βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"

Ηλεκτρονικός χώρος ενημέρωσης και σχολιασμού

Archive for Ιανουαρίου 2015

Ρεαλισμός (Τσίπρας-Καμμένος)

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Ιανουαρίου 2015

Η πρώτη ημέρα μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές ξεκίνησε με τη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Πάνο Καμμένο και την ανακοίνωση πως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στον Αλέξη Τσίπρα, και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξάρτητων Ελλήνων θα έπρεπε να είχε προκύψει από τις εκλογές του 2012. Πριν η χώρα δεθεί για τα καλά από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

Έχω γράψει αρκετές φορές πως πιστεύω -αν και δεν ψηφίζω ούτε ΣΥΡΙΖΑ ούτε Ανεξάρτητους Έλληνες- πως, στην κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα μετά την χρεοκοπία, η καλύτερη δυνατή λύση είναι μια κυβέρνηση Αριστεράς-Δεξιάς, χωρίς βέβαια εκείνους τους πολιτικούς οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την χρεοκοπία της χώρας.

Πιστεύω πως, στη σημερινή κατάσταση της χώρας, μόνο μια κυβέρνηση Αριστεράς-Δεξιάς, που θα έχει τη μαζική στήριξη αριστερών και δεξιών πολιτών, μπορεί να τα καταφέρει.

Στις 28 Απριλίου του 2012, οκτώ ημέρες πριν τις εκλογές, έγραφα:

«Παρακολουθώ τις οξύτατες αντιδράσεις των κομμάτων στη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα πως “αν εμείς, ως Αριστερά, καταθέσουμε πρόταση και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου -και αυτός τις δώσει ως ανοχή ή στήριξη- δεν θα του πούμε δεν τις θέλουμε”, και έχω πεθάνει στα γέλια.

Λύσσαξαν οι κομματικές ηγεσίες, λύσσαξαν και τα παπαγαλάκια των νταβατζήδων της διαπλοκής. Ούτε για τη χρεοκοπία της χώρας δεν λύσσαξαν τόσο πολύ – περίεργο. Ή όχι;

Ο Τσίπρας -κατά κύριο λόγο- και ο Καμμένος ξεβράκωσαν με μία κίνηση και τα κόμματα της Αριστεράς και τα κόμματα της Δεξιάς.

Αποδείχτηκαν παίκτες. Γεροί παίκτες.»

Στις 25 Οκτωβρίου του 2012, έγραφα:

«Οι πολίτες επέλεξαν Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, ενώ έβαλαν στη Βουλή και την Χρυσή Αυγή. Ο λαός εμίλησε.

Και δεν μπορεί να πει κάποιος πως δεν είχε επιλογές. Οι «αριστεροί» είχαν την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ και οι «δεξιοί» τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Η δικαιολογία πως τα δυο αυτά κόμματα δεν θα έκαναν κυβέρνηση συνεργασίας δεν στέκει. Κάτω από την πίεση των πολιτών, θα συνεργάζονταν μια χαρά. Η χρεοκοπία και το Μνημόνιο δεν θα άφηναν περιθώρια ούτε στον Τσίπρα, ούτε στον Καμμένο. Θα αναγκάζονταν να συνεργαστούν. Δεν είναι χαζοί.

Οι διαφορές ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητων Ελλήνων στο μεταναστευτικό δεν θα αποτελούσαν πρόβλημα, αφενός επειδή ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη παραδεχτεί πως η Αριστερά έκανε λάθη και δεν εκτίμησε την έκταση του μεταναστευτικού προβλήματος και αφετέρου επειδή τα δυο κόμματα θα μπορούσαν να συμφωνήσουν πως οι μετανάστες –αντί να οδηγούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης- θα χρησιμοποιηθούν ως μοχλός πίεσης προς τις βόρειες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν τους θέλουν στο έδαφός τους αλλά τους προτιμούν καθηλωμένους στην Ελλάδα.»

Να με συγχωρήσετε που είμαι ρεαλιστής και δεν με ενοχλεί η συνεργασία του Αλέξη Τσίπρα με τον Πάνο Καμμένο.

Αφού ο Τσόρτσιλ συμμάχησε με τον Στάλιν, γιατί είναι τόσο περίεργο να συνεργαστούν ο Τσίπρας με τον Καμμένο -νομίζω πως είναι Έλληνες και οι δυο-, για να βοηθήσουν την χρεοκοπημένη χώρα τους και τους συμπατριώτες τους;

Εντάξει, κι εγώ θα ήθελα μια κυβέρνηση της Αριστεράς -για την ακρίβεια, θα ήθελα μια κυβέρνηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ ή ένα κόμμα που γεννήθηκε από τις διαδηλώσεις- αλλά έγιναν εκλογές την περασμένη Κυριακή και η Αριστερά δεν είχε την πολυπόθητη καθαρή αυτοδυναμία.

Το ΚΚΕ έχει αποκλείσει τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι είναι ό,τι πιο συστημικό υπάρχει, αφήνοντας την Χρυσή Αυγή στην δεύτερη θέση των συστημικών κομμάτων, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ αποκλείονται για την ώρα -και πριν καθαρίσουν τις πολύ βρόμικες ηγεσίες τους-, οπότε οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι μονόδρομος για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σε πολλούς δεν αρέσουν κάποιες θέσεις των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Ούτε εμένα μου αρέσουν κάποιες θέσεις τους αλλά, αν δεν κάνω λάθος, τα τελευταία χρόνια το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε η Ορθοδοξία, ούτε οι Εβραίοι, ούτε το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια.

Τα καυτά προβλήματα της χώρας είναι τα Μνημόνια και η Δικαιοσύνη.

Σε αυτούς τους δυο τομείς, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες μπορούν -σύμφωνα με τα προγράμματά τους- να συνεργαστούν μια χαρά.

Κι αν τα καταφέρουν σε αυτούς τους τομείς, θα δουν τι μπορούν να κάνουν από εκεί και πέρα.

Αν δεν κάνω λάθος, η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση οφείλεται στην χρεοκοπία της χώρας και στα Μνημόνια.

Επίσης, αν δεν κάνω λάθος, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δημιουργήθηκαν για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Αυτή τη στιγμή, το θέμα δεν είναι αν ο Τσίπρας δεν κάνει τον σταυρό του, ούτε αν ο Πάνος Καμμένος ανάβει λαμπάδα στη Μεγαλόχαρη.

Η πίστη είναι θέμα συνείδησης, και, ως εκ τούτου, είναι απόλυτα προσωπικό θέμα. Ως προσωπικό θέμα, αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά και κανέναν άλλον.

Το αν η Ελλάδα βουλιάξει και οι Έλληνες δεν έχουν να φάνε, μας αφορά όλους.

Αυτό καλούνται να αντιμετωπίσουν τώρα ο Αλέξης Τσίπρας με τον Πάνο Καμμένο.

Είναι οι δύσκολες καταστάσεις που μπορούν να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό σου. Μπορούν να σε κάνουν να πετύχεις πράγματα που δεν θα μπορούσες να φανταστείς.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος έχουν την ευκαιρία να γράψουν ιστορία· μαζί τους κι εμείς.

Τους εύχομαι να τα καταφέρουν.

Για το καλό όλων μας. Για το κοινό καλό. Για την Ελλάδα.

(Με την ευκαιρία, και επειδή μου γράφουν διάφοροι φίλοι αναγνώστες που απορούν για αυτά που γράφω, εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους δεξιούς. Έχω και φίλους που είναι δεξιοί, όπως και πάρα πολλούς αναγνώστες. Με τους ρουφιάνους έχω πρόβλημα, και με τα καθάρματα και τους ξεπουλημένους. Αλλά αυτούς τους βρίσκεις σε όλο το πολιτικό φάσμα. Όπως βρίσκεις και άξιους και ωραίους ανθρώπους. Επίσης, εγώ θα ήθελα έναν πλανήτη σοσιαλιστικό, όπου όλοι θα είμαστε αδέλφια και θα ζούμε όλοι αγαπημένοι. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν βλέπω τι γίνεται σήμερα γύρω μου. Εδώ ζω, δεν ζω στο διάστημα, ούτε είμαι αστροχτυπημένος.)

http://pitsirikos.net/2015/01/%CF%81%CE%B5%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%80%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82/

Advertisements

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Βαρουφάκης: Αυτά θα σκέφτομαι καθώς θα μπαίνω στο υπουργείο Οικονομικών

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 27 Ιανουαρίου 2015

Βαρουφάκης: Αυτά θα σκέφτομαι καθώς θα μπαίνω στο υπουργείο Οικονομικών

Τον Γιάνη Βαρουφάκη τον συνάντησα πρώτη φορά, πριν δύο – τρία χρόνια, όταν επισκέφτηκε το βιβλιοπωλείο μας, ως πελάτης. Μάλιστα δεν έχασα ευκαιρία και την επόμενη φορά που το είδα, του πρότεινα, να προγραμματίσουμε μία διάλεξη του, στον Χολαργό. Οι υποχρεώσεις και τα συχνά ταξίδια του δεν το επέτρεψαν.

Αυτό που διαπίστωσα, από την γνωριμία, είναι το ήθος και η ανθρώπινη συμπεριφορά του, η οποία επιβεβαιώνεται στο παρακάτω κείμενο!

Αγαπητέ Γιάνη Βαρουφάκη, σου εύχομαι καλή επιτυχία! 

 

Ένα συγκινητικό κείμενο, αλλά και μια αποκάλυψη από τον Γιάννη Βαρουφάκηστον προσωπικό του ιστότοπο με τίτλο: Αντί υπόσχεσης, αντί ευχαριστιών.

Ο κ. Βαρουφάκης ανακοίνωσε ουσιαστικά την ανάληψη του χαρτοφυλακίου του υπουργείου Οικονομικών.

«Πριν μερικές μέρες μου πήρε συνέντευξη δημοσιογράφος από την Ισπανία συνοδευόμενη, ως συνηθίζεται, από έλληνα βοηθό.

Εκείνος σε όλη την διάρκεια της συνέντευξης δεν είπε κουβέντα αλλά πρόσεχε όλο ένταση και ενδιαφέρον. Στο τέλος, όταν χαιρετιόμασταν με την δημοσιογράφο, ο βοηθός της της ζήτησε στα ισπανικά συγγνώμη που θα μου μιλούσε στα ελληνικά. Τότε με πλησίασε, μου έπιασε και τα δύο χέρια.

Τα μάτια του κοκκίνισαν πρώτα αρκετά πριν κυλήσει το πρώτο δάκρυ. Η φωνή του έτρεμε καθώς μου εξηγούσε ότι ήταν άστεγος, πρώην καθηγητής ξένων γλωσσών που τα έχασε όλα και που πασχίζει νύχτα-μέρα να μην δείχνει άστεγος. Που βλέπει το παιδί του μια φορά το μήνα αλλά μόνο όταν έχει καταφέρει να πλυθεί και να φαίνεται «κανονικός», κάνοντας δουλειές του ποδαριού όπως το να συνοδεύει ξένους ανταποκριτές.

Έκλεισε με τα εξής λόγια: «Δεν σας ζητώ να κάνετε κάτι για μένα. Εγώ τελείωσα. Σας ζητώ να κάνετε ό,τι μπορείτε για εκείνους που δεν έχουν πέσει ακόμα εδώ που είμαι εγώ μέσα από τις χαραμάδες της κοινωνίας.»

Καθώς αργότερα θα μπαίνω στο Υπουργείο Οικονομικών θα σκέφτομαι τα λόγια αυτά. Ούτε τα spreads, ούτε τα έντοκα, ούτε τα προσυμφωνηθέντα. Αυτά τα λόγια θα σκέφτομαι…».

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αναγνώριση ή καταγγελία; O ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΑΚΩΝ

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Ιανουαρίου 2015

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ελάχιστες αμφιβολίες μπορούν να υπάρχουν πλέον για την μεγάλης έκτασης εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή. Η νέα Βουλή θα διαθέτει πιθανότατα σταθερή «αντιμνημονιακή» πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ.  Ελπίζουμε να έχει εξίσου ισχυρή «αντιμνημονιακή» βούληση. Κι ο ελληνικός λαός να κινητοποιηθεί μαζικά/μαχητικά για να στηρίξει (αλλά και να αποτρέψει τυχόν απαράδεκτες συνθηκολογήσεις).

 

Το πρόβλημα για τα δύο αντιμνημονιακά κόμματα δεν τελειώνει, αρχίζει  την Κυριακή. Εμείς εκτιμάμε ως εξαιρετικά απίθανη την επιβεβαίωση του «αφηγήματος» για σχετικά εύκολη/ομαλή μετεκλογική πορεία. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι λάθος – είναι η αιχμή πολύ ριζοσπαστικής ευρωπαϊκής «αντεπανάστασης». Μόνο ένα κίνημα ισχυρότατο στο λαό, πολύ συνειδητό στις επιδιώξεις, με ισχυρότατη τεχνοκρατική ετοιμασία και διεθνή ερείσματα, μπορεί να ελπίσει να τη σταματήσει.

 

Η πορεία υποδούλωσης-καταστροφής που συνεχίζεται πέντε τώρα χρόνια οργανώθηκε νομικά μεν από τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια, οικονομικά δε από την υποχρέωση αποπληρωμής μη βιωσίμου χρέους – η υποχρέωση αυτή οδήγησε στο μεγάλο κραχ του ΑΕΠ και τη θηριώδη ανεργία, όπως και στη διάλυση του συστήματος υγείας και ασφάλισης της χώρας.

 

Οι δανειακές συμβάσεις είναι η καρδιά της αποικιακής σχέσης. Εκεί βρίσκει κανείς τους όρους παραίτησης από κάθε προστασία εθνικής κυριαρχίας, εισαγωγής του αγγλικού αποικιακού δικαίου και των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου, υποθήκευσης όλης της δημόσιας περιουσίας, έμμεσης απαγόρευσης δανεισμού από άλλες πηγές κλπ. Οι συμβάσεις οργανώνουν την έμμεση πλην ουσιαστική κατάλυση τα εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. ‘Όχι τυχαία συνετάχθησαν από το ίδιο βρετανικό δικηγορικό γραφείο που συνέταξε και το σχέδιο Ανάν που κατέλυε το κυπριακό κράτος. Οι συμβάσεις είναι άρρηκτα και ρητά συνδεδεμένες με τα Μνημόνια και Μεσοπρόθεσμα και δεν μπορείς να αλλάξεις τα μεν, χωρίς τα δε.

 

Οι δανειακές συμβάσεις είναι ένα τερατούργημα από πλευράς διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου. Συνιστούν ουσιαστικά μια συμφωνία τύπου Σάιλοκ, πρωτοτυπία όχι στην ευρωπαϊκή ιστορία, πρωτοτυπία στην ιστορία της αποικιοκρατίας. Συνιστούν αποδείξιμα προϊόν εξαπάτησης και εξαναγκασμού αλλά και διεθνούς συνωμοσίας για την είσοδο του ΔΝΤ στην ευρωζώνη. ‘Εχουν οδηγήσει σε μείζονα εθνική και κοινωνική καταστροφή, έχουν θέσει σε κίνδυνο τη  υγεία, την ασφάλεια  και τη ζωή εκατομμυρίων .

 

‘Όλα τα παραπάνω και άλλα είναι εύκολο να αποδειχθούν αδυνατίζοντας σημαντικά την εγκυρότητα των συμβάσεων από νομική και πολιτική άποψη. Γι’ αυτό οι Πιστωτές θέλουν να σιγουρέψουν το ανουσιούργημά τους και έχουν βγει τώρα να φωνάζουν όλοι μαζί εν χορώ ότι πρέπει να τηρήσουμε τα συμφωνηθέντα (Σόιμπλε, Λαγκάρντ, Γιουνγκέρ).

 

Οι Πιστωτές θέλουν να έρθει τώρα άφθαρτη, με πρόσφατη λαϊκή εντολή, μια κυβέρνηση της Αριστεράς και να πει «αναγνωρίζουμε τις δανειακές συμβάσεις» ευελπιστώντας σε μια «ευνοϊκή μεταχείριση» από τους αποικιοκράτες. Τώρα το αν κάποιος προσθέσει στη αναγώριση και το «θα τις ξαναδιαπραγματευτούμε» μικρή σημασία έχει για τις πιστωτές. Η βασική δήλωση που παράγει νομικές συνέπειες είναι το «αναγνωρίζουμε τις δανειακές συμβάσεις», τα υπόλοιπα είναι για κατανάλωση από το πόπολο.

 

Ελπίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ξεστομίσει και δεν θα υπογράψει ποτέ μια τέτοια φράση για αναγνώριση των δανειακών συμβάσεων, για αναγνώριση δηλαδή από την Αριστερά και την Ελλάδα των κειμένων που καταργούν την εθνική μας ανεξαρτησία και τη δημοκρατία μας. Αλλά ομολογουμένως μας έχουν αιφνιδιάσει δυσάρεστα ορισμένες παράξενες δηλώσεις στελεχών του.

 

Οι συμβιβασμοί είναι συχνά απαραίτητοι, έλεγε ο Λένιν, αλλά, πρόσθετε, υπάρχουν συμβιβασμοί και συμβιβασμοί. ‘Άλλο Μπρεστ Λιτόφσκ, άλλο Βάρκιζα. Τα παραδείγματα Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ, Σαμαρά και ΝΔ είναι πάρα πολύ σαφή για να έχουν οποιαδήποτε αυταπάτη οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ. ‘Οποιος μπει στη λογική δανειακών και Μνημονίων θα καταστραφεί – και μάλλον γρήγορα. Ταυτόχρονα όμως ο ελληνικός λαός θα πληρώσει δυσανάλογο κόστος, ίσως η βλάβη που θα υποστεί μπορεί να αποδειχθεί ανήκεστος.

 

Μια αυθεντικά αντιμνημονιακή κυβέρνηση οφείλει να αρχίσει νομικά και πολιτικά με την καταγγελία δανειακών/μνημονίων, ζητώντας επαναδιαπραγμάτευσή τους με τους εταίρους. Οφείλει να προκαλέσει άμεσα λογιστικό έλεγχο του χρέους, όπως και να ξεκινήσει όλες τις νομικές διαδικασίες εις βάρος όσων συνομολόγησαν τις συμφωνίες που κατέλυσαν το ελληνικό κράτος και οργάνωσαν την καταστροφή της οικονομίας του. Οφείλει να ζητήσει άμεσα σειρά μέτρων βοήθειας λόγω ανθρωπιστικής καταστροφής και κατάρρευσης ζωτικών κοινωνικών και κρατικών λειτουργιών. Οφείλει να απευθυνθεί με ένα τέτοιο πνεύμα στις κυβερνήσεις και τους λαούς της Ευρώπης, εν ονόματι και όχι εναντίον της. Οφείλει να σταματήσει την εξυπηρέτηση του χρέους κατά προτεραιότητα, πριν δηλαδή από τις βασικές κοινωνικές ανάγκες, εις βάρος της υγείας, της ασφάλειας και της υγείας. Ακόμη κι αν η κατάσταση την υποχρεώσει να εφαρμόσει συμφωνίες και μέτρα που δεν συμφωνεί, πρέπει να το κάνει χωρίς να τα «αναγνωρίσει». Το τι θα πει και θα δηλώσει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έχει επίσης τεράστια σημασία σε ενδεχόμενες μελλοντικές δίκες ενώπιον διεθνών δικαστηρίων.

 

Κοnstantakopoulos.blogspot.com

Δρόμος της Αριστεράς, 24.1.2015

Posted in Ελλάδα | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Δύο διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 24 Ιανουαρίου 2015

του Γιώργου Καραμπελιά

Οι επερχόμενες εκλογές έχουν αναζωπυρώσει τον προβληματισμό που αφορά στην κατεύθυνση της χώρας και τη μοίρα της, παρότι αυτός ελάχιστα εμφανίζεται στις σελίδες των εφημερίδων ή των πολιτικών ιστοσελίδων. Ωστόσο, παραμένει, συχνά ασυναίσθητα, στο μυαλό όλων και εξηγεί και όλες τις φαινομενικές ή πραγματικές αντιφάσεις των τοποθετήσεων των Ελλήνων, ακόμα και στις… δημοσκοπήσεις.

 

Η παρακμή

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα αποφασιστικό σταυροδρόμι, παρόμοιας σημασίας, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Γεωπολιτική -Γεωοικονομία, Ελλάδα, Ιστορία, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Πρώτα ο Θεός

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 9 Ιανουαρίου 2015

BanksyΘέλω λίγα λεπτά από το χρόνο σας. Να κάτσουμε λίγο και να δούμε πίσω από τις λέξεις. Τι εννοεί ο Πρωθυπουργός, η Τρόϊκα, τα ΜΜΕ όταν λένε ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα, μεταρρυθμίσεις; Και θέλω να κάτσουμε να σκεφτούμε μαζί, αν, όντως, όταν αναπαράγουμε τα λόγια τους, έχουμε συνειδητοποιήσει σε τι αναφέρονται. Και θέλω να επικεντρωθούμε λίγο στην πραγματική ουσία.

Όταν ο Αντώνης Σαμαράς λέει ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα, εννοεί τη δημιουργία ενός κατάλληλου πλαισίου μέσα στο οποίο θα έρθουν οι επενδυτές.

Πού έχουν σήμερα τα εργοστάσιά τους και τις επιχειρήσεις τους οι επενδυτές; Τα έχουν εκεί που υπάρχει φθηνό εργατικό δυναμικό.

Οι μεταρρυθμίσεις λοιπόν της κυβέρνησης αποσκοπούν στη δημιουργία αυτού του φθηνού εργατικού δυναμικού.

Έτσι καταργούνται το ένα μετά το άλλο τα εργασιακά δικαιώματα, οι συλλογικές συμβάσεις, η υποχρέωση του εργοδότη σε ασφαλιστικές εισφορές, οι μισθοί πέφτουν, το ωράριο γίνεται λάστιχο, οι εργαζόμενοι υποαμείβονται, οι απολύσεις απελευθερώνονται, ο διεκδικήσεις των εργαζομένων ποινικοποιούνται, και ο εργοδότης σου λέει «αν δε σου αρέσει φύγε, τόσοι άνεργοι περιμένουν απ’ έξω».

Η περίφημη λοιπόν ανάπτυξη της οικονομίας δεν περιλαμβάνει εσένα. Οι δείκτες της δεν αντικατοπτρίζουν τις κοινωνικές συνθήκες αλλά τα κέρδη των επενδυτών. Γι’ αυτούς είναι η ανάπτυξη.

Όνειρό τους είναι οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες σαν αυτές στην Κίνα, στην Ταϊβάν, στο Μπαγκλαντέζ, στη Βουλγαρία και αλλού, όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες 16 με 18 ώρες για λίγο ψωμί και ρύζι και κάποια υποδιαίρεση τους ενός Ευρώ χωρίς καθόλου εργασιακά δικαιώματα.

Μεταρρυθμίσεις προωθούνται και σε άλλους κλάδους όπως στην υγεία.

Έτσι στη ζωή μας μπήκαν αμφιβόλου ποιότητας φάρμακα, τα δημόσια νοσοκομεία αφήνονται να καταρρεύσουν, αφού πλέον δεν γίνονται προσλήψεις, προκρίνεται η ιδιωτική ασφάλιση και τα ιδιωτικά νοσοκομεία για όποιον έχει να τα πληρώσει και όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας δεν έχουν πλέον πρόσβαση στην υγεία.

Θέλω να σκεφτούμε αν πραγματικά αυτές είναι μεταρρυθμίσεις. Ως μεταρρυθμίσεις όλοι θεωρούμε άλλα πράγματα προς την κατεύθυνση των οποίων δεν έγινε απολύτως καμία προσπάθεια.

Ας σκεφθούμε, πόσο χρόνο θα έπαιρνε σε μία κυβέρνηση να πατάξει τη μαύρη εργασία; Δύο, τρείς μήνες; Ένα χρόνο; Αντίθετα την διεύρυνε προς όφελος της «ανάπτυξης».

Πόσο χρόνο θα της έπαιρνε να νοικοκυρέψει τα δημόσια νοσοκομεία, να ελέγξει τους γιατρούς που τα παίρνουν και τις διοικήσεις τους που δημιουργούν ελλείμματα; Αντίθετα τα υποβάθμισε ακόμα περισσότερο προς όφελος της ιδιωτικής υγείας.

Πόσο χρόνο θα της έπαιρνε να προσδιορίσει και να φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο;

Αντίθετα, ψήφισε νόμους, όπου τους χάρισε τα πρόστιμα από την φοροδιαφυγή.

Θέλω να σκεφτούμε τι εννοούν όταν μιλάνε για πατρίδα.

Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων έλεγε ο Samuel Johnson και είχε δίκιο.

Ας σκεφθούμε τον υπερπατριώτη Καρατζαφέρη μέλος της προηγούμενης συγκυβέρνησης με τα αμύθητα πλούτη σε offshore και τις κατηγορίες για μίζες σε ζητήματα άκρως πατριωτικά, όπως οι εξοπλισμοί.

Να σκεφθούμε τις πομπώδεις αντιδράσεις των Σαμαρά – Βενιζέλου όταν η γερμανική εφημερίδα Bild έγραφε: «Πουλήστε τα νησιά σας και την Ακρόπολη».

Και μετά τι έκαναν; Ίδρύσαν το ΤΑΙΠΕΔ και βγάλαν στο σφυρί νησιά, παραλίες, βουνά.

Ξεπούλησαν για ψίχουλα τα δάση της Χαλκιδικής στην El Dorado και στον Μπόμπολα. Το ίδιο έκαναν και στο Ελληνικό.

«Χάρισαν» τον κερδοφόρο ΟΠΑΠ στον Μελισσανίδη, ο οποίος χρωστάει εκατομμύρια στο ελληνικό δημόσιο.

Αυτοί είναι που σου μιλάνε για πατρίδα. Η μόνη πατρίδα τους είναι το χρήμα και συ είσαι για ξεπούλημα μαζί με τα ασημικά της.

Θέλω να σκεφτούμε τι εννοεί ο Σαμαράς όταν λέει πρώτα ο Θεός.

Αναφέρεται στον ίδιο Θεό που πιστεύουμε; Τον στοργικό, τον συμπονετικό, τον φιλάνθρωπο, τον ελεήμονα;

Χώρισε ποτέ ο Θεός μας τους ανθρώπους σε κανονικούς και «λαθρομετανάστες»; Είπε ποτέ ο Θεός μας υψώστε φράχτες, όπως αυτόν που περήφανα μας έδειξε προχθές ο Αντώνης Σαμαράς λίγες ώρες μετά την ανεύρεση της μικρούλας Τάλα δίπλα στο πτώμα του πατέρα της;

Είπε ποτέ ο Θεός μας πνίξτε τους «λάθρο» στο Αιγαίο για να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι, όπως είπε πριν λίγο καιρό ο Πλεύρης και ο Άδωνις;

Όταν γεννήθηκε ο Χριστός στη Βηθλεέμ, ο Άγγελος είπε στον Ιωσήφ και στην Μαρία να πάνε στην Αίγυπτο για να σώσουν το Θείο Βρέφος από τον Ηρώδη.

Ξέρετε τι νομίζω; Ευτυχώς που δεν βασίλευε τότε στην Αίγυπτο ο Σαμαράς, γιατί θα είχε στήσει φράχτη για να μην περάσουν στη χώρα του οι «λαθρομετάναστες»….. «πρώτα ο Θεός»!

Θέλω να τα σκεφτούμε μαζί όλα αυτά. Θέλω πέρα από τις οικονομίστικες προσεγγίσεις και την αλλοίωση των λέξεων και των νοημάτων τους, πέρα από τα ψευτοδιλήμματα ευρώ ή δραχμή να επικεντρωθούμε στην ουσία όλων αυτών των θεμάτων.

Είμαστε ακόμα σίγουροι ότι όταν λένε ανάπτυξη και μεταρρυθμίσεις εννοούν αυτό που εννοούμε κι’ εμείς;
Πιστεύουμε ακόμα ότι η πατρίδα τους είναι ίδια με τη δική μας;

Ηθικά και αξιακά αντέχει η συνείδησή μας τέτοια υποκρισία, τέτοιο φαρισαϊσμό;

Ηθικά και αξιακά αντέχει η συνείδησή μας τον μισαλλόδοξο λόγο, τη φασίζουσα και ρατσιστική ρητορική του Αντώνη Σαμαρά;

Γιώργος Καρυστινός

(Το σκίτσο είναι του Βanksy)

(Αγαπητέ Γιώργο, τα είπες όλα. Ο Αντώνης Σαμαράς και η παρέα του δεν έχουν διαβάσει το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Νίκου Καζαντζάκη. Να είσαι καλά. Ο θεός μαζί σου.)

http://pitsirikos.net/2015/01/%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B1-%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82/

 

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

Το χρέος και η παραγωγή του Βαγγέλη Πισσία

Posted by βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο 4 Ιανουαρίου 2015

του Βαγγέλη Πισσία*
 
«Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, αυτή ήταν και είναι η πάγια θέση μας, με αυτήν απαντάμε στην κυβέρνηση που υποκλίνεται στους τροϊκανούς… Αν δεν παραγραφεί, ολόκληρο ή κατά το μέγα μέρος του, ανάπτυξη στη χώρα δεν θα υπάρξει».
«Πάντων χρέος κρατεί» λοιπόν και όχι «νους», όπως έλεγε ο Αναξαγόρας… Και υπέρτατος σκοπός η βιωσιμότητα του χρέους, κατά την επικρατούσα πολιτική αντίληψη.
Αντίληψη η οποία δεν διαχέεται από μονεταριστές οικονομολόγους ή από ένα, κάποιο, νεοφιλελεύθερο κόμμα, αλλά από τη μείζονα αντιπολίτευση, αυτήν που αυτοαναφέρεται στον αριστερό, ριζοσπαστικό προσανατολισμό της. Ομως, η μονοσήμαντη, εμμονική και μάλλον ηττοπαθής αναφορά στο πρόβλημα του χρέους κι ο ισχυρισμός ότι χωρίς τη διαγραφή του η οικονομία της χώρας δεν θα μπορέσει να αναπτυχθεί, όχι μόνο υποβαθμίζουν τη διαπραγματευτική δυνατότητα της χώρας αλλά και εκτοπίζουν το, πράγματι, θεμελιώδες πρόβλημα της βιωσιμότητας της ελληνικής παραγωγής.
Το χρέος, κρινόμενο από τη σκοπιά της Πολιτικής Οικονομίας, είναι ένα δισυπόστατο οικονομικό μέγεθος, ένα μέγεθος ταυτόχρονα υλικό και άυλο, που επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τη γενική κίνηση του κεφαλαίου. Ομως το χρέος, σύμφωνα τουλάχιστον με τις σχολές των οικονομικών της ευημερίας και ιδιαίτερα κατά το μαρξιανό παράδειγμα, εντάσσεται στο λεγόμενο πεδίο της κυκλοφορίας των ανταλλακτικών αξιών και ειδικότερα του χρήματος.
Ο Μαρξ, στην εισαγωγή των Grundrisse (1857), εκθέτει με σαφήνεια τη θέση πως κάθε κοινωνία οφείλει να αναλύεται ως ένας «συλλογισμός», που περιλαμβάνει τις εξής οικονομικές διαδικασίες ή φάσεις: Παραγωγή (ως καθολικότητα) / διανομή-ανταλλαγή (ως μερικότητα) / κατανάλωση (ως ατομικότητα), και υποστηρίζει πως η πρώτη, η παραγωγή, ως οργανική ολότητα, επικαθορίζει όλες τις άλλες διαδικασίες ή φάσεις. Συνάγεται συνεπώς ότι το χρήμα, μορφή του οποίου είναι το χρέος, αν και στην εποχή μας έχει κυριαρχήσει στη σφαίρα της κυκλοφορίας των ανταλλακτικών αξιών, υποτάσσεται, σε τελευταία ανάλυση, στην παραγωγική διαδικασία, η οποία αποτελεί την κύρια διαδικασία της γενικής κίνησης του κεφαλαίου.
Συνάγεται, δηλαδή, ότι η παραγωγική δυναμική είναι αυτή που υπερέχει στη γενική κίνηση του κεφαλαίου και, σε τελευταία ανάλυση, δημιουργεί την οικονομική ανάπτυξη. Ο ισχυρισμός αυτός δεν αφορά μόνο παρελθούσες εποχές αλλά ισχύει ακόμη και σήμερα, στην κρίσιμη αυτή φάση ακμής -και συνάμα παρακμής- του καζινο-καπιταλισμού.
Το αναποδογύρισμα του μαρξιανού παραδείγματος, που μόλις περιγράφηκε, φανερώνει έλλειψη -ή και άρνηση- κατανόησης τόσο της γενικής όσο και της ειδικής κίνησης του κεφαλαίου, εκείνης που συνδέεται με τις εκάστοτε προϋποθέσεις (γενικές και ειδικές) μετατροπής του χρηματικού κεφαλαίου σε παραγωγικό κεφάλαιο.
Το αναποδογύρισμα αυτό εξηγεί το έλλειμμα τεκμηρίωσης των πρόσφατων εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της ανεργίας πάνω σε αξιόπιστα ποσοτικά και προπαντός ποιοτικά μεγέθη. Στην απουσία, με άλλα λόγια, εξειδικευμένης ανάλυσης της εσωτερικής σχέσης του παραγωγικού κεφαλαίου (εργασία/μέσα παραγωγής), με δεδομένη σήμερα τη χαμηλή δυνατότητα κινητοποίησης χρηματικού ή δανειακού κεφαλαίου.
Ανάλυσης όπου η «εργασία» θα προσδιορίζεται τόσο ποσοτικά, ως το ένα τμήμα δηλαδή του παραγωγικού κεφαλαίου, όσο και τεχνικά, ως ένα φάσμα μορφών-τύπων παραγωγικής εργασίας, κατάλληλων για την ανάπτυξη ενός ιδιότυπου και οικονομικά αποτελεσματικού παραγωγικού μοντέλου. Οπου, παράλληλα, τα «μέσα παραγωγής» θα προσδιορίζονται και αυτά τόσο ποσοτικά, ως το έτερο τμήμα του παραγωγικού κεφαλαίου, όσο και τεχνολογικά, ως ένα κατάλληλα διαρθρωμένο φάσμα τεχνικών μέσων-εξοπλισμών, κατάλληλων επίσης για την αξιοποίηση των διαθέσιμων και δημιουργούμενων μορφών παραγωγικής εργασίας, με σκοπό τη μεγιστοποίηση του οικονομικού και κοινωνικού αποτελέσματος.
Τέλος, το αναποδογύρισμα του μαρξιανού –και όχι μόνο- παραδείγματος εξηγεί την έλλειψη αξιολόγησης ή επεξεργασίας παλιών και νέων μορφών βιομηχανικού κεφαλαίου (βιομηχανικό υπό την ευρεία έννοια του αγκαλιάσματος κάθε κλάδου ή τύπου της παραγωγής, όπως αναφέρει ο Μαρξ) ή αγροτικού (καλλιεργητικού ή μεταποιητικού) κεφαλαίου.
Τα χρόνια των πρώτων μνημονίων πέρασαν, αλλά είναι πολύ πιθανό τα μέτρα που μας επέβαλαν να επανέλθουν με διαφορετικό όνομα. Η παγίδευση του ΣΥΡΙΖΑ σε διαχειριστικές, χρηματοοικονομικές προσεγγίσεις, η αποξένωσή του από τα εργαλεία της οικονομικής πολιτικής, βιομηχανικής-μεταποιητικής και αγροτικής, δεν επιτρέπει να υπάρξει αποτρεπτική και συνάμα δημιουργική απάντηση. Οπως και η απουσία βιώσιμης, ρεαλιστικής, δομικής -και όχι απλά συγκυριακής- προγραμματικής πρότασης που θα μετασχηματίσει την παραγωγική βάση της χώρας, θα τη στήσει στα πόδια της, δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα εδραίωσης ενός κοινωνικά δίκαιου, αξιοπρεπούς αλλά και παραγωγικά ικανού εργασιακού καθεστώτος, δεν ανοίγει έναν διαφορετικό δρόμο.
Πηγαίνοντας ο ΣΥΡΙΖΑ προς τις εκλογές με κεντρικό επιχείρημα τη διαπραγματευτική του δεινότητα (ποιος όμως θα κάμψει ποιον, πώς και γιατί… ίδωμεν), δεν μπορεί να πείσει τα κοινωνικά στρώματα που συνδέονται άμεσα με την παραγωγή ή εκείνα που κατάλαβαν, έστω και αργά, την αναγκαιότητά της. Στην περίπτωση αυτή η ψήφος του ελληνικού λαού θα είναι ψήφος εκδίωξης των νυν και αβέβαιης ελπίδας προς αυτούς που έρχονται. Μια τέτοια ψήφος όμως δεν θα εκφράσει ένα δυναμικό παρόν και δεν θα προοιωνίζεται ένα επιθυμητό μέλλον.
* Δρ Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων

Posted in Ελλάδα, Κοινωνία - Οικονομία - Περιβάλλον | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: