βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for Αύγουστος 2012

Μοναχή αποκαλύπτει το παιχνίδι υποκρισίας στη Συρία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 31 Αυγούστου 2012

Η μοναχή Agnès Mariam de la Croix ζει στη Συρία εδώ και 20 χρόνια. Η στάση απέναντι στους περίφημους «ακτιβιστές» ουσιαστικά μισθοφόρους-φανατικούς μουσουλμάνους οι οποίοι έχουν εισβάλλει στη Συρία, είναι γνωστή εδώ και καιρό όταν η θαρραλέα αυτή μοναχή αποκάλυψε ότι την ομαδική σφαγή στην Χούλα έκαναν οι μισθοφόροι και όχι ο Στρατός της Συρίας όπως τα δυτικά ΜΜΕ –και τα περισσότερα στην Ελλάδα- είχαν αρχικά αναφέρει.

Η Agnès Mariam de la Croix ζει στη μονή του St. James κοντά στο χωριό Qara και ήταν από τους πρώτους οι οποίοι μίλησαν για τα εγκλήματα των μισθοφόρων στην Χούλα από μαρτυρίες προσφύγων που βρήκαν καταφύγιο στο μοναστήρι. Στο βίντεο που ακολουθεί η Agnès Mariam ξεσκεπάζει ουσιαστικά το παιχνίδι υποκρισίας που διεξάγεται στη Συρία και μιλά με απόλυτη ειλικρίνεια για όσα συμβαίνουν σήμερα στην πολύπαθη αυτή χώρα.

 «Υποφέρουμε από έλλειψη ασφάλειας και από αβέβαιο μέλλον. Είμαστε απομονωμένοι σαν κακοήθεις όγκοι. Σε κάθε μέρος έχουμε ένοπλους οι οποίοι εκδράμουν σε αστικές περιοχές  αναγκάζοντας τον άμαχο πληθυσμό να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να υπακούουν στις διαταγές τους.

Αυτό που θέλουν οι ένοπλοι είναι να παραλύσουν την καθημερινή ζωή έτσι ώστε να μην υπάρχουν ανοικτά καταστήματα, ώστε αν κάποιος χρειαστεί κάτι να μην μπορεί να βρει τίποτα και φυσικά δεν μπορούμε να βρούμε είδη πρώτη ανάγκης, υπάρχει έλλειψη από καύσιμα, οι ώρες που έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα είναι περιορισμένες, και ο φόβος είναι διάσπαρτος γιατί δεν γνωρίζεις πότε θα έρθει η σειρά σου, για να θεωρηθείς ως συνεργαζόμενος (σ.σ. με τις κυβέρνηση).

Θεωρούμε ότι κάτι πάει δεν καλά και αυτό επιδεινώνεται μέρα με την ημέρα, με τον αγώνα αυτό που λέγεται ότι είναι για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Δεν είμαι από τη Συρία, αλλά ζω στη Συρία εδώ και 20 χρόνια. Η Συρία ήταν κάτω από ένα καθεστώς το οποίο είχε τα χαρακτηριστικά ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος όχι όμως με την έννοια της καταπίεσης προς τον κόσμο αλλά με την έννοια ότι όποια απόφαση παιρνόταν αυτή λαμβανόταν από μερικούς ανθρώπους.

Υπήρχε όμως ασφάλεια, υπήρχε τροφή, εκπαίδευση, και οι άνθρωποι ζούσαν ανεκτά χωρίς όμως να μπορούν να πουν τη γνώμη τους δημόσια.

Τώρα αυτός ο ολοκληρωτισμός δεν είναι καλός και είναι ξεπερασμένος, αλλά εάν οι ένοπλοι  εξεγερμένοι εφαρμόσουν ένα άλλο ολοκληρωτισμό ο οποίος μπορεί να χειρότερος από τον προηγούμενο, γιατί τώρα υπάρχει αίμα, μπορεί να σε αποκεφαλίσουν, την περασμένη εβδομάδα στο χωριό μας έκοψαν τα δάχτυλα ενός ανθρώπου τον οποίο κατηγορούσαν  ως συνεργάτη του καθεστώτος, ο οποίος δεν ήταν καν από το χωριό αυτό, στη συνέχεια τον αποκεφάλισαν και τον έκοψαν σε κομμάτια, και τον άφησαν έτσι στο δρόμο ώστε και τα παιδιά ακόμη να τον βλέπουν.

Τέτοιες πράξεις βαρβαρότητας δεν μπορούν να βοηθήσουν τον κόσμο να πιστέψει, ότι αυτό που συμβαίνει είναι ένας αγώνας για την ελευθερία.

Η πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας ουσιαστικά κρατείται ως όμηρος και κάποιες φορές ως όργανο ως μέσο από τους ένοπλους αυτούς (σ.σ. μισθοφόροι) οι οποίοι έρχονται και επιλέγουν ως πεδίο μάχης τις πόλεις. Γιατί; γιατί δεν πάνε σε άλλες περιοχές που δεν έχουν πόλεις, είμαστε γεμάτοι από ερημικές εκτάσεις. Αυτό όμως που είναι ιδιαίτερα σκανδαλώδες και μας αφήνει στην απελπισία είναι ότι ο Δυτικός κόσμος φαίνεται ότι υποστηρίζει την άνοδο αυτή της θρησκευτικής βίας μόνο και μόνο για να ανατρέψει το καθεστώς.

Είμαστε κατά της βίας και είμαστε κατά της δικαιολόγησης της βίας. Δεν μπορείς να πεις ότι αυτός ο άνθρωπος σκοτώνει ένα άλλο άνθρωπο και είναι δικαιολογημένος στο να τον σκοτώσει. Ακόμη περισσότερο όταν με τις πράξεις του θέτει σε κίνδυνο και έχει σοβαρές παράπλευρες απώλειες σε ολόκληρο τον άμαχο πληθυσμό ο οποίος από την αρχή της διαμάχης ήταν ουδέτερος. Αυτό ήταν που συνέβη στο Χαλέπι.

Ξέρετε είμαστε υπεύθυνοι και δεν είμαστε υπεύθυνοι σήμερα, είμαστε απέναντι στην ιστορία. Όταν όλες αυτές οι φρικαλεότητες που έχουν συμβεί αποκαλυφθούν, όταν δείτε την οικογένεια της οποίας η κόρη έχει βιαστεί, η για συνολικές κακοποιήσεις, για οικογένειες όπου ο γιός τους αποκεφαλίστηκε, ή ο πατέρας τους απάχθηκε, ξέρετε ότι υπάρχουν χιλιάδες πολίτες για τους οποίους κανείς δεν γνωρίζει που βρίσκονται γιατί έχουν απαχθεί.

Υπάρχουν πολλές συμμορίες που ισχυρίζονται ότι είναι με την επανάσταση αλλά στην πραγματικότητα είναι απλά συμμορίες κακοποιοί, που έρχονται και ζητούν λύτρα από τις οικογένειες των απαχθέντων. Κάποιοι άλλοι έχουν θρησκευτικό φανατισμό. Παίρνουν κάποιο αιχμάλωτο επειδή είναι Αλαουίτης, κάποιον άλλο επειδή είναι μετριοπαθής μουσουλμάνος. Δεν ξέρουμε τι γίνεται είναι ένα κομφούζιο, είναι ένα χάος.

Αυτό όμως που θλίβει πραγματικά είναι το γεγονός ότι η διεθνής κοινότητα κρατά στα χέρια της ένα παράδοξο. Από τη μια πλευρά λέει με υποκρισία «θέλουμε ειρήνη θέλουμε να προστατέψουμε τον άμαχο πληθυσμό» θέλουν μάλιστα και να επέμβουν με στρατιωτικό τρόπο όπως έγινε σε άλλες χώρες, αλλά από την άλλη πλευρά χρηματοδοτούν, στέλνουν πληροφορίες και όπλα σε ενόπλους που πραγματικά δεν ξέρεις από πού έρχονται.

Εμείς εργαζόμαστε από κοινού με τους θρησκευτικούς μας ηγέτες, με τους θρησκευτικούς ηγέτες των μουσουλμάνων αλλά και συγκεκριμένων φυλών για την ειρήνη λκέγ0οντας ότι υπάρχει δρόμος για τη μη βία, αλλά και την πραγματική μη βία.

Οι πολίτες της Συρίας είναι αναστατωμένοι και ζητάμε από τις οργανώσεις δικαιωμάτων του ανθρώπου, δικαιώματα όχι μόνο για τους ενόπλους αλλά δικαιώματα για τον άμαχο πληθυσμό ο οποίος είναι παγιδευμένος ανάμεσα στις δύο παρατάξεις.

Ζητάμε επίσης να μας απαντήσουν γιατί οι μάχες πρέπει να γίνονται μέσα σε αστικά κέντρα.  Μιλώντας με κατοίκους στο Χαλέπι κανείς δεν ξέρει από πού αυτοί οι ένοπλοι ήρθαν. Είτε ήρθαν από χωριά βόρεια από την πόλη είτε ήρθαν από το εξωτερικό. Τι κάνουν στο Χαλέπι, γιατί το κάνουν γιατί χρηματοδοτούνται και βοηθούνται και εξοπλίζονται και γιατί παρεμβάλλονται ανάμεσα σε αμάχους σε αστικές περιοχές και μετά κατηγορούν το καθεστώς ότι βομβαρδίζει αμάχους;

 Σας παρακαλώ, μην εισέρχεστε σε περιοχές αμάχων, μην εισέρχεστε σε πόλεις. Πηγαίνετε στην έρημο εάν θέλετε να κάνετε τον πόλεμό σας.

Θέλω να πω σε όσους  με βλέπουν τώρα, είμαι Χριστιανή και πιστεύω στο Θεό, πιστεύω στον Ιησού Χριστό. Η μη βία είναι ο καλύτερος τρόπος για να πετύχουμε τους σκοπούς μας.

Τέλος  μοναχή Agnès Mariam de la Croix κάνει έκκληση προς όλες τις κατευθύνσεις λέγοντας:

«Αφήστε το λαό της Συρίας ήσυχο, αφήστε μας ήσυχους. Δεν φέρνετε τίποτα άλλο από θάνατο, φόβο, ανασφάλεια, χάος με τις μεγάλες σας ιδέες, τις μεγάλες σας διακηρύξεις και τις μεγάλες σας δυνάμεις.  Αφήστε το λαό της Συρίας ήσυχο. Αρκετά. Και σταματήστε να χρηματοδοτείται και να εξοπλίζετε τους αντάρτες τους οποίους φέρνετε από πού δεν ξέρω.

Και εμείς λυπούμαστε για αυτούς του ανθρώπους γιατί έχουν οικογένειες έχουν μητέρες αλλά πολλές φορές μάχονται και δεν ξέρουν που μάχονται αλλά νομίζουν ότι με το να πολεμούν και σκοτωθούν θα πάνε στον παράδεισο».

http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=52313&Itemid=137

Advertisements

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Σάπιοι, δειλοί και προδότες

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 29 Αυγούστου 2012

https://i0.wp.com/38gym-athin.att.sch.gr/images/28_oktober/28_10_2007/main.jpgΓράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος, Κιλκίς

Γράφω με οργή, γιατί «οι μη οργιζόμενοι εφ’ οις δει ηλίθιοι δοκούντες είναι», όσοι δεν οργίζονται γι’αυτά που πρέπει είναι ηλίθιοι, ορίζει ο Αριστοτέλης. Τι είδαμε τις προάλλες στο Τ.V.

Έναν αξιολύπητο πρωθυπουργό της Ελλάδας, με ύφος ψοφοειδές και βλέμμα δουλόφρονος, να επιδίδεται σε δακρύβρεχτες καημενολογίες και δίπλα του την υπερφίαλη νεοναζίστρια Μέρκελ, να μην μπορεί να συγκρατήσει την σιχασιά της για τους φυλετικώς υποδεέστερους πτωχοζήτουλες των Βαλκανίων. Ποιές χώρες σήμερα ποδοπατούνται, λεηλατούνται και διώκονται; Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ιρλανδία.

Η Ισπανία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού ο Φράνκο είχε χρησιμοποιήσει τα γερμανικά «στούκας», για να καταστρέψει την«Γκουέρνικα» και τους μαχητές της ελευθερίας, παρέμεινε ευνοϊκώς ουδέτερη. Η Πορτογαλία το ίδιο. Η Ιταλία μέχρι ενός σημείου ήταν συνοδοιπόρος. Η Ιρλανδία δεν γνώρισε την Κατοχή των κτηνανθρώπων. Εμείς όμως…

Τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Αθήνα, σπεύδουν να ξαναχωθούν τρομαγμένοι, ματωμένοι ως το λαιμό με αίμα ελληνικό, να ξανακρυφτούν στις μαύρες φωλιές τους. Να δούμε τι αφήνουν πίσω τους.

Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής, που κράτησε σαράντα δύο μήνες, πέρασαν από τα γερμανικά εκτελεστικά αποσπάσματα και τυφεκίσθηκαν τριάντα οκτώ χιλιάδες εννιακόσιοι εξήντα Έλληνες (38.960)!

Σκοτώθηκαν από σφαίρες «αδέσποτες» και άλλα στρατιωτικής φύσεως «ατυχήματα» δώδεκα χιλιάδες εκατόν τρεις (12.103).

Σκοτώθηκαν σε μάχες εβδομήντα χιλιάδες (70.000).

Πέθαναν από πείνα σ’ ολόκληρη την Ελλάδα περίπου εξακόσιες χιλιάδες, ιδίως νέοι! (600.000).

Πέθαναν προτού γεννηθούν, κατά τη γέννα ή αμέσως μετά τριακόσιες χιλιάδες παιδιά από την ασιτία και τις κακουχίες των μανάδων τους, δηλαδή μία ολόκληρη γενιά (300.000).

Θανατώθηκαν με τρόπο οικτρό σαράντα πέντε χιλιάδες Έλληνες στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, σαράντα πέντε χιλιάδες άνθρωποι, για τους οποίους δεν μίλησε κανείς ποτέ, αφού ήταν Έλληνες, δηλαδή όντα δευτέρας επιλογής (45.000).

Πέθαναν με τρόπο οικτρό επίσης εξήντα χιλιάδες Έλληνες, Εβραίοι το θρήσκευμα, για τους οποίους μίλησαν οι πάντες (60.000).

Φυλακίστηκαν στους σαράντα δύο μήνες κατοχής διακόσιες χιλιάδες Έλληνες, εκ των οποίων οι περισσότεροι πέθαναν στην φυλακή ή αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους (200.000).

Προσβλήθηκαν από βαριές ασθένειες, έμειναν δια βίου ανίκανοι πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες (1.000.000)!

Τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής άδειασαν όλες τις αποθήκες και στην τελευταία γωνιά της χώρας. Άρπαξαν όλα τα δημητριακά, καπνό, σταφίδα, μπαμπάκι, λάδι, κάθε λογής τρόφιμα και αγαθά. Κατέστρεψαν αγροτικά μηχανήματα και καλλιέργειες. Άρπαξαν το 50% των μεγάλων ζώων, βόδια, γελάδια, άλογα, το 30% των μικρών, διέλυσαν την ελληνική κτηνοτροφία.

Κατέστρεψαν τις μεταλλευτικές εγκαταστάσεις, ανατίναξαν ορυχεία, αφάνισαν την βιομηχανία.

Κατέστρεψαν το 80% των σιδηροτροχιών.

Γκρέμισαν γέφυρες, ανατίναξαν σταθμούς και σήραγγες.

Από τις 220 ατμομηχανές των ελληνικών σιδηροδρόμων άφησαν πίσω τους φεύγοντας μόνο τις τριάντα τρεις (33).

Από τα τριακόσια δώδεκα (312) επιβατηγά βαγόνια βούτηξαν τα τριακόσια έξι! Άφησαν μόνο έξι (6)!

Από τα 4.544 φορτηγά βαγόνια των ελληνικών σιδηροδρόμων, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι, οι συμπατριώτες, οι δάσκαλοι, οι ομοϊδεάτες της Μέρκελ, του Ρέσλερ, του Σρόιντερ άφησαν πίσω τους εξήντα τρία (63)!

Οι Γερμανοί κατακτητές πήραν τα 70% των ελληνικών παντός είδους αυτοκινήτων και κατέστρεψαν το οδικό δίκτυο της χώρας.

Οι Γερμανοί κατακτητές ισοπέδωσαν τελείως εκατό χιλιάδες σπίτια (100.000) και μισογκρέμισαν άλλες πενήντα χιλιάδες (50.000).

Κατέστρεψαν οι βάρβαροι Γερμαναράδες τις μεγαλύτερες λιμενικές εγκαταστάσεις της Ελλάδος, ακόμη και τη διώρυγα της Κορίνθου.

Άρπαξαν οι βάνδαλοι του Βερολίνου το 73% των πλοίων της εμπορικής και επιβατικής ναυτιλίας της χώρας.

Σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ, η Γερμανία είχε υποστεί σε σχέση με το ετήσιο εισόδημά της ζημιές από τον πόλεμο της τάξεως του 135% και η Ελλάδα της τάξεως του 170%. Η κατεστραμμένη δηλαδή Γερμανία ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα μόλις τελείωσε ο πόλεμος.

Στην διάσκεψη των Παρισίων, που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, οι εκπρόσωποι των «νικητριών» χωρών υπολόγισαν και καθόρισαν το ύψος των ζημιών που προκάλεσαν τα χιτλερικά στρατεύματα κατοχής στην Ελλάδα σε δεκατέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια, με αγοραστική αξία του 1938! Αυτά δεν τα απεφάσισε κάποιο πρωτοδικείο Χαλκίδος, κάποιο κακουργοδικείο Λαρίσης, κάποιο λαϊκό δικαστήριο Γρεβενών, αλλά το ανώτατο διεθνές νομικό όργανο του κόσμου, η διάσκεψη των Παρισίων, ό,τι δηλαδή επισημότερο μπορούσε να υπάρξει. Με βάση, άλλωστε τις αποφάσεις της διεθνούς διάσκεψης Παρισίων η Γερμανία εξόφλησε τις υποχρεώσεις της προς όλες τις χώρες που κατέστρεψε, πλην της Ελλάδος. Γιατί; Γιατί η Ελλάδα, από τον πόλεμο μέχρι σήμερα, κυβερνήθηκε από σάπιους, δειλούς και προδότες. Τρισεκατομμύρια χρωστούν οι «Ούννοι», αν συνυπολογιστεί και το «κατοχικό» δάνειο.

Και επιτρέπεται η σημερινή Γερμανία, αυτή που κατέστρεψε απ’ άκρου εις άκρον την πατρίδα μας, δολοφονώντας και τον ανθό της, να είναι η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης και η Ελλάδα να λιμοκτονεί και να εκλιπαρεί; Η απάντηση, ξαναλέω, υπάρχει: Γιατί την Ελλάδα την κυβέρνησαν Γραικύλοι και σάπιοι, καθάρματα που και σήμερα μπήγουν καρφιά στο φέρετρό της. Ανήθικα, διαλυμένα υποκείμενα που διορίζουν τις παρασιτικές οικογένειές τους στο δημόσιο. Που μαγάρισαν την πατρίδα μας. 3.000 «ταγκαλάκια» από το Πακιστάν παρήλαυναν στο κέντρο της Αθήνας, ψέγοντάς μας για ρατσισμό; Ποιοί; Αυτοί που το 1974 έστελναν συγχαρητήρια και εθελοντές ταλιμπάν στα λυσσασμένα σκυλιά του Αττίλα, για την καταστροφή της Κύπρου και αναγνώριζαν αμέσως το ψευδοκράτος του Ντεκτάς;

Δήλωσε ο τάχα και πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας ότι τα έχουν με το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς, που τους αναγκάζουν να εκπατρίζονται. Να κάτσουν στην πατρίδα τους και να τους πολεμήσουν. Έτσι κάνουν οι λαοί που μήγαρις έχουν στο νου άλλο πάρεξ ελευθερία. Πότε έκαναν μία πορεία διαμαρτυρίας οι Αφγανοί, οι Πακιστανοί, ομού με τα ημέτερα προοδευτικά σαπρόφυτα, υπέρ της ελευθερίας των χωρών τους, καταλήγοντας στην αμερικανική πρεσβεία – «πρωθυπουργική κατοικία»; Κι αν μας λένε ρατσιστές, απαντώ ότι έχω τον ίδιο ρατσισμό που είχε ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Παπαφλέσσας. Και για τον «ρατσισμό» αυτό είμαι υπερήφανος, γιατί στην καθ’ ημάς γλώσσα λέγεται φιλοπατρία. Το δίλημμα σήμερα δεν είναι ευρώ ή δραχμή, εντός ή εκτός Ευρώπης. Το κυβερνολόι και οι ανθρωποκάμπιες που το δορυφορεί δεν έχουν τέτοια διλήμματα. Τα θησαυροφυλάκια του κόσμου είναι γεμάτα από τις παλιανθρωπιές και τις κλεψιές τους. Τους ενδιαφέρει μόνο να παραμείνουν στην εξουσία, για να σκοτώνουν το χρόνο τους. Μέσα στην Ευρώπη, σημαίνει εφιαλτική λαθρομετανάστευση, εκβιασμοί, αναξιοπρέπεια, ανεργία, ιστορική ευθανασία. Εκτός υπάρχει ελπίδα να σωθούμε, καταργούνται οι ρυπαρές συνθήκες, το Ισλάμ ας βρει άλλη πύλη εισόδου.

Και μια και αυτές τις ημέρες αναθυμόμαστε το «ξόδι» της Μικρασίας, την καταστροφή του ’22, δημοσιεύω κάτι που αναγράφεται στο «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» του Χρήστου Αγγελομάτη, που δείχνει την αγαστή συνεργασία του Ισλάμ και των Φραγκογερμανών για την εξαφάνιση ακόμη και των λειψάνων του Γένους μας. Γράφει στην σελίδα 379 ο συγγραφέας: «Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τα αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέρα του Φεβρουαρίου του 1924. Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον “Ζαν”, μετέφερε 400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, εμπόδισαν το πλοίον να αποπλεύσει, επενέβη όμως ο Άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους». Τα πήγαιναν τα κόκκαλα τα ιερά των σφαγιασθέντων Ελλήνων για “σαπούνι Μασσαλίας”. Οι Τούρκοι τα πούλησαν, οι Γάλλοι τα αγόρασαν, οι Άγγλοι διευκόλυναν και οι Γερμανοί, αργότερα, μιμήθηκαν. Είναι από τα λεγόμενα ανοίγματα του δυτικού “πολιτισμού” προς το ειρηνόφιλο Ισλάμ…

 

http://olympia.gr/2012/08/28/%CF%83%CE%AC%CF%80%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%82/

Posted in Ελλάδα, Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Αυγούστου 2012

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στις 24 Αυγούστου, η εκκλησία της Ελλάδος τιμά την μνήμη του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Ο Πατροκοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) υπήρξε μεγάλη μορφή της Εκκλησίας και του Γένους των Ελλήνων, σε πολύ δύσκολους και σκοτεινούς καιρούς για την πατρίδα μας, όπου στην Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα όλα «τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», όπου ο Ελληνισμός έμενε ανυπεράσπιστος, δυστυχισμένος, αγράμματος και ρακένδυτος. Οι Τούρκοι δυνάστες, αυτόν τον Ελληνισμό τον απομυζούσαν, τον εξόντωναν και τον ανάγκαζαν να ξενιτευτεί, για να ξεφτίσουν στη μνήμη του τα ήθη, τα έθιμα, την Εθνική ταυτότητα, την Ορθόδοξη πίστη. Σ΄ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, λοιπόν, χρειαζόταν η ηγετική φυσιογνωμία του Κοσμά. Ο Κοσμάς είχε ισχνό και μικροκαμωμένο κορμί, που μέσα του, όμως, φώλιαζε ψυχή η οποία ξεχείλιζε από πίστη προς το Θεό και αγάπη προς τη σκλαβωμένη πατρίδα. Έτσι, με αυτά τα «όπλα», άρχισε το δύσκολο αγώνα του περιοδεύοντας όλη την Ελλάδα σε μια προσπάθεια αναγέννησης της ελπίδας της λευτεριάς από τον Τούρκικο ζυγό και της αναθέρμανσης της πίστεως των Ελλήνων στον Ένα και Μοναδικό Τριαδικό Θεό. Αυτός ο Μέγας διδάσκαλος του Γένους των Ελλήνων κράτησε άσβεστη τη σπίθα της ελευθερίας στις ψυχές των Ελλήνων και τους φούντωσε τη μεγάλη πυρκαγιά του ξεσηκωμού του Γένους με τους πύρινους λόγους του.

Ο πατροκοσμάς, ακρογωνιαίο λίθο της αποτίναξης του Τούρκικου ζυγού, θεωρούσε την αμορφωσιά του λαού μας. Γι΄ αυτό, από το 1760 άρχισε ο τιτάνιος αγώνας του για τη σωτηρία του Έθνους, περιδιαβαίνοντας όλη την Ελλάδα και δίνοντας στους Έλληνες το φάρμακο της ίασής τους, δηλαδή την παιδεία. Από όπου περνούσε, ίδρυε σχολεία και όριζε διδασκάλους που θα δίδασκαν τα Ελληνόπουλα. Μεγάλο χρόνο από τον αγώνα του, αφιέρωσε στη βορειοδυτική Ελλάδα και προπάντων στη Βόρειο Ήπειρο. Είναι ένας από τους πολλούς λόγους που κυριολεκτικά σήμερα, λατρεύεται στην Ήπειρό μας.

Όμως, ο αγώνας του και η τεράστια αποδοχή των λόγων του από τους σκλαβωμένους Έλληνες δημιούργησε πολλούς εχθρούς που τον μισούσαν και ήθελαν το θάνατό του, με μεγαλύτερους εχθρούς του τους Εβραίους. Χαρακτηριστική η επιστολή που έστειλε προς τον αδελφό του Χρύσανθο, στις 2 Μαρτίου 1779 όπου αναφέρει: «Δέκα χιλιάδες χριστιανοί με αγαπώσι και ένας με μισεί. Χίλιοι Τούρκοι με αγαπώσι και ένας όχι τόσον. Χιλιάδες Εβραίοι θέλουν τον θάνατόν μου και ένας όχι». Έτσι στις 24 Αυγούστου 1779 ημέρα Σάββατο συλλαμβάνεται και εκτελείται δια απαγχονισμού.

Ο σπόρος όμως των λόγων του όλα αυτά τα χρόνια φώλιασε στις καρδιές των Ελλήνων και μετά από λίγα χρόνια η φλόγα του απελευθερωτικού αγώνα λαμπάδιασε και άστραψε το φως της ελευθερίας.

Η Εκκλησία έχει προσφέρει πολλά μέχρι σήμερα στους Εθνικούς αγώνες της πατρίδος μας και συνδέθηκε πολύ με τους αγώνες του λαού μας δίνοντας πολλές φορές την ίδια τη ζωή κληρικών της για την ελευθερία της Ελλάδος. Κληρικοί που θυσίασαν τη ζωή τους για την πίστη τους στο Θεό και το χρέος τους στην πατρίδα. Απτά παραδείγματα, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος Ε΄, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός, ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαίας, ο Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), ο Αθανάσιος Διάκος, ο καλόγηρος Σαμουήλ, οι Μητροπολίτες Σμύρνης Άγιος Χρυσόστομος, Κυδωνίων Γρηγόριος, Μοσχονησίων Αμβρόσιος και πολλοί άλλοι.

Σήμερα η πατρίδα μας βρίσκεται εκ νέου υπό νέας μορφής κατοχή. Της κατοχής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και των διεθνών κερδοσκοπικών αγορών. Σε αυτή την κατοχή, συνέπραξαν, δυστυχώς, οι κυβερνήσεις των Γιώργου Παπανδρέου, Λουκά Παπαδήμου και Αντώνη Σαμαρά. Αυτές, οι ανίκανες και επικίνδυνες Κυβερνήσεις,  συνειδητά παρέδωσαν τη χώρα στις δαγκάνες των διεθνών κερδοσκόπων και τοκογλύφων και εξαθλίωσαν με τις αποφάσεις τους το λαό μας, ο οποίος πένεται και δυστυχεί. Ένα λαό, ο οποίος βλέπει τα παιδιά του να μεταναστεύουν, τους νέους ανθρώπους να μην έχουν τη δυνατότητα δημιουργίας οικογένειας, λόγω των δυσβάσταχτων φορομπηχτικών μέτρων και της δραστικής περικοπής των μισθών και των συντάξεων. Βλέπει αυτές τις Κυβερνήσεις να είναι διώκτες της παιδείας με τις συνεχείς και αλλοπρόσαλλες αποφάσεις τους, οι οποίες βιάζουν και καταρρακώνουν τη γλώσσα μας, τις παραδόσεις μας, τα ήθη μας, τα έθιμά μας, τη θρησκεία μας. Βλέπει αυτές τις Κυβερνήσεις, εν ονόματι της δουλικότητας που τους διακρίνει, να απεμπολούν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και παραιτούνται οποιασδήποτε ασυλίας πηγάζει από διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις.

Σ΄αυτές τις δύσκολες στιγμές για το Έθνος και την πατρίδα μας, ο λαός μας θα περίμενε από την Ιερά Σύνοδο της εκκλησίας της Ελλάδος να ορθώσει το ανάστημά της και να ξεσηκώσει τους Έλληνες από του βήματος των εκκλησιών κατά αυτής της καθεστηκυίας τάξεως των μικρόψυχων και μικρόμυαλων πολιτικών ταγών που καθημερινά ξεπουλούν την πατρίδα και τον λαό της. Να εκμεταλλευτεί την άνευ προσκλήσεως αθρόα προσέλευση του κόσμου στις εκκλησίες και να τους ξεσηκώσει γιατί η πατρίδα κινδυνεύει. Και αυτό γιατί δεν πρέπει η αγανάκτηση του λαού από την εξαθλίωση να μετατραπεί σε οργή και να ακολουθήσει η απελπισία. Διότι την απελπισία ακολουθούν ακραίες καταστάσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε αλληλοσπαραγμό του λαού μας.    

Οι Ιεράρχες μας, όμως, δυστυχώς, κηρύττουν τις διδαχές του Πατροκοσμά του Αιτωλού αλλά επί της ουσίας προφανώς δεν πιστεύουν απολύτως τίποτε και εφησυχάζουν μέσα στην ευδαιμονία της κοσμικότητάς τους και των προνομίων τους.

Παρόλα αυτά, όλοι αυτοί πρέπει να γνωρίζουν πως ο Πατροκοσμάς περιόδευε όλη την Ελλάδα, ρακένδυτος, με μόνο περιουσιακό στοιχείο το ράσο του, το σκαμνάκι του όπου ανέβαινε για να τον βλέπουν και τον Σταυρό του Κυρίου που έστηνε όπου  δίδασκε τον λόγο του Θεού και αναζωπύρωνε την ελπίδα της Ελευθερίας της πατρίδος.

Ας αναλογισθούν οι Ιεράρχες μας λοιπόν, τις δύσκολες ώρες που περνά ο λαός μας και ας λάβουν λίγη από τη φλόγα του Πατροκοσμά και ας ξεσηκώσουν τον λαό μας κατά των σχεδίων της επερχόμενης παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξεως πραγμάτων με την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας κυβέρνησης-δικτατορίας που θα οδηγήσει τον πλανήτη στο απόλυτο σκοτάδι. Ας αφουγκρασθούν και ας συνταχθούν με το πατριωτικό φρόνημα των φωτεινών εξαιρέσεων της εκκλησίας μας όπως είναι οι Ιεράρχες,  Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Ανδρέας, Πειραιώς κ. Σεραφείμ και κάποιοι λίγοι ακόμη. Ας ηχήσει μέσα στην ψυχή τους το πατριωτικό εγερτήριο: «Ω παιδιά μου, ορφανά μου, σκορπισμένα εδώ και εκεί διωγμένα υβρισμένα απ΄τα Έθνη πανοκεί! Ξυπνήστε τέκνα κι ήλθεν η ώρα. Ξυπνήστε όλα τρέξατε τώρα κι ήλθεν ο Δείπνος ο Μυστικός!».

Όλος δε, ο Ελληνικός λαός θα πρέπει στις 24 Αυγούστου να τιμήσει δεόντως τον Μεγάλο Διδάσκαλο, Ισαπόστολο, Εθναπόστολο και Ιερομάρτυρα Κοσμά τον Αιτωλό. Όπως, ακριβώς τον τιμούν στην ακριτική Κόνιτσα από τις ημέρες που ζούσε ένας άλλος μεγάλος Ιεράρχης της εκκλησίας της Ελλάδος, αγωνιστής του βορειοηπειρωτικού απελευθερωτικού αγώνα και προκάτοχος του σημερινού Μητροπολίτου Ανδρέα, ο μακαριστός Σεβαστιανός.

Στην Κόνιτσα, στις 23 και 24 Αυγούστου, κάθε χρόνο, τιμάται δεόντως η μνήμη του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, πολιούχου της ακριτικής και ηρωικής πόλεως της Ηπείρου. Το βράδυ της 23ης Αυγούστου, παραμονή της εορτής,  στον ιερό Ναό του Αγίου Κοσμά, τελείται Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός, όπου  χοροστατεί ένας Μητροπολίτης από τους προσκεκλημένους Μητροπολίτες. Οι υπόλοιποι συλλειτουργούν μαζί με τον Σεβασμιότατο Δεσπότη Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Ανδρέα. Μετά την τέλεση της θείας λειτουργίας πραγματοποιείται λιτάνευση της Εικόνας και του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στην πόλη της Κόνιτσας, την οποία ακολουθεί ευλαβικά πλήθος πιστών. Με το πέρας, ο οικοδεσπότης Μητροπολίτης κ. Ανδρέας, πάντα εκφωνεί πύρινο λόγο προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα και αναφέρεται κυρίως στα Εθνικά θέματα. Επί παραδείγματι, πέρυσι είπε χαρακτηριστικά: «…πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν να μου κλείσουν το στόμα, αλλά μόνον ο θάνατος θα μου κλείσει το στόμα και δεν θα μιλώ για τα Εθνικά θέματα…».    

Την επομένη το πρωί, 24η Αυγούστου, τελείται Όρθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην μνήμη του Αγίου. Με το πέρας της Θείας Λειτουργίας άπαντες μεταβαίνουν στην Ιερά Μονή Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου, δεκαεπτά χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πόλη της Κόνιτσας και εγγύς της συνοριακής γραμμής με την Βόρειο Ήπειρο, όπου τελείται τρισάγιο στον τάφο του Μακαριστού Μητροπολίτου Κονίτσης Σεβαστιανού.

Παναγιώτης Αποστόλου
Οικονομολόγος
egerssi@otenet.gr
www.apostoloupanos.gr

Posted in Ελλάδα, Ιστορία | Leave a Comment »

Ιδού το σχέδιο ΗΠΑ για Ελλάδα: Ενέργεια, ευρώ, «γέφυρα» πολέμου προς Μ.Ανατολή

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Αυγούστου 2012

XRIMANEWS.GR

Ένα εντυπωσιακά … «ειλικρινές» άρθρο με τίτλο «The U.S. Looks To Exploit The Greek Re-Default», από τον έγκυρο αναλυτή Russ Winter δημοσιεύθηκε σε διαφορά ΜΜΕ των ΗΠΑ που συνεργάζονται με τον αναλυτή πριν μερικές ημέρες.

Και λέμε «εντυπωσιακά ειλικρινές» γιατί ότι ακριβώς αναφέρει τα έχει αποκαλύψει ή επισημάνει με διαδοχικά σημειώματα το defencenet.gr, αλλά εκφράζοντας την ανησυχία του … θύματος, δηλαδή της Ελλάδας για το ενεργειακό και νομισματικό παιχνίδι ελέγχο της χώρας.

Ακριβώς τα ίδια (ρόλος Κλίντον, ρόλος Μόρνιγκσταρ, σχέσεις Κλίντον-Μόρνιγκσταρ, προσπάθεια από την πλευρά ορισμένων κύκλων των ΗΠΑ να ελέγξουν την ελληνική οικονομία μέσω αποχώρησης από το ευρώ, ο ρόλος της γέφυρας που επιφυλάσσουν οι ΗΠΑ για την Ελλάδα σε περίπτωση παρατεταμένων επιχειρήσεων στη Μ.Ανατολή κλπ κλπ) περιγράφονται στο άρθρο του Russ Winter, στο οποίο μάλιστα αναφέρονται και κάποια νούμερα για την ύπαρξη των πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Ιόνιο, όχι απλώς ενθαρρυντικά, αλλά μάλλον … υπεραισιόδοξα: Συγκεκριμένα αναφέρεται σε 22.000.000.000 βαρέλια πετρελαίου.

Ας δούμε το άρθρο και εν συνεχεία θα προχωρήσουμε σε κάποιες παρατηρήσεις:

«Ένα γεωπολιτικό δράμα οδηγείται από τα πετρέλαια που «ανακαλύφθηκαν πρόσφατα» και το κακό χρέος που εκτυλίσσεται γύρω από την ανατολική Μεσόγειο, και μπορεί να είναι ένα παιχνίδι «αλλαγής» για την Ελλάδα.Προκαταρκτικές εκτιμήσεις δείχνουν ότι υπάρχουν 22 δισ. βαρέλια πετρελαίου στη Δυτική Ελλάδα κάτω από το Ιόνιο Πέλαγος και περίπου 4 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου κάτω από το Βόρειο Αιγαίο, σύμφωνα με Παγκόσμια Έρευνα.

Ο οικονομολόγος πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ Charles Collyns, ήταν στην Αθήνα και στη Ρώμη την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου, μαζί με τον υπουργό Οικονομικών Timmy Geithner, καθώς οι παγκόσμιοι δανειστές στην Ελλάδα – το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – έκαναν ελέγχους στην Ελλάδα για να δουν την πρόοδο των ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης επι των δεσμεύσεων του δανείου και τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις.

Τα ευρήματα της τρόικας μέσω της έκθεσης που θα υποβληθεί αργότερα, θα καθορίσουν κατά πόσον η Ελλάδα θα λάβει νέα την νέα δόση του δανείου ύψους € 31,5 δις μέχρι το Σεπτέμβριο.

Η παραδοχή είναι ότι, αυτό το status quo, του μοντέλου αμοιβαίως εξασφαλισμένης καταστροφής θα συνεχίσει επ ‘αόριστον.

Αλλά Geithner και ο βοηθός του Collyns είχαν ενεργό διάλογο με τους Έλληνες. Το κοινό μήνυμα φαίνεται να είναι μία από τις υποσχέσεις να κάνουν τα πάντα, για να βοηθήσουν την Ελλάδα «εάν χρειασθεί» να επιστρέψει η χώρα στη δραχμή και κατ ‘επέκταση, να βγεί από την ΕΕ (Grexit).

Μια Grexit θα προσφέρει στις ΗΠΑ την ευκαιρία να μπει στο γεωπολιτικό παιγνίδι, και να είναι ένας παίκτης στο πετρέλαιο και τα μεταλλεύματα από τις ανακαλύψεις στις Ελληνικές και Ισραηλινές ακτές. Η Τουρκία έχει ήδη δηλώσει ότι θα εξετάσει την πράξη του πολέμου αν η Ελλάδα συνεχίσει περαιτέρω εξορύξεις στο Αιγαίο. 

Σαφώς, η Ελλάδα χρειάζεται στήριξη και υποστήριξη, αυτό το είδος ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παράσχουν. Αμέσως μετά την επίσκεψη της υπουργού Κλίντον στην Ελλάδα για να ασκήσει πιέσεις για την ενέργεια το 2011, η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησε μια νέα κυβερνητική υπηρεσία, για την διαχείριση των προσφορών για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, τις έρευνες και τις προσφορές γεωτρήσεων.

Για την επίλυση των ζητημάτων με την Τουρκία, υπάρχει μια πρόταση από τον άνθρωπο του Κλίντον Richard Morningstar, να αποτελούν έσοδα από το πετρέλαιο ένα ντιλ….προσφέροντας στην Ελλάδα 20%, στην Τουρκία 20% και στην υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ Noble Energy (NBL) του Χιούστον, το μερίδιο του λέοντος το 60%.

Αυτό ανέβασε την προοπτική για ένα γεωπολιτικό τέχνασμα των ΗΠΑ που έχει πολλούς στόχους:

1. Για να αποκτήσουν επιρροή στο Αιγαίο καθώς και στα περιουσιακά στοιχεία πετρελαίου και φυσικού αερίου της περιοχής, και να δημιουργήσουν ένα ελληνικό διάδρομο επιρροής μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας. Η περιοχή έξω από το Ισραήλ και η Κύπρος υπήρξαν τα σημεία ανακαλύψεων νέων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Με την πρόσφατη επιβεβαίωση ύπαρξης πετρελαίου στο Αιγαίο και το Ισραήλ, οι ΗΠΑ έχουν εντείνει το παιχνίδι τους. Η στρατηγική είναι να προσφέρουν στην Ελλάδα και Κύπρο καρότα. Στην πραγματικότητα, προσφέροντας Ελλάδα «σχεδόν απόλυτη στήριξη σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή,« οι ΗΠΑ στοιχηματίζουν στην ισχυρή πιθανότητα, η Ελλάδα να χρεοκοπήσει επισήμως, πριν περισσότερα χρήματα-δάνεια είναι διαθέσιμα από το Βερολίνο–Βρυξέλλες. 

2. Ο ελληνικός διάδρομος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά βοήθειας στο θέατρο των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Αυτός ο ζωτικής σημασίας διάδρομος, δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτρέπεται να ελέγχεται από την Τουρκία, καθώς τότε θα είναι ευάλωτη σε οποιαδήποτε παρέμβαση. Η εταιρεία PPC Quantum Energy SA ανακοίνωσε επίσημα, την έναρξη της 2.000-μεγαβάτ υποθαλάσσιου καλώδιου ηλεκτρικής σύνδεσης των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας του Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας. 

Επίσης, το Ισραήλ έχει μια συμφωνία με την Κύπρο και Ελλάδα για την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου, μέσω της κυπριακών υδάτων στην Ελλάδα, αφήνοντας έξω την Τουρκία. Οι ΗΠΑ εισέρχεται στην εξίσωση λόγω των υπεράκτιων Λεβαντίνων ανακαλύψεων στην περιοχή από την Noble Energy, για την οποία ο Μπιλ Κλίντον αποτελεί βασικό μεσάζοντα. Η ασφάλεια για τους νέους πόρους του Ισραήλ θα είναι επίσης υψίστης σημασίας.

Το ΔΝΤ και κυβερνητικοί αξιωματούχοι της ΕΕ, μερικοί απ ‘αυτούς Γερμανοί, πιέζουν την Ελλάδα να πωλήσει πολύτιμα λιμάνια και τις δημόσιες επιχειρήσεις ενέργειας, όπως οι εταιρείες πετρελαίου της χώρας, προκειμένου να μειώσει το χρέος της χώρας.

Τα περιουσιακά αυτά στοιχεία θα φέρουν στη χώρα ίσως € 50 δισεκατομμύρια €, στην καλύτερη περίπτωση. Σύμφωνα με τα σχέδια για την ελληνική κρατική εταιρεία φυσικού αερίου, η ΔΕΠΑ, θα ιδιωτικοποιήσει το 65% των μετοχών της να μειώσει το χρέος. Η ρωσική εταιρεία Gazprom έχει επιδείξει ενδιαφέρον, κάτι στο οποίο οι ΗΠΑ αντιτίθεται σθεναρά. Οι αγοραστές είναι πιθανόν να προέρχονται από χώρες εκτός της Ελλάδας, καθώς λίγες ελληνικές εταιρείες είναι σε θέση, στη σημερινή κρίση, να αγοράσουν.

Οι ΗΠΑ έχουν άλλα σχέδια για την ενέργεια και την ασφάλεια για Ελλάδα και Κύπρο και βλέποντας αυτές τις χώρες να πλήττονται σοβαρά από το συντριπτικό χρέος, να παρακαλάνε για δάνειο την ΕΕ, και να κάνουν πωλήσεις φωτιά …ταριάζουν με το σχέδιο και βάζουν την Αμερική στο κόλπο …

Γι ‘αυτό, εικάζω ότι η χρεοκοπία / ή αναδιάρθρωση θα συμβεί σύντομα, ίσως ακόμα και στις 20 Αυγούστου, με το τελικό χτύπημα που για τους κατόχους ομολόγων της ΕΕ. Μια Grexit είναι επίσης στα χαρτιά».

Το παραπάνω άρθρο σίγουρα είναι καλά ενημερωμένο και δεν έχει να κάνει με τις διάφορες ανούσιες βλακείες που γράφονται δεξιά κι αριστερά σε δύση και ανατολή. Και το βέβαιο είναι ότι ξέρει τι γράφει ο αρθρογράφος. Για την ακρίβεια το άρθρο μοιάζει να φτιάχτηκε κατά παραγγελία για να περιγράψει το στρατηγικό πλάνο των ΗΠΑ στην περιοχή. Το ζητούμενο είναι αν οι ΗΠΑ τα παραπάνω σχέδια μπορούν να τα κάνουν και πράξη και κατά όσο αυτά συνάδουν ή έρχονται σε αντίθεση με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα…

 defencenet.gr & filologos10.wordpress.com

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ, ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΕ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Αυγούστου 2012

Κατά τη γνώμη μου και όχι μόνο, ο Δημόκριτος ήταν ο μεγαλύτερος φιλόσοφος της αρχαιότητας (και μπορεί να συγκριθεί, νομίζω μάλλον άδικα, μόνο με τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη).
Ο Δημόκριτος (460-350 π.Χ.) γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης και από πολύ νεαρή ηλικία αφοσιώθηκε τελείως στη φιλοσοφία, παραμελώντας κάθε άλλη υπόθεση της πεζής και μετρίας καθημερινής πραγματικότητας. Ο πατέρας του Δημόκριτου ήταν μεγαλέμπορος, και, όταν πέθανε, άφησε στον Δημόκριτο μια περιουσία εκατό ταλάντων, ποσό, τεράστιο για την εποχή. Ο Δημόκριτος αμέσως χρησιμοποίησε αυτή την κληρονομιά για να κάνει ένα μεγάλο και πολύχρονο ταξίδι σε όλο τον γνωστό κόσμο, αναζητώντας τη γνώση, τη σοφία και τα αξιοθέατα (αυτά που είναι άξια να θεαθούν), όπου κι αν βρίσκονται, με σκοπό τη θεωρία και τη σύνθεση Κοσμοθεωρίας. Για πολλά χρόνια, ταξίδεψε από την Αίγυπτο ως την Αιθιοπία, στη Μικρά Ασία, στη Βαβυλώνα, στην Περσία και στην Ινδία. Ο Δημόκριτος ήταν ένας ενθουσιώδης διανοούμενος, εξαιρετικά φιλομαθής και πολυμαθής, αφοσιωμένος, τίμιος και ευσυνείδητος περιπετειώδης, που ήθελε να γνωρίσει τα πάντα κατ’ ιδία, να τα ατενίσει με τα ίδια του τα μάτια, δεν είχε καμία προκατάληψη, δογματισμό, σωβινισμό, παρωπιδισμό. Ήταν ένας ελεύθερος άνθρωπος. 
Είχε αφιερώσει τη ζωή του στην αναζήτηση της αλήθειας, δεν ήθελε να περιορίζεται από κανένα όριο ή σύνορο, γεωγραφικό ή άλλο.
«Η πατρίδα του σώφρονος ανθρώπου είναι ο κόσμος», έλεγε, και ήταν Κοσμοπολίτης, πολίτης του κόσμου, ταξιδευτής, οικουμενικός σοφός.
«Πιο σημαντική είναι η κατάκτηση μίας αλήθειας, από την κατάκτηση ενός θρόνου», έλεγε, δείχνοντας την περιφρόνησή του για τα αξιώματα και την εξουσία.

Από ταπεινότητα ή υπερηφάνεια, αρνήθηκε να ιδρύσει μια σχολή, να προκαλέσει συζητήσεις, να προωθήσει τις θεωρίες του, όπως έκαναν σχεδόν όλοι οι φιλόσοφοι. Ξόδεψε όλη την περιουσία του στο κυνήγι της γνώσης και στα ταξίδια, και ακόμη και όταν έφτασε στο σημείο να μην έχει καθόλου χρήματα, αντί να επωφεληθεί από την τεράστια παιδεία του και να ιδρύσει σχολή όταν εγκαταστάθηκε τελικά στην Αθήνα για κάποια χρόνια, περιόρισε στο ελάχιστο όλες τις ανάγκες του, έζησε σχεδόν τελείως απομονωμένος, χωρίς να συμμετέχει στους φιλοσοφικούς κύκλους και στην αγορά, και αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στη συγγραφική, στον στοχασμό και στην έρευνα. Ίσως ήταν ο πρώτος πανεπιστήμονας σοφός.
Από τον Διογένη Λαέρτιο μαθαίνουμε ότι ο Δημόκριτος έγραψε πάρα πολλά συγγράμματα φιλοσοφίας, αστρονομίας, ιατρικής, μαθηματικών, φυσικής, ψυχοθεραπείας, ανατομίας, λογοτεχνίας, αισθητικής τεχνολογίας, ηθικής, ανθρωπολογίας, κ.ά. φυσικά, δεν διασώζεται κανένα. Ήταν αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος στοχαστής της αρχαίας Ελλάδας, ανώτερος ακόμη και του Αριστοτέλη ή του Πλάτωνα, με μια σοφία ξεχωριστή και σπάνια, με μεγάλο ταλέντο στον λόγο, που όμως ήταν πάντα γλαφυρός και μετρημένος, και με ιδιαίτερα ψυχικά χαρίσματα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν διασωθεί για τον Δημόκριτο, μονάχα μια φορά αποφάσισε να εμφανιστεί στο κοινό, όταν επέστρεψε γέροντας πια στα Άβδηρα, για να διαβάσει στους συμπολίτες του ένα εξαιρετικό έργο του, το Μέγας Διάκοσμος (και δεν ξέρουμε αν πρόκειται για το έργο του Λεύκιππου που αποδίδεται μεταξύ άλλων και στον Δημόκριτο, ή αν πρόκειται για έργο με τον ίδιο τίτλο ή μία σύμπτυξη των γνώσεων των δύο σοφών). Υποτίθεται ότι το έργο αυτό ήταν το απάνθισμα όλης της σοφίας του και όποιος τον άκουσε να το διαβάζει, έμεινε με ανοιχτό το στόμα. Λέγεται ότι οι πολίτες των Αβδήρων αποφάσισαν να τον ανταμείψουν και έκαναν έρανο και του έδωσαν πίσω το ποσό των εκατό ταλάντων, της περιουσίας του που την είχε ξοδέψει για να αποκτήσει αυτές τις θαυμαστές γνώσεις. (Κι αυτό είναι ένα παράδειγμα που θα έπρεπε να μιμηθούν οι σύγχρονοι άνθρωποι, ανταμείβοντας τους κόπους των σοφών διανοούμενων). Οι κάτοικοι των Αβδήρων, σε όλη την αρχαία Ελλάδα θεωρούνταν «μωροί και γελοίοι».
Δημόκριτος (Πηγή: Περιοδικό Strange, τεύχος 64, άρθρο «Η αλήθεια για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους», Παντελής Γιαννουλάκης, σελίδα 31)
Ο Δημόκριτος ακολούθησε τις διδαχές του δασκάλου του, Λεύκιππου, και, όπως εκείνος, έφτασε στις υλιστικές θεωρίες του ξεκινώντας από τις ιδεαλιστικές αντιλήψεις του Παρμενίδη. Όπως κι ο Παρμενίδης, αρνήθηκε κι ο Δημόκριτος τις αισθήσεις ως ικανά όργανα γνώσης, και κατέληξε ότι οι αισθήσεις «μας επιτρέπουν να αναγνωρίζουμε μόνο τις δευτερεύουσες ιδιότητες» των πραγμάτων: το σχήμα, το χρώμα, τη γεύση, τη θερμοκρασία, κλπ. Μας δίνουν μια μικρή άποψη της πραγματικότητας, αλλά η αλήθεια μας διαφεύγει τελείως. Τα άτομα και οι σχέσεις τους και οι συνδυασμοί των σχέσεων τους, αποτελούν τη μοναδική πραγματικότητα του σύμπαντος. Η αλήθεια συνίσταται στην «Αναγκαιότητα», που είναι ακατανόητη για εμάς. Τα πάντα αποτελούνται από τα άτομα. Τα άτομα είναι αιώνια: ούτε πεθαίνουν ούτε γεννιούνται ποτέ καινούρια άτομα. Εκείνο που αλλάζει είναι μόνο οι ενώσεις των ατόμων και οι σχέσεις τους. Δεν αναγνωρίζουμε την «αναγκαιότητα» των πάντων, και γι’ αυτό εφευρίσκουμε την έννοια του «τυχαίου», από την άγνοια μας για την αναγκαιότητα που υπαγορεύει όλες τις αλλαγές .Όλα γίνονται για κάποιον αναγκαίο λόγο. Ο άνθρωπος αποτελείτο επίσης από άτομα. Ο άνθρωπος έχει όντως μία ψυχή, η οποία είναι φτιαγμένη από διαφορετική ύλη, «ευγενέστερη».
Κατά τη γνώμη μου, οι θεωρίες του Δημόκριτου για τα άτομα, είναι αρκετά συσκοτισμένες, και δεν είναι απολύτως σίγουρο ότι εννοούσε τα σωματίδια που ονομάστηκαν από τους επιστήμονες «άτομα» προς τιμήν του. Σαφώς, πρέπει να σχετίζονται άμεσα με αυτά, αλλά διαφαίνεται ότι με την Ατομική θεωρία, ο Δημόκριτος εννοούσε πολύ περισσότερα πράγματα, τα οποία, δυστυχώς, δεν θα τα μάθουμε ποτέ, όπως το θέλησαν οι εχθροί της γνώσης.
Ο σοφός Δημόκριτος έλεγε πως ο άνθρωπος πρέπει να αρκεστεί στη μέτρια ευτυχία που του επιτρέπει η τόσο στενή εξάρτηση του από την ύλη. Οι αισθήσεις δεν τον βοηθούν καθόλου, διότι δεν του είναι χρήσιμες παρά μόνο για να παρατηρεί ένα μικρό μέρος του κόσμου και όχι για να κατανοήσει τον κόσμο. Είμαστε περιορισμένοι από τις αισθήσεις μας. Το καλό και τα κακό υπάρχουν μόνο μέσα στον άνθρωπο και όχι έξω του. Ο σοφός άνθρωπος πρέπει να ξεχωρίζει το κακό μέσα στους ανθρώπους και να το αποφεύγει. Το καλό πρέπει να το βρει μέσα του και όχι να το περιμένει από τον έξω κόσμο. Αν ο άνθρωπος θέλει τη γαλήνη, πρέπει να ζήσει μια ζωή τακτική, με ολιγάρκεια, χωρίς πολλές προσδοκίες, με στοχασμό, και με αγάπη προς τους άλλους. Αν αναζητεί τη γνώση και την αλήθεια, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να περάσει από πολύ μεγάλες ταλαιπωρίες και βάσανα και μοναξιά και μεγάλες θυσίες, με αμφίβολα αποτελέσματα.
Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς παραθέτει το εξής απόσπασμα ως προερχόμενο από τον Δημόκριτο:
«Εγώ όμως εξ όλων των ανθρώπων της εποχής μου περιηγήθην πλείστην έκτασιν γης, και έκανα μακροτάτας ερεύνας, και πλείστας κλιματολογικάς και γεωγραφικάς ποικιλίας είχον την ευκαιρίαν να παρατηρήσω, και εγενόμην ακροατής μεγίστου αριθμού πεπαιδευμένων ανθρώπων, και ως προς την σύνθεσιν γραμμών επί τη βάσει αποδείξεως κανείς εκ των ανθρώπων δεν εδείχθη ανώτερός μου, ούτε οι εν Αιγύπτω ονομαζόμενοι Αρπεδονάπται. Με αυτά δε όλα επί ογδοήκοντα έτη έζησα εις τα ξένα…» (Πιστεύεται ότι ο αριθμός των ογδόντα ετών που δίδεται εδώ, αποτελεί λανθασμένη ερμηνεία του αριθμού Π΄, που στην αρχαιότητα σήμαινε τον αριθμό πέντε και στους μεταγενέστερους χρόνους σήμαινε το ογδόντα, όταν αποδόθηκε το απόσπασμα αυτό). Όταν επέστρεψε από τις περιηγήσεις του, έμεινε για ένα χρονικό διάστημα στην Αθήνα, όπου αντιλήφθηκε ότι ήταν εντελώς άγνωστος για τους Αθηναίους, κανείς δεν είχε ακούσει ποτέ για τον Δημόκριτο. «Ήλθον γαρ είς Αθήνας και ου τις με έγνωκεν» («Ήλθα στην Αθήνα και κανείς δεν με γνώρισε»). Και ο Κικέρωνας και ο Διογένης Λαέρτιος μας λένε ότι επειδή ο Δημόκριτος καταφρονούσε τη δόξα, δεν έπραξε τίποτε απολύτως για να γίνει γνωστός στην Αθήνα, προσθέτουν επίσης ότι αυτός ήξερε μεν τον Σωκράτη, αλλά «ο Σωκράτης ουδεμία γνώσιν είχε περί αυτού». Ο Απολλόδωρος ο Κυζικηνός μαρτυρεί ότι ο Δημόκριτος είχε γνωριστεί με τον Πυθαγόρειο φιλόσοφο Φιλόλαο. Ο Θράσυλλος μας δίνει την πληροφορία ότι ο Δημόκριτος είχε μελετήσει με μεγάλη αφοσίωση τα μαθηματικά συγγράμματα των Πυθαγορείων. Υπάρχει, επίσης, η πληροφορία ότι ένα από τα πολλά συγγράμματα του είχε τον τίτλο Πυθαγόρης, αλλά κανείς δεν ξέρει τι έγραφε ο Δημόκριτος σε αυτό.
Όταν ολοκλήρωσε ο Δημόκριτος τις περιηγήσεις του, επέστρεψε στην πατρίδα του, στα Άβδηρα, κι εκεί οι συμπολίτες του (πολύ πριν ακούσουν την ανάγνωση του Μέγας Διάκοσμος) τον έβλεπαν ως αξιοπερίεργο πλάσμα, τον θεωρούσαν άρρωστο και πειραγμένο στο μυαλό ή μανιακό. Στις Ιπποκρατικές Επιστολές, διαφαίνεται ότι οι Αβδηρίτες έστειλαν μία επιστολή στον φημισμένο γιατρό Ιπποκράτη, πατέρα, της ιατρικής επιστήμης, παρακαλώντας τον να έρθει στα Άβδηρα για να θεραπεύσει τον Δημόκριτο που «έπασχε από μανία». Οι πληροφορίες που έχουμε για τη ζωή του Δημόκριτου είναι εξαιρετικά λιγοστές και αμφιλεγόμενες, κι έτσι το κείμενο αυτής της παράξενης επιστολής προς τον Ιπποκράτη είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό. Το παραθέτω:
«Η βουλή και ο δήμος των Αβδηριτών στέλνει τους χαιρετισμούς της εις τον Ιπποκράτην……Αυτός ο Δημόκριτος έχει περίπεσει; εις νόσον ένεκαν της κατεχούσης αυτόν υπερβολικής σοφίας. Δηλαδή, αφού εξέχασε τα πάντα και πρώτα από όλα τον ίδιον τον εαυτόν του, μένει άγρυπνος και την ημέραν και την νύκτα. Περνά δε διαρκώς τον βίον του γελών εξ αφορμής ασήμαντων αλλά και σημαντικών πραγμάτων, και φαντάζεται ότι όλη η ζωή δεν αξίζει τίποτε. Κάμνει δε αυτός ο άνθρωπος και αναζητήσεις δια τα εις τον Άδην συμβαίνοντα και τα περιγράφει. Λέγει ακόμην ότι ολοκλήρωσε ο -περιβάλλων την γην- αήρ, είναι γεμάτος από είδωλα [σημ.: δηλαδή από ολογραφικά ομοιώματα εκπεμπόμενα από τα αντικείμενα και τα όντα], και με μεγάλην προσοχήν ακροάται τας φωνάς των πτηνών, και πολύ συχνά σηκώνεται την νύκτα μόνος εις την ησυχίαν και συμπεριφέρεται ωσάν να ψάλλει άσματα και λέγει ότι ο νους του περιτρέχει εις το χωρίς πέρας διάστημα…»
Η παράδοση λέει ότι ο Ιπποκράτης περνώντας από τα Άβδηρα επισκέφτηκε τον μεγάλο φιλόσοφο, τον βρήκε απόλυτα υγιή και διαβεβαίωσε τους συμπολίτες του ότι δεν έπρεπε να ανησυχούν για την υγεία του και ότι κανέναν κίνδυνο δεν διέτρεχαν από αυτόν.
Δημόκριτος (Πηγή: Περιοδικό Strange, τεύχος 64, άρθρο «Η αλήθεια για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους», Παντελής Γιαννουλάκης, σελίδα 32)
Σε μια επιστολή του Ιπποκράτη προς τον φίλο του τον Δαμάγητο στη Ρόδο, ο Ιπποκράτης περιγράφει το μέρος στο οποίο έμενε και εργαζόταν ο Δημόκριτος καθώς και το τι έκανε εκεί, (μάλλον περίγραφα αυτό που είδε από μακριά, καθώς πήγαινε για να τον συναντήσει): «Έξω από την πόλη υπήρχε σε μεγάλο ύψος ένας λόφος, σκιασμένος από ψηλές λεύκες με πυκνό φύλλωμα. Από εκεί υπήρχε η θέα των εγκαταστάσεων στις οποίες έμενε ο Δημόκριτος Και ο ίδιος ο Δημόκριτος καθόταν κάτω από έναν χαμηλό και πυκνόφυλλο πλάτανο, φορούσε ένδυμα χονδρό που άφηνε ελεύθερα τα χέρια του από τους ώμους ήταν μόνος του με απεριποίητο το πρόσωπο του, καθισμένος σε έναν λίθινο θρόνο, πολύ ωχρός, στην όψη και πολύ αδυνατισμένος, με ακούρευτο γένι: Παράπλευρα, από τα δεξιά του, έτρεχε διάμεσο» της κατωφέρειας του λόφου ένα ρυάκι με νερό με ήρεμο κελάρισμα. Πέρα από τον λόφο, σε κάποιο ψηλότερο μέρος, υπήρχε κάποιο τέμενος, αφιερωμένο μάλλον στις νύμφες, το οποίο ήταν στεγασμένο από αμπέλους που είχαν φυτρώσει μόνοι τους.
«Αυτός δε είχε πάνω στα γόνατα του, με μεγάλη ευκοσμία, ένα βιβλίο. Και ήταν τοποθετημένα, και από τα δύο μέρη γύρω του, και άλλα πολλά βιβλία. Είχε δε σωρευτεί εκεί δίπλα και μεγάλος αριθμός ζώων τα οποία είχαν υποστεί ανατομία εξ ολοκλήρου. Αυτός δε άλλοτε με βιαστικό ρυθμό παραδιδόταν εις το να γράφει, άλλοτε έπεφτε σε κατάσταση ηρεμίας, συγκρατών τον εαυτό του εις ακινησίαν και βυθιζόμενος εις εσωτερικές σκέψεις. Έπειτα δε από ολίγον χρόνο αφού έκανε αυτά, σηκωνόταν και περπατούσε και εξέταζε τα σπλάχνα των ζώων. Έπειτα, αφού τα τοποθετούσε στη θέση τους, ερχόταν στον λίθινο θρόνο, καθόταν και συνέχιζε να γράφει…»
Είναι αλήθεια ότι ο Δημόκριτος αντίκριζε τα πάντα με γέλιο, σε αντίθεση με τον πιο θλιμμένο Ηράκλειτο. Ο Στοβαίος μας αναφέρει ότι «αντί να οργίζονται οι σοφοί κατελαμβάνοντο ο μεν Ηράκλειτος από δάκρυα, ο δε Δημόκριτος από γέλωτα».
Ο Σουίδας αναφέρει ότι ο μεγάλος λυρικός ποιητής Διαγόρας ο Μήλειος, υπήρξε δούλος, και ο Δημόκριτος διέγνωσε την ευφυία του και τον αγόρασε με το ποσό των δέκα χιλιάδων δραχμών, κι έπειτα του έδωσε την ελευθερία του και τον έκανε μαθητή του. Αργότερα, ο Διαγόρας έγινε ποιητής και πήγε στην Αθήνα, αλλά εκεί, συζητώντας τα πράγματα που έμαθε από τον Δημόκριτο, συνελήφθη για αθεϊσμό και καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά κατάφερε να διαφύγει και δεν ξαναγύρισε ποτέ στην Αθήνα.
Από την ύστερη αρχαιότητα ακόμη, συζητείται και ερμηνεύεται με πολλούς τρόπους το ότι ο Πλάτωνας, ο οποίος έχει συζητήσει επανειλημμένα τις διδασκαλίες του Αβδηρίτη Πρωταγόρα και όλων των προγενέστερων φιλοσόφων, δεν αναφέρει πουθενά ούτε μία λέξη για τον Δημόκριτο. Ο Διογένης Λαέρτιος όμως, μας δίνει τις ακόλουθες πληροφορίες: «Ο Αριστόξενος, στα ιστορικά του υπομνήματα, λέει ότι ο Πλάτωνας θέλησε να κάψει όσα συγγράμματα του Δημόκριτου είχε μπορέσει να συγκεντρώσει. Όμως, οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι Αμίλκας και Κλεινίας τον εμπόδισαν, λέγοντάς του ότι από αυτό δεν θα προκύψει κανένα αποτέλεσμα, διότι τα βιβλία ήδη πλέον βρισκόντουσαν στα χέρια πολλών.
Άλλη απόδειξη γι΄ αυτό αποτελεί το ότι ο Πλάτων, αν και έχει αναφέρει όλους τους αρχαίους φιλοσόφους, δεν αναφέρει σε κανένα σύγγραμμα του τον Δημόκριτο, ακόμη και στις περιπτώσεις στις οποίες θα έπρεπε να φέρει κάποια αντίρρηση στις διδασκαλίες του.
Είναι προφανές ότι ο Πλάτων γνώριζε ότι θα έπρεπε να κάνει πολεμική εναντίον του αρίστου εκ των φιλοσόφων…» (Σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, ο μαθητής του ο Αριστοτέλης συζητά πολύ συχνά στα συγγράμματα του τις διδασκαλίες του Δημόκριτου και εκφράζεται με μεγάλο σεβασμό γι’ αυτές…) . Ακόμη και ο μισάνθρωπος Τίμωνας μνημόνευει τον Δημόκριτο σε ένα δίστιχο: «Μεταξύ των πρώτων ανέγνωσε και τον Δημόκριτο με την υπερβολική του σοφία, τον βασιλέα των λόγων, συζητητή εξαίσιο με διφορούμενα επιχειρήματα…» (Λέγοντας «διφορούμενα επιχειρήματα» και ονομάζοντας τον Δημόκριτο «αμφίνοον λεσχήνα», αναφέρεται στην κωδική γλώσσα, την οποία, όπως και όλοι οι φιλόσοφοι, έτσι και ο Δημόκριτος τη χρησιμοποιούσε σε πολλά γραπτά του, όταν ήθελε να μιλήσει για τα μεγάλα μυστικά του κόσμου… Είναι η κατά την αρχαιότητα λεγόμενη «αλληγορία», από τα άλλο και αγορεύω, δηλαδή όταν άλλα λέω και άλλα εννοώ).
Είναι μάλλον βέβαιο ότι τελικά ο Πλάτωνας έκαψε τα συγγράμματα του Δημόκριτου που είχε συγκεντρώσει (οι Πυθαγόρειοι δεν θα μπορούσαν να τον εμποδίζουν κάθε μέρα), και το ίδιο έκαναν και όλοι όσοι δεν ήθελαν να διαδοθούν αυτές οι παράξενες νέες θεωρίες που αναιρούσαν τόσο πολλά πράγματα που πολλοί άνθρωποι τα θεωρούσαν πολύτιμες και μεγάλες αλήθειες. Ανάμεσα σε αυτές τις θεωρίες, όμως, στα συγγράμματα του Δημόκριτου, υπήρχαν και πολλά μυστικά και αποκαλύψεις που οι μυστικιστές της εποχής δεν ήθελαν καθόλου να φανερώνονται στο φως της ημέρας με τη μορφή βιβλίου που μπορούσε να πέσει στα χέρια του καθενός ενώ οι ίδιοι τα έκρυβαν ζηλότυπα στο σκοτάδι των κελιών τους. (Επίσης, πολλά από τα συγγράμματα περιείχαν φριχτά ανοσιουργήματα, όπως π.χ. το ότι οι Δελφοί δεν ήταν ο ομφαλός της Γης και η Ελλάδα δεν βρισκόταν στο μέσον της Γης…)
Πολλές φορές αποδίδουμε· στην τύχη ή στο πέρασμα των αιώνων το γεγονός ότι ένα αρχαίο σύγγραμμα «δεν διασώθηκε» (άραγε, να «διασωθεί» από τι;), αλλά τι θα λέγατε για περίπου εκατό (απ’ όσα γνωρίζουμε, ίσως και περισσότερα) σημαντικά συγγράμματα, δηλαδή όλο το έργο του μεγαλύτερου των φιλοσόφων;
Ο Δημόκριτος σε περισυλλογή (Statens Museum fov Kunst, Κοπενχάγη) (Πηγή: Περιοδικό Strange, τεύχος 64, άρθρο «Η αλήθεια για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους», Παντελής Γιαννουλάκης, σελίδα 33)
Όταν ένα αρχαίο σύγγραμμα «διασώζεται», όσο περνά ο χρόνος τόσο περισσότεροι μελετητές και συγγραφείς το παίρνουν στα χέρια τους και αναφέρονται σε αυτό στα δικά τους συγγράμματα ή το επανεκδίδουν. Όσο περισσότερες αναφορές αποσπασμάτων βρίσκουμε σε άλλους συγγραφείς μέσα στα χρόνια και στους αιώνες που ακολουθούν, τόσο περισσότερο χρόνο «διασώθηκε» το σύγγραμμα ή ένα κομμάτι του. Έτσι, είναι φανερό ότι τα συγγράμματα του Δημόκριτου «δεν διασώθηκαν» από την αρχαιότητα ακόμη, αφού αποσπάσματα τους παραθέτει σχεδόν αποκλειστικά ο Αριστοτέλης (του οποίου η τεράστια και θαυμαστή βιβλιοθήκη επίσης αγνοείται) και πέντε-έξι μεταγενέστεροι φιλόσοφοι οι οποίοι και είχαν μόνο αποσπάσματα (που προέρχονταν συνήθως από αναφορές των μαθητών του Αριστοτέλη), και ξέρουμε ότι με το ζόρι κάποια συγγράμματα έφτασαν μέχρι την εποχή του Σουίδα, του Καλλίμαχου και του Θρασύλλου. Οι θιασώτες της θρησκευτικής και μυστικιστικής επικράτειας των εποχών, είχαν κάθε λόγο να εξαφανίσουν από το πρόσωπο της γης όλη αυτήν την πρωτόγνωρη επιστημονική θεώρηση των πάντων που διέδιδε το «υλιστικό» έργο του Δημόκριτου, όπως είχαν κάθε λόγο να εξαφανίσουν ακόμη και τη μνήμη για τον μεγάλο φιλόσοφο, αποθαρρύνοντάς τους πάντες να γράψουν για τον βίο και τα έργα του. Ακόμη και απλά τους τίτλους των έργων του Δημόκριτου, τους γνωρίζουμε μόνο και μόνο επειδή τους αναφέρει ο Διογένης Λαέρτιος και ο Καλλίμαχος. Οι τίτλοι είναι πάρα πολλοί, και παραθέτω εδώ μονάχα μερικούς δειγματοληπτικά, για να φανεί πόσο σημαντικά, πρωτόγνωρα και παράξενα βιβλία ήταν:
Μέγας Διάκοσμος, Μικρός Διάκοσμος, Κοσμογραφίη, Περί των Πλανητών, Περί Σαρκός Περί Νου, Περί Αισθησίων, Περί Ειδώλων, Περί των εν Αίδου (Άδη), Περί Χυμών, Περί Χροών, Περί των Διαφερόντων Ρυσμών, Περί Αμειψιρυσμιών, Περί Απορημάτων, Αιτίαι Ουράνιαι, Αιτίαι Αέριοι, Αιτίαι Επίπεδοι, Αιτίαι Περί Πυρός και Περί των Εν Πυρί, Αιτίαι Περί φωνών, Αιτίαι Περί Σπερμάτων, Περί της Λίθου, Περί Διαφορής Γνώμης, Περί Σφαίρηε, Περί Αλόγων, Μέγας Ενιαυτός, Ουρανογραφίη, Εκπετάσματα, Ακτινογραφίη, Άμιλλα Κλεψύδραι, Πολογραφίη, Περί Ζώων, Περί Καλλοσύνης Επέων, Περί Ευφώνων και Δυσφώνων, Περί Αοιδής, Περί Ρυθμών και Αρμονίης, Περί των εν Βαβυλώνι ιερών Γραμμάτων, Περί των εν Μερόηι Μυστών, Ωκεανού Περίπλους, Χαλδαϊκός Λόγοε, Χερνικά, Περί Ευθυμίης, Τριτογένεια, Κρατυντήρια, κλπ, κλπ, κλπ…
Απ’ όλα αυτά τα έργα που τους τίτλους τους μόνο γνωρίζουμε, αλλά και από όλα εκείνα που δεν γνωρίζουμε ούτε τους τίτλους τους, διασώζονται αποσπάσματα από συφορές που γεμίζουν (μαζί με κάποιες δεκάδες γνωμικά) όλο κι όλο καμιά δεκαριά σελίδες ενός βιβλίου!
Και για να καταλάβει ο αναγνώστης για τι είδους πράγματα μιλάμε εδώ, ιδού το μόνο διασωθέν κομματάκι από το ογκώδες έργο του Δημόκριτου με τίτλο Περί των εν Αίδου (Άδη), το οποίο παραθέτει ο Πρόκλος: «Ο Δημόκριτος εξηγεί κατά τον ακόλουθο τρόπο πως ο αποθανών δύναται να επανέλθει στη ζωή: Ο θάνατος δεν ήταν νέκρωσης, όπως φαίνεται, ολοκλήρου της ζωής του σώματος, αλλά μια χαλάρωσης της ζωής, ίσως ένεκα κάποιου κτυπήματος ή τραύματος.
Οι δεσμοί όμως της ζωής οι υπάρχοντες γύρω από τον μυελόν, έμεναν στερεώς ριζωμένοι, και η καρδία είχε ενυπάρχοντα εις το βάθος της του σπινθήρα της ζωής.
Και εφόσον είχαν παραμείνει αυτά τα ζωτικά στοιχεία, ανέκτησε ο αποθανών την εσβησμένη ζωή του, αφού έγινε κατάλληλος για να καταστεί εμψυχωμένη ύπαρξης…»
Να και το μικρό απόσπασμα που έχουμε από το έργο Περί Ιδεών, όπως το αναφέρει ο Σέξτος ο Εμπειρικός, που κι αυτός κατέχει μόνο το απόσπασμα: «Ο άνθρωπος πρέπει να κατανοήσει ότι βρίσκεται σε πολύ μακρινή απόσταση από την πραγματικότητα… Οι σκέψεις τις οποίες αναπτύξαμε αποδεικνύουν καθαρά, ότι καμία πραγματικά αληθινή γνώση δεν έχουμε για κανένα πράγμα, αλλά στον καθένα από τους ανθρώπους οι δοξασίες της οποίες σχηματίζει προέρχονται από το ρεύμα των ατόμων και των ειδώλων τα οποία εκπέμπουν τα πράγματα, το οποίον προσπίπτει σε αυτούς… Είναι απρόσιτη η γνώση που φανερώνει τι είναι κατά την αληθινή πραγματικότητα το κάθε πράγμα…»
Ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει: «Ο Δημόκριτος εκπαίδευε τον εαυτό του, λέει ο Αντισθένης με πολλούς τρόπους και με μέσα τέτοια ώστε να εξετάζει τις εντυπώσει των αισθήσεων, γι’ αυτό και πολλές φορές έμενε σε απόλυτη απομόνωση και σύχναζε σε σκοτεινούς τύμβους…» Ο Aullus Gellius αναφέρει: «Έχει καταγραφεί ότι ο Έλληνας φιλόσοφος Δημόκριτος, ένας άνδρας άξιος σεβασμού πιο πολύ από κάθε άλλον άνθρωπο που περπάτησε στη γη, άνθρωπος πολύ μεγάλης μάθησης και σοφίας, με τη θέληση του στέρησε από τον εαυτό του την όραση και αυτοτυφλώθηκε, διότι πίστευε ότι οι σκέψεις και οι συλλογισμοί του νου του, όταν εξέταζε τους νόμους της φύσης, θα ήταν πιο ζωηροί και ακριβείς αν μπορούσε να τους ελευθερώσει από τα δεσμευτικά θέλγητρα της όρασης και από τις περισπάσεις που επέφεραν τα μάτια.
Την πράξη του αυτή, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο εύκολα και ανώδυνα τύφλωσε τον εαυτό του με μία ευφυή επινόηση, την περιγράφει ο ποιητής Λαβέριος: Ο Δημόκριτος, ο σοφός των Αβδήρων, μια ασπίδα έστησε για να αντικρίσει του ήλιου την ανατολή, να καταστρέψει την όραση του από του μπρούντζου τη λάμψη, κι έτσι με τις ακτίνες του ηλίου κατέστρεψε τα μάτια του…» φυσικά, ο Δημόκριτος, συχνάζοντας σε σκοτεινούς τύμβους και κοιτώντας κάτοπτρα που καθρέφτιζαν τον ήλιο, δεν τυφλωνόταν μόνιμα αλλά προσωρινά, για να πετύχει την αποδέσμευση από την αίσθηση της όρασης για λίγο καιρό, ώστε να πειραματιστεί με την πραγματικότητα και να αποδεσμεύσει τον νου από τη συνεχή παρατήρηση του ορατού κόσμου. Τόσο αφοσιωμένος ήταν στην αναζήτηση της αλήθειας.
Ο Δημόκριτος έβλεπε φάσματα, «είδωλα», μέσα στο σκοτάδι των τύμβων, και συχνά υπέφερε από οπτικές παραισθήσεις, ενώ ανάμεσα σε αυτές έβλεπε μελλοντικά γεγονότα τα οποία πλέον μπορούσε να προβλέψει με ακρίβεια. Επίσης πίστευε ότι τα οράματα που βλέπει ο άνθρωπος στον ύπνο του, έχουν εξωτερική προέλευση (και έλεγε ότι τα όνειρα είναι λιγότερο αξιόπιστα το φθινόπωρο, εξαιτίας των διαταραχών στον αέρα εκείνη την εποχή). Έλεγε, επίσης, ότι αυτά που οι άνθρωποι ονομάζουν θεούς, δεν είναι παρά είδωλα, περιπλανώμενα φαντάσματα, διοράματα που εκπέμποντας από τη φύση. Ο Δημόκριτος μιλούσε για φασματικά κατοπτρικά simulacra..
Όταν τον κατηγορούσαν με όλων των ειδών τις συκοφαντίες οι ζηλόφθονοι και μισαλλόδοξοι άνθρωποι της εποχής του, έλεγε: «Ο αγαθός άνθρωπος δεν δίνει καμία σημασία στις κατηγορίες εναντίον του που προέρχονται από φαύλους… Με μεγάλη δυσκολία έρχονται προς εμάς τα αγαθά κατόπιν επιμόνου αναζητήσεώς τους, ενώ τα κακά μας έρχονται εύκολα και χωρίς να τα επιζητήσουμε… Αλλά είναι χαρακτηριστικό ενός θεϊκού νου, να απασχολεί κανείς τη σκέψη του πάντοτε με κάτι το ευγενικό…»
 Ο Δημόκριτος εφαρμόζοντας ο ίδιος ότι θεωρίες του για υγιεινή ζωή, έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα, στην ηλικία των 110 ετών.
Μια μέρα κατάλαβε ότι θα πεθάνει και το είπε στην αδελφή του. Αλλά εκείνη του είπε ότι, αν πέθαινε, αυτό θα την εμπόδιζε να συμμετάσχει στον εορτασμό των θεσμοφορίων, γιατί θα έπρεπε να πενθήσει. Ο Δημόκριτος της είπε ότι θα αναβάλει τον θάνατο του για να μπορέσει εκείνη να συμμετάσχει στους πολυήμερους εορτασμούς, αλλά την παρακάλεσε να του φέρνει λίγο μέλι κάθε πρωί. Έτσι, βάζοντας λίγο μέλι κάθε πρωί στα ρουθούνια του και εισπνέοντας το άρωμα του, κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή μέχρι το τέλος των εορτών, ώσπου επέστρεψε η αδελφή του που δεν ήθελε να πενθήσει και να χάσει το πανηγύρι. Και τότε ο Δημόκριτος είπε γελώντας: «Λοιπόν, τώρα μπορώ να φύγω. Σας χαιρετώ…»

apologitis.com

http://filologos10.wordpress.com/2012/08/26/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%83-%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86/#more-141635

Posted in Γλώσσα & Πολιτισμός | Leave a Comment »

Ποιος βάζει τις φωτιές;Μια ερώτηση που με καίει-Κώστας Βαξεβάνης

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 26 Αυγούστου 2012

Ποιός βάζει αλήθεια τις φωτιές;Τα 25 χρόνια που κάνω ρεπορτάζ,εχω καλύψει εκατοντάδες φωτιές και μοιραία έχω διατυπώσει το ερώτημα αυτό χιλιάδες φορές.Ποιός τις βάζει λοιπόν;Το πορτραίτο του εμπρηστή όπως σκιαγραφείται από τις έρευνες της Πυροσβεστικής,είναι ένας συνηθισμένος υπερήλικας που κάνει το μοιραίο λάθος.Το σκοτεινό προφιλ ωστόσο που σκιαγραφείται από τα κανάλια,περιλαμβάνει από οικοπεδοφάγους έως τούρκους πράκτορες.

Έχω δει βεβαίως,όπως και οι περισσότεροι,κάποιον να πετάει το τσιγάρο από το παράθυρο του αυτοκινήτου (όπως και στάχτη στο πρόσωπο του οδηγού μηχανής που ακολουθεί) αλλά όχι κάποιον οικοπεδοφάγο ή πράκτορα.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν.Αλλά μου κάνει εντύπωση, που αυτά τα κανάλια,τα έτοιμα για όλα και κυρίως για σενάρια,έχουν αφήσει να τους διαφύγει ένα πραγματικό σενάριο για τις φωτιές.

Για πρώτη φορά, τρείς εισαγγελικές έρευνες (εισαγγελείς Παπανδρέου, Ελευθεριάνος),έχουν γίνει για το θέμα της δασοπυρόσβεσης.Με αφορμή αυτές τις έρευνες το HOT DOC κυκλοφορεί με ένα αφιέρωμα για το ίδιο θέμα.Πάνω από 10 χρόνια, έλληνες υπουργοί,υπογράφουν συμβάσεις για δασοπυρόσβεση με ελικόπτερα,σε τιμές πενταπλάσιες των πραγματικών.Οι ΗΠΑ πλήρωναν την ώρα δασοπυρόσβεσης με ελικόπτερο 4.500 ευρώ και η Ελλάδα 20.000 ευρώ.Οι διαγωνισμοί για την επιλογή των πυροσβεστικών ελικοπτέρων ήταν φωτογραφικοί.Ανάμεσα σε δεκάδες τύπους πυροσβεστικών ελικοπτέρων, μόνο ένας, με χωρητικότητα δεξαμενής 9.000 λίτρων (ούτε 7.000 αλλά ούτε 13.000),προδιαγραφόταν ως αναγκαίος για δασοπυρόσβεση στην Ελλάδα.

 

Επιλέον πληρώναμε πολλαπλάσια ποσά για κάθε «υπερωριακή» πτήση πυρόσβεσης.Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο HOT DOC,οι ίδιοι οι πιλότοι υποστηρίζουν πως τους δίνονταν εντολές να ρίχνουν νερό ακόμη και όταν δεν χρειαζόταν, στα βράχια για να γράφονται ώρες πτήσης

Το χειρότερο;Πέντε ιδιόκτητα ελικόπτερα της πυροσβεστικής αφέθηκαν να ρημάζουν για να νοικιάζουμε ιδιωτικά.Το 2007 που κάηκε η Ελλάδα,αυτά τα ελικόπτερα,παρότι έτοιμα για απογείωση,δεν πήραν ποτέ εντολή να πετάξουν για τη φωτιά
Ένα διακομματικό επιτελείο της Πυροσβεστικής (ανάμεσά τους 3 αρχηγοί) και βέβαια οι πολιτικοί τους προιστάμενοι,υπέγραφαν συμβάσεις που ζήμιωναν το ελληνικό κράτος.Για την ακρίβεια έκαναν κάποιους πλούσιους την ώρα που καιγόταν η Ελλάδα

Ας βάλουμε τώρα δύο εύλογα ερωτήματα.Το πρώτο είναι γιατί αυτό το σκάνδαλο θάφτηκε από τα ΜΜΕ,την ώρα που υπάρχουν δικογραφίες και στη Βουλή έχουν διαβιβαστεί ερωτήματα από την εισαγγελία για διερεύνηση ευθυνών 3 υπουργών (διώκεται και ένας γενικός γραμματέας Υπουργείου)

Το δεύτερο ερώτημα είναι το εξής:αφού όλοι αυτοί κερδοσκοπούσαν με την καταστροφή της Ελλάδας,χωρίς ντροπή,πλούτιζαν ανήθικα πάνω στα αποκαίδια της,έχει δικαίωμα κάποιος να αναρωτηθεί μήπως δημιουργούσαν ακριβώς αυτή την καταστροφή οι ίδιοι;

Υπάρχει ένα σοβαρό παράδειγμα που ενισχύει το ερώτημα.Μια από τις εταιρείες πυρόσβεσης,έπρεπε να πληρώσει ρήτρες στο ελληνικό κράτος,γιατί παρουςσίαζε αδυναμία πτήσης.Οι ρήτρες ήταν περίπου 900.000 ευρώ.Η εταιρεία δεν πλήρωσε.Αντιθέτως,εγκρίθηκε η επέκταση της σύμβασης της εταιρείας για δασοπυρόσβεση Νοέμβρη μήνα, (χειμώνα δηλαδή) για την Κρήτη.Ετσι η σύμβαση ισοφάρισε τις ρήτρες.Όταν έγινε γνωστή η επέκταση της σύμβασης δημιουργήθηκε μεγάλος θόρυβος στην πυροσβεστική.»Πού ακούστηκε σύμβαση Πυρόσβεσης το χειμώνα» έλεγαν.Και ήταν τότε ακριβώς που μια φωτιά ξέσπασε στην Κρήτη και «δικαιολόγησε» την σύμβαση

Στις εγκληματολογικές έρευνες λένε πως αν θες να δεις ποιός κάνει το έγκλημα,δες ποιός έχει κίνητρο.Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ,είναι κίνητρο για πολλούς και για πολλά εγκλήματα.Πόσο μάλλον για μερικές φωτιές.Ίσως πρέπει να το ψάξει η εισαγγελία.

http://www.koutipandoras.gr/?p=24333

http://contramee.wordpress.com/2012/08/25/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%AD%CF%82%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CF%85/

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

«1922 – 2012, 90 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή» – Συζήτηση με τον Σαράντο Καργάκο

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Αυγούστου 2012

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Ι.Ν. Παναγία Φανερωμένης και το βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα», σας προσκαλούν στην συζήτηση με θέμα «1922 – 2012, 90 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή» με τον Σαράντο Καργάκο, την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου, στις 11:00 π.μ..

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου «Σήμαντρο» (Ελευθ. Βενιζέλου 59 Α, Χολαργός).

Για πληροφορίες επικοινωνήστε στο 210-6546742 ή στο nonamebk@otenet.gr

 

ΧΑΡΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΟΔΙΚΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Λ.ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ 59Α



Posted in Εκδηλώσεις, Ιστορία | Με ετικέτα: | 2 Σχόλια »

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ (24/3/1945)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Αυγούστου 2012

Του ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤH*

Η Iskra, μαζί με το απόσπασμα από την ιστορική επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη, που έστειλε το Σεπτέμβρη του 1945 στον τότε Γραμματέα της Κ.Ο. Θεσσαλονίκης, Θανάση Χατζή (βλέπε σχετικό άρθρο ΕΔΩ), δημοσιεύει και το τραγικό, ιστορικό γράμμα του ηρωικού αρχικαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη, το οποίο έστειλε, μετά την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας, σε όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ. Η Iskra θεωρεί ότι και τα δύο αυτά κείμενα δεν έχουν μόνο ιστορική σημασία, αλλά και μια ιδιόμορφη επικαιρότητα και αξία. Οι επιμελείς αναγνώστες είμαστε βέβαιοι ότι μπορούν να κάνουν τους συνειρμούς, να ξεχωρίσουν την τραγικότητα από το μεγαλείο και να αντλήσουν, ίσως, αισιόδοξα συμπεράσματα, διαψεύδοντας τη γνωστή ρήση του Χέγκελ ότι «η ιστορία διδάσκει πως ουδείς διδάσκεται από αυτήν».

Ολόκληρη η ιστορική επιστολη του Άρη Βελουχιώτη έχει ως εξής:

 

Προς όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ Αγαπητοί σύντροφοι,

Με το σημείωμά μου τούτο θα προσπαθήσω να τραβήξω την προσοχή σας στα πιο κάτω.

1. Όπως πιστεύω, θα έχετε πειστεί και εσείς τώρα πως οι Έλληνες αντιδραστικοί και οι Άγγλοι κατακτητές δεν έχουν καμιά πρόθεση να εφαρμόσουν έστω κι αυτή την ετεροβαρή, επιζήμια στα συμφέροντα του λαού μας και μη δίδουσα καμιά εγγύηση –ομολογία δική σας – για το σεβασμό των ελευθεριών του λαού μας, συμφωνία της Βάρκιζας. Οι παραβάσεις είναι καθημερινές και σοβαρές. Τις ξέρετε εσείς καλύτερα και δεν συντρέχει κανένας λόγος να τις απαριθμήσω.

2. Αν δεν σας ήταν εύκολο να γνωρίζετε προοπτικά τις προθέσεις της ελληνικής αντίδρασης και των Άγγλων εχθρών της Ελλάδας, τώρα, θέλω να πιστεύω πως πρέπει να μπορείτε να τις βλέπετε. Πρόθεσή τους είναι: όχι να συμβάλουν σε προσπάθεια για ομαλή εξέλιξη της πολιτικής ζωής του τόπου, ή έστω να ανεχθούν απλώς τη δική σας προσπάθεια προς την τέτοια κατεύθυνση, αντίθετα, να οργανώσουν και να διεξαγάγουν με πλεονεκτικές γι’ αυτούς συνθήκες τον εμφύλιο πόλεμο μ’ όλα τα μέσα.

3. Η διάσκεψη και συμφωνία της Γιάλτας δεν πρέπει να έχετε καμιά αυταπάτη πως είναι δυνατό να επιδράσει σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε να στρέψει το τιμόνι της χώρας που αφήσατε να κρατούν γερά στα χέρια τους οι Άγγλοι. Η Σοβιετική Ένωση, όπως πρέπει να σας είναι γνωστό, δεν μπορεί να κάνει«ελληνική» πολιτική ώστε να επέμβει ενεργά στο ελληνικό δράμα. Γιατί δεν κάνει ούτε Σέρβικη, ούτε Βουλγάρικη, ούτε Ρώσικη ακόμα πολιτική. Κάνει πολιτική παγκόσμιας επανάστασης, και δεν είναι διατεθειμένη ούτε κατ’ ελάχιστο να την διακινδυνεύσει για το μικρό αυτό ποσοστό της ανθρωπότητας που λέγονται Έλληνες, που οι ίδιοι –δια των ηγετών τους- οδηγήθηκαν στη νέα σκλαβιά και που στο κάτω κάτω, αργά ή γρήγορα, μετά την πλήρη νίκη της πολιτικής της παγκόσμιας επανάστασης της Σ.Ε. δεν μπορεί παρά να είναι στο πλευρό του σοσιαλισμού.

4. Η Σ.Ε. θα μπορούσε να επέμβει «ενεργότερα», όπως, δεν αποκλείεται, κι αυτή η Αμερική, αν εμείς –εσείς δηλαδή- ήσασταν ικανοί να δημιουργήσετε στην Ελλάδα διαφορετική κατάσταση, ανάλογη περίπου με την της Γιουγκοσλαβίας και ίσως και καλύτερη, με μια ορθή και συνεπή πολιτική και όχι γεμάτη «αριστερά» και δεξιά οπορτουνιστικά λάθη στα βασικότερα προβλήματα της χώρας. Οι δυνατότητες υπήρχαν όλες για μια τέτοια πολιτική και για δημιουργία μιας τέτοιας διαφορετικής κατάστασης στη χώρα μας. Και όποιος δεν το βλέπει και δεν παραδέχεται αυτό πρέπει να είναι ή μαρξιστικά αγράμματος ή … τι να πω.

Μπορεί όπως μου παρήγγειλε ρητά ο σ. Γιάννης δια του σ. Ζήση (Γιάννης Ιωαννίδης, Ζήσης Ζωγράφος), να υπάρχει «σαφής παραίνεση» των Ρώσων συντρόφων προς το ΚΚΕ για το κλείσιμο της συμφωνίας της Βάρκιζας. Όμως αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Μετά τη σωρεία των σοβαρών οπορτουνιστικών τακτικών λαθών από των αρχών του 1943 στη διεύθυνση του αγώνος από μέρους σας και το εγκληματικό επιστέγασμά τους, τη μάχη των Αθηνών, έχασαν την εμπιστοσύνή τους κι αναγκάστηκαν, για να μην οδηγήσετε τη χώρα και το λαό της σε μεγαλύτερες καταστροφές, να σας «συμβουλέψουν» να υποχωρήσετε και να κλείσετε τη συμφωνία της Βάρκιζας. Τις απόψεις του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣΔ για τις δυνατότητες συνέχισης του αγώνα είμαι σίγουρος ότι δεν τις είπατε πουθενά και συνεπώς δεν γνώριζαν οι Ρώσοι σύντροφοι αν μπορούσε και σε ποιες δυνάμεις να βασιστεί μια άλλη πολιτική.

5. Το ΕΑΜ ως το Λίβανο ακολουθούσε ανιούσα γραμμή ανάπτυξης. Από εκεί κι ύστερα πήρε την κάτω βόλτα. Από τη «μάχη της Αθήνας» κι ύστερα και την ήττα και, πολύ περισσότερο, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, χάνει σε επιρροή ραγδαίαΠροβλέπω ως το δημοψήφισμα και τις εκλογές και πιθανή διάσπασή του.

6. Το ΚΚΕ έχασε από την αίγλη του και τη δύναμη συγκέντρωσης και μέσα στο ΕΑΜ και μέσα στο λαό. Ακόμα έχασε σε στενούς οπαδούς του και σε μέλη του. Τις στατιστικές εσείς τις κρατάτε και είμαι βέβαιος πως θα έχετε διαπιστώσει ήδη σημαντικό ποσοστό διαρροής. Προοπτική μου είναι ότι αυτό το ποσοστό θα δυναμώσει πολύ.

7. Η «διαφώτιση» του λαού, των οπαδών του ΕΑΜ και των οπαδών και μελών του ΚΚΕ επί της «αναγκαιότητας» της πολιτικής της Βάρκιζας είναι αστεία κυριολεκτικά και κανένα μέλος του ΚΚΕ δεν την πιστεύει. Μα και τι διαφώτιση να γίνει; Κατά ποιο ταχυδακτυλουργικό τρόπο θα μπορούσε το άσπρο να γίνει μαύρο; Αφήνω τους οπαδούς του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, δεν υπάρχει κανένα μέλος απλό, γραμματέας βάσης, αχτιδικός ή περιφερειακός, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων στους τελευταίους αυτούς, που η δύναμη της συνήθειας και η ρουτίνα δεν τους αφήνει να δούνε, που να μην έρχεται να με συναντήσει με λαχτάρα σε κάθε χωριό που περνάω και να μου ρίχνει βροχή τα ερωτήματα: Γιατί το κάνατε αυτό; Για πού πάμε, γιατί χύσαμε το αίμα μας και κάψαμε τα σπίτια μας επί τρία χρόνια; Γιατί μας παραδίνετε αμαχητί; Τί θα κάνουμε τώρα; Πού είναι η λαϊκή μας δικαιοσύνη και η αυτοδιοίκηση; Γιατί και πάλι θα μας χαρακτηρίζουν το βιός μας ως λαθραίο και θα ξαναπληρώνουμε 2.000 δραχμές για ένα τσιγάρο χωριάτικο καπνό με εφημερίδα; Τί θα κάνουμε με τους εθνοφύλακες – μπουραντάδες που άρχισαν τις έρευνες, του ξυλοδαρμούς, τις απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, συνελεύσεων κλπ; Τί θα κάνουμε με την αντίδραση των χωριών μας που σήκωσε κεφάλι και μας απειλεί ανοιχτά ότι θα μας σφάξουν όλους; Με τι να προστατευθούμε; Με τον «εθνικό στρατό»; Μα πώς θα γίνει τέτοιος αφού εμάς δεν μας δέχονται χαρακτηρίζοντάς μας ανίκανους οι επιτροπές με χίλιες ψεύτικες δικαιολογίες; Δεν το βλέπετε πως στην περιοχή Καρδίτσας από την κλάση του 1939 δεν πήραν ούτε 20% από τους αμαρκάριστους ως δικούς των; Όλα αυτά θα ήταν ένας σίφουνας ενάντιά σας, αν εγώ για να αποφύγω διασπάσεις κλπ δεν έκανα την πρόταση να πάω έξω και να θέσω τις απόψεις μου, μη τυχόν και λυθεί κομματικά το ζήτημα, κι έβγαζα από τα χωριά τους τους 200 και πλέον αντάρτες που είχα καταγράψει στο βουνό και άρχιζα τον πόλεμο.

8. Παντού οι οργανώσεις είχαν μουδιάσει. Η αντίδραση είχε σηκώσει κεφάλι. Το πέρασμά μας δημιουργεί ρίγη συγκινήσεως και ενθουσιασμού και οι γυναίκες ακόμα βγαίνουν και μας καλωσορίζουν, μας εύχονται «καλή επιτυχία και καλή λευτεριά από το νέο κατακτητή». Η αντίδραση κρύβεται. Πολλοί φεύγουν για τις πόλεις. Το ξεκαθάρισμα ΕΔΕΣιτών στην Ευρυτανία, που είχαν έλθει με ρητή εντολή να οργανώσουν εκεί ένοπλες ομάδες αντίδρασης, επικροτήθηκε από όλους. Θα ξεκαθάριζα και την ομάδα του Π. Μελιά (Ευρυτανία – Λεπιανά) και την ομάδα Σούρλα σε μια εβδομάδα, αν δεν ερχόταν ο αντιπρόσωπός σας. Στους κομματικούς των χωριών λέμε ότι για ειδικούς λόγους δεν πρέπει να εμφανιστούμε.Περπατάμε όλη νύχτα και κρυβόμαστε την ημέρα για να φανούμε συνεπείς σ’ ό,τι συμφωνήσαμε με σας. Μα οι κομματικοί επιμένουν και με τρόπο το διαλαλούν οι ίδιοι στους χωριανούς τους: «ξαναβγήκαν αντάρτες μας. Σε λίγο θα βγούμε και πάλι όλοι, ο Άρης μας είναι εδώ μη φοβάστε. Ξέρει αυτός και θα νικήσουμε και πάλι Έλληνες αντιδραστικούς και Άγγλους κατακτητές».

9. Εσείς δεν τα βλέπετε όλα αυτά. Έχετε απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και έχετε χάσει τον παλμό της. Συνέλθετε έστω και τώρα. Δεν είναι αργά. Αργότερα σίγουρα θα είναι πολύ αργά και θα χρειαστούντεράστιες θυσίες σε κόπους και σε αίμα για ν’ αρχίσει κάτι σοβαρό. Μην αφήνεται να θρονιαστεί η αντίδραση οριστικά. Μην πιστεύεται ότι η «εθνοφυλακή» είναι πραγματικά εθνικός στρατός και μην βάζετε τον κόσμο να τους δέχεται τους Μπουραντάδες ως «παιδιά του λαού», ενώ αυτοί τους δέρνουν. Μην κάνετε το έγκλημα να επιτρέψετε στην εθνοφυλακή να εγκατασταθεί παντού και να παίξει το ρόλο της παλιάς χωροφυλακής.

10. Μην αυταπατάστε ότι τα όπλα που κρύψαμε θα μπορέσετε αργότερα να τα χρησιμοποιήσετε. Όχι! Θα τα βρουν σε λίγο οι εθνοφύλακες, χρησιμοποιήστε τα –έστω και μέρος τους- από τώρα. Βγάλτε από τώρα, έστω και λίγους αντάρτες, έστω από μια ομάδα σε κάθε επαρχία. Μην τη χρωματίζετε ως δική σας ή ως συνέχεια του ΕΛΑΣ. Αφήστε την καμουφλαρισμένη, αφού δεν καταλαβαίνετε ότι πρέπει να ξαναπάρει τα όπλα ο ΕΛΑΣ. Δε θέλετε εμένα επικεφαλής τους; Βρείτε έναν άλλον. Πάντως μην κάνετε το έγκλημα να αργείτε. Ενεργήστε σύντομα και δραστήρια.

11. Εγώ συνεχίζω το ταξίδι για το Ηπειρωτικό γραφείο και από εκεί για έξω. Όμως με κάποια επιβράδυνση γιατί κινούμαστε όπως ξέρετε και λέων και πιο πάνω.

Επί όλων των ανωτέρω ελπίζω να έχω γραπτή απάντησή σας με έκτακτο σύνδεσμο ώσπου να φτάσω στο Ηπειρωτικό γραφείο. Εύχομαι να σκεφτείτε ώριμα έστω και την τελευταία στιγμή.

Εν πορεία 24/3/45

Συντροφικά Άρης Βελουχιώτης

  

* Πηγή: Γρηγόρης Φαράκος, «Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο – Άγνωστα Κείμενα», Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σελ.400-404

 

http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6076%3Avelouxiotis-kke-varkiza&catid=54%3Aanpolitiki&Itemid=284

Posted in Ελλάδα, Ιστορία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Το μανιφέστο της Επανάστασης ή ο «Ανώνυμος»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 23 Αυγούστου 2012

του Γιώργου Καραμπελιά από το νέο Λόγιο Ερμή τ. 4

Η γαλλική Επανάσταση και οι ιδέες του Διαφωτισμού, κατ’ εξοχήν του γαλλικού και του αγγλικού1, θα εισέλθουν ορμητικά στην Ελλάδα με την προέλαση των στρατιών του Βοναπάρτη. Επρόκειτο για ένα ιστορικό παράδοξο που όμως έχει επαναληφθεί αμέτρητες φορές στην ιστορία2. Η Θερμιδώρ, την οποία εκπροσωπούσε ο Ναπολέων, σηματοδοτούσε, στο εσωτερικό της Γαλλίας, το τέλος της επαναστατικής περιόδου και, ταυτόχρονα, την επέκταση των ιδεών της στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ιδιαίτερα στην Ιταλία και τα Επτάνησα, οι στρατιές του Ναπολέοντα θα φέρουν μαζί τους την κατεδάφιση της παλιάς κοινωνικής ιεραρχίας –στα Επτάνησα θα κάψουν το Libro d’ oro– και θα πυροδοτήσουν την εμφάνιση μιας γενιάς επαναστατών που θα εμπνέονται από το πνεύμα της Καρμανιόλας και του 1793.
Όταν ο Ναπολέων θα εγκαταλείψει τις επαναστατικές αρχές και θα χριστεί Αυτοκράτορας, ορισμένοι επαναστάτες, στη Γαλλία και την Ιταλία, θα θεωρήσουν αναγκαίο το βάθεμα της επανάστασης και την ενίσχυση των ριζοσπαστικών της χαρακτηριστικών, προς την κατεύθυνση μιας βαθύτερης κοινωνικής αλλαγής. Οι μπαμπουβιστές (οπαδοί του Γράκχου Μπαμπέφ) στη Γαλλία και οι μεταγενέστεροι «καρμπονάροι» στην Ιταλία (μετά το 1808), αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (ο Φίλιππος Μπουοναρότι υπήρξε ο επιφανέστερος συνεχιστής του Μπαμπέφ3), θα δημιουργήσουν αναρίθμητες συνωμοτικές επαναστατικές ομάδες και οργανώσεις, οι οποίες θα συναντηθούν κάποτε και με τεκτονικές κινήσεις, ενώ θα αποτελέσουν και το υπόστρωμα για την ανάπτυξη του σοσιαλιστικού κινήματος στη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Στους Έλληνες που ζούσαν στη Γαλλία, την Ιταλία, την Αυστροουγγαρία, τη Δυτική Ελλάδα και τα Επτάνησα, οι ιδέες της γαλλικής Επανάστασης και η παρουσία του Ναπολέοντα θα επιταχύνουν την ωρίμανση των επαναστατικών, δημοκρατικών και πρωτο-κοινωνιστικών ιδεών που είχαν ήδη αρχίσει να αχνοφαίνονται σε ένα τμήμα των διανοουμένων4. Ο Βιτόριο Αλφιέρι, στην Ιταλία, με τη μεγάλη απήχηση των έργων του, αποτέλεσε προνομιακό διάμεσο για τη διάδοση των ριζοσπαστικών ιδεών στους Έλληνες, της Ιταλίας και των Επτανήσων κατ’ εξοχήν5.
Βέβαια, οι συνθήκες της Ελλάδας, που ζούσε κάτω από μια ανατολικού τύπου δεσποτεία, στην οποία η θρησκεία, η γλώσσα και η παράδοση αποτελούσαν το κυριότερο βάθρο της αντίστασης και της εναντίωσης στον ξένο και αλλόθρησκο δυνάστη, δεν επέτρεπαν την ανάπτυξη ιδιαίτερων οργανωτικών δομών και κινημάτων με διακηρυγμένες ριζοσπαστικές κοινωνικές αντιλήψεις. Ωστόσο, αυτές ήταν υπαρκτές, διότι και οι σχετικές κοινωνικές διαφοροποιήσεις είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται στην Ελλάδα: τα αστικά κοινωνικά στρώματα, από τους βιοτέχνες και τους μικρέμπορους, μέχρι τους καπεταναίους, τους μεγαλέμπορους του διεθνούς εμπορίου και τους τραπεζίτες, θα ενισχυθούν αποφασιστικά στο γύρισμα του 18ου αιώνα τα στρώματα των λογίων θα πολλαπλασιαστούν, καθώς και οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που θα υπηρετούν στους στρατούς των ευρωπαϊκών δυνάμεων, Ρωσίας, Αγγλίας και Γαλλίας παράλληλα, οι αγρότες υποφέρουν όλο και λιγότερο τα κάθε είδους βάρη.
Έτσι, στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας πολλαπλασιάζονται όσοι δεν ανέχονται πλέον την εκμετάλλευση, όχι μόνον των Τούρκων αλλά και των Ελλήνων της προυχοντικής και εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Οι Έλληνες κοτζαμπάσηδες, οι Φαναριώτες, ένας σημαντικός αριθμός των ιεραρχών ταυτίζονταν στα μάτια τους με τους Οθωμανούς δυνάστες, το μέρος των οποίων εξ άλλου έπαιρναν σε πολλές περιπτώσεις. Γι’ αυτό και αυξάνονται, από τα τέλη του 18ου αι. και κυρίως κατά την πρώτη δεκαετία του 19ου αι., τα κείμενα που επικρίνουν ανοικτά τους «τουρκάρχοντες» και τους «ανάξιους ιεράρχες»: Ο Ρωσσοαγγλογάλλος6, η Ελληνική Νομαρχία, ο Λίβελλος κατά των Αρχιερέων. Aκόμα και κείμενα συντηρητικών και φιλότουρκων διανοουμένων, όπως ο Περδικάρης8, ή οπαδών της «μέσης οδού», όπως ο Κοραής, περιέχουν μια καταλυτική κριτική των αρχουσών τάξεων του ελληνισμού, γεγονός που υποδεικνύει πως ανάλογες απόψεις και αντιλήψεις κυκλοφορούσαν ευρέως στην ελληνική κοινωνία της εποχής.
Η κοινωνική διάσταση της ιδεολογίας των πιο ρηξικέλευθων διανοουμένων θα αποτυπωθεί πιο ολοκληρωμένα σε ένα –όντως– μοναδικό κείμενο, που κυκλοφόρησε στα 1806, στην Ιταλία, την Ελληνική Νομαρχία9, κείμενο που εκφράζει στον υψηλότερο βαθμό μια προσπάθεια ριζικής σύνθεσης μεταξύ κοινωνικού και εθνικού χαρακτήρα του επαναστατικού κινήματος, το οποίο οραματίζεται ο ανώνυμος συγγραφέας ή συγγραφείς του. Διότι, σε αντίθεση με τον Περδικάρη10 ή τον Λίβελλο, που επικρίνουν σχεδόν αποκλειστικά τις ελληνικές ηγετικές ομάδες, ο κύριος στόχος της Ελληνικής Νομαρχίας είναι η οργάνωση μιας επανάστασης εναντίον των Τούρκων, που εξ άλλου συγκεντρώνουν και τα περισσότερα βέλη της.
Κατά συνέπεια, η Νομαρχία δεν μένει στα επίπεδα ενός λιβέλου, αλλά αποτελεί ένα Μανιφέστο μιας εθνικής και συνάμα κοινωνικής επανάστασης, ένα μανιφέστο που προφανώς ενέπνευ­σε, λιγότερο ή περισσότερο, τις επαναστατικές απόπειρες και εγχειρήματα των Ελλήνων πριν την Επανάσταση, και την ίδια τη «Φιλική Εταιρεία», η οποία θα αναλάβει να κάνει πράξη τις επιταγές της.
Η Ελληνική Νομαρχία (από το Νόμος–Νομαρχία, και κατ’ αντιδιαστολή προς το «Μοναρχία), με άλλα λόγια ηΕλληνική Δημοκρατία του Ρήγα, στον οποίον εξ άλλου αφιερώνεται11, έχει ως προϋπόθεση την κατάκτηση της ελευθερίας :
Ἡμεῖς δέ, ναὶ ἱερὰ Ἐλευθερία, μὲ τοὺς ὀδόντας μας θέλομεν συντρίψει τὰς ἁλύσους μας, διὰ νὰ τρέξωμεν πρὸς ἀπάντησίν σου. Εἶναι ἀδύνατον αἱ ἑλληνικαὶ ψυχαὶ νὰ κοιμηθοῦν πλέον εἰς τὴν ληθαργίαν τῆς τυραννίας! Ὁ λαμπρὸς ἦχος τῶν ἁρμάτων των πάλιν θέλει ἀκουσθῆ πρὸς κατατρόπωσιν τῶν τυράννων των, καὶ ταχέως (α-23).


Μια βαθύτατη κοινωνική κριτική

Το κείμενο όντως έχει χαρακτήρα «μανιφέστου», γι’ αυτό και αρχίζει με μια γενική περιγραφή και κριτική των αιτίων της ανισότητας και της καταπίεσης, προκρίνοντας ως προτιμότερο σύστημα αυτό που αποκαλεί «Νομαρχία», σύμφωνα με το Πνεύμα των νόμων του Μοντεσκιέ12, που αποτελεί μία από τις βασικές πηγές του. Ο Ανώνυμος, πιστός σε μια ρουσωική κριτική του πολιτισμού, θεωρεί την αρχέγονη φυσική κατάσταση του ανθρώπου, όταν μπορούσε «νὰ τραφῇ καὶ νὰ διαυθεντευθῇ μόνος του» –αυτή που η εβραϊκή και η χριστιανική θρησκεία θα αποκαλέσουν «Παράδεισο» και ο Ένγκελς «πρωτόγονο κομμουνισμό»– ως την «εὐτυχεστέρα διὰ ἡμᾶς τοὺς θνητούς» (α-11), ενώ, αντίθετα, ο πολιτισμός αποτελεί την «πτώση» από τον Παράδεισο, μια πηγή δυστυχίας:
Ἀφοῦ ὅμως ὁ ἕνας ἔκραξεν πρὸς βοήθειάν του τὸν ἄλλον, τὸ φυσικὸν σύστημα ἐτελείωσεν, καὶ εὐθὺς ἤρχισεν, διὰ νὰ εἰπῶ ἔτζι, τὸ ἐλεεινὸν θέατρον τῶν ἀνθρωπίνων περιστάσεων (α-11).
Ο Ανώνυμος φέρνει σε επαφή την ελληνική σκέψη με τον Ρουσώ, από τον οποίο έχει δανειστεί ή εμπνευστεί πάρα πολλά σημεία του έργου του13 και τον πιο ριζοσπαστικό φυσιοκρατικό στοχασμό, ίσως και με τον Μαμπλύ, τον Μορελλύ ή και τον Τόμας Μουρ14, ή τουλάχιστον με τις ιδέες τους, που είχαν διαδοθεί και στην Ιταλία, όπου ζούσε κατά πάσα πιθανότητα ο συγγραφέας του Ανωνύμου και όπου είχε τυπωθεί και το βιβλίο του15. Στην αρχέγονη κατάσταση του ανθρώπου δεν υπάρχει κράτος, πατρίδα ή νόμος, «ἡ φύσις ἦτον ἀντὶ τῶν νόμων, ἡ γῆ ὅλη ἀντὶ τῶν πολιτειῶν, καὶ ἡ θέλησις καθενὸς ἀντὶ τῶν ἠθῶν», ενώ από τότε που ο άνθρωπος αρχίζει να συσσωρεύει –«ἐζήτησε νὰ προητοιμάσῃ καὶ διὰ τὴν αὔριον»– και άρχισε να επιθυμεί «νὰ ζήσῃ μαζὶ μὲ ἄλλους, ἔχασε τὴν ἀληθῆ εὐτυχίαν, καὶ ἔγινε δοῦλος ὄχι μόνον τοῦ ἑαυτοῦ του, καὶ ἄλλων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἰδίων ἀψύχων πραγμάτων» (α-13). Η διαμόρφωση του πολιτισμού υπήρξε η πηγή της αποξένωσης και της αλλοτρίωσης του ανθρώπου, της πραγμοποίησής του.
Οι επιρροές του/των συγγραφέα/ων της Νομαρχίας από τα ριζοσπαστικότερα ρεύματα της γαλλικής Επανάστασης και των άμεσα μετεπαναστατικών χρόνων στη Γαλλία και την Ιταλία, που ανοίγουν τον δρόμο στη μεταγενέστερη σοσιαλιστική κριτική, διαφαίνονται στην περιγραφή των λειτουργιών του χρήματος. Περιγραφή που καταδεικνύει ταυτόχρονα πως ο/οι συγγραφέας/είς κατείχαν και κάποιες βασικές γνώσεις πολιτικής οικονομίας: Ε­νώ τα χρή­μα­τα «ε­φευ­ρέ­θη­καν» για να λει­τουρ­γούν ως «γε­νι­κό ι­σο­δύ­να­μο», δη­λα­δή ως «μέ­τρον γε­νι­κὸν τῶν πραγ­μά­των καὶ δη­λω­τι­κὸν τῆς τι­μῆς των» (δ-12), με την αύ­ξη­σή των με­τε­βλή­θη­σαν σε όρ­γα­νο α­πο­θη­σαυ­ρι­σμού και «οὕ­τως ἐ­γεν­νή­θη ἡ πο­λυ­τέ­λεια εἰς τοὺς ἀν­θρώ­πους» (δ-12). Εν τέ­λει, προσμετρώντας τα υ­πέρ («εὐ­κό­λυ­νεν τοὺς τρό­πους τῆς ζω­ο­τρο­φί­ας») (δ-15) και τα κα­τά («σή­με­ρον τὰ χρή­μα­τα με­τρῶν­ται ἀ­πὸ τὰ πράγ­μα­τα καὶ οἱ ἠ­θι­κοὶ ὁ­ρι­σμοὶ κα­τε­στά­θη­σαν μέ­τρα τοῦ χρυ­σοῦ» [δ-16]), ο Α­νώ­νυ­μος κα­τα­λή­γει «ὅ­τι καὶ ἄ­χρη­στος εἶ­ναι, μᾶλ­λον δὲ ἐ­πι­ζή­μιος, ὁ­μι­λῶν­τας γε­νι­κῶς, ἡ ἐ­φεύ­ρε­σις καὶ με­τα­χεί­ρι­σίς των» (δ-14).
Ακολουθεί μια κρι­τι­κή της «αλ­λο­τρί­ω­σης» που θα μπο­ρού­σε ί­σως να μας φέ­ρει στον νου τον Μαρξ: «οἱ ἴ­διοι ἄν­θρω­ποι κα­τα­στά­θη­σαν μέ­τρα τοῦ χρυ­σοῦ, καὶ ὅ­ποι­ος ἔ­χει πε­ρισ­σο­τέ­ρας μο­νά­δας χρυ­σί­ου, ἠμ­πο­ρεῖ νὰ ἀ­γο­ρά­σῃ πε­ρισ­σο­τέ­ρους ἀν­θρώ­πους» (δ-17). Συ­νε­χί­ζον­τας στην πα­ρά­δο­ση του Ρουσ­ώ, προ­α­ναγ­γέλ­λει τον «πρω­τό­γο­νο κομ­μου­νι­σμό» του Έν­γκελς και προ­βαί­νει σε μια ε­ξύ­μνη­ση του «α­γρί­ου» της Αμερικής και της α­χρή­μα­της οι­κο­νο­μί­ας, συν­δέ­ον­τάς την μά­λι­στα, ως Έλ­λη­νας, με την αρ­χαί­α Σπάρ­τη, στην οποία εξ άλλου επιμένει ιδιαίτερα και ο Μαμπλύ:
Καὶ πῶς ἐ­ζοῦ­σαν οἱ ἄν­θρω­ποι, πρὶν νὰ ἐ­φεύ­ρουν τοὺς χρυ­σοὺς ἀ­ριθ­μούς; Οἱ Ἀ­με­ρι­κά­νοι πρὸ τεσ­σά­ρων αἰ­ώ­νων δὲν ἔ­τρω­γον ἴ­σως, δὲν ἐν­δύ­ον­το, δὲν εἶ­χον ἴ­σως ὅ­λας τὰς ἀ­ρε­τάς, μὴν ἔ­χον­τες κα­νέ­να ἐ­λάτ­τω­μα; Ἀ­πέ­θα­νον ἀ­πὸ πεῖ­ναν ἴ­σως οἱ Λά­κω­νες, ὁ­ποὺ δὲν ἐ­με­τα­χει­ρί­ζον­το τὸν χρυ­σόν; Ἢ μή­πως δὲν ἠ­φα­νί­σθη ὅ­λη ἡ Ἑλ­λὰς ἐξ αἰ­τί­ας του; Δὲν τυ­ραν­νεῖ­ται μέ­χρι τῆς σή­με­ρον ἀ­πὸ αὐ­τόν; Καί, τέ­λος πάν­των, τὸ ἀν­θρώ­πι­νον γέ­νος δὲν ἀ­σχη­μώ­θη τό­σον ἀ­πὸ αὐ­τόν; (δ-18)
Μετά το τέλος όμως της αρχέγονης φυσικής κατάστασης ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να αναζητήσει ένα κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς που θα του επιτρέψει να διοικηθεί. Η αναρχία, δηλαδή η  επικράτηση του δικαίου του ισχυροτέρου [«εἰς τὴν ἀναρχίαν, ὦ Ἕλληνες, ἐλεύθεροι εἶναι μόνον οἱ ἰσχυρότεροι»], η μοναρχία, «πρόξενος καὶ γεννήτρια τῆς πολιτικῆς ἀνομοιότητος τῶν ἀνθρώπων» (α-14) και η τυραννία, υπήρξαν τα καθεστώτα τα οποία αρχικώς επικράτησαν και, μέσα από τα πάθη που επισώρευσαν, οδήγησαν «τὴν ἀνθρωπότητα»:
…νὰ εὕρῃ μίαν διοίκησιν, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἀνάπαυσίν της καὶ τὴν εὐτυχίαν της· αὐτὴ εἶναι λοιπὸν ἐκείνη ἡ διοίκησις, ὁποὺ ἐγὼ θέλω νὰ τὴν ὀνομάσω Νομαρχίαν, ἡ ὁποία, ὅσον περισσότερον οἱ ἄνθρωποι ἀγαπῶσι τὴν εὐτυχίαν των, τόσον αὐτὴ στερεοῦται καὶ φυλάττεται ἀμετάτρεπτος, οὗσα ἡ ὑστερινὴ μεταμόρφωσις, διὰ νὰ εἰπῶ οὕτως, τῶν διαφόρων διοικήσεων, καὶ ἡ μόνη πρόξενος τῆς ἀρετῆς, τῆς ὁμοιότητος, καὶ τῆς ἐλευθερίας. […] (α-16)
 Ὑπὸ τῆς νομαρχίας, τέλος πάντων, ἡ ἐλευθερία εὑρίσκεται εἰς ὅλους, ὡσὰν ὁποὺ ὅλοι κοινῶς τὴν ἀφιέρωσαν εἰς τοὺς νόμους, τοὺς ὁποίους διέταξαν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, καὶ ὑπακούοντάς τους καθεὶς ὑπακούει εἰς τὴν θέλησίν του, καὶ εἶ­ναι ἐ­λεύ­θε­ρος. Ἰ­δοὺ λοι­πόν, ὁ­ποὺ κατ᾿ αὐ­τοὺς ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α εἶ­ναι ἡ ὑ­πα­κο­ὴ εἰς τοὺς νό­μους, καὶ ἐν ἑ­νὶ λό­γῳ, ἄλ­λο δὲν εἶ­ναι ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α πα­ρὰ ἡ αὐ­τὴ νο­μαρ­χί­α (α-21).
Η «νομαρχία» αντιστρατεύεται την  «ἀ­ναρ­χί­α», η οποία  «κα­τέ­στη­σε κατ᾿ ἀρ­χὰς τὴν ἁ­πλῆν φυ­σι­κὴν ἀ­νο­μοι­ό­τη­τα ἀ­νυ­πό­φο­ρον», ενώ, στη συνέχεια, «ἐ­ξα­κο­λού­θως ἡ μο­ναρ­χί­α, καὶ μετ᾿ αὐ­τῆς ἡ τυ­ραν­νί­α, ἠ­θέ­λη­σαν νὰ με­τριά­σουν ὁ­πω­σοῦν τὴν φυ­σι­κὴν ἀ­νο­μοι­ό­τη­τα, καὶ αἰφ­νι­δί­ως ἐ­προ­ξέ­νη­σαν εἰς τὴν ἀν­θρω­πό­τη­τα τὴν ἀ­κα­τά­στα­τον καὶ φο­βε­ρὰν ἀ­νο­μοι­ό­τη­τα τῶν ἠ­θῶν τε καὶ τῆς τύ­χης». Όταν, όμως, επανέρχεται στη σημερινή πραγματικότητα, και το κοινωνικό περιεχόμενο της Νομαρχίας, ο Ανώνυμος την ορίζει ως τον μετριασμό και τη διευθέτηση των κοινωνικών αντιθέσεων, στα όρια που είχε χαράξει η γαλλική Επανάσταση και κατ’ εξοχήν ο Μοντεσκιέ στο Πνεύμα των Νόμων:
Αὐ­τὴ (η Νο­μαρ­χί­α) ἔ­δω­σεν εὐ­θὺς τό­πον τῶν δυ­να­τῶν, νὰ δι­αυ­θεν­τεύ­σουν τὴν πα­τρί­δα των, ἐ­πα­ρη­γό­ρη­σεν τοὺς ἀ­δυ­νά­τους, μὲ τὸ σκῆ­πτρον τῆς δι­και­ο­σύ­νης, ἐ­δί­δα­ξε τοὺς ἀ­τά­κτους νὰ εὕ­ρω­σι τὴν εὐ­τυ­χί­αν των εἰς τὴν χρη­στο­ή­θειαν, ἐ­βρά­βευ­σεν τοὺς κα­λο­η­θεῖς, καὶ τέ­λος πάν­των, χω­ρὶς νὰ ἐμ­πο­δί­σῃ τὸ ἀ­κα­τά­στα­τον τοῦ συμ­βε­βη­κό­τος, ἐ­τί­μη­σε μό­νον τὴν ἀ­ξι­ό­τη­τα τοῦ ὑ­πο­κει­μέ­νου, καὶ οὕ­τως μὴ κα­τα­φρο­νοῦ­σα τὸν πτω­χόν, ἀ­πε­δί­ω­ξε ἀ­πὸ τὸν πλού­σιον τὴν λύσ­σαν τῶν χρη­μά­των (α-29).
Κάτω από το καθεστώς της Νομαρχίας,  «ὁ πτω­χὸς» μπορεί να μη «βλέ­πῃ τὴν πτω­χεί­αν του ὡς ἀ­τι­μί­αν», και «ὁ πλού­σιος» να μη «στο­χά­ζε­ται πλέ­ον τὰ πλού­τη του ὡς ἀ­ρε­το­δο­χεῖ­ον», «ἀλλ᾿ ἁ­πα­ξά­παν­τες νὰ εὑ­ρί­σκω­σι τὴν εὐ­χα­ρί­στη­σίν των χω­ρὶς τὸν πα­ρα­μι­κρὸν κό­πον, καὶ νὰ εὐ­τυ­χῶ­σι» (α-30). Και εξ άλλου, συμπληρώνει ο Ανώνυμος, το περιεχόμενο της νομαρχίας δεν εξαρτάται από τη μορφή της πολιτικής διοίκησης και την επιλογή μεταξύ αριστοκρατίας και δημοκρατίας, παρ’ ότι η προτίμησή του για τη δεύτερη είναι αδιαμφισβήτητη:
Ἡ νο­μαρ­χί­α, ἀ­δελ­φοί μου, εὑ­ρί­σκε­ται τό­σον εἰς τὴν δη­μο­κρα­τί­αν, κα­θὼς καὶ εἰς τὴν ἀ­ρι­στο­κρα­τί­αν, αἱ ὁ­ποῖ­αι εἰς ἄλ­λο δὲν δι­α­φέ­ρου­σι, εἰ­μὴ μό­νον, ὅ­τι ἡ μὲν δη­μο­κρα­τί­α κλί­νει εἰς τὴν ἀ­ναρ­χί­αν, ἡ δὲ ἀ­ρι­στο­κρα­τί­α εἰς τὴν ὀ­λι­γαρ­χί­αν, ἡ ὁ­ποί­α πολ­λά­κις εἶ­ναι χει­ρο­τέ­ρα καὶ ἀ­πὸ τὴν ἰ­δί­αν τυ­ραν­νί­αν. Ἐ­πει­δὴ ὅ­μως καὶ εἰς τὰς δύ­ο αὐ­τὰς δι­οι­κή­σεις σώ­ζε­ται ἡ Ἐ­λευ­θε­ρί­α, ἀ­δι­ά­φο­ρος εἶ­ναι ἡ ἐ­κλο­γή. Ὅ­θεν, κα­τὰ τὸ πλῆ­θος τοῦ λα­οῦ, καὶ κα­τὰ τὸ κλῖ­μα, πο­τὲ μὲν προ­τι­μᾶ­ται ἡ μί­α, πο­τὲ δὲ ἡ ἄλ­λη (α-18).
Δεν πρέπει να θεωρήσουμε αυτή την τοποθέτηση ως αντίφαση στη σκέψη του Ανωνύμου, όπως, ίσως, θα κάναμε αν τη βλέπαμε με τα ματογυάλια του σήμερα. Διότι η γενική κριτική της ανισότητας μεταξύ των ανθρώπων, ή ακόμη και του χρήματος, όπως θα δούμε στη συνέχεια, ή οι επικρίσεις εναντίον των ευγενών, των βασιλέων και του κλήρου δεν οδηγούν, τουλάχιστον εκείνη την περίοδο –και μάλιστα έναν Έλληνα επαναστάτη που έχει ως κύριο στόχο την απελευθέρωση της πατρίδας–, σε μια «κομμουνιστική» ή σοσιαλιστική κατάληξη, όπως θα κάνουν στη σκέψη ενός Γάλλου θεωρητικού, όπως ο Μαμπλύ, ή ενός Γάλλου επαναστάτη, όπως ο Μπαμπέφ.
Το κοινωνιστικό και «αντιπλουτοκρατικό» υπόστρωμα της σκέψης του Ανωνύμου επιστρατεύεται για να πυροδοτήσει ένα ασίγαστο πάθος για απελευθέρωση. Σημασία έχει να «σώ­ζε­ται ἡ Ἐ­λευ­θε­ρί­α», και μάλιστα η ελευθερία των Ελλήνων, η οποία θα κατακτηθεί μόνον εάν ακουστεί  «ὁ λαμπρὸς ἦχος τῶν ἀρμάτων»:
Φεῦ! ποῦ εἶσαι, ἐλευθερία ἱερά! […] Ἐσὺ εἶσαι ἡ μήτηρ τῶν μεγάλων ἀνδρῶν, σὺ ὁ στῦλος τῆς δικαιοσύνης, σὺ ἡ πηγὴ τῆς εὐτυχίας. Ἔ, πόσον καλὸν λείπει ἐκείνων, ὁποὺ σὲ ὑστεροῦνται! Πόσον θέλουν κλαύσει ὅσοι μέχρι τοῦδε δὲν σὲ ἐγνώριζον! 
Ἡμεῖς δέ, ναὶ ἱερὰ Ἐλευθερία, μὲ τοὺς ὀδόντας μας θέλομεν συντρίψει τὰς ἁλύσους μας, διὰ νὰ τρέξωμεν πρὸς ἀπάντησίν σου. Εἶναι ἀδύνατον αἱ ἑλληνικαὶ ψυχαὶ νὰ κοιμηθοῦν πλέον εἰς τὴν ληθαργίαν τῆς τυραννίας! Ὁ λαμπρὸς ἦχος τῶν ἁρμάτων των πάλιν θέλει ἀκουσθῆ πρὸς κατατρόπωσιν τῶν τυράννων των, καὶ ταχέως (α-22, 23).

Ο «εσωτερικός εχθρός»

Η θέση του για την Ελλάδα και την ιστορία της είναι σχεδόν ταυτόσημη με εκείνη του δυτικού διαφωτισμού, του Μοντεσκιέ και του Γίββωνα, όπως συμβαίνει με τον Κοραή και πολλούς άλλους. Η πτώση της αρχίζει με τον Φίλιππο, η δε «ἐ­λευ­θε­ρί­α τῆς Ἑλ­λά­δος ἀπ᾿ ὀ­λί­γον κατ᾿ ὀ­λί­γον ἐ­φθεί­ρε­το, ἕ­ως εἰς τοὺς 146 πρὸ Χρι­στοῦ, ὁ­ποὺ παν­τε­λῶς ἠ­φα­νί­σθη ὑ­πὸ τῆς ρω­μα­ϊ­κῆς με­γα­λει­ό­τη­τος» (β-31). Η κατίσχυση του χριστιανισμού είχε αρνητικές συνέπειες για τον ελληνισμό, «ἀν­τὶς νὰ αὐ­ξή­σουν τὰ μέ­σα τῆς ἐ­λευ­θε­ρώ­σε­ώς των, φεῦ! ἐ­σμι­κρύ­νον­το», διότι «ἡ δει­σι­δαι­μο­νί­α καὶ ὁ ψευ­δής τε καὶ μά­ται­ος ζῆ­λος τῶν ἱ­ε­ρέ­ων καὶ πα­τρια­ρχῶν, κα­τε­κυ­ρί­ευ­σεν τὰς ψυ­χὰς τῶν βα­σι­λέ­ων, οἱ ὁ­ποῖ­οι, ἀν­τὶς νὰ ἐ­πι­με­λοῦν­το εἰς τὸ νὰ δι­οι­κῶ­σι τὸν λα­όν, κα­θὼς ἔ­πρε­πε, ἄλ­λο δὲν ἐ­στο­χά­ζον­το, πα­ρὰ νὰ φι­λο­νι­κῶ­σι, καὶ νὰ κτί­ζω­σιν ἐκ­κλη­σί­ας». Ακόμα και το σχίσμα μεταξύ Ορθοδοξίας και Λατίνων δεν υπήρξε παρά συνέπεια της ματαιότητος «τῶν πα­τρια­ρχῶν καὶ πά­πων», ενώ «τὸ ἱ­ε­ρα­τεῖ­ον», το οποίο «ἠ­θέ­λη­σε νὰ ἑ­νώ­σῃ τὰ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὰ ἐν­τάλ­μα­τα μὲ τοὺς πο­λι­τι­κοὺς νό­μους», «διὰ νὰ τι­μᾶ­ται ἐν ταὐ­τῷ καὶ νὰ ὁ­ρί­ζῃ χω­ρὶς δυ­σκο­λί­αν», προσπάθησε «νὰ ἐ­σβή­σῃ κά­θε σπου­δὴν εἰς τὴν Ἑλ­λά­δα, καὶ ὑ­πε­ρα­σπί­σθη τὴν ἀ­μά­θειαν» (β-34-35).
Όσο δε για τους «ἄφρονες καὶ μωροὺς» ανθρώπους, «ὁ­ποὺ κρά­ζον­ται προ­ε­στοὶ καὶ ἄρ­χον­τες», αυτοί «ἔ­χα­σαν σχε­δὸν καὶ τὴν ἐν­τρο­πὴν τῶν ἀν­θρώ­πων καὶ τὸν φό­βον τοῦ Θε­οῦ», εκμεταλλεύονται και απομυζούν «μὲ ἄ­κραν ἀ­ναι­σχυν­τί­αν» τον φτωχό λαό και «δει­κνύ­ων­ται πι­στοὶ ὀ­πα­δοὶ καὶ δοῦ­λοι τοῦ τυ­ράν­νου ἑ­κού­σιοι» (γ-25).
Ωστόσο, τα κύρια πυρά του τα στρέφει εναντίον των Οθωμανών: «Ἡ ὀθωμανικὴ διοίκησις εἶναι τυραννική. Οἱ νόμοι των εἶναι ἀτελεῖς, σκληροὶ καὶ ὀλίγοι. Ἡ πρώτη διαταγὴ τῶν νόμων των εἶναι, νὰ νομίζουν τοὺς λόγους τοῦ τυράννου ὡς νόμους ἀπαραβάτους». «Τὰ ἤθη των εἶναι βάρβαρα». Ωστόσο, δεν αρνείται πως «ὁ χαρακτήρ των» είναι «σοβαρὸς καὶ ὑπερήφανος» αλλά και «ἡ ἀμάθειά των ἄκρα καὶ γενική» (γ-2). Μια γενικευμένη αυθαιρεσία χαρακτηρίζει την εξουσία τους, η οποία σε ορισμένα μέρη καθίσταται ανυπόφορη: «Οἱ Θεσ­σα­λο­νι­κεῖς καὶ Λαρ­σι­νοὶ ὑ­πο­φέ­ρου­σι κατ᾿ ἀ­να­λο­γί­αν πολ­λὰ πε­ρισ­σό­τε­ρον ἀ­πὸ τοὺς λοι­ποὺς Ἕλ­λη­νας, ὡ­σὰν ὁ­ποὺ σχε­δὸν καθ᾿ ἑ­κά­στην φο­νεύ­ον­ται δύ­ο καὶ τρεῖς χρι­στια­νοί» (γ-9α). «Μύ­ριοι εἶ­ναι οἱ τρό­ποι μὲ τοὺς ὁ­ποί­ους οἱ σκλη­ρο­τρά­χη­λοι ὀ­θω­μα­νοὶ δί­δο­σι τὸν θά­να­τον εἰς τοὺς ἀ­θώ­ους Ἕλ­λη­νας, ὁ συ­χνό­τε­ρος ὅ­μως εἶ­ναι τὸ κρέ­μα­σμα» (γ-9β). Οι αγρότες και οι τεχνίτες είναι αυτοί που υφίστανται, παράλληλα με την καταπίεση, και τη βαρύτερη εκμετάλλευση. «Οἱ τε­χνῖ­ται, λοι­πόν, δου­λεύ­ουν σχε­δὸν 18 ὥ­ρας τὸ ἡ­με­ρό­νυ­κτον, καὶ πο­τὲ δὲν ἠμ­πο­ροῦν νὰ ἀ­να­πλη­ρώ­σουν τὰς ἀ­ναγ­καί­ας χρεί­ας των» (γ-24), ενώ ο αγρότης απολαμβάνει μόνο τα 2/10 της παραγωγής του, «ἀ­πὸ τὰ ὁ­ποῖ­α ἔ­χει νὰ ζω­ο­τρα­φῇ καὶ νὰ ἐν­δυ­θῇ αὐ­τὸς καὶ ἡ φα­μι­λί­α του» (γ-21β).
Η κριτική του στην Εκκλησία και τον κλήρο είναι καταλυτική, παρ’ ότι βέβαια εντάσσεται σε μια ευρύτατη παράδοση στην οποία θήτευσαν και κληρικοί, ακόμα και πατριάρχες. Ωστόσο, η κριτική του Ανώνυμου φθάνει στον συστηματικό αντικληρικαλισμό. Κανένας κληρικός, οποιασδήποτε βαθμίδας, δεν ξεφεύγει από τα βέλη του, αρχίζοντας από τον Πατριάρχη και καταλήγοντας στους μοναχούς. Ίσως οι μόνοι που δεν επικρίνονται τόσο σκληρά, παρά μόνο για την αμάθειά τους, είναι οι ιερείς, οι οποίοι αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης των επισκόπων. Τα βέλη του στρέφονται κατ’ εξοχήν, στον χρηματισμό του κλήρου και την εκμετάλλευση του ποιμνίου:
Ἡ Σύ­νο­δος ἀ­γο­ρά­ζει τὸν πα­τρι­αρ­χι­κὸν θρό­νον ἀ­πὸ τὸν ὀ­θω­μα­νι­κὸν ἀν­τι­βα­σι­λέ­α διὰ μί­αν με­γά­λην πο­σό­τη­τα χρη­μά­των, ἔ­πει­τα τὸν πω­λεῖ οὕτι­νος τῆς δώ­σῃ πε­ρισ­σό­τε­ρον κέρ­δος, καὶ τὸν ἀ­γο­ρα­στὴν τὸν ὀ­νο­μά­ζει πα­τριά­ρχην. Αὐ­τός, λοι­πόν, διὰ νὰ ξα­να­λά­βῃ τὰ ὅ­σα ἐ­δα­νεί­σθη διὰ τὴν ἀ­γο­ρὰν τοῦ θρό­νου, πω­λεῖ τὰς ἐ­παρ­χί­ας, ἤ­τοι τὰς ἀρ­χι­ε­πι­σκο­πάς, οὕ­τι­νος δώ­σῃ πε­ρισ­σο­τέ­ραν πο­σό­τη­τα, καὶ οὕ­τως σχη­μα­τί­ζει τοὺς ἀρ­χι­ε­πι­σκό­πους, οἱ ὁ­ποῖ­οι πω­λῶ­σι καὶ αὐ­τοὶ εἰς ἄλ­λους τὰς ἐ­πι­σκο­πάς των. Οἱ δὲ ἐ­πί­σκο­ποι τὰς πω­λῶ­σι τῶν χρι­στια­νῶν, δη­λα­δὴ γυ­μνώ­νου­σι τὸν λα­όν, διὰ νὰ ἐ­βγά­λω­σι τὰ ὅ­σα ἐ­ξώ­δευ­σαν. Καὶ οὗ­τος ἐ­στὶν ὁ τρό­πος, μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ον ἐ­κλέ­γον­ται τῶν δι­α­φό­ρων ταγ­μά­των τὰ ὑ­πο­κεί­με­να, δη­λα­δὴ ὁ χρυ­σός (δ-26).
Πρὸς τού­τοις ὁ ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος πω­λεῖ τὰς ἐ­νο­ρί­ας τῆς πό­λε­ως οὕ­τι­νος ἱ­ε­ρέ­ως θε­λή­σῃ, καὶ ἔ­πει­τα κά­μνει ἀρ­γὸν ἢ ἐ­ξο­ρεῖ ὅ­ποι­ον θέ­λῃ ἀ­πὸ αὐ­τούς, καὶ ξα­να­πω­λεῖ τὴν ἐ­νο­ρί­αν ἄλ­λου, διὰ νὰ τοῦ κά­μῃ τὸ ἴ­διον ὕ­στε­ρα ἀπ᾿ ὀ­λί­γον. Κά­θε τό­σον τοὺς ζη­τεῖ δά­νεια, καὶ πο­τὲ δὲν τοὺς τὰ ἐ­πι­στρέ­φει (δ-32).
Η κριτική της ανώτερης ιεραρχίας δεν περιορίζεται στον χρηματισμό της αλλά επεκτείνεται στον συνολικό τρόπο της ζωής της. Οι αρχιεπίσκοποι «τρώ­γο­σι καὶ πί­νο­σι ὡς χοῖ­ροι. Κοι­μῶν­ται δε­κα­τέσ­σα­ρας ὥ­ρας τὴν νύ­κτα καὶ δύ­ο ὥ­ρας με­τὰ τὸ με­ση­μέ­ρι. Λει­τουρ­γοῦ­σι δύ­ο φο­ρὰς τὸν χρό­νον, καὶ ὅ­ταν δὲν τρώ­γω­σι, δὲν πί­νω­σι, δὲν κοι­μῶν­ται, τό­τε κα­τερ­γά­ζον­ται τὰ πλέ­ον ἀ­ναί­σχυν­τα καὶ οὐ­τι­δα­νὰ ἔρ­γα, ὁ­ποὺ τι­νὰς ἠμ­πο­ρεῖ νὰ στο­χα­σθῇ» (δ-33), ενώ οι επίσκοποι «εἶ­ναι ἄλ­λοι λύ­κοι, ἴ­σως χει­ρό­τε­ροι ἀ­πὸ τοὺς πρώ­τους, ἐ­πει­δὴ κυ­ρι­εύ­ου­σι τοὺς χω­ρι­κοὺς καὶ ἰ­διώτας» (δ-34). Έτσι, η χριστιανική θρησκεία μεταβάλλεται στο αντίθετό της – και εδώ ο Ανώνυμος μένει στα όρια της λαϊκής θρησκευτικότητας, που συστηματικά αντιπαραθέτει τους λειτουργούς της θρησκείας με τις ίδιες τις αρχές της:
Ὦ γλυ­κύ­τα­τε Ἰ­η­σοῦ! Ὦ δί­και­οι Ἀ­πό­στο­λοι! Ὦ φι­λό­σο­φοι Πα­τέ­ρες! Ποῦ εἶ­σθε τὴν σή­με­ρον, νὰ ἰ­δῆ­τε τοὺς ἀ­πο­γό­νους σας, καὶ νὰ συγ­κλαύ­ση­τε, μα­ζὶ μὲ ὅ­σους τὴν ἀ­λή­θειαν γνω­ρί­ζου­σι, διὰ τὴν ἀ­θλι­ό­τη­τά τους; […] ’Ε­σεῖς ἐ­κη­ρύ­ξα­τε τὴν ὁ­μό­νοι­αν, τὴν ἀ­δελ­φό­τη­τα, τὴν ὁ­μοι­ό­τη­τα καὶ τὴν ἐ­λευ­θε­ρί­αν, αὐ­τοὶ δὲ δι­δά­σκου­σι μὲ τὰ πα­ρα­δείγ­μα­τά των τοὐ­ναν­τί­ον. Ἐ­σεῖς, τέ­λος πάν­των, εἴ­χε­τε τὴν ἀ­ρε­τὴν διὰ ὁδη­γόν, αὐ­τοὶ ἔ­χου­σι τὰ χρή­μα­τα (δ-40).
Ορισμένες εκφάνσεις της κριτικής του, σε αντίθεση με τις εναντίον του χρήματος και της αποδοτικότητας στην εργασία απόψεις του, που προαναφέραμε, αποκτούν στοιχεία μιας προτεσταντικής και καπιταλιστικής αποδοτικότητας: «Ἀ­ναγ­καῖ­ον ἦ­τον νὰ ὀ­λι­γο­στεύ­σῃ ὁ πα­τριά­ρχης τὸ πλῆ­θος τῶν ἑ­ορ­τῶν καὶ τῶν νη­στει­ῶν, ἐ­πει­δὴ αἱ μὲν ἑ­ορ­ταὶ ἐμ­πο­δί­ζου­σι τὸ κέρ­δος μὲ τὴν ἀρ­γί­αν εἰς τὸν λα­όν, καὶ αἱ νη­στεῖ­αι τοῦ ἀ­φα­νί­ζουν τὴν ὑ­γι­εί­αν». Κατά συνέπεια, όλες οι μεγάλες εορτές θα έπρεπε να μεταφερθούν «εἰς ὅ­λας τὰς Κυ­ρια­κὰς καὶ εἰς ἄλ­λας ἑ­ορ­τὰς νὰ δώ­σῃ τὴν ἄ­δειαν νὰ δου­λεύ­ουν», ενώ η διάρκεια των νηστειών θα έπρεπε να σμικρυνθεί ή ακόμα και να καταργηθούν κάποιες από αυτές (δ-52α). Από την κριτική του, όπως προαναφέραμε, δεν εξαιρούνται οι μοναχοί, οι οποίοι αντίθετα «ζῶ­σιν ἀρ­γοὶ καὶ τρέ­φον­ται ἀ­πὸ τοὺς ἵ­δρω­τας τῶν τα­λαι­πώ­ρων καὶ πτω­χῶν Ἑλ­λή­νων». Τα δε μοναστήρια «εἶ­ναι τό­σαι πλη­γαὶ εἰς τὴν πα­τρί­δα, ἐ­πει­δή, χω­ρὶς νὰ τὴν ὠ­φε­λή­σουν εἰς τὸ πα­ρα­μι­κρόν, τρώ­γο­σι τοὺς καρ­πούς της καὶ φυ­λάτ­του­σι τοὺς λύ­κους, διὰ νὰ ἁρ­πά­ζουν καὶ ξε­σχί­ζουν τὰ ἀ­θῶ­α καὶ ἱ­λα­ρὰ πρό­βα­τα τῆς ποί­μνης τοῦ Χρι­στοῦ» (δ-42).
Ο Ανώνυμος, συγχέοντας τα μοναστήρια της Ελλάδας με τα μοναχικά τάγματα της Δύσης, αδυνατεί να κατανοήσει πως, άσχετα με το μορφωτικό επίπεδο ή την ηθική ποιότητα συγκεκριμένων μοναχών, οι μονές επιτελούσαν έναν ρόλο υψίστης σημασίας. Στα μοναστήρια θα καταφεύγουν κατά χιλιάδες οι Έλληνες για να γιορτάσουν τις γιορτές τους, μακριά από το άγρυπνο μάτι των Τούρκων, στα μοναστήρια θα προσφεύγουν οι καταδιωκόμενοι κλέφτες για να ανεφοδιαστούν, τα μοναστήρια θα αποτελέσουν τους χώρους όπου θα εγκατασταθούν τα σχολεία, οι βιβλιοθήκες, και θα μένουν οι άποροι μαθητές. Στα μοναστήρια, ιδιαίτερα κατά τους πρώτους δύσκολους αιώνες της Τουρκοκρατίας, θα διατηρηθεί άσβεστη η γλώσσα και το πνεύμα του ορθόδοξου ελληνισμού, στα μοναστήρια θα προετοιμαστούν πνευματικά οι νεομάρτυρες για να φέρουν τη μαρτυρία τους στις πόλεις, μπροστά στο πλήθος των ραγιάδων.
Μπορεί το μεγαλύτερο μέρος των μοναχών να ήταν απαίδευτοι, κάποτε αγροίκοι, ή ακόμα κάποιοι από αυτούς να καταλήστευαν όντως τους ραγιάδες. Ωστόσο, δεν έπαυαν να ενσαρκώνουν, ως εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας, τη ριζική απόρριψη των απίστων κατακτητών και να αποτελούν το στήριγμα των καταδιωκόμενων Ελλήνων. Ο Ανώνυμος τους ζητάει να γίνουν κήρυκες του πατριωτισμού και της εθνικής συνείδησης, με τη δυτική έννοια του όρου, χωρίς να αντιλαμβάνεται πάντα πως η επιμονή και ο ρόλος τους στη διατήρηση της πίστης απέναντι στον αλλόθρησκο κατακτητή ήταν το θεμέλιο κάθε πατριωτισμού για τον ελληνισμό αυτής της εποχής. Και όμως, αυτό το στοιχείο το επισημαίνει και ο ίδιος, όταν εξηγεί  τους λόγους για τους οποίους οι Έλληνες μπορούν να επαναστατήσουν νικηφόρα εναντίον των Οθωμανών:
[Οἱ Ἕλληνες εἶναι] φι­λό­θρη­σκοι καὶ εἰς τὸ ἄ­κρον ἐ­ναν­τί­οι τῶν ὀ­θω­μα­νῶν (ε-22). […] Οἱ ὀθωμανοὶ δέ, […] δὲν ἠμπόρεσαν ποσῶς οὔτε νὰ τοὺς φθείρουν τὰ ἤθη, οὔτε νὰ τοὺς ἀλλάξουν τὸν παλαιὸν χαρακτῆρα τους, καὶ τοῦτο διὰ δύο αἴτια. Πρῶτον μέν, ἐπειδὴ οἱ ὀθωμανοὶ εἶναι ἑτερόθρησκοι… (ε-29)
Όμως, την εμμονή στη θρησκευτική ετερότητα και την πίστη στην Ορθοδοξία την συντηρούν ακριβώς αυτοί οι κληρικοί τους οποίους, δίκαια ή άδικα, επικρίνει! Γι’ αυτό, αναγνωρίζοντας, εν τέλει, πως η θρησκεία και η θρησκευτική αντιπαλότητα των Ελλήνων προς τους Οθωμανούς αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του πατριωτισμού τους, καλεί, σε άλλη αποστροφή του, τους κληρικούς με τα έργα τους να διαψεύσουν τους επικριτές τους!
Ναί, πα­τριά­ρχα, ἀρ­χι­ε­πί­σκο­ποι, ἐ­πί­σκο­ποι, πνευ­μα­τι­κοὶ καὶ ἁ­πα­ξά­παν­τες Ἕλ­λη­νες ἀ­γα­πη­τοί μου, ὁ­ποὺ τὸ ἔν­δυ­μα τῆς ἱ­ε­ρω­σύ­νης φέ­ρε­τε, μὴν ἀ­δη­μο­νή­σε­τε ἀ­πὸ τοὺς λό­γους μου, ὁ­ποὺ ἡ ἀ­λή­θεια καὶ ἡ πα­τρι­ω­τι­κὴ ἀ­γά­πη μου μοὶ ὑ­πα­γό­ρευ­σεν. Συγ­χω­ρή­σα­τέ με πρὸς τού­τοις, ἂν οὕ­τως σᾶς φα­νῇ εὔ­λο­γον, διὰ τὴν τόλ­μην καὶ θάρ­ρος, μὲ τὸ ὁ­ποῖ­ον σᾶς ὡ­μί­λη­σα, καὶ κά­με­τε μὲ τὸ πα­ρά­δειγ­μά σας, νὰ σι­ω­πή­σῃ εἰς τὸ ἑ­ξῆς κά­θε χρι­στια­νὸς ἀ­πὸ τὸ νὰ σᾶς συμ­βου­λεύ­ῃ. Μὴν κα­τα­δέ­χε­σθε πλέ­ον νὰ σᾶς κρά­ζουν προ­δό­τας καὶ λα­ο­πλά­νους. Ἐγ­κα­λι­α­σθῆ­τε τὴν ἀ­ρε­τήν (δ-54).
Αισθανόμενος, ίσως, την υπερβολή των επικρίσεών του, ζητάει να μην τον κρίνουν αυστηρά, «νὰ μὴν ὑ­πο­ψι­ά­ση­τε εἰς ἐ­μέ­να οὔ­τε ἀ­νευ­λά­βειαν, οὔ­τε κα­κο­ή­θειαν», διότι τα κίνητρά του είναι «ὁ ζῆ­λος τῆς πα­τρί­δος μου, ὁ ἔ­ρως τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας, καὶ ἡ ἐ­λε­ει­νὴ ση­με­ρι­νὴ κα­τά­στα­σις τῶν Ἑλ­λή­νων». Εν τέλει δε, υπάρχουν πολλοί άξιοι κληρικοί, και ο ίδιος προσωπικά γνωρίζει «ἐμ­μέ­σως καὶ ἀ­μέ­σως πολ­λοὺς ἐ­να­ρέ­τους σο­φοὺς ἱ­ε­ρεῖς καὶ ἀ­λη­θεῖς ἀ­πο­στό­λους τοῦ Χρι­στοῦ» (δ-55). Και, σε μια δραματική στροφή, αναθέτει στην Εκκλησία ένα ρόλο που μόλις πριν είχε απορρίψει: «ἡ Ἑλ­λὰς ζη­τεῖ ἀ­πὸ τὸ ἱ­ε­ρα­τεῖ­ον τὴν ἀρ­χὴν τῆς ἐ­λευ­θε­ρώ­σε­ώς της» και καλεί τους «εὐ­λα­βέ­στα­τους ἱ­ε­ρεῖς», οι οποίοι διαθέτουν  «τὴν ἀ­ρε­τὴν καὶ τὴν σο­φί­αν», να ανοίξουν «τοὺς οφθαλμοὺς τῶν Ἑλλή­νων», μιμούμενοι «τὸν ἀ­ξι­ά­γα­στον καὶ ἀ­λη­θῆ ἱ­ε­ρέ­α καὶ ὀ­πα­δὸν τοῦ Χρι­στοῦ, τὸν ἐν Κερ­κύ­ρᾳ, λέ­γω, κὺρ Παπ᾿ Ἀν­δρέ­α» (τον παπά Ανδρέα Ιδρωμένο) [δ-56, 57, 58].
Εν κατακλείδι, ο «Ανώνυμος», παρά τις ακραίες αντικληρικαλιστικές αποστροφές του, μένει πιστός στο κυρίαρχο σχήμα και της πιο ακραίας πτέρυγας του ελληνικού Διαφωτισμού, δηλαδή της ταυτόχρονης απόρριψης της «δεισιδαιμονίας» αλλά και της αθεΐας. Ο Ανώνυμος δεν ανήκει στους ανοικτούς οπαδούς του ντεϊσμού, όπως συμβαίνει με τον μοναδικό ίσως διακηρυγμένο ντεϊστή της Ελλάδας, τον Χριστόδουλο Παμπλέκη, παρότι στις τοποθετήσεις του για τη θρησκεία γενικώς, στα πρώτα μέρη του κειμένου και όχι σε αυτές που αφορούν στην ελληνική Εκκλησία, υπάρχουν απηχήσεις μιας ντεϊστικής τοποθέτησης16. Ο Ανώνυμος καλεί, προπαντός, σε μια επιστροφή στο ευαγγελικό πνεύμα και στην ανοικτή στράτευση του κλήρου στην υπόθεση της ελευθερίας των Ελλήνων, ενώ η χριστιανική θρησκεία και το Ευαγγέλιο παραμένει στα μάτια του ένα σχολείο φιλευσπλαχνίας και αλληλεγγύης:
Ἡ θρη­σκεί­α ὡ­σαύ­τως, τὸ Εὐ­αγ­γέ­λιον τοῦ Χρι­στοῦ πα­ρα­δείγ­μα­τος χά­ριν, κα­τα­σταί­νει τοὺς ὀ­πα­δοὺς του φι­λευ­σπλάγ­χνους, φι­λο­ξέ­νους καὶ συμ­πα­θη­τι­κούς. Ἡ ἑ­βρα­ϊ­κὴ θρη­σκεί­α κά­μνει τὸν λα­ὸν μι­σάν­θρω­πον. Ἡ ὀ­θω­μα­νι­κή, τέ­λος πάν­των, τὸν κά­μνει αὐ­τό­μα­τον, καὶ οὕ­τως διὰ τὰς λοι­πάς (ε-27).

Η απόρριψη της ξενοδουλείας

Και αυτή η τοποθέτηση δεν μοιάζει να αποτελεί ένα προπέτασμα καπνού για να καλύψει τις πραγματικές απόψεις του, διότι αμέσως μετά επικρίνει τους Έλληνες της διασποράς, και κατ’ εξοχήν τους εμπόρους, όχι μόνο διότι λησμονούν εντελώς την πατρίδα τους αλλά και γιατί βυθίζονται στην «ἀσωτεία» και την «κακοήθεια τῶν ἀλλογενών» (δ-69), καθώς και στα θέατρα και «στὰ  ποι­ή­μα­τα χω­ρὶς νό­η­μα», αγνοώντας τον Πλούταρχο και τον Ξενοφώντα:
Εὐ­θύς, λοι­πόν, ὁ­ποὺ κερ­δί­σω­σι χρή­μα­τα, χω­ρὶς νὰ ἀλ­λά­ξω­σιν ἰ­δέ­ας, πί­πτου­σι εἰς τὴν λά­σπην τῆς ἀ­σω­τεί­ας καὶ κυ­λί­ον­ται μέ­χρι θα­νά­του ὡς οἱ χοῖ­ροι.[  ] Ποῦ πα­τρίς! Ποῦ Ἑλ­λὰς δι᾿ αὐ­τούς! Αὐ­τοὶ δὲν γνω­ρί­ζουν, πα­ρὰ τὴν κα­τοι­κί­αν τῆς παλ­λα­κί­δος των, καὶ τὴν Ἑλ­λά­δα ἴ­σως τὴν νο­μί­ζου­σι ἀ­νά­με­σα εἰς τὰ νη­σί­α τῆς Ἰν­δί­ας. Ἂν κα­νεὶς ἀ­πὸ αὐ­τοὺς κα­τα­λαμ­βά­νῃ τὴν γλῶσ­σαν τὴν ἀλ­λο­γε­νῆ, τό­τε ἀ­να­γι­νώ­σκει μὲ εὐ­χα­ρί­στη­σιν τὰ δρά­μα­τα τοῦ θε­ά­τρου, ἢ διὰ νὰ εἰ­πῶ καλ­λί­τε­ρα, τὰ ποι­ή­μα­τα χω­ρὶς νό­η­μα, ἀλ­λὰ τὸν Πλού­ταρ­χον καὶ τὸν Ξε­νο­φῶν­τα ἴ­σως τοὺς νο­μί­ζου­σιν Ἀ­με­ρι­κά­νους (δ-69).
Σε αντίθεση με όλους εκείνους που παριστούν τον Ανώνυμο ως έναν εμμανή δυτικόφρονα –παρά τις αδιαμφισβήτητες επιρροές της γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού, από τον Ρουσώ και έως τον Μοντεσκιέ–, δείχνει μια τέτοια εμμονή στα «πάτρια» και την απόρριψη των ευρωπαϊκών ηθών, ώστε να θυμίζει κάποιες στιγμές όλους εκείνους, τους συντηρητικούς, όπως ο… Αθανάσιος Πάριος, που απέρριπταν τη μετάβαση στην Ευρώπη, ως βλαπτική για τα ήθη των νεαρών Ελλήνων. Γι αυτό και αυτή η παράμετρος της ιδεολογίας του Ανωνύμου θα υποτιμάται συστηματικά αν δεν αποσιωπάται εντελώς:
Τρέ­χου­σι μὲ κά­θε τα­χύ­τη­τα εἰς τὸ θέ­α­τρον, νὰ ἀ­κού­σω­σι τὸ τρα­γώ­διον μιᾶς γυ­ναι­κός, ἢ ἑ­νὸς ἀν­δρός, ἢ ἄλ­λου τι­νὸς εὐ­νού­χου, καὶ τοὺς ἐ­φη­μί­ζου­σι – ἀλλ᾿ ὅ­ποι­ος τοὺς δι­η­γη­θῇ τὰ βά­σα­να τῆς πα­τρί­δος, εἶ­ναι τὸ ἴ­διον ὡ­σὰν νὰ τοὺς ἔ­δερ­νε, καὶ φεύ­γου­σι πά­ραυ­θα. Στέ­κον­ται μὲ ἄ­κραν ὑ­πο­μο­νήν, καὶ πολ­λά­κις χω­ρὶς εὐ­χα­ρί­στη­σιν, νὰ θε­ω­ρῶ­σι τοὺς χο­ροὺς εἰς τὸ θέ­α­τρον καὶ τὰ ἀ­γάλ­μα­τα τῆς ἀ­σω­τεί­ας τρι­γύ­ρω­θεν, ἀλλ᾿ εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τον νὰ ἐ­ξο­δεύ­σουν μί­αν ὥ­ραν εἰς ἀ­νά­γνω­σιν τῆς πα­τρι­κῆς μας ἱ­στο­ρί­ας. […] Ἀ­φα­νί­ζου­σι τὴν ὑ­γι­εί­αν των μὲ τὴν ἀ­κρα­σί­αν, φθεί­ρο­σι τὰ ἤ­θη των μὲ τὴν ἀ­σω­τεί­αν, καὶ γί­νον­ται ὄν­τως χοῖ­ροι, καὶ χει­ρό­τε­ροι ἀ­κό­μη (δ-70).
Ακόμα χειρότερα, «με­ρι­κοὶ νέ­οι μά­λι­στα, εὐ­θὺς ὁ­ποὺ ἀλ­λά­ξουν τὰ φο­ρέ­μα­τα τῆς πα­τρί­δος, θέ­λου­σιν ἐξ ἀ­πο­φά­σε­ως νὰ φα­νῶ­σιν ἀλ­λο­γε­νεῖς καὶ σχε­δὸν δὲν κα­τα­δέ­χον­ται οὔ­τε κἂν νὰ συ­να­να­στρέ­φων­ται εἰς τὴν ὁ­δὸν μὲ τοὺς ὁ­μο­γε­νεῖς των» (δ-71). «Εἶ­ναι με­ρι­κοὶ νέ­οι, ὁ­ποὺ χρω­μα­τί­ζου­σι τὸ πρό­σω­πόν τους ὡς αἱ πόρ­ναι» (δ-72α). Και αντί να σπουδάζουν «τὴν πο­λι­τι­κήν, τὰ νο­μι­κά, τὴν τα­κτι­κήν, τέ­λος πάν­των, τὰς ἀ­ναγ­καί­ας ἐ­πι­στή­μας διὰ τὸ γέ­νος μας», αυτοί αντίθετα «ἢ τὴν ἰ­α­τρι­κὴν σπου­δά­ζου­σι, ἢ τὰ μυ­θο­λο­γι­κὰ ποι­ή­μα­τα ἀ­να­γι­νώ­σκο­σι, ἀ­πὸ τὰ ὁ­ποῖ­α εἶ­ναι πε­ρισ­σό­τε­ροι τό­μοι εἰς τὴν Γαλ­λί­αν καὶ Ἰ­τα­λί­αν πα­ρὰ κο­λο­κύν­θια εἰς ὅ­λην τὴν Πε­λο­πόν­νη­σον» (δ-71). Επί πλέον, μένουν συχνά στον ξένο τόπο και ξεχνούν την πατρίδα τους. Εδώ, ο Ανώνυμος βρίσκεται στην ίδια γραμμή με τον Καταρτζή, όταν καλεί τους Έλληνες νέους να παίρνουν από τη Δύση μόνο ό,τι χρειάζεται στην πατρίδα τους και να αναπτύσσουν μια δημιουργική σχέση με τους ξένους πολιτισμούς, κατά τον ίδιο τρόπο που έκαναν οι Έλληνες στην αρχαιότητα:
…φυ­λά­γον­τας ἐ­κεῖ­νο ποὺ ’­ναι καὶ μὴ βγά­νον­τας ἀ­πτὸ νοῦ του μή­τε μί­α στιγ­μὴ πὼς εἶ­ναι Ρω­μη­ὸς χρι­στια­νός, νὰ ξέ­ρῃ νὰ κυ­νη­γᾷ πάν­τα τῆς ἰ­δέ­αις ποὺ τὸν χρει­ά­ζουν­ται καὶ τὸν ὠ­φε­λοῦν, καὶ νὰ πα­ρα­βλέ­πῃ ἐ­κεί­ναις ποὺ εἶ­ναι σ’ αὐ­τὸν πε­ριτ­ταίς, ἢ ποὺ τὸν ἐ­βλά­φτουν. […]
Ὤν­τας λοι­πὸν κ’ ἐ­μεῖς ὄ­πω­σουν ἕ­να ἔ­θνος, κ’ ἔ­χων­τας πα­τρί­δα φί­λον ἔ­δα­φο­ς, πρέ­πει νὰ ’­χου­με οἰ­κεί­αις ἰ­δέ­αις ποὺ μας τε­ριά­ζουν, ἡ ὁ­ποί­αις κ’ εἲ­ν’ ἄλ­λαις κ’ ἀλ­λοι­ώ­τι­καις ἀ­πὸ τῆς τούρ­κι­καις, ἰ­τα­λι­καὶς ἢ φραν­τζέ­ζι­καις, καὶ γιὰ τοῦ­το χα­ρα­κτη­ρί­ζων­τας τὸ ἔ­θνος μας πρέ­πει νὰ σπου­δά­ζ’ ἕ­νας Ρω­μη­ὸς χρι­στια­νὸς νὰ τῆς ἀ­πο­χτᾷ καὶ ἢ σπου­δά­ζει καὶ δι­α­βά­ζει βι­βλί­α τούρ­κι­κα, ἢ ἐ­πέρ­χε­ται καὶ μα­θαί­νει βι­βλί­α φράγ­κι­κα, πρέ­πει σὰ μέ­λισ­σα ν’ ἀ­παν­θί­ζη τῆς οἰ­κεί­αις του, τό­σο διὰ νὰ τῆς φρο­νῇ, ὅ­σο καὶ διὰ νὰ τῆς κοι­νο­λο­γᾶ’ εἰς τὸ ἔ­θνος του, μὲ τὸ στό­μα του ἢ μὲ τὸ κον­τύ­λι  ὡ­σὰν ὀ­ποῦ μὲ τέ­τοι­ον τρό­πο κά­μν’ ἐ­κεῖ­νο πώ­κα­μαν καὶ οἱ Ἕλ­λη­νες, Πλά­των καὶ ἄλ­λοι, ποὺ πη­γαί­νων­τας στὴν Αἴ­γυ­πτο καὶ Ἰν­δί­α, καὶ μα­θαί­νον­τας τὴ σο­φί­α τους, γύ­ρι­σαν πί­σου στὸ ἔ­θνος τους καὶ τὴν πα­τρί­δα τους, καὶ ἐ­κοι­νο­λό­γη­σαν κ’ ἐ­πα­ρά­δο­σαν σ’ αὐ­του­νοὺς τὰ πλού­τη ποὺ κέρ­δη­σαν. 
Λοι­πὸν κ’ ὅ­σοι μα­θαί­νουν ἀ­ποὺ μᾶς ξε­νι­καὶς γλώσ­σαις, καὶ τρό­πον τι­νὰ μὲ τοῦ­το ἀ­πο­δη­μοῦν σ’ ἄλ­λα ἔ­θνη, δὲν πρέ­πει να­πο­μέ­νου­νε εἰς αὐ­τὰ καὶ ναρ­νι­οῦν­ται τὴν πα­τρί­δα τους, νὰ λει­πο­τα­κτοῦν καὶ νὰ κα­τα­δι­κά­ζουν­ται μο­να­χοὶ τους σὲ ἀ­ει­φυ­γί­α, ἀλ­λὰ πά­λε νὰ γυ­ρί­ζουν στὸν τό­πο τους, ὃ ἐ­στὶ πα­ρα­βλέ­πον­τας τῆς ἄλ­λαις ἰ­δέ­αις, νὰ οἰ­κει­ο­ποι­οῦν­ται τῆς ἰ­δέ­αις ποὺ τε­ριά­ζουν στὸ ἔ­θνος τους καὶ τὸ ὠ­φε­λοῦν, κ’ ἐ­κεί­ναις μο­να­χὰ νὰ δο­ξά­ζουν καὶ νὰ ’­χουν πάν­τα στὸ στό­μα τους ἢ νὰ τῆς γρά­φουν καὶ νὰ τῆς με­τα­δί­δου­νε μὲ τὴν πέν­να17.       
Ο Ανώνυμος, στο πλαίσιο του αγώνα του ενάντια στην απορρόφηση από τους ξένους, καταδικάζει ως «ἄ­κραν ἀ­φρο­σύ­νην» και «ἐντροπὴν ἀνυπόφορον» την επιλογή να νυμφευθούν με «ἀλ­λο­γε­νῆ γυναῖκα» (δ-74), όταν μάλιστα οι Ευρωπαίες γυναίκες υποτιμούν το ελληνικό γένος, και απατούν τους άνδρες τους, κάποτε μάλιστα εν γνώσει των!
Πῶς θέ­λεις νὰ σὲ ἀ­γα­πή­σῃ ἡ συμ­βί­α σου καὶ νὰ σὲ τι­μή­σῃ, ὅ­ταν ἔμ­προ­σθέν σου κα­τη­γο­ρῇ τὸ γέ­νος σου, καὶ ἐ­σύ, ἀ­ναί­σχυν­τε, τὸ ἀ­κού­ῃς μὲ ἄ­κραν ἀ­δι­α­φο­ρί­αν;  Πῶς θέ­λεις νὰ εὕ­ρῃς τὴν ἀ­νά­παυ­σίν σου, ὅ­ταν αὐ­τὴ πω­λῇ τὴν τι­μήν σου καί, τὸ χει­ρό­τε­ρον, ὁ­ποὺ πολ­λά­κις ἐ­σὺ δὲν τὸ ἀ­γνο­εῖς; (δ-74)
Εν συνεχεία, με μια εκπληκτική και τόσο πρώιμη επίκριση της έννοιας του έρωτα στη Δύση, υποστηρίζει πως «αἱ γυ­ναῖ­κες τῶν ἀλ­λο­γε­νῶν» έχουν «καρ­δί­ας δι­ε­φθαρ­μέ­νας» και «προ­σπα­θοῦ­σι νὰ κα­τα­στή­σω­σι τὴν ἀ­γά­πην μί­αν τε­χνι­κὴν τρυ­φήν», αντί για την «θεί­α ἀλ­λε­πάλ­λη­λο κλί­σι καὶ φι­λί­α», που συνιστά τον αυθεντικό έρωτα. Και, εξ άλλου, η Ελλάδα δεν υστερεί καθόλου σε γυναικεία ομορφιά από τη Δύση:
Ὑ­στε­ρεῖ­ται ἡ Ἑλ­λάς, ἴ­σως, ἀ­πὸ κο­ρά­σια; Ἔ­φυ­γεν, ἴ­σως, ἡ Ἀ­φρο­δί­τη ἀ­πὸ τὸν πρῶ­τον της να­όν; Τὶ σὲ ἀ­πο­τύ­φλω­σε τό­σον, ὁ­ποὺ σοῦ φαί­νον­ται ὡ­ραι­ό­τε­ρα τὰ ζω­γρα­φι­σμέ­να ἀ­ναι­δέ­στα­τα πρό­σω­πα τῶν κα­κο­η­θε­στά­των ἀλ­λο­γε­νῶν, ὦ ἀ­ναί­σχυν­τε καὶ ὄν­τως γι­δο­κέ­φα­λε ἀ­πο­στά­τα τῆς πα­τρί­δος; (δ-76)
Επί πλέον, ο Έλληνας, όσο και αν πασχίσει, δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει την επιδοκιμασία των «ἀλλογενῶν», οι οποίοι κατά βάθος «σὲ μι­σοῦν, σὲ κα­τα­φρο­νοῦν καὶ σὲ πε­ρι­γε­λοῦν παν­το­τι­νά».
Κα­θεὶς ἀ­πὸ αὐ­τοὺς λέ­γει: «ἰ­δὲ τὸν χοῖ­ρον, τὸν χυ­δαῖ­ον Ἕλ­λη­να, διὰ νὰ με­τριά­σῃ τὴν οὐ­τι­δα­νό­τη­τά του, ἠ­θέ­λη­σε νὰ λά­βῃ σύ­ζυ­γον ἀ­πὸ τὸ γέ­νος μας. Ἀλλ᾿ αὐ­τὸς εἶ­ναι πάν­το­τε ὁ ἴ­διος τὰ βάρ­βα­ρα ἤ­θη τῆς πα­τρί­δος του δὲν τὰ ἄλ­λα­ξεν» (δ-77).
Διότι τον αποστάτη και τον καταφρονητή της πατρίδας και των ηθών του οι πάντες τον αποστρέφονται, συνεχίζει ο Καταρτζής:
Καὶ τὶ Φραν­τζέ­ζος εἲ­ν’ ἕ­νας Φραν­τζέ­ζος, ἢ Ἐγ­γλέ­ζος ἕ­νας Ἐγ­γλέ­ζος νὰ φρο­νῇ τὰ τῶν Ἐγ­γλέ­ζων ἢ τὰ τῶν Φραν­τζέ­ζων πο­λι­τι­κὰ κ’ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κά; Τὸν τέ­τοι­ον πάν­τα ὁ Ἐγ­γλέ­ζος τὸν λέ­γει σκυ­λί, κ’ ὁ Φραν­τζέ­ζος καλ­βί­νο καὶ προ­δό­τη τῆς πα­τρί­δας του. Λοι­πὸν κ’ ἕ­νας δι­κός μας, τὶ Ρω­μη­ὸς καὶ τὶ χρι­στια­νὸς εἶ­ναι σὰ συ­νά­ζ’ ἰ­δέ­αις ὀ­θνεί­αις, σὰν τῆς πρε­σβεύ­ῃ καὶ τῆς κη­ρύτ­τῃ ἐ­νάν­τια στῆς δι­καίς του πώ­πρε­πε νὰ ’­χη; Δὲν εἲ­ν’ τά­χα σε­ση­πὸς μέ­λος, λει­πο­τα­ξί­ας, αὐ­τό­μο­λος στοὺς ἐ­χθρούς μας, κ’ ἀ­νά­ξιος νά­χη τὰ ὀ­νό­μα­τά του, ποῦ γιὰ λό­γου του δὲν μπο­ρεῖ ναύ­ρῃ πο­τὲς του πιὸ τι­μη­μέ­να18;
Και επί τέλους οι Έλληνες και προπαντός οι «ξενιτευμένοι» θα πρέπει να έχουν υπόψη τους «ὅτι, ὅπου εἶναι ἡ πατρίς, ἐκεῖ καὶ ἡ εὐτυχία» (δ-81). Σε καμία περίπτωση δεν αρκούν τα χρήματα τα οποία πέμπουν, διότι «οἱ  Ἕλληνες ἔχουσι χρείαν ἀπὸ τὴν παρουσίαν» τους. Σε μια βίαιη έκκληση σε άμεση επαναστατική δράση και απόρριψη των κάθε είδους «καταπραϋντικῶν», καλεί τους ευεργέτες να πάψουν «νὰ παρηγορῶσι τοὺς δυστυχεῖς Ἕλληνας ὁπωσοῦν, καὶ νὰ τοὺς φυλάττωσιν ὀλίγον ξέμακρα ἀπὸ τὴν ἀπελπισίαν», η οποία, εάν αφηνόταν ελεύθερη να εκδηλωθεί, «ἤθελεν σταθῆ ἀληθῶς βιαία, ἀλλὰ ἄφευκτος καὶ βεβαία ὁδὸς τῆς ἐλευθερώσεως τῆς Ἑλλάδος»! (δ-85) Το έθνος «ζητεῖ περισσότερον, παρὰ τὰ περισσεύματα τῶν πλούτων σας. Τὴν παρουσίαν σας, τὴν συνέργειάν σας ζητεῖ, ὦ  Ἕλληνες, καὶ ὄχι ἄλλην βοήθειαν» (δ-90). Όπως παρατηρεί εύστοχα ο Σπύρος Ασδραχάς, οι Έλληνες δεν θεμελιώνουν την υπόστασή τους και την ιστορική διεκδίκηση της ταυτότητάς τους με αναφορές στις αξίες της Δύσης, αλλά σε εκείνες των αρχαίων Ελλήνων και –όπως δείξαμε πιο πάνω– στη θρησκευτική τους ετερότητα:
Οι έλληνες του Ανωνύμου είναι γένος διακριτό από τους αλλογενείς, χριστιανούς ή μουσουλμάνους. Είναι ξένοι στις εξωελλαδικές ευρωπαϊκές κοιτίδες τους, μισητοί από φθόνο ή περιφρόνηση: οι ίδιοι παραδίδονται σε πολιτισμικές ωσμώσεις που διαιωνίζουν τη δουλικότητά τους, χάνουν την οικογενειακή τους τιμή, όπως τη χάνουν στην τυραννία. Βρίσκεται στους αντίποδες του Κοραή του Άμστερνταμ, όπως τον περιγράφει και απαξιώνει ο Σταμάτης Πέτρου19.
Αυτή η στάση απέναντι στους «ἀλλογενεῖς» επεκτείνεται και εις «τοὺς ἀλλογενεῖς δυνάστας», από τους οποίους οι Έλληνες δεν έχουν τίποτε να περιμένουν, διότι «ὁ κύριος στοχασμὸς τῶν ἀλλογενῶν δυνάστων εἶναι εἰς τὸ νὰ προσπαθήσουν νὰ κάμουν τὸ ἴδιόν των ὄφελος μὲ τὴν ζημίαν τῶν ἄλλων». Εξάλλου, εάν κάποιος από αυτούς «κατατροπώσει τὸν ὀθωμανόν», δεν πρόκειται να «μᾶς ἀφήσει ἐλευθέρους», όπως καταδεικνύει και «ἡ πολυποίκιλος στροφὴ τῆς γαλλικῆς στάσεως» (δ-95).  «Διότι οἱ  Ἕλ­λη­νες, εἰ μὲν εἶ­ναι πλού­σιοι καὶ ἄ­ξιοι, φθο­νῶν­ται πα­ρὰ τῶν ἀλ­λο­γε­νῶν, εἰ δὲ πτω­χοὶ καὶ ἀ­νά­ξιοι, κα­τα­φρο­νῶν­ται» (δ-74ε). Ο Ανώνυμος αρνείται το δίλημμα της επιλογής μεταξύ των Τούρκων και κάποιου ξένου, ίσως δυτικού, δυνάστη –πιθανότατα υπονοεί τη Γαλλία και τον Ναπολέοντα– για έναν επιπλέον λόγο: σε αυτή την περίπτωση, «οἱ Ἕλ­λη­νες δὲν θέ­λουν μεί­νει πλέ­ον Ἕλ­λη­νες, ἀλ­λὰ κατ᾿ ὀ­λί­γον ὀ­λί­γον θέ­λουν δι­α­φθα­ρῆ τὰ ἤ­θη των» (ε-44). Προφανώς, αναφέρεται στον κίνδυνο εκδυτικισμού των Ελλήνων, τον οποίο με τόση αποστροφή είχε διαπιστώσει και στηλιτεύσει στη συμπεριφορά των εκπατρισμένων Ελλήνων και ιδιαίτερα της νεολαίας. Και, σε μια τέτοια περίπτωση, οι Έλληνες κινδυνεύουν ακόμα περισσότερο να μείνουν «πά­λιν δοῦ­λοι» και, μάλιστα, «δοῦ­λοι […] ἀ­λευ­θέ­ρω­τοι διὰ πολ­λοὺς αἰ­ῶ­νας» (ε-44). Και, εξ άλλου, ποιος ο λόγος «νὰ θέλωμεν νὰ ἀλλάξωμεν κύριον, ὅταν μόνοι μας ἠμποροῦμεν νὰ ἐλευθερωθῶμεν;» (δ-97)
Και όλα αυτά σε μία στιγμή που, πλέον, οι Οθωμανοί καταρρέουν, ενώ οι Έλληνες βρίσκονται σε ανοδική πορεία. Εδώ επικεντρώνονται τα κυριότερα βέλη της κριτικής του,  σε όσους δηλαδή κηρύττουν την υποταγή στους Οθωμανούς:
Τί λέ­γου­σι, λοι­πόν, αὐ­τοὶ οἱ βρω­με­ροὶ καὶ χυ­δαι­ό­τα­τοι ἄν­θρω­ποι; «Πῶς εἶ­ναι δυ­να­τὸν νὰ νι­κη­θῇ ἓν τό­σον με­γά­λον βα­σί­λει­ον; Ἡ­μεῖς δὲν ἠμ­πο­ροῦ­μεν νὰ κυ­βερ­νη­θῶ­μεν μό­νοι μας. Ποῦ νὰ εὕ­ρω­μεν ἕ­να ἄλ­λον βα­σι­λέ­α τό­σον εὔ­σπλαγ­χνον, καὶ τό­σον κα­λόν; Τί εἶ­ναι αὐ­τὴ ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α; Ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α οὔ­τε ἐ­στά­θη, οὔ­τε θέ­λει στα­θῆ. Ποῦ νὰ χύ­σω­μεν τό­σον αἷ­μα! Οἱ ὀ­θω­μα­νοί, εὐ­θὺς ὁ­ποὺ κα­τα­λά­βουν, ὅ­τι ἔ­χο­μεν τοι­οῦ­τον σκο­πόν, θέ­λου­σι μᾶς ἀ­πο­κε­φα­λί­σει ὅ­λους, ὡς τό­σα πρό­βα­τα, καὶ ἔ­στω ἡ ἐ­σχά­τη πλά­νη χεί­ρων τῆς πρώ­της.­.. » καὶ ἄλ­λα πα­ρό­μοι­α, τὰ ὁ­ποῖ­α […] δη­λο­ποι­οῦ­σι τὴν ἄ­ναν­δρον καὶ ὄν­τως ἑ­βρα­ϊ­κήν των καρ­δί­αν (ε-5).
Ο στόχος των επικρίσεών του είναι όλοι όσοι κηρύττουν την υποταγή στους Οθωμανούς και, μάλιστα, σε μία τουλάχιστον αποστροφή του, «Τί εἶ­ναι αὐ­τὴ ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α; Ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α οὔ­τε ἐ­στά­θη, οὔ­τε θέ­λει στα­θῆ», απευθύνεται ευθέως στον συγγραφέα της Πατρικής Διδασκαλίας, τον Αθανάσιο Πάριο, ο οποίος υποβάλλει σε κριτική, με ανάλογες εκφράσεις, την έννοια της ελευθερίας. Και αυτό, τη στιγμή που το «ὀ­θω­μα­νι­κὸν κρά­τος τὴν σή­με­ρον εὑ­ρί­σκε­ται εἰς τὰ ὀ­λοί­σθια (sic) τοῦ θα­νά­του» (ε-12) και αποσυντίθεται εσωτερικώς ενώ, αντίθετα, το ελληνικό έθνος ακμάζει. Και οι αιτίες αυτής της ακμής είναι πολλές: «πρώ­τη λοι­πόν, εἶ­ναι ἡ προ­χώ­ρη­σις τοῦ γέ­νους μας εἰς τὰ μα­θή­μα­τα» (ε-15). Σε αντίθεση όμως με τους λόγιους διαφωτιστές, που εξαντλούν εις τον «φωτισμόν» την ακμή του γένους, το δεύτερο στοιχείο της είναι η αύξηση εκείνων «οἱ ὁ­ποῖ­οι μὴν ὑ­πο­φέ­ρον­τες τὰς φο­βε­ρὰς τυ­ραν­νί­ας τῶν ὀ­θω­μα­νῶν, […] φεύ­γου­σιν εἰς τὰ δά­ση, διὰ νὰ δι­αυ­θεν­τεύ­σουν τὴν ἐ­λευ­θε­ρί­αν των» και οι οποίοι ξεπερνούν τους «δέ­κα χι­λιά­δας, τῶν ὁ­ποί­ων ἡ ἀν­δρεί­α εἶ­ναι ἀ­δι­ή­γη­τος καὶ ἡ ἀ­γά­πη διὰ τὴν ἐ­λευ­θε­ρί­αν τους ἀ­πε­ρί­γρα­πτος» (ε-20). Και τέλος, το σημαντικότερο είναι η ίδια η φύση του ελληνικού λαού:
Τὰ ἤ­θη τῶν Ἑλ­λή­νων, πρὸς τού­τοις, εἶ­ναι ἄλ­λη με­γα­λει­τέ­ρα αἰ­τί­α, ὅ­τι εὔ­κο­λος εἶ­ναι ἡ ἐ­πα­νόρ­θω­σίς των. Ὅ­λοι οἱ Ἕλ­λη­νες, καὶ μά­λι­στα οἱ χω­ρι­κοί, ἔ­χου­σι με­γα­λω­τά­την κλί­σιν εἰς τὰ ἅρ­μα­τα. […] Εἶ­ναι δὲ γε­νι­κῶς πε­προι­κι­σμέ­νοι ἀ­πὸ τὴν φύ­σιν μ᾿ ἓν πνεῦ­μα γεν­νη­τι­κὸν καὶ ὀρ­θόν. Ἀ­νά­με­σα δὲ εἰς τὰς φυ­σι­κάς των ἀ­ρε­τάς, διὰ νὰ εἰ­πῶ ἔτ­ζι, ἡ φι­λο­ξε­νί­α εἶ­ναι εἰς αὐ­τοὺς γε­νι­κή. Τέ­λος πάν­των φι­λό­θρη­σκοι καὶ εἰς τὸ ἄ­κρον ἐ­ναν­τί­οι τῶν ὀ­θω­μα­νῶν (ε-22). […] Οἱ ὀθωμανοὶ δέ, […] δὲν ἠμπόρεσαν ποσῶς οὔτε νὰ τοὺς φθείρουν τὰ ἤθη, οὔτε νὰ τοὺς ἀλλάξουν τὸν παλαιὸν χαρακτῆρα τους, καὶ τοῦτο διὰ δύο αἴτια. Πρῶτον μέν, ἐπειδὴ οἱ ὀθωμανοὶ εἶναι ἑτερόθρησκοι, καὶ δεύτερον, ὁποὺ οἱ Ἕλληνες, μὴν ἔχοντες εἰς χεῖρας των τὴν διοίκησιν, πάντοτε ἔμειναν οἱ ἴδιοι (ε-29).
Δεν λείπουν δε τα παραδείγματα και τα πρότυπα αυτού του «ὑπὲρ πάντων» αγώνα και μάλιστα «ἓν πα­ρά­δειγ­μα, καὶ με­γά­λον καὶ νέ­ον, τὸ ὁ­ποῖ­ον εἶ­ναι ἀρ­κε­τόν, διὰ νὰ σᾶς κα­τα­πεί­σῃ, χω­ρὶς νὰ ἔ­χω χρεί­αν νὰ ἀν­τι­γρά­ψω τοὺς ἱ­στο­ρι­κούς, […] οἱ Σέρ­βοι μᾶς δί­δουν αὐ­τὸ τὸ με­γά­λον πα­ρά­δειγ­μα, ὦ Ἕλ­λη­νες» (ε-31). Και αν ο Καραγεώργης κατόρθωσε μέσα σε έξι μήνες να απελευθερώσει τους Σέρβους, οι Έλληνες διαθέτουν πολύ περισσότερα όπλα και δυνάμεις, «τὸ παν­το­τι­νὸν πα­ρά­δειγ­μα τῶν θαυ­μα­στῶν Μα­νιά­των» (ε-32,33), τους κλέφτες, «ὁ­ποὺ κα­θη­με­ρι­νῶς πο­λε­μοῦ­σι καὶ νι­κοῦ­σι» (ε-37), καθώς και «τὰ ἑλληνικὰ πλοῖα, καὶ μάλιστα τῶν Ὑδριώτων, ὁποὺ καθημερινῶς μὲ τοὺς ἀλλογενεῖς πειρατὰς ἐχθρούς των πολεμοῦσι» (ε-37). Και οι Έλληνες θα είχαν ίσως προηγηθεί των Σέρβων, διότι «ποῖ­ος ἀμ­φι­βάλ­λει, ὅ­τι ὁ Ρή­γας ἤ­θε­λεν ἐ­λευ­θε­ρώ­σει τὴν Ἑλ­λά­δα, ἂν ἡ φθο­νε­ρὰ τύ­χη μας δὲν ἤ­θε­λεν δα­νεί­σει τῆς προ­δο­σί­ας τὸ μια­ρὸν ξί­φος εἰς τὰς χεῖ­ρας τοῦ σκλη­ροῦ Οἰ­κο­νό­μου;» (ε-37) όταν, επί πλέον, οι Έλληνες υπερτερούν συντριπτικά, αριθμητικά, των Τούρκων στις κατακτημένες περιοχές (ε-35). Κατά τον Ανώνυμο, όπως είχε συμβεί και με τον Ρήγα, που αποτελεί πρότυπο και οδηγό του, σε αντίθεση με άλλους λογίους που επέμεναν περισσότερο –ή αποκλειστικά– στις αξίες της παιδείας, οι δυνάμεις της επανάστασης θα προέλθουν κατ’ εξοχήν από το σώμα του λαού και κυρίως από τα ένοπλα τμήματά του.
Με ποιες δυνάμεις όμως θα γίνει η επανάσταση; Το σχήμα τους το έχει ήδη υποδείξει από το 1782 ο Σουαζέλ Γκουφιέ το είχε ήδη χρησιμοποιήσει ο Ιωάννης Δονάς το 1797: συνδέεται άμεσα με το κύριο πρόβλημα του Ανώνυμου, δηλαδή την εσωτερίκευση της δουλείας. Γιατί ο Σουαζέλ Γκουφιέ δεν συμβολοποίησε μόνο το μοτίβο της ex ossibus ανάδυσης του εκδικητή, το μοτίβο των κοκκάλων που εξήραν ο Μαρτελάος και ο Σολωμός και σατίρισαν οι επτανήσιοι συντηρητικοί: έδωσε κυρίως το σχήμα και τη γεωγραφία, μαζί με ένα είδος πολιτειογραφίας, της ανυποταγής, δηλαδή της διατήρησης της ελευθερίας στις ορεινές κοινότητες της Ακαρνανίας, του Σουλιού, της Μάνης. Προσοχή: το σχήμα αυτό δεν συμπίπτει με εκείνο του Καταρτζή, ούτε έγινε από όλους αποδεκτό θυμίζω τις επιφυλάξεις του Ψαλίδα για τα όρια της αυτονομίας και της ανομίας, τα μάλλον ληστρικά συστήματα των αυτόνομων κοινοτήτων. Αυτό το σχήμα υιοθετεί ο Ανώνυμος για να δείξει την πολεμική ετοιμότητα της επανάστασης. Έχουμε να κάνουμε πάλι με τόπους που έγιναν κοινοί20.
Όσο για τα κηρύγματα της υπομονής μέχρις ότου το γένος εκπαιδευτεί και εκπολιτιστεί εξ ολοκλήρου, που είχαν ήδη αρχίσει να ακούγονται μετά την υποχώρηση της επαναστατικής έξαρσης της περιόδου της γαλλικής Επανάστασης, ιδιαίτερα στο περιβάλλον των λογίων και των Φαναριωτών, είναι απολύτως εσφαλμένα. Για τον Ανώνυμο, απελευθέρωση και παιδεία συμβαδίζουν, είναι ταυτόσημα:
Μὴν στο­χά­ζε­σθε λοι­πόν, ὅ­τι χρει­ά­ζον­ται αἰ­ῶ­νες, διὰ νὰ καλ­λω­πι­σθῇ τὸ γέ­νος μας κα­θὼς πρέ­πει. Οὐ­χί, ὦ Ἕλ­λη­νες! Τὸ νὰ ἐ­λευ­θε­ρω­θῇ καὶ νὰ καλ­λω­πι­σθῇ εἶ­ναι τὸ αὐ­τό, καὶ θέ­λει ἀ­κο­λου­θή­σει εἰς τὸν ἴ­διον και­ρόν (ε-47).
Στο τέλος του κειμένου του, ο Ανώνυμος επιχειρεί μια συνοπτική απαρίθμηση των παραγόντων που καθιστούν άφευκτη την απελευθέρωση των Ελλήνων. «Ὁ χα­ρα­κτήρ μας, ἡ πο­σό­της μας, τὰ ἤ­θη μας», η παρακμή της Τουρκίας, η ύπαρξη των επαναστατικών δυνάμεων («τὸ πλῆ­θος τῶν συν­δρο­μη­τῶν») και, τέλος, «ἡ φυ­γὴ τῆς ἀ­μα­θεί­ας», όλα αυτά από κοινού οδηγούν στην ωρίμανση των προϋποθέσεων της Επανάστασης (ε-54). Και ένας νέος Ρήγας θα βρεθεί για να φέρει το μήνυμα. Και θα ντροπιαστούν όσοι δεν πιστεύουν στην αναπόδραστη εμφάνισή του:
Ἀλλ᾿ ἰδοὺ πάλιν ἄλλος, ἀπ᾿ ἐκείνους ὁποὺ κρίνουν τὰ πράγματα καθὼς τὰ βλέπουν, καὶ ὄχι καθὼς εἶναι, νὰ λέγῃ: «Ἔ! ἕνας ἦτον ὁ Ρήγας, καὶ ἄλλος δὲν εὑρίσκεται». Ὤ, πόσον λανθάνεται, ὅποιος ἔτζι στοχάζεται! […] Καὶ ἂν μέχρι τοῦ νῦν δὲν ἐφάνη, ὄχι διὰ τοῦτο δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐμφανισθῇ ἐντὸς ὀλίγου; Μόνον οἱ ἀκατάπειστοι ἂς προσμείνουν νὰ ἰδοῦν εἰς τὸν ἴδιον καιρὸν τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν ἐντροπήν τους (ε-38).


«Ανωνύμου» τύχες

Όπως κατέδειξε ο εκδότης της Νομαρχίας, ο Γιώργης Βαλέτας, το κείμενο της Νομαρχίας ήταν εν τέλει αρκετά διαδεδομένο στην προεπαναστατική Ελλάδα21, παρά το ότι επανεκδόθηκε μόλις το 1949, ενώ και ο συγγραφέας της παραμένει μέχρι σήμερα βυθισμένος στο σκοτάδι, παρά τις πολλές προσπάθειες να εντοπιστεί. Κατά καιρούς έχει αποδοθεί στον έμπορο Σπυρίδωνα Σπάχο, τον Ιωάννη Κωλέττη, τον Χριστόφορο Περαιβό, τον «ιατροφιλόσοφο» Γεώργιο Καλαρά, τον έμπορο και ιατρό Ιάννη Δονά Πασχάλη, στον… Αδαμάντιο Κοραή, αλλά και στον Αθανάσιο Ψαλίδα, τον πρόξενο της Αγγλίας στα Γιάννινα, Φορέστη, στον Ζακυνθηνό «ιατροφιλόσοφο», Διονύσιο Ταγιαπιέρα κ.ά22. Το βέβαιο είναι πως, μέχρι σήμερα, παρά τις προσπάθειες πολλών ερευνητών και ιστορικών να εντοπίσουν τον συγγραφέα της Νομαρχίας23, δεν έχει παρουσιαστεί κάποια οριστική ή έστω ικανοποιητική εκδοχή. Το μυστήριο εξακολουθεί να παραμένει ανεξιχνίαστο.
Το ότι ο συγγραφέας της Νομαρχίας παρέμεινε εν τέλει άγνωστος, ενώ το ίδιο το κείμενο επανεκδόθηκε μόλις το 1949, σε δύο παράλληλες εκδόσεις, από τον Ν. Τωμαδάκη και τον Γ. Βαλέτα, είναι μάλλον συνέπεια του ίδιου του εκρηκτικού του περιεχομένου και της διαφορετικής πορείας που πήραν τα πράγματα στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την Επανάσταση. Μια τέτοια καταλυτική κριτική, τόσο στις βάσεις του κοινωνικού καθεστώτος όσο και ενάντια στον κλήρο και τους κοτζαμπάσηδες, μετά μάλιστα από την εμπειρία μιας επανάστασης, στη διάρκεια της οποίας χιλιάδες κληρικοί και προεστοί, εκόντες ή άκοντες, θα θυσιαστούν μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες σε έναν μακρόχρονο και αιματηρό επαναστατικό αγώνα, έμοιαζε πλέον εκτός τόπου και χρόνου. Αν μάλιστα υποθέσουμε, όπως είναι εξαιρετικά πιθανό, πως ο συγγραφέας, οι συγγραφείς, ή οι ομοϊδεάτες τους που γνώριζαν τους συγγραφείς, βρέθηκαν στη συνέχεια σε κάποιες θέσεις ευθύνης στις τάξεις των επαναστατών ή του μετεπαναστατικού καθεστώτος, τότε είναι μάλλον κατανοητή αυτή η καθολική αποσιώπηση.
Αυτό όμως δεν σημαίνει καθόλου πως η Νομαρχία δεν επηρέασε τους Έλληνες σε όλη την προεπαναστατική περίοδο μέχρι την Επανάσταση. Αντίθετα, οι επιρροές της είναι προφανείς τόσο στην ίδια τη σύλληψη και την αρχική ιδεολογία της «Φιλικής Εταιρείας», που είναι πολύ ριζοσπαστικότερη από τη συνέχειά της, όσο και στο έργο των μεγάλων ποιητών της Επανάστασης: Εδώ θα συναντήσουμε ίσως και την πηγή της εμπνεύσεως του Κάλβου. Γράφει ο Ανώνυμος: «Ὤ, κάλ­λιον ἕ­νας σει­σμὸς ἢ ἕ­νας κα­τα­κλυ­σμὸς νὰ μᾶς ἀ­φα­νί­σῃ ὅ­λους τοὺς Ἕλ­λη­νας, πα­ρὰ νὰ ὑ­πο­κύ­ψω­μεν πλέ­ον εἰς ξέ­νον σκῆ­πτρον» (ε-45) και απαντά ο Κάλβος: «Τῆς θαλάσσης καλῄτερα φουσκωμένα τὰ κύματα / να πνίξουν τὴν πατρίδα μου ὡσὰν ἀπελπισμένην,     ἔρημον βάρκαν.»24.
Παραθέτει ο Ανώνυμος, στο προοίμιο της Νομαρχίας, μια φράση του Βιργιλίου: «Exoriare aliques nostris ex ossibus ultor»  (την οποία και μεταφράζει, «’Αναφανῆναί τις ἐκ τῶν  ὀστέων ἡμῶν ἔκδικος»), από την οποία είχε ήδη εμπνευστεί  ο Μαρτελάος25 και στην οποία αποκρίνεται ο Σολωμός: «Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά». Ίσως αυτή είναι η μοίρα τέτοιων κειμένων στην ιστορία: εμπνέουν, καθοδηγούν, αλλά μένουν εν τέλει στο περιθώριο και ξεχνιούνται όταν περάσει η επαναστατική φλόγα, για να ξαναφανούν και να αποτελέσουν και πάλι πηγή έμπνευσης πολύ αργότερα και σε νέες συνθήκες (όπως θα συμβεί με τη Νομαρχία στη διάρκεια της δικτατορίας των «συνταγματαρχών», το 1967-197426).
Ίσως η μοίρα της Νομαρχίας να συμβαδίζει με τη μοίρα της Επανάστασης του ’21, με την ίδια τη μοίρα της Ρωμιοσύνης. Θα συνταράξει όλη την Ευρώπη αρχικώς, προκαλώντας το κύμα του φιλελληνισμού, θα επιδιώξει την απελευθέρωση όλων των Βαλκανίων, για να περιοριστεί σταδιακώς στη Νότια Ελλάδα, και θα σωθεί in extremis από τα νύχια του Ιμπραήμ με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου και την επιβολή της ξένης προστασίας. Θα ξεκινήσει με τα ριζοσπαστικότερα Συντάγματα της εποχής, συνέχεια εκείνου του Ρήγα, και θα  καταλήξει στην Αντιβασιλεία και τον Όθωνα.
Εν τέλει δε, στις μέρες μας, θα χρησιμοποιηθεί, κατά κόρον, μία πλευρά της και μόνον, εκείνη που στρέφεται κατά της Εκκλησίας, ενώ θα αποσιωπηθεί, σχεδόν παντελώς, η απόρριψη της ξενομανίας και της ξένης προστασίας. Ωστόσο, ο Ανώνυμος δεν υπήρξε μια δυτικομανής καρικατούρα, και παρ’ ότι έχει απανθίσει αναρίθμητα στοιχεία από την πιο προχωρημένη ευρωπαϊκή σκέψη της εποχής του, τις περισσότερες φορές το έχει κάνει με τρόπο δημιουργικό.
Η ιστορική θεμελίωση γίνεται με αναφορές στην ελληνική αρχαιότητα, όχι στη φωτισμένη Δύση, στην οποία άλλωστε οφείλει την πνευματική του διάπλαση. Το νέο πολίτευμα θα πρέπει να στηριχτεί στις αρχαίες αξίες. Είμαστε μπροστά σε ένα εθνικό κήρυγμα που δεν προσφέρει το όνομά του, αναδεικνύει όμως τις συνεκτικότητές του, τις πιθανές συνεκτικότητες του Γένους που θα αναδυθούν με τη συνειδητοποίηση της ελευθερίας ως προϋπόθεσης της ευδαιμονίας, και με το σύνδρομο της συνειδητοποίησης αυτής, δηλαδή την επανάσταση. Η ελευθερία, συνεπώς, δεν θα δοθεί, αλλά θα κερδηθεί από τα διαφοροποιημένα υποκείμενάτης: παραφράζοντας, η Ελλάδα θα γίνει da se. Κοινός πλέον τόπος και στον Ρήγα και στον Ρωσσοαγγλογάλλο, και στις κατοπινές επαναστατικές εταιρείες27.
Σχετικά με το ίδιο ζήτημα, ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης πραγματοποιεί δύο διαφορετικές αναγνώσεις της Νομαρχίας και της συνάφειάς της με τον Ρήγα και τις αντιλήψεις του. Στη διδακτορική του διατριβή, που υποβλήθηκε το 1978 στο Χάρβαρντ, ενώ μεταφράστηκε στα ελληνικά μεταγενέστερα (εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1996), γράφει για τη σχέση του Ανώνυμου με τον Ρήγα:
Το όραμα της ελευθερίας, ενσαρκωμένο στην επιστροφή της νομαρχίας, αποτελούσε την ενδεδειγμένη κατακλείδα της πολιτειακής θεωρίας του Ανωνύμου. Η κατάκτηση της ελευθερίας, ωστόσο, παρέμενε απλώς μια επιθυμία για το μέλλον, που μόνον η επαναστατική πρακτική μπορούσε να επιτύχει. Τα σημεία των καιρών και η θεώρηση των δυνατοτήτων της ελευθερίας δεν άφηναν καμία αμφιβολία στον νου του ανώνυμου πατριώτη. Το παράδειγμα ενός αδελφού βαλκανικού έθνους, των Σέρβων, έδειχνε καθαρά το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουν οι Έλληνες. Η αναβίωση της σπαρτιατικής ανδρείας μεταξύ των Σουλιωτών και των Μανιατών δεν ήταν απλώς πηγή ελπίδας και υπερηφάνειας, αλλά και υπόμνηση των ηθικών υποχρεώσεων του κάθε πατριώτη. Ο δρόμος της επαναστατικής πάλης είχε ήδη χαραχθεί από τον Ρήγα, τον ήρωα που πρώτος πραγμάτωσε την αναγκαία ενότητα της θεωρίας του Διαφωτισμού και της πρακτικής της επανάστασης στην επιδίωξη της ελευθερίας. Το όραμα μιας νεοελληνικής νομαρχίας, που θα καθοδηγούσε τους αγώνες των νεότερων Ελλήνων, ήταν η απάντηση στην πρόσκλησή του και μνημείο στον μαρτυρικό του θάνατο.
Αποκαθιστώντας έτσι ρητά την ιδεολογική του συνάφεια με το έργο του Ρήγα, ο Ανώνυμος ο Έλλην δήλωνε απερίφραστα το περιεχόμενο της πολιτικής του συνείδησης. Η Ελληνική Νομαρχία ανήκε στην παράδοση του ελληνικού πολιτειακού ριζοσπαστισμού, που ξεπήδησε από την υποδοχή των γαλλικών επαναστατικών ιδεών στην ελληνική σκέψη. Ο Ρήγας υπήρξε ο πιο ηρωικός εκπρόσωπος αυτής της παράδοσης του ελληνικού επαναστατικού Διαφωτισμού, ενώ ο Ανώνυμος ο Έλλην της πρόσφερε την πιο περιεκτική θεωρητική της έκφραση28.
Εδώ, πράγματι,  φωτίζεται ικανοποιητικά η ιδεολογική ταυτότητα του «Ανώνυμου» και οι πηγές της έμπνευσής του. Η «υποδοχή των γαλλικών επαναστατικών ιδεών στην ελληνική σκέψη», και προ παντός οι Σπαρτιάτες, οι Σουλιώτες, ο Ρήγας. Ωστόσο, στην πιο πρόσφατη αναφορά του στον «Ανώνυμο», το 2006, ο φωτισμός έχει μεταβληθεί ριζικά, ο «Ανώνυμος» επικρίνεται για «ξενοφοβία» (sic) και ο ρεπουμπλικανισμός του έχει μολυνθεί από τον «εθνικισμό»:
Προκειμένου να κινητοποιήσει τον τελευταίο, δηλαδή, τον λαό στο σύνολό του, χρειαζόταν κάτι παραπάνω από την ηθική του ρεπουμπλικανισμού και αυτή την ενίσχυση του συλλογικού συναισθήματος, της ηθικής βούλησης και της ψυχολογικής ισχύος, μπορούσε να την προσφέρει μόνο μια ισχυρή νέα κοινωνική δύναμη που συντηρούσε την εξάπλωση της νεωτερικότητας στην Ευρώπη: ο εθνικισμός. Το πώς πραγματοποιήθηκε αυτή η μετάβαση αποτυπώνεται αρκετά αποκαλυπτικά στις σελίδες της Ελληνικής Νομαρχίας. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τη γλώσσα του ρεπουμπλικανισμού προκειμένου ν’ αρθρώσει τα επιχειρήματά του εναντίον της τυραννίας και να εκθειάσει τις αρετές της Νομαρχίας. Αλλά, όταν πρόκειται για τον απελευθερωτικό αγώνα, στρέφεται προς το ηθικό μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδος προκειμένου να τονώσει τη συλλογική υπερηφάνεια και να βρει πρότυπα ηρωισμού. […]
Επί πλέον, ο συγγραφέας καταφεύγει σε μια ξενοφοβική ρητορική εναντίον των Οθωμανών κυρίαρχων, και επικαλείται τις αρετές και την ανωτερότητα της ελληνικής φυλής. […]
Έτσι, η πολυπολιτισμική οπτική της ίδιας του της πηγής έμπνευσης, ο κοσμοπολίτικος ρεπουμπλικανισμός του Ρήγα, έχει χαθεί. Το παράδειγμα των Σέρβων, που εκείνη την εποχή ξεκινούσαν τη δική τους επανάσταση εναντίον των Οθωμανών, αναφέρεται από τον ανώνυμο συγγραφέα ως ένα πρότυπο ενός αγωνιζόμενου γειτονικού λαού, που θα πρέπει οι Έλληνες να μιμηθούν, αλλά οι Σέρβοι δεν προσκαλούνται να συμμετάσχουν σε μια κοινή νομαρχία, όπως είχε κάνει ο Ρήγας στη δική του επαναστατική έκκληση. Η απελευθέρωση υπό τη νομαρχία έγινε, μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, ένα ζήτημα αμιγώς εθνικό, το οποίο επιδιώκουν ξέχωρες πολιτισμικές κοινότητες, που ορίζονται από τη γλώσσα τους και επιδιώκουν διακριτά ιστορικά πεπρωμένα. Η ρεπουμπλικανική κληρονομιά παρείχε τη γλώσσα της ελευθερίας και των συλλογικών επιδιώξεων, αλλά, μέσα στο καμίνι της Ναπολεόντειας Ευρώπης, η κοινότητα των πατριωτών είχε ενδυθεί τον χιτώνα του εθνικισμού, ώστε να αποκτήσει τη δυνατότητα να ιππεύσει πάνω στο κύμα του μέλλοντος29.
Ο «πολυπολιτισμικός» Ρήγας διαχωρίζεται από τον ανώνυμο μαθητή του, ο ρεπουμπλικανισμός του οποίου έχει πλέον στιγματιστεί από τον «ξενοφοβικό» εθνικισμό του! Τα δύο αυτά παραθέματα από το έργο του ίδιου συγγραφέα, για το ίδιο ακριβώς ζήτημα, καταδεικνύουν με ενάργεια τον δρόμο που έχει διανύσει τόσο ο ίδιος αλλά και μια ολόκληρη σχολή σκέψης από τη δεκαετία του 1970 μέχρι εκείνη του 2000. Μέσα σε τριάντα χρόνια, ο «ρεπουμπλικανισμός» αποσυνδέθηκε από τον ίδιο τον φορέα του, το… εθνικό κράτος.
Αν, στην πρώτη περίοδο, εκείνη του 1970, θα μπορούσε να προσάψει κανείς, στη σχολή της «νέας ιστορίας» στην Ελλάδα την υποτίμηση του Βυζαντίου και της Ορθοδοξίας και την υπερτίμηση των ταξικών ανταγωνισμών και των δυτικών επιρροών –χαρακτηριστική και της παραδοσιακής αριστερής ιστοριογραφίας, του Γιάννη Κορδάτου και άλλων–, ωστόσο, δεν θα διαπιστώσει ποτέ μια διχοτομία ανάμεσα στον «ρεπουμπλικανισμό» και το εθνικό κίνημα. Ο ρεπουμπλικανισμός αποτελεί την ιδεολογία του μαχόμενου έθνους, στην παράδοση της γαλλικής Επανάστασης.
Η «νέα ιστορία», στη δεκαετία του 1970, εξακολουθεί να κινείται στο εθνικό πεδίο. Έπρεπε να μεσολαβήσει η εποχή της «παγκοσμιοποίησης», η απόρριψη του έθνους-κράτους από τις κυρίαρχες πνευματικές και πολιτικές ελίτ, για να απαξιωθεί η έννοια του έθνους και να αποσυνδεθεί προκρούστεια από τον «ρεπουμπλικανισμό». Ως εάν να ήταν  δυνατή η ύπαρξη μια δημοκρατικής πολιτείας χωρίς τον εθνικό πολιτειακό της φορέα!  Η ρητή θέση του Κιτρομηλίδη πως ο «εθνικισμός» του «Ανώνυμου» διέστρεψε τον «κοσμοπολίτικο» ρεπουμπλικανισμό του Ρήγα, με την αντιοθωμανική του «ξενοφοβία», οδηγεί αβίαστα σε μία άλλη υπόρρητη: σήμερα, μπορούμε να αποκαθάρουμε αυτό τον αρχέγονο ρεπουμπλικανισμό (sic) από τον επιγενέστερο εθνικισμό και να επιστρέψουμε στο «πολυπολιτισμικό» πρότυπο μιας ρεπουμπλικανικής… Αυτοκρατορίας.
Επί πλέον, ο «Ανώνυμος» δεν ήταν «ξενοφοβικός» μόνο έναντι των Οθωμανών, αλλά, προπαντός, έναντι των Δυτικών – γεγονός που αποσιωπά εντελώς ο Κιτρομηλίδης σε αυτή τη δεύτερη επίσκεψή του στη Νομαρχία. Γι’ αυτό εξάλλου διαστρέφεται συστηματικά ο Ρήγας και μεταβάλλεται, ο πρωτομάστορας της ελληνικής Επανάστασης,  σε πολυπολιτισμική καρικατούρα30.
Σημειώνει με οξυδέρκεια ο Ευάγγελος Παπανούτσος, μετά την πρώτη επανέκδοση του Ανωνύμου, το 1948:
Οι σελίδες που αφιερώνει στον τρόπο που δημιουργήθηκαν οι πολιτείες και διαμορφώνονται τα πολιτικά καθεστώτα, στους λόγους που προκαλούν την ακμή και την παρακμή των εθνών, στους σκοπούς της παιδείας, στη θεωρία του χρήματος […] δείχνουν ότι εδώ μας μιλεί ένας άνθρωπος που δεν έχει μόνο από βιβλία αντλήσει τις γνώσεις του αλλά και ο ίδιος με την προσωπική του σκέψη έχει ξεκαθαρίσει και τακτοποιήσει τις ιδέες του. Πρωτότυπες φυσικά δεν είναι. Είναι εκείνες που κυκλοφορούσαν στην εποχή του […]. Αυτός όμως τις έχει προσωπικά αφομοιώσει, και επειδή ξέρει την κατάσταση της χώρας του […] μπορεί και να τις εφαρμόζει με οξύνοια, με δεξιοτεχνία και με θαυμαστή παρρησία31.
Προφανώς, στη Νομαρχία υπάρχουν στοιχεία παράταιρα ή «αχώνευτα», δανεισμένα από την ευρωπαϊκή ιδεολογία και λογιοσύνη [αναφέραμε ήδη τον αντικληρικαλισμό του], που οδηγούν σε αντιφάσεις μεταξύ της γενικής ιδεολογικής τοποθέτησης και της αναφοράς στα καθ’ έκαστα. Ωστόσο, αυτές οι αντιφάσεις δεν αναιρούν το γεγονός πως πρόκειται για την απόπειρα διαμόρφωσης μιας συνθετικής πρότασης, που ήθελε να είναι δημοκρατική, ριζοσπαστική, στην πρωτοπορία της ευρωπαϊκής σκέψης, και ταυτόχρονα εθνικοαπελευθερωτική, ριζωμένη στην ελληνική πραγματικότητα. Και αυτό συμβαίνει με κάθε αυθεντικό επαναστατικό «μανιφέστο».
Εν κατακλείδι, η Νομαρχία αποτελεί το πιο ολοκληρωμένο κείμενο του ελληνικού διαφωτισμού και μάλιστα στην ακρότερη επαναστατική εκδοχή του, που ενέπνευσε τους επιγενέστερους και κατ’ εξοχήν τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας.

 1.Παρότι ο συγγραφέας που τόσο επηρέασε τους Έλληνες, ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, δεν συμπεριλαμβάνεται στο κίνημα του Διαφωτισμού, με τη μηχανική και ορθολογική του στενότητα, αλλά αποτελεί μια πρόδρομη ρομαντική εκδοχή στο εσωτερικό του, ωστόσο ανήκει στο κίνημα του διαφωτισμού με την ευρύτερη έννοια του όρου, ιδιαίτερα εκείνη που εξέφραζε τους Έλληνες «διαφωτιστές», οι οποίοι ταύτιζαν τον «διαφωτισμό» με τον «φωτισμό» και κινούνταν μεταξύ ρομαντισμού και διαφωτισμού, και όχι με τις strictο sensu ιδιαίτερες αντιλήψεις του Διαφωτισμού.

 2.Το κομμουνιστικό κίνημα και οι ιδέες της οκτωβριανής Επανάστασης θα επεκταθούν σε όλο τον κόσμο έχοντας ως κυριότερο εκπρόσωπο και φορέα τους τη σταλινική Ρωσία, που είχε εξοντώσει το μεγαλύτερο μέρος των πρωτεργατών του Οκτώβρη και εν πολλοίς και το ίδιο του το πνεύμα. Και μήπως το ίδιο δεν είχε συμβεί, mutatis mutandis, με τον χριστιανισμό, που από κίνημα των αποκλήρων μεταβλήθηκε σε κρατική θρησκεία;

3. Για τον Φίλιππο Μπουοναρότι (Πίζα 1761  – Παρίσι 1837), το σημαντικότερο «ιδρυτικό στέλεχος» των Καρμπονάρων, βλ. Elizabeth Εisenstein (1959), The First Professional Revolutionist, Filippo Michele Buonarroti, Harvard University Press, Κέιμπριτζ Μασ. 1959. Για τον «δάσκαλό» του, Γράκχο Μπαμπέφ (1760 – 1797), ηγέτη της «Συνωμοσίας των Ίσων» στη γαλλική Επανάσταση, βλ. το βιβλίο του Μπουναρότι, Philippe Buonarroti, La Conspiration pour l’égalité, dite de Babeuf, Βρυξέλλες 1828,  επανέκδ. Les Classiques du peuple, Éditions Sociales, Παρίσι 1957, 2 τ., και Ηλία Έρενμπουργκ, Γράκχος Μπαμπέφ, Ο υπερασπιστής του λαού, Ηριδανός, Αθήνα χχ.

 4. Είναι πλέον γνωστό ότι ο Ανδρέας Κάλβος συμμετείχε στο κίνημα των καρμπονάρων. Βλ. σχετικά,  Κώστας Πορφύρης, Ο Ανδρέας Κάλβος ΚαρμπονάροςΗ μυστική δίκη των Καρμπονάρων της Τοσκάνης, Θεμέλιο, Αθήνα 1975, και Αθηνά Γεωργαντά, Τα θαυμάσια νερά, Ανδρέας Κάλβος. Ο ρομαντισμός, ο βυρωνισμός και ο κόσμος των Καρμπονάρων, Ερμής, Αθήνα 2011.

 5.Vittorio Alfieri, Ιταλός δραματικός ποιητής, ελληνιστής και θεατρικός συγγραφέας (1749-1803). Έγραψε πάνω από είκοσι τραγωδίες, πολλές από τις οποίες παίχτηκαν και στην Ελλάδα. Οι σπουδαιότερες ήταν οι: Ορέστης, Φίλιππος Β΄, Πολυνείκης, Σαούλ, Αγαμέμνων, Αντιγόνη, Βρούτος  κ.ά. Μέσα από το έργο του ξεπηδά η αγάπη για την ελευθερία και το μίσος για τους τυράννους. Ο Αλφιέρι αποτέλεσε και την κυριότερη πηγή της Ελληνικής Νομαρχίας,  μετά  τους αρχαίους ἑλληνες συγγραφείς.

 6. Κ. Θ. Δημαράς, Ο ρωσσαγγλογάλλος. Κριτική έκδοση με προλεγόμενα, Πορεία, Αθήνα 1999.

 7. Βλ. Πασχάλης Κιτρομηλίδης, «Ιδεολογικές συνέπειες της κοινωνικής διαμάχης στη Σμύρνη (1809-1810)», Δελτίο Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, τ. 3, Αθήνα 1982, όπου παρουσιάζεται στο μεγαλύτερο μέρος του ο λεγόμενος «Λίβελλος κατά των Αρχιερέων». Για το ευρύτερο πλαίσιο των διαμαχών της εποχής, βλ. Γιώργος Kαραμπελιάς, Κοινωνικές συγκρούσεις και Διαφωτισμός στην προεπαναστατική Σμύρνη (1788-1820), Κοραής και Γρηγόριος Ε΄, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2008.

 8. Βλ. Μιχαήλ Περδικάρης, Ερμήλος ή Δημοκριθηράκλειτος, Βιέννη 1817 Μ. Περδικάρης, «Ρήγας ή κατά ψευδοφιλελλήνων», επιμ. Λ. Βρανούσης, ΕΜΑ, Ακαδημία Αθηνών, τ. 11 (1961), Αθήνα 1997 Μ. Περδικάρης, Προδιοίκησις εις τον Ερμήλον ή Δημοκριθαράκλειτον, 1817.

9. Χρησιμοποιούμε την τέταρτη αναλυτική έκδοση του Γιώργη Βαλέτα (Ανωνύμου του Έλληνος, Ελληνική Νομαρχία, ήτοι Λόγος περί ελευθερίας, εκδ. Αποσπερίτης, Αθήνα 1982), η οποία, εκτός από το κείμενο, τους προλόγους και την εισαγωγή του επιμελητή, περιλαμβάνει εκτενή σχόλια (βιβλιογραφικά, κριτικά, ερμηνευτικά, γλωσσικά, ιστορικά), καθώς και δύο σχετικές μελέτες, του Μαρίνου Σιγούρου («Ο Ανώνυμος Έλληνας», σσ. 1-7) και του Νίκου Βέη («Έρευνες και στοχασμοί γύρω στην “Ελληνική Νομαρχία” και τον συγγραφέα της», σσ. 8-41). Στην παράθεση των αποσπασμάτων, εξ αιτίας του μεγάλου πλήθους των, δεν παραπέμπουμε σε σημειώσεις, αλλά σε παρένθεση σημειώνουμε το μέρος και την παράγραφο, όπως αποτυπώνονται στη συγκεκριμένη έκδοση (π.χ. Ε-28), ή, όταν πρόκειται για σημείωση του Ανωνύμου, μετά την παράγραφο, ακολουθεί ο αύξων αριθμός της σημείωσης (π.χ. Δ-3α).
Με την Ελληνική Νομαρχία έχουν ασχοληθεί επίσης ο πρώτος εκδότης της, Ιω. Τωμαδάκης (Βαγιονάκης, Αθήνα 1948, σσ. ζ΄- κβ΄), ο G.P. Henderson [The Revival of Greek Thought 1620-1830, σσ. 159-169, ΝΥ State University of NY Press,, Ώλμπανυ, Νέα Υόρκη 1970, Η αναβίωση του ελληνικού στοχασμού 1620-1830: Η ελληνική φιλοσοφία στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, μετ. Φ. Κ. Βώρου], ο Τάσος Βουρνάς, που την εξέδωσε το 1982 (Τολίδης), καθώς και δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, άλλοι συγγραφείς. Ανάμεσά τους, ο Παναγιώτης Νούτσος (Ελληνική νομαρχία. Συμβολή στην έρευνα των πηγών της, Δωδώνη 1982), ο Π. Κιτρομηλίδης (ιδιαίτερα στο βιβλίο του Ελληνικός διαφωτισμός, ΜΙΕΤ 1996, σσ. 343-366, και στο Paschalis M. Kitromilides, «From republican patriotism to national sentiment, a reading of hellenic nomarchy»,  Εuropean journal of political theory, τ. 5, τχ. 1, 2006, σσ. 50-60),  ο Σπ. Ασδραχάς («Για την Ελληνική Νομαρχία», περ. Τα Ιστορικά, τχ. 46, Ιούν. 2007), ο Δ. Σωτηρόπουλος («Ελληνική Νομαρχία, Ήτοι λόγος περί του Ριζοσπαστικού Διαφωτισμού. Η Γέννηση της Νεοελληνικής Πολιτικής Σκέψης στις Απαρχές του 19ου Αιώνα», στο Π. Πιζάνιας (επιμ.), Η Ελληνική Επανάσταση του 1821, ένα ευρωπαϊκό γεγονός, Κέδρος, Αθήνα 2009, σσ. 104-118), προφανώς ο Γιάννης Κορδάτος και πολλοί άλλοι.

  10. Όντως, ο Ν. Βέης υποστηρίζει πως το κείμενο γράφτηκε από μια ομάδα συγγραφέων, δηλαδή μια «οργάνωση», της οποίας αποτελούσε κατά κάποιον τρόπο το «μανιφέστο». [Νίκος Βέης, «Έρευνες και Στοχασμοί γύρω στην “Ελληνική Νομαρχία” και τον συγγραφέα της», στο Ανωνύμου, ό.π., σσ. 38-39.]

 11. «Εἰς τὸν τύμβον τοῦ Μεγάλου καὶ Ἀειμνήστου Ἕλληνος Ρίγα, τοῦ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῆς Ἑλλάδος ἐσφαγιασθέντος, χάριν εὐγνωμοσύνης ὁ συγγραφεὺς τὸ πονημάτιον τόδε ὡς δῶρον ἀνατίθησι» (προοίμιον).

 12. Μοντεσκιέ, Το πνεύμα των νόμων, Γνώση, Αθήνα 2006,  μετ. Κωστής Παπαγιώργης –  Παναγιώτης Κονδύλης.

13. Ο Γ. Βαλέτας παρουσιάζει αναλυτικά τα δάνεια του Ανωνύμου από τον Ρουσώ, καθώς  και από τον Μοντεσκιέ και τον Αλφιέρι. [Βλ. Ανωνύμου, ό.π., τα σχόλια του Γ. Βαλέτα, στο «Ξένα, Αναθυμήματα», σσ. 364-384 Μοντεσκιέ, σσ. 365-369, Ρουσώ, 369-371, Αλφιέρι 371-378, Βεκκαρίας, 378-379, και οι περιηγητές Choisseul Gouffier, William Eton, Sonnini, 379-384.]

14. Ο Gabriel Bonnot de Mably (1709–1785) και ο Étienne-Gabriel Morelly (1717–;) ήταν Γάλλοι φιλόσοφοι που κατατάσσονται στη «ριζοσπαστική» πτέρυγα του διαφωτισμού, μαζί με τον Ρουσώ, τον οποίο και υπερακοντίζουν, προτείνοντας μια μορφή κοινοκτημοσύνης. Ο Μαμπλύ ήταν γνωστός συγγραφέας και το εκδοθέν, το 1789,  μετά θάνατον, έργο του, Περί δικαιωμάτων και καθηκόντων του πολίτη, προκάλεσε ένα εκδοτικό και πολιτικό «σκάνδαλο» στο επαναστατημένο Παρίσι, ενώ συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση της ιδεολογίας και των κατευθύνσεων της Επανάστασης. Ο Κώδικας της Φύσης του Μορελλύ, που κυκλοφόρησε το 1755, υπήρξε αντίθετα το μόνο γνωστό βιβλίο του συγγραφέα.

15. Το έργο του Μαμπλύ, Βασιλειάδα, είχε ήδη μεταφραστεί στα ιταλικά από το 1753, ενώ ο Κώδικας της Φύσης του Μορελλύ από το 1755. [Βλ. Χρ. Ευελπίδης, Ουτοπίες και πραγματικότητες, Αθήνα 1945.]

 16. Οἱ ἱ­ε­ρεῖς, ἀ­γα­πη­τοί μου, φυ­λάτ­τον­τες ἕ­να σκο­πὸν κα­θό­λου δι­ά­φο­ρον, ἀ­πὸ τοὺς λοι­ποὺς συμ­πο­λί­τας, πάν­το­τε ἐ­προ­σπά­θη­σαν, μὲ τὸ μέ­σον τῆς θε­ό­τη­τος, νὰ κα­τα­δυ­να­στεύ­σουν τοὺς συμ­πο­λί­τας των, κα­θὼς μέ­χρι τῆς σή­με­ρον, μὲ τὴν ἀ­μά­θειαν καὶ κα­κο­μά­θη­σιν ἐ­πέ­τυ­χον τοῦ σκο­ποῦ των. Αὐ­τοί, κα­λύ­πτον­τες μὲ τίτ­λον ἁ­γι­ό­τη­τος τὰ πλέ­ον φα­νε­ρὰ ψεύ­μα­τα, ἐ­γέ­μι­σαν τοὺς ἀ­δυ­νά­τους νό­ας τοῦ λα­οῦ ἀ­πὸ μί­αν το­σαύ­την δει­σι­δαι­μο­νί­αν, ὥ­στε ὁ­πού, ἀν­τὶ νὰ ὀ­νο­μά­σουν ψεῦ­μα τὸ ἀ­δύ­να­τον, τὸ ὀ­νο­μά­ζουν ἅγιον (Β-18).

 17. Δημήτριος Καταρτζής, Δοκίμια, επιμ. Κ. Θ. Δημαράς, εκδ. Ερμής, Αθήνα 1974, σελ. 43-47, απόσπασμα από το: «Συμβουλὴ στοὺς νέους πὼς νὰ ὠφελιοῦνται καὶ νὰ μὴ βλάπτουνται ἀπτὰ βιβλία τὰ φράγκικα καὶ τὰ τούρκικα καὶ ποιὰ νὰ ’ναι ἡ καθ’ αὐτὸ τους σπουδή». Εμφανής η αναφορά στην παρόμοιου χαρακτήρα προτροπή του Μ. Βασιλείου προς τους νέους «ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων».

 18. Δημήτριος Καταρτζής, Δοκίμια, ό.π., σ. 43-47.

19. Σπύρος Ι. Ασδραχάς, «Για την Ελληνική Νομαρχία», Τα Ιστορικά, τχ. 46, Ιούνιος 2007, Μέλισσα & Μουσείο Μπενάκη, σσ. 9-10.

 20. Σπύρος Ι. Ασδραχάς, ὀ.π., σσ. 8-9.

 21. Η διάσωση τουλάχιστον 15 αντιτύπων της «Νομαρχίας», σε αντίθεση με άλλα κείμενα της περιόδου –από τηνΑδελφική Διδασκαλία του Κοραή σώζονται μόνον πέντε ή από την Ιστορία Πάργας και Σουλίου του Περραιβού τρία– καταδεικνύει τη σημαντική διάδοση του βιβλίου. Βλ. Ελληνική Νομαρχία, ό.π., Γ. Βαλέτας, «Υπομνήματα Βιβλιογραφικά»,  σ. 239.

 22. Βλέπε τη σχετική λεπτομερειακή καταγραφή στο βιβλίο του Κ. Παπαχρίστου, Ποιος έγραψε την ελληνική Νομαρχία, εκδ. Εστία, Αθήνα 1987.  Σημειωτέον ότι ο ίδιος ο Κ. Παπαχρίστος υποστηρίζει την «εκδοχή Καλαρά».

 23. Ο Α.Π. Βρεττός, ο πρώτος που αναφέρει την ύπαρξη της Νομαρχίας στη Νεοελληνική φιλολογία, [Μέρος Β΄, Αθήνα 1857, σ. 141], αναφέρει ως συγγραφέα τον Σπ. Σπάχο.

 24. Ἀνδρέα Κάλβου, Ὠδαί, Κριτικὴ Ἔκδοση Filippo Maria Pontani, Ἴκαρος, Αθήνα 1988, σσ. 134-135.

25. Βλέπε τον Θούριο του Μαρτελάου:  «Ὅθεν εἶσθε τῶν Ἑλλήνων / παλαιὰ ἀνδρειωμένα, /κόκκαλα ἐσκορπισμένα, /τώρα λάβετε πνοήν». Γ.Θ. Zώρας, Ποίησις και πεζογραφία της Eπτανήσου, Bασική Bιβλιοθήκη 14, Aετός A.E. 1953.

 26. Πράγματι, το 1973, θα εκδοθεί από τις εκδόσεις «Κάλβος» και θα  μεταβληθεί σε σάλπισμα κατά της τυραννίας των συνταγματαρχών.

27.  Σπ. Ι. Ασδραχάς, ό.π., σσ. 8-9.

28. Π. Μ. Κιτρομηλίδης, Νεοελληνικός Διαφωτισμός, Οι πολιτικές και κοινωνικές ιδέες, ΜΙΕΤ, Αθήνα 21999, σσ. 365-366.

 29. Paschalis M. Kitromilides. «From republican…», ό.π., σσ. 57-58.

 30. Βλέπε διεξοδικά στο βιβλίο μου, Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2011.

31.  Ε. Π. Παπανούτσος, «Νόμος και Ελευθερία», εφ. Το Βήμα, 25-11ου – 1948.

 

http://ardin-rixi.gr/archives/7013

Posted in Ιστορία | Leave a Comment »

Ο παράδεισος της ανάπτυξης και της προόδου

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 23 Αυγούστου 2012

Από το βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο ” Ένας κόσμος ανάποδα”.

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο apergospastis.blogspot.gr
 
Μία γέφυρα δίχως ποτάμι.
Ψηλές προσόψεις κτιρίων δίχως τίποτε από πίσω. Ο κηπουρός ποτίζει το πλαστικό γρασίδι.
Κυλιόμενες σκάλες που δεν οδηγούν πουθενά. Ο αυτοκινητόδρομος που μας δίνει την δυνατότητα να γνωρίσουμε τόπους, που εξ αιτίας του έχουν καταστραφεί. Η οθόνη της τηλεόρασης δείχνει μία τηλεοπτική συσκευή που περιέχει μίαν άλλη τηλεοπτική συσκευή μέσα στην οποία υπάρχει μία τηλεοπτική συσκευή.. 

Αυτός ο πολιτισμός δεν αφήνει κανέναν να κοιμηθεί, ούτε τα λουλούδια, ούτε τις κότες ούτε τους ανθρώπους. Το χειμώνα τα λουλούδια τοποθετούνται κάτω από συνεχή φωτισμό, ώστε να μεγαλώνουν πιό γρήγορα. Στα ορνιθοτροφεία η νύχτα είναι απαγορευμένη για τις κότες. Και οι άνθρωποι είναι καταδιακσμένοι στήν αϋπνία, λόγω της αγωνίας τους να αγοράσουν και του άγχους τους να πληρώσουν.

Εδώ ο ουρανός ποτέ δεν συννεφιάζει, εδώ δεν βρέχει ποτέ. Σ’αυτή τη θάλασσα κανείς δεν διατρέχει τον κίνδυνο να πνιγεί, αυτή η πλάζ προστατεύεται από την κλοπή. Δεν υπάρχουν μέδουσες να σε τσιμπήσουν, ούτε αχινοί να σου καρφώνονται στο πόδι, ούτε κουνούπια να σε τρελαίνουν. Με τον αέρα πάντα στην ίδια θερμοκρασία και το νερό θερμαινόμενο αποφεύγονται τα κρυώματα και οι πνευμονίες.

Τα βρομερά νερά των λιμανιών θα φθονούσαν αυτά τα διάφανα νερά, αυτός ο αμόλυντος αέρας χλευάζει το δηλητήριο που αναπνέουν οι ανθρωποι στην πόλη.
Η είσοδος δεν είναι ακριβή, 30 δολάρια το άτομο, αν και πρέπει να πληρώσεις επί πλέον τις καρέκλες καί τίς ὀμπρέλλες. Στο ίντερνετ λέει : « Τα παιδιά σας θα σας μισήσουν αν δεν μας τα φέρετε…» Wild blue, ή κλειστή με κρυστάλλινους τοίχους πλάζ της Γιοκοχάμα είναι ένα μεγαλειώδες έργο της γιαπωνέζικης βιομηχανίας. Τα κύματα έχουν το ύψος που τους δίνουν οι κινητήρες. Ο ηλεκτρονικός ήλιος βγαίνει και κρύβεται σύμφωνα με τη θέληση της επιχείρησης, προσφέροντας στην πελατεία εντυπωσιακά τροπικά ξημερώματα και κατακόκκινα δειλινά πίσω από τις φοινικιές. Είναι τεχνητό –λέει ένας επισκέπτης. Γι’ αυτό μας αρέσει.

 
Λιχουδιές από πλαστικό, όνειρα από πλαστικό. Πλαστικός είναι και ο παράδεισος που υπόσχεται η τηλεόραση σε όλους αλλά παρέχει σε λίγους. Είμαστε όλοι στις διαταγές της. Σ’αυτόν τον πολιτισμό όπου τα πράγματα αποκτούν συνεχώς μεγαλύτερη αξία και οι άνθρωποι μικρότερη, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας καθορίζουν τους κανόνες: δεν αγοράζεις εσύ τα πράγματα, αυτά σε αγοράζουν, το αυτοκίνητο σε χρησιμοποιεί., ο υπολογιστής σε προγραμματίζει, η τηλεόραση σε παρακολουθεί. 

Η έκρηξη της κατανάλωσης στον σύγχρονο κόσμο δημιουργεί μεγαλύτερο θόρυβο από όλους τους πολέμους και προκαλεί μεγαλύτερο πανδαιμόνιο από όλα τα καρναβάλια. Όπως λέει μία παλιά τουρκική παροιμία, όποιος πίνει με πίστωση μεθάει διπλά. Το γλέντι ζαλίζει και θολώνει την όραση, αυτό το μεγάλο παγκόσμιο μεθύσι μοιάζει να μην έχει ούτε χρονικά ούτε χωρικά όρια. Αλλά ο πολιτισμός της κατανάλωσης είναι κενός σαν το ταμπούρλο γι’ αυτό και κάνει τόση φασαρία. Την ώρα της αλήθειας, όταν ο σαματάς σταματήσει και τελειώσει η γιορτή, ο μεθυσμένος ξυπνάει μόνος, συντροφιά με τη μοίρα του και τα σπασμένα που οφείλει να πληρώσει.

 
 
Οι καταναλωτικές μάζες δέχονται τις εντολές σε παγκόσμια γλώσσα. Η διαφήμιση κατάφερε να κάνει αυτό που ήθελε να κάνει η εσπεράντο αλλά δεν μπόρεσε. Όπου και να βρεθούμε όλοι καταλαβαίνουμε τα μηνύματα που μεταδίδει η τηλεόραση. Το τελευταίο τέταρτο του αιώνα οι δαπάνες για την διαφήμιση έχουν διπλασιαστεί. Χάρη στις διαφημίσεις τα φτωχά παιδιά πίνουν ολοένα περισσότερη coca cola και ολοένα λιγότερο γάλα και ο χρόνος της σχόλης γίνεται σιγά σιγά χρόνος υποχρεωτικής κατανάλωσης. Ελεύθερος χρόνος, φυλακισμένος χρόνος. Στά σπίτια των πολύ φτωχών μπορεί να μην υπάρχει κρεβάτι, υπάρχει όμως τηλεόραση και η τηλεόραση έχει τον πρώτο λόγο.Αγορασμένο με δόσεις, αυτό το ζωάκι, αποδεικνύει τή δημοκρατική ροπή της προόδου. Δεν ακούει κανέναν αλλά μιλάει γιά όλους. Έτσι πλούσιοι και φτωχοί γνωρίζουν τα προσόντα του τελευταίου μοντέλου των αυτοκινήτων και, πλούσιοι και φτωχοί, ενημερώνονται για τα πλεονεκτικά επιτόκια που προσφέρει κάθε τράπεζα.
 
Εκσυγχρονισμός, μηχανοκρατία: Ο θόρυβος από τους κινητήρες των μηχανών σκεπάζει τις φωνές που καταγγέλουν αυτό τον τεχνητό πολιτισμό, ο οποίος μας κλέβει την ελευθερία κι ύστερα έρχεται να μας την πουλήσει. Εξασθενίζει τα πόδια μας για να μας υποχρεώσει στη συνέχεια να αγοράσουμε αυτοκίνητα και μηχανήματα γυμναστικής. Ο εφιάλτης των πόλεων, όπου τα αυτοκίνητα έχουν τον πρώτο λόγο, έχει επιβληθεί στον κόσμο σαν το μοναδικό δυνατό πρότυπο ζωής. Οι πόλεις της Λατινικής Αμερικής ονειρεύονται να γίνουν σαν το Λός Άντζελες, όπου οκτώ εκατομμύρια αυτοκίνητα ορίζουν τους ανθρώπους. Ελπίζουμε να γίνουμε κάποτε μία γκροτέσκα απομίμηση αυτής της τρέλλας. Πέντε αιώνες τώρα, αντί να δημιουργούμε εξασκούμαστε στην απομίμηση. Αφού λοιπόν είμαστε καταδικασμένοι στην απομίμηση, ας επιλέγουμε με λίγο μεγαλύτερη προσοχή τα πρότυπά μας.
 
Αν συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις τότε εγγυημένα θα βλέπουμε όλοι τις ίδιες εικόνες, θα ακούμε όλοι τους ίδιους ήχους, θα φοράμε τα ίδια ρούχα, θα τρώμε όλοι τα ίδια χάμπουργκερ και θα είμαστε όλοι μόνοι μες στην ίδια μοναξιά, μέσα σε σπίτια ίδια, σε γειτονιές ίδιες, σε πόλεις ίδιες, όπου όλοι θα αναπνέουμε την ίδια βρώμα και θα υπηρετούμε τα αυτοκίνητά μας με την ίδια προσήλωση και θα ανταποκρινόμαστε στις διαταγές των ίδιων μηχανών σε έναν κόσμο που θα είναι θαυμαστός για όποιον δεν έχει πόδια, ούτε φτερά, ούτε ρίζες….
Οι περισσότεροι άνθρωποι χρεώνονται για να αποκτήσουν αγαθά και τελικά δεν τους μένουν παρά χρέη, για να πληρώσουν άλλα χρέη τα οποία δημιουργούν καινούργια χρέη. Καταλήγουν να καταναλώνουν φαντασιώσεις, που για να τις πραγματοποιήσουν καμιά φορά καταφεύγουν στο έγκλημα. Η μαζική διάδοση της πίστωσης, προειδοποιεί ο κοινωνιολόγος Τόμας Μούλιαν, έδωσε την δυνατότητα στην καθημερινή ζωή της Χιλής, να περιστρέφεται γύρω από τα σύμβολα της κατανάλωσης δηλαδή, την εξωτερική εμφάνιση ως πυρήνα της προσωπικότητας, το τεχνητό τρόπο ζωής, την ουτοπία σε σαρανταοκτάμηνες δόσεις. 

Η καταναλωτική κοινωνία είναι μια παγίδα για τους κουτούς. Αυτοί που κρατάνε τα ηνία παριστάνουν ότι το αγνοούν αλλά όποιος έχει μάτια μπορεί να δεί ότι η ύπαρξη της λίγης φύσης που μας έχει απομείνει διασφαλίζεται επειδή η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων καταναλώνει λίγο, πολύ λίγο, και μόνο τα αναγκαία. Η κοινωνική αδικία δεν είναι πλέον ένα σφάλμα που πρέπει να διορθωθεί, ούτε ένα ελάττωμα που πρέπει να ξεπεραστεί: έχει γίνει θεμελιώδης αναγκαιότητα. Δεν υπάρχει φύση που να μπορεί να θρέψει ένα shopping center στο μέγεθος του πλανήτη. Αυτό το μοντέλο ζωής το οποίο μας παρουσιάζουν σαν τον οργασμό της ζωής κι’ αυτή η καταναλωτική φρενίτιδα που λένε ότι είναι η φρενίτιδα της ευτυχίας, αρρωσταίνουν το σώμα μας, δηλητηριάζουν τη ψυχή μας και μας αφήνουν ανέστιους: χωρίς εκείνη την εστία που κάποτε ήθελε να γίνει ο κόσμος μας.

http://ardin-rixi.gr/archives/7039

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Δέκα προτεραιότητες για την εξωτερική μας πολιτική

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 23 Αυγούστου 2012

Οι περικοπές στις αμυντικές δαπάνες δεν πρέπει να θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας ή να υποσκάπτουν πιθανά στηρίγματα της εξωτερικής πολιτικής.

Οι εκλογές ή η οικονομική κρίση δεν θα πρέπει να αποτελούν εμπόδιο ή, ακόμη χειρότερα, δικαιολογία για την ολιγωρία μας σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.  Λάθη και παραλείψεις στον ευαίσθητο χώρο των διεθνών σχέσεων έχουν πολλαπλάσιο κόστος.  Χρειαζόμαστε δραστήρια και επιδέξια εξωτερική πολιτική, όχι μόνο για να αντιμετωπίσουμε την κρίση, αλλά και για να ενισχύσουμε την ασφάλεια και την ισχύ της χώρας. Σήμερα, ενώ οι αλλαγές στη Βαλκανική έχουν περίπου ολοκληρωθεί, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή τα πράγματα εξελίσσονται, δημιουργώντας, σε συνδυασμό με τα οθωμανικά όνειρα της γείτονος, κινδύνους για την ειρήνη και τη σταθερότητα της περιοχής.  Ειδικότερα, η Τουρκία προσπαθεί να παίξει παγκόσμιο ρόλο, ηγεμονικό, και συνεχίζει να λειτουργεί επιθετικά.  Ας θυμηθούμε τη στάση της στο Κυπριακό, τις απειλές κατά της Κύπρου για τους πόρους τής Μεσογείου, το casus belli εναντίον τής Ελλάδας, τις παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου, τις κινήσεις της στην Αλβανία και στα Σκόπια, τη χρήση βίας κατά των αμάχων Κούρδων, τις σχέσεις της με το Ιράν, την ανάπτυξη της στρατιωτικής της βιομηχανίας, τα πυρηνικά της σχέδια.

Πέραν αυτών, η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει μία σειρά ζητημάτων για την εξωτερική μας πολιτική, τα οποία πρέπει να αντιμετωπισθούν και τα οποία ιεραρχούμενα μας οδηγούν σε δέκα προτεραιότητες.

Προτεραιότητα πρώτη είναι να αντιληφθούμε πως στο ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον εκείνο που έχει σημασία είναι η αυτοβοήθεια.  Είμαστε μόνοι μας.  Ίσως πρόκειται για κάτι που έχουμε μάθει με το δύσκολο τρόπο στον οικονομικό τομέα, όταν κατέρρευσε η ουτοπία του συβαριτισμού.  Θα ήταν όμως ακόμη πιο επώδυνο αν, συνεχίζοντας να κλείνουμε τα μάτια στη διεθνή πραγματικότητα και εγκλωβισμένοι από την εσωστρέφεια της οικονομικής κρίσης και των εκλογών, το μαθαίναμε με σκληρό τρόπο και στα εξωτερικά μας θέματα.  Το γεγονός ότι είμαστε μόνοι μας βεβαίως δεν σημαίνει ότι πρέπει να απομονωθούμε από το διεθνές περιβάλλον, αλλά αντιθέτως ότι θα πρέπει να είμαστε ενεργητικοί και ευφυείς παίκτες στην παγκόσμια σκακιέρα.

Δεύτερη προτεραιότητα είναι να αποκλεισθεί ο λαϊκισμός από τη δημόσια συζήτηση των θεμάτων τής εξωτερικής μας πολιτικής.  Η υπεύθυνη ενημέρωση των πολιτών επιβάλλεται και η μυστική διπλωματία έχει από καιρό καταργηθεί στα δημοκρατικά πολιτεύματα.  Τούτο όμως απέχει πολύ από το να μετατρέπονται τα συγκεκριμένα ζητήματα σε συνθήματα πολιτικής και εκλογικής αντιπαράθεσης.

Τρίτη προτεραιότητα είναι να συμβάλει η εξωτερική πολιτική στην αποτελεσματική διαχείριση της οικονομικής κρίσης.  Η συνέργεια της δράσης μεταξύ Υπουργείου Οικονομικών και Υπουργείου Εξωτερικών είναι αναγκαία, αφού προηγηθεί ο ορθολογικός καταμερισμός εργασίας μεταξύ των δύο – κάτι που εν μέρει και μάλλον τυχαία έχει, ούτως ή άλλως, προκύψει στην πράξη, καθώς τις διαπραγματεύσεις στην ΕΕ, στο ΔΝΤ και σε άλλους σχετικούς φορείς, τις χειρίζεται το πρώτο.   Σε αυτήν την προσπάθεια, το Υπουργείο Εξωτερικών με τη διεθνή του δικτύωση και παρουσία πρέπει να συνδράμει όσο το δυνατόν περισσότερο, διατηρώντας την προσοχή του στα «παραδοσιακά» θέματα εξωτερικής πολιτικής και σε συναφή με την κρίση θέματα που ανέκυψαν.

Τέταρτη προτεραιότητα είναι να αντιμετωπίσουμε την κρίση του κύρους που διέρχεται η Ελλάδα.  Η εικόνα τής χώρας έχει ποικιλοτρόπως αμαυρωθεί.  Γι αυτό η ηγεσία τής χώρας πρέπει να πράξει ό,τι είναι δυνατόν ώστε να αποκατασταθεί το κύρος και η εικόνα της.  Πρέπει με κάθε τρόπο και προς όλες τις κατευθύνσεις να σταλούν μηνύματα αφενός ότι η χώρα τηρεί τις δεσμεύσεις της και πορεύεται προς την κατεύθυνση διαχείρισης και αντιμετώπισης των οικονομικών προβλημάτων, αφετέρου ότι άλλο τα ζητήματα του χρέους και άλλο η εξωτερική πολιτική και η άμυνα.  Η αποκατάσταση του κύρους τού κράτους και η βελτίωση της εικόνας τής Ελλάδας στο εξωτερικό συνιστά μεγίστη ευθύνη.

Πέμπτη προτεραιότητα είναι να ενισχύσουμε τον τομέα τής οικονομικής διπλωματίας που έχει παραμεληθεί.  Πολλά κράτη, ισχυρότερα από τη χώρα μας και χωρίς οικονομικά προβλήματα, δίνουν έμφαση σε αυτήν τη διάσταση της εξωτερικής πολιτικής, με τη δραστηριοποίηση της Τουρκικής οικονομικής διπλωματίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη να είναι παραδειγματική.  Η οικονομική διπλωματία συνίσταται στην ενίσχυση των οικονομικών συμφερόντων μας και στην υποβοήθηση των ελληνικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό είτε να προωθήσουν προϊόντα και υπηρεσίες που παράγονται στον τόπο μας είτε να κερδίσουν νέες αγορές.  Συνίσταται επίσης στην προσπάθεια προσέλκυσης νέων επενδύσεων και δραστηριοποίησης οικονομικών παραγόντων στον τόπο μας, καθώς και δημιουργίας συμμαχιών με ισχυρούς διεθνείς παίκτες, ειδικά σε κρίσιμους τομείς, όπως είναι η ενέργεια.  Ιδιαίτερα χρήσιμο παράδειγμα είναι αυτό της Κύπρου και των λεπτών χειρισμών που εφήρμοσε για την έρευνα και, περαιτέρω, την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου.

Κρίσιμη, έκτη, προτεραιότητα είναι να εξορθολογήσουμε με νηφαλιότητα τις δαπάνες της εξωτερικής και της αμυντικής μας πολιτικής, χωρίς όμως οι όποιες περικοπές ή μέτρα να θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας ή να υποσκάπτονται πιθανά στηρίγματα της εξωτερικής πολιτικής.  Κατά την τελευταία δεκαετία οι αμυντικές δαπάνες τής χώρας έχουν ήδη μειωθεί και η οποιαδήποτε περαιτέρω μείωσή τους θα πρέπει πρώτα να αποφασισθεί με μεγάλη προσοχή ως προς τους τομείς στους οποίους θα πραγματοποιηθεί και να ανταποκρίνεται σε ένα προηγουμένως υιοθετημένο αμυντικό δόγμα.  Δεν μπορεί πλέον να γίνεται σχεδιασμός αμυντικών δαπανών ή περικοπών τους χωρίς να υπάρχει ένα συγκεκριμένο αμυντικό δόγμα και χωρίς προηγουμένως να έχουν διασφαλιστεί τα απαιτούμενα κονδύλια.  Διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος όχι πλέον για την αποτελεσματικότητα της εξωτερικής και της αμυντικής πολιτικής, αλλά για την ίδια την ασφάλεια της χώρας, σε μία περίοδο που λόγω μειωμένου κύρους, ο πειρασμός ανάληψης επιθετικών πρωτοβουλιών εκ μέρους τρίτων στο οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο είναι αυξημένος.

Έβδομη προτεραιότητα είναι η ανασυγκρότηση της δομής της εξωτερικής πολιτικής, δηλαδή η κατά περίπτωση κατάργηση ή αναδιοργάνωση, αλλά και η δημιουργία νέων υπηρεσιών.  Ειδικότερα, για την εξωτερική πολιτική, απαιτούνται αποτελεσματικοί μηχανισμοί διαχείρισης κρίσεων, όπως και σχεδιασμού πολιτικής – μηχανισμοί οι οποίοι δημιουργήθηκαν κάποια στιγμή, αλλά είναι άγνωστο αν λειτουργούν και πως λειτουργούν.  Σχεδιασμός τής κάθε πολιτικής και ιδιαιτέρως της εξωτερικής σημαίνει εκπόνηση στρατηγικών, αλλά και έλεγχο ύπαρξης και εφαρμογής αυτών.  Σημαίνει ακόμη συντονισμό χρήσης των υπαρχόντων συντελεστών ισχύος, προσδιορισμό ανάπτυξης των ελλειπόντων συντελεστών και συνέργεια των εμπλεκομένων φορέων.

Όγδοη προτεραιότητα είναι και η επαναδραστηριοποίηση φορέων ή συντελεστών ισχύος που έχουν αδρανοποιηθεί και των οποίων η συμβολή, πολιτική ή τεχνολογική, στην αντιμετώπιση των κρίσιμων ζητημάτων της χώρας ήταν ελάχιστη, επειδή δεν υπήρξε η πρόβλεψη να ενεργοποιηθούν.  Για παράδειγμα, στην πολιτική διάσταση αναφέρομαι στον Απόδημο Ελληνισμό και στο Συμβούλιό του, ο οποίος ενώ είχε ενεργοποιηθεί στις αρχές της δεκαετίας του 2000, πλέον εμφανίζεται ανενεργός.  Κάλλιστα ο Απόδημος Ελληνισμός θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί σε μία εκστρατεία αποκατάστασης του κύρους και της εικόνας της χώρας, χωρίς ιδιαίτερες δαπάνες.  Στην τεχνολογική διάσταση, αναφέρομαι στο Ελληνικό δορυφορικό σύστημα, το Hellasat, το οποίο υπολειτουργεί, αφήνοντας ανεκμετάλλευτα τα οικονομικά, πολιτικά ή το οφέλη προβολής που μπορεί να προσφέρει.

Ένατη προτεραιότητα είναι να ξανασχεδιάσουμε τη στρατηγική της χώρας εντός της ΕΕ.  Θα πρέπει, με πολλή προσοχή, να εξετασθούν και οι απαραίτητες προσαρμογές σε ότι αφορά τις κινήσεις της χώρας εντός της ΕΕ, με βάση τα τεκταινόμενα, τη συγκυρία και, κυρίως, το γενικότερο προσανατολισμό της Ένωσης.  Γνωρίζουμε ότι στην ΕΕ οι συμμαχίες μεταξύ των κρατών είναι ευμετάβλητες και, συχνά, διαφοροποιούνται κατά θέμα και αντικείμενο.  Ενδιαφέρον ίσως να έχει η συστηματική καλλιέργεια συμμαχιών με κράτη που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα ή με στόχο τη δημιουργία ενός διαφορετικού κλίματος αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης εν γένει.

Τέλος, δέκατον, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την αλλαγή τού κέντρου βάρους των συμφερόντων μας και να υπάρξει η αντίστοιχη αναπροσαρμογή.  Θα πρέπει να λάβουμε σοβαρότατα υπόψη τις εξελίξεις στη Βόρειο Αφρική και τις ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή.  Θα πρέπει να κατανοήσουμε επιτέλους την αναβάθμιση της σημασίας τής Κύπρου στην περιοχή, ώστε να αντληθούν οφέλη από το νέο της ρόλο, ταυτοχρόνως δε να αποφύγουμε να την επιβαρύνουμε περισσότερο με τα οικονομικά και πολιτικά μας προβλήματα, αλλά και να τη στηρίξουμε στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις.  Ακόμη, πρέπει έξυπνα και ενεργά να υποδηλώσουμε ότι ο χώρος αμέσου ενδιαφέροντος της Ελλάδας δεν εξικνείται στην Ευρώπη, αλλά φθάνει μέχρι τη Μέση Ανατολή.

Απόδειξη μίας τέτοιας ενεργού προσπάθειας αναπροσαρμογής θα μπορούσε να είναι η μετά από σοβαρότατη προετοιμασία, με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, ανακήρυξη Ελληνικής ΑΟΖ, η οποία ακόμη και αν δεν προσφέρει πηγές πλούτου στη χώρα, μπορεί να αναβαθμίσει το ρόλο της στον συγκεκριμένο τομέα, εγγυώμενη την ασφαλή διέλευση αγωγών μεταφοράς Ισραηλινών και Κυπριακών υδρογονανθράκων κατευθείαν από την κυπριακή ΑΟΖ προς την ΕΕ.  Οι όποιοι δισταγμοί που μπορεί να οφείλονται στην τουρκική αντίθεση και προκλητικότητα πρέπει να ξεπεραστούν για δύο λόγους.  Πρώτον, διότι, χάρη στις συμμαχίες της Κύπρου και του Ισραήλ, ισχυρότατοι παράγοντες του διεθνούς συστήματος επιθυμούν την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου.  Δεύτερον, διότι οι ισχυρότεροι των ενδιαφερομένων φαίνεται να επιθυμούν οι αγωγοί προς τη Δύση να διέλθουν μόνο από την Ελληνική ΑΟΖ, χωρίς την παρεμβολή τρίτων.

Κάθε κρίση είναι συνυφασμένη με τη σοβαρή πιθανότητα μεγάλων απωλειών ή και καταστροφής.  Εμπεριέχει όμως και το στοιχείο της μεγάλης ευκαιρίας.  Η κρίση προσφέρει την ευκαιρία να μεταρρυθμίσουμε τη χώρα μας εν γένει, αλλά και την εξωτερική μας πολιτική ειδικότερα, ώστε μακροπρόθεσμα να αυξήσουμε την ευημερία αλλά και την ισχύ της Ελλάδας στο διεθνές σύστημα.  Προσφέρει επίσης την ευκαιρία να εξορθολογισθεί και να αναπροσανατολιστεί η εξωτερική μας πολιτική.  Μία μεταρρυθμισμένη, εξορθολογισμένη και αναπροασανατολισμένη εξωτερική πολιτική θα μπορέσει να διαμορφώσει και το νέο πρόσωπό μας στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Hλίας Κουσκουβέλης, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Δημοσιεύθηκε στη Φιλελεύθερη Έμφαση, τ. 51

http://strategyreports.wordpress.com/2012/08/22/%CE%B4%CE%AD%CE%BA%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BE%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA/

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα | Leave a Comment »

Η καλύτερη σύνοψη ως προς το τι είναι ο έρωτας του Νίκου Σιδέρη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Αυγούστου 2012

Δεν πειράζει! (Τετραλογία των τυχερών σχέσεων)

Ατελής συνύπαρξη — η βασική ιδέα, το βασικό πλαίσιο. Που σημαίνει:

— Συνύπαρξη ανθρώπων, δηλαδή όντων ατελών. Καθένας έχει τους περιορισμούς του, τα κενά, τις τρύπες του, τις παραξενιές του, τις ιδιοτροπίες του, τα γούστα του, τη μικρή ή μεγάλη νεύρωσή του — κατά κανόνα, αταίριαστα με του άλλου τις ατέλειες. Κανείς δεν είναι τέλειος. Δεν πειράζει.

— Συνύπαρξη μερική, όχι ολική. Ο κοινός χώρος ζωής και απολαύσεων δεν εξαντλεί όλο το χώρο ζωής, ούτε όλους τους χώρους απολαύσεων. Υπάρχει πάντα κι ένας χώρος απόλυτα προσωπικός, ιδιωτικός, αδιαμοίραστος, ακοινώνητος κι απαραβίαστος. Η κοινοκτημοσύνη της φαντασίας και των αισθημάτων είναι μια χίμαιρα. Και δεν πειράζει.

— Και ο κοινός χώρος και η συνύπαρξη μέσα σ’ αυτόν είναι επίσης ατελή. Η απόλυτη συνταύτιση είναι χίμαιρα. Η απόλυτη συμπληρωματικότητα είναι χίμαιρα. Η απόλυτη πληρότητα είναι χίμαιρα. Η απόλυτη αναγνώριση είναι χίμαιρα. Η απόλυτη αποδοχή είναι χίμαιρα. Η απόλυτη διαφάνεια είναι χίμαιρα. Η απόλυτη σαφήνεια είναι χίμαιρα. Η απόλυτη ειλικρίνεια είναι χίμαιρα. Η απόλυτη επικοινωνία είναι χίμαιρα. Ακόμη και για τα κοινά, το απόλυτο μοίρασμα είναι χίμαιρα. Πάντα κάτι λείπει, κάτι δε χωράει, κάτι δεν ταιριάζει, κάτι περισσεύει, κάτι διαφεύγει, κάτι κρύβεται, κάτι δε μπορεί να ειπωθεί, να εκφρασθεί, να κοινοποιηθεί. Και δεν πειράζει.

— Καμία σχέση δεν είναι δεδομένη, μια για πάντα. Πολλά θα παιχτούν, ξανά και ξανά — και καλά και κακά. Και τίποτε δεν διαρκεί για πάντα. Μα δεν πειράζει.

— Σταθερότητα και εξέλιξη. Δηλαδή σεβασμός του άλλου και του βασικού πλαισίου — της ατελούς συνύπαρξης — και αναζήτηση νέων εκφράσεων, νέων σκηνικών, νέων τρόπων, νέων απολαύσεων, νέων μορφών και λόγου και αισθημάτων και αλήθειας. Καθένας έχει βέβαια τους δικούς του ρυθμούς και τρόπους και τις δικές του προνομιούχες περιοχές αναζητήσεων — που η συνάντηση ή η εναρμόνισή τους με του άλλου πάντοτε είναι ατελής. Δεν πειράζει.

— Χάρη και αλήθεια — όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν. Η χάρη του ψεύτικου γρήγορα χάνεται, αφήνοντας πίσω της άγρια πίκρα, άγονο κενό και αίσθηση απόλυτης ματαιότητας. Αυτό πειράζει. Η γυμνή αλήθεια, πάλι, δίχως χάρη, πάντα και παντού, απονεκρώνει τη φαντασία και το παιχνίδι — είναι σαδισμός. Πληγώνει δίχως να δυναμώνει. Κι αυτό πειράζει. Χάρη και αλήθεια, λοιπόν — όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν. Δηλαδή, με σεβασμό, αγάπη και ανεκτικότητα. Είμαστε όλοι μας άνθρωποι. Κι αυτό δεν πειράζει.

— Στοχαστικές προσαρμογές. Σώμα και φαντασία, κενό και παρουσία, λογική και παιχνίδι, εγγύτητα και απόσταση, διεκδίκηση και διακριτικότητα, αγάπη και αυτονομία… Πολλά, μα όχι όλα… Κι ο συνδυασμός τους ατελής και δύσκολος. Ωστόσο, αν μένει ζωντανή η υπόσχεση και ανοιχτή η αναζήτηση, ό,τι κι αν γίνεται και ό,τι κι αν δε γίνεται, δεν πειράζει.

http://www.siderman.gr/psychoanalysis/46-articles/157-den-peirazei.html

Posted in ΥΓΕΙΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η ματαιότητα των ουσιωδών ερώτων του Νίκου Σιδέρη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Αυγούστου 2012

[Τι είναι ο έρωτας;]

Ο έρωτας είναι μία ιδιότυπη σύνδεση ανάμεσα στη μαγεία και τα πράγματα. Ειδοποιό στοιχείο της είναι μία τρομακτική απαίτηση. Η απαίτηση για προνομιακή (και, συνήθως, αποκλειστική) θέση μέσα στον πόθο και, ευρύτερα, στην ψυχή του άλλου. Δεν υφίσταται έρωτας που να μην εμπεριέχει και μια απαίτηση πόθου – απαίτηση τελικά και σαρκική. Όμως ο πόθος δεν εξαντλεί το παιχνίδι. Αν είμαι ερωτευμένος, τοποθετώ τον άλλον σε μία τέτοια θέση, που εκπροσωπεί ό,τι κάνει τα πράγματα αγαπητά – και πρώτα-πρώτα, που κάνει αγαπητό εμένα. Γι’ αυτό δεν υπάρχει έρωτας δίχως απαίτηση τρομερή απ’ τον άλλο – δίχως την απαίτηση να με τοποθετήσει και εμένα στην αντίστοιχη θέση μες στη δική του ψυχή. Γι’ αυτό η τόσο ανθρώπινη (κι ανέφικτη όμως για τους ανθρώπους) απαίτηση της αποκλειστικότητας οδηγεί τελικά σε προσδοκίες ουσιαστικά απάνθρωπες.

[Σχέση έρωτα – αγάπης]

Αυτή η τρομακτική, απάνθρωπη απαίτηση διαφοροποιεί την ερωτική αγάπη από τις άλλες μορφές αγάπης – συγγενική, φιλική, ανθρώπινη, κοσμική, θρησκευτική, μεταφυσική… Κι επειδή απ’ τον έρωτα λείπει το στοιχείο της ανιδιοτέλειας, της απόστασης, της κριτικής ή θεσμικής πλαισίωσης, γι’ αυτό πιστεύω ότι ο έρωτας είναι η μαγεία της φτωχής ψυχής – ή, ηπιότερα ίσως, μια πολύ πρωτόλεια μαγεία για την ψυχή.

Αν έχει νόημα αυτό που θα πω, είμαι υπέρ του έρωτα! Όμως, δεν παύει να βασίζεται σε μια ανυπόστατη απαίτηση ( να είναι ο άλλος το παν για μένα κι αντίστροφα) – δηλαδή σε μία μυθοπλασία. Κι όσο πιο μεγάλος και πιο ουσιαστικός είναι ο έρωτας, τόσο πιο πολλές οι αφαιρέσεις και οι αλχημείες που γίνονται ώστε να χωρέσει ο άλλος στο καλούπι της απαίτησής μου – τόσο πιο ακραία η μυθοπλασία. Ο έρωτας είναι και αναπόφευκτος και ουσιώδης. Όμως, η πεμπτουσία του φαινομένου έγκειται στη ματαιότητα των ουσιωδών ερώτων.

[Πως επιλέγεται ο άλλος ως αντικείμενο του έρωτα;]

Ο άλλος επιλέγεται ως «ανταποκριτής» μου στην ερωτική πρόθεση με πολύ περίεργο κι αποσπασματικό κριτήριο. Συναντώ δηλαδή έναν άνθρωπο, στον οποίο ωστόσο με ελκύει, με συγκινεί, με κάνει να τον ερωτευθώ ένα πάρα πολύ μικρό στοιχείο – συνήθως ανεπίγνωτο και για μένα. Ένα κατά κανόνα λανθάνον γνώρισμα του άλλου – ένα «μυστικό σημάδι», που το αποκόβω από το σύνολο, το αναπλάθω κατά τις φαντασιώσεις μου και, μέσα από μια τέτοια άγρια χειρουργική, κάνω τον φορέα του ν’ αντιπροσωπεύει ό,τι πιο μαγικό για μένα. Είναι ένα στοιχείο που με παραπέμπει στην πρώτη μαγεία των πραγμάτων – αυτών που έζησα ή φαντάστηκα πολύ πολύ πριν, παλιά. Στον έρωτα δεν ενδιαφέρομαι ποτέ για ολόκληρο τον άνθρωπο που επιλέγω. Ενδιαφέρομαι μόνο για το εν λόγω «μυστικό σημάδι», που τον κάνει ξεχωριστό για μένα και τον ενσωματώνει προνομιακά (και αυθαίρετα μάλλον) στο ιδανικό σκηνικό που κυβερνά το νου μου.

[Πώς κατασκευάστηκε από το σκηνικό;]

Το υλικό του και η λογική του πηγάζουν από τους πρώτους πρώτους έρωτες της ζωής μου – κατά κανόνα, όσους συναντώ και ζω στο οικογενειακό κυρίως περιβάλλον. Κάπου εκεί συνάντησα, κάποτε, μια αίσθηση ανάσας, βλέμματος ή δέρματος, μια χροιά φωνής, μια κάποια μελωδία κινητική, ένα κυμάτισμα μαλλιών, μια φευγαλέα ίσως στιγμή απομεσήμερου… Κάτι που συμπυκνώνει εμβληματικά για μένα το διάχυτο, ρευστό κι εκστατικό στοιχείο της γοητείας και της μαγείας, που με τον καιρό το λέμε «έρωτας». Με τέτοια υλικά και λογικές πλέκεται το σκηνικό – κατά κύριο λόγο, σε ασυνείδητο επίπεδο. Κι αυτό το σκηνικό με οδηγεί, ανεπιγνώτως, να ψάχνω κατοπινά την πρώτη εκείνη και απόλυτη μαγεία που χάθηκε, αλλά σίγουρα την έζησα – και, γι’ αυτό, είμαι απόλυτα βέβαιος ότι μπορεί και απαιτώ να ξαναβρεθεί. Αυτό είναι ο έρωτας. Η βεβαιότητα ότι βρίσκομαι στον κατάλληλο χώρο και ότι συνάντησα τον κατάλληλο άνθρωπο, που διαθέτει εκείνο το «μυστικό σημάδι», το οποίο θα επιτρέψει να ξαναπαιχτεί το παλιό σενάριο, να ξαναβρεθεί το «κάτι-της-μαγείας» που έζησα τότε και με οδηγεί. Πάνω σ’ αυτό το «μυστικό σημάδι» εστιάζουμε αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα – τα οποία στην πορεία εκδηλώνονται και μας ξαφνιάζουν ή μας δυσαρεστούν. Δεν είναι όμως δυνατό να πετάξεις όλα τα άλλα (τα «άχρηστα») και να κρατήσεις μόνο τη λεπτομέρεια – το «μυστικό σημάδι» για σένα. Γι’ αυτό και είναι έργο δυσχερέστατο η «πρακτική διαχείριση» του έρωτα – και, κατά κανόνα, γκρίζα η προοπτική, οι πιθανότητες…

[Πεθαίνει ο έρωτας;]

Ανάμεσα σε δύο ναι – μέσα σε έναν, ποτέ. Αντίστοιχα, επειδή είμαι πιστός σε μία οπτασία (το «μυστικό σημάδι»), γι’ αυτό κατά κανόνα είμαι άπιστος στις συγκυριακές του ενσαρκώσεις. Ουσιαστικά, είμαστε πάντα ερωτευμένοι με το ίδιο στοιχείο μαγείας, με τον ίδιο «άνθρωπο» – εφόσον στη γλώσσα του έρωτα ο άνθρωπος ορίζεται ως ο φορέας του ίχνους μιας παλιάς ευτυχίας, μιας πρωταρχικής εμπειρίας ικανοποίησης και απόλαυσης. Έτσι, οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, όμως ο έρωτάς μας παραμένει.

[Πως συνοψίζεται η λογική του έρωτα;]

Εκείνη την παλιά και πια ανεύρετη πρωταρχική εμπειρία ικανοποίησης και απόλαυσης, αυτή ζητώ να ξαναβρώ στον έρωτα, με οδηγό μου το έμβλημά της, το «κάτι-της-μαγείας», το «μυστικό σημάδι». Η λογική του έρωτα μου λέει «Θα το ξαναβρείς». Αυτό είναι κάτι απατηλό. Αν έλεγε «Ψάξε μήπως και το ξαναβρείς», τότε θα ήταν πιο συνετό. Κι αν έλεγε «Ψάξε κι ας μην το ξαναβρείς», τότε θα ήταν αληθινά η σοφία – η επίγνωση αυτού που ήδη ονόμασα «η ματαιότητα των ουσιωδών ερώτων».

http://www.siderman.gr/psychoanalysis/46-articles/158-mataiotita-ousiodon-eroton.html

Posted in ΥΓΕΙΑ | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ψυχολογικές διαστάσεις της παρούσας κρίσης του Νίκου Σιδέρη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Αυγούστου 2012

 

  «Είμαστε κορόιδα και παρασυρόμαστε σε περιπέτειες»

Οι καταστάσεις που ζούμε είναι πρωτόγνωρες για εμάς τους Έλληνες. Η ιδιοσυγκρασία μας επίσης είναι τέτοια που απαιτεί ειδικούς χειρισμούς. Για να μην πέσουμε λοιπόν στην παγίδα της μόνιμης κατάθλιψης, ζητήσαμε συμβουλές… πλεύσεως σε κακοκαιρία (για μεγάλους και μικρούς ) από τον αναγνωρισμένο ψυχίατρο, ψυχαναλυτή και συγγραφέα Νίκο Σιδέρη.

Σε ποια ψυχολογική κατάσταση βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο Έλληνας και πώς μπορεί να θωρακίσει την ψυχή του για να μην φτάσει σε επικίνδυνα μονοπάτια;

«Αυτό που χαρακτηρίζει τη σημερινή κατάσταση είναι μια τεράστια απορία. Στην πραγματικότητα κανείς δεν έχει ιδέα τι ακριβώς συμβαίνει – όλοι τα έχουν χαμένα. Αυτό δίνει μια τεράστια τροφή στη φαντασία, που πλάθει διάφορες ιστορίες γεννώντας μεγάλες συναισθηματικές αναταράξεις. Σε γενικές γραμμές ο Έλληνας σήμερα βιώνει:

• Ένα πένθος και μια κατάθλιψη, που σχετίζονται με την απώλεια του παρελθόντος του. Δεν έχει χάσει μόνο τα υλικά αγαθά και τα προνόμια που μπορεί να διέθετε, αλλά και την ιδέα που είχε για τον κόσμο. Η ιδέα αυτή έγινε κομμάτια μαζί με τις προσδοκίες και τα όνειρά του. Από ψυχαναλυτική άποψη, το να σου αφαιρούν συνέχεια κομμάτια των αγαθών σου είναι σαν να σου κόβουν κομμάτια από την ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου, δημιουργώντας σου το άγχος του ευνουχισμού.

• Την απόγνωση που γεννάει το παρόν. Ενώ νιώθει να πιέζεται από παντού, δεν μπορεί να βγάλει άκρη ούτε να πιαστεί από κάπου. Ταυτόχρονα έχει μια απόλυτη δυσπιστία σε ό,τι του προτείνεται.

• Μια τεράστια αβεβαιότητα για το μέλλον, η οποία γεννάει άγχος. Μια αφόρητη αίσθηση επικείμενου κινδύνου από άγνωστη αιτία και αφορμή, ένα φόβο ότι το κάθε τι θα μπορούσε να τον απειλήσει, να τον πάρει από κάτω και να τα διαλύσει όλα.

Υπάρχουν βέβαια μερικοί που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση, βγάζουν τεράστια χρηματικά ποσά και γίνονται υπουργοί από εκεί που δεν τους ήξερε κανείς. Για την πλειονότητα όμως του ελληνικού λαού, η κατάσταση είναι όπως την περιγράψαμε.

Καταναλωτικός ναρκισσισμός

Ο κ. Σιδέρης πιστεύει ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι μια βαθύτατη κρίση του διανοητικού, πολιτισμικού και κοινωνικού μοντέλου που βασίλευε ως τώρα στην Ελλάδα, το οποίο βασιζόταν στον καταναλωτικό ναρκισσισμό: Δηλαδή υπάρχω εφόσον καταναλώνω, είμαι αυτό που καταναλώνω – και όλο αυτό για να φαίνομαι (το περίφημο ίματζ ή φιγούρα).

Ποια είναι η λέξη που μας χαρακτηρίζει και τι είναι αυτό που μας έχει φτάσει έως εδώ;

Οι Έλληνες, ως κουλτούρα, διψούν για αναγνώριση και αγάπη – γι’ αυτό το λόγο γίνονται ευάλωτοι και εύπιστοι. Ενώ από τη φύση τους είναι δύσπιστοι, εν τούτοις γίνονται τρομακτικά εύπιστοι όταν τους λες ότι τους αγαπάς και τους αναγνωρίζεις (λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτό εκμεταλλεύονται οι πολιτικοί μας). Το αποτέλεσμα είναι οι Έλληνες να τσιμπάνε σε διάφορα δολώματα και να παρασύρονται κάθε τόσο σε περιπέτειες. Εδώ χρειάζεται αυτογνωσία και να μην πιστεύεις την κάθε φούσκα σαν πραγματικότητα. Πρέπει λοιπόν να δεχτούμε ότι η λέξη «κορόιδο» μας χαρακτηρίζει – όποιος θέλει, ας εξαιρέσει τον εαυτό του. Διότι για να αλλάξεις, θα πρέπει πρώτα να παραδεχτείς το λάθος που έχεις κάνει.

Μπορούμε να ξαναφτιάξουμε τη ζωή μας σε νέες βάσεις;

Το να διαμορφώσεις σήμερα μια νέα τέχνη του ζην δεν είναι και τόσο απλό, γιατί αυτός ο τρόπος σκέψης είχε εμπεδωθεί βαθύτατα τα τελευταία 30 χρόνια σε μια κοινωνία πεινασμένη για υλικά αγαθά και για αναγνώριση. Η ίδια κοινωνία καλείται τώρα να πραγματοποιήσει μια διανοητική και ηθική μεταρρύθμιση, ένα τεράστιο έργο ψυχής και πολιτισμού, αρχίζοντας από το προσωπικό επίπεδο και τον στενό κύκλο του καθενός. Κατ’ εμένα, η νέα τέχνη του ζην συνοψίζεται σε τέσσερα πράγματα: Να είσαι αληθινός, να είσαι απλός, να αγαπάς, να εργάζεσαι. Αυτό το τετράπτυχο, αντί να δίνει έμφαση στον καταναλωτισμό, προτάσσει τη δημιουργική δραστηριότητα και την εργασία. Αντί να τονίζει τον ναρκισσισμό, τονίζει την αλήθεια, την απλότητα και την αγάπη.

Η νέα τέχνη του ζην σε 5 βήματα

Ο καθένας μας λοιπόν μπορεί να συμβάλει σε αυτό. Ο κ. Σιδέρης μας λέει πώς θα το κάνουμε:

Λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους. Αναγνωρίζουμε ότι από το παρελθόν έρχεται πένθος και κατάθλιψη, από το παρόν απόγνωση και από το μέλλον άγχος. Κανείς δεν αντέχει να αναγνωρίσει ολόκληρη την πραγματικότητα, αλλά τουλάχιστον ας πούμε χονδρικά τα πράγματα με το όνομά τους, γιατί αλλιώς μας περιμένουν χειρότερα.

Κάνοντας μια θεραπεία αλήθειας σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο. Αυτό απαιτεί να πάει ο καθένας από εμάς μπροστά στον καθρέφτη και να πει στον εαυτό του, χωρίς τον ακούνε οι άλλοι: «Πόσο κορόιδο υπήρξα – εγώ και τόσοι άλλοι, που πίστεψα σε αυτό το κούφιο πράγμα, σε αυτό το δόλωμα – φούσκα και ξέχασα μια βαθιά τέχνη του ζην που υπήρχε επί δεκαετίες σε αυτή τη χώρα παρά τη φτώχεια της και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε».

Επιστρέφοντας στους ανθρώπους και στις αξίες της ανθρωπιάς. Η λέξη ανθρωπιά μπορεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό για τον καθένα, αλλά υπάρχει στην ελληνική γλώσσα και μπορεί κάποιος να την αναζητήσει σε όσα έχει διαβάσει ή έχει ακούσει ή να ρωτήσει να μάθει. Οι άρχοντες αυτού του κόσμου (μαζί και οι διαμορφωτές της γνώμης που τους υπηρετούν) προωθούν συστηματικά την τακτική «Φάε πρώτος εσύ τους άλλους προτού σε φάνε εκείνοι».Αντίθετα σε αυτό, εμείς ας πάμε κοντά στους δικούς μας ανθρώπους, σε όσους μας αγαπούν και τους αγαπάμε, ώστε να καλλιεργηθεί ξανά η ανθρώπινη σχέση οικογένειας, φίλων, γνωστών, συγγενών, γειτονιάς. Στη δύσκολη ώρα ας μη διστάσουμε να απευθυνθούμε στον κύκλο μας για να μας υποστηρίξει και να μας συμπαρασταθεί, χωρίς να φοβόμαστε (λόγω εγωισμού) ότι θα ταπεινωθούμε.

Μαθαίνοντας να ζούμε «ομολογουμένως», όπως έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι (σ.σ. σε απόλυτη συμφωνία με τη φύση και με κάποιον ανώτερο ηθικό προορισμό). Να μη γίνουμε δηλαδή μια εικόνα που ζωγραφίζουν κάποιοι άλλοι για τον καθένα, ακολουθώντας το λάιφ-στάιλ.

Ούτε χαζοχαρούμενοι ούτε σε απόγνωση

Εν ολίγοις αυτό που πιστεύω είναι ότι τα εργαλεία που προανέφερα σου επιτρέπουν να κρατήσεις μια ισορροπία, χωρίς να είσαι χαζοχαρούμενος ή να κάνεις ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Καλό θα είναι να γνωρίζεις σε γενικές γραμμές τι συμβαίνει και να κάνεις μια ρεαλιστική προσπάθεια, χωρίς να σταυρώνεις τα χέρια και να σκύβεις το κεφάλι στην απόγνωση, η οποία καλλιεργείται το τελευταίο διάστημα.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να μιλήσουμε στα παιδιά μας για την κρίση;

Να αντιμετωπίσουμε σωστά τους μικρότερους, που περιμένουν από τους μεγαλύτερους να τους δώσουν κάποιες εξηγήσεις για όσα συμβαίνουν: Κάποια παιδιά ζούσαν π.χ. σε ένα σπίτι τεσσάρι και ξάφνου βρίσκονται σε δυάρι, οι γονείς είχαν τρία αυτοκίνητα και πουλούν τα δύο, ο πατέρας χάνει τη δουλειά του. Τα παιδιά, πέρα από το ότι ακούνε γύρω-γύρω διάφορα, σίγουρα βλέπουν ότι εδώ υπάρχει κάτι που μας τα χαλάει, μας τα κάνει αλλιώς. Νομίζω ότι εδώ η στάση των γονιών θα πρέπει να είναι η εξής: Αν μεν ο τρόπος ζωής του παιδιού δε θίγεται και τα βασικά του αγαθά (τροφή, ένδυση, σχολείο) παραμένουν περίπου ίδια, δεν υπάρχει κανένας λόγος οι γονείς να φορτώσουν το παιδί με τα δικά τους βάσανα. Θα πρέπει να αντέξουν την κατάσταση με αξιοπρέπεια, αντιμετωπίζοντάς την ως αποκλειστικό θέμα των μεγάλων που ψάχνουν να δουν πώς θα τα καταφέρουν. Αν ερωτηθούν, ας πουν: «Άσε παιδί μου, αυτά είναι θέματα των μεγάλων, θα τα καταφέρουμε εμείς, θα βρούμε τρόπο». Αν όμως ο τρόπος ζωής του παιδιού αλλάξει αισθητά, τότε οι γονείς θα πρέπει να του μιλήσουν με απλά λόγια: «Ζούμε σε έναν κόσμο που είναι σκληρός και άδικος και πολλές φορές άνθρωποι που δεν φταίνε σε κάτι την πληρώνουν άσχημα – έτσι, αυτή τη φορά συνέβη και σε εμάς μια μεγάλη δυσκολία. Όμως όλοι μαζί θα προσπαθήσουμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε και θα τα καταφέρουμε. Η χώρα μας έχει περάσει και άλλες φορές δύσκολα κλπ.», αναφέροντας άλλες δύσκολες καταστάσεις που τελικά ξεπεράστηκαν.

Καλό θα είναι να εξηγήσουν στο παιδί ότι όλα αυτά δεν οφείλονται σε προσωπικό σφάλμα, αμαρτία ή ελάττωμα του γονιού, αλλά ότι πρόκειται για ένα κοινωνικό φαινόμενο, ώστε να μην πιστέψει το παιδί ότι ευθύνονται οι γονείς του γι’ αυτό που συμβαίνει και αρχίσει να πλέκει περίεργα σενάρια στο μυαλό του. Επίσης να του υπενθυμίσουν ότι θα πρέπει να συνεχίσει να φροντίζει τον εαυτό του, να έχει επαφή με τους φίλους του και να διαβάζει στο σχολείο του. Και το σπουδαιότερο, θα πρέπει τα παιδιά να καταλάβουν ότι η σωστή αντιμετώπιση σε αυτές τις περιστάσεις δεν είναι «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» ούτε ότι «Εγώ είμαι ο τυχεράκιας και δεν θα μου συμβεί ποτέ αυτό».

Έχετε αναφέρει ότι οι γυναίκες, λόγω της ευελιξίας του μυαλού τους, βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην αλήθεια και τη σοφία, ενώ οι άντρες γίνονται ευέλικτοι μόνο σε καιρό πολέμου. Αυτό ισχύει πράγματι;

Ναι, ισχύει – και μάλιστα φοβάμαι ότι μόνο η γυναικεία σοφία έχει τέτοια ευστροφία και επινοητικότητα. Το νέο μου μυθιστόρημα, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε με τίτλο «Ένα τραγούδι για τον Ορφέα» (εκδόσεις Μεταίχμιο), είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στη σοφία των γυναικών. Είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσα να συστήσω στους αναγνώστες, γιατί δείχνει ότι η γυναικεία σοφία έχει τη δυνατότητα, ακόμα και μπροστά σε μια κατάσταση φαινομενικά αδιάβατη, να ανοίξει δρόμο προς την ασύλληπτη υπέρβαση δίνοντας μια λύση που είναι καταπληκτική για όλους.

Άρα στη δεδομένη κατάσταση το βάρος πέφτει στους ώμους των γυναικών;

Πιστεύω ότι αδιέξοδες καταστάσεις δεν υπάρχουν, παρά μόνο όταν ο άλλος είναι πολύ πιο ισχυρός και σου επιβάλλεται δια πυρός και σιδήρου. Όταν το θέμα βρίσκεται σε επίπεδο διανοητικό, ψυχικό ή πολιτισμικό, τότε δεν υπάρχει αδιέξοδο. Απλώς μερικές καταστάσεις σε στριμώχνουν τόσο πολύ στη γωνία, που πρέπει να κάνεις υπέρβαση. Το θέμα είναι οι γυναίκες να εναρμονιστούν με τους άντρες και να δώσουν και να πάρουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Η μαγική λέξη σε όλα αυτά είναι η εναρμόνιση.

 

http://www.siderman.gr/media/53-interviews/182-%CE%9A%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%AC%CE%BC%CF%85%CE%BD%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC.html

Posted in Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον, ΥΓΕΙΑ | Leave a Comment »

Ι.Τσέγκος:Ο ψυχιατρικός κοινοτισμός

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Αυγούστου 2012

Μόλις κυκλοφόρησε ,σε μια καλαίσθητη έκδοση , από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ , το βιβλίο του ψυχίατρου Ι.Τσέγκου «Ο Ψυχιατρικός Κοινοτισμός».Ο συγγραφέας έχει ήδη διαγράψει μια μακρά πορεία στα πνευματικά μας δρώμενα.Νεανικός φίλος του Π.Κονδύλη , που τον γνώρισε στην παρέα του περιοδικού «Σημειώσεις», όπως έγραψε ένας άλλος ψυχίατρος ο Μ.Μαρκίδης.Ο Ι.Τσέγκος έχει δραστηριοποιηθεί ιδιαίτερα στην διάσωση της ιστορικής ορθογραφίας και του πολυτονικού.Η εργασία του  για τον ψυχιατρικό κοινοτισμό θεμελιώνεται σε γερές επιστημονικές βάσεις , σε γόνιμη αξιοποίηση και ανασύνθεση όλου του πρωτογενούς υλικού ( σχετική βιβλιογραφία , εμπειρικές εργασίες).

ΑΝΑΡΤΉΘΗΚΕ ΑΠΌ 

Posted in Βιβλία Νέες Κυκλοφορίες | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Σ.Χατζάκης:Επιστροφή στην κοινότητα

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 22 Αυγούστου 2012

από την Καθημερινή (22.07.12)http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_22/07/2012_489852
Κάθε νέα γενιά πρέπει να εμβιώνει τα έργα με σεβασμό αλλά χωρίς δέος. Oμως δεν περίμενα ξεκινώντας τις πρόβες να βιώσουμε τις αντιδράσεις που ζούμε τώρα», λέει στην «Κ» ο Σωτήρης Χατζάκης. «Από έντονα χειροκροτήματα μέχρι δάκρυα. Oχι γιατί είναι ευσυγκίνητο λόγω ηλικίας το κοινό, αλλά γιατί κάτι του λένε οι αναφορές». Σε πολλές παραστάσεις ο κόσμος σηκώνεται όρθιος, αντιδρά, συμμετέχει. Οι αιτίες είναι πολλές.
«Ζούμε μια κατάσταση δραματικής αντιστοιχίας με την εποχή στην οποία ανέβηκε το έργο. Σήμερα βέβαια έχουμε δημοκρατία, μόνο που είναι δημοκρατία υψηλού κινδύνου και ο κόσμος το νιώθει, επειδή δεν αισθάνεται να προστατεύεται από έννοιες όπως ισονομία, ισοπολιτεία, αξιοκρατία. Μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη ακούει ένα κείμενο που αγγίζει τα προβλήματά του, έχοντας γραφεί πριν από 40 χρόνια. “Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες, ξυρίστηκαν οι Eλληνες μεσίτες”, λέει ένας στίχος. Τι πιο δραματικά επίκαιρο για τον οικονομικό πόλεμο στον οποίο συμμετέχει η Ελλάδα και όλη η υπόλοιπη νότια Ευρώπη αυτή τη στιγμή; Στην πίεση διέξοδος του κόσμου είναι η τέχνη.
Ανυδρη εποχή
»Μια δεύτερη εξήγηση είναι ότι περάσαμε μια εποχή που κυριάρχησε ο προτεσταντισμός στην ελληνική τέχνη. Δεχτήκαμε από τη χαραμάδα αμφισβητούμενα είδη (αποδόμηση, μεταμοντέρνο, άφτερ θίατερ κ.ά.), μόνο που δεν μας ήρθαν τα καλύτερα δείγματα και δεν ήμασταν έτοιμοι να τα υποδεχτούμε σωστά. Και πότε είναι κανείς έτοιμος να υποδεχτεί σωστά; Oταν είναι αυθεντικά τοπικός και βαθιά Eλληνας, δηλαδή ανοιχτός στην παγκοσμιότητα.
»Ζήσαμε μια άνυδρη εποχή στην οποία η τέχνη ήταν ξερή, παγερή, εργαστηριακή με την έννοια της κλινικής ιατρικής και πλήρως αδιάφορη για τον μέσο όρο των πολιτών. Η “πεφωτισμένη πρωτοπορία” απαξίωσε τον μέσο όρο γιατί τον θεωρεί βάρβαρο. Eνας νεοσταλινισμός δηλαδή, που κρύβει μια αναπηρία και έναν επαρχιωτισμό».
Η ανάγκη για το συλλογικό που επανήλθε στη ζωή μας παίζει τον ρόλο της στην επιτυχία τέτοιων θεαμάτων όπως το «Μεγάλο μας τσίρκο» ή το «Ρεμπέτικο» που προηγήθηκε τον χειμώνα, τα οποία στηρίζονται στην ιστορία, το γνώριμο βίωμα, την κοινή εμπειρία. «Ο κόσμος είχε μάθει να ζει συλλογικά, είτε μέσα από την πλατεία του χωριού και τη γειτονιά αργότερα είτε μέσα από τις συναθροίσεις στα σπίτια. Oταν έσπασε η συλλογικότητα -αυτή παράγει τα εθνικά αφηγήματα- περάσαμε σε ένα εγωισμό και μια φιλαυτία η οποία αποθεώθηκε με το φαίνεσθαι του ατόμου. Ο Eλληνας προέβαλε τον εαυτό του σε ένα φαντασιακό επίπεδο το οποίο δεν είχε καμία σχέση με την παραγωγική του βάση και καμία σχέση με την παράδοσή του και την ιστορία του».
Σταθερές αξίες
Τώρα ο κόσμος επαναπροσδιορίζει τη συλλογική του ζωή, τις εξόδους του και αναζητάει τη μικρή κοινότητα ή τη μεγάλη κοινότητα. Δηλαδή την παρέα, την οικογένεια -αξίες σταθερές- και ύστερα τη μεγαλύτερη παρέα που είναι η θεατρική, η μουσική, η χορευτική. «Αναζητάει δηλαδή την εμπιστοσύνη, τη φιλία, τη σιγουριά σε όλα, ακόμη και στον έρωτα».
Ο λόγος και οι στίχοι του Καμπανέλλη αλλά και η μουσική του Ξαρχάκου έδιναν το 1973 την αίσθηση της αντίστασης με γνώριμα στοιχεία από τον Καραγκιόζη, το δημοτικό τραγούδι, την παράδοση, με τους δύο αφηγητές, τον Ρωμιό και το Ρωμιάκι. Ο πρώτος τέως τρόφιμος ψυχιατρείου, ακίνδυνος πια, έχει εμμονή να γίνει πρωθυπουργός, ενώ το Ρωμιάκι, σαν το γνώριμο Κολλητήρι, εκφράζει το πρόσωπο του νεότερου Ελληνα.
Σήμερα, 14 επεισόδια και αντίστοιχα τραγούδια ενώνονται κάτω από μια κοινή αισθητική. Της λαϊκής εικονογραφίας, του Καραγκιόζη και του Θεόφιλου. Κάθε επεισόδιο οδηγεί στο τραγούδι και το τραγούδι στο επεισόδιο.
Θέλουν να ξεχάσουν τα ιδεολογήματα
Αλλά τι είναι αυτό που κάνει τον σημερινό 25άρη να αναφωνήσει «Πω, πω ο δικός σου!», ακούγοντας τον Γ. Αρμένη στο επεισόδιο του Κολοκοτρώνη: «Αφήστε τον αγώνα τον δικό μας! Κοιτάχτε τον δικό σας! Πού είναι οι τρεις του Σεπτέμβρη, πού είναι το Σύνταγμά σας. Πού είναι οι αγώνες των προγόνων σας! Ο Νοέμβρης είναι παιδί του Μάρτη και σεις παιδιά δικά μας… Οι πεθαμένοι με τα πεθαμένα και οι ζωντανοί με τα ζωντανά…».
Το μήνυμα του πρώτου ανεβάσματος ήταν να σπάσει η αδιαφορία. Το σημερινό είναι να δείξουμε πως «υπάρχει δύναμη μέσα σου», λέει ο Σ. Χατζάκης. «Μετά την περίοδο του θυμού, της εθνικής κατάθλιψης, της καταστροφικής διάθεσης, ο κόσμος θέλει να μεταστρέψει την οργή σε δημιουργία».
Στην πορεία από το 1973 ώς σήμερα αλλάξαμε πολλά. «Ξεχάσαμε να αγαπάμε την ιθαγένεια, την εντοπιότητα, διασύραμε -κάποια παλιόπαιδα- τον Καραϊσκάκη και τον Κολοκοτρώνη, αποκαθηλώσαμε χωρίς λόγο τον μυθικό και επικό ορίζοντα του έθνους. Καίγαμε τις σημαίες στον δρόμο και κάποιοι χαίρονταν ξεχνώντας ότι είναι η σημαία του Πολυτεχνείου, του Ρούπελ, των παππούδων και πατεράδων μας… Κάποιοι αγαπάμε λάθος. Εθνικιστής δεν είμαι, άλλωστε έχω αριστερή καταγωγή, όμως έχω απενοχοποιήσει τις λέξεις “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”. Με ρωτάτε γιατί συγκινείται το κοινό; Ο κόσμος θέλει να επαναπροσδιοριστεί, να ξεχάσει τα ιδεολογήματα».

 
 
 

ΑΝΑΡΤΉΘΗΚΕ ΑΠΌ 

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ο ΚΟΥΡΔΙΚΟΣ ΑΣΤΕΡΙΑΣ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 21 Αυγούστου 2012

Του Μελέτη  Η. Μελετόπουλου

     Κλειδί των επερχόμενων ραγδαίων εξελίξεων στην Εγγύς Ανατολή είναι ο αρχαίος και μάχιμος λαός των Κούρδων, που κατανέμεται (αλλά αποτελώντας έναν σχετικά συμπαγή πληθυσμό) α. στον ορεινό όγκο του Ταύρου στην τουρκική Ανατολία, β. στα όρη Ζάγρος στο βορειοδυτικό Ιράν, που αποτελεί διοικητική περιφέρεια με την ονομασία Κορδεστάν, αλλά και στην βορειοσανατολική επαρχία του Χορασάν, γ. στο ημι-αυτόνομο ιρακινό Κουρδιστάν με τις πετρελαιοπηγές της Μοσσούλης, δ. στην βόρεια Συρία,  ε. στον Λίβανο και ζ. στην Αρμενία. Επίσης συμπαγείς πληθυσμοί Κούρδων ζουν στην Υπερκαυκασία και, πιο μακρυά, στο Καζακστάν. Σημαντική για τις γεωπολιτικές εξελίξεις είναι η ύπαρξη πολυάριθμων κουρδικών κοινοτήτων στην δυτική Ευρώπη. Οι Κούρδοι υπολογίζονται περίπου σε 25-30 εκατομμύρια, από τα οποία το 40-50% ζει στην Τουρκία, το 25% στο Ιράν, το 20% στο Ιράκ.

        Οι Κούρδοι έχουν τις δικιές τους φιλοδοξίες. Είναι ένα μεγάλο έθνος, που δεν έχει αποκτήσει την δική του κρατική υπόσταση. Οι πολιτικές εξελίξεις στον 20ό αιώνα το κατακερμάτισαν σε διάφορα κράτη. Η Συνθήκη των Σεβρών προέβλεπε ένα αυτόνομο κουρδικό κράτος, κάτι που δεν υλοποιήθηκε. Παρά τους λυσσαλέους αγώνες των Κούρδων της  Τουρκίας να αποκτήσουν αυτονομία, στην ουσία το πρώτο έστω και ημιαυτόνομο κουρδικό κράτος δημιουργήθηκε στο βόρειο Ιράκ και λειτουργεί ως βάση εξόρμησης και σημείο αναφοράς  για το σύνολο των Κούρδων.

    Οι Κούρδοι αυτήν την στιγμή αποτελούν στρατηγικό σύμμαχο των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που προσφέρουν ποικιλότροπη αρωγή στο ιρακινό Κουρδιστάν. Αμερικανικές και Ισραηλινές εταιρείες διαθέτουν τεχνογνωσία στους τομείς της οικονομίας και της ασφάλειας και πραγματοποιούν επενδύσεις. Αυτή η συνεργασία αποτελεί πρόκριμα για ευρύτερη συνεργασία της Δύσης με το πολυπλόκαμο κουρδικό έθνος, που μπορεί να στηρίξει τους δυτικούς σχεδιασμούς σε διάφορες χώρες.

    Επομένως η γεωπολιτική αξία του κουρδικού έθνους για την Δύση συναρτάται με τις κουρδικές φιλοδοξίες. Η μερική ικανοποίησή τους μπορεί να αξιοποιηθεί από την Δύση ως μηχανισμός αποσταθεροποίησης αυταρχικών καθεστώτων, κάτι που έχει ήδη γίνει εμφανές στην περίπτωση της Συρίας. με την πρόσφατη defactoδημιουργία κουρδικού θύλακα στην συρο-τουρκική μεθόριο. Τον ίδιο ρόλο θα παίξουν και οι Κούρδοι του Ιράν σε περίπτωση αποσταθεροποίησης της χώρας αυτής.

    Ο συντονισμός των κουρδικών πληθυσμών σε μία ενιαία δυτική στρατηγική στην Εγγύς και στην Μέση Ανατολή, οδηγεί στην ανάδυση ισχυρού και ενιαίου κουρδικού κράτους και ταυτόχρονα στον ακρωτηριασμό άλλων κρατών, όπως η Τουρκία, η Συρία, το Ιράκ και το Ιράν. Αλλά η ολοκλήρωση αυτού του σχεδίου εξαρτάται απόλυτα από την επιτυχία των ευρύτερων γεωπολιτικών σχεδιασμών της Δύσης. Αλλοιώς οι Κούρδοι θα υποστούν τις συνέπειες.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ 20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Η Πυραμίδα και το Σύνδρομο του Γιάνη Βαρουφάκη

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 20 Αυγούστου 2012

Το Πρόγραμμα 24 Ημερών δεν υιοθετήθηκε, όπως και δεν περίμενα να υιοθετηθεί – προφανώς. Έτσι, σήμερα ξημερώνει η 20ή Αυγούστου ως αποφράς ημέρα. Σήμερα, το ελληνικό δημόσιο θα στείλει 3,2 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), ως αποπληρωμή ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που είχε στην κατοχή της η ΕΚΤ και, έτσι, η κυβέρνησή μας χάνει και το τελευταίο διαπραγματευτικό της χαρτί απέναντι στον άξονα Βερολίνου-Φραγκφούρτης, με το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την σωτηρία της χώρας.

Τώρα πια θυμίζουμε, ως χώρα, την Blanche τουStreetcar Named Desire – ελληνιστί, σε απίστευτα κακή μετάφραση, το Λεωφορείον ο Πόθος: «I have always relied on the kindness of strangers» ήταν τα τελευταία της λόγια, όπως θα θυμάστε (παραφράζοντας: «Και τώρα βασιζόμαστε την γενναιοδωρία των ξένων”). Δεν θα επαναλάβωαυτά που έλεγα εδώ. Απλά θα επισημάνω κάποια νέα στοιχεία (α) για το που βρέθηκαν αυτά τα χρήματα, για να δοθούν στην ΕΚΤ, και (β) για την καταστροφική πορεία που επέλεξε να ακολουθήσει η κυβέρνηση μιμούμενη πλήρως τις προηγούμενες δύο κυβερνήσεις.

Πυραμιδικά δάνεια

Πυραμίδες λέγονται τα χρηματοδοτικά σχήματα τα οποία είναι μαθηματικά σίγουρο ότι θα καταρρεύσουν καθώς βασίζονται στην αρχή ότι οι εισπράττοντες εισπράττουν ποσά που ο «κύκλος» εκείνων που πληρώνουν κάποια στιγμή κλείνει και, τότε, καταρρέει όλη η πυραμίδα. Πάρτε για παράδειγμα τον Bernie Madoff, τρόφιμο αμερικανικών φυλακών σήμερα. Όταν οι επενδύσεις που είχε κάνει για λογαριασμό πελατών του δεν πήγαν καλά, εκείνος επέλεξε να μη πει την αλήθεια. Αντί να ανακοινώσει ζημίες, ανακοίνωσε δυσανάλογα υψηλά κέρδη. Έτσι, προσέλκυσε νέους επενδυτές, οι οποίοι του εμπιστεύτηκαν τα χρήματά τους, με αποτέλεσμα να τα χρησιμοποιήσει για να αποπληρώσει όσους από τους προηγούμενους πελάτες (των οποίων τα χρήματα συρρίκνωσε) ήθελαν να ρευστοποιήσουν τα «κέρδη» τους. Κ.ο.κ. έως ότου η κατάρρευση του 2008 έκανε όλους τους πελάτες να ζητήσουν τα χρήματά τους πίσω, οπότε και αποκαλύφθηκε η πυραμίδα-απάτη του Madoff.

Κάτι αντίστοιχο κάνει και η ΕΚΤ σήμερα: Δημιουργεί συνθήκες πυραμιδικής χρηματοδότησης του… εαυτού της με θύματα όλη την Ευρωζώνη και, ειδικότερα, τους έλληνες φορολογούμενους. Επειδή η κατηγορία είναι βαριά, απαιτείται να είμαι σαφέστερος. Σήμερα, 20η Αυγούστου, λήγει ένα ομόλογο έκδοσης του ελληνικού δημοσίου. Ένα μεγάλο πακέτο, ονομαστικής αξίας 3,2 δις, αυτής της έκδοσης ανήκει στην ΕΚΤ. Γιατί; Επειδή το καλοκαίρι του 2010, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια αναχαίτησης της πτώχευσης της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, η ΕΚΤ αγόραζε, δεύτερο χέρι, ομόλογα αυτών των κρατών. Σήμερα ένα τα ελληνικά ομόλογα λήγει. Και η ΕΚΤ ζητά τα χρήματά της στο ακέραιο, αντίθετα με τους ιδιώτες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες που είχαν αγοράσει από αυτά τα ομόλογα και οι οποίοι (με τραγικότερα θύματα τους μικρο-ομολογιούχους) εξαναγκάστηκαν, από το εγκληματικό PSI [1] των Παπαδήμου-Βενιζέλου, να δεχθούν κούρεμα αυτών των ομολόγων της τάξης του 54% ως προς την ονομαστική και του 75% ως προς την διαχρονική τους αξία.  Στην βάση του «τσαμπουκά», η ΕΚΤ απαίτησε, και πέτυχε, την εξαίρεση των δικών της ομολόγων από κούρεμα. Δεδομένου μάλιστα ότι τα ομόλογα αυτά τα αγόρασε κοψοτιμής (περίπου στο 70%) της ονομαστικής αξίας τους, το γεγονός ότι το ελληνικό δημόσιο σήμερα θα τα αποπληρώσει στο 100% της ονομαστικής τους αξίας (3,2 δις) σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα εισπράξει έως σήμερα το απόγευμα κέρδος 900 εκατομμυρίων ευρώ από την πτωχευμένη χώρα μας. Σκεφτείτε το: Μια Κεντρική Τράπεζα η οποία δανείζει με επιτόκιο 0,75% τις πτωχευμένες τράπεζες της Ευρωζώνης, απαιτεί επιτόκιο 30% από δοσοληψίες με το χρέος του πτωχευμένου ελληνικού δημοσίου!

Τον περασμένο Μάιο, και πάλι το δημόσιό μας δανείστηκε (4 δις εκείνη τη φορά) για να αποπληρώσει ένα άλλο ομόλογο κατοχής της ΕΚΤ. Τότε, τα χρήματα τα είχαμε δανειστεί από το EFSF (το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας). Όμως, από τότε, για λόγους που εξήγησα εδώ, το Βερολίνο επιβάλει στάση δανεισμού από το Μνημόνιο 2 στην Ελλάδα έως ότου «συμμορφωθεί προς τα υποδείξεις»… του Μνημονίου 2. Άρα, το δημόσιο δεν έχει πλέον πρόσβαση (μέχρι νεωτέρας από την τρόικα, που θα μας παραδώσει τον χρησμό της τον Σεπτέμβρη) στα Μνημονιακά δάνεια. Και η αποπληρωμή του ποσού των 3,2 δις που γίνεται σήμερα, πως χρηματοδοτείται; Μέσω μιας κλασικής πυραμίδας δημιουργίας της ΕΚΤ, είναι η θλιβερή απάντηση. Παρακολουθείστε πως λειτουργεί:

Τον Ιούλιο, η ΕΚΤ ουσιαστικά ανακοίνωσε ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι πτωχευμένες και, άρα, δεν δέχεται από αυτές εχέγγυα για να τις δανείζει. Αν άφηνε το θέμα εκεί, η ιστορία θα είχε λήξει: οι τράπεζες θα κατέβαζαν ρολλά και η θέση μας στο ευρώ θα ήταν… παρελθούσα. Παράλληλα, τα 3,2 δις που λαμβάνει από το εληνικό δημόσιο η ΕΚΤ σήμερα θα εξαϋλώνονταν… Για να μην συμβεί τίποτα από αυτά, η ΕΚΤ έκλεισε το μάτι στην Τράπεζα της Ελλάδος, επιτρέποντάς της να δέχεται εκείνη ως εχέγγυα περιουσιακά στοιχεία των ελληνικών τραπεζών που, επισήμως, η ΕΚΤ (της οποίας η Τράπεζα της Ελλάδος αποτελεί οργανικό μέρος) δεν θα άγγιζε ούτε με γάντια και να τις δανείζει με ευρώ κοπής της…ΕΚΤ.

Αφού λοιπόν άναψε αυτό το πράσινο φως, η κυβέρνησή μας, αποφασισμένη όπως είναι να παίζει τον ρόλο του υποδειγματικού κρατούμενου, ανακοίνωσε ότι, στις 14 Αυγούστου, όσο εμείς οι θνητοί βρισκόμασταν σε διακοπές, θα εκδώσει 4 δις ευρώ χρέος, υπό την μορφή των λεγόμενων έντοκων γραμματίων τρίμηνης διάρκειας. Ποιος τρελλός αγοράζει τέτοια γραμμάτια; Μα οι πτωχευμένες ελληνικές τράπεζες βέβαια, οι οποίες παίρνουν αυτά τα γραμμάτια, τα δίνουν στην Κεντρική Τράπεζα ως εχέγγυα, δανείζονται 4 δις από την ΕΚΤ με 0,75% από αυτήν ενώ, παράλληλα, χρεώνουν το ελληνικό δημόσιο 4% για την «εξυπηρέτηση». Και τι τα κάνει τα χρήματα που πήρε το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο από την ΕΚΤ, μέσω των πτωχευμένων ελληνικών τραπεζών; Τα αποδίδει στην… ΕΚΤ βεβαίως!

Εν κατακλείδι, η ΕΚΤ επιδίδεται στην δημιουργία ενός πυραμιδικού δανείου με την συμμετοχή του πτωχευμένου δημοσίου μας και των πτωχευμέων ελληνικών τραπεζών. Μέσα από αυτή την ανακύκλωση χρέους, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η αύξηση του χρέους του ελληνικού δημοσίου και των ελληνικών τραπεζών στην ΕΚΤ. Και μην νομίζετε ότι αυτό αφορά μόνο την Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, εντός του Αυγούστου, μια ακριβώς αντίστοιχη περίπτωση πυραμιδικού δανεισμού εκτυλίχτηκε στην Ιταλία και στην Ισπανία, ύψους 8 δις και 6 δις αντίστοιχα. Γιατί πυραμιδικού; Επειδή, όπως και στην περίπτωση του Bernie Madoff, αυτού του είδους το χρηματοδοτικό σχήμα είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Και ποιος θα σηκώσει το βάρος της κατάρρευσης; Στην περίπτωση Madoff το σήκωσαν οι επενδυτές που δεν πρόλαβαν να βγάλουν τα χρήματά τους. Στην περίπτωση της Ευρωζώνης, θα το σηκώσουν οι φορολογούμενοι, βορρά και νότου, που θα κληθούν να πληρώσουν τα αβάστακτα χρέη που δημιουργεί η ευρωζωνική πυραμίδα που αποτελεί την ραχοκοκκαλιά των μηχανισμών «διάσωσής» μας.

Το σύνδρομο Παπακωνσταντίνου

Το ίδιον του τζογατζόρου είναι η ανορθολογική πίστη στην ικανότητά του να «ρεφάρει», κόντρα στην θεωρία των πιθανοτήτων. Κάτι αντίστοιχο χαρακτήρισε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου κατά την διάρκεια της υπουργίας τους στην Πλατεία Συντάγματος. Μερικούς μήνες αφότου έγινε υπουργός Οικονομικών, το φθινόπωρο του 2009, η μαθηματική σχέση που κρατούσε το δημόσιο χρέος στα όρια της βιωσιμότητας κατέρρευσε. Για να το πω απλά, το δημόσιο χρέος μιας χώρας, για να είναι βιώσιμο, απαιτεί την ισοδυναμία δύο αριθμών: του ρυθμού αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ (δηλαδή του εθνικού εισοδήματος χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψη τον πληθωρισμό) και του επιτοκίου με το οποίο δανείζεται το δημόσιο. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί: Αν το ΑΕΠ αυξάνεται κατά 5% και το επιτόκιο δεν διαφέρει πολύ (π.χ. ισούται με 4,2%), τότε το εθνικό εισόδημα (σε ευρώ) αυξάνεται πιο γρήγορα από το χρέος κι έτσι μπορεί να εξυπηρετείται. Στην περίοδο 2000-2008, το ΑΕΠ αυξανόταν (χωρίς να λάβουμε υπ’ όψη τον πληθωρισμό) με ρυθμό άνω του 5% ενώ το επιτόκιο ήταν μόλις 3,5% – να γιατί δεν υπήρχε κρίση χρέους εκείνη την εποχή. Όταν όμως η διεθνής κατάρρευση του 2008 έριξε τον ρυθμό αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ στο 0% και χαμηλότερα, και, από τον Νοέμβρη του 2009, τα επιτόκια δανεισμού άρχισαν να ξεπερνούν το 6%, η υπόθεση είχε λήξει: το ελληνικό δημόσιο πτώχευσε.

Ως ένας τζογαδόρος της πολιτικής οικονομίας, ο κ. Παπακωνσταντίνου επέλεξε να στοιχηματίσει το μέλλον της χώρας στην προσδοκία ότι θα «ρεφάρουμε». Ότι, δηλαδή, αν κερδίσουμε χρόνο δανειζόμενοι ακόμα πιο πολλά, η ρουλέτα της ζωής θα καθόταν στο σωστό «νούμερο» και, έτσι, κάποια στιγμή πριν την κατάρρευση, το επιτόκο δανεισμού θα έπεφτε κάτω από τον ρυθμό ανάπτυξης του ονομαστικού ΑΕΠ της χώρας. Αυτό που ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν κατάλαβε ποτέ είναι ότι οι πιθανότητες να «ρεφάρει» μια χώρα, μία μακροοικονομία, σε καιρούς διεθνούς οικονομικής καθίζησης, είναι ακριβώς μηδέν (αντίθετα με τον ανόητο τον τζογαδόρο ο οποίος έχει κάποιες μικρές, έστω και απειροελάχιστες, πιθανότητες να ρεφάρει). Δεδομένου μάλιστα ότι αυτά τα νέα δάνεια, τις νέες επιμηκύνσεις, τα «κερδίζαμε» με προϋπόθεση την δραστική μείωση δαπανών και αύξηση φόρων (που βάθαιναν την Ύφεση), το στοίχημα ήταν χαμένο πριν καταγραφεί. Όταν ένα δημόσιο έχει πτωχεύσει, τα νέα δάνεια και οι επιμηκύνσεις απλά εγγυώνται (ιδίως όταν ακολουθούνται από αυστηρότητα/λιτότητα μεγατόνων) την ακόμα πιο εντυπωσιακή πτώχευση σε μια μελλοντική στιγμή όπου ο κοινωνικός και οικονομικός ιστός της χώρας θα είναι πολύ αδύνατος για να την σηκώσει.

Από τότε ο κ. Παπακωνσταντίνου απεβλήθη από την ελίτ της εξουσίας – αρχικά από τον κ. Βενιζέλο και κατόπιν ολοκληρωτικά μετά τις εκλογές του Μαϊου. Όμως το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου καλά κρατεί. Μάλιστα, ο πολιτικός που το στηλίτευε σήμερα είναι πρωθυπουργός της χώρας και το ενστερνίζεται τα μέγιστα. Γιατί τί άλλο θεμελιώνει την στρατηγική επιλογή του πρωθυπουργού, του κ. Σαμαρά, να ζητά επιμήκυνση δύο ετών σήμερα παρά το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου: ας κερδίσουμε άλλα δυο χρόνια κι έχει ο Θεός!

Ασέλγεια

Όποιος έχει επαφή με την πραγματικότητα στην Γερμανία, στην Ολλανδία, στην Αυστρία και στην Φινλανδία (δηλαδή στις πλεονασματικές χώρες που θα αποφασίσουν την τύχη μας), γνωρίζει το μέγιστο κακό που έχει κάνει στην πατρίδα μας, και στην εικόνα της, το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου. Όταν ενέκριναν οι Βουλές τους ένα δάνειο 110 δις, οι πολίτες τους θεώρησαν το ποσό τεράστιο και αρκετό για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Όταν μετά από ενάμιση χρόνο ενέκριναν άλλα 130 δις, το έκαναν με δαγκωμένα τα χείλη. Το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου αμέλησε το απλό γεγονός ότι τόσο η «βοήθεια» των εταίρων όσο και τα μέτρα λιτότητας πρέπει από την πρώτη φορά να είναι έτσι δομημένα που να αρκούν. Η στρατηγική να πάρουμε ένα πακέτο τώρα και μετά, που θα πάει, θα μας δώσουν κι άλλα, θα μείνει στην ιστορία ως το λάθος ολκής το οποίο στέρησε το όνειρο από μια ολόκληρη γενιά. Αν τον Μάιο του 2010 η τότε κυβέρνηση είχε καθήκον να μην αποδεχθεί ένα πακέτο που δεν θα αρκούσε, τον Αύγουστο του 2012 δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να ακολουθούμε την ίδια στρατηγική, να πέφτουμε θύματα του ίδου Συνδρόμου. Αυτό που κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά τώρα, να συμμετέχει στα πυραμιδικά δάνεια υπέρ της ΕΚΤ ώστε να ζητά μια διετή επιμήκυνση (που η ίδια γνωρίζει ότι σε δύο χρόνια θα μεγαλώσει την μαύρη τρύπα που έχουμε σήμερα), αποτελεί ασέλγεια επί της αποδυναμωμένης, αποσαθρωμένης, απογοητευμένης ελληνικής κοινωνίας. Τόσο απλά.

Περιληπτικά

Η Κρίση της Ευρωζώνης οδήγησε τον μόνο σοβαρό ευρωζωνικό θεσμό που έχουμε, την ΕΚΤ, σε ένα προσβλητικά πυραμιδικό σχήμα χρηματοδότητης πτωχευμένων κρατών όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ιταλία κλπ. με στόχο την διατήρηση της πλάνης ότι τέτοια σχήματα μπορούν να διαιωνίζονται. Η πραγματικότητα είναι ότι, όπως όλες οι πυραμίδες, το σχήμα που επιβάλει η ΕΚΤ σε μια άβουλη ελληνική κυβέρνηση είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Γιατί συμμετέχει η ελληνική κυβέρνηση σε αυτήν την οφθαλμοφανή απάτη; Επειδή διακατέχεται από το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου (ας κερδίσουμε λίγο χρόνο μπας και, στο μεταξύ, «ρεφάρουμε»), αρνούμενη να μάθει το πολύ βασικό μάθημα της αριθμητικής και της ιστορίας ότι η επιμήκυνση μιας δημοσιονομικής πτώχευσης αποτελεί ασέλγεια πάνω σε εκείνους που θα κληθούν να καταβάλουν το κόστος της. 

[1] Γιατί εγκληματικό το PSI; Επειδή είναι η πρώτη φορά στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας που ένα κράτος πτωχεύει (δηλαδή κουρεύει τα ομόλογά του) και, την ίδια στιγμή, καταφέρνει να αυξήσει το χρέος του! Θέλει όντως «ταλέντο» ένα τέτοιο «επίτευγμα».

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=17628

Posted in Ευρώπη, Ελλάδα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ..

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 7 Αυγούστου 2012

Η χώρα χρεοκόπησε…
Οι σκοτεινοί εκκαθαριστές των ασημικών της Ελλάδος, τα πιόνια των διεθνών τοκογλύφων και του ΔΝΤ, οι γερμανοδωσιλογοτσολιάδες της ιθαγενούς Τρόικας, διαπράττουν, συν τοις άλλοις και έτερο έγκλημα. Αφήνουν να εννοηθεί ότι εφόσον τηρήσουμε κατά γράμμα της εντολές του Τετάρτου Ράιχ και της νέας Τάξης Πραγμάτων, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να γυρίσουμε στο προ του 2009 οικονομικό στάτους ως προς τους μισθούς, τις συντάξεις και τις άλλες κοινωνικές απολαβές!  
Όνειρα θερινής νυκτός που καλλιεργούνται μεθοδικά από τους ξεπουλημένους νενέκους των «σάπιων κομμάτων» της συγκυβέρνησης, για να αποφευχθεί η κοινωνική έκρηξη και η υποβόσκουσα  λαϊκή εξέγερση, μέχρι την ημέρα που θα αγοραστούν έναντι πινακίου φακής και οι τελευταίες πλουτοπαραγωγικές πηγές τη χώρας, μέχρι τη μαύρη ημέρα που και επισήμως πλέον η κατατεμαχισμένη Ελλάδα, ως Ομοσπονδοποιημένο Προτεκτοράτο, θα προσαρτηθεί κατά περιοχές στο νεοταξικό Ευρωαμερικανογερμανικό άρμα…    

Μόνη φωτεινή ελπίδα στη ζοφερή σκλαβιά που με λογική πληρωμένου δολοφόνου μεθοδεύεται και που ωστόσο δε φαίνεται να υιοθετείτε, τουλάχιστον προς το παρόν, από κανένα, είναι η λαϊκή εξέγερση.
Αυτή που θα επιφέρει μέσα από τη σύλληψη και η άμεση σκληρή τιμωρία (με συνοπτικές διαδικασίες) των μνημονιακών εγκληματιών, την πολυπόθητη κάθαρση.

Βασική προϋπόθεσε για την επιτυχία του εγχειρήματος η δήμευση των κλεμμένων περιουσιακών στοιχείων όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών (των βουλευτών, των παραγόντων και των διαπλεκομένων εταίρων τους) του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και η επανίδρυση του νέου κράτους από μηδενική βάση.
Επανίδρυση που προϋποθέτει την άμεση απόλυση, χωρίς καμιά απολύτως αποζημίωση, των κομματικών εγκαθέτων  (είναι σε όλους γνωστοί), με ταυτόχρονη δήμευση των περιουσιών που απόκτησαν μέσω κλοπής του δημοσίου χρήματος, καθώς και άλλων αδιαφανών, πλην γνωστών σε όλους, διαδικασιών, εκβιασμών, εξυπηρετήσεων με το αζημίωτο κλπ…  

Στον Ισημερινό με προεδρικό διάταγμα συστήθηκε Επιτροπή Ελέγχου του χρέους με διεθνείς εμπειρογνώμονες, που κατέληξαν στο ότι συγκεκριμένες πλευρές του χρέους δεν ήταν όχι απλώς σύμφωνες με το διεθνές δίκαιο, αλλά και, επίσης, έκρυβαν πολιτικές σκοπιμότητες εναντίον των συμφερόντων του Ισημερινού.

Ως αποτέλεσμα της διαπίστωσης αυτής, ακολούθησε ένα προεδρικό διάταγμα καταγγελίας ως επονείδιστου του χρέους, με αποτέλεσμα πάνω από το 75% των δανειστών να συμφωνήσουν με το πόρισμα αυτό και να δεχτούν να εισπράξουν, αντί των συνολικών οφειλών, ποσοστό ενός τετάρτου των οφειλών προς αυτούς.

«Η διαφημισμένη επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου ήδη αποδεικνύεται προεκλογικό πυροτέχνημα. Γιατί η Ελληνική κοινωνία έχει καταδικαστεί σε αργό θάνατο με την ανεργία, τη λεηλασία των μισθών, τη φτώχεια, τους φόρους, τα χαράτσια να την οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση.

Η Γερμανία και οι άλλες χώρες του σκληρού πυρήνα, προκειμένου να διασώσουν τα συμφέροντά τους, στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας στρέφονται εναντίον των ίδιων των κοινωνιών και των εργαζομένων επιβάλλοντας σκληρή λιτότητα, με την Ισπανία να μπαίνει στο δρόμο ενός –υποτίθεται- light μνημονίου. Στην Ελλάδα, στην οποία η λιτότητα είναι αναγκαία για να παραδειγματιστεί η υπόλοιπη Ευρώπη, όπως κυνικά ομολόγησε η καγκελάριος Μέρκελ ή που πρέπει να θυσιαστεί σαν Ιφιγένεια, όπως είπε ο υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Τζ. Όσμπορν, τίποτα δεν αποκλείεται: η χρεοκοπία ή ένα τρίτο κούρεμα, συνοδευμένο με ακόμα σκληρότερα μνημόνια, θα δώσει τη χαριστική βολή στη χώρα.

Μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι; Γιατί να δεχτούμε ένα έλλειμμα που, αν και δεν ήταν ποτέ το πραγματικό πρόβλημα στην Ελλάδα, διογκώθηκε τεχνητά; Θα ανεχτούμε το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και την καταστροφή του περιβάλλοντος; Πώς μπορούν οι μνημονιακές δεσμεύσεις να καταργηθούν;

Όμως η Ελλάδα δεν είναι μόνο πειραματόζωο. Είναι και παράδειγμα αντίστασης στον αγώνα των λαών της Ευρώπης. Όλοι μαζί παλεύουμε για δημοκρατικό και κοινωνικό έλεγχο του δημόσιου Χρέους. Με στόχο την άμεση διαγραφή του»

 Eίναι γνωστό σε όλους ότι το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού χρέους (λεφτά κλεμμένα από τον ιδρώτα του Ελληνικού λαού)  αναπαύεται στις Ελβετικές και Αμερικανικές τράπεζες και στα γνωστά και άγνωστα  χρηματοπιστωτικά ιδρύματα γνωστών και άγνωστων φορολογικών παραδείσων…

Έλληνες, μην επιτρέψετε στους φονιάδες των ελπίδων μας να μας αποτελειώσουν…
Μην τους επιτρέψετε να εξαφανίσουν από το χάρτη τη γη των Ελλήνων…
Μην τους επιτρέψετε να μας σκορπίσουν μετανάστες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα…

ΕΞΕΓΕΡΣΗ, ΟΧΙ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ… ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ…

«Ὅσοι τὸ χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αἰσθάνονται, ζυγὸν δουλείας ἂς ἔχωσι, θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ ἐλευθερία»

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Τα πετρέλαια, η χρεοκοπία και οι Αμερικανοί…Δείτε τι μας ετοιμάζουν..

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 7 Αυγούστου 2012

Το άρθρο είναι μετάφραση του «The U.S. Looks To Exploit The Greek Re-Default», 

Russ Winter από το Seeking Alpha. 

 

Ένα γεωπολιτικό δράμα οδηγείται από τα πετρέλαια που «ανακαλύφθηκαν πρόσφατα» και το κακό χρέος που εκτυλίσσεται γύρω από την ανατολική Μεσόγειο, και μπορεί να είναι ένα παιχνίδι «αλλαγής» για την Ελλάδα. Προκαταρκτικές εκτιμήσεις δείχνουν ότι υπάρχουν 22 δισ. βαρέλια πετρελαίου στη Δυτική Ελλάδα κάτω από το Ιόνιο Πέλαγος και περίπου 4 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου κάτω από το Βόρειο Αιγαίο, σύμφωνα με Παγκόσμια Έρευνα.

Ο οικονομολόγος πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ Charles Collyns, ήταν στην Αθήνα και στη Ρώμη την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου, μαζί με τον υπουργό Οικονομικών Timmy Geithner, καθώς οι παγκόσμιοι δανειστές στην Ελλάδα – το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – έκαναν ελέγχους στην Ελλάδα για να δουν την πρόοδο των ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης επι των δεσμεύσεων του δανείου και τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις.

 

Τα ευρήματα της τρόικας μέσω της έκθεσης που θα υποβληθεί αργότερα, θα καθορίσουν κατά πόσον η Ελλάδα θα λάβει νέα την νέα δόση του δανείου ύψους € 31,5 δις μέχρι το Σεπτέμβριο.

 

Η παραδοχή είναι ότι, αυτό το status quo, του μοντέλου αμοιβαίως εξασφαλισμένης καταστροφής θα συνεχίσει επ ‘αόριστον.  

 

Αλλά Geithner και ο βοηθός του Collyns είχαν ενεργό διάλογο με τους Έλληνες. Το κοινό μήνυμα φαίνεται να είναι μία από τις υποσχέσεις να κάνουν τα πάντα, για να βοηθήσουν την Ελλάδα «εάν χρειασθεί» να επιστρέψει η χώρα στη δραχμή και κατ ‘επέκταση, να βγεί από την ΕΕ (Grexit).

 

Μια Grexit θα προσφέρει στις ΗΠΑ την ευκαιρία να μπει στο γεωπολιτικό παιγνίδι, και να είναι ένας παίκτης στο πετρέλαιο και τα μεταλλεύματα από τις ανακαλύψεις στις Ελληνικές και Ισραηλινές ακτές. Η Τουρκία έχει ήδη δηλώσει ότι θα εξετάσει την πράξη του πολέμου αν η Ελλάδα συνεχίσει περαιτέρω εξορύξεις στο Αιγαίο.  

 

Σαφώς, η Ελλάδα χρειάζεται στήριξη και υποστήριξη, αυτό το είδος ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παράσχουν. Αμέσως μετά την επίσκεψη της υπουργού Κλίντον στην Ελλάδα για να ασκήσει πιέσεις για την ενέργεια το 2011, η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησε μια νέα κυβερνητική υπηρεσία, για την διαχείριση των προσφορών για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, τις έρευνες και τις προσφορές γεωτρήσεων.

 

Για την επίλυση των ζητημάτων με την Τουρκία, υπάρχει μια πρόταση από τον άνθρωπο του Κλίντον Richard Morningstar, να αποτελούν έσοδα από το πετρέλαιο ένα ντιλ….προσφέροντας στην Ελλάδα 20%, στην Τουρκία 20% και στην υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ Noble Energy (NBL) του Χιούστον, το μερίδιο του λέοντος το 60%.

 

Αυτό ανέβασε την προοπτική για ένα γεωπολιτικό τέχνασμα των ΗΠΑ που έχει πολλούς στόχους:

 

1. Για να αποκτήσουν επιρροή στο Αιγαίο καθώς και στα περιουσιακά στοιχεία πετρελαίου και φυσικού αερίου της περιοχής, και να δημιουργήσουν ένα ελληνικό διάδρομο επιρροής μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας. Η περιοχή έξω από το Ισραήλ και η Κύπρος υπήρξαν τα σημεία ανακαλύψεων νέων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. 

Με την πρόσφατη επιβεβαίωση ύπαρξης πετρελαίου στο Αιγαίο και το Ισραήλ, οι ΗΠΑ έχουν εντείνει το παιχνίδι τους. Η στρατηγική είναι να προσφέρουν στην Ελλάδα και Κύπρο καρότα.  Στην πραγματικότητα, προσφέροντας Ελλάδα «σχεδόν απόλυτη στήριξη σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή,« οι ΗΠΑ στοιχηματίζουν στην ισχυρή πιθανότητα, η Ελλάδα να χρεοκοπήσει επισήμως, πριν περισσότερα χρήματα-δάνεια είναι διαθέσιμα από το Βερολίνο–Βρυξέλλες. 

 

2. Ο ελληνικός διάδρομος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά βοήθειας στο θέατρο των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Αυτός ο ζωτικής σημασίας διάδρομος, δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτρέπεται να ελέγχεται από την Τουρκία, καθώς τότε θα είναι ευάλωτη σε οποιαδήποτε παρέμβαση. Η εταιρεία PPC Quantum Energy SA ανακοίνωσε επίσημα, την έναρξη της 2.000-μεγαβάτ υποθαλάσσιου καλώδιου ηλεκτρικής σύνδεσης των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας του Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας. Επίσης, το Ισραήλ έχει μια συμφωνία με την Κύπρο και Ελλάδα για την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου, μέσω της κυπριακών υδάτων στην Ελλάδα, αφήνοντας έξω την Τουρκία. Οι ΗΠΑ εισέρχεται στην εξίσωση λόγω των υπεράκτιων Λεβαντίνων ανακαλύψεων στην περιοχή  από την Noble Energy, για την οποία ο Μπιλ Κλίντον αποτελεί βασικό μεσάζοντα. Η ασφάλεια για τους νέους πόρους του Ισραήλ θα είναι επίσης υψίστης σημασίας.

 

Το ΔΝΤ και κυβερνητικοί αξιωματούχοι της ΕΕ, μερικοί απ ‘αυτούς γερμανοί, πιέζουν την Ελλάδα να πωλήσει πολύτιμα λιμάνια και τις δημόσιες επιχειρήσεις ενέργειας, όπως οι εταιρείες πετρελαίου της χώρας, προκειμένου να μειώσει το χρέος της χώρας. Τα περιουσιακά αυτά στοιχεία θα φέρουν στη χώρα ίσως € 50 δισεκατομμύρια €, στην καλύτερη περίπτωση. Σύμφωνα με τα σχέδια για την ελληνική κρατική εταιρεία φυσικού αερίου, η ΔΕΠΑ, θα ιδιωτικοποιήσει το 65% των μετοχών της να μειώσει το χρέος. Η ρωσική εταιρεία Gazprom έχει επιδείξει ενδιαφέρον, κάτι στο οποίο οι ΗΠΑ αντιτίθεται σθεναρά. Οι αγοραστές είναι πιθανόν να προέρχονται από χώρες εκτός της ελλάδας, καθώς λίγες ελληνικές εταιρείες είναι σε θέση, στη σημερινή κρίση, να αγοράσουν.

 

Οι ΗΠΑ έχουν άλλα σχέδια για την ενέργεια και την ασφάλεια για Ελλάδα και Κύπρο και βλέποντας αυτές τις χώρες να πλήττονται σοβαρά από το συντριπτικό χρέος, να παρακαλάνε για δάνειο την ΕΕ, και να κάνουν πωλήσεις φωτιά …ταριάζουν με το σχέδιο και βάζουν την Αμερική στο κόλπο …

 

Γι ‘αυτό, εικάζω ότι η χρεοκοπία / ή αναδιάρθρωση θα συμβεί σύντομα, ίσως ακόμα και στις 20 Αυγούστου, με το τελικό χτύπημα που για τους κατόχους ομολόγων της ΕΕ. Μια Grexit είναι επίσης στα χαρτιά.  

 

Ας κοιτάξουμε λοιπόν την παράμετρο της γεωπολιτικής του πετρελαίου στην περιοχή, που αν και δεν περικλείει τα πάντα, πρέπει να την έχουμε κατά νου….

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Οι Κούρδοι της Τουρκίας ξεκίνησαν την «επαναστατική» επίθεση τους

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2012

Δίκτυο ελεύθερων ειδήσεων της Μεσοποταμίας 

Το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ), άλλαξε τη στρατηγική του μετά την άρνηση και τη κατασταλτική πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης, ενάντια σε όλες τις νόμιμες διεκδικήσεις του κουρδικού λαού, και ξεκινά την «επαναστατική» επιχείρηση του για την επίτευξη της δημοκρατικής αυτονομίας.

Οδηγώντας έναν αγώνα εναντίον της Άγκυρας για 30 χρόνια, το κουρδικό κίνημα ξεκίνησε νέα επίθεση για τη διεκδίκηση της δημοκρατικής αυτονομίας του κουρδικού λαού. Για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1990, η ένοπλη οργάνωση αναλαμβάνει τον έλεγχο μιας περιοχής στο εσωτερικό των συνόρων της Τουρκίας, ήτοι του Κουρδιστάν.

Τρία ελικόπτερα καταρρίφθηκαν

 
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που ελέγχονται από το καθεστώς σιωπούν και οι αρχές δεν αναφέρουν τίποτα. Καμία πειστική δήλωση, ενώ η ένοπλη πτέρυγα του κινήματος HPG (οι Δυνάμεις της Λαϊκής Άμυνας) ισχυρίζεται ότι έχει σκοτώσει δεκάδες στρατιώτες και καταδρομείς, καθώς και κατέρριψε τουλάχιστον τρία ελικόπτερα από τις 22 Ιουλίου σε δύο παραμεθόριες περιοχές Χακάρι και Σιρνάκ.
Οι μαχητές του ΡΚΚ από τους οποίους οι μισοί είναι γυναίκες, στήνουν τακτικά, σχεδόν καθημερινά, οδοφράγματα για έλεγχο ταυτότητας, απαγάγουν και στη συνέχεια αφήνουν τα άτομα που εργάζονται στην κατασκευή στρατιωτικών σταθμών και στην κατασκευή φραγμάτων, που θεωρείται μια πολιτική καταστροφής που στοχεύει τη φύση και την ιστορία του Κουρδιστάν. Το σχέδιο κατασκευής δεκάδων φραγμάτων στοχεύει επίσης να κλείσει τα σημεία διέλευσης των Κούρδων μαχητών. 


Δικαστήριο του PKK


Το κίνημα απέκτησε επίσης το «Δικαστήριο» του για να δικάσει όσους διαπράττουν εγκλήματα στο Κουρδιστάν. Μεταξύ αυτών που συνελήφθησαν από την οργάνωση περιλαμβάνεται ο δήμαρχος του Gurpinar (ΑΚΡ), που απήχθη στις 2 Ιουλίου, σε αντίποινα για τις μαζικές συλλήψεις Κούρδων πολιτικών. Η κυβέρνηση του ΑΚΡ σιωπά όπως πάντα, όπως και για τους στρατιώτες που βρίσκονται στα χέρια του PKK από το 2011. Η οργάνωση δεν σκότωσε κανένα από τους «αιχμαλώτους» της, ισχυριζόμενη ότι θα δικαστούν δίκαια. Ισχυρίζεται ότι είναι κατά της θανατικής ποινής. 
Το τουρκικό καθεστώς είχε ξεκινήσει μία άνευ προηγουμένου επίθεση τον Απρίλιο του 2009, συλλαμβάνοντας χιλιάδες ενεργά μέλη του κύριου νόμιμου κουρδικού κόμματος BDP. Τουλάχιστον 35 δήμαρχοι και έξι Κούρδοι βουλευτές βρίσκονται σήμερα πίσω από τα κάγκελα.

Το ΑΚΡ απέτυχε

Το 2011, το κουρδικό κίνημα κήρυξε τον «επαναστατικό πόλεμο του λαού» του, μια νέα στρατηγική για την επίλυση του κουρδικού προβλήματος. Από την πλευρά της, η κυβέρνηση του ΑΚΡ ποντάρισε αρχικά σε ένα σενάριο Ταμίλ να τελειώσει με το PKK, κατά την ίδια περίοδο. Μετά από κάποιες στρατιωτικές επιχειρήσεις που στόχευαν να χρησιμοποιήσουν το πλεονέκτημα από την αδράνεια των μαχητών κατά τη διάρκεια του χειμώνα, η κυβέρνηση είχε ανακοινώσει ότι η οργάνωση είχε δεχτεί σοβαρά πλήγματα και ότι ποτέ δεν θα ανακάμψει.  Παρά τις εκστρατείες παραπληροφόρησης και χειραγώγησης που πραγματοποιούνται μαζικά παράλληλα με την πολιτική της άγριας καταστολής, το νόμιμο BDP και το ένοπλο κίνημα είναι πιο ισχυρά και αποφασισμένα από ποτέ. Εν ολίγοις, το καθεστώς ΑΚΡ απέτυχε κατά της κουρδικής αντιπολίτευσης που αρνείται να υποκύψει.

Νέα άνευ προηγουμένου επίθεση του κινήματος

Η νέα επίθεση του ένοπλου κινήματος, που ξεκίνησε στις 22 Ιουλίου στο Şemdinli κοντά στο Σιρνάκ, έχει έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα, διότι η οργάνωση ανέλαβε τον έλεγχο μιας μεγάλης περιοχής, μεταξύ άλλων, των Gediktepe και Τεκελί, δύο στρατηγικών λόφων. 
Ο τουρκικός στρατός έχει αναπτύξει περίπου 30.000 στρατιώτες και παραστρατιωτικές δυνάμεις, χωρίς επιτυχία. Το ΡΚΚ ισχυρίζεται ότι έχει σκοτώσει πάνω από 100 στρατιώτες, κυρίως μισθοφόρους. Ο θάνατος αυτών των στρατιωτών δεν αποκαλύπτεται, αλλά η ύποπτη αύξηση των νεκρών στο στρατό ενισχύει την υποψία ότι πρόκειται για στρατιώτες που σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις.

Ένας διοικητής της ένοπλης πτέρυγας του ΡΚΚ, ο Κεμάλ Garzan, επιβεβαίωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Φιράτ ότι αυτό που συμβαίνει στην Şemdinli είναι μια νέα τακτική: «Είναι μια επαναστατική επιχείρηση και δεν πρόκειται για συνηθισμένη δράση. Πρόκειται για νέα τακτική. Οι αντάρτες έχουν ήδη ξεκινήσει μεγάλες επιχειρήσεις πριν να επιστρέψουν στις βάσεις τους αμέσως. Αλλά στη Şemdinli τα πάντα είναι διαφορετικά».

Μαζικοί βομβαρδισμοί

Σύμφωνα με το HPG, οι μαχητές του ελέγχουν την περιοχή άνευ οπισθοδρόμησης και αναστείλουν όλες τις επιθέσεις του στρατού. Στις 29 Ιουλίου, δεκάδες αεροσκάφη βομβάρδισαν μαζικά τις περιοχές Gostê, Hecîbeg, Nêrkola, Ranya Pîrê, Genîştepe, Girê Karker καιMasîro. Δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες έχουν αναπτυχθεί και η περιοχή απαγορεύτηκε από τις αρχές για τους αμάχους. Ο δήμαρχος BDP του Şemdinli Σεντάτ Tore, δήλωσε ότι ο στρατός αναγκάσε χιλιάδες κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Ο στρατός εξακολουθεί να μην είναι σε θέση να εισέλθει στην περιοχή από την ξηρά, ενώ το κίνημα ισχυρίζεται ότι κατέρριψε δύο ελικόπτερα, στις 24 και 29 Ιουλίου.
Κάθε μέρα από την αρχή αυτής της επίθεσης, οι μαχητές του ΡΚΚ στήνουν οδοφράγματα για έλεγχο ταυτότητας στις περιοχές υπό τον έλεγχό τους. Στις 30 Ιουλίου συγκρούσεις έλαβαν χώρα 1 χλμ. από τη Şemdinli.

Η Τουρκία σε αδιέξοδο

Ενώ η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε φάση αλλαγής, το τουρκικό κράτος, που εξακολουθεί να βασίζεται σε μια μοναδική ράτσα, μία μοναδική γλώσσα και μια μοναδική σημαία, συνεχίζει να καταστείλει όλες τις διεκδικήσεις του κουρδικού λαού.
Τα τεχνητά σύνορα που χαράχτηκαν με την άρνηση και τη καταπίεση του κουρδικού λαού και των άλλων μειονοτήτων της Μέσης Ανατολής δεν αντέχουν πλέον. Η αντι-κουρδική συμμαχία μεταξύ Τουρκίας, Ιράν και Συρίας κατέρρευσε μετά τη συριακή σύγκρουση. Μετά το Ιράκ και τη Συρία, έρχεται η σειρά του Ιράν και της Τουρκίας. Είτε ριζική αλλαγή με την αναγνωρίση των νομίμων δικαιωμάτων του κουρδικού λαού σε μια πραγματική δημοκρατία, είτε ολική διακοπή.
Σε κάθε περίπτωση, η σημερινή Τουρκία και τα άλλα καταπιεστικά καθεστώτα στην περιοχή δεν θα μπορούν πλέον να μείνουν όρθια για μεγάλο χρονικό διάστημα αν διατηρούν την ίδια νοοτροπία. 
Οι αυτοκρατορικές νεοθωμανικές φιλοδοξίες του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ανέφικτες. Βυθισμένοι βαθιά μέσα στο ρατσισμό και σε μια ηλίθια αλαζονεία, ο Ερντογάν και η κλίκα του δεν έχουν ακόμη κατανοήσει τις αλλαγές στη Μέση Ανατολή.

Μια μεσανατολική συνομοσπονδία;

Οι Κούρδοι είναι πλέον αποφασισμένοι να οικοδομήσουν τη δημοκρατική αυτονομία τους στο πλαίσιο μιας μεσανατολικής συνομοσπονδίας, ένα σχέδιο που πρωτο-αναπτύχθηκε από τον ηγέτη του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν, φυλακισμένο στην Τουρκία από το 1999 σε πλήρη απομόνωση. 
Το σχέδιο προτείνει τη δημιουργία ενός συστήματος «συνομοσπονδιακής οργάνωσης της κοινωνίας», μέσω της αυτονομίας, απορρίπτοντας την έννοια του έθνους-κράτους, που θεωρείται η πηγή των προβλημάτων για τουλάχιστον πέντε χιλιάδες χρόνια. Για τον Οτσαλάν, μια δημοκρατική, οικολογική και ισόνομη όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών συνομοσπονδία θα ήταν η καλύτερη λύση για να μπορέσει η περιοχή να βρει την πραγματική της ταυτότητα. 
Αν οι χώρες που αποικίζουν το Κουρδιστάν εξακολουθούν να αρνούνται οποιαδήποτε κοινή λύση με τους Κούρδους, ένα κουρδικό έθνος-κράτος θα μπορούσε να επιβληθεί ως τελική λύση.

Maxime Azadi

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια, Τουρκία | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Τούρκος πρώην Υπουργός Αμύνης, προειδοποιεί για διαμελισμό της Τουρκίας

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2012

Η χρεοκοπία του «στρατηγικού βάθους» και η ανύπαρκτη Ελλάδα

 
του Σάββα Καλεντερίδη
Η ελληνική κοινή γνώμη βομβαρδίστηκε επί μια πενταετία με το περίφημο δόγμα του «στρατηγικού βάθους» της Τουρκίας, την πατρότητα του οποίου διεκδικεί ο επί των Εξωτερικών κ. Νταβούτογλου, ο οποίος δέχεται ανοικτά σφοδρή κριτική από σημαντικούς σχολιογράφους τουρκικών εφημερίδων για τις εν γένει επιλογές του και κυρίως για την πολιτική που ακολούθησε στο θέμα της Συρίας. Να σημειώσουμε ότι η Τουρκία όχι μόνο συντάχθηκε, αλλά πλειοδότησε στην επιχείρηση ανατροπής του μέχρι πριν ενάμιση χρόνο στενού προσωπικού φίλου του Ερντογάν Μπασάρ Άσαντ, προέδρου της τότε στρατηγικής φίλης Συρίας.

Όταν η Τουρκία άρχισε να δέχεται στο έδαφός της, σε ειδικά διαμορφωμένα στρατόπεδα, «πρόσφυγες» από τη Συρία και όταν άρχισε να φιλοξενεί τους επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου της Συρίας και του λεγόμενου Ελεύθερου Στρατού της Συρίας, ο Μεχμέτ Γιαζάρ, που το 1985 εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας, του Τουργκούτ Οζάλ, και διετέλεσε υπουργός Επικρατείας το 1989 και Αμύνης το 1991, βλέποντας την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Ερντογάν και ο Νταβούτογλου στο ζήτημα της Συρίας, στις 12 Οκτωβρίου 2011 έστειλε προσωπική επιστολή στον Τούρκο πρωθυπουργό, στην οποία αναφέρεται στις επιπτώσεις που αναμένεται να έχει η πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και η εφαρμογή του Σχεδίου της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Τα κύρια σημεία της συγκεκριμένης επιστολής ήταν τα εξής:
«… Για την ασφάλεια των πετρελαίων και του Ισραήλ έχει ήδη ιδρυθεί ένα ημιανεξάρτητο κουρδικό κράτος στο Ιράκ.
Το ΡΚΚ έχει εγκατασταθεί εν ασφαλεία στο όρος Κανδήλι με τη βοήθεια του Βορείου Ιράκ. Χωρίς καμία αμφιβολία, κατά τη διάρκεια αυτών των εξελίξεων η Τουρκία χρησιμοποιήθηκε. Με την ενεργοποίηση της «Δύναμης Σφυρί» βορείως του 36ου Παραλλήλου για την προστασία των Κούρδων, μετά την επίθεση στο Ιράκ, το 1991, η Τουρκία συνειδητά ή ασυνείδητα συνέβαλε στη δημιουργία αυτού του κράτους.
Τώρα παίζεται ένα παρόμοιο έργο στη Συρία. Όπως φαίνεται, η Συρία θα διαμελιστεί, και στα ΒΑ της, αμέσως μετά τα σύνορά μας, θα ιδρυθεί ένα δεύτερο Ομόσπονδο Κουρδικό Κράτος. Στο θέμα αυτό διατηρώ κάποιες ενστάσεις και θεωρώ ότι μας χρησιμοποιούν ως χώρα.
Το ΡΚΚ ήδη έχει αρχίσει να στέλνει κάποια μηνύματα στους Κούρδους της Συρίας. Αναμφίβολα, δεν είναι δυνατόν να θεωρήσει κανείς ότι εγώ είναι δυνατόν να υποστηρίξω καθεστώτα όπως του Σαντάμ, του Μπασάρ Άσαντ και του Ιράν.
Όμως τα μεγάλα κράτη έχουν δυνατότητες να αξιολογούν και να χρησιμοποιούν πολύ καλύτερα από μας τις περιφερειακές δυναμικές και τις συνθήκες που επικρατούν στο εσωτερικό των χωρών της περιοχής. Ίσως να μας ικανοποιεί το γεγονός ότι φαινομενικά έχουμε εξομαλύνει τις σχέσεις μας και έχουμε αυξήσει τις εξαγωγές μας προς το Βόρειο Ιράκ. Ίσως να υπερασπιζόμαστε την ακεραιότητα του Ιράκ. Τώρα το ίδιο κάνουν και οι ΗΠΑ, υπό το φόβο του Ιράν. Όμως, όταν αρχίσει να αλλάζει η κατάσταση και στο Ιράν, τότε υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες το Ιράκ να μην μπορέσει να διατηρήσει την ακεραιότητά του.
Τα ημιανεξάρτητα ομόσπονδα κουρδικά κράτη που σχηματίζονται -χθες το Ιράκ, σήμερα η Συρία, αύριο στο Ιράν- περισφίγγουν την Τουρκία και κανείς σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να κάνει ότι δεν βλέπει πως είναι σε εφαρμογή το Σχέδιο της ίδρυσης ενός Μεγάλου Κουρδιστάν, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει και εδάφη της Τουρκίας. Γιατί το πιο σημαντικό σκέλος του Σχεδίου της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής είναι η ίδρυση του Μεγάλου Κουρδιστάν. Αυτός είναι ένας δρόμος που στο τέλος θα οδηγήσει στην ένωση Ισραήλ-Κουρδιστάν. Ασφαλώς δεν είναι δυνατόν να περιμένει κανείς ότι θα αποδεχτούμε ποτέ ένα σχέδιο που οδηγεί στο διαμελισμό της Τουρκίας. Όμως, δεν πρέπει να αφήσουμε το λαγό να περάσει το ανάχωμα…
Οι ΗΠΑ, ειδικά την περίοδο αυτή, έχουν ανάγκη την Τουρκία για να εξασφαλίσει την ακεραιότητα του Ιράκ και να περιορίσει τον αντιαμερικανισμό στη Μέση Ανατολή, για να αντιμετωπίσουν το Ιράν. Αυτοί είναι και οι λόγοι που οι ΗΠΑ επιδεικνύουν ως πρότυπο το μετριοπαθές Ισλάμ της Τουρκίας. Οι ΗΠΑ σχεδιάζουν ότι η ανατροπή των δικτατορικών καθεστώτων στη Μέση Ανατολή και η ανάληψη της διακυβέρνησης από μετριοπαθή ισλαμικά κόμματα μέσω εκλογών, θα γίνει με πιο ομαλό τρόπο έχοντας ως πρότυπο την Τουρκία. Γι’ αυτό το λόγο είναι τόσο σημαντικά για τις ΗΠΑ η Τουρκία και το ΑΚΡ. Αυτό είναι μια σημαντική δύναμη για την Τουρκία την περίοδο αυτή. Αρκεί να οργανώσουμε και να σχεδιάσουμε τις δράσεις μας σε μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο επίπεδο.
Δεν έχω αμφιβολία ότι το κράτος μας, που έχει βαθιά παράδοση και διαθέτει την ανάλογη πληροφόρηση, θα κάνει πολύ καλύτερες αξιολογήσεις από τις δικές μου στο θέμα αυτό. Οι απόψεις μου που περιέχονται στην παρούσα επιστολή, είναι αυτά που μπορεί να δει κανείς απ’ έξω, ως απλός πολίτης…».
Παραθέσαμε τα κυριότερα σημεία της επιστολής του πρώην Υπουργού Αμύνης της Τουρκίας, γιατί θεωρούμε πως -αν και λέει ότι περιέγραψε την κατάσταση με τα μάτια ενός πολίτη, που βλέπει τα πράγματα απ’ έξω- περιέχει πολύ σημαντικές διαπιστώσεις και προδιαγράφει εξελίξεις που θα οδηγήσουν στην επαναχάραξη των συνόρων στην ευρύτερη περιοχή της Μεσοποταμίας και θα φέρουν έναν καινούργιο γείτονα της Κύπρου και της Ελλάδος, το Κουρδιστάν, που θα έχει διέξοδο στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Μερσίνας και Αλεξανδρέττας.
Αφού σημειώσουμε την ποιότητα της πολιτικής ανάλυσης του Τούρκου πρώην υπουργού, ο οποίος, σημειωτέον, απέχει από την πολιτική τα τελευταία είκοσι χρόνια, να υπογραμμίσουμε ότι η διαδικασία αυτή δεν θα γίνει εύκολα, καθώς η Τουρκία και γνώστης του σχεδίου είναι και αρκετή πολιτική, διπλωματική, οικονομική και στρατιωτική δύναμη διαθέτει, και ξέρει να κάνει καλά το «ανατολίτικο» παζάρι με τους μεγάλους παίκτες της περιοχής, με πρώτο και καλύτερο τη Ρωσία.
Η Ελλάδα σπαράσσεται από τη μεγαλύτερη κρίση από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους και τα κόμματα φαίνεται ότι έχουν χάσει κάθε επαφή με την κοινωνική και τη διεθνή πραγματικότητα, αφού μέρα με τη μέρα -λες και διαγωνίζονται μεταξύ τους- αρθρώνουν όλο και πιο ανεύθυνο και δημαγωγικό λόγο και βυθίζονται στην ανυποληψία, ενώ με ανεύθυνους και υποκριτικούς χειρισμούς ακόμα και για απλά θέματα, όπως αυτό της αθλήτριας Βούλας Παπαχρήστου, συνεχίζουν να καταβαραθρώνουν και να πλήττουν το κύρος της χώρας σε διεθνές επίπεδο. Παρότι συνεχίζεται η τραγική ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος και στη διαχείριση κρίσεων, είναι επιβεβλημένο η χώρα να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων -και όχι απλά να παρακολουθεί τις εξελίξεις γύρω από τα θέματα που αναπτύσσονται στην ως άνω επιστολή- και να χαράξει στρατηγική.
Τολμώ δε να υπογραμμίσω ότι σε περίπτωση που «διαβάσουμε» σωστά τις εξελίξεις και σχεδιάσουμε ανάλογα τις πολιτικές επιλογές της πατρίδος μας, δεν είναι μακριά η περίοδος που ίσως να μπορούμε να μιλάμε ότι δεν υφίσταται καν τουρκική απειλή.
Αρκεί να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να απομονώσουμε τους καταστροφείς του έθνους και της πατρίδος.
Δημοκρατία

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια, Τουρκία | Leave a Comment »

Ανάλυση της κατάστασης στη Συρία. Μέρος Β’

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2012

Δεύτερο Μέρος.

Όταν πήγα για πρώτη φορά στη Συρία το 1966, η χώρα κυριαρχούταν πολιτικά ακόμα από την σουνιτική μουσουλμανική πλειοψηφία της που κατείχε όλους τους οικονομικούς και κοινωνικούς μοχλούς. Και οι σουνίτες αστοί αγόραζαν ακόμα  από τη κοινότητα των Αλαουιτών  -μερικές φορές με συμβολαιογραφική πράξη-  νεαρά αγόρια και κορίτσια τα οποία ήταν ισόβιοι αληθινοί σκλάβοι, αγροτικοί εργάτες η οικοδόμοι για τα αγόρια, υπηρέτριες για τα κορίτσια.

Οι Αλαουίτες είναι μια θρησκευτική και κοινωνική κοινότητα που διώκεται για πάνω από χίλια χρόνια. Σας δίνω εδώ μια σύντομη περιγραφή και σχηματική που θα έκανε πιθανώς τους εμπειρογνώμονες να ουρλιάζουν, αλλά ο χρόνος λείπει για να κάνω μια ολοκληρωμένη παρουσίαση.

Προερχόμενοι το δέκατο αιώνα από τα σύνορα της αραβικής αυτοκρατορίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από ένα μακρινό σχίσμα του σιιτισμού, ασκούν ένα είδος πολύπλοκου μυστικιστικού συγκρητισμού μεταξύ στοιχείων του Σιιτισμού, στοιχείων του Ελληνιστικού Πανθεϊσμού, του Περσικού Ζωροαστρισμού και του Βυζαντινού Χριστιανισμού. Οι ίδιοι ορίζονται με το όνομα Αλαουίτες   -ήτοι οι υποστηρικτές του Αλί, του γιου του Προφήτη-   όταν θέλουν να περάσουν ως μουσουλμάνοι και με το όνομα Nosairis  -από το όνομα του Ιμπν Νοσαϊρ, του μυστικιστή σιίτη που ίδρυσε το ρεύμα τους-  όταν θέλουν να διακρίνουν τους εαυτούς τους από τους Μουσουλμάνους.  Και  -πράγματι-  είναι τόσο μακριά από το Ισλάμ όσο μπορούν να είναι ότι η σαμανιστές της Σιβηρίας.

Και αυτά δεν τους έφεραν την ευτυχία …. Για όλες τις μονοθεϊστικές θρησκείες, δεν υπάρχει χειρότερο έγκλημα από την αποστασία. Οι Αλαουίτες θεωρούνται από το σουνιτικό Ισλάμ ως οι χειρότεροι αποστάτες. Αυτό τους χάρισε το δέκατο τέταρτο αιώνα μια φετβά του Σαλαφιστή νομικού συμβούλου Ιμπν Ταϊμίγια, πρόδρομου του σημερινού ουαχαμπισμού,  ο οποίος συνταγογράφησε τον συστηματικό διωγμό τους και τη γενοκτονία τους. Παρόλο που ο Ιμπν Ταϊμίγια θεωρείται μη εξουσιοδοτημένος ερμηνευτής της Ισλαμικής Γραφής, η φετβά του δεν αμφισβητήθηκε ποτέ και εξακολουθεί να είναι επίκαιρη, ιδιαίτερα μεταξύ των Σαλαφιστών, των Ουαχαμπιτών και των Αδελφών Μουσουλμάνων. Κυνηγημένοι και διωγμένοι, οι Αλαουίτες αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο στα άγονα παράκτια βουνά μεταξύ του Λιβάνου και της σημερινής Τουρκίας, ενώ παράλληλα έδωσαν στα πιστεύω τους μια ερμητική και εσωτερική δομή, επιτρέποντας την απόκρυψη και το ψεύδος για να ξεφύγουν από τους βασανιστές τους.

Έπρεπε να περιμένουν μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα για να πάρουν την εκδίκηση τους. Υποτελείς των ξένων στρατιωτικών κατοχών για αιώνες, οι σουνίτες μουσουλμάνοι αστοί της Συρίας έκαναν το κλασικό λάθος των φτασμένων, από τότε που η χώρα τους πήρε την ανεξαρτησία της το 1943. Θεωρώντας ότι το επάγγελμα των όπλων ήταν κακοπληρωμένο και ότι ο στρατός ήταν μόνο ένα μέτριο μέσο κοινωνικής ανόδου, ήταν απρόθυμοι να στείλουν τους γιους τους στο στρατό. Αποτέλεσμα: άφησαν την διοίκηση του στρατού της νεανικής χώρας στους φτωχούς, δηλαδή στις μειονότητες: Χριστιανούς, Ισμαηλίτες, Δρούζους, Σιίτες και στους Αλαουίτες ειδικότερα. Και όταν δίνεις τον έλεγχο των όπλων στους φτωχούς και διωγμένους, υπάρχει σχεδόν βέβαιος κίνδυνος ότι θα το χρησιμοποιήσουν για να κλέψουν τους πλούσιους και να εκδικηθούν. Αυτό είναι ό, τι συνέβη στη Συρία από τη δεκαετία του ’60.

Στη δεκαετία του ’70, ο Χάφεζ αλ Άσαντ, με καταγωγή από μία από τις φτωχότερες οικογένειες της κοινότητας των Αλαουιτών, ο οποίος έγινε επικεφαλής της Πολεμικής Αεροπορίας και έπειτα υπουργός άμυνας, κατάλαβε την εξουσία δια της βίας για να εξασφαλίσει την εκδίκηση και τη προστασία της μειονότητας στην οποία ανήκει η οικογένειά του και οι συμμαχικές μειονότητας  -Χριστιανοί και Δρούζοι-  οι οποίοι τον βοήθησαν στην πορεία του προς στην εξουσία. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη μεθοδική εξασφάλιση για αυτές τις μειονότητες  -και ιδιαίτερα της δικής του- του έλεγχου όλων των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών μοχλών της χώρας, με τρόπους και αυταρχικές μεθόδους που μπορείτε να βρείτε στην αναλυτική περιγραφή σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια.

Αντιμέτωπος με την άνοδο του φονταμενταλισμού, που εξαπλώνεται χάρη σε όλες τις σημερινές αναταραχές στον αραβικό κόσμο, ο διάδοχός του βρίσκεται, όπως οι Εβραίοι στο Ισραήλ, με τη πλάτη στη θάλασσα με τη μόνη επιλογή να κερδίσει ή να πεθάνει. Οι Αλαουίτες ενώθηκαν κατά την αντίστασή τους με άλλες θρησκευτικές μειονότητες στη Συρία, τους Δρούζους, Σιίτες, Ισμαηλίτες και κυρίως με τους Χριστιανούς όλων των δογμάτων που είχαν μάθει την τύχη των αδελφών τους στο Ιράκ και των Κοπτών της Αιγύπτου.

Διότι, σε αντίθεση με την λιτανεία που πλασάρουν οι φαρισαίοι οι οποίοι ισχυρίζονται ότι «αν δεν παρέμβουμε στη Συρία, η χώρα θα βυθιστεί σε εμφύλιο πόλεμο» …. εεε, όχι, η χώρα δεν θα βυθιστεί σε εμφύλιο πόλεμο. Σε εμφύλιο πόλεμο, η χώρα βρίσκεται από το 1980, όταν ένα κομάντο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας εισήλθε στην Σχολή Δοκίμων του Στρατού Ξηράς στο Χαλέπι, έκανε προσεκτική διαλογή των Σουνιτών και Αλαουιτών Δοκίμων και μαχαίρωσαν 80 Αλαουίτες Δόκιμους σε εφαρμογή της φετβά του Ιμπν Ταϊμίγια.

Οι Αδελφοί το πλήρωσαν ακριβά το 1982 στη Χαμά  -προπύργιο της Αδελφότητας- την οποία ισοπέδωσε μεθοδικά ο θείος του σημερινού προέδρου κάνοντας μεταξύ 10 και 20.000 νεκρούς. Αλλά η διακοινοτική βία δεν έπαψε ποτέ από τότε, ακόμα και αν το καθεστώς έκανε τα πάντα για να την αποκρύψει.

Και έτσι, να προτείνεις στους Αλαουίτες και στις άλλες μη αραβικές ή μη σουνιτικές μειονότητες της Συρίας να δεχθούν μεταρρυθμίσεις που θα επιτρέψουν στους Σαλαφιστές ισλαμιστές να επιστρέψουν στην εξουσία, είναι ακριβώς σαν να προτείνεις στους Αφροαμερικανους να επιστρέφουν στο status quo πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο των ΗΠΑ. Θα πολεμήσουν, και με αγριότητα, ενάντια σε μια τέτοια προοπτική.

Μη συνηθισμένο με τις πρακτικές της επικοινωνίας, το συριακό καθεστώς άφησε αυτό το μονοπώλιο στην αντιπολίτευση. Αλλά όχι οποιαδήποτε αντιπολίτευση. Διότι υπάρχουν στη Συρία γνήσιοι φιλελεύθεροι δημοκράτες ανοικτοί στον κόσμο, οι οποίοι δεν αναπροσαρμόζονται εύκολα με το αυταρχισμό του καθεστώτος και που ήλπιζαν ότι ο Μπασάρ Άσαντ θα προέβησε σε πολιτικό άνοιγμα. Από τον τελευταίο κατάφεραν μόνο να πάρουν χώρους ελεύθερης οικονομικής δραστηριότητας σε αντάλλαγμα με τη παραίτηση τους από τις αξιώσεις τους για φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις απόλυτα δικαιολογημένες άλλοτε. Αλλά όλοι αυτοί είναι τόσο διάσπαρτοι, χωρίς μέσα και υποστήριξη. Δεν έχουν φωνή και θεωρούνται ότι δεν ακούγονται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, διότι, ως επί το πλείστον, δεν είναι από εκείνους που διεκδικούν το λυντσάρισμα του «δικτάτορα» με δημοσιότητα, όπως έγινε στη Λιβύη.

Αν πληροφορούσαστε  σχετικά με τη Συρία από τα έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά μέσα, ιδιαίτερα στη Γαλλία, δεν θα παραλείψατε να παρατηρήσατε ότι όλες οι πληροφορίες που αφορούν την κατάσταση προέρχονται από το «συριακό παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (OSDH)» ή πιο σύντομα «ΜΚΟ» , που είναι το ίδιο, η εν λόγω ΜΚΟ είναι πάντα το συριακό παρατηρητήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το συριακό παρατηρητήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ένα όνομα που ηχεί καλά στα δυτικά αυτιά των οποίων έγινε η προνομιακή πηγή πληροφοριών, για να μη πω μοναδική. Δεν έχει όμως τίποτε να κάνει με το σεβαστό Διεθνή Σύνδεσμο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Πρόκειται στη πραγματικότητα για παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και καθοδηγείται από ισλαμιστές μαχητές, από τους οποίους ορισμένοι είχαν καταδικαστεί στο παρελθόν για βίαιο ακτιβισμό, ιδιαίτερα ο ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος, κ. Ριάντ Αλ-Μαλέχ.  Η OSDH εγκαταστάθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 στο Λονδίνο, υπό την καλοπροαίρετη ηγεσία των αγγλοσαξονικών υπηρεσιών πληροφοριών και λειτουργεί σχεδόν ολόκληρα από κεφάλαια της Σαουδικής Αραβίας και τώρα του Κατάρ.

Δεν ισχυρίζομαι καθόλου ότι οι πληροφορίες από το OSDH είναι αναληθείς, αλλά, δεδομένης της γένεσης και του προσανατολισμού αυτής της οργάνωσης, εξακολουθώ να είμαι έκπληκτος ότι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, ιδίως τα γαλλικά, που το χρησιμοποιούν ως μοναδική πηγή, χωρίς ποτέ να προσπαθήσουν να διασταυρώσουν ό, τι προέρχεται από αυτή τη οργάνωση.

Δεύτερη αγαπημένη πηγή των μέσων ενημέρωσης και δυτικών πολιτικών, το Συριακή Εθνικό Συμβούλιο, που ιδρύθηκε το 2011 στην Κωνσταντινούπολη με το μοντέλο του Λιβυκού Μεταβατικού Συμβουλίου με πρωτοβουλία, όχι του τουρκικού κράτους, αλλά του τουρκικού ισλαμιστικού κόμματος ΑΚΡ. Υποτιθέμενο να ενώσει όλες τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης στο καθεστώς, το ΣΕΣ ανάγγειλε το χρώμα του γρήγορα. Κατά την έννοια της λέξης …. Η εθνική σημαία της Συρίας έχει τρεις οριζόντιες ρίγες. Μια μαύρου χρώματος ήταν το χρώμα της δυναστείας των Αββασιδών, η οποία κυβέρνησε τον αραβικό κόσμο από τον 9ο έως τον 13ο αιώνα. Η άλλη, λευκού χρώματος, για να υπενθυμίσει την δυναστεία των Ομεγιάδων που κυβέρνησε το 7ο και 8ο αιώνα. Η τρίτη, κόκκινη, υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τις σοσιαλιστικές φιλοδοξίες του καθεστώτος. Από την ίδρυσή του, το ΣΕΣ αντικαταστήσε το κόκκινο με το πράσινο χρώμα του ισλαμισμού, όπως μπορείτε να δείτε στις αντι-καθεστωτικές διαδηλώσεις στις οποίες ακούει κανείς να ουρλιάζουν «Allahu Akbar!» παρά δημοκρατικά συνθήματα.

Ωστόσο, η πρωταρχική θέση που δίδεται στους Αδελφούς Μουσουλμάνους στο ΣΕΣ από το τουρκικό ΑΚΡ και το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ έχει εξοργιστεί τελικά σχεδόν όλο τον κόσμο. Η Συρία δεν είναι η Λιβύη και οι μειονότητες που αντιπροσωπεύουν το ένα τέταρτο του πληθυσμού προτίθενται να εκφράσουν τη γνώμη τους, ακόμη και εντός της αντιπολίτευσης.  Κατά τη διάρκεια επίσκεψης μιας αντιπροσωπείας αντιπολιτευομένων Κούρδων της Συρίας στην Ουάσιγκτον τον περασμένο Απρίλιο, τα πράγματα πήγαν πολύ άσχημα. Οι Κούρδοι είναι σουνίτες μουσουλμάνοι, αλλά δεν είναι Άραβες. Και ως μη Άραβες, είναι καταδικασμένοι σε κατώτερη θέση από τους Αδελφούς. Ενώ είχαν έρθει για να παραπονεθούν στο State Department για την περιθωριοποίηση τους μέσα στο ΣΕΣ, τους απαντήθηκε ότι θα πρέπει να υποκύψουν στην εξουσία της Αδελφότητας ή να φροντίσουν μόνοι τους για τον εαυτό τους. Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη πολύ θυμωμένοι, ενώθηκαν με άλλους αντιπάλους από την μειοψηφία για να διώξουν τον πρόεδρο του ΣΕΣ Bourhan Ghalioun, που ήταν τελείως υποταγμένος στους Αδελφούς, και να τον αντικαταστήσουν με έναν Κούρδο, τον Abdel Basset Saida ο οποίος θα κάνει ό, τι μπορεί   -δηλαδή όχι πολλά πράγματα-  για να μην χάσουν την φιλοξενία των Τούρκων ισλαμιστών, ούτε την πολιτική στήριξη των Αμερικανών νεο-συντηρητικών, και προπαντός, την οικονομική ενίσχυση από τους Σαουδάραβες και Καταριανούς.

Όλα αυτά δημιουργούν ασφαλώς αταξία, αλλά είναι ιδιαίτερα ενδεικτικό της κατεύθυνσης που οι ισλαμιστικές χώρες που υποστηρίζονται από τους Αμερικανούς νεο-συντηρητικούς προτίθενται να χαράξουν για τα κινήματα διαμαρτυριών στον αραβικό κόσμο.

Προφανώς, δεν είναι αυτές οι παρατηρήσεις που θα καθησυχάσουν τις μειονότητες στη Συρία και θα τις ενθαρρύνουν να συμβιβαστούν ή να συγκρατηθούν. Οι μειονότητες στη Συρία  -ειδικότερα, οι Αλαουίτες κατέχουν τους κρατικούς μηχανισμούς-   είναι μειονότητες που ανησυχούν για την επιβίωσή τους και θα την υπερασπιστούν με τη βία. Να βγει ο Πρόεδρος της Συρίας από το παιχνίδι μπορεί ίσως να έχει συμβολική σημασία, αλλά δεν θα αλλάξει το πρόβλημα. Δεν είναι ο ίδιος που είναι ο στόχος, δεν είναι αυτός ο οποίος είναι η αιτία, είναι ολόκληρη η κοινωνία, που θα αποδειχθεί ακόμα πιο βίαια και επιθετική, αν χάνει τα σημεία αναφοράς της και τους ηγέτες της. Όσο περνάει ο καιρός, όσο η διεθνής κοινότητα θα θέλει να ασκήσει πιέσεις στις μειονότητες που απειλούνται, τόσο θα χειροτερέψουν τα πράγματα με το μοντέλο του λιβανικού εμφυλίου πολέμου που μάτωσε τη χώρα από το 1975 έως το 1990.

Θα μπορούσε ίσως να ήταν δυνατό για τη διεθνή κοινότητα να αλλάξει το παιχνίδι πριν από ένα χρόνο απαιτώντας από το συριακό καθεστώς φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σε αντάλλαγμα μιας διεθνούς προστασίας που θα εξασφάλιζε τις απειλούμενες μειονότητες. Και δεδομένου ότι η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ  -δύο θεοκρατικές μοναρχίες του ουαχαμπισμού-  είναι θεωρητικά φίλοι και σύμμαχοί μας, θα μπορούσαμε να τους είχαμε ζητήσει να κηρύξουν άκυρη και παρωχημένη την φετβά του Ibn Taymiyyah για να ηρεμήσει το παιχνίδι. Αυτό δεν έγινε. Σε αυτές τις μειονότητες της Συρίας που απειλούνται, η Δύση, με επικεφαλής τη Γαλλία, αντιτέθηκε μόνο με καταδίκη χωρίς δυνατότητα ύφεσης και κατάρα ενίοτε υστερικές προκαλώντας παντού   – πολιτικά και μερικές φορές στρατιωτικά-   την ανάληψη της εξουσίας από ισλαμιστές φονταμενταλιστές και την υπεροχή των θεοκρατικών κρατών που υποστηρίζουν το πολιτικό σαλαφισμό.

Απαλλαγμένες από τους τενόρους, σίγουρα ελάχιστα ενάρετους, του αραβικού εθνικισμού, των Σαντάμ Χουσεΐν, Μπεν Αλί, Μουμπάρακ, Καντάφι, προστατευόμενες από την κριτική του Ιράκ, της Αλγερίας και της Συρίας βυθισμένες σε εσωτερικές συγκρούσεις, οι πετρελαϊκές θεοκρατίες δεν είχαν κανένα πρόβλημα να αναλάβουν, μέσω των πετροδολάριων τους, τον Αραβικό Σύνδεσμο και να τον καθιστούν ένα μέσο πίεσης προς τη διεθνή κοινότητα και τον ΟΗΕ υπέρ των πολιτικών φονταμενταλιστικών κινημάτων που ενισχύουν τη νομιμότητά τους και να τους προστατέψουν από κάθε μορφή δημοκρατικής διαμαρτυρίας.

Ότι οι αντιδραστικές μοναρχίες υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους και ότι οι φονταμενταλιστικές πολιτικές δυνάμεις επιδιώκουν να καταλάβουν την εξουσία που στοχεύουν για σχεδόν έναν αιώνα δεν είναι ιδιαίτερη έκπληξη. Πιο περίεργο φαίνεται όμως, η προθυμία των Δυτικών να ενθαρρύνουν παντού  όλες τις φονταμενταλιστικές επιχειρήσεις, ακόμη και λιγότερο δημοκρατικές από τις δικτατορίες τις οποίες αντικαθιστούν και να καταδικάσουν εκείνους που τους αντιστέκονται.

Γρήγορη να καταδικάσει τον ισλαμισμό στο σπίτι της, η Δύση ενθαρρύνει τους ελιγμούς του στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Η Γαλλία, η οποία δεν δίστασε να δεσμεύσει ολόκληρη τη στρατιωτική δύναμη της για να εξαλείψει τον Καντάφι υπέρ των οπαδών της τζιχάντ και να καλέσει τη διεθνή κοινότητα να κάνει το ίδιο με το Μπασάρ Άσαντ, παρακολουθεί, με έτοιμα τα όπλα, το σφαγιασμό του Μαλί από εγκληματικές ορδές που αυτοαποκαλούνται ισλαμιστές επειδή οι πολιτικοί αντίπαλοι τους δεν είναι.

Ομοίως τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί παρακολούθησαν χωρίς να δειλιάζουν την αιματηρή καταστολή, από τα άρματα μάχης της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων, των διαδηλωτών στο Μπαχρέιν, χώρα με σιιτική πλειοψηφία που κυβερνάται από μια αυταρχική αντιδραστική σουνιτική μοναρχία. Ομοίως, οι επανειλημμένες σφαγές των Χριστιανών από τις νιγηριανές πολιτοφυλακές Boko Haram δεν προκάλεσαν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης και, ακόμη λιγότερο την καταδίκη από τους πολιτικούς μας. Όσον αφορά την απαγωγή των τεσσάρων μελών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου από «επαναστάτες» στη Λιβύη, αντιμετωπίζεται σε τέμπο μινόρε και περνά σχεδόν απαρατήρητη στα μίντια μας, και θα μπορούσαμε να φανταστούμε την οργή ​​εάν αυτή η απαγωγή είχε γίνει από συριακές η αλγερινές αρχές η αρχές κάθε άλλης χώρας που δεν «μπήκε ακόμα στη γραμμή» των «δημοκρατορίων», αυτές οι ισλαμιστικές δικτατορίες που βγήκαν από τις κάλπες.

Έλλειψη κάθε λογικής, η ηθική και ο λόγος μας καλούν όμως να αναρωτηθούμε για την περίεργη αυτή σχιζοφρένεια των πολιτικών και των μέσων ενημέρωσης μας.

Ο χρόνος θα δείξει αν η παιδική γοητεία μας για τον νεο-λαϊκισμό που προωθείται μέσω του Διαδικτύου και, αν οι μαζικές επενδύσεις από το Κατάρ και τη Σαουδική στις οικονομίες μας σε κρίση, άξιζαν την φιλοφροσύνη μας ενώπιον της ανάδυσης μιας βαρβαρότητας που θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι δεν θα μας αγγίξει.

Alain Chouet

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Ανάλυση της κατάστασης στη Συρία. Μέρος A’

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2012

του Alain Chouet, πρώην επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών της γαλλικής ασφάλειας.

Ο Alain Chouet, πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Γαλλίας, που αναγνωρίζεται πέρα ​​από τον Εξάγωνο για την πλατιά γνώση του περί αραβο-μουσουλμανικού κόσμου, εξέφρασε την αίσθηση του για το συριακό ζήτημα κατά τη διάρκεια συνέντευξης σε γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό.

 

Οι χειρότερες εικασίες που διατυπώθηκαν κατά το πρώτο εξάμηνο του 2011 σχετικά με τα αραβικά κινήματα εξέγερσης έγιναν σήμερα πραγματικότητα. Τις είχα εκθέσει ευρέως σε βιβλία και περιοδικά ενάντια μιας γενικά ενθουσιώδους και προπαντός αφελούς δυτικής κοινής γνώμης. Διότι πρέπει, σε κάθε περίπτωση, να είσαι αφελής να πιστέψεις ότι, σε χώρες που υπόκεινται επί μισό αιώνα σε δικτατορίες που είχαν εξαλειφτεί κάθε μορφή φιλελεύθερης και πλουραλιστικής αντιπολίτευσης, θα αναδυόταν η δημοκρατία και η ελευθερία όπως το τζίνι από το λύχνο μέσω του Διαδικτύου στο οποίο έχει πρόσβαση μόνο μια μικροσκοπική προνομιούχα μειοψηφία αυτών των κοινωνιών.

 

Μόλις πέρασε η ελευθεριακή φούσκα και η διέγερση των οπαδών του Facebook, έπρεπε να συνετιστούμε. Η εξουσία έπεσε στα χέρια των μόνων οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων που είχαν επιζήσει από τις εθνικιστικές δικτατορίες επειδή ενισχύονταν οικονομικά από τις θεοκρατικές μοναρχίες με τις οποίες μοιράζουν τις ίδιες αξίες και πολιτικά από τη Δύση, επειδή αποτελούν μια ασπίδα ενάντια στην επιρροή του Ανατολικού μπλοκ: οι θρησκευτικές φονταμενταλιστικές δυνάμεις. Και η «αραβική άνοιξη» διάρκεσε μόνο έξι μήνες για να μετατραπεί σε «ισλαμιστικό χειμώνα».

 

Στη Τυνησία και την Αίγυπτο, τα ισλαμιστικά κόμματα, η Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι σαλαφιστές εξτρεμιστές μοιράζουν σήμερα άνετες πλειοψηφίες στα κοινοβούλια που πρόεκυψαν από τις λαϊκές εξεγέρσεις. Συν-διαχείριζονται την κατάσταση με στρατιωτικούς διοικητές οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να σεβαστούν το ρόλο των κυρίαρχων οικονομικών παραγόντων, αλλά απομακρύνονται ύπουλα από τα λαϊκά αιτήματα που τους οδήγησαν στην εξουσία. Συνεπείς στην πρακτική της διπλής γλώσσας, κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτά που διακήρυξαν. Στην Αίγυπτο, μετά τις δηλώσεις στη πλατεία Ταχρίρ, την άνοιξη του 2011, με τις οποίες επιβεβαίωναν ότι δεν φιλοδοξούσαν καθόλου να αναλάβουν την εξουσία, διεκδικούν σήμερα την προεδρία της Δημοκρατίας, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και το σύνολο της πολιτικής εξουσίας.

 

Στην Τυνησία, και μετά τις επίσημες δηλώσεις ότι δεν θα περιλάμβαναν την Σαρία στο Σύνταγμα, οργανώνουν στις επαρχίες και στις πόλεις μεσαίου μεγέθους, μακριά από την προσοχή των δυτικών μέσων ενημέρωσης, θρησκευτικές επιτροπές επαγρύπνησης για την επιβολή των κανονισμών που βασίζονται στη Σαρία. Αυτό το κίνημα κερδίζει σταδιακά τις πόλεις με μεγαλύτερη σημασία ακόμα και τις πρωτεύουσες όπου επιβάλλονται απαγορεύσεις όλων των ειδών, η λογοκρισία των θεαμάτων και του τύπου, ο περιορισμός των θεμελιωδών ελευθεριών, και φυσικά, των δικαιωμάτων των γυναικών και των μη σουνιτικών μειονοτήτων.

 

Και αυτές οι αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από τις επόμενες εκλογές. Γενναιόδωρα χρηματοδοτούμενες από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ για τα οποία αποτελούν ενέχυρο υποταγής στον αραβικό κόσμο, διαθέτουν όλα τα μέσα να αγοράσουν συνειδήσεις και να χτίσουν την πελατεία που θα διαιωνίζει την κυριαρχία τους ενώπιο ενός κατακερματισμένου δημοκρατικού πολίτικου τοπίου, χωρίς μέσα, για το οποίο θα είναι εύκολο να καταγγείλουν την εξωτερική έμπνευση και συνεπώς τον προδοτικό χαρακτήρα του.

 

Η Λιβύη και η Υεμένη έχουν βυθίσει στη σύγχυση. Μετά τη καταστροφή του μη ζηλευτού καθεστώτος του Συνταγματάρχη Καντάφι από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, παρακάμπτοντας σε μεγάλο βαθμό την εντολή που του είχε ανατεθεί από τον ΟΗΕ, η χώρα παραδόθηκε σε συμμορίες και αντίπαλές φυλές πολύ αποφασισμένες να υπερασπιστούν με τα όπλα το τοπικό κτήμα τους και την πρόσβαση τους στα πετρελαϊκά εισοδήματα. Το εφήμερο «Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο»  που μεταφέρθηκε στους ουρανούς από τον ανείπωτη Μπερνάρ Ανρί Λεβί βρίσκεται στο στάδιο της διάλυσης κάτω από τα κτυπήματα  ισλαμιστικών συμμοριών από τις οποίες ορισμένες υποστηρίζονται από παλαιούς οπαδούς της Αλ Κάιντα, και χρηματοδοτούνται από το Κατάρ, το οποίο προτίθεται να έχει λόγο σε οποιαδήποτε διευθέτηση του ζητήματος και να εισπράξει το μερίδιο του στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων της χώρας.

 

Στην Υεμένη, η άδοξα αναχώρηση του Προέδρου Ali Abdullah Saleh ανοίγει πάλι την πόρτα στις φυγόκεντρες δυνάμεις που δεν έπαψαν ποτέ να ταράσσουν αυτή τη χώρα της οποίας η ενότητα που ανακηρύχθηκε το 1990 μεταξύ του Βορρά και του Νότου δεν χωνεύτηκε ποτέ, ειδικά από τη Σαουδική Αραβία η οποία ανησυχούσε για τις ιδιοτροπίες του ταραχώδους γείτονα της και συνέχισε να ενισχύσει την ανατροπή από φονταμενταλιστές. Σήμερα, οι ηγέτες των σουνιτικών φυλών του νότιου και ανατολικού μέρους της  χώρας, από τους οποίους ορισμένοι  δηλώνουν ότι ανήκουν στην Αλ Κάιντα και όλοι ανήκουν στο σαλαφισμό, διατηρούν ένα ατελείωτο χάος στις πύλες της πρωτεύουσας Σαναά, προπύργιο μιας παραδοσιακής πολιτικής ζαϋδικής τάξης  -αντιφρονούντα υποκλάδιο του σιιτισμού-  αφόρητο για τη νομιμότητα της σαουδικής οικογένειας.

 

Μόνο το συριακό καθεστώς αντιστέκεται σε αυτό το ευρύ  κίνημα εξισλαμισμού με κόστος μιας γενικευμένης παρεξήγησης και τη διεθνή κατακραυγή.

 

Πριν να αναπτύξω αυτό το ζήτημα, νομίζω ότι πρέπει να κάνω μια διευκρίνιση, αφού ορισμένοι πιστεύουν ότι τα λόγια και οι θέσεις μου περιέχουν θέσεις της άκρας δεξιάς και δίνει την αίσθηση ότι υποστηρίζω τις δικτατορίες.

 

Ταξιδεύω συχνά στη Συρία από το 1966 και διέμεινα εκεί για αρκετά χρόνια. Δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω στενά αυτή τη χώρα, αλλά πιστεύω να τη γνωρίσω καλύτερα από ορισμένους από αυτούς τους δημοσιογράφους που γυρίζουν από εκεί γεμάτους με βεβαιότητες μετά από ένα ταξίδι τριών ή τεσσάρων ημερών.

 

Η δουλειά μου με οδήγησε να συναντήσω, υπό διάφορες ιδιότητες, τους αξιωματούχους των υπηρεσιών ασφαλείας της Συρίας και τους στρατιωτικούς από τα τέλη της δεκαετίας του ’70. Μπόρεσα και παρατήρησα ότι δεν ασχολούνται ούτε με τη δαντέλα ούτε με την ποίηση και συμπεριφέρονται με απόλυτη βαρβαρότητα. Δεν είναι ότι έχουν μια διαφορετική αντίληψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μας… Είναι ότι δεν έχουν καμία αντίληψη περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων …

 

Η ιστορία τους εξηγεί σε μεγάλο βαθμό αυτή τη έλλειψη. Πρώτα, αντλούν το δικό τους τρόπο ύπαρξης από τέσσερις αιώνες κατοχής από τους οθωμανούς Τούρκους, τους κορυφαίους ειδικούς του παλουκώματος, της ζωντανής εκδοράς και του εκλεπτυσμένου τεμαχισμού. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκαν υπό την ηγεσία του γαλλικού αποικιακού στρατεύματος κατά τη διάρκεια της εντολής 1920 – 1943, και από την ανεξαρτησία της χώρας, με τεχνικές συμβουλές των πρώην Ναζί προσφύγων, από το 1945 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’50, και στη συνέχεια από τους εμπειρογνώμονες της KGB μέχρι το 1990. 

Όλα αυτά δεν βοήθησαν να αναπτύξουν την αίσθηση της καλοσύνης, της ανεκτικότητας και του ανθρωπίνου σεβασμού.

 

Όσον αφορά το ίδιο το καθεστώς της Συρίας, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο μυαλό μου ότι πρόκειται για αυταρχικό καθεστώς, σκληρό, βιαιό και κλειστό. 

Αλλά το καθεστώς της Συρίας δεν είναι η δικτατορία του ενός μοναδικού ανθρώπου ή ακόμα μιας οικογένειας, όπως ήταν οι περιπτώσεις της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Λιβύης ή του Ιράκ. 

Όπως και ο πατέρας του, ο Μπασάρ Άσαντ δεν είναι παρά μόνο η ορατή κορυφή ενός σύνθετου κοινοτικού παγόβουνου και η πιθανή αποχώρηση του δεν θα άλλαζε τίποτα σε σχέση με την πραγματικότητα των σχέσεων εξουσίας και σε σχέση με την ισορροπία δυνάμεων γύρω από την εξουσία στη χώρα. Υπάρχουν πίσω του 2 εκατομμύρια Αλαουίτες ακόμα περισσότερο αποφασισμένοι να αγωνιστούν για την επιβίωσή τους και μερικά εκατομμύρια από τις μειοψηφίες που κινδυνεύουν να χάσουν τα πάντα από μια ισλαμιστική εξουσία, τη μόνο πολιτική εξέλιξη που φαίνεται να ενθαρρύνει η Δύση και να προωθήσει στην περιοχή.

 

Alain Chouet

 

Συνεχίζεται…

Posted in Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Θα έπεφταν τα τουρκικά F-16 σαν τις πάπιες, αν επιχειρούσαν στη Συρία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2012

Εθνική άμυνα και «τουρκική απειλή»
 
Του Σάββα Καλεντερίδη
Όπως θυμόμαστε όλοι μας, στις 22 Ιουνίου ένα τουρκικό φωτογραφικό αεροσκάφος τύπου Φάντομ (RF-4E), καταρρίφθηκε -με άγνωστο μέχρι σήμερα τρόπο- στα χωρικά ύδατα της Συρίας. Να σημειωθεί ότι το τουρκικό αεροσκάφος ήταν χωρίς όπλα και καταρρίφθηκε χωρίς καμία προειδοποίηση από τη συριακή αεράμυνα.

Εντύπωση προκάλεσε σε όσους παρακολουθούν από κοντά τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό αλλά και στον περίγυρο της Τουρκίας η απολύτως παθητική στάση που τήρησε μετά την κατάρριψη η τουρκική κυβέρνηση και οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ), αφού η Τουρκία, που επιδιώκει να επιβληθεί ως περιφερειακή δύναμη στην περιοχή, κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ο «καρπαζοεισπράκτορας» της Μεσογείου. Και το λέμε αυτό γιατί η περίπτωση του καταρριφθέντος αεροσκάφους είναι η δεύτερη που αφήνει να περάσει έτσι, χωρίς αντίποινα η Τουρκία, μετά το Μαβί Μαρμαρά, όπου το Ισραήλ σκότωσε εννιά Τούρκους σε διεθνή ύδατα, χωρίς να στάξει η …ουρά του γαϊδάρου, που λέει ο πάνσοφος ελληνικός λαός.

Πάντως αυτόν που θα έπρεπε να απασχολήσει -και να απασχολεί στο διηνεκές- το ζήτημα της παθητικής στάσης της Τουρκίας στις δυο προαναφερθείσες περιπτώσεις, είναι η Ελλάδα, αφού πίσω από τις αιτίες της συγκεκριμένης στάσης κρύβεται η πραγματική δυναμικότητα των ΤΕΔ, οι οποίες και αποτελούν την προβολή της τουρκικής απειλής στη ζώνη Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη.
Με άλλα λόγια, εάν με αφορμή την παθητική στάση της Τουρκίας ανακαλύπταμε το πραγματικό πολεμικό δυναμικό και τον «αλγόριθμο» που καθορίζει την ουσιαστική πολεμική ισχύ της Τουρκίας, ίσως να μπορούσαμε να καθορίσουμε και το πραγματικό μέγεθος της τουρκικής απειλής, απογυμνωμένο από άλλους γεωπολιτικούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα η επί δεκαετίες σκανδαλώδης υποστήριξη των ΗΠΑ στις τουρκικές θέσεις, με εξαίρεση την περίπτωση της γεώτρησης στο Οικόπεδο 12.
Γιατί το λέμε αυτό;
Γιατί σε περίπτωση που η Ελλάδα κατορθώσει να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις στο τι ακριβώς συνίσταται η περίφημη «τουρκική απειλή», θα έχει αποκτήσει ένα ασύγκριτο πολιτικό πλεονέκτημα στη διαχείριση των Ε-Τ κρίσεων, όπου υπό το φόβο της τούρκικης απειλής, η Ελλάδα αναγκάζεται να υποχωρεί σε πολιτικό επίπεδο, με επώδυνες και στρατηγικού χαρακτήρα συνέπειες για την επιβίωση της χώρας και του έθνους.
Οι προδοσίες της μη επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., της Μαδρίτης, των Ιμίων και του Οτζαλάν, που και στις τέσσερις περιπτώσεις η Ελλάδα ταπεινώθηκε και αναγκάστηκε να υποχωρήσει, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τα εθνικά μας συμφέροντα, έγιναν υπό την απειλή χρήσης βίας, η οποία ίσως λειτούργησε και ως άλλοθι στους πολιτικούς μας ηγέτες για να υποχωρήσουν. Κατά την άποψή μας, δε, οι ως άνω επαίσχυντες πράξεις των Ελλήνων ηγετών είναι στην κυριολεξία η κορυφή του παγόβουνου στο τεράστιο αυτό ζήτημα, που καθόρισε τη φυσιογνωμία της Ελλάδος από το 1950 και εντεύθεν, αφού η «τουρκική απειλή» επηρέαζε και καθόριζε το πολιτικό σκηνικό, πέραν του ότι για την «αντιμετώπισή» της κατασπαταλήθηκε πάνω από μισό τρισεκατομμύριο δολάρια αυτά τα εξήντα χρόνια, και μάλιστα χωρίς η Ελλάδα να αποκτήσει αμυντική βιομηχανία, που θα την βοηθούσε να αντιμετωπίσει από θέσεως ισχύος την όποια απειλή.
Το ξαναλέμε, το θέμα είναι τεράστιο και δεν γνωρίζουμε πόσοι είναι σε θέση ή θέλουν να το ανιχνεύσουν και να το εντάξουν με εθνικούς όρους στον προβληματισμό και στον στρατηγικό σχεδιασμό της χώρας.
Εμείς, απλά για να βάλουμε ένα λιθαράκι στον προβληματισμό για το θέμα, θα παραθέσουμε σε μετάφραση κείμενο για τη στάση της Τουρκίας στο θέμα της κατάρριψης του RF-4E, το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ισβέστια, που είναι γνωστό ότι απηχεί τις θέσεις του ρωσικού κράτους:
«Μετά την κατάρριψη του RF-4E, μια μοίρα τουρκικών F-16 στο Ιντζιρλίκ έλαβε εντολή να είναι σε ετοιμότητα μέχρι τις 5 Ιουλίου να λάβει διαταγή “Αρχίσατε επιχείρηση στη Συρία”. Τα αεροσκάφη ήταν με τις μηχανές αναμένες. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε μέχρι την εύρεση του κυρίου σώματος του καταρριφθέντος αεροσκάφους. Με βάση τις ληφθείσες πληροφορίες, η Άγκυρα ήταν αποφασισμένη να χτυπήσει τη Συρία. Ένα πράγμα εμπόδισε την Τουρκία να κάνει πράξη αυτήν την απόφαση. Το ότι το τουρκικό Γενικό Επιτελείοδεν είχε σαφείς πληροφορίες για τις θέσεις και τη δυναμικότητα των συστημάτων αεράμυνας της Συρίας. Τελικώς, ήταν πολύ σωστή η απόφαση της Τουρκίας να μην αρχίσει η επίθεση. Κι αυτό γιατί η Ρωσία προμήθευσε τη Συρία με πυροβολαρχίες τελευταίου τύπου βλημάτων εδάφους αέρος “Buk”. Τα συστήματα αυτά θα κατέρριπταν τα τουρκικά αεροσκάφη μόλις έμπαιναν στον εναέριο χώρο της Συρίας, όπως ρίχνουν τις πάπιες τα αεροβόλα που βρίσκονται στα λούνα παρκ. Έτσι η Τουρκία, ενώ θα επιχειρούσε να πάρει εκδίκηση για το αναγνωριστικό αεροσκάφος που κατερρίφθη, θα έχαναν μια μοίρα πολεμικών αεροσκαφών. Στη συνέχεια η Τουρκία θα παρασυρόταν σε ένα πόλεμο χωρίς γυρισμό με τη Συρία».
Νομίζουμε ότι το ως άνω κείμενο είναι αρκετό για να συμβάλλει στον προβληματισμό που λέγαμε, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπ’ όψιν το γεγονός ότι η Ελλάδα διαθέτει πολύ καλύτερα συστήματα αεροπορικής άμυνας, όπως οι S-300 και οι TOR-M1.
Αμφιβάλλει κανείς;
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Leave a Comment »

Γιορτάζουμε και σας «κερνάμε»…

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2012

βιβλιοπωλείο «χωρίς όνομα»

1992 – 2012

20 χρόνια μαζί

γιορτάζουμε και σας «κερνάμε» το

20%

των αγορών σας

σε είδη δώρων – σακίδια

& βιβλία λογοτεχνίας*

έως τις 10 Σεπτεμβρίου

*(όπου ο νόμος «περί ενιαίας τιμής βιβλίου» το επιτρέπει)

          

     Φανερωμένης 8, Χολαργός  – τηλ. 210 65 46 742 – nonamebk@otenet.gr

 

  

                      

Posted in Εκδηλώσεις | Leave a Comment »

Ελλάδα, ‘Ενοπλες δυνάμεις και Μέση Ανατολή

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 3 Αυγούστου 2012

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μετά τον οικονομικό (Μνημόνιο), τον νομικό (Δανειακή), τον πολιτικό (συμφωνία της 10.5.10 και τελευταία επιστολή Σαμαρά), κάποιοι ετοιμάζουν και γεωπολιτικό αφοπλισμό της Ελλάδας, σε ένα πρόγραμμα που εξελίσσεται σε δολοφονία μιας χώρας, ενός κράτους-έθνους (και του «συμπληρωματικού» του, της Κύπρου). Η Ελλάδα τελεί υπό συνθήκες σχεδόν-χρεωκοπίας, οδηγείται πιθανώς σε ρήξη με την Ευρώπη, άρχουσα τάξη και κοινωνία τελούν σε παράκρουση. Το άφθαστης στρατηγικής αξίας ελληνικό «οικόπεδο» στην Ανατολική Μεσόγειο, από την Κέρκυρα ως τη Λεμεσό, μοιάζει «ξέφραγο αμπέλι», «λουκούμι», που ορέγονται αναπόφευκτα οι πολλοί και αιμοβόροι γεωπολιτικοί καρχαρίες της Μεσογείου. 

 Στο Ισραήλ αποφάσισε να κάνει την πρώτη του επίσκεψη ο Υπουργός ‘Αμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος, ενώ συνεχίζεται η επικίνδυνη αναστάτωση στο στράτευμα, που εγκαινίασαν οι Παπανδρέου/Μπεγλίτης, με τις μαζικές αποστρατείες. Ελπίζουμε τουλάχιστον να τις σκέφτηκαν μόνοι τους, να μην ήταν δηλαδή υποδείξεις από το εξωτερικό, όπως τόσα άλλα που έκανε η κυβέρνησή τους.

 Των αποστρατειών είχαν προηγηθεί διάφορες «πληροφορίες» προς τον Παπανδρέου, από υπερατλαντικά κέντρα για «πραξικόπημα» που «ετοιμαζόταν». Οι πληροφορίες ήταν αρκετά έντονες, συνεχείς, «διαχύθηκαν» επαρκώς σε κέντρα του διεθνούς συστήματος, ώστε να κινητοποιήσουν μεγάλα κράτη σε αναζήτηση φωτιάς πίσω από τον καπνό. Ο θησαυρός απεδείχθη άνθρακες. Η φασαρία όμως είχε μείζονα αποτελέσματα: τις μαζικές αποστρατείες, στις οποίες ίσως χρειαστεί να επανέλθουμε, δεύτερο, την εξοικείωση του διεθνούς κατεστημένου και της κοινής γνώμης με την ιδέα μιας δικτατορίας στην Ελλάδα. 

 Πόλεμος δίπλα μας

 ‘Όλα τούτα συμβαίνουν ενώ ο Αρμαγεδδών που εξαπολύθηκε από τη Λιβύη συνεχίζεται στη Συρία, κινδυνεύοντας να αγκαλιάσει όλη τη Μέση Ανατολή. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί εύκολα καταλαβαίνει, δεν είναι βέβαιο όμως ότι το αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί μας, ότι θα ήταν αυτοκτονία για την Ελλάδα και την Κύπρο να εμπλακούν και σε αυτές τις καταστροφές.

 Μετά την προσωρινή «ανακοπή» του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», εξαιτίας της θυελλώδους αντίστασης των Σουννιτών του Ιράκ (και των Σιϊτών του Λιβάνου), αλλά και την παγκόσμια κατακραυγή, το «πρόγραμμα» αυτό επανήλθε εμφανιζόμενο τώρα ως δήθεν «δημοκρατική επανάσταση» σε Λιβύη και Συρία. Η «εκκαθάριση» Συρίας και Λιβάνου, μετά την λιβυκή εκστρατεία, ολοκληρώνει την εξαφάνιση των τελευταίων ανεξάρτητων καθεστώτων της Μέσης Ανατολής και είναι η «εισαγωγή» στον πόλεμο κατά του Ιράν, πολέμου ικανού να εγκαινιάσει «άτυπη» παγκόσμια σύρραξη. Η έως τώρα αντίδραση της Μόσχας στα συριακά είναι η εντονότερη μετά το 1973, όταν η Ρωσία έθεσε σε ετοιμότητα τα πυρηνικά όπλα, θέλοντας να σταματήσει την προέλαση των Ισραηλινών στην Αίγυπτο. Η επιθετικότητα της Δύσης και των Ισραηλινών φονταμενταλιστών στη Μέση Ανατολή τροφοδοτεί την παραδοσιακή καχυποψία μιας χώρας που ποτέ δεν ξέχασε την κατάληψή της από τον Ναπολέοντα και την σχεδόν κατάληψή της από τον Χίτλερ. Αλλά και την καχυποψία των Κινέζων, που θεωρούν ότι η «Αυτοκρατορία» επιδιώκει, μέσω του πλήρους ελέγχου των ενεργειακών αποθεμάτων του πλανήτη, να τους «στραγγαλίσει» οικονομικά.

 ΗΠΑ και Ισραήλ: Πόλεμος ή ειρήνη;

 Η προσέγγιση των μεγάλων διλημμάτων τύπου «πόλεμος ή ειρήνη» εξηγεί την επανεμφάνιση, στο κέντρο του «αυτοκρατορικού κατεστημένου» της σφοδρότατης, πολύχρονης και συνήθως, αλλά όχι πάντα, υπόγειας σύγκρουσης, αναφορικά με την επιρροή του εβραϊκού λόμπι στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, τις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ και ΗΠΑ-Ισλάμ και τη σκοπιμότητα μιας εκστρατείας στο Ιράν.

 Είναι χαρακτηριστική η δημοσίευση και προβολή, ως πρώτου θέματος, από το εγκυρότερο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής αμερικανικό περιοδικό, το Foreign Affairs, άρθρου που περίπου υπερασπίζεται την ιδέα απόκτησης πυρηνικών από το Ιράν, ως παράγοντα που … διασφαλίζει την περιφερειακή σταθερότητα, αμφισβητώντας το πυρηνικό μονοπώλιο του Ισραήλ! Πριν από μερικούς μήνες εξάλλου, μια ασήμαντη, επαρχιακή εβραϊκή εφημερίδα των ΗΠΑ είχε δημοσιεύσει άρθρο για το Ιράν και το Ισραήλ, στο οποίο εξεταζόταν μεταξύ άλλο και σενάριο … δολοφονίας του Ομπάμα από τις δυνάμεις που θέλουν οπωσδήποτε να γίνει ο πόλεμος κατά του Ιράν. Φυσικά, είναι απίθανο κάποιος να απειλεί τον αμερικανό Πρόεδρο στα σοβαρά με τέτοιο τρόπο. Μερικοί καχύποπτοι, ερμηνεύουν το παράξενο δημοσίευμα, μάλλον ως προειδοποίηση της αμερικανικής εξουσίας…

 Θα δούμε βέβαια ποιος θα νικήσει στο τέλος κι αν θα πάμε στο χειρότερο σενάριο. Ο Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει κατά καιρούς σε βάθος αυτές τις αντιθέσεις, στον ίδιο τον πυρήνα της πλανητικής εξουσίας, για να κάνει μια πολιτική «περιφερειακής υπερδύναμης». Και οι αντιθέσεις όμως τον … έχουν χρησιμοποιήσει, με ορισμένους στην Ουάσιγκτον να αποστέλλουν, μέσω αυτού, μηνύματα στο Ισραήλ των οποίων δεν θέλουν να πάρουν την ευθύνη.

 Η Τουρκία έχει συνεχή και συστηματικό στρατηγικό διάλογο με τα κέντρα εξουσίας στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου οι «ειδικοί» μας πηγαίνουν στις συναντήσεις με τους Αμερικανούς με τα μπλοκάκια τους, να μη ξεχάσουν τίποτα από αυτά που θα τους πούνε. Γι’ αυτό και ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι, ότι η εξαιρετικά σύνθετη και επικίνδυνη κατάσταση στην άμεση περιφέρειά μας, λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν από το (βαθιά εξαρτημένο) πολιτικό προσωπικό Ελλάδας και Κύπρου.

 Ισραήλ: ο δημοφιλέστερος «πολιτικός προορισμός»

 Η επίσκεψη Παναγιωτόπουλου δεν ξαφνιάζει. Κάποτε, για τους ‘Ελληνες πολιτικούς ήταν must το Λονδίνο, αργότερα έγινε η Ουάσιγκτων, τώρα το Ισραήλ διεκδικεί θέση πρώτου προορισμού. Σε καλό να μας βγει, σε αντίθεση με το παρελθόν που τέτοια «σούρτα φέρτα» δεν βγήκαν σε κανένα καλό. Η Ευρώπη ξεκίνησε ψυχρό πόλεμο, εμείς τον κάναμε εδώ θερμότατο και με καταστρεπτικότατες ηθικο-πολιτικές συνέπειες που και σήμερα πληρώνουμε. Με τον «αγγλικό» και τον «αμερικανικό πνεύμονα» του Γεωργίου Παπανδρέου, καταστήσαμε δυνατή την εκδίωξη των Ελλήνων από την Πόλη, φέραμε τη δικτατορία στην Ελλάδα και την Τουρκία στην Κύπρο. Ο πιο «διεθνής» από τους πρόσφατους πολιτικούς μας, Γιώργος Παπανδρέου, αφού απέτυχε να καταλύσει, με το σχέδιο Ανάν, το κυπριακό κράτος, το κατάφερε σχεδόν με το ελληνικό δια των Μνημονίων και Δανειακών, φέρνοντας το ΔΝΤ στην Ευρώπη και οργανώνοντας δια της καταστροφής μας τη διάλυσή της!

 Κάτι οι συνέπειες της κυπριακής τραγωδίας, κάτι τα «τσαλίμια» του Ανδρέα, πήγαμε να γίνουμε κάπως ανεξάρτητη χώρα, μετά τον θάνατό του όμως ξαναγλυστράμε στη συνήθη μας φύση. Το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας ουδέποτε βρήκε σταθερή, ικανοποιητική απάντηση στα διακόσια χρόνια ύπαρξης του νεοελληνικού κράτους.

 Αν οι Υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες παραμένουν «σφιχταγκαλιασμένοι» με το Χρήμα και τις Βρυξέλλες, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ διατηρούν και σήμερα κάποιας μορφής «επιστασία» σε ελληνικό στρατό και υπηρεσίες. Μερικές φορές το πράγμα γίνεται κάπως αστείο. Χρειάστηκε να βρεθεί ο Νίκος Αθανασάκης της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, πούκανε θητεία, το 1983, στο Γραφείο του τότε ΥΕΘΑ Ανδρέα Παπανδρέου, για να πει να αλλάξουν οι πινακίδες στο «ελληνικό» Πεντάγωνο. Μέχρι τότε έγραφαν το όριο ταχύτητας σε μίλια, παρόλο που ουδείς χρησιμοποιεί μίλια για την ταχύτητα στην Ελλάδα. Σήμερα, στο παραδοσιακό αμερικανικό «ενδιαφέρον», προσετέθη και το «φιλικό ενδιαφέρον» των Ισραηλινών για την ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

 Χρειαζόμαστε σχέσεις με το Ισραήλ και με πολλούς άλλους. Πιστεύω ότι θα ήταν σκόπιμος και πιθανώς εξαιρετικά χρήσιμος ένας βαθύτερος, ιστορικό-στρατηγικός διάλογος Εβραίων και Ελλήνων, έστω και αν είναι πολύ δύσκολος, γιατί οι μεν Εβραίοι αποφεύγουν κάπως αυτό το σπορ, οι δε εκπρόσωποι των Ελλήνων δεν έχουν και πολλά πράγματα στο κεφάλι τους για να τα πουν.

 Το πρόβλημα δεν είναι οι σχέσεις με το Ισραήλ και με οποιονδήποτε άλλο, είναι το είδος των σχέσεων που αναπτύσσει συνήθως η ελληνική πολιτική ελίτ, αυτόματα και αυθόρμητα ρέπουσα προς την ξένη εξάρτηση, όσο κι οι γάτες που πάνε εκεί που περνάει το καλοριφέρ, χωρίς να έχουν ιδέα για την κεντρική θέρμανση.

 Η «κατάρα» της εξάρτησης

 Ορισμένες δηλώσεις Κυπρίων πολιτικών και του Μπεγλίτη στο Ισραήλ, η ανάληψη αστυνομικής δράσης κατά των ακτιβιστών της Γάζας, η μη επίσκεψη Σαμαρά στη Ραμάλλα, εκφεύγουν του διεθνώς ακολουθούμενου πρωτοκόλλου, ακόμα και από τις φιλικότερες προς το Ισραήλ, αλλά σεβόμενες τον εαυτό τους δυνάμεις, εκπέμποντας διεθνώς ξανά σημειολογία μιας Ελλάδας/Κύπρου Ραγιά και καρπαζοεισπράκτορα, έτοιμης να απεμπολήσει οποιαδήποτε αρχή. Εκπέμπουν επίσης εικόνα μη σοβαρών χωρών και μη σοβαρής διπλωματίας. ‘Αλλοι κάνουν πολύ χειρότερες βρωμοδουλειές, φροντίζοντας να μην εκτίθενται.

 Δεν χρειαζόμαστε εξάλλου σχέσεις μόνο με το Ισραήλ. ‘Εχει άραγε προγραμματίσει ο κ. Παναγιωτόπουλος επισκέψεις στη Ρωσία, την Κίνα, την Αρμενία, την Αίγυπτο, τη Γερμανία; Πολύ φοβόμαστε πως όχι. Η ελληνορωσική αμυντική συνεργασία αίφνης, που εξηγγέλθη πανηγυρικώς τελευταία φορά από την κυβέρνηση Καραμανλή, έχει αποβιώσει προ πολλού, και η ίδια άλλωστε κυβέρνηση που την ξεκίνησε έσπευσε να την εγκαταλείψει, μαζί με την στρατηγικής σημασίας ενεργειακή συνεργασία. Για την κυβέρνηση Παπανδρέου που ακολούθησε, δεν έκρυψε εξάλλου τον έρωτά της για τους Ισραηλινούς και τους Τούρκους, όπως και την απέχθεια της για τους Ρώσους και, δευτερευόντως, για τους Ευρωπαίους. Ξέρουμε το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών.

Σήμερα, η κύρια απειλή για την ανεξαρτησία και κυριαρχία του ελληνικού (και κυπριακού) κράτους ΔΕΝ προέρχεται από την Τουρκία, πόσο μάλλον από μια Τουρκία άσχημα μπλεγμένη με Κούρδους και Συρία. Η Τουρκία άλλωστε ουδέποτε είχε τη δυνατότητα να απειλήσει σοβαρά την Ελλάδα. ‘Ότι έκανε εναντίον μας, στην Πόλη και στην Κύπρο, τάκανε εκ του ασφαλούς, επειδή εμείς είχαμε ανοίξει διάπλατες τις πόρτες. Εμείς πρωταγωνιστήσαμε στο να μπει άνευ ανταλλάγματος σε ενταξιακή τροχιά μια χώρα που μας απειλεί με έργα και με λόγια, έχοντας μάλιστα καταλάβει τη μισή Κύπρο, περίπου βέβαια με την άδειά μας! Εμείς πρωταγωνιστήσαμε στην επιχείρηση κατάλυσης του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν. Και τα κάναμε αυτά ακριβώς γιατί η πολιτική ελίτ και η ιθύνουσα τάξη του νεοελληνικού και του κυπριακού κράτους είναι βαθιά εξαρτημένες και θέλουν να παραμείνουν.

Η κύρια απειλή για τον ελληνισμό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, προέρχεται σήμερα από μια οικονομική επίθεση και από την εγκαθίδρυση, μέσω αυτής της οικονομικής επίθεσης, με τις Δανειακές και τα Μνημόνια, μιας αποικιακής σχέσης που καταλύει έμμεσα το ελληνικό κράτος, αφαιρώντας του τις προϋποθέσεις άσκησης της κυριαρχίας του. Στην κατάσταση που έχουμε βρεθεί χρειαζόμαστε απελπιστικά συμμάχους σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι «νταβατζήδες», για να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς την περίφημη έκφραση Καραμανλή στου Μπαϊρακτάρη. Πέραν της καθαρά αμυντικής ατζέντας του, θα ήταν λοιπόν ευχής έργο να συζητήσει ο κ. Παναγιωτόπουλος με τους Ισραηλινούς και τα άλλα προβλήματα της χώρας. Το Ισραήλ διαθέτει άριστες σχέσεις με τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου και τρομακτική πρόσβαση σε όλες τις πολιτικές ελίτ της ηπείρου μας, στα θεσμικά όργανα της ΕΕ και στις παγκόσμιες εκδοτικές ελίτ. Θα έπρεπε να του είμαστε εξαιρετικά ευγνώμονες αν συνέτρεχε λοιπόν πρακτικά τη χώρα μας που δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση από τις «αγορές» και τις κυρίαρχες δυνάμεις της ευρωζώνης. Μερικοί βρίσκουν πολύ σκληρό τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, όλοι συμφωνούν όμως ότι τον διακρίνει η δικαιοσύνη. Οι ‘Ελληνες διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να σώσουν τους Εβραίους στη κατοχή και δεν είναι πολλοί λαοί που το κάνανε αυτό.

«Η Ελλάδα αύριο», 28.7.2012

Posted in Ελληνική εξωτερική πολιτική & Αμυνα, Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος - Βαλκάνια | Leave a Comment »

Πρόγραμμα 24 ημερών

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Αυγούστου 2012

Στις 20 Αυγούστου η κυβέρνηση θα πάρει την πιο σημαντική – ίσως την τελευταία σημαντική – απόφασή της. Είναι η μέρα που λήγει ένα ομόλογο από εκείνα που δεν κουρεύτηκαν επειδή τα είχε αγοράσει η ΕΚΤ (η οποία, ως γνωστόν, θεωρεί ότι τα δικά της ομόλογα, αντίθετα με των μικρο-ομολογιούχων και των ασφαλιστικών ταμείων, είναι κάτι σαν ιερές αγελάδες). Για να το αποπληρώσει, το ελληνικό δημόσιο πρέπει να δανειστεί από κάπου 3,2 δις ώστε να αποπληρώσει στο 100% την ΕΚΤ η οποία, σημειωτέον, τα είχε αγοράσει πέρσι προς 2,3 δις – άρα, η ΕΚΤ έχει λαμβάνειν κι ένα ουκ ευκαταφρόνητον κέρδος της τάξης των 900 εκατομμυρίων (*).

Δεν είναι τυχαίο ότι η τρόικα έφυγε για να επιστρέψει με την αξιολόγησή της τον Σεπτέμβρη – δηλαδή μετά την 20ή Αυγούστου. Χρειάζονται τρεις μήνες για να αποφανθούν ότι το «πρόγραμμα» έχει βουλιάξει; Ότι τα χρήματα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα ανέλθουν στο 5% των (ανοήτως) υπεσχημένων; Ότι η «ανάπτυξη» θα κείται στον πυθμένα, όπου και θα παραμείνει τα επόμενα χρόνια τινάζοντας στον αέρα το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμών των δανείων μας προς την τρόικα αρχικά και (μετά το 2020) στους τραπεζίτες του κ. Νταλάρα; Ότι η τραπεζική πίστη έχει εγκαταλείψει και τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις, εγγυούμενη έτσι την πλήρη κατάρρευση της αγοράς εργασίας, των δημοσίων εσόδων και των ασφαλιστικών ταμείων; Υπάρχει κάποιος στο ΔΝΤ ή στην ΕΚΤ ή στην ΕΕ που να χρειαζόταν πάνω από 2 ώρες για να γράψει το πολυπόθητο κείμενο αξιολόγησης; Ή μήπως ο κ. Τόμσεν καίγεται να πάει διακοπές και αποφάσιστε «Επιστροφή τον Σεπτέμβριο», μαζί με τους χειμερινούς κινηματογράφους;  

Όχι βέβαια. Η έκθεση της τρόικα είναι έτοιμη. Το ΔΝΤ έχει ήδη αποφασίσει ότι, στην βάση των τεχνοοικονομικών δεδομένων, το Μνημόνιο 2 «μας τελείωσε». Πως καμία επιμήκυνση δεν το σώζει. Απλά, μένει να ληφθεί η πολιτική απόφαση. Αντίστοιχα, η ΕΚΤ γνωρίζει άψογα ακριβώς τα ίδια και κατανοεί ότι, κάποια στιγμή, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να αθετίσει τις υποχρεώσεις απέναντί της. Το ίδιο και τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ευρωζώνης: περιμένουν ότι μεγάλο μέρος των διμερών δανείων που παρείχαν στην Ελλάδα θα «κουρευτεί». Οπότε, το θέμα του «τι θα κάνουν με την Ελλάδα» δεν είναι τεχνο-οικονομικό και δεν βασίζεται ούτε στις όποιες περικοπές και μεταρρυθμίσεις κάνει η κυβέρνηση (έως το Σεπτέμβριο) ούτε και στις εκτιμήσεις του κ. Τόμσεν και της τρόικα. Από τι εξαρτάται; Εξαρτάται απλά από το εάν η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία συναποφασίσουν είτε να μας εκπαραθυρώσουν από το ευρώ, είτε να επιτρέψουν το κούρεμα του χρέους μας (κάτι που, όπως θα θυμάστε, είναι γνωστό με τον ευφημισμό «αναδιάρθρωση χρέους»).

Επιτρέψτε μου μια τοποθέτηση: Αν κρίνουν ότι μπορούν να μας εκπαραθυρώσουν διασώζοντας την Ισπανία και την Ιταλία, θα το κάνουν εκείνη την στιγμή! Ο λόγος είναι απλός: Το EFSF διαθέτει, μετά τα χρήματα που υποσχέθηκε στις ισπανικές τράπεζες, άλλα 80 με 90 δις. Όσο για το ESM, τον μόνιμο μηχανισμό που θα αντικαταστήσει το EFSF, έχει κολλήσει η ίδρυσή του στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας. Στο μεταξύ, το δημόσιο της Ισπανίας και το δημόσιο της Ιταλίας έχουν άμεση ανάγκη για 800 δις εντός του 2013. Είναι προφανές ότι αν η κυρία Μέρκελ πάει στην Ομοσπονδιακή Βουλή της και ζητήσει τέτοια ποσά για ενίσχυση του EFSF, δεν υπάρχει περίπτωση να τα πάρει – παρά μόνον αν στηριχθεί τόσο πολύ στην αντιπολίτευση του SPD που απωλέσει την κομματική της βάση. Πολύ απλά, δεν θα το πράξει, ιδίως ένα χρόνο πριν τις ομοσπονδιακές εκλογές. Από την άλλη, αν δεν το πράξει, θα πρέπει σύντομα να αρχίσει να τυπώνει μάρκα, καθώς η κατάρρευση της Ισπανίας και της Ιταλίας εντός της ευρωζώνης είναι πλέον κάτι παραπάνω από δεδομένη.

Μια σκέψη που περιτριγυρίζει την κα Μέρκελ σήμερα (την οποία της έχουν εμφυσήσει διάφοροι σύμβουλοι) είναι η εξής: Αν εκπαραθυρώσουν την Ελλάδα από το ευρώ, και ακολουθήσει μια τεράστια χρηματιστηριακή αναταραχή, οι γερμανοί ψηφοφόροι θα τα χρειαστούν. Θα φοβηθούν όταν θα δουν το όλον ευρωζωνικό οικοδόμημα, ακόμα και την ίδια την Φραγκφούρτη, να συγκλονίζονται. Υπό αυτό τον φόβο, σκέπτεται η κα Μέρκελ, ίσως είναι προετοιμασμένοι να αποδεχθούν την πρότασή της για διάσωση της Ισπανίας και της Ιταλίας με τεράστια ποσά. Έχοντας μάλιστα «γευθεί» ελληνικό αίμα (καθώς η Ελλάδα θα αιμορραγεί από μία άναρχη και καταστροφική επιστροφή στην δραχμή), η χώρα μας θα έχει παίξει στο ακέραιο τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος έτσι ώστε η κοινή γνώμη στην Γερμανία να είναι έτοιμη να αποδεχθεί μεγάλες τονωτικές και ακριβές ενέσεις υπέρ της Ισπανίας και της Ιταλίας.

Από την άλλη, βέβαια, η κα Μέρκελ εισακούει και αντίθετες γνώμες οι οποίες τις λένε πως είναι αδύνατον να προβλέψει κάποιος, και να διαχειριστεί, μια καθίζηση. Ότι μια ελληνική έξοδος από το ευρώ θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο από την ευρωζώνη. Όταν όμως ρωτά αυτούς τους συμβούλους, η κα Μέρκελ, τι μπορεί να γίνει για να μην φύγει τελικά η Ελλάδα από το ευρώ, η απάντησή τους της μαυρίζει την καρδιά καθώς γνωρίζει ότι αυτά που πρέπει να γίνουν δεν είναι έτοιμη να τα ψελλίσει καν στην Ομοσπονδιακή Βουλή. Τι είναι αυτά; Μία λύση θα ήταν το κούρεμα του ελληνικού χρέους προς την τρόικα – στο οποίο ήδη αναφέρθηκα. Μια άλλη λύση θα ήταν ένα μορατόριουμ στις αποπληρωμές έτσι ώστε το ποσό χρέους να μείνει το ίδιο αλλά να παγώσουν οι αποπληρωμές έως ότου η ελληνική οικονομία παύει να συρρικνώνεται. Την πρώτη λύση δεν θα την αποδεχθεί η ΕΚΤ, καθώς ανατρέπει πλήρως το δόγμα της ότι τα χρέη προς εκείνη είναι ιερά. Την δεύτερη λύση την απορρίπτουν οι πλεονασματικές χώρες καθώς κάτι τέτοιο θα ακύρωνε την πολιτική επιβολής σκληρής λιτότητας στην Ισπανία και στην Ιταλία. Γιατί; Επειδή η λιτότητα αυτή φέρνει με μαθηματική ακρίβεια την ύφεση. Άρα, εάν το τέλος της ύφεσης ήταν προαπαιτούμενο για τις αποπληρωμές από της χώρες της Περιφέρειας προς την τρόικα (όπως θα έπρεπε να ισχύει σε μια νομισματική ένωση), τότε η επιβολή λιτότητας σε χώρες όπως η Ισπανία θα ισοδυναμούσε με το να τους επιτρέπεται να μην αποπληρώνουν τα χρέη τους!

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν για την κα Μέρκελ. Όπως και για τις κυβερνήσεις των υπόλοιπων πλεονασματικών χωρών. Το μέγα δίλημμα είναι: Πετάμε την Ελλάδα έξω από το ευρώ και κάνουμε για την Ιταλία και την Ισπανία αυτό που αρνούμαστε έως τώρα σε κάθε μία από τις πτωχευμένες χώρες; Ή αρχίζουμε την διαδικασία κουρέματος των χρεών όλων τους (καθώς δεν είναι δυνατόν να κουρέψουν το δικό μας αλλά όχι το ιρλανδικό, π.χ., χρέος);

Η ουσία είναι ότι, άλλη μια φορά, δεν έχουν αποφασίσει. Φοβούνται να μας πετάξουν έξω αλλά δεν είναι και διατεθειμένοι να μας δώσουν μια ευκαιρία να ορθοποδήσουμε ως προς το χρέος, ουσιαστικά οδηγώντας μας εκ των πραγμάτων στον γκρεμό και, συνεπώς, «εκτός». Η «Επιστροφή τον Σεπτέμβριο» μανούβρα της τρόικα αυτή την εξήγηση επιδέχεται: Να δοθεί άλλο ένα τρίμηνο στις πλεονασματικές χώρες να χαράξουν την στρατηγική τους. Επί πλέον, να αναγκαστεί η Ελλάδα, ελπίζοντας σε μια ακόμα αναβολή της «θανατικής ποινής», να δανειστεί εκ μέρους της ΕΚΤ την 20ή Αυγούστου ώστε να μην βρεθεί η ΕΚΤ στην θέση να απωλέσει την εικόνα της (απέναντι σε Ρώμη, Μαδρίτη και Δουβλίνο) του δανειστή-τιμωρού. Καθώς μάλιστα η έκθεση της τροίκα θεωρείται προαπαιτούμενο για να δοθεί η δόση, είναι προφανές ότι ασκείται πίεση στο ελληνικό κράτος να δανειστεί τα 3,2 δις στις… αγορές μέσω βραχυπρόθεσμων γραμματίων. Και ποιος θα τα αγοράσει αυτά; Μόνο οι ελληνικές τράπεζες θα προσφερθούν, δανειζόμενες οι ίδιες από την ΕΚΤ, ή και την Τράπεζα της Ελλάδος (μέσω του ELA). Αν ούτε αυτό καταφέρουν, τότε θα μας τα δώσει το EFSF, προσθέτωντάς τα στο δημόσιο χρέος μας. Όμως οι εταίροι μας προτιμούν την άντληση των χρημάτων αυτών από την ΕΚΤ μέσω των ελληνικών τραπεζών. Γιατί; Επειδή προτιμούν, σε περίπτωση που μας πετάξουν έξω και διαγράψουμε μονομερώς τα χρέη μας προς την Ευρώπη, να χρωστάμε αυτό το ποσόν στην ΕΚΤ (που αν χρειαστεί το τυπώνει) παρά να το αντλήσουμε από το μισοάδειο EFSF από το οποίο πρέπει, κουτσά-στραβά, να βολέψουν τις Ισπανία και Ιταλία.

Έχω κουραστεί να το λέω αλλά φοβάμαι ότι πρέπει να το ξαναπώ: Η λογική του «κερδίζουμε χρόνο δανειζόμενοι» είναι παντελώς παράλογη πλέον. Όχι γενικά. Αλλά υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες (που ισχύουν εδώ και αρκετό καιρό στην ελληνική οικονομία): Με την τραπεζική πίστη άφαντη, την «ανάπτυξη» στο -9%, τα φορολογικά έσοδα στο ναδίρ και τις επενδύσεις στο μείον, το να «κερδίσουμε περισσότερο χρόνο» ισοδυναμεί με το να αφήσουμε ό,τι έχει απομείνει να σβήσει. Δεδομένου μάλιστα ότι οι φωνές στο Βερολίνο που απαιτούν την εκδίωξη της Ελλάδας το φθινόπωρο από την ευρωζώνη εντείνονται, η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης είναι η 20ή Αυγούστου. Της μένουν, δηλαδή, 24 μέρες.

Σκεφτείτε το. Αν την 20η Αυγούστου δανειστούμε άλλη μία φορά από την ΕΚΤ (μέσω τραπεζών) ή από το EFSF, ώστε να αποπληρώσουμε την ΕΚΤ και, έτσι, να επιτρέψουμε στην ΕΚΤ να συνεχίσει να προσποιείται ότι η νομισματική της πολιτική (η οποία έχει εδώ και καιρό ανατραπεί) παραμένει ανέπαφη, κατόπιν απλά θα περιμένουμε πότε οι πλεονασματικές χώρες θα αποφανθούν για το αν θα μας θυσιάσουν ή όχι. Κάθε μέρα που θα περνά, τον Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο, κλπ, η ελληνική οικονομία θα βουλιάζει κι άλλο (παρά την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων) και οι φωνές που ζητούν την αποπομπή μας θα μεγαλώνουν. Το τέλος δεν θα αργήσει να έρθει όσο φιλότιμες προσπάθειες και να καταβάλει το υπουργείο οικονομικών.

Μπορεί να γίνει κάτι; Δεν είμαι σίγουρος, εδώ που φτάσαμε. Η μόνη μας ελπίδα πια είναι ένα Πρόγραμμα 24 Ημερών που να ξεκινά σήμερα. Τι θα περιλαμβάνει; Τα εξής απλά: Η κυβέρνηση να κρατήσει ανοικτή την Ολομέλεια της Βουλής και εντός αυτών των 24 ημερών να περάσει όσες μεταρυθμίσεις κρίνει ότι πρέπει να γίνουν. Όχι επειδή έχουν κάποια σημασία. Καμία δεν έχουν, καθώς δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα να ανατρέψουν την εξελισσόμενη κατάρρευση που οφείλεται σε μια καθαρά μακροοικονομική τριπλή δίνη χρέους-ύφεσης-τραπεζών. Τότε γιατί προτείνω μια τέτοια κοινοβουλευτική υπερκινητικότητα; Για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους: Για να πούμε στην Ευρώπη: «Μεταρρυθμίσεις θέλατε; Νάτες!» Παράλληλα, κατά τις 5 με 10 Αυγούστου, η κυβέρνηση να ανακοινώσει ότι για λόγους ηθικής και ευθύνης απέναντι στους φορολογούμενους των πλεονασματικών χωρών, το ελληνικό κράτος δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου ούτε ένα ευρώ αν πρώτα δεν συμφωνηθεί, έστω και επί της αρχής, μια νέα συμφωνία που θα ανατρέπει την σημερινή καταστροφική πορεία η οποία μας οδηγεί τόσο στην πτώχευση όσο και εκτός ευρώ. Π.χ. να πούμε στον κ. Ρέσλερ τα εξής: «Αφού λέτε ότι θα μας διώξετε από το ευρώ, εμείς με ποιο δικαιώμα θα δανειστούμε από εσάς 3,2 δις σε ευρώ δεδομένου ότι, όταν μας διώξετε, δεν θα έχουμε ευρώ να σας ξεπληρώσουμε;»

Το εν λόγω Πρόγραμμα 24 Ημερών έχει δύο σκοπούς: Πρώτον, να κλείσει τα στόματα όσων συνεχίζουν να αναφέρονται στην αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να νομοθετεί «μεταρρυθμίσεις». Δεύτερον, να εξαναγκάσει την κα Μέρκελ και τους υπόλοιπους ηγέτες των πλεονασματικών χωρών να αποφασίσουν τι θα κάνουν με την Ελλάδα μια ώρα αρχίτερα. Αν η κυβέρνησή μας ανακοινώσει ότι τα 3,2 δις που χρωστάμε στην ΕΚΤ θα «αναδιαρθωθούν» μονομερώς, οι εταίροι μας θα αναγκαστούν εκείνη την στιγμή να αποφασίσουν είτε να ολοκληρώσουν την αναδιάρθωση τους χρέους μας (καθώς και της υπόλοιπης ευρωζώνης, σώζοντας έτσι το ευρώ) είτε να μας οδηγήσουν στην έξοδο (φέρνοντας, εν αγνοία τους, το τέλος του ευρώ). Αντίθετα με την επικρατούσα άποψη (που λέει πως όσο περισσότερο καθυστερεί αυτή η απόφαση τόσο καλύτερα), η πραγματικότητα είναι ότι όσο πιο πολύ αργούν να αποφασίσουν τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να αποφασίσουν την εκπαραθύρωσή μας.

(*) Η ΕΚΤ επισήμως ισχυρίζεται ότι αυτά τα κέρδη τα επιστρέφει στις Κεντρικές Τράπεζες που την απαρτίζουν και εκείνες πράττουν κατά βούληση. Πράγματι, κάποιες (π.χ. η Γαλλική) τα επιστρέφουν στην Ελλάδα. Άλλες όμως δεν το κάνουν. Μόνο και μόνο ότι το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο πρέπει να δανειστεί μέσα στο καλοκαίρι αυτά τα έξτρα 900 εκατομμύρια αποτελεί μομφή για τα περί ευρωπαϊκής αλληλλεγγύης.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=17117

Posted in Ευρώπη, Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

ΕΛΛΑΔΑ: ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗ ΧΩΡΑ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 2 Αυγούστου 2012

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Ελλάδα οδεύει με μεγάλη ταχύτητα σε ιστορικών διαστάσεων εθνική καταστροφή. Υπάρχουν ακόμα περιθώρια αποτροπής της, αλλά εξαντλούνται καθημερινά.

Αυτό το γνωρίζουν Eυρωπαίοι και ΔΝΤ, μερικά Ινστιτούτα τους μάλιστα τους προειδοποιούν για ανθρωπιστική καταστροφή. Φανταστείτε το χειρότερο σενάριο: να μεταφέρουν με αερογέφυρες τρόφιμα και φάρμακα στην πρωτεύουσα ενός κατεστραμμένου μέλους της ευρωζώνης, όπως κάνανε στο Βερολίνο! Φοβούνται την προσέγγιση οικονομικού-κοινωνικού «ολοκαυτώματος», που δεν μπορεί παρά να είναι και διεθνής πολιτική καταστροφή της Ευρώπης, ότι σαχλαμάρες κι αν λέγονται επ’αυτού. Μια «κοινωνική Φουκουσίμα» στην Ελλάδα δεν θα τινάξει μόνο τις τράπεζες στον αέρα. Θα τελειώσει την ευρωπαϊκή ιδέα. Και είναι απίθανο, αν συμβεί μια τέτοια καταστροφή, η παγκόσμια κοινή γνώμη να την αποδώσει στους … πολλούς δημόσιους υπαλλήλους ή τις άλλες γελοιότητες που ακούμε τρία χρόνια.

Γι’ αυτό, άλλοι σπεύδουν να αποσείσουν εκ των προτέρων τις ευθύνες τους, προετοιμάζοντας το κοινό για την επικείμενη καταστροφή, αποδίδοντας το πρόβλημα στους ‘Ελληνες γιατί δεν εφάρμοσαν επακριβώς το Μνημόνιο (και δεν έφεραν πιο γρήγορα την καταστροφή), άλλοι επιχειρούν να κατασκευάσουν εκ των ενόντων στρατηγική «σωτηρίας του ευρώ χωρίς Ελλάδα», άλλοι να παροξύνουν το πρόβλημα για να διαλύσουν, μια ώρα αρχύτερα, την Ευρώπη, κάτι που θέλουν εδώ και τουλάχιστο δύο αιώνες (Κάμερον).

‘Όπως ο Ρασκόλνικωφ τριγυρνούσε συνέχεια γύρω από το σπίτι της γιαγιάς που σκότωσε, δεν περνάει μέρα που να μην γίνει μια δήλωση ότι η Ελλάδα απέτυχε, πάει εκτός ευρώ,  δεν κάνει μεταρρυθμίσεις, θα τη διώξουν αν δεν τα καταφέρει, ευρώ ίσον μνημόνιο, δεν κινδυνεύουμε αν φύγει η Ελλάδα κλπ. ‘Όλα αυτά θα αποδειχθούν τελικά άχρηστα, γιατί είναι παράλογο να φανταστεί κανείς ότι θα καταστραφεί μια χώρα της ευρωζώνης χωρίς να στιγματισθεί η Ευρώπη και η Γερμανία. Αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Δε φτάνει που όλη η Ευρώπη είναι αιχμάλωτη της Goldman Sachs, το Βερολίνο επιδεικνύει πάλι απίστευτη στρατηγική τύφλωση. Δις   ματοκύλισε την ήπειρο, αυτοκαταστρεφόμενο για να κάνει τους Αμερικανούς κυρίαρχους!

 

Αν ο καταιγισμός δηλώσεων και δημοσιευμάτων για την Ελλάδα δεν θα πετύχει τον στόχο που επιδιώκει, μπορεί να ξεπαστρέψει και την οικονομικά υγιέστερη χώρα του κόσμου, όχι την Ελλάδα. Οι «αγορές», όπως και οι πολιτικοί, προεξοφλούν τους κινδύνους που διαβλέπουν. Αν τόσα πρόσωπα κύρους μιλάνε για επικείμενη έξοδο από το ευρώ, τι πιο λογικό από το να τοποθετηθούν ανάλογα. Για παράδειγμα να αρνηθούν να ασφαλίζουν ελληνικές εισαγωγές, ζητώντας cash, όπως ήδη κάνουν, σπρώχνοντας ακόμα ταχύτερα την Αθήνα στον γκρεμό. Ποιος θα επενδύσει λεφτά στην Ελλάδα σε παρόμοια κατάσταση; Πρόκειται για κλασικό μηχανισμό αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

 

Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, γιατί η ελληνική κυβέρνηση, η ελίτ, το κράτος όχι μόνο δεν απαντάνε στη φοβερή επικοινωνιακή επίθεση που δέχεται η χώρα, επί τριετία, αλλά τη συνδράμουν. ‘Εχουν υιοθετήσει όλη τη δομή επιχειρημάτων των δανειστών, ακόμα και τα πιο γελοία από δαύτα, και τα χρησιμοποιούν μάλιστα κατά κόρον στον εσωτερικό «πόλεμο» που διεξάγουν κατά της αντιπολίτευσης και της ελληνικής κοινωνίας. Αυτοί άλλωστε, έθεσαν πρώτοι την απαράδεκτη, μη προκύπτουσα θεσμικο-πολιτικά από πουθενά, εκβιαστική εξίσωση «ή μνημόνιο, ή εκτός ευρώ». Βλέπουν τώρα να τους επιστρέφεται ο εκβιασμός στο πολλαπλάσιο. Από τον καιρό της Τουρκοκρατίας, είναι οικεία η εικόνα του Ραγιά που προσκυνά τον πολυχρονεμένο αφέντη, αποβλέποντας στο έλεός του. Αλλά μετά τις εκλογές, βλέπουμε, κατά τρόπο μάλλον σπάνιο, τον «αφέντη» να δίνει απανωτές κλωτσιές και μπουνιές, να φτύνει και να προσβάλει την κυβέρνηση που έσπευσε να τον προσκυνήσει, υποσχόμενη πιστή τήρηση «συμφωνηθέντων». Και χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Χρειάστηκε ο Κάμερον να απειλήσει τους ‘Ελληνες με κλείσιμο των βρετανικών συνόρων, για να σκεφτεί κάποιος στο ΥΠΕΞ να καλέσει τον πρεσβευτή του στην Αθήνα να του ψελλίσει δύο κουβέντες.

 

Οι φιλόσοφοι του δικαίου και η νομική επιστήμη γνωρίζουν τον αμφίβολο χαρακτήρα των ομολογιών, ο περισσότερος κόσμος όμως όχι. Η «αυτό-επίθεση» που δέχεται η χώρα από την ελίτ της καθιστά αυτόχρημα πειστικά τα εχθρικά επιχειρήματα. Κοτζάμ Εθνική Τράπεζα ήρθε προεκλογικά να διαψεύσει το όνομά της, τρομοκρατώντας τους ‘Ελληνες, περιγράφοντας με όρους Αποκάλυψης όσα θα συμβούν φεύγοντας από το ευρώ, όχι όμως όσα συμβαίνουν και θα συμβούν εξαιτίας του μνημονίου, προκειμένου να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Τι χρειαζόμαστε τους εχθρούς;

 

Η πολύ δημοφιλής Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε και βομβαρδίστηκε γιατί προηγήθηκε τριετής δαιμονοποίηση των Σέρβων. Τεράστια διεθνής συνωμοσία στήθηκε από ΗΠΑ και Βρετανία, για ύπαρξη δήθεν όπλων μαζικής καταστροφής, που δεν ανακαλύφθηκαν ποτέ, για να δικαιολογηθεί η εισβολή στο Ιράκ. Γέμισε τώρα ο δυτικός τύπος με ψευδοπληροφορίες για τη Συρία, ώστε να παρουσιασθεί η επιχείρηση καταστροφής και διαμελισμού μιας αραβικής χώρας, σχεδιασμένη εδώ και δεκαετίες από τους Ισραηλινούς φονταμενταλιστές και τις ΗΠΑ, ως δήθεν «δημοκρατική επανάσταση».

 

Ο επικοινωνιακός πόλεμος είναι το ισοδύναμο του μπαράζ πυροβολικού και αεροπορίας πριν από επίθεση του πεζικού και των αρμάτων. Φυσικά, δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να αρνείται την ύπαρξη σοβαρότατων προβλημάτων στην Ελλάδα. Το να αποδίδει όμως σε αυτά την κρίση της ευρωζώνης και τη χειρότερη οικονομική κρίση μετά το 1929, μόνο άσχετος ή απατεώνας μπορεί να το κάνει, με τη μισή Ευρώπη σε μνημόνιο. Να υποστηρίζει κανείς το μνημόνιο, όταν αποδεδειγμένα, όσο και το θεώρημα του Πυθαγόρα, καταστρέφει την Ελλάδα, αυτό δεν είναι απλό λάθος αλλά έγκλημα. Από πλευράς ελληνικών ελίτ (που άλλωστε είναι και οι κατεξοχήν υπεύθυνες για το ελληνικό μέρος του προβλήματος) εμπίπτει σε αυτό που ο ποινικός κώδικας περιγράφει ως εσχάτη προδοσία.

 

Δυστυχώς και η Αριστερά, και οι αντιμνημονιακές δυνάμεις και οι διανοούμενοι, ελάχιστη προσπάθεια κατέβαλαν και από τη δική τους πλευρά να οργανώσουν μια διεθνή καμπάνια υπεράσπισης της Ελλάδας, με αποτέλεσμα, πολιτικά, η Αθήνα να έχει ήδη «αποβληθεί» από την ΕΕ, από τη στιγμή που μια πλειοψηφία Γερμανών και Γάλλων τάσσεται υπέρ της εξόδου της από το ευρώ. ‘Εστω και τώρα, την υστάτη, δεν είναι αργά να ξεκινήσει μια προσπάθεια συστηματικής διαφώτισης της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Θα μπορούσε μάλιστα να γίνει και από τις πληττόμενες από το μνημόνιο κοινωνικές δυνάμεις, απευθείας προς τους συναδέλφους τους διεθνώς. Θα έπρεπε να βομβαρδισθεί η κοινή γνώμη παγκοσμίως με το τι σημαίνει για μας και γι’ αυτήν το μνημόνιο της ελληνικής καταστροφής. ‘Εχει επίσης σημασία να μην περιοριζόμαστε σε καταγγελίες της λιτότητας. Η λιτότητα είναι μία επιλογή εντός ενός συστήματος. Εδώ μιλάμε για την κατεδάφιση του συστήματος, της ευρωπαϊκής αστικής δημοκρατίας.

 Επίκαιρα, 26.7.2012

 Konstantakopoulos.blogspot.com

 Δεν μιλάμε για μείζονα οικονομική και κοινωνική καταστροφή, αυτή έχει ήδη συντελεσθεί, αν και μόνο λίγες από τις συνέπειές της έχουν γίνει ακόμα αισθητές. Μιλάμε για εθνική καταστροφή, γιατί απειλεί τις ίδιες τις προϋποθέσεις συγκροτημένης πολιτειακής ύπαρξης και άρα μακροχρόνιας επιβίωσης του ελληνικού λαού, τον πυρήνα δηλαδή του ελληνικού έθνους-κράτους, κυριότερης κατάκτησης της Επανάστασης του 1821. Σημειωτέον ότι καμιά από τις τρεις μεγάλες ελληνικές τραγωδίες του Εικοστού Αιώνα (1922, εμφύλιος του 1943-49, 1974) δεν απείλησε, ούτε κατά διάνοια αυτό τον πυρήνα. Συγκρίσιμες απειλές μπορούν να θεωρηθούν μόνο αυτή που θα προέκυπτε αν είχε νικήσει το Γ’ Ράιχ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. (Απειλή κατάργησης, με τρομακτικές δυνητικές συνέπειες, αντιμετώπισε και το κυπριακό κράτος το 2004, με το σχέδιο Ανάν).

 

Επειδή τα γράψαμε και τα ξαναγράψαμε δεν θα επανέλθουμε εδώ τώρα. Αντιλαμβανόμαστε ασφαλώς ότι οι άνθρωποι, όπως και οι στρουθοκάμηλοι, διαθέτουμε  έναν απαράμιλλο μηχανισμό άρνησης της πραγματικότητας για να προστατεύσουμε τον ψυχισμό μας. Επιπλέον, επειδή η επίθεση κατά του ελληνικού έθνους διεξάγεται με επικοινωνιακές και οικονομικές μεθόδους, δεν είμαστε καλά προετοιμασμένοι να την αντιληφθούμε, όπως αντιλαμβάνεται κανείς μια ξένη στρατιωτική εισβολή. Ελάχιστοι είναι πλέον και οι επιζώντες της Κατοχής, οι άνθρωποι δηλαδή που έχουν κάποια βιωματικά εργαλεία για καταστάσεις όπως αυτές που τώρα έχουμε μπει.

 

Posted in Ελλάδα | Leave a Comment »

Το 4ο Ράϊχ σχεδιαζόταν από το 1943! Μια έρευνα-σοκ στο παρελθόν που ίσως εξηγεί πολλά… (Β΄ μέρος)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 1 Αυγούστου 2012



*Γράφει ο Αλέξανδρος Μπουφέσης

Ναζισμός και πολιτική ατζέντα: “The end is the beginning” 

Όπως αναφέραμε στο πρώτο μέρος της έρευνας, αν είναι κάποιους λαούς που μισούν οι Γερμανοί, αυτοί είναι οι Εβραίοι, οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί. Σε αυτό τον τομέα θα παραθέσουμε αποσπάσματα από το βιβλίο του T.H. Tetens, γεννηθείς εις Βερολίνο, οικονομολόγος και αρχισυντάκτης εφημερίδας το 1920. Μελέτησε την έννοια του Παν-Γερμανισμού και το ίδιο το κόμμα των Ναζί. Φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, αλλά διέφυγε στην Ελβετία το 1934. Το 1938 μετανάστευσε στις Η.Π.Α και προσέφερε τις υπηρεσίες του στις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, εργαζόμενος ως ερευνητής. 

Υπήρξε στέλεχος της αμερικανικής επιτροπής εγκλημάτων πολέμου κατά την περίοδο 1946-47. Αυτά τα οποία έγραψε στο βιβλίο του: «Germany plots with the Kremlin» αξίζει να παρουσιαστούν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό.

Το 1952 ο Στάλιν με μια επιστολή πρότεινε την επανένωση της Γερμανίας και του επανεξοπλισμού του, προτείνοντας στην ουσία την δημιουργία ενός ουδέτερου κράτους, το οποίο θα εποπτευόταν από τις μεγάλες δυνάμεις.

Ο Tetens παραθέτει αποσπάσματα από τον γερμανικό τύπο:

«Στις μεγάλες εφημερίδες γράφτηκε πως ο Dr Adenauer [καγκελάριος] ακολουθεί μια πολιτική δύο αξόνων. Υπάρχει πρωτίστως το ευρωπαϊκό ζήτημα, μια βραχυπρόθεσμη πολιτική, η οποία αποσκοπεί στην δημιουργία μιας ενωμένης Ευρώπης λη μάλλον για να χρησιμοποιήσουμε επακριβώς τα λόγια του τύπου: “Να γίνει πραγματικότητα το όνειρο των Γερμανών, το οποίο σχεδίαζαν εδώ και δεκαετίες”. Ακολούθησαν κάποιες μυστικές συνομιλίες μεταξύ Adenauer και Ομοσπονδιακού κοινοβουλίου και ύστερα ο Adenauer δήλωσε πως οι διαπραγματεύσεις με τους Ρώσους θα έπρεπε να περιμένουν μέχρι η Γερμανία να επανακτήσει μια ισχυρή και κυρίαρχη θέση στα Ευρωπαϊκά θέματα. Διαβεβαίωσε τους συνομιλητές του πως οι προτάσεις της Ρωσίας στήριζαν και με το παραπάνω τα συμφέροντα της Γερμανίας και πως εν ευθέτω χρόνω, η Ρωσία θα ήταν σε θέση να προσφέρει περαιτέρω παραχωρήσεις, ειδικά όσον αφορά στο ζήτημα των εδαφών πέραν από τη γραμμή Oder-Neisse [Πολωνικά εδάφη]». 

Αν κάποιος βρίσκει «περίεργες» αυτές τις δηλώσεις μιας Γερμανίας, η οποία είχε επιλέξει μια ΝΑΤΟική πορεία, τότε αυτά που ακολουθούν ενδεχομένως να τα βρει αρκετά ανησυχητικά. 

Στις εφημερίδες που πρόσκειντο στον Adenauer, δηλαδή στην Frankfurter Allgemeine,Christ, Welt, Deutsche Zeitung of Stuttgart, είχαν γραφτεί οι εξής διαβεβαιώσεις προς τους Ρώσους, πως η πολιτική του Dr Adenauer αποσκοπεί στο να δημιουργήσει την απαιτούμενη ασφάλεια τόσο για τους Γερμανούς όσο και για τους Ρώσους και πως αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο εφόσον η Γερμανία γίνει τρίτος παράγοντας ισχύος. Τότε θα χρησιμοποιούσε την επιρροή της με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτρέψει τις Η.Π.Α από έναν “Προληπτικό πόλεμο”, ενώ βραχυπρόθεσμα η Δημοκρατίας της Βόννης αποσκοπεί στο να δημιουργήσει μια Ευρώπη, η οποία θα έχει κοινή συνεννόηση με την ΕΣΣΔ, εις βάρος των Η.Π.Α».

Και πάλι αναρωτιόμαστε, η Γερμανία δεν είχε ενταχθεί τότε στο ΝΑΤΟ; 

Τα πράγματα ολοένα και γίνονται πιο σοβαρά, καθότι ο Adenauer πριν γίνει καγκελάριος φέρεται να είπε πως: « Πρέπει να κινηθούμε μετά μεγάλης προσοχής! Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να δώσουμε την εντύπωση είτε στους συμπατριώτες μας είτε στους Αμερικανούς πως θα συνεργαστούμε με τους Ρώσους». Υποτίθεται πως η Γερμανία έβγαινε από μια τεράστια καταστροφή, οι Αμερικανοί είχαν επενδύσει δις δολάρια για να ανοικοδομήσουν τον πάλαι ποτέ «φασίστα εχθρό» και ο Adenauer μιλούσε τώρα για συνεργασία με τους Ρώσους;

Όπως ήταν φυσικό το State Department άρχισε να ανησυχεί. Σε μια έκθεσή του είχε τονίσει πως: «από εποχής Ναπολέοντα υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ της Γερμανικής και Ρωσικής υψηλής κοινωνίας. Τώρα που η Ρωσία έχει μια δικτατορική τάξη, όπως η παλιά της αριστοκρατία, οι παλιές συμπάθειες δυναμώνουν μεταξύ των ακροσυντηριτικών, δηλαδή στους κόλπους των πρώην Ναζί». Το State Department πραγματευόταν την έννοια της προδοσίας από μεριάς Γερμανίας στο ΝΑΤΟ, αλλά οι Γερμανοί φυσικά ήξεραν πώς να καλύψουν τα νώτα τους και να υποβαθμίσουν «τις υπερφίαλες αυτές δηλώσεις» με άρωμα θεωριών συνωμοσίας. Οι δε Αμερικανοί ήθελαν να πιστέψουν πως οι παλιοί τους εχθροί και νυν σύμμαχοι θα ακολουθούσαν τον δρόμο της λογικής και θα «προστάτευαν» τον ευρωπαϊκό χώρο από μια ενδεχόμενη Σοβιετική εισβολή (ο μόνιμος ιδεοψυχαναγκασμός των Η.Π.Α μέχρι και σήμερα). 

Το πιο ανατριχιαστικό, όμως, στα έγγραφα που μελέτησε ο Tetens ήταν οι ακριβείς προβλέψεις για μια νέα γεωπολιτική διαμόρφωση, η οποία ούτω και εγένετο χωρίς να αποκλίνει σχεδόν καθόλου από τα πρώτα σχέδια επί χάρτου: « Αφήστε τις Η.Π.Α να πιέσουν αυτές πρώτα για τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και αφήστε τους Αμερικανούς φορολογούμενους να διαθέσουν διαθέσουν τα δις δολάρια που χρειάζεται ένας γερμανικός επανεξοπλισμός. Αφού εγκαθιδρύσουμε μια Γερμανο-κεντρική Ευρώπη, θα έχουμε την ευκαιρία να διευρύνουμε τις διαπραγματεύσεις μας με τη Μόσχα. 

Άλλωστε η Μόσχα είναι έτοιμη να πληρώσει βαρύ τίμημα για να απαγκιστρωθούμε από τις Η.Π.Α. … τότε», όπως επαυξάνει ο κορυφαίος Σοσιαλοδημοκράτης θεωρητικός, Friedrich Stampfer, στην εφημερίδα Neue Volkzeitung, στη Νέα Υόρκη, «…τότε θα μπορούμε να αναστρέψουμε την ολική ήττα, προσφέροντας στη Ρωσία την ένωση, την Ευρασία, μαζί με το καλύτερό μας προσωπικό: Εκπαιδευμένους αξιωματικούς του Γενικού Επιτελείου, τεχνικούς, ικανούς εργάτες, στρατιώτες, πολεμικά πλοία, τανκς, βομβαρδιστικά και τα πλέον σύγχρονα όπλα μαζικής καταστροφής. Έτσι η Γερμανία θα διαλύσει επιτέλους την Βρετανική Αυτοκρατορία και θα θέσει τέλος στην Δυτικοευρωπαϊκή αποικιοκρατία. Απώτερος στόχος μας τότε θα είναι ο αποικισμός της Αφρικής…»

Ακολουθούν:
«Είμαστε ταγμένοι για μια συμμαχία με τη Μόσχα και οι δεσμοί μας με τη σοσιαλιστική Ρωσία θα σφραγίσουν την Παγκόσμια Ειρήνη», Bruno Fricke, πρώην Ναζί, σε ανοιχτή επιστολή προς τον Στάλιν, Buerger Zeitung of Chicago 1949

«Οι Αμερικανοί έχουν φρούδες ελπίδες πως κάποια μέρα θα τους ξεπληρώσουμε όλα αυτά τα αγαθά που μας προσέφεραν. Θέλουν να υπογράψουμε συνθήκη, η οποία θα μας χρησιμοποιήσει σαν τους μισθοφόρους τους, σαν τα δοχεία τους, προκειμένου να υποστηρίξουμε την Αμερικανική πολιτική ισχύος…Όμως θα συνεχίσουμε για πολύ καιρό ακόμα να απομυζούμε τους Αμερικανούς μέχρι να έρθει η στιγμή που θα τους το ξεκόψουμε πως δεν πρόκειται να μετέχουμε στα σχέδιά τους για έναν πόλεμο με τη Ρωσία. Οι Γιάνκηδες είναι επιχειρηματίες, θα καταλάβουν πως η πολιτική τους δεν ταυτίζεται με τα δικά μας συμφέροντα…Το γεγονός πως σήμερα οι Αμερικανοί θέλουν να τους ακολουθήσουμε στην προστασία της Ευρώπης, θα αποτελέσει ένα ακόμη ατού στις διαπραγματεύσεις μας με τους Ρώσους. Οι Αμερικανοί έχουν χάσει και την ειρήνη, και τον ψυχρό πόλεμο και το μέλλον τους σαν υπόσταση, μόνο που δεν το ξέρουν ακόμα», 1950 Γερμανικό Γεωπολιτικό κέντρο στην Μαδρίτη

«Μόνο κάτω από πολιτική πίεση θα αναγκαστεί η Μόσχα να επιστρέψει τα ανατολικά εδάφη, που τώρα λειτουργούν ως δορυφόροι της. Εφόσον δημιουργήσουμε μια δυνατή Δυτική Ευρώπη, τότε θα μπορέσουμε να προτείνουμε στους Ρώσους να σπάσουμε τα δεσμά μας με το Ατλαντικό Σύμφωνο, αν οι Ρώσοι τραβηχτούν πίσω από τα έλη του Πριπιέτ και απελευθερώσουν όχι μόνο την ανατολική Γερμανία, αλλά και όλη την ανατολική Ευρώπη. Τότε θα είμαστε έτοιμοι να επεκταθούμε στην Αφρική», από την πρώτη σελίδα Christ und Welt, 1951.

«Το State Department ανακοίνωσε σήμερα κατόπιν αξιόπιστων πληροφοριών, οι οποίες συλλέχθησαν από τους συμμάχους, πως το κατεστημένο των Ναζί στην Γερμανία έχει ήδη ολοκληρωμένα μετα-πολεμικά σχέδια για την διαιώνιση των ναζιστικών δογμάτων και την επικυριαρχία. Κάποια από αυτά είναι ήδη εν εφαρμογή, ενώ άλλα ετοιμάζονται να ενεργοποιηθούν σε κλίμακα παγκοσμίου βεληνεκούς…Γερμανοί τεχνικοί, πολιτισμικοί ειδήμονες και εν υπνώσει πράκτορες έχουν πολύ καλά σχέδια προκειμένου να διεισδύσουν σε ξένες χώρες με απώτερο σκοπό τη δημιουργία οικονομικών, πολιτισμικών και πολιτικών δεσμών. Η [Αμερικανική] κυβέρνηση έχει στα χέρια της κόπιες που αποκαλύπτουν μέρος των σχεδίων, κομμάτι των οποίων είναι η ήπια μεταχείριση των εγκληματιών πολέμου στις δίκες που θα ακολουθήσουν. Αν αυτά τα σχέδια δεν μελετηθούν ως πρέπει, τότε θα αποτελέσουν απειλή για την μελλοντική μετα-πολεμική ειρήνη και ασφάλεια»

I rest my case, που λένε και στα νομικά, αλλά για όσους δεν έχουν πειστεί ακόμα, τότε θα παρουσιάσουμε κάποιες από τις πολιτικές εφαρμογές των άνω πλάνων.

Ας ρίξουμε μια ματιά στους λεγόμενους φακέλους Γκορμπατσόφ, όπως δημοσιεύτηκαν πρώτη φορά από το Der Spiegel μόλις πέρυσι (2011). Ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ,«πατέρας της Ευρωπαϊκής πολιτικής της Γερμανίας», μέσα στα πλαίσια της προσπάθειας ενοποίησης των δύο Γερμανιών, όχι μόνον έσπασε τον πάγο ανάμεσα σε αυτόν και τον Γκορμπατσόφ, αλλά κατάφερε να γίνει επιστήθιος φίλος του. Οι διάλογοι που θα παραθέσουμε δείχνουν κάτι παραπάνω, πως ο Γκορμπατσόφ ήταν ανίκανος να διαχειριστεί την κατάσταση και ζητούσε συνεχώς τις συμβουλές του Κολ.

Χ.Κ: Γεια σου Μιχαήλ, τι έγινε τελικά, παραιτήθηκες, όπως απαιτεί ο Γέλτσιν;
Μ.Γ: Νομίζω πως διαισθάνεται πως χάνει την επιρροή του και απομονώνεται ολοένα και πιο πολύ. Η εμφάνισή του χθες ήταν μια πράξη απελπισίας ή ένα κολοσσιαίο λάθος. Ο Γέλτσιν είναι από την φύση του «καταστροφέας». Δεν έχει τίποτα εποικοδομητικό να προσφέρει. Προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την πολιτική κατάσταση και να εξαπολύσει πολιτική διαμάχη
Χ.Κ: Αυτό θα σε ωφελήσει
Μ.Γ: Στη σημερινή σύσκεψη του ανωτάτου συμβουλίου του Σοβιέτ, κάποιος είπε πως τέτοιοι μέθοδοι είναι ανάρμοστοι για έναν άντρα του επιπέδου του. Μάλλον θα πρέπει να πάρει πίσω τα λόγια του. Ο πρόεδρος του Καζακστάν και ο πρόεδρος του κόμματος στην Ουκρανία, έχουν ήδη πάρει αποστάσεις από αυτόν.
Χ.Κ: Αυτό σου δίνει αρκετά πλεονεκτήματα. Είμαι χαρούμενος που αισθάνεσαι καλύτερα.

«Χαρούμενος που αισθάνεσαι καλύτερα», δηλαδή ο Γκορμπατσόφ βρισκόταν σε υστερία και μιλούσε στον «ψυχολόγο του»; Και ο «ψυχολόγος» δεν είχε τίποτα να κερδίσει από αυτή την κατάσταση; Για να δούμε τη συνέχεια.

Σε λιγότερο από 4 μήνες περισσότεροι από 45 εκ άτομα ψήφισαν τον δήθεν «τελειωμένο Γέλτσιν» για πρόεδρο της ΕΣΣΔ, ξεκινώντας μια διαρχία που κατέληξε στην διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ακολουθεί και άλλη τηλεφωνική συνομιλία.

Χ.Κ: Κάνω τα πάντα για να φτιάξω έναν συνασπισμό υπέρ σου εδώ στην Δυτική Ευρώπη. Το ίδιο θα κάνω και στην Ουάσινγκτον, την οποία θα επισκεφθώ σε δύο εβδομάδες. Πρέπει όμως να καταλάβεις πως κάποιοι άνθρωποι εδώ βλέπουν μάλλον δυσοίωνα τα πράγματα.
Μ.Γ: Ναι, το γνωρίζω
Χ.Κ: Για να συνοψίσω, τα λεγόμενά τους είναι ως εξής: Ναι ο Γκορμπατσόφ είναι δυνατός πολιτικός αλλά δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει τα πράγματα, που σχεδίασε. Εν τοιαύτη περιπτώσει επιβάλλεται η δημιουργία ενός διαφορετικού ψυχολογικού πλαισίου. Γι’αυτό χρειάζομαι αυθεντικές πληροφορίες από σένα Μιχαήλ σχετικά με το πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα εκεί.
Μ.Γ: Ξέρεις, Χέλμουτ, υπάρχουν πολλοί ανάμεσα στους Αμερικανούς φίλους μας που λένε διάφορα «για την κατάσταση που βρίσκεται ο Γκορμπατσόφ».

Λένε για παράδειγμα: Ο Γκορμπατσόφ είναι υπέρ του να κρατήσει την ένωση, ενώ ο Γέλτσιν μπορεί να δώσει αυτονομία στις Βαλτικές χώρες και άλλες σοβιετικές δημοκρατίες. Ο Γέλτσιν υποστηρίζει την προσωπική ιδιοκτησία, ενώ ο Γκορμπατσόφ την μικτή οικονομία. Ο Γέλτσιν θα είναι πολύ απασχολημένος με εσωτερικά θέματα και δεν θα σταθεί εμπόδιο στα πλάνα των Αμερικανών για τον κόσμο. Αυτά τα πράγματα δεν ευσταθούν, οι Μπους και Μπέικερ προσπαθούν να κρατήσουν τις θέσεις τους, αλλά υφίστανται και αυτοί τρομακτικές πιέσεις. Φυσικά, πρέπει να ξεπεράσω και εγώ αυτές τις δυσκολίες.

Χ.Κ: Μιχαήλ βασίσου πάνω μου θα μεταφέρω αυτολεξεί αυτά που μου είπες στους Αμερικανούς και λοιπούς δυτικούς ηγέτες.


Σε μια άλλη τηλεφωνική συνομιλία, ο Κολ εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τον Μπόρις Γέλτσιν, εμφανώς τουλάχιστον εκφράζει σκεπτικισμό σχετικά με την απόσχιση των Βαλτικών χωρών και αναρωτιέται έντρομος τι θα απογίνει ο κόσμος αν η Σοβιετική Ένωση καταρρεύσει απότομα.

Σε μια πτήση του προς τη Μόσχα, ο Γκορμπατσόφ εξέφρασε την πεποίθηση πως ο Κολ θα έκανε τα πάντα για να γίνει η Ρωσία ξανά μια μοντέρνα υπερδύναμη. Όσο για την Ουκρανία, το θέμα τον αγχώνει, δεν έχει άλλη επιλογή άλλωστε από το να μας στηρίξει, δεν πρόκειται πλέον για τον ζωτικό χώρο του Χίτλερ(!!!). Στη συνέχεια και ιδίως μετά το πραξικόπημα του Αυγούστου τα πράγματα γίνονται τραγικά και ο Γκορμπατσόφ ζητά επίμονα την οικονομική στήριξη της Γερμανίας. Ο Κολ μέσω των Γκένσερ και Κέλλερ φαίνεται να υπόσχεται μια ροή χρήματος προς την Ρωσία, έχοντας πείσει πρώτα τους G-7, αλλά τα γεγονότα τους προλαβαίνουν. Η Ουκρανία διακηρύσσει την ανεξαρτησία τους και «το παιχνίδι τελειώνει».

Συμπεράσματα κατά τον γράφοντα; Ο Χέλμουτ Κολ εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία και την υστερία του Γκορμπατσόφ κερδίζοντας χρόνο, ενώ η Ρωσία έχανε τις Βαλτικές χώρες και την Ουκρανία. Στον χάρτη που απεικονίζεται το λεγόμενο Drang nach Osten, το γερμανικό δόγμα της πορείας προς τα ανατολικά, αυτό ακριβώς απεικονίζεται, η ενθυλάκωση των Βαλτικών χωρών και της Ουκρανίας. Φυσικά, σχετικά με τον Γέλτσιν ότι έλεγε ο Κολ το εννοούσε, αν ο Γκορμπατσόφ ήταν μια φορά αδύναμος, ο Γέλτσιν ήταν όντως η ίδια η καταστροφή και κατά τη διάρκεια της προεδρίας του επί της νέας Ρωσικής Ομοσπονδίας, η Ευρασία όπως την οραματίστηκαν οι μεταπολεμικοί εθνικιστικοί κύκλοι, κινδύνευε να πάρει αμιγώς δυτική μορφή.

Έτσι λοιπόν για να γλιτώσουν από το γαϊτανάκι των ανίκανων ηγετών, βρήκαν κάποιον υπερβολικά έμπιστο, κάποιον που είχε υπηρετήσει στην Ανατολική Γερμανία, έναν πατριώτη που θεωρούσε πως η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η μεγαλύτερη Γεωπολιτική καταστροφή του 20ου αιώνα, κάποιον φαινομενικά ελεγχόμενο, το όνομα αυτού Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Πούτιν.

Ο Πούτιν, όμως, στη συνέχεια αποδείχτηκε «δύσκολη περίπτωση». Έβαλε τα θεμέλια για μια ισχυρή Ρωσία, ασπαζόταν το γερμανικό ιδεώδες της Ευρασίας, αλλά μέσα από το δικό του πατριωτικό ρωσικό πρίσμα. Προχώρησε σε κινήσεις γεφύρωσης του χάσματος μεταξύ της χώρας του και των ΗΠΑ, μέσα από την υπογραφή της συνθήκης της Λισσαβόνας και της νέας START II, παραγκώνισε τους σκληροπυρηνικούς Σιβιλίκι (KGB) στο τέλος της δεύτερης θητείας του ως πρόεδρος και ανέδειξε τους Σιλοβίκι, με ηγέτη τον μετέπειτα πρόεδρο Μεντβιέντεφ και τον κορυφαίο υπουργό οικονομίας Αλεξέι Κούντριν, με απώτερο στόχο την συνεννόηση με τον πρόεδρο Ομπάμα. Αν οι Γερμανοί δεν είχαν φροντίσει να ενεργοποιήσουν «τις ρίζες τους» στις Η.Π.Α ίσως ο Πούτιν να τα είχε καταφέρει.

Είναι άραγε τυχαίο που ο Πούτιν βρήκε τόση μεγάλη αντίσταση στην προεκλογική του περίοδο, ακόμα και από την ίδια την ΕΕ μέσω του ΟΑΣΕ, που τον κατηγόρησε για «νοθεία»; Είναι τυχαίο που ο Γκορμπατσόφ ξαφνικά «αναστήθηκε» μετά από 20 χρόνια και φώναζε στον Πούτιν παραιτήσου τώρα, ενώ δεν παρέλειψε να πάει στην ορκωμοσία του και να σταθεί μάλιστα στους VIP; Γενικό συμπέρασμα αυτή τη φορά, όπως προκύπτει από τα γεγονότα, αποτελεί η κολοσσιαία διαφορά μεταξύ Γερμανοκεντρικής Ευρασίας (με την προεδρία της Ρωσίας να ανήκει στον Προχορόφ για παράδειγμα, ο οποίος είχε βαπτισθεί ως διάδοχος του Πούτιν) και άλλο μια Ρωσοκεντρική με τον Πούτιν να διεκδικεί επιθετικά την Ουκρανία, την οποία στην κυριολεξία πήγαν να τους την κλέψουν μέσα από τα ίδια τους τα χέρια.

Ευρασία, ο αντικειμενικός σκοπός, μέσα από τα ανίερα μέσα 

Ένα από τα τελευταία στοιχεία που θέλουμε να προσθέσουμε σε αυτή την μακροσκελή, μα αναγκαία, έκθεση στοιχείων είναι η ίδια η ταυτότητα των Αμερικανών Νέο-συντηρητικών, η οποία μόνον Αμερικανική δεν είναι. Η Shahia Drury στο βιβλίο της «Leo Strauss and the American Right» εμβαθύνει στις ρίζες του Νεοσυντηριτικού κινήματος, εστιάζοντας στη μορφή του Leo Strauss, ενός μάλλον υπέρ-κυνικού φιλοσόφου, το όνομα του οποίου συνδέθηκε με τις διδαχές πίσω από την πολιτική φιλοσοφία του Carl Schmitt (Διατελέσαντα αρχινομικού όσο οι Ναζί είχαν την εξουσία). Ο Schmitt βέβαια ήταν κάτι παραπάνω από πολιτικός φιλόσοφος και νομικός. Με ιδέες όπως «Η κάθε κυβέρνηση, η οποία είναι ικανή να πάρει αποφασιστικά μέτρα οφείλει να ενέχει το δικτατορικό στοιχείο» και άλλες παρεμφερείς, ίσως πιο υστερικές, ο Schmitt καταδίκασε την Δημοκρατία της Βαϊμάρης και στήριξε τον Χίτλερ από την αρχή. Η σχέση του με τον Strauss ήταν καθοριστική για το τι επρόκειτο να κάνει ο τελευταίος στην Αμερική, καθότι κατόπιν συστάσεων του Schmitt ο Strauss κατάφερε να πάρει υποτροφία από το ίδρυμα Ροκφέλερ και να κάνει την μετα-διδακτορική του διατριβή στο Παρίσι. Στη συνέχεια μετανάστευσε στην Αμερική, όπου και έλαβε το 1949 την έδρα του καθηγητή της πολιτικής επιστήμης στο Σικάγο. 

Το όνομα του Strauss είναι συνδεδεμένο με τους Νέο-συντηρητικούς και κινήματα όπως το PNAC (Project for the New American Century), ένα πραγματικό «αγκάθι» στα δημοκρατικά πλευρά της κυβέρνησης Κλίντον και μείζον μέσο επιρροής στην μετέπειτα κυβέρνηση Bush Junior. Είναι εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός πως ο Paul Wolfowitz ένα από τα πιο φανατισμένα γεράκια του cabinet του προέδρου, διατελέσας αναπληρωτής υπουργός άμυνας και ύστερα πρόεδρος της παγκόσμιας τράπεζας ήταν μαθητής του Strauss. Οι αρχές του PNAC είναι ούτως ή άλλως ακροδεξιές και ελάχιστα διαφέρουν από την Ναζιστική γραμμή, πραγματευόμενες μια παντοδύναμη Αμερική, που συνεχώς επιτίθεται, έναν φορέα της παγκόσμιας ηγεμονίας με πολίτες που έχουν ελάχιστα δημοκρατικά δικαιώματα έως μηδαμινά. 

Το τελευταίο κομμάτι του πάζλ, που συνδέει άμεσα όλα τα παραπάνω μαζί με την «ναζιστική μαγιά» στην κυβέρνηση Μπους είναι η αποκάλυψη Σοκ από τις εφημερίδες New Hampshire Gazette και London Guardian το 2003 και το 2004, πως ο «παππούς Μπους» (πατέρας του Bush senior), ο Prescott ήταν άμεσα αναμεμειγμένος στην χρηματοδότηση του Χίτλερ. Ο Prescott Bush, ήταν αντιπρόεδρος της Union Banking Corporation, μέσα από την οποία εταιρείες όπως η ΙΒΜ, η General Motors και άλλες χρηματοδοτούσαν τον Χίτλερ. Το αμερικανικό δημόσιο προχώρησε σε κατάσχεση των περιουσιακών του στοιχείων για συνεργασία με τον εχθρό (μέχρι εδώ καμία κριτική), αλλά τον αποζημίωσε δίνοντάς του το εξωφρενικό ποσό του 1.5 εκ δολαρίων. Υπάρχει νόμος κράτους άραγε που να σε αποζημιώνει όταν συνεργάζεσαι με τον εχθρό; Επιπρόσθετα ο Prescott διέθετε και μια άλλη εταιρεία την Silesian-American corporations, η οποία χρυσάφιζε από την εκμετάλλευση των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, σε ένα κοινό Business πρόγραμμα με την I.G Farben (!!!). Ομοίως βέβαια με την προηγούμενη εταιρεία η Silesian τερματίστηκε, αλλά τα γεγονότα παραμένουν ως έχουν. Μια οικογένεια με ναζιστική ιστορία συνεργασίας κατάφερε να βγάλει δύο προέδρους των Η.Π.Α, ο τελευταίος (και πιο εγκληματίας) εκ των οποίων

α) Νόθευσε τις Αμερικανικές εκλογές για να εκλεγεί
β) Ομοίως όπως ο Χίτλερ χρησιμοποίησε το κάψιμο του Κοινοβουλίου για να αρπάξει την προεδρία και να εξαπολύσει τις νύχτες των Κρυστάλλων, ο «μικρός» Μπους χρησιμοποίησε το 9/11 προκειμένου να αιματοκυλίσει και να αποσταθεροποιήσει την Μέση Ανατολή.
γ) Δημιούργησε στρατόπεδα συγκεντρώσεως παγκοσμίως, όπως ακριβώς ο Χίτλερ, και μετέτρεψε τις Η.Π.Α σε κράτος αστυνόμευσης, με τις μυστικές υπηρεσίες να έχουν carte blanche να συλλαμβάνουν απλούς πολίτες, οι οποίοι και στην υποψία μόνον της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση να συλλαμβάνονται και να παραμένουν έγκλειστοι για χρόνια, χωρίς να περάσουν από δίκη.
δ) Στην αυγή της λαίλαπας της οικονομικής κρίσης του 2008, ο Υπουργός Οικονομίας και «παιδί της παρέας της Goldman Sachs» έριξε 700 δις δολάρια στις τράπεζες (και πόσα ακόμα από τον διάδοχό του Tim Gheitner, επίσης «παιδί της παρέας της Goldman») προκειμένου να κρατικοποιήσει τι;;; Τις απώλειες των τραπεζών με τα λεφτά των Αμερικανών φορολογουμένων
ε) Η φασιστική ιδεολογία, η οποία τον ανέδειξε στην εξουσία, ρίζωσε τόσο πολύ στην Αμερική, ώστε όλος ο κόσμος σήμερα να κάθεται πάνω σε μια ωρολογιακή βόμβα, που αν σκάσει θα επιφέρει βιβλικές επιπτώσεις στο παγκόσμιο γεωπολιτικό στερέωμα.

Για να συνοψίσουμε και να κλείσουμε, η σειρά των γεγονότων έχει ως εξής από τα στοιχεία που παρατέθηκαν στην μελέτη. Οι γερμανικοί εθνικοί θύλακες λίγο πριν την ήττα στον Β παγκόσμιο στέλνουν τους καλύτερους στις «ουδέτερες χώρες» προκειμένου να κρατήσουν ζωντανή την ναζιστική προπαγάνδα και τα ναζιστικά ιδεώδη. Κομβικό σημείο των χωρών αυτών είναι η Ισπανία (η χώρα που «απειλείται» με πτώχευση σήμερα), που συνδέει άμεσα την Ευρώπη με την Αργεντινή. Οι Γερμανοί «ορκίζονται» πως εφεξής θα χρησιμοποιούσαν την δύναμη της Γεωοικονομίας (κατ’αυτους Zivilmacht) προκειμένου να δημιουργήσουν μια πολύ δυνατή Ευρώπη, προκειμένου να «δέσουν» με την Ρωσία διαμορφώνοντας μια Ευρασιατική υπερδύναμη. Η ΕΣΣΔ καταρρέει εν μέσω συνομιλιών Χέλμουτ Κολ και Μιχαήλ Γκορμπατσόφ σχετικά με το που ανήκουν οι Βαλτικές χώρες και η Ουκρανία. Το πλάνο των Γερμανών «πάει ρολόι», αλλά ο Γέλτσιν καταστρέφει ότι ακουμπά και ενισχύει ακόμα περισσότερο την Αμερικανική ηγεμονία στο τιμόνι της οποίας βρίσκεται εκείνη την εποχή ο Μπιλ Κλίντον. Ο Πούτιν ανακηρύσσεται διάδοχος του Γέλτσιν και αρχίζει να αμφισβητεί ανοιχτά την ηγεμονία της Αμερικής, στο τιμόνι της οποίας βρίσκεται τώρα ο Ναζιστικών αρχών νεότερος Μπους, που επί τη ευκαιρία είναι πολύ απασχολημένος με το να καταστρέφει το κύρος της Αμερικής και να βαθαίνει το έλλειμμα της. 

Ο πόλεμος στη Γεωργία αφήνει τον πλανήτη με την ανάσα κρατημένη, αλλά ο νέος πρόεδρος Ομπάμα μαζί με τον Σιλοβίκι διάδοχο του Πούτιν, Μεντβιέντεφ, είναι αποφασισμένοι να κάνουν το «restart» στις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το 2010 υπογράφεται η συνθήκη της Λισαβόνας, σύμφωνα με την οποία το ΝΑΤΟ δεσμεύεται σε συνεργασία με την Ρωσία μέσω του NRC (NATO-RUSSIAN FEDERATION-COUNCIL), ο Πούτιν όμως από την θέση του πρωθυπουργού προειδοποιεί: «Εάν δεν τα βρούμε με την αντιπυραυλική ασπίδα, πάμε πάλι για κούρσα εξοπλισμών». Ο Ομπάμα καταβάλει τιτάνια προσπάθεια να τιμήσει τις δεσμεύσεις της Λισαβόνας μαζί με την νέα συνθήκη START II. Δυστυχώς σαμποτάρεται πολύ άσχημα από την ανίερη συμμαχία Ρεπουμπλικανών-Νεοσυντηρητικών και Tea party, οι οποίοι φθάνουν στο σημείο να τον κατηγορήσουν για εθνική προδοσία και απειλούν να χρησιμοποιήσουν το πρωτόκολλο που αφαιρεί από τον πρόεδρο την εξουσία, λόγω αδυναμίας άσκησης των καθηκόντων του. 

Εν τω μεταξύ στην Ευρώπη αρχίζει η λαίλαπα της Ευρωπαϊκής πτυχής της οικονομικής κρίσης που διέλυσε την Αμερική το 2008. Η Γερμανία αρνείται πεισματικά να υπακούσει στις αγορές και ακολουθεί μια ανεξάρτητη πορεία, δεσμεύοντας τον Νότο καθώς χρησιμοποιεί μια απάνθρωπη δημοσιονομική πολιτική στην Ελλάδα, η οποία οδηγεί σε ανθρωπιστική κρίση. Παράλληλα αφήνει τις αγορές να παίζουν τους ρυθμούς της προπαγάνδας τους με το Ευρώ να μοιάζει με το άρμα του Φαέθοντα, καθώς πότε προβαίνει σε απότομες ανόδους, πότε σε απότομες πτώσεις. Οι Γερμανοί εκβιάζονται στο να εκδώσουν Ευρώ-ομόλογα, αλλά τα παθήματα του Χίτλερ έγιναν μαθήματα και ο Σόιμπλε δηλώνει πως δεν θα αφήσει τον πληθωρισμό να κάνει την Ευρώπη Βαϊμάρη. Αν εκδοθούν ευρώ-ομόλογα τότε οι πάντες θα μπορούν να τυπώνουν Ευρώ, να τα σορτάρουν στις αγορές και να εκτινάσσουν τον πληθωρισμό σε δυσθεώρητα ύψη. 

Ενώ ο ευρωπαικός Νότος «ματώνει», οι Μέρκελ και Μεντβιέντεφ συναντώνται στο κάστρο Meseberg, όπου και θεμελιώνουν το όνειρο του Μπίσμαρκ. Μια Ευρώπη δεμένη με την Ρωσία. Μια Ρωσία, η οποία θα βοηθήσει τη Γερμανία να ξεφορτωθεί τους Δυτικούς και τους Αγγλοσάξωνες και να κάνει το όνειρο του εποικισμού της Αφρικής πραγματικότητα. Στο κάστρο Meseberg υπογράφεται η συνθήκη, που σύμφωνα με τα λεγόμενα του κορυφαίου πολιτικού αναλυτή Tony Corn: « καλεί στην δημιουργία μιας επιτροπής μεταξύ της Ρωσίας και της ΕΕ, η οποία θα είναι πολύ πιο ισχυρή από το NRC, και η οποία θα παραχωρεί στη Ρωσία δικαίωμα επέμβασης πάνω στα Ευρωπαϊκά θέματα, καταργώντας έτσι και θεσμικά πλέον τον ρόλο του ΝΑΤΟ…». 

Κατά τα άλλα ακούμε από «ειδήμονες» πως η Γερμανία στριμώχνεται, ζορίζεται, δεν πρόκειται να τα καταφέρει, διαλύει το Ευρώ και την ΕΕ και πως είναι θέμα χρόνου να βρεθεί με το πρόσωπο στο έδαφος. Άραγε ισχύουν αυτά τα σενάρια όταν η Deutsche Börse αγοράζει τον δείκτη NYSE EURONEXT της Wall Street δίνοντάς της το παρατσούκλι από τους αναλυτές “Wall Strasse” (DW 2011 Wall Street or Wall Strasse? New York traders ponder German merger); Ισχύουν αυτά όταν ο Mario Draghi προβαίνει σε ποσοτική «θωράκιση», αλλά όχι σε ποσοτική «χαλάρωση» ενδυναμώνοντας έτσι την κεφαλοποίηση των τραπεζών μα πιο πολύ (ναι και όμως είναι δυνατόν) των Γερμανικών (Financial Times και Daily Reckoning Australia). Ναι οι Γερμανοί ξέρουν πολύ καλά την αντίδραση των αγορών και την διαφορά μεταξύ απλής κεφαλαιοποίησης και θωράκισης των τραπεζών Sparkasse. Το άνω σενάριο ισχύει όταν μεταναστεύουν τεράστια κεφάλαια από την Wall Street προς την Γερμανία και τις χώρες του Βορρά και από τις Αραβικές χώρες…ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ (Reuters April 2012: Middle East money flows into Russian power group);

Τέλος, ποιο είναι το πρόβλημα των Νέο-ναζί, νέο-συντηρητικών ακριβώς στις Η.Π.Α με το θέμα Ρωσία; Τους απειλεί με πυρηνικά; Θέλει να κάνει αντιπυραυλική ασπίδα στη Βενεζουέλα μήπως; Τίποτα από όλα αυτά. Ο καθηγητής Pino Arlacchi εξηγεί το πώς η αντι-κομμουνιστική υστερία στις Η.Π.Α πριν και μετά την πτώση της ΕΣΣΔ καλλιεργήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες προκειμένου να εξυπηρετηθούν μονομερώς τα συμφέροντα των Η.Π.Α και του ΝΑΤΟ. Και ποια είναι αυτά; Η μονομερής επέκταση της συμμαχίας στα ανατολικά αφενός και το κολοσσιαίο σχέδιο των Μεγάλων Παλαιών των Ναζί να καταστρέψουν την Αμερική ως υπερδύναμη και μάλιστα μπροστά από τις πύλες της Μόσχας (όπως ακριβώς έγινε και με αυτούς το χειμώνα του 1941, τα είπαμε πιο πάνω).

Εν κατακλείδι, σε εθνικό επίπεδο και ύστερα σε ευρωπαϊκό, τι μέλλει γενέσθαι; Το εθνικό κύρος υποσκάφθηκε από την στιγμή που οι αμερικανικοί θύλακες σαμποτάρισαν τον South Stream, τότε ήταν μια καλή αρχή για να μπούμε στο project της Ευρασίας «με το καλό», αφού όμως δεν έγινε, θα μπούμε «με το κακό», απαρτίζοντας ένα από τα κομμάτια μιας τεράστιας συνομοσπονδίας κρατών. Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, λύσεις για τους Γερμανούς και το Ευρώ υπάρχουν και μόνο κρίση δεν υφίσταται. Υπάρχει μια βόμβα αξίας 600 τρις (!!!) σε παράγωγα, που αν σκάσει, θα σκάσει στα χέρια εκείνων που έπαιξαν με τους κανόνες του laissez-faire, η Γερμανία δεν δραστηριοποιήθηκε τραπεζικά τουλάχιστον σε αυτό το πλαίσιο στον ίδιο βαθμό με τις υπόλοιπες Αγγλοσαξωνικές χώρες. Όσο για το Ευρώ, σύμφωνα με έκθεση της JP Morgan είναι ένα πολύ σταθερό και βιώσιμο νόμισμα και μπορεί να κυμανθεί από 1.20 μέχρι 1.40. Όσο πιο χαμηλά άλλωστε πάει τόσο πιο πολύ βάλλεται η ήδη παραπαίουσα Αμερικανική οικονομία.

Σε επίπεδο Realpolitik οι Γερμανοί έχουν κερδίσει το παιχνίδι της συνομοσπονδίας εφαρμόζοντας ένα πολυμορφικό δόγμα. Το μίσος τους για τους Εβραίους είναι ακόμα ζωντανό και δεν πρόκειται να διστάσουν να στραφούν εναντίον του ίδιου του Ισραήλ, αφού ξεμπερδέψουν πρώτα με την Αμερική, άλλωστε ο Χίτλερ δεν διαχώρισε ποτέ τους τραπεζίτες από τους μη τραπεζίτες όταν σκότωσε 6 εκατομμύρια ανθρώπους (!!!). Φυσικά η Ελλάδα βάλλεται και από την Γερμανική επιθυμία για απόκτηση εθνικής κυριαρχίας, αλλά πιο πολύ από το μένος των αγορών, ίσως η προπαγάνδα και η αντίληψη πως στόχος των Γερμανών είναι η Ελλάδα να μην πηγάζει από αυτήν καθαυτήν την Γερμανία, αλλά αυτό έχει από μικρή έως ελάχιστη σημασία. Στις πολυετείς εθνικιστικές ίντριγκες, όσο ευγενείς και αν παρουσιάζονται, υποβόσκουν μόνον η ιδιοτέλεια και η κακοήθεια. Οι Γερμανοί δεν ρώτησαν ποτέ τους Νότιους αν επιθυμούσαν παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, αντίθετα τους άφησαν στο μένος των αγορών, δίνοντάς τους ελάχιστες επιλογές.

Καθώς οι γερμανικές τανάλιες «κλείνουν» γύρω από την Ευρώπη, σκεφτόμαστε εναλλακτικά σενάρια για να σπάσει το Powerplay της Γερμανίας και να μείνει αλώβητη η εθνική μας κυριαρχία. Όμως στην χαραυγή των νέων «παιδιών των Αρείων», επιβάλλεται η έλευση ενός πολιτικού ηγέτη «με μεγάλες μελαγχολίες και μεγάλες ευθυμίες, να πατήσει τους χρυσαφένιους θρόνους της γης κάτω από τα σανδάλια του», όπως έγραψε κάποτε ο αείμνηστος Robert Howard.

Για να σωθούν εθνικές κυριαρχίες χρειαζόμαστε ηγέτες που να έχουν χρηστεί πρώτα άντρες και μετά βασιλιάδες.

* Ο Αλέξανδρος Μπούφεσης είναι συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος «Οι Θεοί του Πολέμου, το χρονικό δύο ηρώων και μιας εισβολής», το οποίο κυκλοφορεί απότις εκδόσεις Λιβάνη στην Ελλάδα και στην Αμερική από τον οίκο Nimble Books LLC

Posted in Ιστορία | Leave a Comment »

Greg Palast: «Η Ελλάδα είναι τόπος εγκλήματος της Goldman Sachs»

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 1 Αυγούστου 2012

 Η συζήτηση αφορούσε την κρίση στην Ελλάδα και τα πραγματικά αίτιά της. Κάποιες από τις έρευνες που έχει κάνει ο Palast έχουν συζητηθεί ευρέως. Ενδεικτικά, το 1991,  ο οικονομολόγος Joseph Stiglitz, πρώην διοικητικό στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Greg Palast και την βρετανική εφημερίδα The Observer, περιέγραψε το σχέδιο με τα 4 προβλέψιμα στάδια που το ΔΝΤ εφαρμόζει σε χώρες του Τρίτου Κόσμου με τις οποίες υπογράφει συμβόλαια δανεισμού. Η εισαγωγή του Greg Palast: «Μία πραγματικά αποτρόπαια και μεγάλης κλίμακας απάτη έστησαν από κοινού η τράπεζα Goldman Sachs και μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, απάτη για την οποία ο ελληνικός λαός θα πληρώσει με το χαμένο μέλλον του. Η πολιτική τάξη της Ε.Ε. γνώριζε εκείνη την εποχή ότι τα ελληνικά λογιστικά βιβλία είχαν πειραχθεί, αλλά παρ’ όλα αυτά επέτρεψαν στη χώρα να μπει στην ευρωζώνη. Όλα δείχνουν ότι η Goldman Sachs έστησε ένα δικό της είδος Περλ Χάρμπορ, το οποίο επέτρεψε στην τωρινή ηγεσία της Ε.Ε. να εκμεταλλευθεί κατάλληλα την περίσταση με σκοπό να τρομοκρατήσει, μέσω της εξαθλίωσης, οποιαδήποτε χώρα θα της στεκόταν εμπόδιο στο να δημιουργήσει ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος ολοκληρωτισμού».

Ολόκληρο το απομαγνητοφωνημένο περιεχόμενο της εκπομπής έχει ως εξής: Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Τεμπέλικος λαός, μη εξυπηρετικές δημόσιες υπηρεσίες, ανεξέλεγκτος δανεισμός»… Με αυτό τον τρόπο περιγράφονται σήμερα οι Έλληνες. Η ελληνική οικονομία έχει μέγεθος κατά τι μικρότερο από αυτό της οικονομίας του Ντάλλας στην πολιτεία του Τέξας, αλλά το ελληνικό δημόσιο χρέος, δεδομένου του μεγέθους της οικονομίας της χώρας, ξεπερνάει κάθε φαντασία. Αλλά όπως και στην Γουώλ Στρητ, οι δρόμοι της Αθήνας είναι σήμερα θέατρα επεισοδίων, αφού ο ελληνικός λαός είναι προφανώς το θύμα μιας συγκεκαλυμμένης απάτης. Ο σημερινός μας καλεσμένος, μάλιστα, ισχυρίζεται ότι η Goldman Sachs είναι αυτή που προκάλεσε όλη την κρίση που βλέπουμε να ξεδιπλώνεται σήμερα. Τον γνωρίζετε όλοι. Είναι ο Greg Palast, ο γνωστός ρεπόρτερ και συγγραφέας του βιβλίου «Vultures’ Picnic» (To πικ νικ των όρνεων), στο οποίο περιγράφει πώς οι πετρελαιάδες, οι πειρατές της εξουσίας και άλλα  «σαρκοβόρα», όπως τους ονομάζει, έχουν μετατρέψει τη ζωή στις κοινωνίες μας σε μυθιστορηματικό θρίλερ. Greg, πώς γίνεται μια τράπεζα να είναι σε θέση να δανείζει ποσά σε μια χώρα που έχει μια οικονομία λίγο μικρότερη από αυτή της πόλης του Ντάλλας, και μάλιστα ποσά αυτού του μεγέθους»;

Greg Palast: «Δεν μιλάμε για δάνειο στην περίπτωση της Ελλάδας. Μιλάμε για έγκλημα. Η Ελλάδα είναι ένας τόπος εγκλήματος, Dylan. H αλήθεια της υπόθεσης είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με έναν λαό που δεν κάνει τίποτε άλλο εκτός από το να πίνει ούζο και να φτύνει κουκούτσια από ελιές, ή έναν λαό που βγαίνει στη σύνταξη από τότε που είναι στην εφηβεία, ή είναι τόσο τεμπέλης που δεν πατάει στη δουλειά του πάνω από μισή ώρα την ημέρα. Αυτά όλα είναι το παραμύθι που μας πουλάνε. Οι Έλληνες είναι τα θύματα αυτή τη στιγμή και θέλουν να τους τιμωρήσουν και να τους φορτώσουν το φταίξιμο. Είναι τα θύματα του εγκλήματος οι Έλληνες! Και το έγκλημα έγινε ως εξής:Η Goldman Sachs, ήδη από το 2001-2002 έκανε ένα «deal» με την άρχουσα τάξη της Ελλάδας. Η συμφωνία ήταν να αρπάξει ευρώ από τα ταμεία του κράτους, να τα μετατρέψει σε γιεν, να τα ξαναμετατρέψει σε ευρώ και άλλα τέτοια κόλπα. Η Goldman υφίσταται απώλειες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, η ελληνική κυβέρνηση βγάζει κέρδος και δεν φαίνεται έλλειμμα στα ταμεία του κράτους παρά μόνο ένα 3%. Η ελληνική οικονομία φαίνεται να είναι μια χαρά. Αλλά στην πραγματικότητα η Goldman δεν υφίσταται απώλειες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Είναι όλα μια απάτη!

Υπήρχε ήδη μια μυστική συμφωνία ότι το ποσό αυτό θα το έπαιρνε πίσω στο ακέραιο και όχι μόνο. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι η Goldman, μόνο για να οργανώσει την όλη απάτη, τους χρέωσε 300 – 400 εκατομμύρια δολάρια». Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Θα σε διακόψω, Greg. Να μην ξεχνάμε ότι δεν υπάρχει εδώ μαζί μας κάποιος από την Goldman για να εκπροσωπήσει την τράπεζα στον διάλογο αυτό. Αυτές τις κατηγορίες που μας αναφέρεις εδώ τις έχεις απευθύνει σε αυτούς άμεσα»; Greg Palast: «Aν έχω λέει… Μην ξεχνάς ότι εργάζομαι στο ρεπορτάζ έρευνας του τηλεοπτικού σταθμού του BBC. Ο τομέας του ρεπορτάζ έρευνας είναι καθ’ όλα νόμιμος στη Βρετανία, αλλά το άρθρο 4 του νομοσχεδίου «Patriot Act» που ψηφίστηκε επί γιού Μπους ποινικοποίησε το είδος αυτό ρεπορτάζ στις ΗΠΑ και δεν επιτρέπονται πια τέτοιου είδους δημοσιογραφικές έρευνες. Αλλά όταν κάποιος απευθυνθεί στην ίδια την Goldman Sachs, η εταιρεία έχει δικαίωμα να απαντήσει. Επικοινώνησα μαζί τους τηλεφωνικά και πήγα μέχρι το κατώφλι της κεντρικής εισόδου τους με την ελπίδα ότι κάποιον θα πετύχαινα. Αρνούνται να απαντήσουν σε αυτές τις κατηγορίες. Μου έδωσαν μια δήλωση γεμάτη με ανακρίβειες. Δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι έκαναν ανταλλαγές συναλλάγματος για λογαριασμό της ελληνικής κυβέρνησης.

Οι ανταλλαγές συναλλάγματος εμπίπτουν στα οικονομικά εγκλήματα απάτης και στο παρελθόν έχουν ήδη γίνει τέτοιες ανταλλαγές για λογαριασμό της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Το ζήτημα είναι ότι όταν έβγαιναν στις αγορές κρατούσαν αυτές τις συναλλαγές μυστικές και έφτιαξαν ένα σκηνικό τέτοιο ώστε να φαίνεται ότι η ελληνική οικονομία δεν αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα. Αυτό συνιστά απάτη. Παλιότερα, θα θυμάσαι, ότι όταν ανακαλύπταμε ένα παρόμοιο σενάριο που είχε παιχτεί εδώ στις ΗΠΑ, οι υπεύθυνοι συλλαμβάνονταν αμέσως, τους βγάζαμε από το κτίριο της τράπεζάς τους και τους προφυλακίζαμε. Σήμερα τι βλέπουμε να γίνεται; Σήμερα οι τύποι αυτοί δεν θεωρούνται πια «όρνεα». Σήμερα η Goldman το παίζει θεός και δεν την αγγίζει κανείς.Και όμως αυτό που έγινε είναι έγκλημα. Είναι μια τεράστια απάτη, η οποία όταν αποκαλύφθηκε, ήταν φυσικό να τιναχθεί η ελληνική οικονομία στον αέρα, αφού κανείς δεν δάνειζε χρήματα στους Έλληνες λόγω της απάτης που είχε διαπραχθεί. Σήμερα, λοιπόν, αντί να πληρώνει η Ελλάδα 3% επιτόκιο για ένα δάνειο, πληρώνει 9, 12, 15%. Είναι σκέτη παράνοια αν το σκεφτείς.

Η μέση ελληνική οικογένεια σήμερα καλείται να πληρώσει 14.000 δολάρια το χρόνο μόνο για τους τόκους αυτού του χρέους. Και όλα αυτά έγιναν μόλις αποκαλύφθηκε η απάτη»! Susan Del Percio (Συμπαρουσιάστρια): «Συγνώμη. Να σας διακόψω μια στιγμή. Παρουσιάζετε το γεγονός αυτό με τέτοιο τρόπο που θα νόμιζε κανείς ότι οι Έλληνες δεν έχουν καμιά απολύτως ευθύνη στην υπόθεση. Αν κατηγορείτε την Goldman, δεν έχω λόγους να διαφωνήσω, αλλά θα πρέπει να παραδεχτείτε ότι οι Έλληνες έχουν κάποιο μέρος της ευθύνης και μόνοι τους αναμίχθηκαν σε αυτή την υπόθεση». Greg Palast: «Τι εννοείτε με το «μόνοι ΤΟΥΣ»; Ποιοί είναι αυτοί; Τον λαό που διαδηλώνει σήμερα στους δρόμους εννοείτε; Τους Έλληνες οδηγούς τρόλεϊ; Τους δασκάλους»; Susan Del Percio (Συμπαρουσιάστρια): «Η ελληνική κυβέρνηση, η οποία εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό, είναι επίσης υπεύθυνη για ό,τι έγινε». Greg Palast: «Διαπράχθηκε ένα έγκλημα! Όταν διαπράττεται ένα έγκλημα εναντίον ενός λαού…»

usan Del Percio (Συμπαρουσιάστρια): «Μα τι λέτε…» Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Αυτό που εννοούσε η Susan είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν και αυτή συνεργός στο έγκλημα. Πράγμα που σημαίνει ότι η Goldman Sachs δεν θα μπορούσε να μπει στην Ελλάδα και να αναμιχθεί στα οικονομικά της χώρας αν δεν υπήρχε η συνέργεια της συμμετοχής της ελληνικής ηγεσίας, η οποία ήθελε να δείξει ότι επιτελεί το έργο της θαυμάσια για το συμφέρον του ελληνικού λαού, σε σημείο που συνήργησε με τις τράπεζες για να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι παρήχθηκε έργο υπέρ του λαού. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι πολιτικοί μιας κυρίαρχης χώρας συνεργούν με τους τραπεζίτες και οργανώνουν μια οικονομική απάτη, έτσι ώστε και οι τράπεζες να βγάζουν κέρδος, και οι κυβερνήσεις να διατηρούνται στην εξουσία, ενώ ο λαός πληρώνει όλο τον λογαριασμό στο τέλος».

Greg Palast: «Αντίθετα, στην Ισλανδία είδαμε να συλλαμβάνεται ο πρωθυπουργός μόλις αποκαλύφθηκε ένα παρόμοιο colpo grosso της κυβέρνησης με τις τράπεζες. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να συλλαμβάνονται οι εγκληματίες και όχι να καταγγέλλονται τα θύματα. Στην Ελλάδα σήμερα χρεοκοπούν τα θύματα και επιτρέπουν στους εγκληματίες να διαφεύγουν. Η Goldman έχει ακόμα στις τσέπες της μισό εκατομμύριο από όσα χρέωσε για αυτή την απάτη στην Ελλάδα. Άρα ενοχοποιούνται τα θύματα. Διαφωνώ μαζί σας. Αυτοί που θα πρέπει να κατηγορούνται σήμερα είναι οι δράστες, τα όρνεα». Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Συμφωνώ μαζί σου σ’ αυτό. Ενδιαφέρουσα η «παρτίδα πινγκ πονγκ» που είχαμε σήμερα εδώ ανάμεσα στην πλευρά που λέει «φταίνε οι τράπεζες» και την άλλη που λέει «φταίει η κυβέρνηση», αλλά όπως βλέπουμε και εδώ στις ΗΠΑ, αυτές οι δύο πλευρές υπάρχουν πάντα. Και η ουσία είναι ότι φταίνε και οι δύο».

Susan Del Percio (Συμπαρουσιάστρια): «Δεν νοείται διαφορετικά…»
Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Τόσο οι τραπεζίτες όσο και το πολιτικό σύστημα βρίσκονται πάντα πίσω από κάθε τέτοια υπόθεση». Greg Palast: «Ναι, αλλά στην Ελλάδα ασκείται δίωξη εναντίον των θυμάτων»! Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Φυσικά, αφού οι τράπεζες και η κυβέρνηση έχουν το επάνω χέρι». Greg Palast: «Τώρα μίλησες»! Dylan Ratigan (παρουσιαστής): «Τουλάχιστον βρήκαμε μια άκρη… Ανυπομονώ να διαβάσω το βιβλίο σου, Greg».

http://gr.news.yahoo.com/greg-palast-%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-141155901.html

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: