ανταγωνισμούς και, πολύ περισσότερο, σε αιματηρούς πολέμους σαν τους δυο παγκοσμίους του 20ού αιώνα που μετέτρεψαν την Ευρώπη σε νεκροταφείο, τότε η «κανονικότητα» αποτελεί μια αξιοζήλευτη κατάσταση για τον μέσο άνθρωπο. Ο μέσος άνθρωπος θέλει να προγραμματίσει στοιχειωδώς τη ζωή του, να εφαρμόσει το μικρό φιλόδοξο ή ταπεινό σχέδιό του, που τις περισσότερες φορές περιλαμβάνει απλά, παραδοσιακά πράγματα: έρωτα, γάμο, οικογένεια, παιδιά, ένα σπιτικό, εγγόνια, ήσυχα γεράματα.

Θεωρητικά, καθώς έκλεισε ο πρώτος κύκλος των μεγάλων «μεταρρυθμίσεων» που επέβαλε η τρόικα του δανεισμού στη χώρα, καθώς οι αντιστάσεις της κοινωνίας περιορίστηκαν σ’ ένα ελάχιστο σε σχέση με την ένταση των μέτρων επίπεδο, καθώς οι πολιτικές αναταράξεις της επιχείρησης «σοκ και δέος» αποδεικνύονται μέχρι στιγμής ελεγχόμενες, οι νεοέλληνες επιστρέφουν στην «κανονικότητα». Με τη βοήθεια του θέρους, των υψηλών θερμοκρασιών και των έστω ψαλιδισμένων διακοπών, η κοινωνία θα μεταφέρει για λίγο στις παραλίες την πίκρα της ήττας από μια μάχη που επί της ουσίας δεν έδωσε. Θα την πνίξει στον αφρό της θάλασσας, στα νερωμένα κοκτέιλ των all inclusive, στα τσιπουράδικα των ιδιαίτερων πατρίδων. Η προσδοκία πίσω από αυτή τη στάση της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι ότι το θηρίο των αγορών πιθανότατα έχει εξημερωθεί, ότι τα «εύγε» και τα «συγχαρητήρια» της τρόικας για την ελληνική προσαρμογή ίσως σημαίνουν ότι «δεν έχει άλλα μέτρα». Ότι οι «εχθροί» και οι «φίλοι» της χώρας έχουν πάψει να ενδιαφέρονται για μας και πως η κυβέρνηση έχει μηδαμινά περιθώρια να προωθήσει κι άλλη «προσαρμογή» στους μισθούς, στις κρατικές δαπάνες, στα εισοδήματα, στους φόρους, στις τιμές, σε όλα όσα αποτελούν συντελεστές της «κανονικότητας» της ζωής μας. Η προσδοκία της σιωπηρής κοινωνικής πλειοψηφίας είναι, δηλαδή, να έχουμε πιάσει πια πάτο. Ότι δεν έχει πιο κάτω. Και, με βάση αυτή την πεποίθηση, ο μέσος πολίτης έχει την πολυτέλεια αφενός να εξαντλεί τον θυμό του στην ανάδειξη του «κανένα» ως καταλληλότερου για τη διακυβέρνηση της χώρας, αφετέρου να προσαρμόζει τη ζωή του στο νέο επίπεδο «κανονικότητας» που έχουν διαμορφώσει τα μέτρα τρόικας και κυβέρνησης. Θα ζήσει με μικρότερο μισθό, περισσότερους φόρους, λιγότερες κοινωνικές παροχές, περισσότερη εργασία, λιγότερες ευκαιρίες για δουλειά. Πάντως, θα ζήσει.

Ωστόσο, η νέα «κανονικότητα» δεν έχει τίποτε το κανονικό. Τίποτα το εγγυημένο και σταθερό. Κατά την τριετία του μνημονίου η Ελλάδα θα χρειαστεί ως δανεικά πάνω από 190 δισ. ευρώ, αλλά έχει εξασφαλίσει μόνο τα 110 δισ. Για τα άλλα 80, κάποια στιγμή θα πρέπει να αναμετρηθεί και πάλι με τις αγορές και τους «κακούς» κερδοσκόπους. Εκτός αυτού, οι ηγεμόνες της Ευρωζώνης δεν έχουν ξεκαθαρίσει ακόμη το θεσμικό πλαίσιο της επιχείρησης «νόμος και τάξη» στα δημοσιονομικά της χώρας – ήδη οι Γερμανοί φίλοι μας εισηγούνται μηχανισμό «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» για τις δημοσιονομικά άτακτες χώρες, η Κομισόν προωθεί την τιμωρία της διακοπής των επιδοτήσεων και κανείς δεν ξέρει πόσο πιο τερατώδες θα γίνει τελικά το Σύμφωνο Σταθερότητας. Τίποτε δεν έχει τελειώσει, εξάλλου, και στο πεδίο του πολέμου των νομισμάτων, είναι άγνωστο τι αντοχής και διάρκειας είναι το «ριμπάουντ» του ευρώ έναντι του δολαρίου.

Η νέα «κανονικότητα» της αγοράς εργασίας, επίσης, περιλαμβάνει εξελίξεις που δεν έχουμε δει σε όλο τους το εύρος. Τι θα συμβεί, για παράδειγμα, όταν επιβεβαιωθούν οι μετριοπαθείς προβλέψεις για ανεργία κοντά στο 15% ή και παραπάνω; Η Ισπανία έζησε την «κανονικότητα» μιας ανεργίας σχεδόν 20%, αλλά σε συνθήκες που επέτρεπαν μια στοιχειώδη προστασία της απασχόλησης και ιδιαίτερα του ανέργου. Τι θα συμβεί, επίσης, όταν η «εσωτερική υποτίμηση» του ελληνικού ευρώ, δηλαδή η μείωση του μέσου εισοδήματος κατά 20% μέσω περικοπών και φόρων, αποτυπωθεί στην κατανάλωση και αποδώσει μια μεγαλόπρεπη βύθισή της; Τι θα σημάνει αυτό όχι μόνο για τους μισθωτούς των εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αλλά και για τα αυτοαπασχολούμενα «αφεντικά» τους; Πώς θα συμπεριφερθεί ο περιούσιος λαός των μικρομεσαίων που, για πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες, θα αντιμετωπίσει την προοπτική όχι μιας στασιμότητας στον μαύρο ή τον λευκό τζίρο του, αλλά μιας μαζικής φτωχοποίησης;

Κορωνίδα της επιστροφής
στην «κανονικότητα» είναι φυσικά η υποτίμηση της εργασίας με την υπογραφή και τα χαμόγελα των εκπροσώπων της. Συμβαίνει το πρωτοφανές: η κορυφαία συνδικαλιστική συνομοσπονδία των εργαζομένων υπογράφει συλλογική σύμβαση για πάγωμα μισθών, δηλαδή συνομολογεί με τις εργοδοτικές ενώσεις τη μείωση των πραγματικών μισθών κατά τουλάχιστον 10% την τριετία του μνημονίου. Κι αυτό εν ονόματι της διάσωσης του θεσμού των συμβάσεων. Η ευημερία των θεσμών (και όχι μόνο των αριθμών), προφανώς, προϋποθέτει τη δυστυχία των ανθρώπων.

Η νέα «κανονικότητα»
περιλαμβάνει εξάλλου και τις κυβερνητικές αβεβαιότητες. Η φλυαρία περί στροφής στην ανάπτυξη και μερικά μεγάλα επενδυτικά προγράμματα δύσκολα μπορούν να αντισταθμίσουν το ρίσκο τού να μην αποδώσουν τα μέτρα ούτε καν τους διακηρυγμένους εισπρακτικούς τους στόχους. Η φορολογική επιβάρυνση έφερε ήδη τον υψηλότερο πληθωρισμό της Ευρώπης που, αν επηρεάσει έντονα την κατανάλωση, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα φέρει μείωση φορολογικών εσόδων. Ποιο είναι το εναλλακτικό σχέδιο; Κι άλλες περικοπές δαπανών; Κι άλλη μείωση εισοδημάτων; Μια κανονική ή μερική παύση πληρωμών σε ό,τι έχει απομείνει να κινεί την ισχνή οικονομία: τους μισθούς και τις συντάξεις, τις χρηματοδοτήσεις των κοινωνικών υπηρεσιών, τη λειτουργία προβληματικών φορέων και ΔΕΚΟ;

Η επιστροφή στην κανονικότητα δεν είναι, ωστόσο, για όλους ζοφερή. Ενώ για πρώτη φορά μετά πολλά χρόνια η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, η μισθωτή εργασία και τα μικρομεσαία στρώματα, συνενώνεται στην προοπτική απόλυτης επιδείνωσης της οικονομικής και κοινωνικής της κατάστασης, στην κορυφή της οικονομικής πυραμίδας δημιουργούνται νέες ευκαιρίες. Οι τράπεζες, υπέρ των οποίων συνθλίβονται οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, ήδη φαίνεται να απολαμβάνουν τη νέα «κανονικότητα» ενός ανταγωνισμού συγχωνεύσεων και εξαγορών. Μια ακόμη μεγαλύτερη μονοπώληση του πιστωτικού χρήματος προβάλλεται ως το καλύτερο αντικαταθλιπτικό για το στρες των τραπεζών. Το κράτος φαίνεται και πάλι έτοιμο να φανεί γενναιόδωρο, με την προσφορά σε τιμή ευκαιρίας κι άλλων φιλέτων δημόσιας περιουσίας. Κι όχι μόνο στις τράπεζες. Τα αλλεπάλληλα περιστατικά «κρίσης ρευστότητας» σε ΔΕΚΟ που διαχειρίζονται κατεξοχήν δημόσια αγαθά -συγκοινωνίες, ενέργεια- χρησιμοποιούνται συχνά ως μέρος μιας σκηνοθεσίας που δεν αποδέχεται άλλο χάπι εντ εκτός από την ιδιωτικοποίηση. Οι μνηστήρες κάνουν ουρά. Κερδίζει όποιος έχει καλύτερα «κονέ» με τους πιστωτές. Η νέα «κανονικότητα» αποκαλύπτει την πεμπτουσία της. Μια νέα, μεγάλη, ληστρική αναδιανομή του πλούτου είναι στα σκαριά.

Αυτά όλα, υπό την προϋπόθεση ότι η σιωπηρά πλειοψηφία θα προσαρμοστεί πράγματι στη νέα «κανονικότητα». Το καλό με τη ρουτίνα είναι ότι σου προσφέρει ένα σταθερό πλαίσιο ζωής. Το κακό με τη ρουτίνα είναι ότι κάποια στιγμή τη βαριέσαι. Και την ανατρέπεις εκρηκτικά.

Posted by ΚΙΜΠΙ

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Από την μεταπολίτευση του 1974 στην χρεοκοπία του 2010

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Ιουλίου 2010

γράφει ο Θεόδωρος Ε. Παντούλας

Έχω την εντύπωση –εάν εξαιρέσουμε τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.- ότι η τελευταία φορά για την οποία μπορούμε ως Νεοέλληνες να είμαστε υπερήφανοι είναι το έπος του 1940 και η εθνική αντίσταση. Μετά, στο όνομα μιας καθ’ όλα συζητήσιμης κοινωνικής δικαιοσύνης, άρχισε η αδελφοκτονία. Η πατρίδα γλίτωσε βεβαίως από τον υπαρκτό σοσιαλισμό αλλά τα ερείπια της ρημαγμένης χώρας μας παραδίδονταν στους μαυραγορίτες, στους δωσίλογους και στις παρακρατικές οργανώσεις τους. Όχι ότι δεν υπήρχαν άλλοι Έλληνες αλλά αυτό ήταν το πολιτικό προσωπικό της εξ’ Αιγύπτου ορμώμενης εθνικοφροσύνης μας και της υπερατλαντικής εντέλει επιλογής μας….

   Η, κατά κύριο λόγο, αγροτική χώρα μας μετεμφυλιακά έπαυε να είναι αγροτική. Η μισή αγροτική Ελλάδα στριμωχνόταν στις παρυφές των αστικών κέντρων κι άλλη μισή ετοίμαζε μπαγκάζια για την Γερμανία και την Αμερική. Οι υπόλοιποι απλώς υπέγραφαν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ή πούντιαζαν στα ξερονήσια του «εθνικού» φρονηματισμού.
   Οι ξενιτεμένοι, έχω την υποψία ότι μπορεί να και να σώθηκαν, διασώζοντας μιαν άλλη Ελλάδα. Όσοι έμειναν –ξενιτεμένοι στον ίδιο τους τον τόπο και παρά την κυρίαρχη ρητορεία που ακαμάτως τους θύμιζε από ραδιοφώνου ότι είναι 3000 χρόνων γέροι- δεν μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα. Γι’ αυτό και αφέθηκαν στην made in Greece «αντιπαροχή», που –όπως θα έλεγε ο μαΐστορας Φώτης Κόντογλου- σφεντόνισε τον λαό μας από την στρούγκα στην πολυκατοικία. Δίναμε αντιπαροχή τα γονικά μας κι αναπαύαμε την μικρομεσαία λαχτάρα μας για κοινωνική άνοδο σε νεόδμητα λίβινγκ ρουμ. Θέλω να θυμίσω ότι το πέρασμα από την παλιομοδίτικη αρχοντιά του «τι ψυχή θα παραδώσω» -αυτή ήταν η παράδοση του παλιού τόπου μας- στον μεταμοντέρνο νεοπλουτισμό του «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας» -αυτή είναι η παράδοση του καινού τρόπου μας- ήταν και γρήγορο και εύκολο και μαζικό. Και κοντά στο έγκλημα της αντιπαροχής –έγκλημα πολεοδομικό αλλά και ιστορικό- ερχόταν και το έγκλημα της τουριστικής «ανάπτυξης». Προκειμένου να κόψουμε λίγα εισιτήριο παραπάνω αρνηθήκαμε τον ίδιο μας τον εαυτό, παριστάνοντας κάποιον άλλον. Το αποτέλεσμα; Πλημμυρίσαμε στο τζατζίκι και γεμίσαμε ιμιτασιόν Ζορμπάδες.
   Αυτό ήταν για δεκαετίες το αναπτυξιακό πρότυπο της χώρας. «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου». Αντιπαροχή και τσιμέντωμα. Κι αυτό το πρότυπο η επταετία των Συνταγματαρχών το έκανε εθνικό ιδεώδες. Ο πολιτικός κόσμος μας έκανε αυτό που από πάντοτε ήξερε με επιδεξιότητα να κάνει σε ανάλογες περιπτώσεις: την κοπάνησε κι επιδόθηκε στον ανά την υφήλιο επιδοτούμενο τουρισμό.
   Κι εδώ έμεινε ένας λαός προσφύγων, ένας λαός στερημένος και των βωμών και των εστιών του που αμαχητί είχε παραδοθεί στον απορφανισμό του. Ο Παττακός έκοβε βόλτες μ’ ένα μυστρί κι εμείς χορεύαμε τσάμικα το πρωί και σέικ το βράδυ.
   Όσοι βεβαίως δεν αναπαύονται στις επετειακές πομφόλυγες γνωρίζουν ότι η πτώση της Χούντας δεν υπήρξε έργο καμιάς καθολικής λαϊκής αντίστασης. Ο Παναγούλης ήταν η εξαίρεση. Κανόνας ήταν οι «νοικοκυραίοι» που κοίταζαν να κάνουν την δουλειά τους. Να βάλουν φως, να βάλουν νερό, να βάλουν τηλέφωνο, να βάλουν και τον γιο τους στο άσυλο του Δημοσίου. Η πτώση της Χούντας ήταν αποτέλεσμα άλλων συγκυριών και συνοδεύθηκε από μια διαρκή εθνική καταστροφή: την τουρκική κατοχή της Κύπρου μας –που για την κυρίαρχη μεταπολιτευτική αρπαχτή ήταν -και είναι- «μακριά».
   Ο «εθνάρχης» είχε έρθει από το Παρίσι να κυβερνήσει τους ιθαγενείς κουβαλώντας μαζί του όλο τον παλαιοκομματικό συρφετό. Επιπλέον οι ηττημένοι του 1949 έμπαιναν και πάλι στο παιχνίδι –αυτή την φορά όμως όχι ως διεκδικητές της εξουσίας αλλά ως κολαούζοι της.
   Με αυτές λοιπόν τις αποσκευές μας δεξιώθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, δικαιώνοντας όλο τον αρχοντοχωριάτικο και χρόνιο κομπασμό μας. Ήμασταν η κοιτίδα της Ευρώπης αλλά καθόλου Ευρωπαίοι. Αλλά αυτό το τελευταίο είχε ελάχιστη σημασία μέσα στην σχεδόν πάνδημη χαρά. Σημασία είχε ότι η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης ξέπλενε το αμαρτωλό της παρελθόν κι επέστρεφε στην αθωότητα μιας χώρας με ευρωπαϊκά εύσημα.
   Η αυτοαθωωμένη όμως Ελλάδα διψούσε και για σοσιαλισμό. Κι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πολλά αποθέματα σοσιαλιστικής ατάκας για να την ξεδιψάσει. Ήξερε δε πολύ καλά να κλείνει το μάτι σε όσους λιγουρεύονταν την εξουσία. «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Στις 18 του Οκτώβρη του 1981 ο λαός -επιτέλους- ερχόταν στην εξουσία και το πανελλήνιο σοσιαλιστικό κίνημα στην κυβέρνηση. Θυμίζω στους νεώτερους ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ λειτούργησε περίφημα ως ταξιθέτης στο γιουρούσι που έκανε ο λαός μας στην δημόσια διοίκηση. Ο αγώνας τώρα διορίζεται. Τέρμα οι ρετσίνες. Άρχισαν τα μακροβούτια στα σπέσιαλ «ουίσκια». Η ελληνική εκδοχή του σοσιαλισμού υπήρξε εξόχως γενναιόδωρη. «Ένα δωράκι στον εαυτό του» εδικαιούτο να κάνει ο κάθε κρατικός λειτουργός. Το ύψος της αξίας αυτών των δώρων ήταν που με σπουδή εσυζητείτο αν και ο τότε πρωθυπουργός υποστήριζε ότι ο πήχυς δεν έπρεπε να υπερβαίνει τα 500.000.000 παλιές καλές δραχμούλες. Οι συνεργάτες του όμως έκαναν πρωταθλητισμό. Και χιλιάδες κομματικοί κλακαδόροι, που δεν τους γνώριζε ούτε ο θυρωρός τους, βρέθηκαν μ’ ένα πούρο στο ένα χέρι και με τα τιμημένα λάβαρα του εγχώριου σοσιαλισμού στο άλλο. Ήταν η εποχή που μεταπολιτευτική μας δημοκρατία κραταιωνόταν διακινώντας δεξιά κι αριστερά «πάμπερς».
     Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη
     που φτάνει στον γνωστό αγριορωμιό

     στο ντάτσουν μιας φυλής που ζει φευγάτη
     απ’ ό,τι ελληνικό στον κόσμο αυτό.

   Τόση αλήθεια όμως δεν την άντεξε ούτε ο Διονύσης Σαββόπουλος που κατά τα λοιπά την στιχούργησε!
   Ήταν ζήτημα χρόνου η πρώτη ηχηρή διάψευση, η οποία και δεν άργησε καθόλου αλλά ήρθε από εκεί που κανείς δεν την περίμενε. Την πτώση του τείχους ακολουθούσε μια γεωπολιτική αμηχανία και η χώρα κατακλύσθηκε από τους απόκληρους του ανύπαρκτου σοσιαλισμού και τους κληρωτούς της υπαρκτής παγκοσμιοποίησης. Από εργαζόμενοι γίναμε εν μια νυχτί εργοδότες. Η χώρα γέμισε με αυθαίρετα εξοχικά που οικοδομούσαν οικονομικοί μετανάστες, επιβεβαιώνοντας την επίπλαστη προκοπή μας. Οι «σύμμαχοι» είχαν άλλες σκοτούρες.
   Η «οικουμενική» και ό,τι την ακολούθησε ήταν ένα διάλειμμα που πιστοποίησε ότι οι εκδρομείς του ’60, της μεταπολίτευσης η βλαμμένη γενιά, η γενιά του νέου εγωισμού είχε ήδη αντικαταστήσει τα οράματα της νεότητάς της μ’ ένα όραμα ευζωίας και κονόμας.
   Ένας πρώην πράκτορας έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας. Και μαζί του έγινε κοινό μυστικό ότι κουμάντο έκαναν διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες που μας προέκυψαν από το πουθενά και ο πολιτικός κόσμος τους έκανε τα θελήματα. Ο χώρος της ενημέρωσης άρχισε να ελέγχεται από τους εργολάβους του δημοσίου. Κι όλοι μαζί –μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοδημοσιογράφοι και πολιτικοί- πέταγαν ξεροκόμματα στο πόπολο.
   Η διαφθορά, με όλη την μεταπολιτευτική εκγύμναση, πλέον είχε γίνει κοινωνική κατάκτηση. Κι οι Πανέλληνες βαρυστομάχιαζαν μπουκώνοντας ευρωπαϊκά πακέτα, επιδοτήσεις κι αργομισθίες.
   Η Ελλάδα κοιταζόταν στον καθρέφτη κι έφτυνε τον εαυτό της να μην τον βασκάνει. Τι κι αν το κρατίδιο των Σκοπίων μας έβγαζε την γλώσσα; Τι κι αν ο αέρας έπαιρνε την σημαία μας, τι κι αν καιγόμαστε τα καλοκαίρια και πλημμυρίζουμε τις βροχές, τι;… Εμείς ήμασταν οι ισχυροί των Βαλκανίων. Και μπορεί η ισχυρή χώρα μας να μην παράγει τίποτε, αλλά οι Έλληνες –ως γνωστόν- αεί παίδες. Κι ως παίδες διαπρέπαμε στο παιχνίδι. Ένας ολόκληρος λαός αγόραζε και πουλούσε αέρα στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Ο «εκσυγχρονισμός» μας όμως σκόνταψε σε παχύδερμους επενδυτές που έχασαν αίφνης τα κλοπιμαία τους.
   Την ώρα που βούλιαζε το «Σάμινα» εμείς πατάγαμε την μπανανόφλουδα της Ολυμπιάδας που έγινε η νέα μεγάλη ιδέα μας. Όταν τέλειωσε το πλούσιο πάρτι συγχαρήκαμε από καρδιάς τους εαυτούς μας και διαπιστώσαμε έντρομοι ότι είχαμε πλούσιους εργολάβους αλλά τριτοκοσμικές υποδομές.
   Χρειαζόταν επανίδρυση το κράτος αλλά αυτός που την ευαγγελίστηκε προτίμησε τα νταηλίκια στα σουβλατζίδικα, παρά την πραγμάτωσή της. Στα τρωκτικά του «εκσυγχρονισμού» προστέθηκαν οι κουμπάροι της «επανίδρυσης». Ήταν και τα σόγια μεγάλα και το καράβι άρχισε να μπάζει από παντού.
   Και φθάσαμε σήμερα ένας κοινός πολιτικός απατεώνας ή ένας μειωμένης αντίληψης άνθρωπος να γίνει πρωθυπουργός της χώρας υποσχόμενος ότι «λεφτά υπάρχουν». Το πόσο γρήγορα διέψευσε τον εαυτό του υποθέτω ότι όλοι το γνωρίζουμε. Μετά από μια διεθνή επαιτεία, όπου με κάθε τρόπο διαφημίστηκε η αναξιοπιστία μας στην οικουμένη, φτάσαμε στον καρνάβαλο του Καστελόριζου, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.
   Αλλά η κρίση είχε και κάτι θετικό: ανέδειξε όλες τις παθογένειες που κρύβαμε κάτω από το μεταπολιτευτικό μας χαλί και χάλι. Κολοβή «δημοκρατία», πελατειακό παρακράτος, υδροκέφαλο δημόσιο τομέα, κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, έλλειψη κοινωνικής συνοχής, σχεδιασμού, αξιών και οραμάτων για το μέλλον του τόπου.
   Κι αντί –έστω και τώρα, στο και 5’ – να κάνουμε μια ειλικρινή κουβέντα, εμείς στρουθοκαμηλίζουμε. Και κοιτάμε να περισώσουμε ό,τι μπορούμε για τους εαυτούς μας. Γι’ αυτό και δεν μας ενοχλούν οι μεσήλικες συνταξιούχοι της Ολυμπιακής, αρκεί να είναι στην οικογένειά μας.
   Αλλά θα μου πείτε –και δίκιο θα έχετε- ποιοι να την κάνουν αυτοί την κουβέντα; Αυτοί που δημιούργησαν την κρίση κι αφού αμνήστευσαν τους εαυτούς τους βγάζουν δεκάρικους για την σωτηρία της πατρίδας; Και ποιοι να τους ακροαστούν; Μια κοινωνία που διαδηλώνει «να καεί το μπουρδέλο η βουλή» όταν αυτή η ίδια σταβλιζόταν για όλη την μεταπολίτευση στα κομματικά παραμάγαζα;
   Το πρόβλημα της χώρας πριν από οικονομικό είναι πολιτικό. Και δεν έχουμε μόνο έλλειμμα πολιτικής αλλά και έλλειμμα πολιτών.
   Κι αν αυτή η κοινωνία –η συστηματικά εκπαιδευμένη στην ιδιώτευση- δεν διεκδικήσει και πάλι την αξιοπρέπειά της τίποτε δεν θα αλλάξει. Θα είμαστε και του χρόνου εδώ κουβεντιάζοντας και σιχτιρίζοντας τους ίδιους και τα ίδια.   Θα μου πείτε ότι είναι τουλάχιστον παρήγορο ότι απαξιώνεται το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Και θα συμφωνήσω μαζί σας μόνο που υπάρχει ο κίνδυνος μαζί με τ’ απόνερα να πετάξουμε και το μωρό. Κι εν προκειμένω το μωρό είναι η ίδια η πολιτική. Η δυνατότητα, δηλαδή, να ορίσουμε και να σχεδιάσουμε τις ζωές μας. Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω «ότι οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από τους καλούς ανθρώπους που δεν πάνε να ψηφίσουν» (George Jean Nathan).

Τις 4 από τις 5 ομιλίες από την εκδήλωση της 22/6 για την ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ στην ΕΣΗΕΑ μπορείτε να τις ακούσετε στο Φοιτητικό Αντίφωνο http://foit.antifono.gr/

http://vimeo.com/13561034

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Το δικό μας Ολοκαύτωμα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Ιουλίου 2010

 
Οστά Ποντίων από τον τάφο στο Γιαζισιλάρ
ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ Ποντιακή Γενοκτονία: σιγή Αγκυρας για τους ομαδικούς τάφους
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Νέα στοιχεία έρχονται στο φως από τον ομαδικό τάφο Ποντίων σε χωριό της Σαμψούντας της περιόδου 1916-1922, που ήρθε στο φως πριν από δύο χρόνια. Εκπρόσωποι των Ποντίων εκφράζουν την έντονη δυσφορία τους για την παθητική ελληνική πολιτική σε ό,τι αφορά το ποντιακό ζήτημα και τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας στον Πόντο.

Οστά Ποντίων από τον τάφο στο Γιαζισιλάρ Τα οστά βρέθηκαν τυχαία κατά τη διάρκεια εργασιών σε σχολείο του χωριού Γιαζισιλάρ, ενώ, σύμφωνα με τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, οι εργάτες πέταξαν τα οστά στο ποτάμι της περιοχής. Οι κάτοικοι του χωριού, όπου βρέθηκε ο ομαδικός τάφος, υποστηρίζουν ότι υπάρχουν και ερείπια από τέσσερις ελληνικές εκκλησίες. Μία απ’ αυτές βρισκόταν εκεί όπου σήμερα έχει κατασκευαστεί το σχολείο. Οι ιστορικοί δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο στο σημείο να βρισκόταν και χριστιανικό νεκροταφείο.

«Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση Ερντογάν μεσολάβησε για να αναγνωρίσουν οι Σέρβοι τη σφαγή μουσουλμάνων αμάχων στη Σρεμπρένιτσα, κωφεύει στο ζήτημα των ομαδικών τάφων στην περιοχή του Πόντου.

Προαποφασισμένο σχέδιο
Την περίοδο που ακολούθησε υλοποιήθηκε το προαποφασισμένο σχέδιο των Τούρκων εθνικιστών, των Νεότουρκων, για φυσική εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων» σημειώνει ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης. «Ηταν τέτοια η ένταση και η έκταση των διωγμών, ώστε ακόμη και οι σύμμαχοι των Τούρκων διατύπωσαν εγγράφως τις αντιρρήσεις τους. Ο μαρκήσιος Pallavicini (Παλαβιτσίνι) έγραφε τον Ιανουάριο του 1918: «Είναι σαφές ότι οι εκτοπισμοί του ελληνικού στοιχείου δεν υπαγορεύονται ουδαμώς από στρατιωτικούς λόγους και επιδιώκουν κακώς εννοούμενους πολιτικούς σκοπούς». Σχεδόν συγχρόνως ο Αυστριακός πρόξενος της Αμισού Κβιατόφσκι (Kwiatkowski) ανέφερε σε υπηρεσιακή επιστολή του ότι ο εκτοπισμός των Ελλήνων της ποντιακής παραλίας βρισκόταν στο πλαίσιο του προγράμματος των Νεότουρκων, με το οποίο επιδιωκόταν η εξασθένηση του χριστιανικού στοιχείου. Θεωρούσε ο ίδιος ότι η καταστροφή αυτή θα είχε μεγαλύτερη απήχηση στην Ευρώπη απ’ ό,τι οι σφαγές που είχαν διαπράξει κατά των Αρμενίων».

Ο συγκεκριμένος ομαδικός τάφος που εντοπίστηκε στη Σαμψούντα φαίνεται ότι ανήκει στη δεύτερη περίοδο της Γενοκτονίας (1919-1922). Για τον τάφο αυτό ο μελετητής της ιστορίας των Ελλήνων του Δυτικού Πόντου, εκπαιδευτικός Γιώργος Αντωνιάδης, υπογραμμίζει: «Το χωριό Γιαζισιλάρ αποτελεί συνοικισμό του χωριού Τερέκιοϊ, που βρίσκεται πάνω στην παραλιακή οδό. Τον Ιούνιο του 1921, οι Τούρκοι συγκέντρωσαν τα γυναικόπαιδα του χωριού Τερέκιοϊ και αφού τα έπνιξαν με βρόχο, τα πέταξαν σε ένα λάκκο και στη συνέχεια κάλυψαν το λάκκο αυτό με χώμα…»

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας διαμαρτυρήθηκε προς τον Τούρκο πρωθυπουργό και ζήτησε (χωρίς αποτέλεσμα απ’ ό,τι φάνηκε) από την τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Ντόρα Μπακογιάννη να επέμβει. Στην ανακοίνωσή της αναφερόταν: «Στο χωριό Γιαζισιλάρ της Σαμψούντας κατά τη διάρκεια εργασιών για ανέγερση σχολείου σε οικόπεδο που υπήρχαν τα ερείπια χριστιανικού ναού αποκαλύφθηκε ομαδικός τάφος. Είναι προφανές ότι πρόκειται για οστά των κατά το έτος 1916 σφαγιασθέντων Ελληνοποντίων ανδρών ηλικίας 16-60 ετών της περιοχής Σαμψούντας και Πάφρας. Η αποκάλυψη του τάφου αυτού συνιστά αμάχητο τραγικό τεκμήριο της διαπραχθείσης κατά τα έτη 1916-1923 γενοκτονίας σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών του Πόντου από τους Νεότουρκους και το κεμαλικό καθεστώς, έγκλημα που δυστυχώς η επίσημη Τουρκία επιμένει να μην ομολογεί και αρνείται πεισματικά την επιβαλλόμενη αίτηση συγγνώμης. Εξάλλου είναι προσφιλής και επαναλαμβανόμενη η τακτική της να αποποιείται την ευθύνη για το έγκλημα και τα θύματά της να τα χαρακτηρίζει ως «αγνοούμενους»».

Ο Βλάσης Αγτζίδης σημειώνει: «Για άλλη μία φορά το θέμα υποβαθμίστηκε από τις αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες στο πλαίσιο της υποτίμησης της τραυματικής προσφυγικής εμπειρίας και της επίτευξης ελληνοτουρκικής συνεννόησης χωρίς την τήρηση των στοιχειωδών ανθρωπιστικών αρχών, όπως είναι ο σεβασμός της μνήμης των νεκρών και η απόδοση των στοιχειωδών τιμών που απαιτούν οι -τυπικά αποδεκτοί- απ’ όλους πολιτισμικοί κανόνες».

Σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό Γ. Θ. Αντωνιάδη, οι περιοχές όπου υπάρχουν γνωστοί ομαδικοί τάφοι βρίσκονται στην Πάφρα, τη Σαμψούντα, το Γαβάκ, την Κάβζα, στην Ερπαα.

«Ενδεικτικά αναφέρω μόνο τους ομαδικούς τάφους της περιοχής της Πάφρας του Δυτικού Πόντου: Στον ποταμό Αλυ (1918): Με πρόσχημα την κατάταξη στον τουρκικό στρατό 4.000-4.500 Ελληνες της Πάφρας από 15-60 ετών, οδηγήθηκαν παρά τον ποταμό Αλυ, αφού προηγουμένως τους είχαν δέσει πισθάγκωνα ανά δύο. Ολους τους πέταξαν και τους έπνιξαν στα βαθιά και θολά νερά του ποταμού. Κατά μήκος του ποταμού υπήρχαν 70 αμιγή ελληνικά χωριά. Το έγκλημα αποκαλύφθηκε το 1938, κατά τη διάρκεια ερευνών καταγραφής του βυθού του ποταμού. Στο χωριό Μουαμλή (15-5-1921): στα οικήματα του καπνεμπόρου Σάββα Τζιβαλόγλου, μαζί με τα παιδιά του Γιώργο και Νικόλα, καίνε ζωντανούς 365 άνδρες που είχαν συλλάβει και μεταφέρει εκεί από τα χωριά Μουαμλή, Καράσεϊν-Εκίζ και Τεπέ-ελταβούρ. Στο χωριό Σουρμελή (1-6-1921): στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου έκαψαν ζωντανά 550 άτομα, που τους συνέλαβαν από τα γειτονικά χωριά. Στο χωριό Κοβτσέ-σου (5-6-1921): 570 άνδρες μεταφέρθηκαν από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν και φυλακίστηκαν στην εκκλησία του Αγίου Χαράλαμπου. Δολοφονήθηκαν όλοι με τον διά πυράς θάνατο, πλην δύο που κατάφεραν να διαφύγουν. Στο χωριό Σελεμελίκ (8-6-1921): Δολοφονήθηκαν με τον γνωστό τρόπο 520 άτομα. Από το Σελεμελίκ συνελήφθησαν 180 άτομα, 80 μεταφέρθηκαν εκεί από την Πάφρα, 15 από το Τιγκιρλά, 30 από το Αζάι, 30 από το Καράπερτσιν και 180 από άλλα χωριά. Επέζησαν μόνο δύο άτομα».

Λίστα χωρίς τέλος

Ο ίδιος έχει καταγράψει ακόμη τάφους στο χωριό Τσουλφάς-Χότζα (11-6-1921): Στην εκκλησία της Υπεραγίας Θεοτόκου του Σουλού Τερέ δολοφόνησαν 470 άνδρες και 7 ιερείς, ενώ άλλους 60 τους έκαψαν στην εκκλησία του παρακείμενου συνοικισμού Ελεζλού. Στο χωριό Γαβλαάν (14-6-1921): λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Πάφρας ο Τοπάλ Οσμάν συνέλαβε 250 άντρες και γυναίκες και αφού τους έκλεισε στο σπίτι του Νίκου Γεωργιάδη, του έκαψε ζωντανούς. Μαζί τους πήρε 10 αιχμαλώτους για την Κερασούντα, αλλά τους εκτέλεσε στο πλοίο που τους μετέφερε με φρικτό τρόπο ρίχνοντάς τους στο καμίνι της μηχανής του πλοίου.

Στο χωριό Εβρέν Ουσαγί (15-6-1921): 420 άνδρες δολοφονήθηκαν από τον Τοπάλ Οσμάν μέσα στο Σχολείο και στην οικία του Θεμιστοκλή Χαραλάμπους. Στο χωριό Τουβάν Γιουβασί (16-6-1921): 180 Ελληνες συλληφθέντες από χωριά που βρίσκονταν γύρω από την Πάφρα, κάηκαν ζωντανοί στην εκκλησία του Αγίου Ευγενίου. Στην κωμόπολη Καράπουναρ (18-6-1921): οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν περικύκλωσαν τους δύο συνοικισμούς της κωμόπολης και δολοφονούν όποιον συναντούν. Τους κατοίκους που συνέλαβαν τους συγκέντρωσαν μπροστά την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους. Εκεί ξεχώρισαν 70-80 νεαρές κοπέλες τις οποίες, αφού τις βίασαν, τις μετέφεραν ημιθανείς στην εκκλησία και τις έκαψαν μαζί με τους υπόλοιπους. Στη συνέχεια κατεδάφισαν την εκκλησία και επιχωμάτωσαν το χώρο για να μη διακρίνονται τα ίχνη του εγκλήματος. *
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η μάχη του Μαραθώνα και το Ιράν

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Ιουλίου 2010

 

  

Tου Ευαγγελου Βενετη*

Στη Δύση, η μάχη του Μαραθώνα ερμηνεύεται, βάσει του νικηφόρου αποτελέσματος, ως προοίμιο της εκστρατείας του Ξέρξη μια δεκαετία αργότερα καθώς και ως ιστορικό ορόσημο για τη διαμόρφωση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας κατά τις επόμενες δεκαετίες. Ωστόσο, στον Μαραθώνα υπήρξαν δύο στρατόπεδα, με τη νίκη των Ελλήνων να συνεπάγεται την ήττα της τότε παγκόσμιας υπερδύναμης, της ιρανικής (περσικής) δυναστείας των Αχαιμενιδών, με ιστορικό αντίκτυπο στην ιρανική πλευρά αισθητό ακόμη και σήμερα. Αραγε, πόσο επίκαιρος είναι για τους Ιρανούς ο Μαραθώνας σήμερα;

Αντίθετα με την επικρατούσα γραπτή ελληνο-ρωμαϊκή παράδοση, δεν υπάρχουν μαρτυρίες από την περσική γραπτή παράδοση για τον αντίκτυπο του Μαραθώνα στο εσωτερικό του αχαιμενιδικού βασιλείου λόγω της καταστροφής των αρχαίων περσικών αρχείων. Είναι άγνωστο εάν ο Μαραθώνας διατηρήθηκε στη μνήμη των Ιρανών κατά τους επόμενους αιώνες (ύστερη αρχαιότητα, πρώιμος μεσαίωνας). Βάσει της περσικής λογοτεχνικής παράδοσης, κατά την περίοδο 8ου αι. – 19ου αι. μ.Χ. δεν μαρτυρούνται αναφορές στη μάχη του Μαραθώνα.

Πιθανότερο είναι ότι ο Μαραθώνας είχε λησμονηθεί από τον ιρανικό κόσμο μέχρι τον 19ο αι., ίσως ήδη είχε αρχίσει να περνάει στη λήθη των Ιρανών μετά τη σημαντικότερη ήττα των Αχαιμενιδών στη Σαλαμίνα και πολύ περισσότερο μετά την έλευση του Αλεξάνδρου στο Ιράν. Ενώ για τους Αθηναίους ο Μαραθώνας ήταν μάχη επιβίωσης, για τους αρχαίους Ιρανούς ήταν μία από τις πολλές μάχες που είχαν δώσει έως τότε μακριά από το πολιτικό και πολιτιστικό λίκνο τους.

Ο Μαραθώνας, που είχε ξεχαστεί για τόσους αιώνες, επανήλθε στη συλλογική ιρανική μνήμη του 19ου αι. και του 20ού αι. κατά τη διάρκεια της πολιτικής τους εθνογένεσης επί δυναστείας των Παχλεβί (1925). Ομοια με τη νεοελληνική πολιτική εθνογένεση, η ιρανική βασίστηκε στη Θεωρία της Συνέχειας και τη σύνδεση με το αρχαίο ιρανικό παρελθόν. Αναδείχθηκαν τα διάφορα γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις, ορόσημα εν γένει, της λαμπρής αρχαίας ιρανικής ιστορίας για να τονιστεί η σημασία τους για το σύγχρονο Ιράν. Αντίθετα, ήττες, ατυχίες και αποτυχίες αποχρωματίστηκαν. Εκτοτε ο Μαραθώνας θεμελίωσε αποφατικά, μαζί με άλλα γεγονότα, τον ιρανικό εθνισμό.

Η Ισλαμική Επανάσταση (1979) έθεσε το έθνος, ως σημείο πολιτιστικού αυτοπροσδιορισμού, σε δεύτερη μοίρα και το Ισλάμ σε πρώτη. Σήμερα ο εθνισμός εξακολουθεί να είναι ισχυρός στην πολιτική κοσμοθεώρηση των Ιρανών και ο Μαραθώνας να κατέχει τον ίδιο ρόλο. Οπου υπάρχει ισχυρή εθνική ιδεολογία, ο Μαραθώνας έχει μεγαλύτερη αποφατική σημασία, ενώ, όπου υπεισέρχεται το Ισλάμ, ο Μαραθώνας αποκτά μικρότερη επιρροή και ρόλο, καθώς οτιδήποτε συνέβη προϊσλαμικά, την εποχή της Αγνοιας (τζαχιλίγια), έχει μικρή έως μηδαμινή σημασία.

Οι μεγαλοαστοί και μεσοαστοί χαρακτηρίζονται από υψηλό εθνικό φρόνημα, ενώ οι μικροαστοί και κάτοικοι της υπαίθρου προσεγγίζουν πιο εξισορροπητικά το Ισλάμ και τον εθνισμό. Το σιιτικό ιερατείο, απορρίπτοντας τον εθνισμό και τα παράγωγά του, είναι πιο πρόθυμο να συζητήσει για τον Μαραθώνα, ο οποίος δεν έχει ιδιαίτερη σημασία λόγω της «ηθικής άγνοιας» της προϊσλαμικής περιόδου. Οι λαϊκοί (μη ιερωμένοι) πολιτικοί της χώρας χαρακτηρίζονται από υφέρπον έως ολοφάνερο εθνικό συναίσθημα ανάλογα με την πολιτική τους τοποθέτηση: οι εκσυγχρονιστές-προοδευτικοί και μετριοπαθείς είναι πιο εκκοσμικευμένοι και πιο δεκτικοί στον εθνισμό. Η αποφατική σημασία του Μαραθώνα σε αυτούς είναι ισχυρή. Αντίθετα, οι συντηρητικοί πολιτικοί ρέπουν περισσότερο προς το Ισλάμ και υποβιβάζουν τον εθνικό αντίκτυπο του Μαραθώνα.

Σήμερα, εάν ερωτηθεί ο μέσος Ιρανός για τον Μαραθώνα, θα μιλήσει απρόθυμα για την ήττα των Αχαιμενιδών και θα τονίσει το ένδοξο αχαιμενιδικό παρελθόν, ίσως με την ίδια προθυμία που ένας Νεοέλληνας, σε ένα άλλο ιστορικό γεγονός, θα αποχρωμάτιζε λ. χ. τον εξοστρακισμό του Θεμιστοκλή από τους Αθηναίους και τη φυγή του στην αυλή του Μεγάλου Βασιλέα, τονίζοντας συγχρόνως τον προγενέστερο ευεργετικό ρόλο του Θεμιστοκλή για την Ελλάδα στη ναυμαχία της Σαλαμίνας…

Σημαντική πολιτική έκφανση του Μαραθώνα στην κοσμοθεώρηση των Ιρανών σήμερα αποτελεί η πανάρχαια σύγκρουση Ανατολής-Δύσης. Αληθεύει ότι ο ιρανικός κόσμος σήμερα, σε αντίθεση με τον παρηκμασμένο πολιτικά ελληνικό κόσμο, εξακολουθεί να αναπτύσσει γεωπολιτική δράση διεθνούς εμβέλειας. Κατά το β΄ ήμισυ του 20ού αι. η γεωπολιτική σύγκρουση του Ιράν με τη Δύση δεν είχε αντίπαλο την Ελλάδα, αλλά τη Βρετανία και κατόπιν τις ΗΠΑ, με την ΕΣΣΔ να κατέχει ευμετάβλητο ρόλο. Οπως και στην αρχαιότητα, το Ιράν σήμερα ενδιαφέρεται για τη γεωπολιτική πρόσβασή του στη Μεσόγειο Θάλασσα τόσο κατά την εθνική κοσμοθεώρηση του σάχη Μοχαμάντ Ρεζά Παχλεβί, όσο και κατά την ισλαμική αντίληψη του κόσμου του Ισλάμ (Νταρ αλ-Ισλάμ) και του κόσμου του Πολέμου (Νταρ αλ-Χαρμπ) που επανέφερε ο αγιατολάχ Χομεϊνί.

Λόγω της καταλυτικής επιρροής του αρχαιοελληνικού πολιτισμού στην πολιτική κοσμοαντίληψη της Δύσης σήμερα, οι μείζονες πολιτικά χώρες της Δύσης ταυτίζονται με τη «γιαγιά» αρχαία Ελλάδα και τη «μητέρα» Ρώμη, τοποθετώντας στον Μαραθώνα τις απαρχές της ίδιας τους της πολιτικής και στρατιωτικής ιστορίας. Οι Ιρανοί το γνωρίζουν αυτό και συνδέουν τη σημασία της επετείου του Μαραθώνα με τη γεωπολιτική σύγκρουση Ιράν – Δύσης στη Μ. Ανατολή (Παλαιστινιακό, Ιράκ, Αφγανιστάν), τρέφοντας παράλληλα φιλικά αισθήματα και σεβασμό στην καχεκτική γεωπολιτικά νεότερη Ελλάδα, λόγω της πολιτιστικής κληρονομιάς της. Ο Μαραθώνας σήμερα στο Ιράν, και στη Δύση, έχει περισσότερο επίκαιρη γεωπολιτική σημασία, και λιγότερο αναμνηστική, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα…

* Ο κ. Ευάγγελος Βενέτης είναι ισλαμολόγος – ιρανολόγος στο Πανεπιστήμιο Λέιντεν της Ολλανδίας και επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ.
kathimerini.gr

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Επέστρεψε στα τουρκικά χωρικά ύδατα το «Πίρι Ρέϊς» – Έγγραφο-φωτιά του τουρκικού ΥΠΕΞ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Ιουλίου 2010

ImageTο τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Πιρι-Ρέις» επέστρεψε τελικά στα τουρκικά χωρικά ύδατα τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας και παραμένει εκεί έως τώρα, ύστερα από την έξοδό του 45 μίλια νότια από το Καστελλόριζο και εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας η οποία έγινε 07.00 τo πρωί της Κυριακής. Η έξοδος του τουρκικού σκάφους σήμανε συναγερμό και πάλι στα ελληνικά Επιτελεία. Είναι μία περιοχή στην οποία επανέρχεται  και η οποία προφανώς κρύβει πετρελαϊκό ενδιαφέρουν. Την ίδια στιγμή, με την έξοδο του «Πιρι Ρέις» και για την ακρίβεια τέσσερις ώρες ενωρίτερα, το «Τσεσμέ» είχε επιστρέψει στον Ελλήσποντο.

Τα σκάφη του Λιμενικού ανά μία ώρα εκπέμπουν μηνύματα στα οποία αναφέρουν ότι βρίσκονται εντός της ελληνικής υφαλοκηπίδας, ότι για να προχωρήσουν σε έρευνες πρέπει να λάβουν την άδεια της Ελλάδας και ότι θα πρέπει να αποχωψρήσουν άμεσα. 

 Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι τουρκικές θέσεις που διατυπώνονται τόσο σε απάντηση του «κωδικοποιημένου» κειμένου, αλλά και των ελληνικών όσο και των κυπριακών διαβημάτων, αλλά και σε ότι αφορά την ενημέρωση των ξένων πρέσβεων για τις έρευνες που κάνουν στην ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα.

Στις επαφές τους με ξένους αξιωματούχους οι Τούρκοι διπαλωμάτες υπό την μορφή σημείων συζήτησης (talking points) και θέσεων που διατυπώνονται δεν αναγνωρίζεται καμία ελληνική ή κυπριακή υφαλοκρηπίδα και ταυτόχρονα διατυπώνονται αυθαίρετες θέσεις συνεκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου αυτρών των θαλάσσιων περιοχών. 

Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει πως δεν θα αποδεχθεί τις συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας ή οποιεσδήποτε άλλες κινήσεις για τον καθορισμό της ΑΟΖ και τη διεξαγωγή ερευνών για τον εντοπισμό κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου και προειδοποιεί ότι το ίδιο θα συμβεί και προς την Ελλάδα αν προχωρήσει σε τέτοιου είδους κινήσεις.

Η Τουρκία, αναφέρει σε ένα από τα talking points πως «η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ή της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης σε μια ημίκλειστη θάλασσα, όπως η Μεσόγειος, θα πρέπει να γίνεται με συμφωνία με τον σεβασμό των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των τρίτων χωρών σύμφωνα με τις βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου»!

Αναφέρει πως η Τουρκία είναι αποφασισμένη, να συνεχίσει να εγείρει αντιρρήσεις, μέσω της διπλωματικής και πολιτικής οδού κατά «των εν όποιων μονομερών ενεργειών». Είναι προσδοκία μας, αναφέρεται, ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει η κοινή λογική και να αποφευχθεί η ένταση που προκαλείται από μονομερείς δραστηριότητες.

‘Όπως αναφέρει περαιτέρω στο έγγραφο, οι δραστηριότητες των Ελλάδος και Κύπρου, «προκαλούν και σε περιοχές «δικαιοδοσίας της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο στα δυτικά του νησιού»! Είναι ακριβώς οι περιοχές που δέσμευσε το Πϊρι Ρέϊς»!

Η Τουρκία, ισχυρίζεται, έχει νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο, κυρίως στα δυτικά του γεωγραφικού μήκους 32°16′18″Ε. Η θέση αυτή, ισχυρίζεται το τουρκικό ΥΠΕΞ, είναι συνεπής με τους σχετικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου, όπως και τις ήδη καθιερωμένες διεθνείς πρακτικές. Στο ίδιο έγγραφο:

-Το θέμα των φυσικών πόρων η Άγκυρα το αντιμετωπίζει ως ζήτημα «ίσης μοιρασιάς», δηλαδή 50-50.
-Δεν αναγνωρίζει τις αποφάσεις και τις διεθνείς συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας για το θέμα των ερευνών για εντοπισμό κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, ούτε και μετά τη λύση.

Αυτές είναι οι τουρκικές θέσεις που βρίσκονται πίσω από την έξοδο «Πίρι Ρέις» και «Τσεσμέ» σε Ανατολική Μεσόγειο και Αιγαίο και με «τσαμπουκά» απαιτούν με την διατύπωση θεωριών όπως «η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ή της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης σε μια ημίκλειστη θάλασσα, όπως η Μεσόγειος, θα πρέπει να γίνεται με συμφωνία με τον σεβασμό των δικαιωμάτων και των συμφερόντων τρίτων χωρών σύμφωνα με τις βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου»  να συμμετάσχουν στην εκμετάλλευση.

 Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr 

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ – Τέλος στα παραμύθια με τους δράκουλες

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Ιουλίου 2010

 Ένα τρομακτικό θέμα που κανείς ποτέ δεν τόλμησε να ακουμπήσει…

Ένα σκοτεινό μονοπάτι που καταλήγει στα σπλάχνα του ίδιου του συστήματος…

Τι ακριβώς είναι αυτό το έχουν βαφτίσει ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ στην Ελλάδα και ποιους βολεύει η χρήση αυτού του όρου….

Το ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ μετά τη μαφιόζικη επίθεση των πληρωμένων δολοφόνων του Σωκράτη Γκιόλια αποκαλύπτει τις πραγματικές πτυχές του μύθου γύρω απο τον όρο “ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ”στην Ελλάδα…

…και των παραγόντων που τον συντηρούν.

Ας δούμε πρώτα τι ακριβώς σημαίνει ο όρος ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ και στη συνέχεια θα εξηγήσουμε γιατί κάποιοι επιμελώς παραφράζουν έννοιες και νοήματα…

Με τον όρο ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ χαρακτηρίζονται οργανώσεις ή ομάδες ατόμων που με ιδεολογικά κίνητρα (πολιτικά ή θρησκευτικά ) δρουν κατά του κατεστημένου ή της υπάρχουσας εξουσίας/πολιτείας χρησιμοποιώντας ωμή βία σε ανύποπτο χρόνο κατά συγκεκριμένων στόχων προκαλώντας παράλληλα τον πανικό στο κοινωνικό σύνολο.

Αυτό κρατήστε το γιατί θα χρειαστεί…

Ο εφιαλτικός τρόπος δράσης των τρομοκρατών έχει αποδειχθεί “μαχαίρι δίκοπο”, αφού σε παγκόσμιο επίπεδο την “κουκούλα “ της τρομοκρατίας έχουν χρησιμοποιήσει ακόμη και μυστικές υπηρεσίες κυβερνήσεων εκμεταλλευόμενοι τα βασικά χαρακτηριστικά της τρομοκρατίας όπως η μυστική και ανώνυμη δράση των μελών της όχι όμως και της ίδιας της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Τι σημαίνει αυτό ;;;

Η μάσκα του “εφιάλτη” που σπέρνει το θάνατο έχει δύο όψεις….

Αυτό ακριβώς εκμεταλλεύεται και η “αντίπερα όχθη” χρησιμοποιώντας επίσης τη μάσκα της τρομοκρατίας ώς άλλωθι για πολλές κυβερνητικές δράσης (πολέμους, σκληρά μέτρα καταστολής, καταστρατήγηση ανθρωπίνων ελευθεριών και προσωπικών δεδομένων, φίμωση του λόγου κτλ)

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός οτι έχουν κατασκευαστεί ακόμη και τρομοκρατικές οργανώσεις μαιμού προκειμένου να υπηρετούν τον ίδιο το θεσμό που ονομάζεται κράτος.

Ας εστιάσουμε όμως τώρα στα εντός των συνόρων μας…

Για να ερευνήσουμε τι ακριβώς εννοούν “τρομοκρατία” και ποιούς τελικά βολεύει και τι ακριβώς υπηρετεί η χρήση του όρου “τρόμος” στη συντήρηση του “δημοκρατικού” πολιτεύματος θα πρέπει πρώτα να ξεκινήσουμε την έρευνα απο την “ρίζα του κακού”.

Έχετε αναρωτηθεί γιατί δεν ακούσατε ποτέ απο τα ΜΜΕ να μιλάνε για Ελληνική τρομοκρατία ;;;

Οι “τρομοκράτες” μας δεν μιλούν Ελληνικά δεν είναι Έλληνες; Γιατί όμως ποτέ κανείς, παρά και τις κατακαιρούς συλλήψεις , αποφεύγουν να κάνουν λόγο για Έλληνες τρομοκράτες συνδέοντας το φαινόμενο της τρομοκρατίας με την εντοπιότητα ;;;

Mήπως γιατί η “τρομοκρατία” στην Ελλάδα πρέπει να είναι κάτι σαν τρομακτικό και άυλο;
…. κάτι δηλαδή σαν φάντασμα ;;;

Μετά από έρευνα που πραγματοποιήσαμε στις ρίζες της υποτιθέμενης “τρομοκρατίας” στην Ελλάδα ανακαλύψαμε σημαντικά στοιχεία για το “γενεαλογικό δέντρο” των Ελλήνων “τρομοκρατών”.

Έχετε αναλογιστεί το πότε έκανε για πρώτη φορά την εμφάνιση της στη χώρα μας η “τρομοκρατία” ;;;;;

Τα γεγονότα σίγουρα δεν είναι τυχαία…και η ρίζες της Ελληνικής “τρομοκρατίας”
έχουν πολλά να αποκαλύψουν για το γενεαλογικό δέντρο των “τρομοκρατών”

Η εμφάνιση της “τρομοκρατίας” στην Ελλάδα τοποθετείται χρονικά ακριβώς μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών … σας λέει κάτι αυτό;;;

Είναι γεγονός όμως πως τα ΜΜΕ που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη στην Ελλάδα επιμελώς αποφεύγουν να αναφέρουν ότι….

Η “τρομοκρατία” στην Ελλάδα έκανε την εμφάνισή της χέρι χέρι με την “δημοκρατία”.

Τυχαίο ;;;

To Νοέμβρη του 1974 μαζί με την «δημοκρατία» που μας έφτιαξαν στην Ελλάδα , μας έστειλαν και δύο φρουρούς της να την προσέχουν , την “επαναστατική” οργάνωση 17 Νοέμβρη (1974-2002) και τον “επαναστατικό” Λαικό Αγώνα (1975-95)

Τα χρόνια πέρασαν…. η “δημοκρατία” στην Ελλάδα φαίνεται πως δούλεψε ρολόι , το πρόγραμμα οργανώθηκε και απέδωσε καρπούς… Οι “ιδεολόγοι επαναστάτες” έκαναν την εμφάνιση τους κάθε όποτε το σύστημα χρειαζόταν στήριξη . Τα “μηνύματα” έφθαναν στους αποδέχτες τους… η “δημοκρατία” έλαμπε κάθε φορά ατρόμητη και η χώρα άρχισε σταδιακά να βουλιάζει “δημοκρατικότατα” μέσα στη διαφθορά….

Τα οργανωμένα συστήματα “δημοκρατικής” διακυβέρνησης των λαών αποδίδουν καρπούς σε βάθος χρόνου, έτσι ώστε μέχρι να ξυπνήσουν οι λαοί να έχουν έρθει πρό τετελεσμένων γεγονότων τα οποία και πολύ δύσκολα ανατρέπονται.

Ο εισαγώμενος τρόμος , τρομάζει καλύτερα, ενώνει τους Έλληνες και λυτρώνει κυβερνήσεις…

Κάποιοι λοιπόν αναμασούν την καραμέλα οτι η τρομοκρατία στην Ελλάδα ελέγχεται απο ξένα κέντρα.

Μπορείτε να φανταστείτε πόσο βολεύει μια τέτοια αντίληψη αυτούς που διαχειρίζονται το “δημοκρατικό” σύστημα στην Ελλάδα ;

Aκόμη ένα μεγάλο ψέμα που προνόησαν να πλασάρουν στο λαουτζίκο για να βλέπει πάντα την τρομοκρατία ώς εξωγενή κακό “φάντασμα”…

Η λογική είναι απλή , όλα τα μεγάλα ψεμμάτα στηρίζονται στην κοινή λογική για να γίνουνται ευκολότερα αποδεκτά απο τον απλό λαουτζίκο.

Η μάζα αποδέχεται πάντα ευκολότερα την εξωγενή ρίζα του κακού που “αγιάζει” την ντόπια εξουσία και αποτελεί το ισχυρότερο άλλωθι για συνεχίσουν το έργο τους οι πυλώνες του δημοκρατικού πολιτεύματος της χώρας.

Για όσους δεν τα “πιάνουν” με την πρώτη αναλύουμε περισσότερο το θέμα….

Αν παρατηρήσετε οι “εθνοσωτήρες” της Ελλάδας σε συνεργασία με τα ΜΜΕ αποδίδουν εντέχνως με στοιχεία της ΕΥΠ και της αντιτρομοκρατικής τη σχέση της τρομοκρατίας στην Ελλάδα με εξωγενείς παράγοντες…

Αξίζει να σημειωθεί οτι πέρα απο τα δύο κόμματα εξουσίας που προφανώς έχουν κάθε λόγο να συντηρούν τέτοιες απόψεις , το περίεργο είναι πως τις ίδιες απόψεις φαίνεται να στηρίζουν και τα υπόλοιπα κόμματα του κοινοβουλίου της “δημοκρατίας”….

Το ερώτημα είναι πάρα πολύ απλό ….

Τί λόγο έχουν τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης να υποστηρίζουν αυτή την άποψη;; Mήπως κάτι έχει πάρει τ’ αυτί τους, αλλά τρομάζουν να μιλήσουν ή απλά είναι όλοι τους τόσο κουτοί και αναμασούν τι ίδια “καραμέλα” γιατι τους βολεύει ώς να πιασάρικο αντικείμενο για αντιπολίτευση.

Η διαφθορά ενός σάπιου πολιτικού συστήματος λειτουργεί ώς μια πιραμίδα που οι βάσεις της καταλήγουν στην ίδια την Ελληνική κοινωνία , αυτό ακριβώς φρόντισαν να εκμεταλλευτούν τα πανίσχυρα κέντρα εξουσίας του εξωτερικού ταΐζοντας (μίζες, siemens, goldman sachs, greek statistics) το διεφθαρμένο σύστημα που αποτελεί το υποτιθέμενο“δημοκρατικό” πολίτευμα στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση.

Για ποιό λόγο λοιπόν τα πανίσχυρα κέντρα του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς ανεβοκατεβάζουν την παπατζο-δημοκρατία στην Ελλάδα κι ελέγχουν τις κυβερνήσεις χρόνια τώρα , να ασχοληθούν με τα καραγκιοζάκια που παριστάνουν τους ιδεολόγους επαναστάτες και απαρτίζουν την τρομοκρατία στην Ελλάδα, και μόνο ο συσχετισμός ακούγεται βλακώδεις.

Ποιός είναι τόσο αφελής που μπορεί να πιστεύει οτι τα ξένα κέντρα έχουν λόγους να αποσταθεροποιήσουν δια μέσου της “τρομοκρατίας” το “δημοκρατικό” πολίτευμα στην Ελλάδα , αφού έτσι κι αλλιώς ελέγχουν τις κυβερνήσεις μας.

Αλλο ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ κι άλλο ΜΑΦΙΑ.

Mια πιο προσεκτική ματιά του φαινόμενου “τρομοκρατία” στην Ελλάδα αποδεικνύει περίτρανα οτι ουδέ ποτε υπήρξε τρομοκρατία και κάποιοι βολεύονται απο την κατάχρηση του όρου. Ανέκαθεν στην Ελλάδα οι οργανώσεις που αποκαλούνταν “τρομοκρατικές” κρυβόντουσαν απλά πίσω απο το πέπλο της τρομοκρατίας για να δρούν αποκλειστικά ώς αντάρτικο πόλης και μάλιστα αποκλειστικά στην Αθήνα.

Ακριβώς δηλαδή όπως θα λειτουργούσε μια καμόρα – μαφία του κοινού ποινικού δικαίου.

Πως λοιπόν εντέχνως παραφράζουν κάποιοι τον όρο “τρομοκρατία στην Ελλάδα” για να τον συνδέσουν με τον τρόμο και την αποσταθεροποίησης του υποτιθέμενου “δημοκρατικού” πολιτεύματος.

Στην πραγματικότητα μιλάμε για πληρωμένους μαφιόζους του κράτους και όχι τρομοκράτες (ιδεολογίες, αγώνες, επαναστάτες και κουραφέξαλα) οι οποίοι στην ουσία λειτουργούν για να συντηρούν το ίδιο το σάπιο πολιτικό σύστημα που τους κρύβει πίσω απο το άυλο πέπλο της “τρομοκρατίας” σε μια μυστική ομερτά (omerta).

Παρατηρώντας όλους αυτούς που κατα καιρούς έχουν συλληφθεί με δάφνες και συγχαρίκια απο την περίφημη αντιτρομοκρατική υπηρεσία που δημιουργήθηκε για να επιβεβαιώσει την ύπαρξη του φαντάσματος της “τρομοκρατίας” στην Ελλάδα , θα δούμε οτι πρόκειται για “τρομοκράτες” τις κακιάς ώρας που ούτε κι αυτοί δεν ξέρουν για ποίον ακριβώς δούλευαν μέσα στο μυστικισμό της ιδεολογίας τους.

Ασφαλώς και δεν μπορούμε να αποκαλούμε “τρομοκράτες” κάτι πιτσιρικάδες με γκαζάκια και μολότοφ που σπάνε ΑΤΜ και τράπεζες, γιατί “δημοκρατία” μας όμως “κουτσοί στραβοί, στον Άγιο Παντελεήμονα” όλοι “τρομοκράτες” πρέπει να λέγονται για να υπάρχει γενικότερη συσκότιση και ο όρος “τρομοκρατία” να παίζει το ρόλο του γενικού και αόριστου εχθρός της «δημοκρατίας».

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ… MADE IN GREECE

Σε ολόκληρο τον κόσμο η απανταχού τρομοκρατία χτυπά σε διαφορετικές πόλης και στόχους. Στην Ελλάδα όμως η “τρομοκρατία” χτυπά μόνο στο “χωριό” της δηλαδή στην Αθήνα . Κάτι σαν «αντάρτικο» πόλης δηλαδή…

Κι ενώ υποτίθεται πως έχει αντιεξουσιαστική δράση στην πραγματικότητα χτυπά όλους τους άλλους “περιμετρικούς” στόχους εκτός απο αυτούς που αναφέρουν στις παπατζο-τρομοκρατικές και δήθεν “επαναστατικές” προκηρύξεις τους.

Υποτίθεται ότι απειλούν την εξουσία αλλά σκοτώνουν πάντα λάθος άνθρωπο και έτσι λειτουργούν ως πυλώνες της παπατζο-δημοκρατίας και του συστήματος που υποτίθεται πως πολεμούν.

Το δούλεμα βέβαια πάει σύννεφο αφού απ’την άλλη πλευρά η “δημοκρατία” δηλώνει πως δεν τρομάζει και ψάχνει να τους βρεί…. στην πραγματικότητα βρίσκει άλλωθι για περισσότερους φρουρούς και λόγο για την επιβολή νέων σκληρότερων κατά της ανθρώπινης ελευθερίας.

Οι “τρομοκράτες” παριστάνουν τους ιδεολόγους επαναστάτες ενώ αποτελούν το δεξί χέρι της ίδιας της εξουσίας που υποτίθεται οτι πολεμούν (ως αντιεξουσιαστές) .

Ποτέ κανείς απο τους υποτιθέμενες στόχους των τρομοκρατών δεν χτυπήθηκε, φρόντιζαν πάντα την τελευταία στιγμή να σκοτώνουν κάποιον αθώο .

Τυχαίο είναι οτι εκτος απο πολιτικούς και μεγαλοδημοσιογράφους που ποτέ δεν ακούμπησαν , ο αμέσως επόμενος στόχος τους στις προκηρύξεις των μαφιόζων είναι η Αστυνομία με το πρόσχημα οτι χτυπούν το σύστημα;;

Tι όμως σημαίνει κάτι τέτοιο στην πράξη ;;

Σκοτώνοντας τυχαία έναν μεροκαματιάρη αστυνομικό, ασφαλώς και δεν χτυπάς το σύστημα. Αγριεύεις όμως τους μπάτσους και έτσι δυναμώνεις την κρατική εξουσία να βρεί πρόσχημα για σκληρότερα μέτρα καταστολής. Έτσι λοιπόν λειτουργούν οι αντιεξουσιαστές ; οι επαναστάτες ;; τσιράκια των τραμπούκων του συστήματος;;;; Το μαφιόζικό παρακράτος στην αγκαλιά του «κράτους» ;; Δεν ντρεπόσαστε βρε ρεζίλια που παριστάνετε και τους ιδεολόγους αντιεξουσιαστές ρε τσουτσέκια….

Και όλο αυτό το παραμύθι το πλασάρουν στην Ελλάδα…. ώς ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ !

Ποιοι λοιπόν έχουν λόγους να αναπαράγουν τον τρόμο για να συντηρήσουν τη δημοκρατία τους σίγουρα όχι τα ξένα κέντρα που έτσι κι αλλιώς την ελέγχουν .

Κατα συνέπεια η τρομοκρατία στην Ελλάδα είναι αποκλειστικά εγχώριο προιόν , μια Ελληνικότατη καλά οργανωμένη μαφία που συντηρείται απο το ίδιο το σάπιο πολιτικό σύστημα για παριστάνει πως υπάρχει κράτος και προασπιστές της «δημοκρατίας».

Άπειρες συζητήσεις έχουν ακουστεί κατά καιρούς για τον περίφημο server της αντιεξουσιαστικής ιστοσελίδας του indymedia που εκπέμπει μέσα απο το Πολυτεχνείο…

Που κρύβεται όμως η αλήθεια ;;; Ποιοί βολεύονται απο τη βλακεία των άλλων;

Επειδή πιστεύουμε ακράδαντα οτι η “εθνοσωτήρες” που συντηρούν την παπατζο-δημοκρατία στην Ελλάδα δεν είναι τόσο κουτοί ή άβουλοι, όσο κι αν κάποιοι άλλοι θέλουν να προβάλουν κάτι τέτοιο.

Αποκαλύπτουμε όλο το σενάριο ενός καλά οργανωμένο σχεδίου που πλαισιώνει το μύθο της “τρομοκρατίας”

Είναι γεγονός οτι το Αθηναικό ιντιμίντια ελέγχεται απο τη γνωστή-άγνωστη επιτροπή του αντιεξουσιαστικού χώρου και περιλαμβάνει “αριστερές” ειδήσεις καθώς και συλλογικά ή ατομικά κείμενα κάθε λογής αντιεξουσιαστών, επαναστατών ή ακόμη και “ψώνιων” που διατυπώνουν εκεί της όποιες απόψεις ή επιθέσεις τους στο σύστημα ή σε κάποιες περιπτώσεις ορισμένοι απλά ψάχνουν κάτι έτσι για να προκαλέσουν.

Έχετε αναλογιστεί ποτέ γιατι , παρά τις τόσες παπατζο-συζητήσεις , τηλεκόντρες και ψευτοπαρεμβάσεις της δικαιοσύνης ακόμη και στις επώνυμες πρυτανικές αρχές , το indymedia εκπέμπει και θα συνεχίσει να εκπέμπει κανονικά υπο της ασπίδα του ιδίου του κράτους;

Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσους βολεύει το “κακό” indymedia ;; Πόσοι κάνουν αντιπολίτευση επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια μόνο και μόνο για να τους καμαρώνουν οι κοιμισμένοι ψηφοφόροι του καναπέ;;;

Το αντιεξουσιαστικό προφίλ του indymedia αποτελεί βασικό άλλωθι του συστήματος για να αναπαράγεται η καραμέλα των “γνωστών αγνώστων” και στο όνομα της αντιεξουσιαστική ιστοσελίδας με το “προκλητικό” προφίλ να ξορκίζεται το κακό που λέγεται “τρομοκρατία”!!!

Τι ακριβώς συμβαίνει….

Eκμεταλλεύονται το αντιεξουσιαστικό προφίλ, για να στρέφουν τα βλέμματα στους παραδοσιακούς «γνωστούς – αγνώστους» και την ίδια την πρόκληση…

Κατ’ουσίαν χρησιμοποιούν την ίδια την αφέλεια εκείνων που μέσα στη θολούρα της αντιεξουσιαστικής ιδεολογίας αναπαράγουν πιθανόν και άφελα τους (με στόχο να προκαλέσουν) κάθε τι που πιστεύουν οτι χτυπά την εξουσία.

Εκεί ακριβώς κρύβεται και η “φόλα” , το καλά κρυμμένο αγκίστρι μέσα στο δόλωμα.

Μέσα σε όλα αυτά το indymedia αναπαράγει σε αρκετές περιπτώσεις αυτό που θέλει η εξουσία να στοχοποιηθεί , (εκεί … μέσα στο δόλωμα κρύβεται το αγκίστρι) το ξορκισμένο κακό , η φωνή των τρομοκρατών που βρίσκει διαυλο επικοινωνίας στέλνοντας την “τρομοκρατική” προκήρυξη να δημοσιευθεί στο “κακό” indymedia.

To indymedia βολεύει την ίδια την εξουσία που λειτουργεί τόσο έξυπνα και οργανωμένα έτσι ώστε να χρησιμοποιεί ακόμη κι αυτόυς που πιστεύουν οτι ιδεολογικά το πολεμούν την εξουσία.

Τυχαία προστατεύεται ο server του indymedia απο τις πρυτανικές αρχές ;

Κι έτσι οι αντιεξουσιαστές πιστεύουν πως έχουν το δικός τους πανίσχυρο μέσω….

H εξουσία κάνει τη δουλειά της κανονικά , καταδικάζοντας το “κακό” indymedia….. κι αποκάτω φωνάζει η αντιπολίτευση για να χειροκροτάει ο λαουτζίκος …
κι η αδέκαστη δικαιοσύνη παριστάνει πως κάνει τη δουλειά της αμερόληπτα.

Αυτό ακριβώς είναι το σύστημα.
Η απεικόνιση της ποιό τρομακτικής «τρομοκρατίας» , αυτής που τρομάζει την κοινή γνώμη και σκοτώνει εν ψυχρό για να στέλνει μηνύματα.

Επίλογος του τρόμου είναι το ίδιο πάντα διαχρονικό παραμύθι…

Οτι συμφέροντα “φαντάσματα” του εξωτερικού συντηρούν και χρηματοδοτούν την τρομοκρατία στην Ελλάδα με στόχο να αποσταθεροποιήσουν την “δημοκρατία μας” κι έτσι η κοινωνία τρομοκρατείται δημοκρατικότατα….και…
η «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ» στην Ελλάδα δουλεύει ρολόι….

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το θαύμα τού καπιταλισμού: Ο δεσμός της συνενοχής

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Ιουλίου 2010

Αυτή η σκηνοθεσία, κυρίως μετά τον πόλεμο, στηρίζεται σε κάτι το οποίο έχει να κάνει με την ευρύτερη κοινωνία. Αυτό το κάτι είναι ο δεσμός της συνενοχής. Έχει σκεφτεί κανείς τι σημαίνει η αντιπαροχή; Αντιπαροχή είναι ο συνενοχικότερος θεσμός που γέννησαν οι αιώνες και πάνω σ’ αυτό το θεσμό θεμελιώνεται η μεταπολεμική Ελλάδα.

Είναι σαν να ερχόμαστε και να λέμε, από κοινού συμφέροντος ορμώμενοι, με αναφορά στο ιδιωτικό συμφέρον, απαλλοτριώνουμε δημόσιο χώρο, προκειμένου να βάλουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας και μετά αρχίζουν όλα τα άλλα με τη σπέκουλα πάνω στη γη και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Όταν εμπλέκεις σ’ αυτή τη διαδικασία την ίδια την κοινωνία, τότε η κατάσταση θυμίζει μια σχέση αμοιβαίου επιβητορισμού μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Βάζεις στο παιχνίδι της συνενοχής μεγάλα κοινωνικά στρώματα, μέσα απ’ τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, μέσα απ’ τη νομιμοποίηση της συναλλαγής με το φακελάκι, διοχετεύοντας και παράγοντας ένα απίστευτο ποσό βίας, ήπιας βίας, που εσωτερικεύει ο κάθε Έλληνας, μέσα απ’ την ασχήμια του περιβάλλοντος, μέσα από το φακελάκι που πρέπει να δώσει για να κάνει τη δουλειά του αλά ελληνικά… Αυτά συσσωρεύονται, με αποτέλεσμα την εξουθένωση κάθε δημιουργικής ικμάδας και, βεβαίως, το μηδενισμό κάθε βάσης προοπτικής.

Και, βεβαίως, διαμορφώνει και μια αισθητική της κοινωνίας, γιατί γίνεσαι συνδημιουργός των τερατουπόλεων που δεν είναι λειτουργικές, δεν έχουν ελεύθερους χώρους, δεν αναπτύσσουν μια νέα κοινωνικότητα και στηρίζονται στο κακό γούστο. Συνηθίζεις, αυτό το άσχημο να αποτελεί τον τρόπο ζωής σου.
Μα, η σημερινή Αθήνα δεν είναι πόλη, είναι ένα εποικιστικό μόρφωμα. Πόλη σε κάνει μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, σε κάνει μια σχέση αυτού του περιβάλλοντος που έχει χτιστεί και αυτού που είναι ελεύθερο. Απ’ αυτή την άποψη, η τραγωδία ημών των σημερινών Ελλήνων, συνίσταται στο εξής: επιδιώκοντας ή εμπλεκόμενοι αναγκαστικά μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι, το ίδιον όφελος, το κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μας, όλοι από κοινού καταστρέψαμε αυτό που κάνει τη ζωή αξιοβίωτη. Διότι, όταν εγώ αγοράζω ένα διαμέρισμα και απέναντι βλέπω ένα δάσος και μετά από πέντε χρόνια βλέπω άλλες πολυκατοικίες, τότε μηδενίζεται και η αξία του δικού μου διαμερίσματος. Αυτό ακριβώς το οποίο έχει να κάνει με τα άυλα αγαθά, αυτό που έχει να κάνει με το «ανάμεσα» στους ανθρώπους, αυτό προσδιορίζει την περίφημη ποιότητα ζωής. Είναι αυτό που δεν μπορώ να έχω εγώ, να είναι δικό μου. Ο δρόμος Κορίνθου-Πατρών είναι ένας άθλιος δρόμος, με εκθέτει όταν οδηγώ σε απίστευτα πράγματα. Μπορεί να τρέχω σ’ αυτό το δρόμο με το τελευταίο μοντέλο Μερσεντές, το οποίο μπορώ να αγοράσω, το δρόμο όμως Κορίνθου-Πατρών δεν μπορώ να τον αγοράσω. Όμως, η ποιότητα του δρόμου είναι που κάνει τη ζωή αξιοβίωτη και όχι η Μερσεντές που μπορώ ή δεν μπορώ να αγοράσω.

Αυτός ο συγκεκριμένος τρόπος ανάπτυξης που επιβάλλεται από τις μητροπόλεις και την εντόπια νομενκλατούρα, αλλοιώνει την αισθητική των ανθρώπων. Τα ελληνικά χωριά ήταν πανέμορφα, όταν όμως κατεβαίνουν στην πόλη, χάνουνε τη φύση και την αρχιτεκτονική του χώρου και συνηθίζουνε να ζούνε μέσα στα διαμερισματάκια, με τη μια πολυκατοικία μέσα στην άλλη. Στη συνέχεια, επιστρέφοντας για να φτιάξουνε το πατρικό τους σπίτι στο χωριό, το φτιάχνουνε σαν το διαμέρισμα στην Κυψέλη!
Αναπαράγεται ακριβώς αυτή η αθλιότητα. Μ’ αυτή την έννοια, λέει κανένας, τι να κάνω σήμερα; Να δώσω μια αύξηση στους συνταξιούχους; Ένας όμηρος της Κυψέλης ή των Αμπελοκήπων, ένας άνθρωπος που κατέβηκε στην Αθήνα για να σπουδάσουν τα παιδιά του και είναι έγκλειστος σ’ ένα δυάρι, τι του δίνει όταν του κάνει μια αύξηση 5%; Μα, δεν του λείπουν τα 5%, το οξυγόνο του λείπει. Αν δεν προσμετρηθεί σ’ αυτό που λέγεται οικονομική ανάπτυξη η διάσταση των άυλων αγαθών, δηλαδή του αέρα, του «ανάμεσα», αυτού που δεν είναι κανενός, που δεν είναι δικό μου ούτε δικό σου, τότε νομίζω εμείς οι Έλληνες οι οποίοι καυχιόμαστε ότι ατομικά είμαστε απ’ τους ευφυέστερους ανθρώπους στον κόσμο, θα αποτελούμε ως σύνολο, το βλακοδέστερο άθροισμα της οικουμένης.

Δημοσιεύτηκε στο http://www.edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=1906:%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%B1%CF%8D%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D&Itemid=66

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΔΙΕΤΑΞΕ ΤΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Ιουλίου 2010

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ «Π» ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΣΑΛΟ

 Που έγραφε ότι το 1996 η Ελλάδα… διεκδικούσε τα Ύμια!

Χαμός έγινε με την αποκάλυψη, από το «ΠΑΡΟΝ», ότι το σχολικό βιβλίο Ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου γράφει ότι η Ελλάδα το 1996 διεκδικούσε τη βραχονησίδα Ύμια, δηλαδή σύμφωνα με τους συγγραφείς αλλά και τους αξιολογητές, μεταξύ των οποίων και ο κ. Αλ. Ρήγος, τα Ύμια δεν συμπεριλαμβάνονταν στην εθνική μας κυριαρχία!

Αυτή η νέα ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΗ (δεν μπορεί να πιστέψει κανείς ότι οφείλεται σε άγνοια ή… αφέλεια ή… τυπογραφικό λάθος) εθνική υπονόμευση, η οποία δίνει επιχειρήματα στην Τουρκία που το 1996 αμφισβήτησε την ελληνικότητα της βραχονησίδας μας, και που ήρθε να προστεθεί στη ρεπούσεια παραχάραξη της αλήθειας και της Ιστορίας, με τα περί… συνωστισμού στη Σμύρνη, προκάλεσε αναταραχή στο υπουργείο Παιδείας και η υπουργός, βλέποντας τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή η αναφορά σε επίσημο σχολικό βιβλίο, χτύπησε το πρωί της Δευτέρας συναγερμό. Και ζήτησε εξηγήσεις απʼ όλους τους υπεύθυνους και όλο τον σχετικό φάκελο.Και λίγο αργότερα ανακοίνωσε ότι έδωσε εντολή να γίνει διόρθωση στο βιβλίο της Γ΄ Γυμνασίου «Νεώτερη και Σύγχρονη Ιστορία», σελίδα 163, στην εγκληματική αναφορά ότι διεκδικούσε η Ελλάδα τα Ύμια. Σε επιστολή που μας έστειλε η υπουργός Παιδείας διαβεβαιώνει ότι θα γίνει διόρθωση:

«… στο σημείο που αναφέρεται στο δημοσίευμα της εφημερίδας σας. Συγκεκριμένα στη σελ. 163, στιχ. 19-20: “με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ύμια” αλλάζει στο ορθό “με αφορμή τη διεκδίκηση από την Τουρκία της βραχονησίδας Ύμια”.

Η διόρθωση αυτή θα συμπεριληφθεί, σε κάθε περίπτωση, στην επανέκδοση του βιβλίου τον Ιανουάριο του 2011, ενώ το υπουργείο Παιδείας θα αποστείλει συμπληρωματική εγκύκλιο για την ενημέρωση των καθηγητών, ώστε να περιλαμβάνεται στην προφορική διδασκαλία».

Δηλαδή οι καθηγητές θα πρέπει να επισημάνουν στη διδασκαλία ότι είναι λάθος η αναφορά στο βιβλίο ότι η Ελλάδα διεκδικούσε τη βραχονησίδα Ύμια.

Υπάρχει πάντως, σύμφωνα με πληροφορίες, και η σκέψη να τοποθετηθεί αυτοκόλλητη ταινία με τη διόρθωση στο σχετικό σημείο της σελίδας 163 του βιβλίου, ή στην πρώτη σελίδα μετά το εξώφυλλο, ώστε να επισημαίνεται η λαθεμένη (;) αναφορά των συγγραφέων «με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ύμια»!

Όπως διευκρινίζει η υπουργός Παιδείας, κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, στην επιστολή της, η πρώτη έκδοση του βιβλίου της Γ΄ Γυμνασίου έγινε το 2007.

Δεν θα ζητηθούν ευθύνες…

Όμως δεν αρκεί η διόρθωση, κυρία Διαμαντοπούλου. Θα πρέπει να ερευνηθεί πώς στο σχολικό βιβλίο «πέρασε» αυτή η εθνική διαστρέβλωση των δύο συγγραφέων, που θίγει κυριαρχικά μας δικαιώματα και δίνει επιχειρήματα στην Τουρκία, η οποία δεν κρύβει τις βλέψεις για τα Ύμια, πώς δεν επισήμαναν την απίστευτη «ανακρίβεια» οι αξιολογητές και τι έκανε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Και αν και πότε το πήρε χαμπάρι και σε τι ενέργειες προέβη για να μη διδάσκονται οι μαθητές πράγματα που δεν αληθεύουν.

Η αποκάλυψη της νέας ανθελληνικής πρόκλησης σε σχολικό βιβλίο πήρε μεγάλη έκταση στα μπλογκ, τα οποία ανήρτησαν το σχετικό κείμενό μας.

Εξαφάνισαν και την Οικουμενική!

Φαίνεται όμως ότι οι δύο συγγραφείς, Ευαγγελία Λούβη και Δημήτρης Ξιφαράς, δεν έχουν καμία σχέση με τα γεγονότα που συνέβησαν ή κόβουν γεγονότα που δεν τους πάνε ιδεολογικά. Διαφορετικά ποια είναι η εξήγηση ότι στην περιβόητη σελίδα, όπου αποκάλυψαν οι συγγραφείς ότι τα Ύμια τα διεκδικούσε η Ελλάδα, δεν υπάρχει λέξη για την Οικουμενική Ζολώτα που σχηματίστηκε το 1990; Από την κυβέρνηση ΝΔ και Συνασπισμού πηδάνε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ενώ ενδιαμέσως σχηματίστηκε η κυβέρνηση Ζολώτα, με τη στήριξη και τη συμμετοχή και των τριών κομμάτων, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ.

Έκριναν ότι ήταν… παρωνυχίδα; Και δεν χρειάζεται να το ξέρουν τα νέα παιδιά;

Στη Βουλή

Η αποκάλυψη από το «Π» της εμφάνισης της βραχονησίδας Ύμια ως διεκδικούμενης από την Ελλάδα θα απασχολήσει τη Βουλή έπειτα από ερώτηση που κατέθεσε ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Κυριάκος Βελόπουλος, με την οποία ρωτάει την υπουργό Παιδείας αν «1) Θα δώσει άμεση εντολή το υπουργείο για την απόσυρση του βιβλίου και τη διόρθωσή του (σημ. «Π»: πράγμα που ήδη έγινε) κι αν θα ζητηθούν ευθύνες από τους δύο συγγραφείς αλλά και τους τρεις κριτές αξιολογήσεως και 2) Για ποιους λόγους οι 2 συγγραφείς αποκρύπτουν την ομολογημένη αμερικανική παρέμβαση (από τον τότε πρωθυπουργό, μέσα στη Βουλή!) στα γεγονότα εκείνα, όσο και τη δολοφονία των τριών ελλήνων πιλότων του Πολεμικού Ναυτικού μας, που κατερρίφθη το ελικόπτερό τους κάτω από, ακόμα, αδιευκρίνιστες συνθήκες; Τα έκριναν μήπως “επουσιώδη” ή “δευτερεύοντα”;».

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΜΑΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Ιουλίου 2010

από την Πέπη Σακελλαρίου
(στη μαμά μου διότι τελικά έχει δίκιο…)

 Σήμερα, λόγω ολοκλήρωσης κάποιων υποχρεώσεών μου, την τιμητική του έχει το θέμα της επιστήμης και οι επιπτώσεις της εμπλοκής της με την πολιτική και την οικονομία στην κοινωνία των ανθρώπων. Ολοκληρώνω λοιπόν την απαραίτητη έρευνα και ενδοσκόπηση για να καταλήξω να βρω την ησυχία μου στη διαπίστωση κάποιου μη επιστήμονα (τεκμηριωμένη όμως πλέον και από «επιστημονικής» πλευράς!!).

Όποιος βαριέται να διαβάσει το κείμενο (γιατί μου βγήκε λίγο μεγάλο) ας πάει κατ’ ευθείαν στο τέλος. Το απαύγασμα της μακροσκελούς ανάλυσης συνοψίζεται σε μια συγκλονιστική διαπίστωση διατυπωμένη με τα απλά λόγια της λογικής ….

 Τι είναι επιστήμη;

Ένα ερώτημα χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση! Και αυτό γιατί δεν υπάρχει κάποια αντικειμενική επιστημονική μέθοδος που θα μας βοηθούσε να θεωρήσουμε την επιστήμη ως αντικείμενο επιστήμης και τον επιστήμονα ως υποκείμενο[1].

Έτσι είναι αδύνατο να εξηγηθεί πως η πρωτοφανής πρόοδος των γνώσεων οδηγεί σε μια απίστευτη οπισθοδρόμηση σε κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα!

Από τη μέχρι στιγμής πορεία αυτό που διαπιστώνεται είναι ότι η πρόοδος των επιστημών συμβαδίζει με την πρόοδο των επιβλαβών και θανατηφόρων χαρακτηριστικών της επιστήμης αφού τελικά αποτυγχάνει να μετασχηματίσει το νόημα και τη λειτουργία της γνώσης σε δράση υπέρ των αγαθού της συλλογικότητας.

Οι κάθε λογής επιστήμονες βέβαια καταγγέλλουν τους πολιτικούς για τον τρόπο με τον οποίο αξιοποιούν την ανθρώπινη γνώση προσπαθώντας να αποκρύψουν την δική τους ακόρεστη βουλιμία για όλο και περισσότερα κέρδη και αποφεύγοντας συστηματικά τις σημαντικές ευθύνες τους.

Ειδικότερα αν σκεφθούμε τα παραπάνω με τους όρους της Επιστήμης της Οικονομίας –λόγω της παρούσας κατάστασης– βλέπουμε πόσο αλήθεια είναι!

 Τι συμβαίνει λοιπόν; Γατί η γνώση δεν διασφαλίζει την ευημερία όλων;

Η βάση της έρευνας ξεκινάει από τη διερεύνηση του επικρατούντος πολιτισμικού ρεύματος. Ένα πολιτισμικό ρεύμα εκφράζει την εκάστοτε προσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει και να ελέγξει το φόβο της επιβίωσης (π.χ. εξεύρεση πόρων), το φόβο από φυσικές καταστροφές (π.χ. σεισμοί) και το μεταφυσικό φόβο (δηλαδή γεγονότων που ξεφεύγουν από τη λογική ερμηνεία). Το πολιτισμικό ρεύμα βασίζεται πάνω σε τρεις πυλώνες που απορρέουν από την προσπάθεια κατασίγασης των τριών αυτών φόβων[2].

Η επιστημονική κοσμοθεωρία είναι ο ένας από τους τρεις πυλώνες[3] αυτού που ονομάζεται «πολιτισμικό ρεύμα».  Η επιστημονική κοσμοθεωρία είναι οι πεποιθήσεις της κοινωνίας που μπορούν να ερμηνευθούν, όχι όμως και να αποδειχθούν όλες με βάση την ανθρώπινη λογική που έχει αναπτύξει η κοινωνία, και σταματά στο επίπεδο της εφαρμοσμένης φιλοσοφίας.

Οι άλλοι δύο πυλώνες είναι η εσωτερική φιλοσοφία (το σύνολο των αυταπόδεικτων πεποιθήσεων της κοινωνίας σε θέματα της φύσης του ανθρώπου και του κόσμου) και η κοινωνική φιλοσοφία (η δόμηση της κοινωνίας σύμφωνα με ένα διοικητικό σύστημα αξιών).

Η επιστημονική κοσμοθεωρία εξελίσσεται σε επιστήμη (η εσωτερική φιλοσοφία σε θεολογία και στη συνέχεια σε θρησκεία, η κοινωνική φιλοσοφία μετασχηματίζεται σε κοινωνικό σύστημα) και για να επιζήσει ένα πολιτισμικό ρεύμα, οι τρεις πυλώνες πρέπει να αναπτύσσονται ισόρροπα.

Η δυτική κοινωνία στηρίχθηκε στο Πραγματιστικό Πολιτισμικό Ρεύμα που υιοθέτησε ως εσωτερική φιλοσοφία το μέρος εκείνο της Αριστοτέλειας φιλοσοφίας που πραγματεύεται το res (δηλαδή την υλική διάσταση των αισθήσεων) με αποτέλεσμα και στο πεδίο της επιστημονικής κοσμοθεωρίας να ασχοληθεί μόνο με τη μελέτη του αισθητού σύμπαντος ενώ ως κοινωνική κοσμοθεωρία να επικρατήσει η Αριστοκρατία (και εν συνεχεία η Ολιγαρχία).

Στον αντίποδα αυτού του Πραγματιστικού Πολιτισμικού Ρεύματος βρισκόταν το Ιδεαλιστικό Πολιτισμικό Ρεύμα με εσωτερική φιλοσοφία τον Πλατωνικό Ιδεαλισμό, επιστημονική κοσμοθεωρία την Προσωκρατική Θετική Σκέψη και κοινωνική φιλοσοφία την Άμεση Δημοκρατία.

Δυστυχώς το Ιδεαλιστικό Πολιτισμικό Ρεύμα δεν μπόρεσε να επικρατήσει είτε γιατί η Προσωκρατική Θετική Σκέψη απέτυχε να μετεξελιχθεί σε επιστήμη και τεχνολογία είτε γιατί ο τρίτος πυλώνας της κοινωνικής φιλοσοφίας παρέμεινε πεισματικά προσκολλημένος στην Ολιγαρχία.

Η πλήρης επικράτηση του Πραγματιστικού Πολιτισμικού Ρεύματος έγινε μετά τον 16ο αιώνα με την κυριάρχηση της Νευτώνειας φυσικής και της Ευκλείδειας γεωμετρίας, χωρίς παρ’ όλα αυτά το Ιδεαλιστικό Πολιτισμικό Ρεύμα να εκλείψει εντελώς (αφού η κοινότητα των διανοουμένων έδωσε τις ιδέες του ουμανισμού, της ισονομίας και το κοινωνικό σύστημα του Σοσιαλισμού στην ιδεατή μορφή του).

Η αλλαγή και το τώρα

 Στο έργο του Kuhn «Δομή των Επιστημονικών Επαναστάσεων» το 1962 καταγράφεται το κλείσιμο μιας εποχής και το άνοιγμα μιας νέας, όπου η εικόνα της επιστήμης βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση και φιλοδοξεί να αντικαταστήσει την ανάλυση του Λογικού Θετικισμού[4]. Τα ονόματα των Kuhn, Feyerabend, Hanson και Toulmin είναι συνδεδεμένα με το νέο Επιστημολογικό ρεύμα που χαρακτηρίζεται από ακραία αντιθετικιστική γραμμή και αποδεικνύει ότι η μέχρι τότε επικρατούσα θεωρία θυσιάζει στο βωμό ενός απλοϊκού εμπειρισμού τον κυριότερο παράγοντα της επιστημονικής προόδου: τη δημιουργικότητα και φαντασία του ερευνητή.

 Οι επιστημονικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν αλλάξει τον τρόπο σκέψης μας. Στο άρθρο «Τα φαντάσματα του στέρεου κόσμου μας» καταγράφεται ο τρόπος με τον οποίο συνέβη αυτό.

 Και παρ’ όλο που στον  πυλώνα της επιστημονικής θεώρησης το κλίμα φαίνεται να αλλάζει, διαπιστώνεται μια σθεναρή αντίσταση στον πυλώνα της κοινωνικής θεώρησης.

Όπως καταδεικνύεται σαφέστατα από την παρούσα οικονομική κρίση και τον τρόπο που η παγκόσμια καθεστηκυία τάξη την αντιμετωπίζει, υποβοηθούμενη από πολλούς μεγαλόσχημους επιστήμονες της Οικονομίας -που συνεχίζουν να υποστηρίζουν τον καπιταλισμό και τις μεταλλαγμένες μορφές του (νεοφιλελευθερισμός, τρίτος δρόμος, ή άλλα εξωτικά νέα οικονομικά σχήματα που δημιουργούνται για να εξυπηρετήσουν το βασικό στόχο της διατήρησης μιας Οικονομικής Ολιγαρχίας)- το Πραγματολογικό Πολιτισμικό Πρότυπο παραμένει ισχυρό ενόσω στα πλαίσιά του δεν φαίνεται να εξισορροπούν οι δύο από τους τρεις πυλώνες του, μιας και όσον αφορά στον πυλώνα της εσωτερικής φιλοσοφίας τα ερείσματα της θρησκείας φαίνεται να μην είναι στην παρούσα φάση τόσο καταλυτικά.

 Και για άλλη μια φορά τα ερωτήματα έρχονται στο μυαλό μου :

Η ανισορροπία αυτή που θα οδηγήσει τελικά; Έχει η επιστημονική κοινότητα -σε όλους τους τομείς- τη δυνατότητα να οδηγήσει τις εξελίξεις στη βάση του νέου επιστημολογικού ρεύματος και με δημιουργικότητα και φαντασία να θέσει στο επίκεντρο όλους τους ανθρώπους;

Μπορεί οι επιστήμονες να θέσουν στην άκρη το αρχέγονο συναίσθημα της απληστίας που οδηγεί στον κορπορατισμό τους από την Οικονομική Ολιγαρχία και να οδηγήσουν αυτοί τις εξελίξεις στο Πρότυπο του Ιδεαλισμού δομώντας μια νέα κοινωνία συλλογικότητας;

 Και η απάντηση έρχεται από τη μαμά μου απλή, ξεκάθαρη και πολύ μα πολύ πραγματιστική !

«Να τα χ#σ@ τα χαρτιά (τα πτυχία εννοεί) και τις επιστήμες!»

αναφωνούσε η μαμά μου έπειτα από κάθε χαρτί που της πήγαινα.

«Με τόσα σπουδαγμένα μυαλά ο κόσμος έπρεπε να είναι καλύτερος. Αλλά κατά πως φαίνεται η επιστημοσύνη ταιριάζει περισσότερο με την τσέπη παρά με την ανθρωπιά.»

Και συνέχιζε με το φοβερό και τρομερό :

«Και δυστυχώς δεν υπάρχει πουθενά πανεπιστήμιο που να μαθαίνει στους ανθρώπους πώς να είναι άνθρωποι.»

Πόσο δίκιο φαίνεται να έχει πλέον, τόσα μυαλά, τόση γνώση, τέτοια δυνατότητα … και όλα μόνο στην υπηρεσία λίγων .

 Th. S.

[1] Βασισμένο στην εισήγηση του Edgar Morin στην συνεδρίαση της 159ης ετήσιας γενικής συνέλευσης της Ελβετικής Εταιρείας Φυσικών Επιστημών. Αναδημοσίευση του κειμένου στον Φυσικό Κόσμο (Ιούνιος–Ιούλιος–Αύγουστος, 2001)

 

[2] Δανέζης Μ., (2003), «Η διαχείριση ως φαινόμενο πολιτισμικής παρακμής», Βραδυνή της Κυριακής, 7 Σεπτεμβρίου 2003

[3] Θεοδοσίου Σ., Δανέζης M., (2003),  «Η κοσμολογία της νόησης», εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα.

[4] Φιλοσοφικό ρεύμα που δημιουργήθηκε το 1920-30 στη γερμανόφωνη Ευρώπη με προγραμματική αντίθεση σε κάθε Μεταφυσική και κοινό σημείο με τον κλασσικό Εμπειρισμό την πεποίθηση ότι η έγκυρη γνώση θεμελιώνεται στα δεδομένα της εμπειρίας και μόνο. Κάθε τι περιορίζεται στη διερεύνηση των φυσικών νόμων και δεν αναζητά τις κρυφές αιτίες των πραγμάτων.

http://peopleinaction.wordpress.com/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Υπάρχει Φιλότιμο;

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Ιουλίου 2010

Ο πρωθυπουργός μιας χώρας είναι μεγάλο πράγμα. Ιδίως σε χώρες – όπως η Ελλάδα – που το αξίωμά του είναι το ύπατο. Είναι ο άνθρωπος που φέρει την τιμή και την ευθύνη να εκπροσωπεί τη χώρα στα διεθνή φόρα και να λαμβάνει όλες τις κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της χώρας και των πολιτών. Ένας πρωθυπουργός ακόμα και μετά την αποχώρησή του από το αξίωμα παραμένει πηγή έμπνευσης και διδαχής για το πολιτικό σύστημα, για την παράταξή του και πολλές φορές για ολόκληρο τον λαό.

Βέβαια όπως κάθε κανόνας έτσι κι αυτός έχει την εξαίρεσή του που ακούει στο όνομα: Κώστας Καραμανλής. Η όλη του πολιτεία ως πρωθυπουργός την περίοδο 2004 – 2009 υπήρξε καταστρεπτική για το κράτος και το διεθνές κύρος της χώρας μας, δυναμιτιστική για το πολιτικό σύστημα και κατεδαφιστική για το κόμμα. Μόνο προσόν του η ευφράδεια βλαχοδήμαρχου που εξέπεμπε λόγια που χάιδευαν τα αυτιά των (τηλέ) ακροατών, αλλά που ουδεμία σχέση είχαν με τα έργα της κυβέρνησής του. Το μεγάλο του έγκλημα είναι ότι ήταν πρωθυπουργός του φαίνεσθαι που κυβέρνησε δι’ αντιπροσώπων (Αλογοσκούφης – Ρουσσόπουλος). Διέπρεψε στο play station, στα video, στις ρακέτες στην άμμο, στα παϊδάκια στα κάρβουνα και στην … ξάπλα.

Αποτελέσματα της ουσιαστικής απουσίας πρωθυπουργού από τη διακυβέρνηση της χώρας την περίοδο 2004 – 2009 υπήρξαν: α) η αθρόα «παραγωγή» μεγάλων σκανδάλων, β) διόγκωση του αριθμού δημοσίων υπαλλήλων (τακτικών ή έκτακτων), κυρίως σε προεκλογικό χρόνο, γ) η πρόσληψη μεγάλου αριθμού υψηλόμισθων (από 3 – 20.000 Ευρώ μηνιαίως) συμβούλων και «στελεχών», δ) η απόλυτη διάλυση κάθε έννοιας κράτους (με αποκορύφωση τις πυρκαγιές του 2007 που κάηκε το όλο σύμπαν), ε) η κεντρική εντολή προς τις αρμόδιες υπηρεσίες για «μαγείρεμα» των στοιχείων για να ξεγελάσουμε τους κουτόφραγκους (το έλλειμμα 13% βαφτίστηκε 6%), στην εκτίναξη του δημοσίου χρέους από 180 δισ. Ευρώ το 2009, στα 300 δισ. Ευρώ το 2009 κ.λ.π., κ.λ.π., κ.λ.π.

Έτσι με άδεια τα κρατικά ταμεία, με ασφαλιστικά ταμεία που δεν μπορούν να πληρώσουν συντάξεις, με κρατικό μηχανισμό φάντασμα, χωρίς να υπάρχει (φυσικά) η διάθεση από τις διεθνείς χρηματαγορές να γεμίσουν τον πίθο των Δαναΐδων του ελληνικού κράτους με δανεικά, με το κύρος του ελληνικού κράτους σαν θερμοκρασία του Βόρειου Πόλου, ο Καραμανλής αποχώρησε στο παρά πέντε της χρεοκοπίας. Οι Έλληνες ένοιωσαν στο πετσί τους τί σημαίνει να βρίσκεται το κράτος υπό διάλυση και υπό χρεοκοπία και τί σημαίνει να μην γνωρίζουν αν θα πληρωθούν τον άλλο μήνα το μισθό τους ή την σύνταξή τους. Όλοι τον λοιδορούν και τον βρίζουν (και οι πρώην οπαδοί του) και ο πρώην Πρωθυπουργός αποδεικνύεται πρωταθλητής αλαλίας και αφωνίας. Ποιεί την νήσσαν κατά συρροήν και ανενδοιάστως. Το κόμμα του – κόμμα εξουσίας – βρίσκεται στο ναδίρ της λαϊκής επιρροής του χάρις στα «κατορθώματα» του Καραμανλή ως Πρωθυπουργού και αυτός δεν βρήκε την τόλμη να ζητήσει μια συγγνώμη ή για να απαντήσει στην σφοδρή κριτική που υφίσταται.

Εκεί όμως που έχει υπερβεί τα εσκαμμένα είναι η στάση στο δημοσίευμα του κεντροδεξιού γαλλικού περιοδικού MARIANNE. Το περιοδικό πριν λίγες μέρες με έναν ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο παρέλαβε τον πρώην Πρωθυπουργό και τον «στόλισε» με βαρύτατες κατηγορίες». Τί υπεύθυνο για την Ευρωπαϊκή κρίση, τί ως ένα (το πρώτο) από τα εφτά καθάρματα τον κατέταξε, τί υπόλογο για το οικονομικό χάλι της Ελλάδας και του διεθνούς κύρους της τον ανέδειξε. Τον έκανε αυτό που λέμε λαϊκιστί: «ρόμπα». Και τι απάντησε ο Καραμανλής; Τίποτα απολύτως!! Παντελώς αφωνία και αλαλία. Μόνο κάποιοι … «κύκλοι» του πρώην Πρωθυπουργού και της Ν.Δ. εψέλισαν ότι το δημοσίευμα είναι ανάξιο διάψευσης.

Μα οι Έλληνες κύριε πρώην Πρωθυπουργέ (και κύριοι της αξιωματικής αντιπολίτευσης) επαίρονται για το φιλότιμό τους – λέγεται μάλιστα ότι η λέξη φιλότιμο υπάρχει μόνο στην ελληνική γλώσσα – και εσείς δεν έχετε ούτε ίχνος φιλότιμου να απαντήσετε ευθαρσώς και με το όνομά σας στο θλιβερό αυτό δημοσίευμα; Δεν αντιλαμβάνεστε ότι όταν δεν απαντάτε καταρρακώνετε το κύρος του ονόματός σας και της παράταξής σας; Καταλαβαίνω ότι ούτε κάποιος «επώνυμος» παράγοντας του κόμματός σας απάντησε στο περιοδικό. Θα το εκλάβουμε προφανώς ότι και εσείς και η Ν.Δ. αποδέχεστε τις κατηγορίες. Δυστυχώς χάθηκε το φιλότιμο. Αλλά για να απαντήσει κανείς, πρέπει να υπάρχουν απαντήσεις. Γιατί οι Γάλλοι δεν αστειεύονται. Ξεφωνίζουν και μάλιστα στα … γαλλικά.

 

Δημ. Χρ. Ράπτης

Χημικός

Πρ. Δ/ντής Ε.Λ.Π.Ε.

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ουγγαρία: Οχι άλλη λιτότητα!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Ιουλίου 2010

Αρνούμενη πρόσθετα μέτρα και επιμένοντας σε έξτρα φορολόγηση των τραπεζών, σταματά τη συζήτηση με την αντιπροσωπεία του ΔΝΤ για τις τακτικές εξετάσεις της

«Νέα μέτρα λιτότητας δεν πρόκειται να λάβουμε» δήλωσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο προς τους πιστωτές της η νέα κυβέρνηση της Ουγγαρίας. Ο πρωθυπουργός Βικτόρ Ορμπάν όχι μόνο επέμεινε στο σχέδιο φορολόγησης των τραπεζών αλλά απέκλεισε και τη λήψη επιπλέον δημοσιονομικών μέτρων όπως ζητούν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ). «Στην Ουγγαρία βρίσκεται σε ισχύ εδώ και πέντε χρόνια πρόγραμμα λιτότητας. Και το είπαμε στους εταίρους μας ότι δεν μπορούν να συζητηθούν νέα μέτρα λιτότητας» δήλωσε χθες ο υπουργός Οικονομίας Γκιόργκι Ματόλκσι στο τηλεοπτικό κανάλι Μ1.

Οι δηλώσεις αυτές γίνονται ακριβώς δύο ημέρες μετά την αποχώρηση του κλιμακίου του ΔΝΤ και της ΕΕ το οποίο εξέτασε τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας εν όψει της εκταμίευσης της τελευταίας δόσης του δανείου των 20 δισ. ευρώ. Πρόκειται για το έκτο τεστ στο οποίο υποβλήθηκε η ουγγρική οικονομία μετά τον Νοέμβριο του 2008 από το κλιμάκιο των δανειστών της. Οι σχέσεις ανάμεσα στο κλιμάκιο ΔΝΤ-ΕΕ και στη συντηρητική κυβέρνηση Ορμπάν επιδεινώθηκαν και οι επιτηρητές της ουγγρικής οικονομίας αποχώρησαν χωρίς να υπάρξει συμφωνία. Ο επικεφαλής του κλιμακίου Κρίστοφ Ρόζενμπεργκ εξήγησε ήδη από το περασμένο Σάββατο ότι υπήρξαν «έντονες συζητήσεις με τις αρχές σε σχέση με διάφορα θέματα».

Ωστόσο διευκρίνισε ότι «η αποστολή θα επιστρέψει στην Ουάσιγκτον αλλά το ΔΝΤ δεν πρόκειται να διακόψει τις σχέσεις του με τις ουγγρικές αρχές ώσπου να γεφυρωθούν οι υπάρχουσες διαφορές».

Προς το παρόν πάντως το ΔΝΤ κλείνει τη στρόφιγγα του δανεισμού. Είναι γεγονός ότι για λίγους ακόμη μήνες, ως τον προσεχή Νοέμβριο, δεν υπάρχει επιτακτική ανάγκη δανεισμού για την Ουγγαρία. Η ρήξη με τους δανειστές της όμως αναμένεται να έχει αντίκτυπο στις αγορές. Ηδη χθες το φιορίνι έπεσε κατά 3%. Το κλιμάκιο των εμπειρογνωμόνων του ΔΝΤ δεν πείστηκε για την ανάγκη νέου φόρου επί των τραπεζών επισημαίνοντας ότι δεν έχει γίνει καμία μελέτη για την εφαρμογή του. Επίσης έκρινε τους δημοσιονομικούς στόχους που έχουν τεθεί για το 2011 «αρκετά ασαφείς» ζητώντας νέα «μέτρα προσαρμογής»- δηλαδή, λιτότητα και ιδιωτικοποιήσεις.

«Ή φόρος στις τράπεζες ή λιτότητα» απάντησε λακωνικά ο ούγγρος υπουργός Οικονομίας εμμένοντας στην απόφαση επιβολής τραπεζικού φόρου. «Γνωρίζουμε ότι πρόκειται για πρόσθετο βάροςαλλά επίσης ξέρουμε ότι με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρουμε να μειώσουμε το έλλειμμα στο 3,8%το 2011».

Είναι αλήθεια, όπως δήλωσε και ο κ. Ρόζενμπεργκ, ότι «η ουγγρική οικονομία έχει αρχίσει να ανακάμπτει από τη βαθιά κρίση του 2008-2009 στηριζόμενη κυρίως στις ισχυρές εξαγωγές» . Αλλά και οι νέες παραγγελίες προς τη βιομηχανία αυξήθηκαν κατά 40,6% στα τέλη Μαΐου. Ωστόσο η εγχώρια ζήτηση καταρρέει: η κατανάλωση των νοικοκυριών πέφτει συνεχώς εδώ και έξι μήνες και οι λιανικές πωλήσεις κατέγραψαν πτώση 5,4% στα τέλη Απριλίου. Η γενικότερη εκτίμηση είναι ότι η ουγγρική οικονομία θα καταφέρει με μεγάλη δυσκολία να πιάσει τον στόχο της ανάπτυξης του 1% στο τέλος της χρονιάς. Από την άλλη πλευρά, το ΔΝΤ αμφιβάλλει και για τον στόχο του δημοσίου ελλείμματος στο 3,8% του ΑΕΠ για το 2011 εφόσον δεν ληφθούν νεά μέτρα.

O φόρος στις τράπεζες που προτείνει η κυβέρνηση θα μπορούσε να αποφέρει ως και 700 εκατ.

ευρώ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του υπουργείου Οικονομίας. Οι δανειστές της όμως θεωρούν τη φορολόγηση των τραπεζών «μη βιώσιμο μέτρο το οποίο προκαλεί στρεβλώσεις στην αγορά».

Επικεντρώνουν δε την προσοχή τους στις δημόσιες δαπάνεςιδιαίτερα σε σχέση με τις «μεγάλες ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις που πρέπει να αναδιαρθρωθούν προκειμένου να μειωθεί το βάρος τους στον προϋπολογισμό» τονίζει ο κ. Ρόζενμπεργκ. Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που σημειώνει ότι για να μειωθεί το έλλειμμα της Ουγγαρίας τον επόμενο χρόνο «θα απαιτηθούν σκληρές αποφάσεις, ιδιαίτερα στον τομέα των δαπανών» .

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=17&artid=344163&dt=20/07/2010

Posted in Ευρώπη | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Μια ενεργειακά ευλογημένη χώρα χωρίς ενέργεια

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Ιουλίου 2010

Διαβάζω για την τρέλα με τα φωτοβολταϊκά. Χιλιάδες αιτήσεις από αγρότες που θέλουν να αντικαταστήσουν τις καλλιέργειες τους με Φ/Β και να πουλήσουν το παραγόμενο ρεύμα στη ΔΕΗ.

Προς θεού δεν έχω τίποτα εναντίων των φωτοβολταϊκών σαν ιδέα. Είναι ένας τομέας που τον ξέρω πολύ καλά γιατί εργάστηκα χρόνια στο εξωτερικό σε σχετική εταιρία και γι’ αυτόν τον λόγο κάνω αυτή τη παρέμβαση.

Τα Φ/Β αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες για την απεξάρτηση των χώρων της ΕΕ από τα ορυκτά καύσιμα αλλά, για άλλη μια φορά, την χώρα μας την διακρίνει η απίστευτη προχειρότητα και άγνοια των πολιτικών της.  Τα Φ/Β για να πετύχουν τόσο για τον επενδύτη όσο και για την χώρα μπορούν να εγκατασταθούν με 2 τρόπους. Ο πρώτος είναι σε πολύ μικρές εγκαταστάσεις μέσα στη πόλη, στα πλαίσια του σχεδίου της ΕΕ για “Πράσινες Πόλεις” και ο δεύτερος είναι σε μεγάλες εγκαταστάσεις που τροφοδοτούν το ενεργειακό δίκτυο της χώρας.

Πέρα από τις όποιες πιθανές μειώσεις των τιμολογίων που μπορεί να αποφασίσει η ΔΕΗ για τους μικρούς παραγωγούς που θα σπείρουν στο χωράφι τους Φ/Β ο μεγάλος κίνδυνος είναι η ΚΛΟΠΗ. Αυτό έγινε σαφές στην Ισπανία όπου οι εγκαταστάσεις έγιναν με την ιδία προχειρότητα. Χιλιάδες αγρότες αντί να σπείρουν έβαλαν Φ/Β βασισμένοι στον νόμο που τους έδινε υψηλές τιμές πώλησης του ρεύματος. Μέσα σε λίγες νύχτες ολόκληρες εγκαταστάσεις έγιναν άφαντες. Με ένα φορτηγάκι ένας κλέφτης δεν ήθελε παρά 1-2 ώρες να ξεμοντάρει έναν σταθμό και μετά να πουλήσει τα πλαίσια των Φ/Β για αλουμίνιο και τις βάσεις για σίδηρο.

Μην μου πει κανένας ότι σε αυτή τη χώρα που κλέβουν ράγες από τον ΟΣΕ και καπάκια από τους υπονόμους για να τα πουλήσουν για σίδηρο και ξεσκάβουν καλώδια του ΟΤΕ για να πουλήσουν τον χαλκό δεν θα κλέψουν τα φωτοβολταϊκά.

Άρα, κάποιος που ενδιαφέρεται για την επένδυση στο χωράφι του θα πρέπει ή να μένει πολύ κοντά και να βάλει κάμερες και συναγερμό για να μπορεί να τρέξει ή αν μένει μακριά να προσλάβει μόνιμη φύλαξη. Ας προσθέσει λοιπόν και αυτά τα κόστη στον προϋπολογισμό του. Εννοείται ότι θα το ασφαλίσει βέβαια. Οι ασφαλιστικές περιμένουν αυτήν την αγορά σαν μάννα εξ’ ουρανού. Ας ψάξει κάποιος σε χώρες που υπάρχουν αναλογες εγκαταστάσεις για τους όρους ασφάλισης μικρών Φ/Β σταθμών και πως μεταβλήθηκαν οι όροι μετά τις πρώτες κλοπές.

Η χώρα μας είναι πραγματικά ευλογημένη και ενεργειακά αλλά όπως σε όλα τα άλλα πράγματα που μας προσφέρει ο τόπος μας δεν ξέρουμε να το εκμεταλλευτούμε.

Έχουμε υψηλότατο ηλιακό δυναμικό. Η Ελλάδα είναι η χώρα του Ήλιου. Μερικοί μεγάλοι Φ/Β σταθμοί των 5-50 MW θα άλλαζαν το ενεργειακό τοπίο της χώρας. Δεν είναι ανάγκη να τους κάνουν μεγαλοεταιρίες. Με κρατική βοήθεια θα μπορούσε να είναι πολυμετοχικές εταιρίες από μικροεπενδυτές όπως έχουν κάνει στην Γερμανία. Σκεφτείτε ότι δεν έχει διάφορα το μέγεθος του σταθμού στα βασικά τρέχοντα έξοδα. Ένα μόνο άτομο χρειάζεται για τη φύλαξη και τη βασική συντήρηση ενός Φ/Β σταθμού είτε είναι 100 kW είτε είναι 5 MW.

Είμαστε μια χώρα με υψηλότατο αιολικό δυναμικό άλλα οι τουρμπίνες έχουν εγκατασταθεί στα πιο λάθος σημεία και είναι πολύ λιγότερες απ’ όσες είχαν υποσχεθεί οι εταιρίες που υπέγραψαν τις συμβάσεις. Άλλα δεν θα πω για το θέμα.

Έχουμε ένα Αιγαίο που προσφέρει σταθερή κυματική ενέργεια ΧΩΡΙΣ ΚΙΝΔΥΝΟ. Στο Αιγαίο μπορεί να έχουμε τρικυμία άλλα ποτέ τυφώνα που να μπορεί να καταστρέψει την εγκατάσταση κυματικής ενέργειας. Είναι η πλέον ιδανική θάλασσα για εκμετάλλευση της ενέργειας των κυμάτων. Τι έχουμε κάνει γι’ αυτό? Τίποτα.

Είμαστε μια γεωργική χώρα που θα μπορούσαμε να κυριαρχούμε στις ενεργειακές καλλιέργειες και τα βιοκαύσιμα. Αντ’ αυτού ο αγρότης είναι ανενημέρωτος, το υπουργείο καθυστερεί και μειώνει τις κατανομές και οι οικολογικές οργανώσεις φωνάζουν για τα καταραμένα βιοκαύσιμα.

Θα σταθώ λίγο σ’ αυτό. Πριν μερικά χρόνια οι οικολογικές οργανώσεις μάχονταν κατά των Φ/Β. Είχα ακούσει ότι η παραγωγή τους μολύνει το περιβάλλον, ότι η εγκατάσταση τους καταστρέφει το οικοσύστημα, ότι η αντανάκλαση του ηλίου θα ρίχνει τα αεροπλάνα και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Τώρα έχουν αγκαλιάσει τα Φ/Β που θα είναι η σωτηρία του πλανήτη. Πως έγινε αυτό? Είδαν το φως το αληθινό? Όχι, κάτι άλλο είδαν και χαμογέλασαν και ο νοών…

Με τα βιοκαύσιμα και τις ενεργειακές καλλιέργειες τα πράγματα είναι πιο δύσκολα γιατί ο αντίπαλος είναι πολύ ισχυρός. 7 αδελφές εταιρίες  που αγοράζουν τα πάντα με το μαύρο χρυσό τους έχουν στο τσεπάκι από πολιτικούς μέχρι . «ιδεολόγους». Γι’ αυτό καλά λόγια για τα βιοκαύσιμα θα ακούσουμε όταν αρχίσουν και αυτοί να τα πουλάνε, στις τιμές που θέλουν.

Κλείνω με κάποιες παραινέσεις. Ίσως κάποιος να ακούσει

Προς αυτούς που σκέφτονται να επενδύσουν με μικρούς σταθμούς στα Φ.Β:

 

Βάλτε κάτω όλα τα κόστη και μη ξεχνάτε τα κόστη φύλαξης και συντήρησης. Είναι πολύ ωραίο όνειρο το «Θα κάνω μια επένδυση και μετά θα αράξω και θα πληρώνομαι» άλλα μπορεί να βγει απατηλό.

Προς τους κυβερνώντες:

Ο όρος «Πράσινη Ανάπτυξη» δεν είναι μόνο ένα πιασάρικο σύνθημα που τυχαίνει να ταιριάζει και με το χρώμα του κόμματος σας. Είναι ένα πραγματικό μοντέλο που μπορεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα και να προσφέρει θέσεις εργασίας και ανάπτυξη της χώρας με τις πηγές που απλόχερα της έχουν χαριστεί.

Δημιουργήστε πλαίσιο για πολυμετοχικές εταιρίες μικροεπενδυτών στα Φ/Β που να τους προστατεύει από την τραπεζική ασυδοσία. Μεγάλες εγκαταστάσεις μπορούν να γίνουν σε πολλές μη καλλιεργήσιμες περιοχές. Σε κάθε σταθμό Φ/Β σταθμό άνω των 5MW τα λειτουργικά έξοδα πρακτικά μηδενίζονται.

Διερευνήστε τις δυνατότητες της κυματικής ενέργειας του Αιγαίου και λύστε των γόρδιο δεσμό των αιολικών με τις συμβάσεις μαϊμού που έχουν υπογραφεί.

Δώστε κίνητρα στα βιοκαύσιμα και τις ενεργειακές καλλιέργειες. Δεν αντικαθιστούν τις κλασσικές καλλιέργειες άλλα αντίθετα προφέρουν επιπλέον εισόδημα στον αγρότη στη μεμψισπορά. Ενημερώστε τους αγρότες γι’ αυτό. Αντί να προσπαθείτε να καθυστερείτε και να μειώνετε τις κατανομές πρέπει να τις αυξήσετε. Μπορούμε να παράγουμε ένα σημαντικό ποσοστό των δικών μας καυσίμων κίνησης αντί να τα αγοράζουμε χωρίς να επηρεάζεται στο ελάχιστο η παράγωγη τροφίμων.

Είμαστε πολύ μακριά από το ποσοστό του 20% αναγνώσιμων πηγών ενέργειας που απαιτεί η ΕΕ και ήδη συζητάνε να αυξήσουν το ποσοστό σε 30%. Αντί να πληρώνουμε τεράστια  πρόστιμα σε λίγα χρόνια ας κάνουμε έργα που θα δώσουν θέσεις εργασίας και θα τονώσουν την οικονομία.

Σταματήστε να είστε δέσμιοι των πετρελαϊκών εταιριών και όσων δεν θέλουν να δουν μια ισχυρή ενεργειακά Ελλάδα. Έχουμε τις πηγές να μην προσκυνάμε κανέναν τους.

Αγγελική Δ.

http://olympia.gr/2010/07/17/voltaics-2/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | 1 Comment »

Τριγμούς προκαλεί η αναμενόμενη ύφεση

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Ιουλίου 2010

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι τράπεζες! Εκεί βρίσκεται το επίκεντρο της επόμενης σεισμικής δόνησης που θα ταρακουνήσει την ευρωπαϊκή ήπειρο, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμη κι αυτά τα γλίσχρα κέρδη της πρόσφατης οριακής, επιφανειακής και κυρίως ασταθούς οικονομικής ανάκαμψης. Για να διασκεδάσουν τούτη τη βαθιά εδραιωμένη αντίληψη μεταξύ των διεθνών κι ιδιαίτερα των ασιατών επενδυτών, που άρχισαν να στέκονται διστακτικά απέναντι στα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, οι κυβερνήσεις της ΕΕ συμφώνησαν να προχωρήσουν στη διενέργεια ελέγχων (τεστ αντοχής, κατά την τρέχουσα ορολογία) στις 91 μεγαλύτερες τράπεζες της. 

Τα αποτελέσματα αναμένεται να ανακοινωθούν την προσεχή Παρασκευή 23 Ιούλη και για να αποφευχθούν μέχρι τότε οι τριγμοί, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσε πρόταση να αυξηθεί το όριο εγγυήσεων ανά καταθέτη και ανά τράπεζα στα 100.000 ευρώ. Στην πραγματικότητα έχει γίνει πολύ Ÿκακό για το τίποτα, καθώς κατά κοινή ομολογία ούτε όλοι οι κίνδυνοι που απειλούν την ευρωπαϊκή οικονομία έχουν ενσωματωθεί στις υπό έλεγχο υποθέσεις ούτε πρόκειται να δοθούν στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία που θα προκύψουν από αυτούς τους ατελείς ελέγχους. Αυτοί πιθανά να ήταν και οι όροι υπό τους οποίους δέχτηκαν σε μια παλιότερη σύνοδο των 20 πλουσιότερων χωρών οι ευρωπαίοι ηγέτες κι ιδιαίτερα Μέρκελ, Σαρκοζί και Θαπατέρο να διεξαχθούν οι έλεγχοι, πραγματοποιώντας στροφή 180 μοιρών από πέρυσι, όταν απέρριπταν κατηγορηματικά κάθε τέτοια πρόταση που υποβαλλόταν από τις ΗΠΑ.

 

Η σπουδή των αμερικανικών αρχών δεν υπαγορευόταν από κάποια γενική τους τάση προς τη διαφάνεια, αλλά από το γεγονός ό,τι οι δικές τους τράπεζες έπεσαν στα… γόνατα λόγω της οικονομικής κρίσης κι αναγκάστηκαν να υποβληθούν σε ένα αντίστοιχο τεστ για να ξανασηκωθούν. Το αποτέλεσμα για τις 19 αμερικανικές τράπεζες που ανέβηκαν στο διάδρομο του τεστ κοπώσεως ήταν να απαιτηθούν 185 δισ. δολ. που αντλήθηκαν είτε από τους φορολογούμενους, είτε από αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου. Το αποτέλεσμα για τις ευρωπαϊκές τράπεζες μένει να αποδειχθεί, όλοι πάντως συμφωνούν πως οι μεγάλοι χαμένοι θα είναι οι κρατιδιακές τράπεζες της Γερμανίας (λάντεσμπανκ), τα ταχυδρομικά ταμιευτήρια της Ισπανίας (κάχας δε αόρο) και μεγάλες, επώνυμες γαλλικές τράπεζες. Το τι θα βγει προς τα έξω, είναι φυσικά κάτι εντελώς ανεξάρτητο. Εδώ οι ελληνικές τράπεζες έχουν αποκοπεί από κάθε είδους δανεισμό και κάνουν σαν να μη συμβαίνει τίποτεŸ

Η επισφαλής θέση στην οποία βρίσκονται οι ευρωπαϊκές τράπεζες –που μέχρι πρόσφατα αυτοπροβάλλονταν σαν όαση σταθερότητας μπροστά στην άγρια κερδοσκοπία, στην οποία ήταν βυθισμένες οι αμερικανικές– υπογραμμίζεται από τις πιεστικές ανάγκες αναχρηματοδότησης των οφειλών τους. Σύμφωνα με στοιχεία από την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, που έδωσαν στη δημοσιότητα οι New York Times την προηγούμενη Δευτέρα, οι τράπεζες όλου του κόσμου πρέπει να αποπληρώσουν το 2012 σχεδόν 5 τρισ. δολ. Απ’ αυτό το ποσό 2,6 τρισ. χρωστούν μόνο οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Το στοιχείο τη ανησυχίας έγκειται στο βραχυπρόθεσμο χαρακτήρα αυτών των υποχρεώσεων, που τις διαφοροποιεί από οποιαδήποτε άλλη χρονική περίοδο κατά το παρελθόν. Το ερώτημα επομένως είναι αν θα μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους την επόμενη πενταετία, δεδομένου του νευραλγικού ρόλου που παίζουν στην οικονομία. Οι έλεγχοι υπόθεσης ενσωμάτωσαν ένα «κούρεμα» της τάξης του 40% του ελληνικού δημόσιου χρέους, την πιθανότητα δηλαδή το ελληνικό Δημόσιο να αποπληρώσει μόνο το 60% της αξίας των ομολόγων που έχει εκδώσει – κι επ’ αυτού θα επανέλθουμε. Με αυτή την υπόθεση όμως ενσωματώνονται όλα τα πιθανά ρίσκα; Άρρητα οι ευρωπαίοι ηγέτες ισχυρίζονται, ναι!

 

Ο κίνδυνος στην ευρωπαϊκή ήπειρο, περισσότερο δε από οποιαδήποτε άλλη περιοχή του κόσμου, προέρχεται από μια μακρά και οδυνηρή περίοδο στασιμότητας και ύφεσης. Αυτό το ενδεχόμενο δεν έχει συμπεριληφθεί σε κανένα στρες τεστ! Το πρόβλημα ξεκινάει από δύο κατευθύνσεις. Άμεσα από τη σύγχρονη ορθοδοξία που επιβάλλει από τη μια άκρη της Ευρώπης ως την άλλη τις πιο άγριες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες. Μόλις την εβδομάδα που πέρασε η κυβέρνηση του Θαπατέρο στην Ισπανία πέρασε από τη Βουλή, με τεράστιο πολιτικό κόστος, περικοπές στις δημόσιες δαπάνες με απώτερο στόχο το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού από 11,2% του ΑΕΠ πέρυσι, να φθάσει στο 6% το 2011 και στο 3% το 2013. Σε αυτό το βωμό οι δημόσιοι υπάλληλοι της Ισπανίας υπέστησαν μεταξύ άλλων μείωση στους μισθούς τους της τάξης του 5%. Στην Ιταλία η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, εισπράττοντας κι αυτή τεράστια πολιτικό τίμημα, για να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 3% το 2012 ψήφισε περικοπές ύψους 26 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 8 δισ. θα κοπούν από τις επιχορηγήσεις στις τοπικές κυβερνήσεις. Οι ίδιες λίγο – πολύ αποφάσεις ελήφθησαν επίσης στην Πορτογαλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, τη Δανία, κοκ.

 

Η διαχείριση της κρίσης από το κράτος έρχεται να επιδεινώσει ένα πρόβλημα που πρωτογενώς δημιουργείται στην παραγωγή. Κι αυτή είναι η δεύτερη κατεύθυνση. Ειδικότερα, το πρόβλημα που επιχείρησε να λύσει το ΔΝΤ στην Ελλάδα με την ψευδεπίγραφη συνταγή της «εσωτερικής υποτίμησης». Ψευδεπίγραφη καθώς η εν εξελίξει υποτίμηση δεν πλήττει όλες τις τιμές το ίδιο, της εργατικής δύναμης και των προϊόντων, αλλά συγκαλύπτει μια πρωτοφανή αναδιανομή πλούτου. Προς επίρρωση, η μείωση των μισθών από τη μια, όπως εξασφαλίσθηκε με τη νέα τριετή συλλογική σύμβαση εργασίας που υπέγραψε η ΓΣΕΕ, και η αύξηση των τιμών από την άλλη, όπως βεβαιώνει η άνοδο του πληθωρισμού σε επίπεδα που ξεπερνούν το 5,1%. Το σχέδιο του ΔΝΤ επομένως είναι μια διελκυστίνδα, ένα ασανσέρ που για να ανέβει ο θάλαμος των κερδών, προηγείται η καταβύθιση του αντίβαρου των μισθών.

 

Για την ελληνική ολιγαρχία και κάθε αστική τάξη εντός της ευρωζώνης η μέθοδος της «εσωτερικής υποτίμησης» αποτελεί μονόδρομο από τη στιγμή που απώλεσε, με τη δική της βούληση, το μέσο των νομισματικών υποτιμήσεων ως όπλο άμυνας, με το οποίο αναβάθμιζε περιστασιακά τη θέση της έναντι της Γερμανίας, πρώτα και κύρια, ανακτώντας με τεχνητούς τρόπους ζημιές που κατέγραφε λόγω της χαμηλότερης παραγωγικότητας της εργασίας. Η Γερμανία από την άλλη, επιβάλλοντας στο εσωτερικό της από την εποχή του Σρέντερ ακόμη, προ δεκαετίας, την πιο δραματική μείωση μισθών και ημερομισθίων έδειξε το δρόμο για όλες τις υπόλοιπες αστικές τάξεις. Αυτό ωστόσο που δεν λέγεται είναι ό,τι πρόκειται για μια διαδικασία εγγενώς διχαστική. Τα πλεονάσματα δηλαδή της Γερμανίας προϋποθέτουν τα ελλείμματα του ευρωπαϊκού νότου. «Ακόμη κι αν οι χώρες με ελλείμματα μπορούσαν να μειώσουν τους μισθούς ταχύτερα από τους Γερμανούς, αυτό απλώς θα οδηγούσε σε μια καθίζηση της ευρωζώνης και σχεδόν αναπόδραστα σε αποπληθωρισμό», υπογράμμιζε ο επικεφαλής οικονομολόγος του Κέντρου για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση, Σάιμον Τίλφορ, στην International Herald Tribune στις 14 Ιούλη.

 

Εδώ αξίζει να γίνει μια παρένθεση: Η Γερμανία εισηγείται και σχεδιάζει μορφές ελεγχόμενης χρεοκοπίας ανεξάρτητων κρατών, έχοντας πλήρη επίγνωση του συγκρουσιακού χαρακτήρα που διέπει την όξυνση του οικονομικού ανταγωνισμού εντός της ευρωζώνης. Οι προτάσεις δηλαδή που είδαν το φως της δημοσιότητας από το γερμανικό περιοδικό Spiegel στις 12 Ιούλη και αφορούν ένα «σύνολο από κανόνες πτώχευσης» είναι το τέλος του δρόμου που άνοιξε για πολλές χώρες πριν μια δεκαετία με την –εν χορδαίς και οργάνοις τότε– ένταξη στο ευρώ. Είναι η ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα για όσους πίστευαν ότι το ευρώ είναι κάτι σαν το «τρενάκι της χαράς», που θα ανέβαζε όλους στα ουράνια. Το Τέταρτο Ράιχ, φημισμένο για τη μεθοδικότητά του από τη εποχή ακόμη που έφτιαχνε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Νταχάου και το Άουσβιτς, έρχεται να εισάγει στον καταστατικό χάρτη της ευρωζώνης τους όρους που θα διέπουν τις κρατικές χρεοκοπίες, κατ’ αντιστοιχία των θεσμοθετημένων κανόνων που διέπουν τη χρεοκοπία μιας επιχείρησης του ιδιωτικού τομέα. Τι έρχεται να προλάβει; Όπως ακριβώς το πτωχευτικό δίκαιο, εξασφαλίζει πρώτα τα συμφέροντα των πιστωτών και των τραπεζών έναντι των εργαζομένων, έτσι και το «κρατικό πτωχευτικό δίκαιο» που εισάγει η Μέρκελ θα διασφαλίσει τα συμφέροντα των ξένων πιστωτών, έναντι των εγχώριων ασφαλιστικών ταμείων, για παράδειγμα, που θα αφεθούν να βουλιάξουν. Υπ’ αυτή την προοπτική, η προσπάθεια του Ριζοσπάστη να ταυτίσει το αίτημα της Πρωτοβουλίας Οικονομολόγων και άλλων μετώπων της Αριστεράς για παύση πληρωμών με τη γραμμή του γερμανικού ιμπεριαλισμού, μόνο θλίψη προκαλεί. Γιατί, δεν είναι μόνο ότι δεν έχουν καταλάβει τα τεράστια και πραγματικά προβλήματα που δημιουργεί ένα συνεχώς διογκούμενο εξωτερικό χρέος απ’ όποια σκοπιά κανείς να το κοιτάξει, είτε της αντικαπιταλιστικής επανάστασης είτε της αναπαραγωγής του καπιταλισμού, αλλά το χειρότερο είναι ότι (δίνοντας πιστοποιητικά υπευθυνότητας στην αστική τάξη) δημιουργούν την αυταπάτη πως μπορεί να ασκηθεί αναδιανεμητική πολιτική συνεχίζοντας να εξυπηρετείται το δημόσιο χρέος.

 

Κοινή συνισταμένη των δύο παραπάνω (συντριπτικών στη ισχύ τους) δυνάμεων –της άγριας περικοπής δαπανών από το κράτος και της όξυνσης του ανταγωνισμού στην ευρωζώνη με πρώτο θύμα μισθούς και ημερομίσθια– θα είναι μια πρωτοφανής ύφεση. «Ο φόβος μου είναι ότι η ευρωζώνη μπορεί να καταλήξει σε μια ισορροπία χαμηλής μεγέθυνσης για μια μακρά περίοδο, όμοια με της Ιαπωνίας τη δεκαετία του ’90», έγραφε η γνωστή Κασσάνδρα Βόλφγκανγκ Μινχάου στους Financial Times στις 12 Ιούλη. Στο ίδιο μήκος κύματος κι ο Νουριέλ Ρουμπινί με τον Ίαν Μπρέμερ μια μέρα μετά προειδοποιούσαν από την ίδια εφημερίδα για τον «αυξημένο κίνδυνο μιας παγκόσμιας διπλής ύφεσης και μιας νέας οικονομικής κρίσης». Μπροστά σε αυτή τη ζοφερή προοπτική εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι οι έλεγχοι υπόθεσης για τη βιωσιμότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών σε λίγο καιρό θα θυμίζουν το μικρό μειονέκτημα της γραμμής Μαζινό που κατασκεύασαν οι Γάλλοι στο Mεσοπόλεμο για να αντιμετωπίσουν πιθανή νέα επίθεση της Γερμανίας: ότι δεν περιελάμβανε το ενδεχόμενο επίθεσης με πολεμικά αεροπλάνα, που τότε ήταν το στρατηγικό όπλο της Γερμανίας. Όπως είναι η νομισματική ενοποίηση σήμερα στην οικονομία…

 

Posted in Ευρώπη | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ – ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΛΟΥΚΕΤΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Ιουλίου 2010

Ο… αναρχικός τραπεζίτης!

Οι τράπεζες από την αρχή της κρίσης έχουν πάρει ως ενίσχυση από το δημόσιο 43 δισ. ευρώ! Η επιβίωση της Τράπεζας Πειραιώς,
όπως και όλων των εμπορικών τραπεζών, οφείλεται αποκλειστικά σε δημόσιους πόρους. Σήμερα με τον αέρα της ρευστότητας
που τους παρέχει το δημόσιο επιχειρούν
να αγοράσουν περιουσιακά στοιχεία του!
Και η κυβέρνηση το συζητά…

Του
Α.Π. Θάνου

Στον «Αναρχικό τραπεζίτη» ο Φ. Πεσσόα χρησιμοποιεί τον «αναρχικό» τραπεζίτη του -«μεγαλέμπορο και γνωστό σπεκουλαδόρο»- για να σχολιάσει την κοινωνία. Ο τελευταίος, μάλιστα, επιχειρεί να πείσει τον συνομιλητή του ότι παρέμεινε πιστός στις αρχές και στα οράματά του. «Μπορείς», υποστηρίζει ο αναρχικός τραπεζίτης, «να καταστρέψεις όλους τους καπιταλιστές του κόσμου, αλλά αν δεν καταστρέψεις το κεφάλαιο, ήδη σε άλλα χέρια, θα συνεχίσει, μέσα απ’ αυτά, την τυραννία του. Κατάστρεψε λοιπόν, όχι τους καπιταλιστές, αλλά το κεφάλαιο». Γι’ αυτό και έγινε… τραπεζίτης, για να καταστρέψει, «από τα μέσα», το κεφάλαιο!

Ανεργία και λουκέτα

Αυτό ακριβώς, φαίνεται, να κάνει και ο Γ. Παπανδρέου! Δεν εξηγείται διαφορετικά να βλέπει ως αναγκαία για την έξοδο από την κρίση άλλη πολιτική από αυτή που εφαρμόζει –πιθανόν ως «αντιεξουσιαστής στην εξουσία»– και σήμερα, αφού προετοίμασαν το έδαφος με δηλώσεις τους κυβερνητικά στελέχη, ετοιμάζεται να ξεπουλήσει και τις τράπεζες.
Την ίδια ώρα που η κοινωνία μετράει ανέργους (596.979 η επίσημη καταγραφή ή 11,9% τον Απρίλιο, από 9,4% τον ίδιο μήνα πέρυσι, χωρίς δουλειά 1 στους 3 νέους ηλικίας έως 24 ετών, το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό στην ευρωζώνη μετά την Ισπανία, τη Σλοβακία και την Ιρλανδία) και λουκέτα (τα σούπερ μάρκετ Ατλάντικ, με 3.700 εργαζόμενους, κινδυνεύουν, η γερμανική Aldi με 700 εργαζόμενους φεύγει από την Ελλάδα ενώ 500 βενζινάδικα έχουν ήδη κλείσει). Ο δε πληθωρισμός έχει φτάσει στο 5,2% (Ιούνιος 2010) όταν ο μέσος όρος της ευρωζώνης είναι 1,4%. Όπου, όμως, έχει παρέμβει το ΔΝΤ ο πληθωρισμός είναι στα ύψη: 5% η Ουγγαρία, 4,3% η Ρουμανία.
Αν προσθέσεις την εργασιακή ανασφάλεια και τις σκληρές και επώδυνες αλλαγές σε ασφαλιστικό και εργασιακό, είναι πολύ λογικό να αυξηθούν κατακόρυφα οι εκρήξεις άγχους και κατάθλιψης λόγω της κρίσης (άστεγοι καταφεύγουν στο Δαφνί, γέροντες εγκαταλείπονται σε νοσοκομεία, η αύξηση της ανεργίας οδηγεί τους νέους σε ναρκωτικά και αυτοκτονίες, ενώ τα πρώτα κονδύλια που κόβονται είναι για την ψυχική υγεία –αποκαλυπτικό το ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας, 16.07.10).

Κατάφερε
το ακατόρθωτο…

«Μέσα σε εννιά μήνες, καταφέραμε να κάνουμε το ακατόρθωτο», δηλώνει ο Γ. Παπανδρέου κι έχει απόλυτο δίκιο. Ποτέ άλλοτε δεν βρέθηκαν οι πολίτες μπροστά σε τέτοια αδιέξοδα. Τεράστια αύξηση φόρων, τιμές στα ύψη, μείωση μισθών και συντάξεων, εργασιακός μεσαίωνας.
Όλα αυτά κρύβονται πίσω από τους αριθμούς (που καθόλου δεν είναι σίγουρο ότι ευημερούν…) ανεξάρτητα αν ο Γ. Παπανδρέου δηλώνει (Συμπόσιο της Σύμης) ότι μέσω της αναδιανομής του εισοδήματος θα επέλθει η έξοδος από την κρίση τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και παγκόσμιο επίπεδο ενώ επαναφέρει και τον «ηθικό καπιταλισμό» -«εμείς οι σοσιαλιστές να υποβάλουμε προτάσεις υπέρ του φόρου συναλλαγών (Τόμπιν) (…) Ούτε οι αγορές ούτε τα κράτη είναι θεοί. Δεν θα πρέπει να τα λατρεύουμε. Αποτελούν απλώς τα εργαλεία (;) που διαθέτουμε, για την αποτελεσματική υλοποίηση των πολιτικών μας με στόχο το κοινό όφελος και την προστασία του συλλογικού πλούτου (…) Απαιτείται και κανονιστικό πλαίσιο και δημοκρατικός έλεγχος των αγορών (…) Κάνουμε την κρίση ευκαιρία».
Και βέβαια κάνει την κρίση ευκαιρία, αλλά για τους τραπεζίτες! Που με «λαγό» την Τράπεζα Πειραιώς θα προσπαθήσουν να αποκομίσουν τεράστια κέρδη.

Η κρίση ως ευκαιρία
για τους… τραπεζίτες

Ο επικεφαλής της Πειραιώς Μ. Σάλλας με την «αιφνίδια» πρότασή του προσδοκά να εξαγοράσει έναντι 701 εκατ. ευρώ το 33,03% του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (ΤΤ) και το 77,31% της Αγροτικής τράπεζας. Κίνηση που είχε προετοιμαστεί, ως κλίμα, από δημοσιεύματα, τις δηλώσεις του προέδρου της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, Β. Ράπανου (απέναντι στις τράπεζες ζόμπι είπε στη Βουλή -13.07.10- ότι «η μόνη σωτηρία είναι οι συγχωνεύσεις» ενώ επεσήμανε τον κίνδυνο «αφελληνισμού των ελληνικών τραπεζών αν δεν συγχωνευθούν»), τον υπουργό Γ. Παπακωνσταντίνου («χρειαζόμαστε λιγότερες και ισχυρότερες τράπεζες», Νέα 15.07.10) αλλά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Η κίνηση του Μ. Σάλλα (που διαθέτει ισχυρές προσβάσεις στο Μαξίμου και εξαιρετική σχέση με τον πρωθυπουργό, ενώ ανήκε στην πρώτη τριάδα των οικονομικών συμβούλων του Α. Παπανδρέου) άνοιξε και επίσημα το παιχνίδι με τις τράπεζες. Ταυτόχρονα αλλάζει την ατζέντα στην οικονομία. Από τα εργασιακά, ασφαλιστικά και μνημόνιο η προσοχή των πολιτών θα στραφεί, σε ένα βαθμό, στις συγχωνεύσεις τραπεζών με όλες τις δυσκολίες κατανόησης στα χρηματοπιστωτικά παιχνίδια.

Πειραιώς: Στα 18 δισ.
οι κρατικές ενισχύσεις!

Οι τράπεζες, πάντως, από την αρχή της κρίσης έχουν πάρει ως ενίσχυση από το δημόσιο 43 δισ. ευρώ! Παράλληλα, πάλι με εγγύηση του δημοσίου, μπορούν να ανταλλάσουν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ομόλογα ελληνικού δημοσίου με επιτόκιο 1%! Την ίδια ώρα δανείζουν με το σταγονόμετρο και επιτόκια πάνω από 4%, ενώ πιέζουν να μειωθούν τα επιτόκια καταθέσεων!
Ειδικότερα η Τράπεζα Πειραιώς έχει πάρει 370 εκατ. ευρώ με την έκδοση προνομιούχων μετοχών και ρευστότητα συνολικού ύψους 5,9 δισ. ευρώ (έκδοση ειδικών ομολόγων και χρήση εγγυήσεων του δημοσίου). Επιπλέον έχει αντλήσει από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα 11,7 δισ. ευρώ. Με δυο λόγια «η επιβίωση της Τράπεζας Πειραιώς σήμερα, όπως και όλων των εμπορικών τραπεζών, οφείλεται αποκλειστικά σε κρατικούς πόρους. Έτσι η Τράπεζα Πειραιώς», συνεχίζει η Καθημερινή (17.07.10), «με τον αέρα της ρευστότητας που της παρέχει το κράτος επιχειρεί να αγοράσει περιουσιακά στοιχεία του».
Επί τη ουσίας το ελληνικό κράτος με τα χρήματα που έχει δώσει ως ενίσχυση στις τράπεζες τις έχει εξαγοράσει! Όλες! Ο Μ. Σάλλας, και ο κάθε Σάλλας, έχει εισπράξει στο δεκαπλάσιο τα χρήματα που προσφέρει -701 εκατ. ευρώ!…- και είναι άξιον απορίας πώς η κυβέρνηση εξετάζει σοβαρά την πρόταση!

Πώληση της ΑΤΕ
ζητά το ΔΝΤ

Τι ακριβώς εξετάζει η κυβέρνηση; Τον απόλυτο έλεγχο της αγροτικής οικονομίας από τα ιδιωτικά συμφέροντα; Δεν γνωρίζει ότι εκατοντάδες χιλιάδες είναι τα υπερχρεωμένα αγροτικά νοικοκυριά και αν παραδοθεί η Αγροτική Τράπεζα σε ιδιώτες θα επιστρέψουμε στην εποχή των τσιφλικάδων; Με τους αγρότες να δουλεύουν μόνο για το δάνειο προς την «τράπεζα – τσιφλικά»; Και αυτό εννοούσε ο Γ. Παπανδρέου όταν μιλά για πράσινη ανάπτυξη; Ας αφήσουμε που έτσι θα περάσει στο έλεος του τραπεζικού κεφαλαίου η αγροτικη γη και η κάθε υπεραξία της.
Το ΔΝΤ, πάντως, σύμφωνα με τα χθεσινά «Νέα», θέλει ιδιωτική την Αγροτική καθώς έχει «συσσωρεύσει βάρη που δεν την βοηθούν να περάσει τις συμπληγάδες της κρίσης χωρίς βοήθεια». Διοικητής, σήμερα, της Αγροτικής είναι το πρώην στέλεχος της Πειραιώς Θ. Πανταλάκης, ο οποίος στη συνάντηση που είχε την Παρασκευή με τον Γ. Παπακωνσταντίνου επανέφερε, σύμφωνα με πληροφορίες, την πρόταση για τετραπλή συγχώνευση της Αγροτικής, του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, της Τράπεζας Αττικής και του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων προς την κατεύθυνση ενός ισχυρού δημόσιου πυλώνα στο τραπεζικό σύστημα.

Αναταράξεις στο ΠαΣοΚ

Πολύφερνη νύφη, όμως, είναι το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Το έχουν ήδη προσεγγίσει η Εθνική και η Eurobank (που ήδη έχουν από 6,1% συμμετοχή), καθώς, παρά τα οργανωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, διαθέτει σημαντική ρευστότητα και υγιή κεφάλαια (12,5 δισ. οι καταθέσεις έναντι 8,1 δισ. οι χορηγήσεις) σε αντίθεση με την Πειραιώς που παρουσιάζει μεγάλο «άνοιγμα» (30,084 δισ. καταθέσεις έναντι 38,834 δισ. ευρώ χορηγήσεις) και την Eurobank (44 ,834 δισ. ευρώ καταθέσεις με 56,258 δισ. ευρώ χορηγήσεις).
Αύριο ή την Τρίτη η κυβέρνηση θα ορίσει, εκτός απροόπτου, τους συμβούλους αποκρατικοποίησης οι οποίοι θα μελετήσουν την πρόταση της Πειραιώς καθώς και τις δυνατότητες για αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα.
Η πρόταση, πάντως, έχει προκαλέσει αναταράξεις και ενστάσεις σε ΠαΣοΚ και ΝΔ. Κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές διατυπώνουν σοβαρότατες ενστάσεις τόσο για την ουσία της πρότασης όσο και για τους έως σήμερα χειρισμούς. Ο Π. Κουκουλόπουλος, μιλώντας στο «Κόκκινο», εξέφρασε την αντίθεσή του τονίζοντας ότι χρειάζεται μια ισχυρή κρατική τράπεζα για να παρεμβαίνει στην αγορά, σε αντίθεση με τον Χρ. Παπουτσή που «βλέπει», μ’ αυτή την κίνηση, να μπαίνει σε σωστό δρόμο η οικονομία!

 

Να σωθούν οι φίλοι…

Η ΝΔ φαίνεται να βρίσκεται σε σύγχυση, καθώς μετά την αρχική θετική ανταπόκριση στην πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς τηρεί πλέον αποστάσεις, ενώ δεν είναι τυχαίο (Καθημερινή, 17.07.10) «ότι το Μέγαρο Μαξίμου μεταδίδει με ένταση ότι ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου δεν ήταν ενήμερος για την πρόταση, αλλά και ουδεμία απόφαση έχει ληφθεί για το μέλλον του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της Αγροτικής».
Τι ακριβώς συμβαίνει; Ποια αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, που εμπλέκονται με το τραπεζικό σύστημα, θίχτηκαν; Ο υφυπουργός Οικονομικών Φ. Σαχινίδης, πάντως, εξανέστη -σε υπερβολικό βαθμό- όταν στη Βουλή (15.07.10) ο Αλ. Τσίπρας τόνισε ότι «βγάζετε στο σφυρί το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, την Αγροτική Τράπεζα, ό,τι έχει απομείνει ως εργαλείο παρέμβασης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, χωρίς να σκεφτείτε τις επιπτώσεις. Τη δημόσια περιουσία οφείλετε να τη διαφυλάξετε. Είναι περιουσία του ελληνικού λαού για να εξυπηρετεί τις ανάγκες του και όχι για να σώσει τους φίλους σας από το φαλιμέντο»!
Πληροφορίες θέλουν Πειραιώς και Eurobank να διαγκωνίζονται για το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, καθώς τυχόν εξαγορά του θα τους έβγαζε από τη δύσκολη θέση στην οποία έχουν περιέλθει λόγω της κρίσης. Η Eurobank στηρίζεται από την οικογένεια του Σπ. Λάτση, ενώ στο αρχικό εγχείρημα της Πειραιώς (1990), μεταξύ των πάνω από εκατό επιχειρηματιών που μετείχαν, ήταν και οι Κ. Αγγελόπουλος, Παπαγεωργίου (Sanyo), Βασιλάκης (Aegean Airlines, Autohellas), Δασκαλόπουλος (Δέλτα), Δασκαλαντωνάκης (Grecotel), Φουρλής (Ikea, Samsung, Intersport), Ηλιάδης (Shelman), και άλλοι. Φυσικά, μετά την εξαγορά της Xios bank από την Πειραιώς και τις εξαγορές μετοχών που ακολούθησαν, σήμερα μέτοχος της Πειραιώς και ισχυρό χαρτί της είναι ο όμιλος Βαρδινογιάννη.
Α. Π. Θ.

http://www.epohi.gr/portal/politiki/7410-2010-07-18-13-42-58

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο τόπος μας μικρός, δυο βουνά, πεδιάδες και θάλασσα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Ιουλίου 2010

Σήμερα στον Ιερο Ναό της Φανερωμένης Λευκωσίας ετελέσθη Θεία Λειτουργία και εψάλη μνημόσυνο για τους ηρωικους Νεκρους της Κυπριακης Αντίστασης κατα την βάρβαρη τουρκικη εισβολή του 1974, παρουσία του Προέδρου της Κυπριακης Δημοκρατιάς και ολων των πολιτικων, θρησκευτικών και στρατιωτικων αρχών καθως και διακομματικης κοινοβουλευτικης αντιπροσωπείας απο την Ελλάδα
Κυριος ομιλητης ο Ανδρέας Αγγελιδης , βουλευτηςτου ΔΗΚΟ, του οποίου την ομιλία ακολουθεί.
 
Δημήτριος Αλευρομάγειρος
 
 Ο τόπος μας μικρός, δυο βουνά, πεδιάδες και θάλασσα στο κέντρο ενός κυκεώνα ιδεών και λαών, πάλεψε μ’ επίβουλους γείτονες και ωκεανούς επιδρομέων χιλιάδες χρόνια. Ταύτισε το όνομά του με την ιστορία και τον πολιτισμό, με τη μάχη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ελευθερία, ενώ πάντοτε έδωσε με τις πράξεις του, προβάδισμα στο πνεύμα και όχι στη δύναμη της ύλης.

 Κι άνθρωποί του, συνεχιστές μιας λαμπρής ιστορίας, τριών χιλιάδων χρόνων με την ομηρική γλώσσα ζωντανή στην ντοπολαλιά τους μέχρι και σήμερα, αγωνιστές ακούραστοι για ελευθερία, με πίστη στο δίκαιο, χωρίς ενδοιασμούς και αμφιταλαντεύσεις. Αυτός ο ανώνυμος λαός δέχεται μ’εγκαρτέρηση την καταπίεση και τη βαρβαρότητα. Σφίγγει τη γροθιά. Υπομένει. Αναπολεί και ονειρεύεται, παρακολουθεί και κρίνει, περιμένοντας να κτυπήσουν οι καμπάνες. Σκυταλοδρόμοι την ώρα τούτη των οραμάτων και θυσιών, που δεν έχουμε δικαίωμα «…μα κι ούτε που βουλόμαστε να ξεστρατίσουμε».

 Λαοί που δεν έχουν ιστορική μνήμη χάνονται. Εμείς έχουμε μια λαμπρή ιστορία. Ό,τι είμαστε το χρωστάμε σ’ αυτή την ιστορία μας. Ό,τι μέλλουμε να γίνουμε, θα στηριχτεί σ’ αυτή την ιστορία. Κι όχι μονάχα σα δίδαγμα, σα γλώσσα, σα θρησκεία, αλλά σα νάματα που αρδεύουν το είναι μας με μύριους τρόπους που προσδιορίζουν, το μέλλον μας, αυτό που μπορούμε και πρέπει να γίνουμε.

 Κι όμως εδώ και τριάντα έξι χρόνια από τον τεφρό εκείνο Ιούλη, που το σώμα της Κύπρου σημαδεύτηκε κατάστηθα με τις χαρακιές της προδοσίας του πραξικοπήματος και της συμφοράς από την εισβολή και κατοχή, ζούμε όλοι τις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας, γιατί διακυβεύεται, με αυξημένη τον τελευταίο καιρό την εχθρότητα από τον περιβάλλοντα χώρο, η εθνική μας επιβίωση στον μικρό τούτο τόπο μας.

 Αν στους καιρούς της κάμψης και έκπτωσης δεν επικρατήσει η αποκαρδίωση, η έσχατη απογοήτευση και κατάρρευση, τότε είναι δυνατό η αγάπη για την ελευθερία, η πίστη για τη δημοκρατία και η διεκδίκηση σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ν’ αποβεί δημιουργική δύναμη, που να οδηγήσει το λαό, μα κύρια την πολιτική ηγεσία του τόπου, σε ανώτερη μορφή αυτοσυνειδησίας, σε βαθύ προβληματισμό για τη μοίρα και τους προσανατολισμούς του και σε στρατηγική αγώνα που θα επιτρέψει τη θεώρηση του μέλλοντος με ελπίδα.

 Αρκεί τέτοιες ώρες όλοι οι πολιτικοί ηγέτες, στην ίδια την Ελλάδα και εδώ στην Κυπριακή Δημοκρατία να συναγάγουν τα ορθά συμπεράσματα περί τα αιτήματα των καιρών, να δουν με βλέμμα οξυδερκές το μέλλον, να λειτουργήσουν συλλογικά και με σύμπνοια, ώστε να δονήσουν τους μουδιασμένους αρμούς της ιστορίας και να εμφυσήσουν στην καρδιά του λαού νέα πνοή αυτοπεποίθησης.

Όσοι αντιστάθηκαν, όσοι αγωνίστηκαν και όσοι χάθηκαν, δικαιωματικά μας κρίνουν και σήμερα που ζούμε σε συνθήκες που συνιστούν μια φοβερή βαθύκολπη τραγικότητα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ιστορία λειτουργεί ως πυξίδα και φάρος για τους αγώνες των λαών. Γι’ αυτό κάθε τέτοια τραγική επέτειος πρέπει να ακονίζει τη μνήμη, να σμιλεύει τη συνείδηση μέσα στη φωτιά της ιστορικής γνώσης και της πολιτικής ανάλυσης, να εντοπίζει τα αίτια και αιτιατά για την πορεία που ακολούθησε η ιστορία, το βαθμό ευθύνης της δικής μας συμμετοχής, αναλύοντας ορθά τους λόγους για την πορεία των γεγονότων τότε το 1974 και έκτοτε.

 Καιρός μνήμης και πρόσθετης ευθύνης για όλους, να υψώσουμε την ταπείνωση σε αγωνιστικότητα, να κατασιγάσουμε τα προσωπικά και μικροκομματικά πάθη και να συναιρέσουμε το εγώ σε εμείς.

 Οι κοινότυπες αναφορές για την προδοσία, την τραγωδία και τον όλεθρο που επισώρευσε η τουρκική εισβολή, κατοχή και εποικισμός, όταν δεν συνοδεύονται από βαθύ προβληματισμό, ορθή άντληση συμπερασμάτων και καθιέρωση μιας κοινής στρατηγικής, αντί να αποτελούν πυξίδα για νέα, ορθότερη πορεία, συντελούν στην ύπνωση συνειδήσεων, στην αδρανοποίηση και σε πορεία επανάληψης λαθών και κατολισθήσεων.

 Παράλληλα η καταδίκη του δίδυμου εγκλήματος σε βάρος του τόπου και του λαού μας, πέραν από καθήκον, πρέπει να συντελεί στη διαπίστωση και να αποκαλύπτει πλήρως σ’ όλους εμάς, τα από μακρού σε εφαρμογή υποχθόνια σχέδια της Τουρκίας και όσων τότε και σήμερα τη στηρίζουν που αποβλέπουν στην κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα να συντελεί στην υπογράμμιση της ανάγκης, ώστε η ιστορική μνήμη του λαού μας συνεχίσει να διατηρείται ζωντανή, για την αποφυγή παρόμοιων λαθών. Είναι κύρια μια υπόμνηση δέσμευσης για τη συνέχιση αμετακίνητα, αποφασιστικά και καθημερινά του αγώνα μέχρι την τελική δικαίωση του λαού μας.

 Άλλωστε είναι ο καταυλισμός που στέκει δίπλα μας, είναι τα τουρκοπατημένα χωριά και ακρογιάλια μας, τα σπίτια, τα αγάλματα και οι εκκλησίες μας εκείθεν της γραμμής της ντροπής, που περιμένουν. Κι είναι η αιμάσσουσα πληγή αυτών που προσδοκούν τους δικούς τους να γυρίσουν κι αυτών που είναι ελεύθεροι εγκλωβισμένοι.

 Πρόσθετα είναι ξεκάθαρη η επιθυμία του θύματος, να επιτύχει λύση που να διασφαλίζει όλα και όσα δικαιώματα μας παρέχει η ιδιότητα του κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για ένα ισότιμο ευρωπαϊκό μέλλον για όλους τους νόμιμους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως το έχουν, ως αναφαίρετο δικαίωμα, όλοι οι άλλοι πολίτες της Ε.Ε. Επιδίωξη που αποτελεί συνταγματικό, ηθικό και πραγματικό καθήκον που βαραίνει τον καθένα μας.

 Είναι πολλοί που διερωτώνται γιατί οι προσπάθειες για λύση του κυπριακού προβλήματος δεν απέδωσαν, στα τόσα χρόνια της τουρκικής εισβολής-κατοχής-διαίρεσης και παράνομου εποικισμού. Εμείς δεν πρέπει να διερωτώμεθα, γιατί αυτό που έγινε το 1974 έγινε, γιατί κάποιοι ήθελαν και θέλουν να εδραιωθεί. Και αφού εδραιωθεί, υπάρχουν πρόσθετα σε βάρος της Κύπρου, σχέδια καταστροφής.

 Ο κίνδυνος ήταν και είναι συγκεκριμένος, όπως και η επιθετικότητα και η αδιαλλαξία των τουρκικών μεθοδεύσεων και της επεκτατικής βουλιμίας της Τουρκίας, κατά του τόπου και του λαού. Και όμως την αφήσαμε στο απυρόβλητο ελπίζοντας να επιδείξει πολιτική διάθεση για λύση. Οπότε και το βασανιστικό ερώτημα, γιατί αναμένουμε ότι η Τουρκία θα συμβάλει σε λύση που η ίδια δεν επιθυμεί;

 Μια πορεία λοιπόν αδιέξοδη, που ουσιαστικά αποτελεί ένα ακροζύγισμα, για 36 χρόνια, που θα έπρεπε να μας είχε διδάξει, ακόμη και από τα δικά μας-και όχι λίγα-λάθη, ότι πρέπει να υπερβούμε την χαοτικότητα των κινήτρων των ξένων φίλων και μη, με το να στραφούμε σε μια πορεία λύσης κατά τις αρχές και αξίες του διεθνούς και πιο ειδικά του ευρωπαϊκού δικαίου. Ας παύσουμε να θεωρούμε μοιρολατρικά και να διακηρύσσουμε εν πολλοίς εθελότυφλα ότι η Τουρκία θα συμβάλει, δήθεν, σε λύση δίκαιη, αντίθετα στην προφανή δική της διπλωματική στρατηγική.

 Εμείς ως πολιτική ηγεσία μείναμε προσκολλημένοι στη δέσμευση περί τον ιστορικό συμβιβασμό, της συμφωνίας του 1977. Μια συμφωνία, όπως και όσες ακολούθησαν, που δεν τήρησε ποτέ, ούτε η Τουρκία, ούτε το παράνομο καθεστώς που διαμόρφωσε και επέβαλε με την παράνομη συμμετοχή των εποίκων η ίδια, στην τουρκοπατημένη γη μας. Οι συνθήκες τότε ήσαν εντελώς διαφορετικές από ότι το 2004 που η Κυπριακή Δημοκρατία κατέστη ισότιμο και πλήρες μέλος της Ε.Ε. Ούτε είχε τότε το Κράτος μας υπέρ του προς αξιοποίηση τη συντριπτική για το κράτος της Τουρκίας απόφαση του ΕΔΑΔ στην 4η Διακρατική προσφυγή, με την οποία βρέθηκε η Τουρκία ένοχη για σωρεία παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εγκλήματα συνεχή, για τα οποία ουδέποτε μέχρι πρόσφατα, η Τουρκία παραδέχθηκε την ευθύνη της. Αλλά και τώρα που υπήρξε ανάληψη ευθύνης στο ΕΔΑΔ από την Τουρκία και πάλιν, δεν την αξιοποιήσαμε αρκούντως προς γνώση της διεθνούς κοινής γνώμης, που κατακλύζεται από την ψευδολογία της τουρκικής προπαγάνδας.

 Είναι αυτή, η άνευ όρων και ενστάσεων συνέχιση της αυτοδέσμευσης μας σ’αυτόν τον τότε ιστορικό συμβιβασμό, που συνετέλεσε και συντελεί ώστε η Τουρκία να εκμεταλλεύεται τη διαχρονική μας καλή θέληση και συνέπεια, προσεγγίζοντάς τη μάλιστα, με τη βεβαιότητα ότι θα προκύψει το σοβαρό ενδεχόμενο, ότι θα υπάρξει τελικά ένα κρατικό μόρφωμα κατά τις επιθυμίες της. Ένα τέτοιο μόρφωμα, εάν δημιουργηθεί υπό την ασάφεια του όρου της επιδίωξης «επανένωσης» του νησιού, κάθε άλλο παρά θα σημαίνει την καθαρή απαίτηση για απελευθέρωση και πλήρη εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου. Θα είναι ένα νέο κρατικό μόρφωμα με αβέβαιο μέλλον και με μόνη βεβαιότητα την εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 Είναι καταθλιπτικό να διαπραγματεύεται μια χώρα, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κυπριακή Δημοκρατία, λύση με προδιαγραφές όμως  ανελεύθερες και αντιδημοκρατικές, γιατί αυτό επιδιώκει να επιβάλει η Τουρκία. Συμμετέχουμε δηλαδή στην αυτοκατάργηση του πιο πολύτιμου κεκτημένου μας, που είναι η αναγνώριση διεθνώς της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ουσιαστικά τούτο σήμερα τείνει να προσμετρήσει ως παραδοχή αδυναμίας ή ηττοπάθειας και στοιχείο εκμηδενισμού της σημασίας της στρατιωτικής «κατοχής», με την όση εξ αυτής προκύπτουσα και συνεχιζόμενη απειλή.

 Τώρα, εμείς οι ίδιοι κινδυνεύουμε να διολισθήσουμε στο μέγιστο των λαθών που είναι η διχόνοια. Οι μονόλογοι επί των απόψεων που παραδοσιακά υπάρχουν, αναπτύσσονται και υποβάλλονται στο Εθνικό Συμβούλιο από πλευράς των πολιτικών κομμάτων, απλώς επιβεβαιώνουν έναν, ατέρμονα «εσωτερικό διάλογο» διαφωνιών, της Ελληνοκυπριακής πολιτικής σκέψης, χωρίς να προβάλλονται με τον τρόπο αυτό νέες ιδέες και νέες αναζητήσεις για να ξεπεραστεί η αδιέξοδος πορεία. Οι κομματικές στο Εθνικό Συμβούλιο «συσκέψεις», καταδείχνουν το μέγεθος της αμηχανίας για κοινές πρωτοβουλίες και δράση αυτού τούτου του Κυπριακού Κράτους, έναντι του Κράτους που έχει την ευθύνη, για τις όσες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου επισυμβαίνουν στην κατεχόμενη ευρωπαϊκή γη.

 Ως πολιτική ηγεσία υποσχεθήκαμε επιστροφή. Υποσχεθήκαμε άρση της παράνομης παρουσίας των τουρκικών στρατευμάτων. Υποσχεθήκαμε αποκατάσταση και διαφύλαξη όλων των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Καταδικάσαμε τον παράνομο εποικισμό που είναι διεθνές έγκλημα και τη ληστρική εκμετάλλευση του κατεχόμενου εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου ο κατακτητής επέφερε μεθοδευμένα, δημογραφική αλλοίωση και καταστροφή της πολιτιστικής και θρησκευτικής κληρονομιάς, παρεμποδίζοντας ηθελημένα το δικαίωμα επιστροφής, εγκατάστασης και ελεύθερης διακίνησης.

 Τί πετύχαμε όμως στην πράξη;

Σε τί οφείλεται αυτή η πανθομολογούμενη σημερινή δυσχερέστατη φάση του Κυπριακού;

 Δεν μπορεί να είναι ο λόγος αυτής της τραγικότητας, μόνο η διπλωματική δεινότητα ή η στρατιωτική υπεροχή της Τουρκίας ή η ενίσχυσή της από τους δικούς της συμμάχους.

 Εμείς πρέπει μ’ αφορμή την αλαζονικά αμετακίνητη στάση και μεθοδευμένη από χρόνια τουρκική βουλιμία, να αφήσουμε τις αχρείαστες εσωτερικές έριδες και να σταματήσουμε στον πυρήνα της εθνικής ζωής, για να ιχνηλατήσουμε την αξία και το νόημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και των αρχών της ειρηνικής συμβίωσης κρατών και λαών.

 Οι φιλοφρονήσεις, οι επιφανειακές υποσχέσεις και τα χαμόγελα των αρχηγών του Συμβουλίου της Ε.Ε. δεν πρέπει να απονευρώνουν τη διεκδίκησή μας, δεν αρκούν και ούτε αποτελούν δείγματα εκπλήρωσης της υποχρέωσης της Ε.Ε., αλλά και κάθε κράτους μέλους, για προσφορά αλληλεγγύης προς άλλο κράτος μέλος όπως εν προκειμένω την Κυπριακή Δημοκρατία, που αντιμετωπίζει έξωθεν επιδρομή με στρατιωτική κατοχή του εδάφους της, που είναι ταυτόχρονα και έδαφος της Ε.Ε. Και δεν είναι μόνο η έλλειψη ενεργού αλληλεγγύης. Συντρέχει και αδράνεια έως αδιαφορία ή ανοχή έναντι στην Τουρκία που συνεχίζει έτσι τον παράνομο σφετερισμό του εδάφους της κατεχόμενης περιοχής, επιβάλλοντας ξεκαθάρισμα και ρατσιστικό διαχωρισμό, πρόσθετα προς τον μεθοδευμένο παράνομο εποικισμό, παρά το ότι η υπό κατοχή γη, είναι το ανατολικότερο σημείο του εδάφους της ίδιας της Ε.Ε.

 Η ιστορία λοιπόν μετρά το δικό μας ανάστημα, τις δικές μας αντοχές και τα δικά μας οράματα για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία, το περί δικαίου αίσθημα και την αξιοπρέπεια.

 Στον αγώνα αυτό που οφείλουμε να διεξάγουμε όλοι, η ελευθερία, η δημοκρατία, η απαλλαγή από τη στρατιωτική κατοχή, το «Δεν Ξεχνώ», τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δίκαιο είναι έννοιες ξεκάθαρες, τις οποίες σέβεται απόλυτα αλλά και τις απαιτεί ο κυπριακός λαός για το δικό του μέλλον ως προϋποθέσεις για μια λύση που θα μπορεί να επιβιώσει, λειτουργικά, στο χρόνο.

 Άλλωστε το μεγαλύτερο ηθικό κατόρθωμα της νεότερης ιστορίας μας, το Δημοψήφισμα της 24.4.2004, δικαιωματικά μας κρίνει γιατί είναι επίτευγμα της δικής μας γενιάς ανθρώπων, που πολλοί απ’ αυτούς ζουν και δρουν ανάμεσά μας και έχουν μέσα τους βαθύ το αίσθημα της δικαιοσύνης. Γι’ αυτούς η λεγόμενη δύναμη του ισχυρού δεν είναι ποτέ ισχυροτέρα από τη δύναμη του δικαίου. Η αδικία δεν τους ήταν ανεκτή. Είχαν και έχουν βέβαια επίγνωση των δυσκολιών και δυνατοτήτων μας, γι’ αυτό και δικαίως μας παρακολουθούν και μας κρίνουν, ως ποιο βαθμό υλοποιούμε την καθαρή αυτή εντολή. Γνωρίζουν καλά πως, ένας κακός συμβιβασμός δεν θα θεραπεύσει τη δυστυχία που έφερε η αδικία.

 Χρωστούμε στην ιστορία του τόπου, στους αγώνες των γενιών που πέρασαν, στις μνήμες, στις θυσίες και στο δίκαιο.  Την άδικη λύση και την όποια πορεία προς την καταστροφή, που ανιχνεύεται και καθίσταται ορατή διά των υποχωρήσεών μας, δεν την αντέχει η αξιοπρέπειά μας. Το ατιμώρητο έγκλημα της Τουρκίας δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να οδηγήσει στην αποενοχοποίηση της.

 Τιμή, δόξα και μνήμη ιερή σ’ αυτούς που όρθωσαν το ανάστημα και υπερασπίστηκαν την Κυπριακή Δημοκρατία και την ελευθερία. Ένδοξο παρελθόν που δεν εγκαταλείπουμε, γιατί, αποφασίσαμε να ζήσουμε ελεύθεροι.

 Η οφειλή μας για τον τόπο και τους ανθρώπους του, βαριά, και το καθήκον ενότητας έναντι της ιστορίας μας και έναντι των επερχόμενων γενεών, μέγιστο, αυτό επιβάλλει η σωτηρία της πατρίδας, η ελευθερία, η δημοκρατία και τα δικαιώματα του καθενός μας  έναντι του Τούρκου εισβολέα.

 Ας είναι λοιπόν σε γνώση όλων, Ο.Η.Ε. και Ε.Ε. φίλων και λιγότερο φίλων, ότι θα είμαστε εδώ παρόντες, συνεχιστές της ίδιας, αταλάντευτης πορείας αγώνα και διεκδίκησης του δικαίου για μια Κύπρο, που θα λειτουργεί ως Κράτος της Ε.Ε. με δίκαιη και βιώσιμη λύση, χωρίς ξένους στρατούς, εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα και εκπτώσεις στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στο ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Posted in Κύπρος | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Μετέωρο βήμα η γεωπολιτική υπεραξία της Κύπρου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Ιουλίου 2010

Αδυναμία διαχρονικά αξιοποίησης της στρατηγικής σημασίας του νησιού
ΤΟΥΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Η στρατηγική και γεωπολιτική υπεραξία της Κύπρου αποτελεί διαχρονικά ένα γεγονός που προκάλεσε αλλεπάλληλες και διαδοχικές κατακτήσεις του νησιού από ξένους, αλλά και πολλές πολιτικές περιπλοκές στη σύγχρονη Ιστορία της.

Η αξιοποίηση αυτού του εργαλείου, που έχει επιβεβαιωθεί και κατά τον πόλεμο του Λιβάνου το 2006, δεν έγινε, καθώς η άσκηση πολιτικής και η διαμόρφωση τακτικής στηρίχθηκε, κυρίως από το 1974 και εντεύθεν, σε αμυντικογενείς προσανατολισμούς.
Η γεωπολιτική της διάσταση έχει ενταχθεί, κυρίως μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στη λογική της διαχείρισης του κυπριακού προβλήματος από τους εν δυνάμει μεσολαβητές. Είναι προφανές πως οι συζητήσεις που διεξάγονται στο Κυπριακό, οι προτάσεις που υποβάλλονται από τρίτους, όπως και τα σχέδια λύσης, έχουν ως βασικό συστατικό τη γεωπολιτική σημασία του νησιού.

Από τη μορφή και το περιεχόμενο της λύσης, όπως μέχρι σήμερα προωθούνται διά προτάσεων και σχεδίων, θα καθορισθεί εν πολλοίς και αυτός που θα έχει και τον στρατηγικό έλεγχο του νησιού. Η ανατροπή αυτών των επιδιώξεων που εκδηλώνονται από την Τουρκία αλλά και τη Βρετανία, όπως και τις ΗΠΑ σε μικρότερο βαθμό, θα απομακρύνει θνησιγενείς συνταγές επίλυσης του προβλήματος, που θα έχουν περιεχόμενο με ημερομηνία λήξης.

Είναι ίσως γι’ αυτό που έχει σημασία τόσο το περιεχόμενο και η μορφή της λύσης του κυπριακού προβλήματος όσο και ο βαθμός και το είδος της εμπλοκής τρίτων για την εφαρμογή ή την εποπτεία της συμφωνίας. Είναι όμως απαραίτητο η στρατηγική σημασία της χώρας να αξιοποιείται προς όφελός της.

Η Τουρκία
Η Τουρκία θεωρεί πως ο στρατηγικός έλεγχος της Κύπρου, η ομηροποίηση του νησιού, θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της στην ευρύτερη περιοχή. Χρησιμοποιεί τους Τουρκοκύπριους ως όχημα για να εκπληρώσει τους ευρύτερους σχεδιασμούς της στην περιοχή. Η τακτική που ακολούθησε, σταθερά και χωρίς αναπροσαρμογές ακόμη και πριν από την κυπριακή ανεξαρτησία το 1960, η αναβάθμιση του δικού της ρόλου, που κατά καιρούς διαπιστώνεται, έχουν προσφέρει σοβαρά πολιτικά πλεονεκτήματα στην Τουρκία. Η χώρα αυτή μπήκε, με τις ευλογίες των Βρετανών, ως εγγυήτρια στο νεοσύστατο κράτος· στη συνέχεια, με τη συνεχή υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας, προχώρησε στην εισβολή του 1974, ενώ σήμερα διεκδικεί να νομιμοποιήσει την παράνομη κατοχή μέσω μιας συμφωνίας η οποία θα στηρίζεται στα αποτελέσματα της εισβολής. Μιας συμφωνίας που θα της διασφαλίζει την εσαεί παρουσία της στην Κύπρο.

Οι Βρετανοί
Το Λονδίνο αποτελεί τη σταθερότερη δύναμη που δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την αξιοποίηση των στρατηγικών πλεονεκτημάτων που προσφέρει η γεωγραφική θέση της Κύπρου. Η Κύπρος χρησιμοποιήθηκε την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου αλλά και στη συνέχεια, στην προσπάθεια διαχείρισης της «νέας κατάστασης πραγμάτων» που προέκυψε με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η συνεχής αναβάθμιση των στρατιωτικών βάσεων γίνεται για να εξυπηρετήσει τα τελευταία χρόνια και τους Αμερικανούς. Η Λευκωσία δεν αμφισβήτησε ποτέ ευθέως, πλην μερικών εξαιρέσεων, το ρόλο της Βρετανίας στο νησί. Είτε υπήρχε σύγκρουση με το Λονδίνο σε πολιτικό επίπεδο είτε όχι, η απρόσκοπτη λειτουργία των βάσεων, ακόμη και κατά παράβαση των Συνθηκών Εγκαθίδρυσης του 1960, αποτέλεσε και αποτελεί άβατο για τη Λευκωσία. Οι στρατηγικές επιδιώξεις της Βρετανίας στο νησί δεν αποτέλεσαν ποτέ στο παρελθόν στοιχείο πολιτικής αξιοποίησης ούτε ενός πάρε δώσε. Κι αυτό αποτελεί μια πολιτική επιλογή των εκάστοτε κυβερνήσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίες αντιμετώπιζαν ενίοτε με καχυποψία τους Βρετανούς, αλλά ουδέποτε αμφισβήτησαν το ρόλο τους.

Η Ελλάδα
Η Αθήνα δεν έχει ολοκληρωμένη, συνολική στρατηγική στην ανατολική Μεσόγειο, κι αυτό είναι αποτέλεσμα τόσο της αδυναμίας της να ξεφύγει από την πεπατημένη πολιτική τού αθηναϊκού κράτους, όσο και της φοβικής αντιμετώπισης των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής. Η ενίσχυση και η βοήθεια προς την Κύπρο, που γίνεται για εθνικούς βασικά λόγους, δεν μπορεί να έχει αποτελέσματα εάν η Ελλάδα δεν έχει στρατηγική στην περιοχή, η οποία θα πρέπει να είναι κοινή με την Κύπρο και θα στοχεύει στην αξιοποίηση προς όφελός τους της ρευστής κατάστασης στη Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα ως κράτος, και ο ελληνισμός ευρύτερα, οφείλει, και για λόγους αντιμετώπισης της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής, να αντιτάξει μια συνολική πολιτική στην περιοχή. Μια πολιτική η οποία θα στοχεύει να καθιερώσει τις δυο χώρες, Ελλάδα και Κύπρο, ως εξισορροπητικές δυνάμεις. Να αποτελέσουν ένα σοβαρό αντίβαρο στους τουρκικούς σχεδιασμούς και να συνιστούν εναλλακτική δύναμη, που θα προσφέρεται για στρατηγικές συμμαχίες.

Η Κυπριακή Δημοκρατία
Το κυπριακό κράτος έχει επιζήσει πολλών επιθέσεων, πολλών υπονομεύσεων. Οι συνεχείς επιθέσεις δεν του επέτρεψαν να διαμορφώσει μια συνολική πολιτική διαχείρισης της γεωπολιτικής του σημασίας. Αυτό βέβαια δεν συνιστά άλλοθι. Από το 1974 και εντεύθεν η στρατηγική σημασία του νησιού δεν έχει αξιοποιηθεί με στόχο να διασφαλίσει καλύτερους όρους επίλυσης του Κυπριακού. Για την ακρίβεια, η Κύπρος είχε ως πλεονέκτημα και εργαλεία άσκησης πολιτικής την Κυπριακή Δημοκρατία, το αναγνωρισμένο κράτος και τη γεωπολιτική της σημασία, τη γεωγραφική της θέση.

Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση προσφέρει περισσότερα και σημαντικότερα πλεονεκτήματα και εναπόκειται στους διαχειριστές του Κυπριακού να τα αξιοποιήσουν. Παλαιότερα είχε εκφρασθεί από τον βετεράνο πολιτικό, σοσιαλιστή Βάσο Λυσσαρίδη, η ανάγκη για την αξιοποίηση των εμπλεκόμενων συμφερόντων. Να υπάρξει δηλαδή καθορισμός των διαφορετικών συμφερόντων που έχουν διαφορετικές χώρες και να αξιοποιηθούν προς όφελος των προσπαθειών λύσης του Κυπριακού. Αυτά μπορούν να συνοψιστούν στα εξής: • Οι Βρετανοί διαθέτουν βάσεις στο νησί, τις οποίες χρησιμοποιούν και οι Αμερικανοί αλλά και το ΝΑΤΟ.

• Οι Αμερικανοί εξασφαλίζουν όλα τα αιτήματα διευκολύνσεων που ζητούν από τη Λευκωσία, χωρίς ανταλλάγματα.

• Οι Αμερικανοί ενίοτε αντιμετωπίζουν την Κύπρο ως μέρος των σχεδιασμών τους που αφορούν την Τουρκία. Ουδέποτε την αντιμετώπισαν χωριστά.

• Οι Ευρωπαίοι, ως σύνολο η ΕΕ αλλά και χώρες ειδικά (Γαλλία, Γερμανία), αναζητούν διέξοδο για άσκηση ρόλου και πολιτικής στην ανατολική Μεσόγειο. Με τη Γαλλία υπήρξε στρατιωτική συμφωνία αξιοποίησης της αεροπορικής βάσης «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο.

Η λύση και οι προοπτικές για τη χώρα
Η ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗλύση το 2004 με το Σχέδιο Ανάν εξυπηρετούσε βασικά τα στρατηγικά συμφέροντα και τους σχεδιασμούς της Άγκυρας και του Λονδίνου. Διά της μόνιμης παρουσίας τους στην Κύπρο, τους πρόσφερε σημαντικά οφέλη και πλεονεκτήματα. Τόσο πολιτικά, με τις ρυθμίσεις που προέβλεπε το Σχέδιο Ανάν, όσο και στρατιωτικά (με επιτόπια παρουσία και βάσεις, δικαιοδοσία στην Περιοχή Ελέγχου Πτήσεων ΙR, με δικαιώματα στα χωρικά ύδατα, στην υφαλοκρηπίδα και στην ΑΟΖ: δικαίωμα εκμετάλλευσης υποθαλάσσιου πλούτου, δικαίωμα έρευνας και διάσωσης κ.ά).

Το σχέδιο απορρίφθηκε στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, γιατί δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των πολιτών και δεν θα μπορούσε να εφαρμοσθεί. Αμέσως μετά το δημοψήφισμα, την 1η Μαΐου, η Κύπρος εντάχθηκε στην ΕΕ.

Η Ένωση μπορεί να αξιοποιήσει τη γεωγραφική θέση της Κύπρου (γέφυρα μεταξύ τριών ηπείρων Ασίας, Ευρώπης, Αφρικής) και τη γεωπολιτική της σημασία. Υπό την προϋπόθεση, πάντα, ότι η λύση του Κυπριακού δεν θα καθιστά τη χώρα προτεκτοράτο καμίας τρίτης δύναμης, το κράτος δεν θα λειτουργεί με εξαρτήσεις και οι πολίτες δεν θα ζουν με μειωμένα δικαιώματα.

Η στρατηγική σημασία της Κύπρου θα πρέπει να αξιοποιηθεί τόσο προς όφελος της χώρας και των πολιτών της όσο και προς όφελος της ΕΕ, η οποία πρέπει να αντιμετωπίζει ως κέρδος την παρουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας στους κόλπους της.

Οι έρευνες για το πετρέλαιο ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ;
Υπάρχει πετρέλαιο και φυσικό αέριο στη θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου; Το ζήτημα τούτο δεν είναι σημερινό. Έχει συζητηθεί πολλές φορές στο παρελθόν, επανήλθε όμως και πρόσφατα, όταν από προκαταρκτικές έρευνες διαφάνηκε πως υπάρχει περίπτωση εντοπισμού κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Το γεγονός ότι οι έρευνες δεν έχουν αρχίσει έγκειται πρωτίστως στην αντίδραση της Τουρκίας, που εκτοξεύει μέχρι και στρατιωτικές απειλές σε βάρος της Κύπρου· αλλά και στις επιφυλάξεις που εξέφρασαν κάποιες διεθνείς εταιρείες, ως απόρροια των απειλών που εκτόξευσε η Άγκυρα. Ανεξαρτήτως τού εάν θα προχωρήσουν ή όχι οι έρευνες, αυτό που διαφαίνεται είναι πως η ύπαρξη κοιτασμάτων (αυτό λένε οι δορυφορικές λήψεις εικόνων, αλλά και οι Αιγύπτιοι που αντλούν πετρέλαιο σε περιοχή που γειτνιάζει με την κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη – ΑΟΖ) αναβαθμίζει τη στρατηγική σημασία της Κύπρου.

Περαιτέρω, το νησί λόγω της γεωγραφικής του θέσης έχει ούτως ή άλλως εγγύτητα με πηγές πετρελαίου και αποτελεί σταθμό μεταφοράς και διακίνησης, ένα άλλο στοιχείο δηλαδή της στρατηγικής σημασίας της Κύπρου.
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/07/blog-post_7641.html

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Κύπρος | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΣΕΓΚΟΛΕΝ ΡΟΥΑΓΙΑΛ: ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ Η ΕΥΡΩΠΗ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Ιουλίου 2010

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟ

Προσκεκλημένη του Γιώργου Παπανδρέου η Γαλλίδα Σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αντίπαλος του Νικολά Σαρκοζί στις τελευταίες προεδρικές εκλογές και, πιθανόν, και στις επόμενες, βρέθηκε και στο φετινό συμπόσιο της Σύμης που έγινε την περασμένη εβδομάδα στον Πόρο. Την συναντήσαμε στο περιθώριο των εργασιών και της ζητήσαμε τις απόψεις της για την ελληνική, αλλά και την ευρωπαϊκή κρίση.

Ερ. Αυτή τη φορά, η συμμετοχή σας στο συμπόσιο της Σύμης συνέπεσε με την Ελλάδα να είναι στο επίκεντρο της διεθνούς επικαιρότητας…

Απ. Πράγματι. Είμαστε σε μια εποχή πολύ οδυνηρών μεταρρυθμίσεων, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στη Γαλλία επίσης. Η γαλλική κυβέρνηση, του Προέδρου Σαρκοζί λαμβάνει πολύ σκληρά μέτρα στο συνταξιοδοτικό και πολύ άδικα μέτρα στο φορολογικό. Αν όμως ο Γιώργος Παπανδρέου πετυχαίνει, είναι γιατί διαθέτει την ηθική αξιοπιστία, γιατί προσφέρει την εγγύηση ότι οι θυσίες και οι προσπάθειες θα πιάσουν τόπο, ότι αν πετύχει θα επαναφέρει αυτά που περικόπτει. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον Γιώργο Παπανδρέου και τον Νικολά Σαρκοζί, η διαφορά ανάμεσα στους Σοσιαλιστές και τη Δεξιά.

Ερ. Μιλώντας συνολικά για την ΕΕ βλέπουμε να επιμένει και να εντείνει, υπό γερμανική έμπνευση, τη γραμμή σκλήρυνσης των πολιτικών λιτότητας.

Απ. Η Ευρώπη δεν πάει στη σωστή κατεύθυνση. Με μια τέτοια κατεύθυνση κινδυνεύουμε να ξαναζήσουμε τη δεκαετία του 1930, όταν η οικονομική κρίση οδήγησε στην άνοδο του Χίτλερ και την ανάδυση των εθνικισμών. Ακούστε, το πρόβλημα, που το συζητήσαμε κι εδώ, είναι πώς να συνδυάσουμε το φρένο και το γκάζι. Από τη μια να ελέγξουμε τα ελλείμματα και τα χρέη, από την άλλη να μην οδηγηθούμε στην ύφεση. Η Ελλάδα έχει ένα μειονέκτημα, το ευρώ, την αδυναμία άσκησης νομισματικής πολιτικής. Από την άλλη όμως μπορεί να επωφεληθεί από την ευρωπαϊκή βοήθεια, ιδίως από τα Ταμεία Συνοχής. Πρέπει να διαμορφώσει μια τέτοια στρατηγική και γι¨ αυτή τη στρατηγική μας μίλησαν ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί Οικονομικών, Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος.

Ερ, Το ευρωπαϊκό σχέδιο για την Ελλάδα επικρίθηκε ως ιδιαίτερα αυστηρό και μη ρεαλιστικό. Ποτέ για παράδειγμα δεν μπόρεσε μια χώρα να μειώσει τόσο γρήγορα το έλλειμμά της. Ποια είναι η γνώμη σας; Θα μπορούσαν οι όροι να γίνουν ενδεχομένως ελαστικότεροι;

Απ. Η Ευρώπη έχει ευθύνες, κυρίως γιατί υπήρξε πολύ αργή στην απάντησή της στην ελληνική κρίση, ιδίως λόγω της Γερμανίας. Χρειάζεται μια πολύ μεγαλύτερη αλληλεγγύη στην ¨Ενωση, και, βεβαίως, ιδιαίτερα, μεταξύ των μεσογειακών χωρών. Θα πρέπει και οι καπιταλιστές, οι κεφαλαιοκράτες να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της κρίσης, όπως συμβάλει και η εργασία. Σώσαμε τις τράπεζες πριν από δύο χρόνια, αυτό όμως σημαίνει ότι πρέπει να δίνουν κάποιο λογαριασμό, πρέπει να ελέγχονται οι δραστηριότητές τους. Γιατί παίρνουν το σπίτι ενός φορολογούμενου που χρωστάει στην τράπεζα, αλλά όταν η τράπεζα χρεωκοπεί πρέπει να τη σώζουμε; Πρέπει να υπάρχει στήριξη και εγγύηση για τις τράπεζες στις δραστηριότητες που ενισχύουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, όχι όμως στήριξη και εγγύηση για τις κερδοσκοπικές τους δραστηριότητες. Η απάντησή μας στο πρόβλημα του ελέγχου των τραπεζών υπήρξε πολύ αδύνατη, πολύ απρόθυμη. Η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να πρωταγωνιστήσει, να απαιτήσει τη ρύθμιση της τραπεζικής αγοράς.

Eρ. Φαίνεται όμως ότι οι τράπεζες διαθέτουν τεράστια επιρροή τώρα στην πολιτική ζωή…

Απ. Πράγματι. Στη Γαλλία υποστήριξαν μαζικά την υποψηφιότητα του Σαρκοζί.

Ερ, Και πως θα συνδυασθεί φρένο και γκάζι; Ποιο είναι το σωστό μείγμα πολιτικής;

Απ. Πρέπει να υπάρξει αυστηρότητα από τη μια μεριά, αλλά η ζήτηση, η συνολική αγοραστική δύναμη να μην πέσει πιο κάτω από την προσφορά από την άλλη. Αλλά ξέρετε, μιλάμε για μια δημοκρατική διαδικασία. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι οικονομολόγοι είναι η σημασία του ψυχολογικού παράγοντα. Η σύνδεση, η συμμετοχή των πολιτών είναι ένα πολύ κρίσιμο στοιχείο για να πετύχει μια πολιτική, μια μεταρρύθμιση, για να αντιμετωπισθεί μια κρίση. Το ενδιαφέρον της εμπειρίας του Γιώργου Παπανδρέου είναι η ανοιχτή διαβούλευση με τους πολίτες, η συμμετοχική δημοκρατία.

Ερ. Η παρούσα κρίση ανέδειξε για πολλούς ένα θεμελιώδες, δομικό πρόβλημα λειτουργίας της ευρωζώνης, όπως το ανέδειξε άλλωστε, και πριν πέντε χρόνια, η απόρριψη από τον γαλλικό λαό της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης. Η δομή του Μάαστριχτ στηρίζεται στην απαγόρευση της αλληλεγγύης, το no bail out, είναι δυνατόν όμως να επιβιώσει μακροχρόνια μια ¨Ενωση που στηρίζεται στην απαγόρευση αλληλεγγύης; Μήπως πρέπει να αλλάξουν οι κανόνες της ΕΚΤ, μήπως χρειαζόμαστε και κοινωνικό Μάαστριχτ και μια ευρωπαίκή βιομηχανική πολιτική π.χ.;

Απ. Χρειάζεται αλλαγή της δομής. Αυτό όμως δεν είναι δουλειά των ευρωπαϊκών θεσμών να το κάνουν, είναι δουλειά των κρατών-μελών. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει συμφωνία επ¨αυτού σε επίπεδο κυβερνήσεων, πολιτικών ηγεσιών και ιδίως των Γερμανών. Αυτό μας οδηγεί σε καταστάσεις τύπου “ο καθένας για τον εαυτό του”, καταστάσεις που μπορεί να μας οδηγήσουν όλους σε ζημιά. Είναι κάτι σαν το σύνδρομο του φυλακισμένου. Είναι πολλοί φυλακισμένοι που αν μοιραστούν το κόστος και το ρίσκο και συνεργασθούν θα μπορέσουν να φύγουν από τη φυλακή. Κανείς όμως δεν θέλει να αρχίσει γιατί κινδυνεύει να πληρώσει τα σπασμένα. Πιστεύω όμως πολύ στην περιφερειακή συνεργασία, θάπρεπε να συνεργασθείτε με την Τουρκία, στα Βαλκάνια.

Ερ. Γιατί οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές δεν αναλαμβάνουν μια πρωτοβουλία ριζικής αναμόρφωσης της ΕΕ;

Απ. Πήραμε πρωτοβουλία με την επιστολή του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, του Γιώργου Παπανδρέου, που την απηύθυνε μάλιστα και σε όλα τα κράτη μέλη των G20. Αναφέρεται στην ανάγκη να τεθεί στο αυτό επίπεδο προτεραιότητας η κοινωνική δικαιοσύνη και οι οικονομικές πολιτικές και να αντιμετωπισθεί ταυτόχρονα η οικολογική κρίση.

Κόσμος του Επενδυτή, 17.07.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com

Posted in Ευρώπη | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ (ΕΣΥ) ΚΑΙ… ΛΟΙΠΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Ιουλίου 2010

 Αλέξανδρος Ι. Νομικός*, Ιατρός-Παθολογοανατόμος, Δρ. Πανεπιστημίου Αθηνών, Eπιμελητής Β’ Γ.Ν.Α «Ασκληπιείο Βούλας»

                           Ιδιαίτερος λόγος γίνεται τελευταία για την περίφημη αναδιάρθρωση του ΕΣΥ και ένα πολύ φιλόδοξο νομοσχέδιο έχει κατατεθεί από την αρμόδια υπουργό στην αντίστοιχη επιτροπή του κοινοβουλίου. Ως ιατρός του ΕΣΥ, μετά λόγου γνώσεως και παρρησία θα ήθελα να καταθέσω τις απόψεις μου για την γενικότερη κατάσταση του συστήματος.

                         Καταρχάς τα προβλήματα του ΕΣΥ συνίστανται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: α) Τη στάση του κράτους, β) Τη στάση των εργαζομένων και γ) Τη στάση των ασθενών και γενικότερα των πολιτών έναντι αυτού.

                         Σε ότι αφορά το κράτος δυστυχώς, πλην μεμονωμένων εξαιρέσεων, η γενικότερη τάση μεθοδολογικής προσέγγισης συνίσταται στο άτυπο δόγμα της κωλυσιεργίας και της διαιώνισης των προβλημάτων σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση του συστήματος από έμψυχο υλικό. Παράλληλα οι απολαβές των εργαζομένων του ΕΣΥ, ιδίως δε του Ιατρικού προσωπικού, παραμένουν καθηλωμένες σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα. Έτσι, αντιρροπιστικά, μερίδα εργαζομένων εκμεταλλευόμενοι και την επιθυμία των πολιτών για γρήγορη και σωστή αντιμετώπιση, οδηγούνται σε τρόπους αθέμιτου πλουτισμού, δεχόμενοι χρήματα από ασθενείς αλλά και εταιρείες. Τονίζω εδώ πως ένα από τα βασικότερα προβλήματα της λειτουργίας του ΕΣΥ, καθόλου άσχετο με τα προηγούμενα, είναι και η έλλειψη πρόνοιας για επιλογή ιατρού από μέρους του ασθενούς. Η έλλειψη αυτή που οδηγεί τον ασθενή στη μοναδική εναπομείνασα διαθέσιμη επιλογή (τον χρηματισμό) προκειμένου να επιλέξει το γιατρό που επιθυμεί, δεν αντιμετωπίστηκε ούτε στοιχειωδώς από το θεσμό των απογευματινών ιατρείων μιας και ούτε αυτός αναπτύχθηκε σε ορθή βάση ούτε ήταν δυνατόν να καλύψει μεγάλο φάσμα των παρεχομένων από τα νοσοκομεία ιατρικών υπηρεσιών.

                            Στα παραπάνω προβλήματα θα ήθελα να προσθέσω και τις δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες λειτουργούν τα επαρχιακά νοσοκομεία, τα οποία υποστελεχωμένα και με τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό λειτουργούν περισσότερο ως προεκλογικές βιτρίνες των τοπικών πολιτικών αρχόντων, εγκαινιάζονται δε περί τις τρεις φορές έκαστο σε προεκλογικές περιόδους.  

                         Σε ότι αφορά τη δεύτερη μεγάλη κατηγορία προβλημάτων που συντελούν στη δυσλειτουργία του συστήματος, θα ήθελα καταρχάς να επισημάνω τη διαφορετική <<στοχοθεσία>>, για να μην χρησιμοποιήσω άλλη περισσότερο φορτισμένη λέξη, μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών εργαζομένων του ΕΣΥ. Διαφορετικές είναι οι <<απόψεις>> και οι διεκδικήσεις ενός νοσηλευτή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που εργάζεται πολλές φορές υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες και ενός αποσπασμένου ή μεταταγέντος συναδέλφου του με το ίδιο μορφωτικό επίπεδο, ο οποίος κινείται μεταξύ του γραφείου του διοικητή και κάποιας υπηρεσίας του υπουργείου Υγείας. Παράλληλα η έλλειψη τήρησης του ωραρίου, σε συνδυασμό με την έλλειψη καθηκοντολογίου οδηγούν σε εξαιρετικά δυσάρεστες καταστάσεις. Ο κακώς εννοούμενος συνδικαλισμός και η δήθεν συναδελφική αλληλεγγύη σε συνδυασμό με την αναξιοκρατία και την ατιμωρησία, οδηγούν σε τραγελαφικές καταστάσεις. Πολύ συχνά για να λειτουργήσει στοιχειωδώς ένα τμήμα πρέπει να υπάρχει η άτυπη αλλά ουσιώδης συναίνεση του σωματείου εργαζομένων, μιας και μια απόσπαση ή μια απόφαση που θα αναταράξει την υπάρχουσα κατάσταση πολύ συχνά δημιουργεί αλυσιδωτές αντιδράσεις. Επισημαίνω εδώ πως τα ανωτέρω είναι γνωστά σε όλους τους συνδικαλιστές οι οποίοι πολλές φορές έχουν πράγματι καλές προθέσεις, η ύπαρξη όμως πολιτικού κόστους σε συνδυασμό με την προσπάθεια διατήρησης των <<κεκτημένων>> ανατρέπουν στην πράξη κάθε καλή πρόθεση.

                           Κλείνοντας το κεφάλαιο αυτό θα ήθελα να τονίσω την ομόφωνη σχεδόν απέχθεια των συνδικαλιστικών παρατάξεων και την παρόμοια αντίδραση (που προσομοιάζει με αντίδραση σε έκθεση σε μολυσματικό υλικό) των περισσότερων εργαζομένων σε ότι έχει ως παράγωγο ή σύνθετο ή υπονοεί απλώς τη λέξη ιδιωτικοποίηση. Η αντιμετώπιση αυτή που σχετίζεται με τους καλλιεργούμενους φόβους για απώλεια των κεκτημένων έχει ως αποτέλεσμα παραλογισμούς που δεν δικαιολογούνται. Κατά την ταπεινή μου γνώμη όταν σε ένα νοσοκομείο αμείβονται ως γραμματείς πενήντα άτομα, εξ’ αυτών δε είναι αποσπασμένες (στο υπουργείο) οι δέκα και απασχολούνται στα όργανα διοίκησης του νοσοκομείου και στα γραφεία διοικητών και υποδιοικητών άλλες δέκα και τα τμήματα υπολειτουργούν, μια ιδιωτική εταιρεία θα μπορούσε αν μη τι άλλο να αναλάβει μέρος έστω της γραμματειακής υποστήριξης του νοσοκομείου και αυτό δε νομίζω ότι συνεπάγεται απειλή για τα δικαιώματα κανενός, ούτε θα οδηγήσει σε υποβάθμιση του ΕΣΥ και <<κοινωνικές διακρίσεις>> εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων ασθενών. 

                          Θα ήταν περιττή η καταγραφή των προβλημάτων του ΕΣΥ, εάν δεν αναφερόταν κανείς στην ευθύνη  καθενός πολίτη, ιδίως δε των ασθενών που έρχονται σε επαφή με το σύστημα υγείας. Νοοτροπίες που συνίστανται στη σκέψη προσφοράς-ανταπόδοσης, με απώτερο σκοπό την ταχύτερη εξυπηρέτηση ή την εξασφάλιση δωματίου με λιγότερες κλίνες συναντώνται καθημερινά. Επιπροσθέτως κυρίαρχη είναι η αντίληψη πως η επιλογή του <<καλύτερου>> ιατρού προϋποθέτει χρηματικό αντάλλαγμα. Τα ανωτέρω δεν στερούνται βαρύτητας σε ότι αφορά την παρούσα κατάσταση του ΕΣΥ.

                       Ποια όμως είναι η διέξοδος από την κρίση, αν δεχτούμε πως υπάρχει διέξοδος; Είναι οι γενικόλογοι αφορισμοί περί αυξήσεως των  κρατικών δαπανών για την υγεία, σε συνδυασμό με την αύξηση προσωπικού; Είναι οι κραυγές των <<προοδευτικών>> και <<δημοκρατικών>> δυνάμεων για κοινούς αγώνες με άλλες κοινωνικές ομάδες και η ρίψη στην πυρά οιουδήποτε διανοηθεί να μιλήσει περί ιδιωτικοποίησης;

                     Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Απαιτείται πολιτική βούληση και ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες, που αναπόδραστα θα οδηγήσουν σε ρήξη με αρκετές κοινωνικές ομάδες και θα ανατρέψουν πολλά από τα έως σήμερα ισχύοντα. Συγκεκριμένα μια σειρά μέτρων θα μπορούσε να είναι η ακόλουθη.

Α)  Αύξηση του βασικού μισθού των ιατρών και του μη ιατρικού προσωπικού σε πλαίσια συγκρίσιμα με τις χώρες της ΕΕ, σε συνδυασμό με την ριζική αναπροσαρμογή των επιδομάτων. Δεν θεωρώ λογικό να λαμβάνει το ίδιο ποσό ως επίδομα βιβλιοθήκης ένας γιατρός που συμμετέχει τακτικά σε συνέδρια και ενημερώνεται συνεχώς για τις εξελίξεις με έναν άλλο που έχει να διαβάσει νέο σύγγραμμα ή ιατρικό περιοδικό από την εποχή της ειδικότητας. Ομοίως δεν θεωρώ σωστό να λαμβάνει επίδομα παραγωγικότητος η γραμματέας που δακτυλογραφεί μια ιστολογική εξέταση την ημέρα.

Β) Ολοκλήρωση των προσλήψεων που εκκρεμούν. Το μεγαλύτερο μέρος της καθυστέρησης στις προσλήψεις ιατρικού προσωπικού οφείλεται στις καθυστερήσεις των εισηγήσεων και την γραφειοκρατία του υπουργείου Υγείας, από την ημέρα που πραγματοποιήθηκε η κρίση μέχρι την ημέρα πρόσληψης. Θα πρέπει οι εισηγητές να αμείβονται με την υποχρέωση να ολοκληρώνουν την εισήγηση εντός μηνός. Αντίστοιχα πρέπει η γραφειοκρατία του Υπουργείου Υγείας να περιοριστεί το πολύ σε έναν μήνα.

Γ) Θέσπιση καθηκοντολογίου για όλους ανεξαρτήτως τους εργαζομένους. Φυσικά αυτό σημαίνει λεπτομερή ανάλυση όλων των υποχρεώσεων, για κάθε εργαζόμενο του ΕΣΥ, σε όλες τις κλινικές και τα εργαστήρια.

Δ) Είσοδος του ιδιωτικού τομέα μέσω δυνατότητος συμβάσεων με εταιρείες πληροφορικής και γραμματειακής υποστήριξης. Επίσης, δυνατότητα συμβάσεων με ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και αυτοδιαχείριση/αυτοχρηματοδότηση μέρους των παρεχομένων από τα νοσοκομεία υπηρεσιών.

Ε) Αυστηρός έλεγχος στην τήρηση του ωραρίου και των λοιπών συμβατικών υποχρεώσεων κάθε εργαζομένου. Αντίστοιχα θέσπιση κινήτρων για επιπλέον προσφορά.

ΣΤ) Αυστηρότατος έλεγχος των αποσπάσεων του Νοσηλευτικού και γενικά του μη Ιατρικού προσωπικού σε Υπουργεία ή άλλους φορείς, παράλληλα δε αυστηρότατος έλεγχος των μετατάξεων. Είναι αδιανόητο να έχουν προσληφθεί, για παράδειγμα, σε ένα νοσοκομείο εκατό νοσηλευτές και να είναι αποσπασμένοι στο υπουργείο οι δέκα και άλλοι δέκα να κινούν διαδικασίες μετάταξής τους σε θέσεις διοικητικού προσωπικού. Δυστυχώς, ένα σημαντικό μέρος από τις ανάγκες σε νοσηλευτικό προσωπικό έχει δημιουργηθεί κατ’αυτόν τον τρόπο.

Ζ) Θέσπιση υγειονομικού χάρτη ανά την επικράτεια αποκλειστικά για το ΕΣΥ. Δεν είναι δυνατόν να συνυπολογίζονται σε μία περιοχή οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι στρατιωτικοί ή οι αγροτικοί ιατροί και να ευλογούμε τα γένια μας ότι υπάρχει δημόσια υγεία, μιας και οι υποχρεώσεις του κράτους είναι συγκεκριμένες και οφείλει να καλύπτει όλη την επικράτεια. Εναλλακτικά θα μπορούσε να εξεταστεί η δυνατότητα συμβάσεων με γιατρούς των παραπάνω κατηγοριών, προκειμένου να εξυπηρετηθούν επιτακτικές ανάγκες. 

Η) Ο πολίτης δικαιούται να επιλέγει το γιατρό που επιθυμεί. Επέκταση της δυνατότητος επιλογής ιατρού και κατά τη διάρκεια του πρωινού ωραρίου, με δυνατότητα επιβάρυνσης του ασφαλιστικού φορέα, δημοσίου ή ιδιωτικού ή του ιδίου του ασθενούς με παροχή νόμιμης απόδειξης και απόδοση μέρους των χρημάτων στο νοσοκομείο. Έτσι, παύει κατά ένα σημαντικό ποσοστό η ασυδοσία, το νοσοκομείο λαμβάνει επιπλέον έσοδα και ο πολίτης δικαιούται περίθαλψης από το γιατρό της επιλογής του με νόμιμες φοροαπαλλαγές και υπό καθεστώς διαφάνειας.

Θ) Έγκαιρη εξόφληση των προμηθευτών σε συνδυασμό με έλεγχο των τιμών. Η καθυστέρηση στις πληρωμές, που συχνά φθάνει τα πέντε χρόνια και η έλλειψη στοιχειώδους ελέγχου, οδηγεί σε ανεξέλεγκτες υπερτιμολογήσεις που διογκώνουν τα χρέη των νοσοκομείων.

                              Συνοπτικά, χωρίς κανείς να διεκδικεί το αλάθητο οι άξονες των προσπαθειών θα πρέπει να συνίστανται σε βελτίωση των υπηρεσιών του ΕΣΥ προς τους πολίτες, σε βελτίωση των απολαβών σε συνδυασμό με την αύξηση των υποχρεώσεων των εργαζομένων και τέλος την είσοδο του ιδιωτικού τομέα, με συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις, ώστε να εξοικονομηθούν οι απαραίτητοι πόροι για ένα σύγχρονο και βιώσιμο ΕΣΥ.

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Βιβλίο Ιστορίας Γ’ Γυμνασίου: «Ελλάδα και Τουρκία διεκδικούν τα Ίμια»!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Ιουλίου 2010

ImageΤεράστιο πολιτικό και εθνικό θέμα δημιουργείται με τα όσα αναφέρει για την κρίση των Ιμίων το βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου «Νεώτερη και Σύγχρονη Ιστορία», όπου αναφέρεται ότι … τα Ίμια δεν ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά τα… διεκδικούμε μαζί με την Τουρκία! Συγκεκριμένα, στη σελ. 163 για την τουρκική πολεμική επιχείρηση κατάληψης της ελληνικής βραχονησίδας τον Γενάρη του 1996, γράφονται επί λέξει τα εξής:

«Την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ίμια, στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)»!

Διεκδικούσαμε δηλαδή τα Ίμια, δεν ήταν κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας, γράφουν οι συγγραφείς Ευαγγελία Λούβη και Δημήτρης Ξιφαράς. Αυτά που γράφτηκαν μόνο τυχαία δεν είναι, αλλά το ζήτημα αφορά προσωπικά την υπουργό Παιδείας Α.Διαμαντοπούλου και το υπουργείο Εξωτερικών.

Εκτός από τους συγγραφεί ευθύνονται άμεσα και οι κριτές αξιολόγησης, οι Αλ. Ρήγος, Όλ. Καραγεώργου και Μ. Βενιέρης.

Τι καλύτερο δώρο θα μπορούσε να περιμένει η Τουρκία; Έχει πλέον κι ένα σχολικό ελληνικό βιβλίο για να το επικαλείται στα διεθνή φόρουμ, ότι και η Ελλάδα παραδέχεται ότι δεν έχει την κυριαρχία της βραχονησίδας Ίμια, αλλά τη… διεκδικεί!

Απορίες προκαλεί πώς έδωσε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο την έγκρισή του σ’αυτήν την πλαστογράφηση της αλήθειας, της ιστορικής πραγματικότητας.

Κι όπως σημειώνει σε άρθρο του ο καθηγητής-φιλόλογος κ. Χρίστος Δάλκος, που εντόπισε τη νέα εθνική διαστροφή, πέραν του ότι δεν γίνεται καμία απολύτως αναφορά στην αμερικανική παρέμβαση (που ομολογήθηκε από τον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό Κ. Σημίτη μέσα στη Βουλή, μ’ εκείνο το «ευχαριστώ τους Αμερικανούς»), ούτε στον σκοτωμό τριών Ελλήνων, ηρωικών αξιωματικών του Πολεμικού μας Ναυτικού, Χριστόδουλου Καραθανάση, Παναγιώτη Βλαχάκου και Έκτορα Γιαλοψού, που έπεσε το ελικόπτερό τους (υπάρχει πάντα η «υποψία» ότι καταρρίφθηκε από τους τούρκους κομάντος) στη θαλάσσια περιοχή των βραχονησίδων, υπάρχει αναφορά.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Posted in Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Για τον Σωκράτη Γκιόλια

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Ιουλίου 2010

Σήμερα το πρωί άκουσα στο ραδιόφωνο για την δολοφονία ενός δημοσιογράφου στην Ηλιούπολη, το όνομα του οποίου δεν μου θύμιζε κάτι. Εντύπωση μου προκάλεσε εκτός της δολοφονίας του, η έλλειψη προστασίας, την οποία απολαμβάνουν απλόχερα τόσοι μεγαλοσχήμονες της παρακμιακής, παρασιτικής κοινωνίας μας.

Καταλαβαίνω πολύ καλά το μαφιόζικο και συνάμα άναντρο μήνυμα προειδοποίησης της δολοφονίας του Γκιόλια, προς κάθε δημοσιογράφο, δημόσιο λειτουργό ή συνειδητοποιημένο, ενεργό πολίτη,  που τον πνίγει το δίκιο του ή σωστότερα το άδικο και επιμένει στο καθήκον του!

Διαβάζοντας στο τροκτικό, έμαθα για τον Σωκράτη Γκιόλια και θα ήθελα να συλληπηθώ την οικογένεια του. 

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Ιδού οι λίστες της ντροπής με τις υπερωρίες της ΕΡΤ – ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 19 Ιουλίου 2010

Αναρτήθηκε στο troktiko.blogspot.com

ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

Ιδού οι λίστες με τις υπερωρίες της ντροπής. Μιλάμε για ποσά ανα 4μηνο. Μιλάμε για χιλιάδες ευρώ όπως του δημοσιογράφου Β.Ιωάννου και άλλων που θα διαβάσετε.
Από όσο βλέπετε μέσα στις λίστες υπάρχουν από καρεκλολαμόγια με πολιτικά μπλέ και πρασινα χαρίσματα εώς και συνδικαλισταράδες και εργατοπατέρες. Μιλάμε για χοντρά λεφτά και ψεύτικα.
Τα λόγια είναι περιττά, η οικονομική κρίση έχει …χτυπήσει και την ΕΡΤ.

Κάντε κλικ στις παρακάτω ηλεκτρονικές διευθύνσεις

http://3.bp.blogspot.com/_Moz08RhEWgo/TC2Nw2ekagI/AAAAAAADvYY/at1MEh27Gw0/s1600/%CE%B5%CF%81%CF%84+%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82.png

http://4.bp.blogspot.com/_Moz08RhEWgo/TC2NvirSpUI/AAAAAAADvYI/ulgRHbKBE4I/s1600/%CE%B5%CF%81%CF%84+%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82+3.png

http://1.bp.blogspot.com/_Moz08RhEWgo/TC2Nu1p6L4I/AAAAAAADvYA/qN32Xaz8Oxo/s1600/%CE%B5%CF%81%CF%84+%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82+2.png

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

«Αποκάλυψη τώρα» για τις επιθέσεις στα ομόλογα!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Ιουλίου 2010

Σε μια ιδιαίτερα σοβαρή αποκάλυψη, που αφήνει έκθετο τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος σε κατηγορίες για διευκόλυνση με συγκεκριμένες πράξεις της δράσης των κερδοσκόπων κατά των ελληνικών ομολόγων, οι οποίοι τελικά οδήγησαν τη χώρα στον ασφυκτικό «εναγκαλισμό» της «τρόικας», προχωρούν 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με πρώτη υπογράφουσα τη σχετική ερώτηση την πρόεδρο της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων, κ. Βάσω Παπανδρέου.

Σε κάθε πολιτισμένη χώρα, η χθεσινή αποκάλυψη στη Βουλή θα έθετε ζήτημα παραίτησης του διοικητή της κεντρικής τράπεζας από την κορυφαία θέση του, καθώς αποδεικνύει ότι ο κ. Γ. Προβόπουλος αγνόησε τις αντίθετες εισηγήσεις της ίδιας της Νομικής Υπηρεσίας της ΤτΕ και έλαβε μέτρα που ευνόησαν την κερδοσκοπική δραστηριότητα κατά των ομολόγων, αποτέλεσμα της οποίας ήταν να αποκλεισθεί η χώρα από τη διεθνή αγορά και να υποχρεωθεί σε δανεισμό με ταπεινωτικούς όρους από την «τρόικα», για να αποφύγει τη στάση πληρωμών.

Επιπλέον, οι τεκμηριωμένοι, με βάση τέσσερις διαδοχικές γνωμοδοτήσεις της Νομικής Υπηρεσίας της ΤτΕ, ισχυρισμοί των βουλευτών για το ρόλο του κ. Προβόπουλου εκθέτουν ανεπανόρθωτα τον υπουργό Οικονομικών, κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ως τώρα έχει υιοθετήσει απόλυτα τις δικαιολογίας του διοικητή της ΤτΕ, ότι όλες οι παρεμβάσεις του κατά την κρίσιμη περίοδο των επιθέσεων στα ομόλογα ήταν καθαρά τεχνικού χαρακτήρα και δεν διευκόλυναν τη δράση των κερδοσκόπων.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι πολιτικά το θέμα έχει μείνει ανοικτό, καθώς ο Πρωθυπουργός, απαντώντας πρόσφατα σε σχετική ερώτηση του αρχηγού της Ν.Δ. στην Βουλή, είχε τονίσει ότι η υπόθεση θα πρέπει να διερευνηθεί σε βάθος, ενώ είχε αποφύγει να παράσχει κάλυψη στον υπουργό Οικονομικών και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος. Η νέα αποκάλυψη από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που προκαλεί τριγμούς στο χρηματοοικονομικό σύστημα της χώρας, αφήνει στον Πρωθυπουργό τον τελευταίο λόγο για τη διερεύνηση αυτής της σκοτεινής υπόθεσης, καθώς το υπουργείο Οικονομικών έχει απεμπολήσει τον εποπτικό του ρόλο στην αγορά ομολόγων και αρκείται να υιοθετεί άκριτα τους ισχυρισμούς της ΤτΕ.

Όπως τονίζουν οι βουλευτές στην ερώτηση που κατέθεσαν χθες, έχοντας ήδη μελετήσει την απάντηση της ΤτΕ και τα σχετικά έγγραφα που διαβιβάσθηκαν μέσω της διαδικασίας του κοινοβουλευτικού ελέγχου,

n  Η Νομική Υπηρεσία της ΤτΕ σε τέσσερις γνωμοδοτήσεις της (30/12/’2009, 1/2/2010, 4/2/2010 και 11/2/2010), σε σχέδια για «τροποποίηση και συμπλήρωση του κανονισμού λειτουργίας του συστήματος παρακολούθησης συναλλαγών επί τίτλων με λογιστική μορφή», επισημαίνει:

n  Τον κίνδυνο υποτιμητικής κερδοσκοπίας και χειραγώγησης, που δημιουργεί η κατάργηση του υποχρεωτικού πλειστηριασμού και η παράλληλη κατάργηση του διακανονισμού των συναλλαγών τρεις (3) ημέρες μετά τη συναλλαγή (Τ+3) με την εισαγωγή τεχνικών διακανονισμού που ισχύουν σε μη οργανωμένες αγορές (OTC), όπως η ανακύκλωση των συναλλαγών για δέκα (10) εργάσιμες ημέρες, μετά το Τ+3 και την κατάργηση των κυρώσεων για μη διακανονισμό των συναλλαγών και πέραν αυτής της περιόδου.

n  Η Νομική Υπηρεσία, αντίθετα, είχε προτείνει την αυστηροποίηση των κυρώσεων που προβλέπει ο Κανονισμός του Συστήματος Άυλων Τίτλων για να μπορούν να λειτουργούν αποτρεπτικά για πράξεις κερδοσκοπίας π.χ. κερδοσκοπικές ανοιχτές πωλήσεις (σορτάρισμα).

Δηλαδή, από τις γνωμοδοτήσεις της ίδιας της Νομικής Υπηρεσίας της ΤτΕ διαψεύδονται οι ισχυρισμοί Προβόπουλου περί «ουδέτερων» ρυθμίσεων τεχνικού χαρακτήρα και προειδοποιείται ο διοικητής της ΤτΕ για τον κίνδυνο να διευκολυνθούν οι κερδοσκοπικές κινήσεις κατά των ομολόγων, ενώ προτείνονται ακόμη αυστηρότερα μέτρα για τον περιορισμό της δράσης τους. Ο κ. Προβόπουλος τώρα καλείται να εξηγήσει γιατί αγνόησε αυτές τις υποδείξεις της καθ’ ύλη αρμόδιας Νομικής Υπηρεσίας της ΤτΕ, τη στιγμή μάλιστα που έχει επιβεβαιωθεί από τις εξελίξεις, ότι οι νομικοί της Τράπεζας είχαν απόλυτο δίκαιο στις επισημάνσεις τους.

Το πλήρες κείμενο της ερώτησης των βουλευτών έχει ως εξής:

Με βάση τις απαντήσεις και τα έγγραφα που κατατέθηκαν από την Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) στην ερώτηση 10403/624/19.05.2010 που υποβλήθηκε στην Ελληνική Βουλή, έχουμε να επισημάνουμε τα ακόλουθα:

1. Το ζήτημα που θέσαμε με την ερώτησή μας είναι ιδιαίτερα σοβαρό για να σκιαμαχεί κανείς και να αναλώνεται σε λεκτικά παιχνίδια και πολύ περισσότερο να προσπαθεί να παραπληροφορήσει τη Βουλή, καταθέτοντας στοιχεία διαφορετικά από αυτά τα οποία ζητήθηκαν.

Η ΤτΕ για να στηρίξει τη θέση της και την πρακτική που ακολούθησε, ότι η κατάργηση της υποχρεωτικής δημοπρασίας και η διαδικασία της αυτοματοποιημένης επαναεισαγωγής (recycling) είναι ένα τεχνικό ζήτημα, το οποίο απλώς διευκολύνει τις συναλλαγές επί ελληνικών ομολόγων και δεν συνδέεται με την κερδοσκοπική επίθεση εναντίον της ελληνικής οικονομίας, μας παρέχει στοιχεία από 1η11/2009 μέχρι 14/5/2010.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, το ποσοστό των πρωτογενών μη διακανονισθεισών συναλλαγών παρέμεινε πολύ χαμηλό 0,76% κατά μέσο όρο και τις πρώτες δύο ημέρες της αυτοματοποιημένης επαναεισαγωγής διακανονίζεται το 92% των μη διακανονισθεισών συναλλαγών. Και αναφέρει: “Καταρρίπτεται έτσι το επιχείρημα ότι οι συμμετέχοντες φορείς χρησιμοποιούν την περίοδο του 10ημέρου για να επιδίδονται σε ανοιχτές πωλήσεις. Αν συνέβαινε αυτό, ο διακανονισμός των συγκεκριμένων συναλλαγών θα γινόταν στο τέλος του 10ημέρου”.

Εμείς όμως είχαμε ζητήσει στοιχεία μέχρι τις 7/4/2010 και όχι μέχρι τις 14/5/2010, που σκόπιμα μας δίνει η ΤτΕ. Σύμφωνα με το έγγραφο της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου των Βασικών Διαπραγματευτών της 8ης Απριλίου 2010, επειδή εκείνη την ημέρα παρατηρήθηκε η διενέργεια μεγάλου αριθμού ανοιχτών πωλήσεων, η ‘επιτροπή αποφάσισε εφεξής την ενεργοποίηση της διαδικασίας της υποχρεωτικής δημοπρασίας (repo auction) για τις ανοιχτές/χρεωστικές θέσεις στο Σύστημα των Άυλων Τίτλων της ΤτΕ για τις συναλλαγές που καταρτίζονται στην ΗΔΑΤ’. Επομένως, από την επόμενη ημέρα ο τελικός διακανονισμός γινόταν υποχρεωτικά την πρώτη ημέρα μετά το Τ+3.

Η συμπερίληψη των στοιχείων για την περίοδο 8/4/2010 μέχρι 14/5/2010 που δεν ισχύουν οι επιπλέον 10 ημέρες για τον διακανονισμό των συναλλαγών αλλοιώνει και τον μέσο όρο και το ποσοστό των πρωτογενών μη διακανονισθεισών συναλλαγών.

2. Στις 5/10/2009, σύμφωνα με το έγγραφο που έχει κατατεθεί, η ΤτΕ ενημερώνει όλους τους βασικούς διαπραγματευτές, χωρίς αλλαγή του κανονισμού, ότι «οι συναλλαγές που δεν διακανονίζονται θα μεταφέρονται στην επόμενη εργάσιμη ημέρα για δέκα (10) εργάσιμες ημέρες».

Η Νομική Υπηρεσία της ΤτΕ σε τέσσερις γνωμοδοτήσεις της (30/12/’2009, 1/2/2010, 4/2/2010 και 11/2/2010), σε σχέδια για «τροποποίηση και συμπλήρωση του κανονισμού λειτουργίας του συστήματος παρακολούθησης συναλλαγών επί τίτλων με λογιστική μορφή», επισημαίνει:

Τον κίνδυνο υποτιμητικής κερδοσκοπίας και χειραγώγησης, που δημιουργεί η κατάργηση του υποχρεωτικού πλειστηριασμού και η παράλληλη κατάργηση του διακανονισμού των συναλλαγών τρεις (3) ημέρες μετά τη συναλλαγή (Τ+3) με την εισαγωγή τεχνικών διακανονισμού που ισχύουν σε μη οργανωμένες αγορές (OTC), όπως η ανακύκλωση των συναλλαγών για δέκα (10) εργάσιμες ημέρες, μετά το Τ+3 και την κατάργηση των κυρώσεων για μη διακανονισμό των συναλλαγών και πέραν αυτής της περιόδου.

Η Νομική Υπηρεσία, αντίθετα, είχε προτείνει την αυστηροποίηση των κυρώσεων που προβλέπει ο Κανονισμός του Συστήματος Άυλων Τίτλων για να μπορούν να λειτουργούν αποτρεπτικά για πράξεις κερδοσκοπίας π.χ. κερδοσκοπικές ανοιχτές πωλήσεις (σορτάρισμα).

3. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι ανοιχτές πωλήσεις μπορεί να αποτελέσουν μέσο κατάχρησης αγοράς και χειραγώγησης, καθώς και ότι τα συστήματα διακανονισμού συναλλαγών, ανάλογα με τους κανόνες που διαθέτουν, μπορούν να αποδειχθούν μέσα αποτρεπτικά ή υποβοηθητικά της χειραγώγησης μέσω των ανοιχτών πωλήσεων.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα συστήματα διακανονισμού τίτλων έχουν μεγάλη σημασία για τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την αποτροπή της υποτιμητικής κερδοσκοπίας, όση επίφαση αυθεντίας και αν επιχειρεί να προσδώσει στην επιχειρηματολογία του με την οποία θα προσπαθούσε να πείσει για το αντίθετο.

Σε δημοσιεύσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τονίζεται ότι ‘αδυναμίες στα συστήματα διακανονισμού τίτλων μπορούν να αποτελέσουν πηγές συστηματικού κινδύνου στις αγορές τίτλων και σε άλλα συστήματα πληρωμών και διακανονισμού τίτλων’ (ECΒ, Δεκέμβριος 2007).

Η Επιτροπή Συστημάτων Πληρωμών και Συστημάτων Διακανονισμού Τίτλων των Κεντρικών Τραπεζών της ομάδας των 10 χωρών (Committee on Payment and Settlement Systems (CPSS) of the central banks of the Group of Ten countries) σε συνεργασία με την Τεχνική Επιτροπή του Διεθνούς Οργανισμού των Εποπτικών Αρχών Κεφαλαιαγοράς (Technical Committee of the International Organization of Securities Commissions/IOSCO) έχουν αντιμετωπίσει με μεγάλη σοβαρότητα και προσοχή τα θέματα αυτά, όπως και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) με την Επιτροπή Ευρωπαϊκών Εποπτικών Αρχών Κεφαλαιαγοράς (CESR).

Τον Μάιο του 2009 εκδόθηκαν οι κοινές οδηγίες – συστάσεις της ΕΚΤ και της CESR για τα Συστήματα Διακανονισμού Τίτλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Recommendations for Securities Settlement Systems and Recommendations for Central Counterparties in European Union), ενώ τον Ιούνιο του 2009 η Τεχνική Επιτροπή της IOSCO εξέδωσε την τελική της έκθεση για τους κανόνες των ανοιχτών πωλήσεων (regulation of short selling).

Σύμφωνα με τις παραπάνω οδηγίες – συστάσεις για τα Συστήματα Διακανονισμού Τίτλων, πρέπει να ενθαρρύνεται η υιοθέτηση του δανεισμού τίτλων (5η σύσταση της ΕΚΤ/CERS). Η ΤτΕ πράττει ακριβώς το αντίθετο. Τον Φεβρουάριο του 2009 καταργεί την υποχρεωτική δημοπρασία και μέχρι σήμερα δεν την έχει επαναφέρει.

α. Αποδίδεται μεγάλη σημασία στους σύντομους κύκλους διακανονισμού και στη μικρή περίοδο μεταξύ κατάρτισης συναλλαγής και διακανονισμού της (3η σύσταση ΕΚΤ/CERS και IOSCO 3,14 σελ. 9).

Επίσης, τονίζεται η σημασία της έγκαιρης παράδοσης των τίτλων στον αγοραστή για την πρόληψη συστημικού κινδύνου και κατάχρησης αγοράς (IOSCO, σελ. 22).

Η ΤτΕ πράττει ακριβώς το αντίθετο. Επιμηκύνει κατά 10 ημέρες την περίοδο διακανονισμού διευκολύνοντας την υποτιμητική κερδοσκοπία.

β. Εξαίρεται επίσης η σημασία του ελέγχου, της εποπτείας και των κυρωτικών μέτρων για την αντιμετώπιση φαινομένων κατάχρησης αγοράς που μπορεί να προκύψουν από τις ανοιχτές πωλήσεις (3η αρχή IOSCO).

Η ΤτΕ πράττει ακριβώς το αντίθετο. Αντί να αυστηροποιήσει τις κυρώσεις, όπως προτείνει και η Νομική της Υπηρεσία, καταργεί την υποχρεωτική δημοπρασία και τις κυρώσεις στην πράξη.

γ. Οι διεθνείς οργανισμοί υπογραμμίζουν τη σημασία των κανόνων των συστημάτων διακανονισμού για την αποτροπή χειραγώγησης της αγοράς μέσω ανοιχτών πωλήσεων που οδηγούν σε συναλλαγές που δεν διακανονίζονται.

Οι ενέργειες της ΤτΕ το 2009 με την απόφαση για κατάργηση της υποχρεωτικής δημοπρασίας και την αυτοματοποιημένη επαναεισαγωγή των μη διακανονισθεισών συναλλαγών για 10 επιπλέον ημέρες διευκόλυναν αντικειμενικά τους κερδοσκόπους σε βάρος της ελληνικής οικονομίας, κάτι που πληρώνει η χώρα και οι πολίτες πολύ ακριβά.

Είναι εμφανές ότι τα συμπεράσματα και οι υποδείξεις των διεθνών οργανισμών δεν έχουν ληφθεί υπόψη στη χώρα μας, για την οργάνωση του Συστήματος Διακανονισμού των Συναλλαγών στους Άυλους Τίτλους της ΤτΕ κάτι που θα περίμενε κανείς να έχει συμβεί από την αρχή της χρηματοοικονομικής κρίσης, όταν ήταν ορατές οι επιθέσεις στα κρατικά ομόλογα με σκοπό την κερδοσκοπία.

4. Πρέπει λοιπόν να ενημερωθεί η Βουλή σχετικά με ποια από τα μέτρα αυτά, που προτείνουν οι διεθνείς οργανισμοί, ίσχυαν και ποια ισχύουν σήμερα στο Σύστημα Διακανονισμού Άυλων Τίτλων της Τράπεζας της Ελλάδος. Η συζήτηση δεν είναι θεωρητική, αλλά πολύ πρακτική.

Όπως τονίζουμε στην από 19/5/2010 ερώτησή μας, η τιτάνια προσπάθεια του πρωθυπουργού της χώρας να αποκαλύψει τους κερδοσκόπους στις διεθνείς χρηματαγορές θα ήταν λειψή αν στην ίδια μας τη χώρα δεν έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα που απαιτούνται για την οχύρωση του Συστήματος Άυλων Τίτλων της Τράπεζας της Ελλάδος, μέσω του οποίου διακανονίζονται οι συναλλαγές στα ελληνικά ομόλογα.

Το ζήτημα αυτό είναι πολύ σοβαρό. Πρέπει, λοιπόν, να πειστεί η Βουλή πως τα μέτρα που ισχύουν και εφαρμόζονται σήμερα είναι σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα και αποκλείουν κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος των ελληνικών ομολόγων. Από τα έγγραφα που μας δόθηκαν καθόλου δεν έχουμε πειστεί πως συμβαίνει αυτό. Αντίθετα, μάλιστα, οι φόβοι μας εντείνονται.

ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. υπουργός:

1. Γιατί ο διοικητής της ΤτΕ αγνοεί όλες τις εκθέσεις της ECB και της IOSCO και διευκολύνει με την απόφασή του για κατάργηση του υποχρεωτικού πλειστηριασμού ήδη από τον Φεβρουάριο του 2009 τις ανοιχτές πωλήσεις και συνακόλουθες κινήσεις υποτιμητικής κερδοσκοπίας εναντίον των ελληνικών ομολόγων;

2. Γιατί ο διοικητής της ΤτΕ αγνοεί συστηματικά από τον Οκτώβριο του 2009 την αδιαμφισβήτητα μαζική αύξηση των πωλήσεων ελληνικών ομολόγων που οφείλεται κατά πάσα πιθανότητα σε ανοιχτές πωλήσεις; Γιατί, ενώ όλες οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες προβαίνουν σε δραστική αυστηροποίηση του ρυθμιστικού πλαισίου που διέπει τις ανοιχτές πωλήσεις όταν οι τίτλοι τους δέχονται κερδοσκοπικές πιέσεις, η ΤτΕ χαλάρωσε περαιτέρω το εν λόγω πλαίσιο;

3. Γιατί ο διοικητής της ΤτΕ αγνοεί συστηματικά τις γνωμοδοτήσεις της Νομικής Υπηρεσίας της ΤτΕ για τον κίνδυνο υποτιμητικής κερδοσκοπίας και χειραγώγησης που δημιουργεί η μη επαναφορά του υποχρεωτικού πλειστηριασμού και η παράλληλη κατάργηση του διακανονισμού των συναλλαγών 3 ημέρες μετά τη συναλλαγή (Τ+3) με την εισαγωγή τεχνικών διακανονισμού που ισχύουν σε μη οργανωμένες αγορές (Over the Counter (OTC), όπως η ανακύκλωση (recycling) των συναλλαγών μετά το Τ+3 και η κατάργηση των κυρώσεων για μη διακανονισμό συναλλαγών και πέραν αυτής της περιόδου;

4. Γιατί ο διοικητής της ΤτΕ αλλάζει τους κανόνες για τον διακανονισμό συναλλαγών χωρίς αλλαγή του κανονισμού λειτουργίας της ΗΔΑΤ και του ΣΑΤ;

5. Με ποιον τρόπο η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς που εποπτεύει την ΗΔΑΤ και η ΤτΕ εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους σύμφωνα με τον κανονισμό της ΗΔΑΤ και τον κανονισμό του Συστήματος Άυλων Τίτλων της ΤτΕ;

Να κατατεθούν :

1. Ανά ημέρα ποσοστό διακανονισμού των συναλλαγών που επανεισήχθησαν και παρέμειναν στο recycling για την περίοδο 1/11.2009 μέχρι 7/4/2010.

2. Από τις συναλλαγές που εισήχθηκαν στο σύστημα ποιες δεν διακανονίστηκαν κατά κωδικό, κατά φορέα, ανά αγορά σε ημερήσια βάση.

3. Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν από την ΤτΕ σε όσους δεν διακανόνιζαν εμπρόθεσμα τις συναλλαγές τους γιατί είχαν ανοιχτές θέσεις σε τίτλους, συνολικά για τα έτη 2009 και 2010.

4. Τα έγγραφα με τα οποία το Σύστημα Άυλων Τίτλων της ΤτΕ γνωστοποίησε στην ΗΔΑΤ και η ΗΔΑΤ στα μέλη που κατάρτισαν τις συναλλαγές την αποτυχία του διακανονισμού και τους λόγους της αποτυχίας, σύμφωνα με το άρθρο 52 παρ. 4 του κανονισμού της ΗΔΑΤ.

5. Σύμφωνα με το άρθρο 50 του κανονισμού της ΗΔΑΤ, η ΤτΕ στέλνει καθημερινά στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς τα στοιχεία των συναλλαγών. Σε ποιες ενέργειες προέβη η Ε.Κ. αναφορικά με τον μη διακανονισμό των συναλλαγών της ΗΔΑΤ, με δεδομένο ότι μη διακανονισμός και ανοιχτές πωλήσεις είναι πιθανόν να συνδέονται με χειραγώγηση και υποτιμητική κερδοσκοπία; Να κατατεθούν όλα τα σχετικά έγγραφα.

6. Ο μη διακανονισμός συναλλαγών συνιστά παράβαση του κανονισμού της ΗΔΑΤ. Ενεργοποιήθηκαν και με ποιον τρόπο οι εσωτερικοί μηχανισμοί του κανονισμού της ΗΔΑΤ, σε σχέση με τις συναλλαγές που δεν διακανονίστηκαν; Επιβλήθηκαν εσωτερικά κυρώσεις από τα ελεγκτικά όργανα της ΗΔΑΤ; Να κατατεθούν οι αποφάσεις.

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/l-r——2010071325706/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Προτεκτοράτο του «club Berlin» η Ελλάδα!

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Ιουλίου 2010

Έτος 2013: Η Ελλάδα ολοκληρώνει με επιτυχία το σχέδιο σταθεροποίησης, το πρωτογενές έλλειμμα μηδενίζεται και το χρέος βρίσκεται, σύμφωνα με τις ίδιες τις προβλέψεις του σχεδίου σταθεροποίησης, κάπου μεταξύ 140-150% του ΑΕΠ. Η οικονομία έχει βγει από την ύφεση, αλλά δεν έχει «απογειωθεί» για να στηρίξει την εξυπηρέτηση τόσο υψηλού χρέους. Οι αγορές αρνούνται να αναχρηματοδοτήσουν το τεράστιο ελληνικό χρέος. Ποιο είναι το «Σχέδιο Β» της Ευρώπης;

Το σχέδιο που άφησε να διαρρεύσει η κυβέρνηση του Βερολίνου στο “Spiegel” και δημοσιεύθηκε στη χθεσινή έκδοση του έγκυρου γερμανικού περιοδικού δίνει τη λύση που θα ήθελε να επιβάλει η γερμανική κυβέρνηση: ελεγχόμενη χρεοκοπία! Ελεγχόμενη χρεοκοπία, συνδυαζόμενη με… ανεξέλεγκτη εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε ένα νέο κλαμπ πιστωτών, μετά τα κλαμπ του Λονδίνου και του Παρισιού, το «Κλαμπ του Βερολίνου», που προς το παρόν οι Γερμανοί δεν έχουν αποφασίσει αν θέλουν να απαρτίζεται μόνο από χώρες της Ευρωζώνης, ή αν θα περιλάβει χώρες από το G20.

Το γερμανικό σχέδιο, που επιχειρείται να επιβληθεί στην Ευρώπη χωρίς να χρειασθούν τροποποιήσεις των Συνθηκών, άρα και ψηφοφορίες στα εθνικά κοινοβούλια, βασίζεται σε μια απλή αρχή: ναι, σε πρώτη φάση οι χώρες της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ έδειξαν «αλληλεγγύη» στις χώρες με αδυναμία, χορηγώντας 110 δις. ευρώ στην Ελλάδα και δημιουργώντας το νέο ταμείο για τη διάσωση ασθενών οικονομιών, με «προίκα» 750 δις. ευρώ. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι οι «σπάταλες» χώρες θα συνεχίσουν να στηρίζονται επ’ αόριστον σε χρηματοδοτήσεις από τους φορολογούμενους των «σταθερών» οικονομιών. Κάποτε, η διεθνής αλληλεγγύη εξαντλείται και τότε έρχεται η ελεγχόμενη χρεοκοπία α λα γερμανικά.

Το γερμανικό σχέδιο αρχίζει από την οικονομία, αλλά γρήγορα επεκτείνεται στη γεωπολιτική. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια σύγχρονη μορφή επέκτασης της κυριαρχίας των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών, χωρίς να πέσει μια… σφαίρα, αλλά με πανίσχυρα οικονομικά όπλα:

n  Το γερμανικό σχέδιο, που η Ελλάδα είναι πρώτη υποψήφια να εφαρμοσθεί εις βάρος της, προβλέπει ότι, αν η χώρα στη λήξη του προγράμματος σταθεροποίησης δεν μπορεί πάλι να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της και να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της από την αγορά, θα πρέπει να αντιμετωπισθεί με κανόνες που θυμίζουν το πτωχευτικό δίκαιο των ιδιωτών.

n  Έτσι, οι πιστωτές της χώρας θα υποχρεωθούν να διαγράψουν ένα μεγάλο μέρος των χρεών, για παράδειγμα το 50%, ώστε το συνολικό χρέος να μειωθεί σε επίπεδα που η εξυπηρέτησή του θα είναι βιώσιμη. Αυτομάτως, έχοντας πλέον να αντιμετωπίσει ένα «λογικό» δημόσιο χρέος, η Ελλάδα θα επανέλθει και πάλι στις αγορές, οι οποίες θα δέχονται πλέον να την χρηματοδοτήσουν.

n  Αν το γερμανικό «Σχέδιο Β» σταματούσε εδώ, θα έλεγε κανείς ότι είναι το τέλειο σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από την κρίση. Όμως, οι Γερμανοί προτείνουν μια μικρή… μεταφορά της πολιτικής εξουσίας από τα πολιτικά όργανα της χώρας στους πιστωτές! Λένε, ότι θα πρέπει να δημιουργηθεί μια νέα λέσχη πιστωτών, που θα ασχολείται αποκλειστικά με τα ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης που θα χρεοκοπούν. Το νέο «Κλαμπ του Βερολίνου» δεν θα έχει τυχαία την έδρα του στη γερμανική πρωτεύουσα, αφού η γερμανική κυβέρνηση, ως κυρίαρχη στην οικονομία της Ευρώπης, θα έχει τα περισσότερα δικαιώματα ψήφου στη λέσχη πιστωτών.

n  Η ελληνική κυβέρνηση, που θα κληθεί να αντιμετωπίσει το σενάριο της ελεγχόμενης χρεοκοπίας α λα γερμανικά, θα είναι στην πραγματικότητα ένα πειθήνιο όργανο του «Κλαμπ του Βερολίνου»: ο έλεγχος του υπουργείου Οικονομικών θα περάσει και τυπικά στους πιστωτές, οι οποίοι θα αποφασίζουν για όλα τα ζητήματα οικονομικής πολιτικής. Κάπως έτσι, οι Γερμανοί επιδιώκουν να μετατρέψουν όσες χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα δεν αντέξουν να αντιμετωπίσουν την κρίση υπερχρέωσης σε γερμανικά προτεκτοράτα, επιτυγχάνοντας, όπως λένε πολλοί σχολιαστές, τους στόχους τους κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτή την φορά χωρίς αιματοχυσίες, αλλά με την εγκατάσταση απολύτως ελεγχόμενων κυβερνήσεων, με τη «σιδηρά χείρα» του «Κλαμπ του Βερολίνου».

Όπως σημειώνει και το “Spiegel”, οι κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού Νότου δεν έχουν λόγους να επιτρέψουν να υιοθετηθεί το γερμανικό σχέδιο, που απειλεί να τις μετατρέψει σε δορυφόρους της Γερμανίας και των άλλων ισχυρών χωρών, με ελάχιστη πολιτική αυτονομία. Από την άλλη, η Γερμανία πιθανότατα θα έχει την υποστήριξη της Γαλλίας, της Ολλανδίας και άλλων χωρών του ισχυρού οικονομικά Βορρά. Μένει να φανεί αν από αυτή την αντιπαράθεση θα βγουν νικήτριες οι οικονομικά ισχυρές χώρες, που φαίνεται ότι με αφορμή την κρίση υπερχρέωσης βρίσκουν μια χρυσή ευκαιρία επέκτασης της εθνικής τους κυριαρχίας με ειρηνικά μέσα…

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/–lclub-berlinr—2010071225650/

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Drop the Debt» – Διαγράψτε το χρέος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Ιουλίου 2010

«Drop the Debt» – Διαγράψτε το χρέος, ήταν μία από τις, ξεχασμένες σήμερα, «συνιστώσες» του επονομαζόμενου κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης τη δεκαετία του ’90, που έκανε δυναμικά την εμφάνισή του με τις μεγάλες διαδηλώσεις στο Σιάτλ, τη Γένοβα, τη Φλωρεντία και αλλού, όπου οι ισχυροί του κόσμου μαζεύονταν για να επιβάλουν τις επιθυμίες των λίγων στους πολλούς…

Οι «συνιστώσες» αυτές, που έκαναν πολλές φορές δυναμικά την εμφάνισή τους, εστίαζαν κυρίως στα προβλήματα χρέους των υπανάπτυκτων χωρών της Αφρικής και των αναπτυσσόμενων χωρών της Λατ. Αμερικής, που πλήρωναν ήδη μεγάλο τίμημα για την παγκοσμιοποίηση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και των παραινέσεων του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Οι καμπάνιες για τη διαγραφή του χρέους των αναπτυσσόμενων χωρών έδωσαν αφορμή να ανοίξει μία ευρεία συζήτηση για το πώς και γιατί δημιουργήθηκε το χρέος, για τη βαριά κληρονομιά που έχει αφήσει ακόμη πίσω της στην Αφρική η αποικιοκρατία. Στην καμπάνια για διαγραφή του χρέους των πάμφτωχων χωρών μετέχουν και διασημότητες, όπως ο τραγουδιστής των U2 Μπόνο, που δεν χάνει ευκαιρία να προβάλλει το εν λόγω αίτημα, δεχόμενος επικρίσεις από «σκληρούς» ροκάδες ότι έχει γίνει «μαϊντανός» της διεθνούς… φιλανθρωπίας.

Η κρίση του χρέους φάνταζε μέχρι πρότινος αποκλειστικά πρόβλημα των φτωχών και των υπανάπτυκτων, έως ότου η κατάρρευση της Lehman Brothers, το 2008, έδειξε ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η αρχική κρίση με τα στεγαστικά δάνεια στις ΗΠΑ έγινε χρηματοπιστωτική, διεθνής, οικονομική και εσχάτως δημοσιονομική, κρίση χρέους που κατατρώει τον αναπτυγμένο πλέον Βορρά, αρχής γενομένης από τους πιο αδύναμους κρίκους: την Ελλάδα και τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Σήμερα λοιπόν περισσότερο παρά ποτέ χρειάζεται η δημιουργία ενός αντίστοιχου κινήματος με αυτού της διαγραφής του χρέους του Τρίτου Κόσμου. Μία πανευρωπαϊκή καμπάνια «διαγραφής του χρέους», όχι με όρους φιλανθρωπίας, αλλά κοινωνικής δικαιοσύνης και ελέγχου. Αυτοί που σήμερα καλούνται να πληρώσουν, στην Ελλάδα και αλλού, δεν είναι αυτοί που δημιούργησαν το χρέος, αλλά αυτοί που δεν είχαν καμία συμμετοχή στις πολιτικές αποφάσεις, δεν είχαν πάρε – δώσε με την Goldman Sachs και το κακό συναπάντημα. Είναι αυτοί που πίστεψαν στα φληναφήματα περί ισχυρής Ελλάδας και Ενωμένης Ευρώπης, για να δουν τη χώρα μας να γυρίζει πίσω στην εποχή της «Ψωροκώσταινας» και την Ευρώπη, σε αυτήν των «ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων».

Οπως άλλωστε δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις σε Ασφαλιστικό και Εργασιακό, η δημοσιονομική κρίση δεν ήταν παρά η αφορμή για να περάσουν οι λεγόμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αντί του «καρότου» των παραινέσεων και των οδηγιών, χρησιμοποιείται το «μαστίγιο» της εσωτερικής υποτίμησης, για να αφαιρεθούν δικαιώματα ενός και πλέον αιώνα.

Για όσους μάλιστα «σοκάρονται» από την ιδέα της διαγραφής του χρέους, στην ιστοσελίδα της η βρετανική οργάνωση «Jubilee 2000», που δεν ανήκει στη ριζοσπαστική Αριστερά, μας υπενθυμίζει ότι «η ιδέα πως χρειάζεται διαγραφή του χρέους για να βοηθηθούν οικονομίες να βγουν από μια σύγκρουση ή κρίση δεν είναι καν καινούργια. Το 1953 στη Γερμανία προσφέρθηκε παραγραφή μέρους των χρεών που ήταν πέρα και από τα πιο άγρια όνειρα των σημερινών υπερχρεωμένων φτωχών χωρών». Για να μην αναφερθούμε στον Σόλωνα και στην περιώνυμη «σεισάχθεια» τον 6ο π.Χ. αιώνα, στην Αθήνα.

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Κάν΄ το όπως με τον Αλ Καπόνε

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 17 Ιουλίου 2010

Κ. Χρυσόγονος

Ο κ. Κώστας Χ. Χρυσόγονος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης προτείνει τη δίωξη για φορολογικά εγκλήματα!Η ασυλία τους εκεί δεν ισχύει!

 

Το άρθρο 86 του Συντάγματος και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών αφορούν μόνο πράξεις ή παραλείψεις «κατά την άσκηση των καθηκόντων τους» και όχι πράξεις ή παραλείψεις απλώς επ΄ ευκαιρία της άσκησης των τελευταίων ή σχετικές με την αξιοποίηση ή τη διάθεση ή απόκρυψη περιουσιακών στοιχείων που αποκτήθηκαν, αδιάφορο νόμιμα ή παράνομα, κατά την άσκηση των υπουργικών καθηκόντων. Ετσι π.χ. ακόμη και……

 

για τους μισθούς, επιδόματα, αποζημιώσεις κτλ. που λαμβάνει ο υπουργός από το δημόσιο ταμείο, εάν παραλείψει τη δήλωσή τους στις αρμόδιες φορολογικές αρχές, μπορεί όχι μόνο να του επιβληθούν αναδρομικά οι αναλογούντες φόροι, προσαυξήσεις και πρόστιμα, αλλά υπό προϋποθέσεις να του ασκηθεί και ποινική δίωξη (αν η απόκρυψη εισοδήματος είχε ως συνέπεια την απώλεια φορολογικών εσόδων ενός ορισμένου ύψους κατ΄ έτος). Το ίδιο ισχύει βέβαια, κατά μείζονα λόγο, και αν τα ποσά που αποκρύφθηκαν είχαν παράνομη προέλευση. Επίσης, αν παραλείψει την αναγραφή, στη δήλωση του «πόθεν έσχες», οποιουδήποτε χρηματικού ποσού βρίσκεται στην κατοχή του, ο υπουργός (ή τέως υπουργός) διαπράττει αυτοτελές ποινικό αδίκημα, ανεξάρτητα από τη νομιμότητα ή μη της απόκτησης του ποσού αυτού.

 

Για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση των καθηκόντων του ο υπουργός μπορεί, σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος, να διωχθεί μόνο με απόφαση της Βουλής και μόνο έως το τέλος της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος. Σήμερα συνεπώς μπορούν να ασκηθούν τέτοιες ποινικές διώξεις μόνο για αδικήματα μεταγενέστερα του Οκτωβρίου 2007 (χρόνος διεξαγωγής των προτελευταίων βουλευτικών εκλογών). Αντίθετα, για αδικήματα τα οποία δεν εμπίπτουν στην άσκηση των υπουργικών καθηκόντων, η ποινική δίωξη μπορεί και πρέπει να ασκηθεί από τις εισαγγελικές αρχές και ο χρόνος παραγραφής είναι ο ίδιος που ισχύει και για τα αδικήματα των «κοινών θνητών» (πενταετία για τα πλημμελήματα, δεκαπενταετία ή εικοσαετία για τα κακουργήματα, άρθρο 111 του Ποινικού Κώδικα). Ετσι π.χ. ένας πρώην υπουργός που δωροδοκήθηκε το έτος 2000 για να υπογράψει μια μεγάλη δημόσια σύμβαση δεν μπορεί να διωχθεί σήμερα για την υπογραφή του, αφού εκείνη καλύπτεται από τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, μπορεί όμως να διωχθεί για το ότι δεν δήλωσε το ποσό αυτό ως εισόδημα στην Εφορία ή για την παράλειψη αναγραφής του στη δήλωση «πόθεν έσχες», αφού μια τέτοια παράλειψη εμπίπτει στον κύκλο των υπουργικών του αρμοδιοτήτων. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί με τον διαβόητο Αλ Καπόνε στην Αμερική τη δεκαετία του 1930, ο οποίος δεν καταδικάστηκε ποτέ για δολοφονίες και λαθρεμπόριο, αλλά φυλακίστηκε για φοροδιαφυγή.

 

Με άλλες λέξεις, η κάλυψη που παρέχουν στους υπουργούς κυρίως το άρθρο 86 του Συντάγματος και δευτερευόντως ο εκτελεστικός του τελευταίου νόμος δεν είναι απόλυτη. Οι νομικές δυνατότητες για να διωχθούν ποινικά και φορολογικά οι επίορκοι υπουργοί υπάρχουν, αρκεί να υπάρξει και η θέληση εκ μέρους των αρμόδιων εισαγγελικών και φορολογικών αρχών. Το γενικότερο πρόβλημα της πολιτικής διαφθοράς είναι όμως βαθύτερο, αφού εμφωλεύει στις δομές του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Η αντιμετώπισή του θα προϋπέθετε όχι μόνο επί μέρους αλλαγές στο σχετικό θεσμικό πλαίσιο, αλλά κυρίως μια συνολικότερη μεταβολή στον πολιτικό μας πολιτισμό.

 

 

Ο κ. Κώστας Χ. Χρυσόγονος είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

 

 

www.tovima.gr

 

Αναρτήθηκε από http://blogpose.com/strawberry/2010/%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%84-%CF%84%CE%BF-%CF%8C%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%BB-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%BD%CE%B5-2/

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ο πλούτος των εθνών

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Ιουλίου 2010

Κάθε βδομάδα μάς προκύπτει μια νέα ευκαιρία σωτηρίας. Η τελευταία εντοπίζεται στη Βόρεια Ελλάδα, όπου γεωλόγοι διαβεβαιώνουν ότι υπάρχουν βουνά με διαμάντια! Όχι ακριβώς σαν τα διαμάντια που διαθέτει η Νότια Αφρική ή η Σιέρα Λεόνε ή η Σιβηρία, ούτε σαν αυτά που συλλέγονται, κόβονται και γυαλίζονται προσεκτικά στην Αμβέρσα. Πάντως πρόκειται για διαμάντια, κατάλληλα για βιομηχανική χρήση, που θα μπορούσαν να αποδώσουν αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ.

Αλλά δεν είναι τα διαμάντια η μόνη πηγή της σωτηρίας μας από τους δαίμονες του μνημονίου. Τα βουνά της Βόρειας Ελλάδας κρύβουν, λέει, κι άλλους θησαυρούς. Έχουν χρυσάφι, τόνους από χρυσάφι, που μας περιμένει να το εξορύξουμε. Έχουν ακόμη και ουράνιο, που, αν το προσεγγίσουμε, μπορεί να μας καταστήσει μια ακόμη πυρηνική δύναμη του κόσμου. Έχουν ασήμι, βιομηχανικά μέταλλα, ακόμη και σπάνιες γαίες, λίθιο, που πρέπει να το εξορύξουμε όχι μόνο για να γλιτώσουμε από τη συλλογική μας σχιζοφρένεια, αλλά και για να γίνουμε παγκόσμιο μονοπώλιο στο πιο πολύτιμο ορυκτό της ψηφιακής εποχής.

Αν πάντως έχετε υψοφοβία και αποφεύγετε τα βουνά ή κλειστοφοβία και δεν θα μπαίνατε με τίποτα σε στοές και γαλαρίες ορυχείων, υπάρχει εναλλακτική, μόνο που είναι υποθαλάσσια. Ο βυθός του Αιγαίου, λένε, κρύβει αμύθητο πετρελαϊκό πλούτο, τόσο που θα μπορούσε να καταστήσει την Ελλάδα το Κατάρ της Ανατολικής Μεσογείου, αν προκάμουμε να δεσμεύσουμε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη που μας αναλογεί στην περιοχή. Αλλά ακόμη κι αν δεν θέλουμε να καταβάλουμε την παραμικρή επιπλέον προσπάθεια που απαιτεί η εξόρυξη διαμαντιών, ουρανίου, λιθίου ή πετρελαίου, έχουμε κι άλλες μοναδικές πηγές πλούτου. Έχουμε 13.500 χιλιόμετρα ακτών, έχουμε πάνω από 2.000 νησιά, τα περισσότερα απ’ αυτά ακατοίκητα, αλλά κι 165 κατοικημένα, μικρούς ή μεγάλους τουριστικούς παραδείσους για τους διψασμένους για ήλιο και θάλασσα Ευρωπαίους και Αμερικανούς. Έχουμε επίσης χιλιάδες μικρά και μεγάλα μνημεία- μνήμη τεσσάρων χιλιετιών κι όχι τεσσάρων ετών μνημονίου- για τους γεμάτους ιστορική περιέργεια ανθρώπους της Δύσης.

Κι αν δεν υπήρχαν τα πολύτιμα μέταλλα ή τα ενεργειακά ορυκτά, τα φυσικά κάλλη ή τα ιστορικά μας προσόντα, ακόμη κι αν η Ελλάδα ήταν ένας άνυδρος ξερότοπος χωρίς παρελθόν και μνήμη, θα αρκούσε -μας λένε- να συλλάβουμε μόνο τον υλοποιημένο πλούτο της φοροδιαφυγής για να λύσουμε διά παντός το πρόβλημά μας, να διαγράψουμε το χρέος και να μην ξαναχρειαστεί να προσφύγουμε στις αγορές. Να τους πούμε: «Πάρτε τα να μη σας τα χρωστάμε». Έχουμε πολύ λίπος να κάψουμε, κατά την έκφραση του συρμού, που υπονοεί ότι η μικροαστική Ελλάδα θα επιβιώσει ακόμη κι αν το μέσο εισόδημα μειωθεί κατά 50%. Κι αν η φοροδιαφυγή μείνει ασύλληπτη, υπάρχει και η εισφοροδιαφυγή που θα μπορούσε να γεμίσει λεφτά τα ταμεία των Ταμείων. Υπάρχει η τεράστια μη καταγεγραμμένη ακίνητη περιουσία του Δημοσίου, υπάρχουν τα χιλιάδες εθνικά κληροδοτήματα, υπάρχει η εκκλησιαστική περιουσία, κι ίσως- πού ξέρετε;- στην πορεία βρεθούν αυτοκρατορικά χρυσόβουλα ή σουλτανικά φιρμάνια που μας δίνουν δικαιώματα κυριότητας στη μισή Ευρασία.

Θα μας σώσουν τα διαμάντια; Θα μας σώσουν το ουράνιο, το λίθιο, ο χρυσός, το πετρέλαιο, η θάλασσά μας, τα νησιά μας, τα ανεκμετάλλευτα ακίνητα, το άκαυτο λίπος της μικροαστικής ευημερίας μας, η φοροδιαφυγή, η εισφοροδιαφυγή, τα χρυσόβουλα; Αν ένα απ’ όλα αυτά απέδιδε όσα υπόσχεται, ίσως αρκούσε για να μας απαλλάξει από τον ζυγό της τρόικας. Αν συνέτρεχαν όλα μαζί κι απέδιδαν τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που υπόσχεται η μυθολογία της εθνικής μας απόγνωσης, ίσως αρκούσαν για να διαγράψουμε το μισό παγκόσμιο χρέος. Υπό την αίρεση, όμως, ότι καμιά από αυτές τις άδηλες πηγές πλούτου του έθνους δεν μας ανήκει ολοκληρωτικά. Στον βαθμό που υπάρχουν κι αξίζουν όσα υπόσχονται, είναι υποθηκευμένα στους πιστωτές μας, όπως ορθά κοφτά λέει η συμφωνία δανεισμού.

Αλλά, ακόμη κι αν ξεπεράσουμε τον σκόπελο αυτό και υποθέσουμε πως όλες αυτές οι πηγές του αμύθητου πλούτου του έθνους απλώς μας περιμένουν να τις αδράξουμε, κάτι πρέπει να μεσολαβήσει για να ξυπνήσουμε πλούσιοι, ωραίοι και χωρίς χρέη. Κάποιοι πρέπει να σκάψουν στοές στα βουνά της Βόρειας Ελλάδας, κάποιοι πρέπει να χειριστούν τα μηχανήματα που θα ανοίξουν τα σωθικά της γης, κάποιοι πρέπει να κατέβουν στις σκοτεινές γαλαρίες, κάποιοι πρέπει να ζήσουν πάνω στις πλωτές πλατφόρμες εξόρυξης πετρελαίου. Κι ακόμη, κάποιοι πρέπει να κάνουν τις ακτές, τις παραλίες, τα νησιά προσιτά στα εκατομμύρια τουριστών που θέλουν να τα απολαύσουν, κάποιοι άλλοι πρέπει να κάνουν τους κακούς και να συλλάβουν τη φοροδιαφυγή ή την εισφοροδιαφυγή, κάποιοι πρέπει να δώσουν ζωή στα ανεκμετάλλευτα ακίνητα του κράτους και κάποιοι άλλοι πρέπει να αποδεσμεύσουν τη σχολάζουσα περιουσία των κληροδοτημάτων από την λεηλασία και τη διαπλοκή. Κανένας από τους υπαρκτούς ή φανταστικούς «θησαυρούς» του έθνους δεν πρόκειται να μας απαλλάξει από τον ζυγό του χρέους και των πιστωτών αν δεν παρεμβληθεί η εργασία.

Δεν υπάρχει κανένα ανυπέρβλητο μυστήριο σ’ αυτό, το ξεκαθάρισε ο Αριστοτέλης κι αργότερα οι κλασικοί της πολιτικής οικονομίας ότι δεν υπάρχει άλλο μέτρο του πλούτου των εθνών. Αυτή είναι η φιλοσοφική λίθος της προόδου, η σκαπάνη της Ιστορίας που δημιούργησε αυτοκρατορίες, που πνίγει άλλα έθνη στην αφθονία και βυθίζει άλλα στην ανέχεια.

Και να πώς σκέφτονται και πράττουν γι’ αυτό το μέτρο του πλούτου των εθνών οι έμποροι των εθνών. Για να πλουτίσουν κι άλλο τα έθνη μας, λένε, πρέπει να υποτιμήσουμε τον δημιουργό του πλούτου. Το κύμα λιτότητας που σαρώνει πρωτίστως τη Γηραιά Ήπειρο, την κοιτίδα του καπιταλισμού, είναι η πιο ακραία αποτύπωση αυτής της σχιζοειδούς επιλογής. Μια βίαιη, μαζική απαξίωση των παραγωγών του πλούτου κι όλων των μέσων συντήρησης και αναπαραγωγής τους -του μισθού, των μηχανισμών προστασίας και αναπλήρωσης, των δαπανών υγείας, περίθαλψης, ασφάλισης- γίνεται ο όρος ύπαρξης του οικονομικού συστήματος. Η επιλογή είναι, μάλιστα, ακόμη πιο hardcore απ’ όσο φαίνεται. Παρ’ ότι είναι στη φύση του καπιταλισμού να εξωθεί την εργασία προς τα κατώτερα δυνατά επίπεδα σχετικής ή απόλυτης εξαθλίωσης υπέρ του καπιταλιστικού κέρδους κάθε εκδοχής, αυτή τη φορά η επιλογή αφορά τη διάσωση του πιο παρασιτικού τμήματος του κεφαλαίου. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες καλούνται να διασώσουν την αριστοκρατία του χρήματος, την τραπεζοκρατία, τους πιο άχρηστους σφετεριστές του πλούτου των εθνών. Η ζωντανή εργασία των εκατομμυρίων σφαγιάζεται στον Μολώχ της πιο απονεκρωμένης μορφής πλούτου, του χρήματος.

Ο πλούτος είμαστε εμείς, είναι οι άνθρωποι, αυτοί που στέκονται πίσω από τα τραπεζικά γκισέ, που φορτώνουν με αγαθά τα ράφια των σούπερ μάρκετ, που εξορύσσουν διαμάντια, κάρβουνο ή πετρέλαιο, που στρώνουν τα κρεβάτια στα ξενοδοχεία, που σερβίρουν πιάτα στα εστιατόρια, που χειρίζονται τα κομπιούτερ, τις γραμμές αυτόματης παραγωγής ή τις γαζωτικές μηχανές και τους κοπτοράπτες. Η ολιγαρχία του χρήματος και της πολιτικής εξουσίας το ξέρει πως κανένα ορυχείο ουρανίου, καμιά φλέβα χρυσού, κανένας κρυμμένος θησαυρός δεν πρόκειται να αλλάξει τις διαδρομές του πλούτου χωρίς τη μεσολάβηση των δισεκατομμυρίων πραγματικών σκαπανέων του. Δέστε με πόση απέχθεια μιλά για την αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, για τη μεγέθυνση του κόσμου της εργασίας, για τη συσσώρευση παροπλισμένων στα ταμεία ανεργίας, για τον υπερπληθυσμό υποψήφιων συνταξιούχων στα ασφαλιστικά ταμεία, για τη γήρανση του πληθυσμού στη Δύση, αλλά και για το baby boom που συντελείται στην Ανατολή. Στην πραγματικότητα, νιώθει έναν πραγματικό τρόμο για την ισχύ που συσσωρεύεται στον πάτο της παραγωγικής πυραμίδας. Αν ήταν δυνατό θα ρίσκαρε έναν πόλεμο, να αραιώσουμε κομμάτι, πολλοί μαζευτήκαμε εδώ πάνω, θα στερέψουν οι πηγές του πλούτου, θα πεινάσουμε όλοι. Μα οι πηγές του πλούτου είμαστε εμείς, αυτή είναι η εφιαλτική αλήθεια που στοιχειώνει και τις μέρες και τις νύχτες τους και, αφού προς το παρόν δεν μπορούν να ξεφύγουν απ’ αυτή μ’ έναν πόλεμο, με μια βόμβα καταστροφής των ζωντανών παραγωγών, μας βομβαρδίζουν με χρέος-όπλο μαζικής καταστροφής κι αυτό όπως έχει παραδεχθεί ακόμη κι ο Σόρος.

Πώς θα γίνει να συντηρήσουμε και να αυξήσουμε αυτόν τον υπόρρητο τρόμο τους για την ισχύ των ανίσχυρων; Πώς θα φτάσουν πιο δυνατές και τρομακτικές οι φωνές οργής από τις γαλαρίες του πλούτου των εθνών;

http://kibi-blog.blogspot.com/

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ιδρυτική Διακήρυξη της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Ιουλίου 2010

Συγγραφέας: Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού

Σήμερα ο πλανήτης, οι λαοί οι πολιτισμοί, ζουν στον αστερισμό της λεγόμενης «παγκοσμιοποίησης», δηλαδή μιας απόπειρας επιβολής ενός ενιαίου μοντέλου σκέψης και συμπεριφοράς, το οποίο αντιστοιχεί σε μια ενιαία παγκόσμια αγορά καθώς και στην εμπορευματοποίηση όλων των προϊόντων, των αξιών, των παραδόσεων και των προτύπων των ανθρωπίνων κοινωνιών. Ο διαφωτισμός που γνωρίσαμε τείνει πλέον να εκφυλιστεί σε μια εργαλειακή λογική χειρισμού και κυριαρχίας, επί της φύσεως και επί των ανθρώπων.

Αυτό το μοντέλο που έχει οδηγήσει τον πλανήτη σε οικολογικό και ανθρωπολογικό αδιέξοδο έχει εισέλθει σε μια γενικευμένη κρίση, γι’ αυτό και οι εκφραστές του επιζητούν την ανοικτή υποταγή των λαών και την ισοπέδωση των ταυτοτήτων τους. Στην Ελλάδα, ο κύριος στόχος αυτής της στρατηγικής της υποταγής είναι η ιστορία ο πολιτισμός, η παράδοση.  

Αυτή η επιλογή είναι εύλογη. Η Ελλάδα δεν διαθέτει ούτε μεγάλη έκταση, ούτε μεγάλο πληθυσμό, ούτε στρατηγικούς οικονομικούς πόρους. Κατά συνέπεια, ο ισοπέδωσή της διέρχεται, υποχρεωτικά, από τη ριζοτόμηση της ιστορίας, του πολιτισμού και της παράδοσής του.

Γι’ αυτό και οι διαμάχες των τελευταίων χρόνων για την ιστορία και τον πολιτισμό, την γλώσσα και την παράδοση, είναι ίσως οι σημαντικότερες πολιτικές αντιπαραθέσεις.  

Έχει φτάσει σήμερα να θεωρείται «απομονωτισμός», η καταγγελία της παγκοσμιοποίησης, «εθνικισμός» και «ρατσισμός» η υπεράσπιση της πατρίδας ή ακόμα και της κοινής λογικής. Χαρακτηρίζεται «νεκρόφιλος» ο Ρίτσος, «φασίστας» ο Εγγονόπουλος, «βυζαντινιστής» ο Θεοδωράκης, «παρακρατικός» ο Παπαρρηγόπουλος, κ.λπ. Έτσι αρχίζουν να παράγονται γενιές φοιτητών και κυρίως φιλολόγων ή δασκάλων που αγνοούν την ελληνική γλώσσα και κατά συνέπεια τη μισούν – ιστορικών που δεν γνωρίζουν την ελληνική ιστορία, και κηρύττουν στα σχολεία την απόρριψη της «εθνικιστικής» ιστορίας, την οποία αγνοούν, αφήνοντας παράλληλα τις νέες γενιές έκθετες στον πολιτισμό της τηλεόρασης, των ρηάλιτι, των SMS και του χουλιγκανισμού.  

***

Εάν οι Έλληνες, –ένας μικρός λαός με μεγάλη ιστορική παράδοση και πολιτισμό– χάσουν τη μάχη της γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού, τότε θα έχουν χάσει τα πάντα. Τότε, θα μπορεί απρόσκοπτα να επιβληθεί η λογική του ισοπεδωτισμού των πολυεθνικών, που απέναντί τους δεν θέλουν διακριτούς λαούς και διακριτές κοινωνικές τάξεις, αλλά μια μάζα αδιαφοροποίητων ατόμων-καταναλωτών.

Γι’ αυτό είναι καιρός να οργανωθεί πιο συστηματικά η Αντίσταση απέναντι στον καθολικό πολιτιστικό εξανδραποδισμό μας. Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού συμφωνεί μαζί μας, καθώς και ένας σημαντικός αριθμός ακαδημαϊκών δασκάλων, εκπαιδευτικών της μέσης και στοιχειώδους εκπαίδευσης, καλλιτεχνών, δημιουργών, συγγραφέων, δημοσιογράφων.

Και διαθέτουμε προτάσεις που θα πρέπει να προσαρμόσουμε στη σύγχρονη πραγματικότητα: Σε μια εποχή όπου η κρίση της παγκοσμιοποίησης και της χρησιμοθηρικής και εργαλειακής λογικής, οδηγεί σε τεράστια σύγχυση ολόκληρο τον πλανήτη, ακόμα και κοινωνίες που μέχρι χθες εθεωρούντο αποικιοκρατούμενες ή υποδεέστερες, αποκτούν τη δυνατότητα να διατυπώσουν τη δική τους αντίληψη για μια νέα, μη εξουσιαστική, οικουμενικότητα.

 Έχουμε ανάγκη από ένα ευρύτερο πολιτιστικό και ιδεολογικό κίνημα που θα μεριμνά για τη γλώσσα, την ιστορία, τον πολιτισμό και το περιβάλλον, που αποτελεί συνάμα και την οικουμενική πρόταση μας, παίρνοντας βεβαίως στοιχεία και προτάσεις από άλλους πολιτισμούς, εντάσσοντάς τες όμως με δημιουργικό τρόπο στη δική μας παράδοση.

Σε ένα τέτοιο κίνημα θα πρέπει να ενταχθούν όλοι οι Έλληνες που αγωνιούν, μεριμνούν και ενδιαφέρονται για την επιβίωσή μας ως διακριτού υποκειμένου και ως πρότασης πολιτισμού που μπορεί να προσφέρει σε μια νέα δημιουργική οικουμενικότητα.

***

Στα πλαίσια αυτά, η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού προχωράει στην έκδοση του «Λόγιου Ερμή», ενός τετραμηνιαίου επιστημονικού περιοδικού, στον χώρο της Ιστορίας, των ανθρωπιστικών επιστημών και της Τέχνης. Σκοπός του είναι να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην επέλαση του εθνομηδενισμού και της παγκοσμιοποίησης μέσα στην ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα…

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Η Τροχαία σεκιούριτι των διοδίων

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Ιουλίου 2010

 
Πηγή: tvxs
Πλήθος καταγγελιών δέχεται από χθες η Επιτροπή Αγώνων ενάντια στα Διόδια από διερχόμενους των διοδίων Αφιδνών. Σύμφωνα με τις καταγγελίες από το βράδυ της περασμένης Τρίτης, ο προϊστάμενος των διοδίων, συνοδεία κυρίας που δήλωνε δικηγόρος χωρίς, ωστόσο, να επιδεικνύει ταυτότητα δικηγορικού συλλόγου καθώς και οργάνου της Β’ Τροχαίας αυτοκινητοδρόμων Αττικής που εδρεύει στις Αφίδνες «τρομοκρατούσαν όσους αρνούνταν να πληρώσουν».
«Που πάτε να τα βάλετε με πολυεθνική;» φέρεται να έλεγαν στον κόσμο, σύμφωνα με όσα δήλωσε στο tvxs.gr ο Βασίλης Παπαδόπουλος, κάτοικος Αφιδνών και μέλος του Πανελλαδικού Συντονιστικού των επιτροπών αγώνων κατοίκων, πολιτών και εργαζομένων ενάντια στα διόδια.
Όπως τόνισε στο tvxs ο Βασίλης Παπαδόπουλος, ο προϊστάμενος της εταιρείας, η φερόμενη ως δικηγόρος και ο άντρας της Τροχαίας, «επιδείκνυαν μία φωτοτυπία εντύπου που ισχυρίζονταν ότι αποτελεί απόφαση του υπουργείου Μεταφορών και της αστυνομίας. Η απόφαση αυτή, όπως τόνιζαν στον κόσμο, θεωρούσε τη μη άμεση καταβολή διοδίων σαν αδίκημα παρακώλυσης συγκοινωνιών». Υποστηρίζει δε, ότι όταν η επιτροπή μίλησε με τον διοικητή της Τροχαίας Αφιδνών προκειμένου να ενημερωθούν για την εγκύκλιο που κυκλοφορούσε, τους ζητήθηκε να κάνουν έγγραφη αίτηση για να μπορέσουν να την πάρουν στα χέρια τους.

Σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο, η πρακτική αυτή είναι καθαρά εκφοβιστική. «Την ίδια τακτική είχαν ακολουθήσει παλιότερα κι άλλες εταιρείες διοδίων. Όταν είδαν ότι ο κόσμος ‘δεν μάσαγε’ κι άρχισε να προχωρά σε μηνύσεις σταμάτησαν. Κατά καιρούς, βλέποντας το κύμα των πολιτών ‘δεν πληρώνω διόδια’ να διογκώνεται μεταχειρίζονται διάφορες τεχνικές. Τώρα, όμως βγαίνει καθαρά στο προσκήνιο η σχέση κράτους και εταιρειών. Ενός κράτους που κόπτεται για τα συμφέροντα των πολυεθνικών κι όχι για τα συμφέροντα των πολιτών».

« Πρόκειται για μία προφανή συμπαιγνία μεταξύ των ιδιωτικών εταιριών και του κράτους το οποίο χρησιμοποιεί την τροχαία που πληρώνεται από τον ελληνικό λαό σαν ιδιωτική εταιρεία – σεκιούριτι της πολυεθνικής» αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση της Επιτροπής, η οποία καλεί τους πολίτες να περνούν τα διόδια χωρίς να πληρώνουν, χωρίς να δίνουν τα στοιχεία τους – εφόσον τα ζητήσει όργανο της Τροχαίας να τα δίνουν παίρνοντας τα δικά του – και χωρίς να υπογράφουν κανένα χαρτί, ανοίγοντας τη μπάρα όταν δεν την ανοίγουν οι υπάλληλοι.
Αναβολή της δίκης μέλους της επιτροπής
Εν τω μεταξύ, η δίκη του μέλους της επιτροπής κατά των διοδίων, Δημήτρη Α., η οποία επρόκειτο να διεξαχθεί χθες αναβλήθηκε για τις 16 Σεπτέμβρη. Ο Δημήτρης, μόνιμος κάτοικος Αφιδνών, συνελήφθη την Τρίτη 29 Ιουνίου, κατά τη συμμετοχή του στην πορεία της Γενικής Απεργίας με το μπλοκ των Επιτροπών Ενάντια στα Διόδια. Σύμφωνα με τα μέλη της επιτροπής, η σύλληψή του έγινε εντελώς αναίτια και μάλιστα τη στιγμή κατά την οποία η πορεία ολοκληρωνόταν. Κατά τη στιγμή της σύλληψης ξυλοκοπήθηκε από τους άντρες των ΜΑΤ ενώ το ίδιο συνέβη με όσους διαμαρτυρήθηκαν για τη σύλληψή του. Αργότερα μεταφέρθηκε στη ΓΑΔΑ και την επόμενη ημέρα στο Αυτόφωρο.
Η δίκη του καθορίστηκε για την 14η Ιουλίου με κατηγορίες: αντίσταση κατά της αρχής, διατάραξη κοινής ειρήνης, απρόκλητη φθορά και απόπειρα πρόκλησης επικίνδυνων σωματικών βλαβών. Παρά τη χθεσινή αναβολή της δίκης του, σε συμπαράσταση του στο δικαστήριο προσήλθαν δεκάδες συμπαραστάτες από τις Επιτροπές Αγώνων, το STOP CARTEL και το ΕΕΚ.
Αναρτήθηκε ΤVXS

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ ΦΤΩΧΑ ΠΑΙΔΙΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Ιουλίου 2010

Υπάρχει μία λύση για να μην πετάμε τίποτα από τα ρουχαλάκια και παιχνίδια που δεν χρησιμοποιούν πια τα παιδιά μας και που είναι φυσικά σε καλή κατάσταση.
«Τα παιδιά του Δρόμου» είναι ένα σπίτι που φιλοξενεί και «χρηματοδοτεί» φτωχά παιδιά και οικογένειες απ’ όλο τον κόσμο που «δεν έχουν στον ήλιο μοίρα». Αφορά παιδιά που είτε είναι ορφανά, είτε οι οικογένειές τους είναι πολύ φτωχές.
 Δέχονται τα πάντα σε καλή κατάσταση (ρούχα, παιχνίδια, μικροέπιπλα, καρότσια, κλπ) για ηλικίες που αφορούν ακόμη και βρέφη. Γι’ αυτό το λόγο, εάν θέλεις, μπορείς να συμβάλλεις κι εσύ βοηθώντας αυτά τα παιδάκια δίνοντάς τους λίγη χαρά.
«Τα παιδιά του δρόμου» βρίσκονται στη διεύθυνση: Αρίστωνος 6-8 και γωνία Κωνσταντινουπόλεως 165 Μεταξουργείο, Κολωνός

Υπεύθυνη Κοινωνική Λειτουργός : κα Μυρτώ Λαιμού
Τηλέφωνο : *210.5239.402* και *210.5221.149
*Ώρες : 11.00 – 18.00 καθημερινά

Αν δεν έχεις κάτι να προσφέρεις, απλά προώθησε αυτό το μήνυμα σε όσα περισσότερα άτομα μπορείς.

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

Ιστορία, Γεωγραφία και Στρατηγική της Ναυτικής Ισχύος

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Ιουλίου 2010

Από την μελέτη της Θεωρίας, της Ιστορίας, της Γεωγραφίας και της Στρατηγικής της Ναυτικής Ισχύος μπορεί να αντληθεί το συμπέρασμα ότι η Ναυτική Ισχύς συνδέεται αρρήκτως με την Εθνική Ισχύ, την προστασία των εθνικών συμφερόντων και την επιτυχέστερη αντιμετώπιση του «διλήμματος ασφαλείας» ενός κράτους. Πράγματι, η άξια και αποτελεσματική εκπροσώπηση ενός κράτους στην διεθνή σκηνή αποτέλεσε διαχρονικά μία από τις σπουδαιότερες αιτίες αποκτήσεως και συντηρήσεως Πολεμικού Ναυτικού. Παρ’ ημίν, ο Ελληνικός Πολεμικός Στόλος υπήρξε το κύριο διαπραγματευτικό επιχείρημα του Ελευθερίου Βενιζέλου, προκειμένου να γίνει η Ελλάς δεκτή στον συνασπισμό των ορθοδόξων εθνών της Χερσονήσου του Αίμου εναντίον της Οθωμανικής Τουρκίας κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, διαδραμάτισε δε αποφασιστικό ρόλο διασφαλίζοντας την Κυριαρχία των Θαλασσών στον χώρο του Αιγαίου υπέρ των Συμμάχων.
Περαιτέρω, η δημιουργία πολεμικού στόλου υπήρξε, ιστορικά, συντελεστής εθνικής αυτοσυνειδησίας. Γνωρίζουμε, φερ’ ειπείν, από ένα θαυμάσιο πόνημα για τον Αμερικανικό Πόλεμο κατά των Βερβερίνων πειρατών, ότι το Πολεμικό Ναυτικό και η θαλάσσια εξόρμηση διαδραμάτισαν, στις αρχές του 19ου αι., σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη της αμερικανικής εθνικής αυτοσυνειδησίας και, κατά την έξοχη διατύπωση ενός συγγραφέα, «διαμόρφωσαν ένα έθνος». Άλλωστε, σε διαφορετικές χώρες και εποχές, ναυτικοί ήρωες απετέλεσαν εμβληματικές μορφές των αντιστοίχων εθνικών αφηγήσεων, από τον Θεμιστοκλή και τον Κίμωνα μέχρι τον Κανάρη, τον Μιαούλη και τον Κουντουριώτη, και από τον Francis Drake της Αγγλίας και τον Οράτιο Νέλσωνα της Μ. Βρεταννίας ως τον Ναύαρχο David Farragut και τον Αρχιπλοίαρχο Oliver Perry των ΗΠΑ, τον Αντιπλοίαρχο Arturo Prat της Χιλής ή τον «Ιππότη των Θαλασσών» Miguel Grau του Περού.
Εξ άλλου, το Πολεμικό Ναυτικό απετέλεσε συχνά πολύτιμο στοιχείο της ηγεμονικής ιδεολογίας μιας κοινωνίας. Επί παραδείγματι, το Σουηδικό Βασιλικό Ναυτικό (το «Ναυτικό των Γουσταύων»), το Βρεταννικό Βασιλικό Ναυτικό και το Αμερικανικό Ναυτικό επηρεάσθηκαν, κατά την γένεση και εξέλιξή τους, όχι μόνον από καθαρώς επιχειρησιακές απαιτήσεις αλλά και από πανίσχυρες ιδεολογικές πιέσεις – και αντιστρόφως, επηρέασαν ευκρινώς και εις βάθος την κοινωνική ιδεολογία, το πολιτικό σύστημα και τον πολιτικό πολιτισμό των εν λόγω εθνών. Στην Γηραιά Αλβιώνα π.χ. ο ρόλος του Royal Navy ως αναχώματος έναντι ξένης εισβολής τροφοδοτήθηκε και από την πεποίθηση της εποχής ότι, εν αντιθέσει προς τον κατά ξηράν Στρατό, το Ναυτικό δεν συνιστούσε εργαλείο της αυταρχικής διακυβερνήσεως και απειλή κατά των εσωτερικών πολιτικών ελευθεριών, όπως συνέβαινε στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Περαιτέρω, εάν δύναται κανείς να αντλήσει ένα δίδαγμα από την μελέτη της Ναυτικής Ιστορίας, τούτο είναι ότι, όσο και αν ενίοτε μας εκπλήσσει αυτό, ορισμένοι παράγοντες ισχύος ήσαν για τον ανταγωνισμό μεταξύ Αγγλοσαξονικών Ναυτικών Δυνάμεων και Ευρασιατικών Ηπειρωτικών Δυνάμεων στον 20ο αιώνα μ.Χ. εξ ίσου σπουδαίοι – ου μην αλλά και καθοριστικοί – όσο ήσαν και για τον ανταγωνισμό μεταξύ της Αθηναϊκής Ναυτικής Ισχύος και της Σπαρτιατικής Χερσαίας Ισχύος τον 5ο αιώνα π.Χ. Πράγματι, εις πείσμα των θεαματικών μεταβολών που επισυνέβησαν κατά τους είκοσι-πέντε αιώνες που μεσολάβησαν έκτοτε, σε όλα τα πεδία της Στρατιωτικής Στρατηγικής και Τακτικής, των Μεταφορών και των Τεχνολογιών, κάποιες σταθερές φαίνονται αναλλοίωτες. Έτσι, κατά την νεώτερη και σύγχρονη εποχή, οι Ηπειρωτικές Δυνάμεις – η Γαλλία των Λουδοβίκων ή του Ναπολέοντος, η Γερμανία του Κάϊζερ Γουλιέλμου ή του Αδόλφου Χίτλερ και η Ρωσσία των Τσάρων ή των Σοβιέτ – δεν στάθηκαν ικανές να αντιμετωπίσουν επιτυχώς το «σύστημα πολέμου» που τους επεβλήθη από τις Ναυτικές Δυνάμεις (την Βρεταννία ή τις ΗΠΑ).
Απ’ εναντίας, μοιάζει να επαληθεύθησαν πολλάκις τα λόγια του Στρατάρχου Μοντγκόμερυ: «Από τον καιρό που οι άνθρωποι πρωτάρχισαν να χρησιμοποιούν τις θάλασσες, το μέγα μάθημα της Ιστορίας είναι ότι ο εχθρός που είναι αφοσιωμένος σε μια χερσαία στρατηγική είναι, στο τέλος, ηττημένος».
Στον καιρό μας, εξ άλλου, παρ΄ όλη την προϊούσα οικονομική αλληλεξάρτηση, οι πολεμικοί στόλοι θα παραμείνουν και στο ορατό μέλλον προσηλωμένοι στην προστασία μειζόνων και δευτερευόντων εθνικών συμφερόντων, στην επιδίωξη εθνικών σκοπών και στην προαγωγή εθνικών συμφερόντων – και αυτό επιδιώκεται να εξυπηρετηθεί ακόμη και όταν τα ναυτικά έθνη αναπτύσσουν μιαν εντυπωσιακή Ναυτική Διπλωματία, προβαίνοντας σε σύμπηξη εταιρισμών των Ναυτικών Δυνάμεων και ανάληψη κοινών δράσεων.
Εν αντιθέσει προς μίαν απατηλή εικόνα, που επιπολαίως θα ηδύνατο να σχηματίσει κανείς παρασυρόμενος από τα τρέχοντα ιδεολογήματα του συρμού («παγκοσμιοποίηση», «τέλος της ιστορίας», «τέλος των εθνών-κρατών» ή των ανταγωνισμών ισχύος, άφιξη «μετα-εθνικής» εποχής και τα τοιαύτα), η μελέτη του παρόντος με εμπεριστατωμένη συνεξέταση του παρελθόντος, και δη υπό το πρίσμα της Θεωρίας, της Ιστορίας, της Στρατηγικής και της Γεωγραφίας της Ναυτικής Ισχύος, μας οδηγεί μάλλον στο συμπέρασμα ότι η ιστορική και στρατηγική σημασία της θάλασσας είναι απείρως πιθανότερον να ενισχυθεί παρά να μειωθεί – ή να εκλείψει – στο ανθρωπίνως προβλεπτό μέλλον.
Η θάλασσα θα εξακολουθήσει να κατέχει δεσπόζουσα θέση και να διατηρεί αναλόγως ζωτική σημασία για το διεθνές οικονομικό σύστημα ως το κατ’ εξοχήν πεδίο και μέσον μεταφοράς αγαθών του πλανήτη. Η αξία των πηγών και πόρων που – ακόμη – κρύβει στα σπλάγχνα της θα αυξηθεί έτι περαιτέρω, όπως άλλωστε αποδεικνύει και η μόλις ανακύψασα έρις περί τους ενεργειακούς θησαυρούς όχι πλέον του Περσικού Κόλπου ή της Κασπίας Θαλάσσης αλλά του αχανούς Αρκτικού Ωκεανού, η τήξη των πάγων του οποίου προσφέρει νέες – ασύλληπτες έως χθες – ενεργειακές δυνατότητες, ενώ συγχρόνως διανοίγει νέους υδατίνους εμπορευματικούς διαύλους μεταξύ ημισφαιρίων και ηπείρων, για πρώτη φορά από εποχής Φερδινάνδου Μαγγελάνου.
Επομένως, ευθέως ανάλογη θα είναι η ενίσχυση της σημασίας και του ρόλου της Ναυτικής Ισχύος. Ναυτικές Δυνάμεις (Μείζονες, Μεσαίες ή Μικρές, αδιακρίτως) θα εξακολουθήσουν να βασίζονται στους εθνικούς πολεμικούς στόλους τους είτε για την εκτέλεση των παραδοσιακών εθνικών ρόλων είτε για την ανάληψη νέων, στο πλαίσιο συμμαχικών/εταιρικών σχημάτων Ναυτικής Συνεργασίας, με επιδιωκόμενο σκοπό, και πάλιν, όπως πάντοτε: την αύξηση του κεφαλαίου αξιοπιστίας και των ιδίων μετοχών ενός εκάστου εθνικού-κρατικού δρώντος στο διεθνές χρηματιστήριο γεωστρατηγικών αξιών.
Λαοί (οσονδήποτε ιστορικοί ή σπουδαίοι κατά το παρελθόν), οι οποίοι – διανύοντας παρατεταμένη ακροσφαλή περίοδο ιστορικής παρακμής και παραδοθέντες σε ηδονική παραλυσία και ιδεοληπτική εθελοτύφλωση – θα αγνοήσουν τον σιδηρούν κανόνα αυτού του ιδιότυπου χρηματιστηρίου, θα υποστούν, αργά ή γρήγορα, την (αμείλικτη πλην δίκαιη) τιμωρία όχι «απλώς» της οικονομικής χρεωκοπίας αλλά της αμετάκλητης εισόδου τους στο παγκόσμιο νεκροταφείο εθνών και πολιτισμών.

http://www.strategyreport.gr/?p=1289#more-1289

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η πέμπτη διάσταση: Υπεροχή στο Κυβερνοχώρο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Ιουλίου 2010

Δημοσιεύτηκε στο http://www.strategyreport.gr/?p=1270#more-1270

Στις 10 Μαΐου 2010, η Αμερικανική Γερουσία ενέκρινε το διορισμό του Στρατηγού Keith Alexander ως επικεφαλής της νέας Διοίκησης Μάχης για τον Κυβερνοχώρο (Cyber Command).[1] Η κίνηση αυτή εκ μέρους της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών αποτελεί αναγνώριση της αύξησης της σημασίας της προστασίας των ηλεκτρονικών μέσων δικτύωσης.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούν ένα συνεργατικό δίκτυο ή σύστημα λειτουργικά εξειδικευμένων μονάδων ή υποσυστημάτων, σκοπός του οποίου είναι η επιτυχής άσκηση βίας για τον αφοπλισμό των αντίστοιχων δυνάμεων του αντιπάλου. Ως σύστημα νοείται ένα σύνολο δρώντων σε κατάσταση αλληλεπίδρασης.[2]

Η επικοινωνία αποτελεί κεντρικής σημασίας λειτουργία για το συντονισμό της δράσης των διαφόρων λειτουργικά εξειδικευμένων μονάδων του συστήματος, καθώς και της συνεργασίας μεταξύ αυτοτελών υποσυστημάτων δυνάμεων. Η συλλογή και η ανταλλαγή πληροφοριών διαμορφώνει τις πεποιθήσεις των δρώντων, βάσει των οποίων αυτοί διαμορφώνουν τη δράση τους. Ως εκ τούτου, η δυνατότητα ηλεκτρονικής επικοινωνίας σε πραγματικό χρόνο συμβάλλει στην ταύτιση της κατάστασης της γνώσης των διοικητών στρατιωτικών μονάδων και σχηματισμών (σε όλα τα επίπεδα – τακτικό, επιχειρησιακό, στρατηγικό) με την πραγματικότητα του περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο αυτοί καλούνται να δράσουν. Με άλλα λόγια, η διάσταση των πληροφοριών ενισχύει την «αντίληψη του πεδίου της μάχης (battlespace awareness – BA)» των στρατιωτικών μονάδων και σχηματισμών:

«[H αντίληψη πεδίου μάχης (battlespace awareness) είναι] η γνώση και η κατανόηση του περιβάλλοντος της επιχειρησιακής περιοχής, των παραγόντων και καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένων των καταστάσεων των φίλιων και αντιπάλων δυνάμεων, ουδετέρων και μη-μάχιμων, του καιρού και του εδάφους, η οποία επιτρέπει την έγκαιρη, σχετική, διεξοδική και με ακρίβεια εκτίμηση, με σκοπό την επιτυχή άσκηση μάχιμης ισχύος, την προστασία δυνάμεως ή/και την ολοκλήρωση της αποστολής.»[3]

Η απόκτηση και η διατήρηση υψηλής επιχειρησιακής αντίληψης δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι μια σημαντική ενδιάμεση μεταβλητή για την επίτευξη υψηλών αποδόσεων στην ανταγωνιστική  διαδικασία άσκησης βίας, με όσο το δυνατόν χαμηλότερο ρίσκο για τους εμπλεκόμενους στο στρατιωτικό συνεργατικό σύστημα. Συνεπώς, δεν είναι τυχαίο ότι το Αμερικανικό στρατιωτικό δόγμα έχει αναγάγει την κυριαρχία στον τομέα της συλλογής, ανάλυσης και της ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ στρατιωτικών μονάδων (όλα αυτά σε πραγματικό – ή σχεδόν πραγματικό – χρόνο) σε κεντρικής σημασίας στόχο.[4]

Η έννοια της αντίληψης βρίσκεται στο επίπεδο ανάλυσης του ατόμου (και του οπλικού συστήματος). Στα πλαίσια των στρατιωτικών επιχειρήσεων, όμως, η αντίληψη υποστηρίζεται από ένα πλέγμα ανθρώπων και υλικών και τεχνολογικών υποδομών. Στο συστημικό επίπεδο, το υποσύστημα, μέσα στο οποίο πραγματοποιείται η συλλογή, η επεξεργασία και η διανομή των πληροφοριών μπορεί να χαρακτηριστεί ως «κυβερνοχώρος» και ορίζεται ως:

«Μια διάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από τη χρήση των ηλεκτρονικών μέσων και του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος για την αποθήκευση, την μετατροπή και την ανταλλαγή δεδομένων μέσω δικτυωμένων συστημάτων και σχετικών φυσικών υποδομών.»[5]

Ο κυβερνοχώρος αποτελεί την πέμπτη διάσταση των επιχειρήσεων, η ανενόχλητη χρήση της οποίας διευκολύνει τη συνεργασία διαφόρων υποσυστημάτων για την άσκηση βίας στις υπόλοιπες διαστάσεις (αέρας, γη, θάλασσα, διάστημα) των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Ο έλεγχος και η ανεμπόδιστη χρήση του κυβερνοχώρου δεν είναι αυτονόητες δυνατότητες. Όπως έχουμε αναφέρει και αλλού, η χρήση μιας διάστασης προϋποθέτει τη δυνατότητα προστασίας των ατόμων και του εξοπλισμού που διενεργεί τη χρήση από επίθεση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι απαραίτητη η προστασία των συστημάτων από ψηφιακές επιθέσεις. Είναι, συνεπώς, εύκολα κατανοητό το γεγονός της επέκτασης του ανταγωνισμού για στρατιωτική υπεροχή στη διάσταση του κυβερνοχώρου:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να υπερέχουν στον κυβερνοχώρο για να διασφαλίσουμε την ελευθερία της δράσης μας και να αποτρέψουμε την [ελευθερία δράσης] των αντιπάλων, μέσω της ολοκλήρωσης της δικτυακής άμυνας, εκμετάλλευσης και επίθεσης.»[6]

και

«Eπικράτηση στον κυβερνο-ηλεκτρομαγνητικό ανταγωνισμό σημαίνει η επίτευξη ταυτόχρονης προόδου κατά μήκος τριών γραμμών προσπάθειας: επίτευξη πλεονεκτήματος, διατήρηση του πλεονεκτήματος και τοποθέτηση των αντίπαλων δυνάμεων σε μειονεκτική θέση.»[7]

Συνοψίζοντας, οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν τη νέα Διοίκηση για να αυξήσουν τις επιχειρησιακές τους ικανότητες στη διάσταση του κυβερνοχώρου. Η κίνηση αυτή εκ μέρους των ΗΠΑ αποτελεί μια προσπάθεια διατήρησης της υπεροχής στον τομέα της συλλογής, ανάλυσης και διανομής πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο, με σκοπό τη διατήρηση της υπεροχής των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των μονάδων και σχηματισμών των στρατιωτικών τους δυνάμεων.


Ευριπίδης Τσακιρίδης

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τα σενάρια ελληνοτουρκικών πολέμων που εκπόνησαν SAIC και RAND

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 16 Ιουλίου 2010

Το Δεκέμβριο του 1996 η Science Applications International Corporation (SAIC) εκπόνησε κατόπιν παραγγελίας του αμερικανικού Πενταγώνου μία στρατηγική αποτίμηση του μέλλοντος της Τουρκίας καθώς και των σχέσεων που αναμένεται να διαμορφωθούν με το Ιράν, το Ισραήλ, την Ελλάδα και τη Ρωσία για τη περίοδο 1997-2020. Στην παρουσίαση της έκθεσης με τίτλο “Turkey Futures Workshop Final Report” είχαν παρευρεθεί μεταξύ άλλων ανώτατα στελέχη της αμερικανικής κοινότητας πληροφοριών υπηρεσιών και της αμερικανικής κυβέρνησης.
Η έκθεση SAIC αποτελείται από 4 εναλλακτικά σενάρια:
Σενάριο 1ο: Τουρκία και Ιράν σχηματίζουν από κοινού ομοσπονδία.
Σενάριο 2ο: Τουρκία και Ισραήλ εγκαθιστούν νέα τάξη ασφαλείας στην ανατολική Μεσόγειο.
Σενάριο 3ο: Ανάκαμψη Ρωσίας και επίθεση στη Τουρκία.
Σενάριο 4ο: Δημιουργία ομοσπονδιακών δομών στο Καύκασο με ηγέτιδα χώρα τη Τουρκία.

H εμπλοκή της Ελλάδας εξετάζεται στα Σενάρια #2 και #3 ενώ εντύπωση προκαλεί η ακρίβεια προβλέψεων διαφόρων σημαντικών γεγονότων στο Σενάριο #4, όπως η πτώση της κυβέρνησης Erbakan το 1997 και ο μυστηριώδης θάνατος του Στρατηγού Αlexander Lebed στις 28 Απριλίου 2002 (η SAIC προβλέπει αιφνίδιο θάνατο του Yeltsin το 1999, ανάληψη της ηγεσίας από το Lebed και δολοφονία του το 2003).

Για το κατά πόσο ρεαλιστικά μπορούν να θεωρηθούν τα παρακάτω γεωπολιτικά παίγνια, ο αναγνώστης θα πρέπει να ανατρέξει στις συνθήκες που επικρατούσαν το 1996, έτος εκπόνησης της μελέτης: Κορύφωση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, έναρξη της στρατηγικής συνεργασίας Τουρκίας-Ισραήλ, αστάθεια στο Καύκασο και ένα μεγάλο ερωτηματικό για το μέλλον της Ρωσίας.
Σενάριο #2.
Προυποθέσεις: Εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας Τουρκίας-Ισραήλ, Στήριξη της Ουάσιγνκτον στις επιλογές της Αθήνας, Ικανότητα της Άγκυρας για διεξαγωγή διμέτωπου πολέμου.

1997-1999: Η προμήθεια ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων από την Κύπρο προκαλεί αναταραχή στην Τουρκία. Το ΝΑΤΟ αρνείται να εμπλακεί ενώ ξεσπούν επεισόδια στη Μεγαλόνησο μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Το ελληνοαμερικανικό λόμπυ πιέζει την Ουάσινγκτον για πλήρη διακοπή της αμερικανικής βοήθειας στη Τουρκία.
2000-2002: Στην Άγκυρα εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα. Τουρκικά F-16 προσβάλλουν τις θέσεις των αντιαεροπορικών συστημάτων στη Κύπρο, αποβιβάζονται εκ νέου τουρκικά στρατεύματα στα Κατεχόμενα ενώ πραγματοποιούνται αποβάσεις σε μερικά νησιά του Αιγαίου. Η Ελλάδα απαντά με αεροπορικές επιθέσεις κατά τουρκικών στόχων στα παράλια του Αιγαίου. Ξεκινούν τηλεφωνικές διαπραγματεύσεις για την αποφυγή ενός ολοκληρωτικού πολέμου.
Το αμερικανικό Κογκρέσο παγώνει κάθε βοήθεια προς την Τουρκία ενώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρεί σε εμπάργκο. Κινήσεις υποστήριξης της Άγκυρας εκδηλώνονται σε Γερμανία, Αυστρία και Πολωνία. Το ισραηλινό λόμπυ στις ΗΠΑ πιέζει προς υποστήριξη της Τουρκίας. Το ΝΑΤΟ “παραλύει” από την ελληνοτουρκική σύγκρουση.
2003: Σημειώνεται έξαρση αντι-αμερικανισμού από τη τουρκική κοινή γνώμη. Οι αμερικανικές βάσεις στη Τουρκία κλείνουν. Το Ισραήλ προτείνει στη τουρκική πλευρά υπογραφή συμφωνίας στρατιωτικής συμμαχίας με μυστικό πρωτόκολλο που προβλέπει κοινή δράση κατά της Συρίας.
2003-2005: Κούρδοι αντάρτες εξοπλισμένοι και εκπαιδευμένοι από την Ελλάδα επιχειρούν από βάσεις της Σύριας εξαπολύουν σφοδρές επιθέσεις σε οικονομικούς στόχους στη νότιοανατολική Τουρκία ενώ κλιμακώνονται στα αστικά κέντρα.
2006-2007: Το Ισραήλ ενορχηστρώνει πραξικόπημα κατά του Σύρου προέδρου Αssad. H εισβολή τουρκικών στρατευμάτων στη Συρία δίνει την ευκαιρία στην Ελλάδα να επιτεθεί σε στρατιωτικούς στόχους στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης. Η Τουρκία απαντά με επιθέσεις στο ηπειρωτικό κορμό της Ελλάδας ενώ οι ναυτικές δυνάμεις των δύο χωρών συγκρούονται στο Αιγαίο. Το αμερικανικό Κογκρεσσο υιοθετεί σκληρή αντιτουρκική στάση. Ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη υποστηρίζουν τους Σύριους και εμπλέκονται σε αερομαχίες με ισραηλινά αεροπλάνα. “Σε μία μόνο εναέρια σύγκρουση ένας έμπειρος Ισραηλινός πιλότος καταρρίπτει τέσσερα ελληνικά μαχητικά-βομβαρδιστικά. Σε μία ημέρα η Ελλάδα χάνει 20 αεροσκάφη”. Η Ελλάδα αποσύρεται από τον πόλεμο.
2008-2012: Το Ισραήλ επιτίθεται στη Συρία μέσω Λιβάνου και προωθείται από τα υψίπεδα του Γκολάν. Το αεροσκάφος του Σύρου προέδρου καταρρίπτεται στην ανατολική Μεσόγειο μετά από προσπάθειά του να διαφύγει στο Σουδάν. Τουρκία και Ισραήλ καταλαμβάνουν τη Συρία. Το Ισραήλ, με την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ, οργανώνει πραξικόπημα στο Ιράκ και ανατρέπει τον Saddam Hussein. Tο Ιράκ διαμελίζεται σε τρία τμήματα. Το Ιράν καταλαμβάνει τις ανατολικές περιοχές, η Τουρκία την πετρελαιοφόρο περιοχή της Μοσούλης, ενώ το δυτικό τμήμα συνενώνεται σε ομοσπονδία με τη Συρία. Η Ρωσία αποδέχεται τα τετελεσμένα (fait accompli).

Αποτέλεσμα: Τουρκία και Ισραήλ ελέγχουν τη Μέση Ανατολή. Μετά την ήττα της Ελλάδας αποδυναμώνεται σημαντικά το ΝΑΤΟ. Το Ιράν καλείται να επιλέξει μεταξύ διευρυμένων σχέσεων με τη Τουρκία, και κατ΄επέκταση με το Ισραήλ, και στροφής προς τη Μόσχα.

Σενάριο #3.

Προυποθέσεις: Οικονομική και στρατιωτική ανάκαμψη της Μόσχας, παρέμβασεις του Τουρκικού Στρατού στη πολιτική ζωή της χώρας, τουρκικές φιλοδοξίες για το Καύκασο.

Η Ρωσία καταλαμβάνει στρατιωτικά τη Λευκορωσία το 1998 και στρέφεται προς την Ουκρανία. Με βοήθεια από τη Δύση, η Μόσχα ανακάμπτει οικονομικά ενώ διατηρεί μικρότερες αλλά